Το χρέος των
πνευματικών ποιμένων.
''Eίμαι αχόρταγος, δεν θέλω λίγοι να
σωθούν, αλλά όλοι''.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
«Με
αυτούς τους τέσσερες τρόπους , που είπαμε, έχουν χρέος όλοι γενικά οι
Χριστιανοί να βοηθούν στην σωτηρία του αδελφού τους, όπως τους παραγγέλλει ο
θείος Απόστολος λέγοντας: "Γι’ αυτό να ενισχύετε και να βοηθήτε ο ένας τον
άλλο, όπως άλλωστε και κάνετε"·
Εξαιρετικά όμως και εντελώς ιδιαίτερα οφείλουν
με τους τέσσερες αυτούς τρόπους να βοηθούν στη διόρθωση των αμαρτωλών οι
πνευματικοί ποιμένες και ηγούμενοι του λαού, οι οποίοι είναι οι άγιοι
Πατριάρχες και Αρχιερείς και Ιερείς και Πνευματικοί Πατέρες και Διδάσκαλοι του
θείου Ευαγγελίου και Καθηγούμενοι των ιερών μοναστηριών. Διότι σε αυτούς δόθηκε
από τον Κύριο η εξουσία και η επιμέλεια το να οικοδομούν και να καταφυτεύουν
τις ψυχές του ποιμνίου, που τους έχουν εμπιστευτεί, όπως είναι γραμμένο στον
Ιερεμία: "Πρόσεξε· από σήμερα θα έχεις την εξουσία στα έθνη και στα βασίλεια
να ξεριζώνεις και να γκρεμίζεις, να καταστρέφεις και να ερημώνεις, να κτίζεις
και να φυτεύεις". Και αυτοί κυρίως πρέπει να αγρυπνούν για τη σωτηρία του
λαού, διότι θα δώσουν λόγο γι’ αυτό την ημέρα της Κρίσεως, όπως λέει ο Παύλος: "Να ακολουθείτε πιστά και να υπακούετε στους εκκλησιαστικούς σας ηγέτες. Διότι
αυτοί αγρυπνούν για την σωτηρία σας, επειδή θα δώσουν λόγο στον Θεό".
Γι’ αυτό λοιπόν αυτοί κυρίως και
ιδιαίτερα έχουν χρέος να περπατούν οι ίδιοι, κατά μίμηση του Κυρίου, στις
πόλεις και τα χωριά της επαρχίας τους ή στις ενορίες τους ή στα μοναστήρια
τους, για να διδάσκουν πάντοτε και να διορθώνουν τους αμαρτωλούς. Διότι αυτοί
είναι οι φύλακες εκείνοι, που στέκονται ημέρα και νύχτα στα τείχη της νοητής
Ιερουσαλήμ, δηλαδή της Αγίας Εκκλησίας, κηρύττοντας τον λόγο του Κυρίου χωρίς
να σιωπούν, για τους οποίους σχετικά γράφει ο Ησαίας: "Πάνω στα τείχη σου
έβαλα φρουρούς, Ιερουσαλήμ· ολημερίς και ολονυχτίς δεν πρέπει να σωπάζουν. Εσείς
φρουροί, που όλα τα υπενθυμίζετε στον Κύριο, μην ησυχάζετε καθόλου".
Και αυτοί είναι οι προφυλακτικοί εκείνοι
σκοποί και παρατηρητές, οι οποίοι έχουν δοθεί από τον Κύριο στον νέο Ισραήλ,
στους Χριστιανούς δηλαδή, όπως λέγει ο Ιεζεκιήλ, για να φανερώνουν το θέλημα
του Κυρίου σ’ αυτούς, και να τους επιστρέφουν από την πλάνη και την αμαρτία.
Επειδή, εάν σιωπήσουν, το αίμα εκείνων θα ζητηθεί από τα χέρια τους: "Εσένα,
άνθρωπε, σε βάζω φρουρό των Ισραηλιτών· θα ακούς τον λόγο μου και θα τους
μεταφέρεις τα μηνύματά μου. Αν αποφασίσω, ότι ένας ασεβής το δίχως άλλο θα
πεθάνει και εσύ δεν τον ειδοποιήσεις και δεν πεις τίποτα, για να τον αποτρέψεις
από τον κακό του δρόμο, για να ζήσει, αυτός θα πεθάνει εξ αιτίας της ανομίας
του· εγώ όμως θα ζητήσω ευθύνη από σένα για το θάνατό του".
Γι’ αυτό λοιπόν σχετικά με αυτά είπε ο
μέγας Βασίλειος: "Σε ότι αποστάλθηκε κάποιος, εάν δεν εκπλήρωσε το κήρυγμα με
έργο και λόγο, είναι ένοχος του αίματος εκείνων που δεν άκουσαν· και δεν μπορεί
να πει τα ίδια λόγια με τον Απόστολο, που διαμαρτύρονταν στους πρεσβυτέρους των
Εφεσίων, ότι εγώ είμαι καθαρός από το αίμα όλων σας, διότι δεν δίστασα να σας
αναγγείλω ολόκληρο το θέλημα του Θεού".
Και αυτών, τέλος πάντων, είναι γνώρισμα
το να καίγεται η καρδιά τους από την αγάπη της σωτηρίας των λογικών τους
προβάτων και να φωνάζουν από μέσα τους μαζί με τον Απόστολο Παύλο, πότε μεν: "Ποιος ασθενεί και δεν ασθενώ και γω; Ποιος υποκύπτει στον πειρασμό και δεν
υποφέρω και γω;". Πότε δε: "Εγώ μάλιστα με ευχαρίστηση θα τα δώσω όλα, ακόμη
και τον ίδιο μου τον εαυτό για χάρη σας".
Και άλλοτε μεν να οικειοποιούνται το
αμάρτημα του αμαρτωλού και να λένε έτσι, όπως υπαγορεύουν οι Διατάξεις των
αγίων Αποστόλων: "Ας κάνει ο Επίσκοπος δικό του το πλημμέλημα και ας λέει στον
αμαρτωλό, εσύ μόνο επίστρεψε, και εγώ θα καταδεχτώ τον δικό σου θάνατο, όπως ο
Κύριος καταδέχτηκε τον θάνατο για μένα και για όλους· διότι ο ποιμένας ο καλός
θυσιάζει την ψυχή του για χάρη των προβάτων".
Άλλοτε πάλι να μιμούνται τον θείο
Χρυσόστομο, ο οποίος από το ζήλο που είχε για την σωτηρία των προβάτων του
έλεγε: "Πάλι θα πω και πάλι θα μιλήσω· και αν ακόμη δεν ακούσουν όλοι, οι
μισοί θα ακούσουν· και αν δεν ακούσουν οι μισοί, θα ακούσει το ένα τρίτο από το
μέρος· και αν όχι το ένα τρίτο, το ένα τέταρτο· και αν όχι αυτό, οι δέκα· και
αν όχι δέκα, οι πέντε· και αν όχι οι πέντε τουλάχιστον ένας· και αν ακόμη ούτε
ένας, εγώ τον μισθό μου τον έχω ολόκληρο".
Και πάλι· "εγώ είμαι αχόρταγος, δεν
θέλω λίγοι να σωθούν, αλλά όλοι· και αν ένας μείνει που πρόκειται να χαθεί, εγώ
χάνομαι και νομίζω, ότι μιμούμαι τον Ποιμένα εκείνον που είχε ενενήντα εννέα
πρόβατα και έτρεξε σ’ εκείνο που χάθηκε"».
(Απόσπασμα από τον 11ο λόγο,
''Χρηστοήθεια Χριστιανών'', σελ. 348- 350).
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ: Ἱ. Χρυσοστόμου:
1 σχόλιο: Ο ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Ουδέποτε σκέφτηκα να κατηγορήσω τον κ. Κουγκούλη τον οποίο γνωρίζω προσωπικά και εκτιμώ το πραγματικά θαυμαστό και ευλογημένο έργο του στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, το οποίο μακάρι να έβρισκε διαδόχους και συνεχιστές του.
Το μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου το γνωρίζω χρόνια και μάλιστα έχω δώσει και διάλεξη στο κοινό του,
Όσον αφορά το μοναστήρι της Αυστρίας, εκείνο που ενόχλησε πολλούς κυρίως από την Γερμανία και όχι μόνο και μου μεταβίβασαν την ενόχληση τους, είναι ακριβώς αυτά που μου έστειλαν για τον πάτερ Παΐσιο, τον οποίο επίσης γνωρίζω προσωπικά και είχαν κάποια συνδιαλλαγή μαζί του. Οι Ορθόδοξοι στην Γερμανία προσπαθούν με πολύ αντίξοες συνθήκες να κρατήσουν το ορθόδοξο φρόνημα την ίδια ώρα που οι πλείστοι των ιερέων τους έχουν γίνει προκλητικά και σκανδαλιστικά οικουμενιστές.
Σίγουρα δεν είμαι αλάθητος ούτε και αναμάρτητος. Αυτό είναι γελοίο και μονό να το ομολογεί κάνεις. Η ευαισθησία μου όμως σε θέματα οικουμενισμού, ιδιαίτερα στην σημερινή άκρως «πονηρή» εποχή, είναι πιστεύω πλήρως δικαιολογημένη.
Στο καινούργιο εξαίρετο βιβλίο της ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής, «ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ» γράφει στο κεφάλαιο «Ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων» : Ο Πατήρ Παΐσιος δεν συμφωνούσε να σπουδάζουν οι Ορθόδοξοι στην Δύση διότι έβλεπε τον κίνδυνο να μεταφέρουν από εκεί «πνευματικά μικρόβια» και να μολύνουν την αμώμητη Ορθόδοξη πίστη μας. -Τι θα πάτε να πάρετε από εκεί, έλεγε. -Αυτοί δεν έχουν τίποτα να γκρεμίσουν, τα έχουν γκρεμίσει όλα.
Και σε ένα Ορθόδοξο Γάλλο ιερομόναχο που τον είχε ρωτήσει σε τι διαφέρουν οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες από τους Ορθοδόξους, είπε χαρακτηριστικά : -Ας υποθέσουμε ότι η Ορθοδοξία είναι σαν αυτό το Καλύβι που βλέπετε φτιαγμένο από πέτρες, λάσπη και ζωνάρια. Οι Καθολικοί αφαίρεσαν την λάσπη, οι Προτεστάντες αφαίρεσαν και τα ζωνάρια. Μπορούν τώρα να σταθούν οι πέτρες από μόνες τους ;
Και παρακάτω: Ούτε και με τους διαλόγους που γίνονταν με ετεροδόξους συμφωνούσε ο Όσιος. Διότι έβλεπε ότι οι μεν Ορθόδοξοι που ασχολούνται με διαλόγους και συνέδρια και προσπάθειες για ένωση δεν είχαν προηγουμένως ενωθεί οι ίδιοι με τον Θεό και επομένως δεν μπορούσαν να πληροφορήσουν τους άλλους με ορθόδοξα πατερικά βιώματα, οι δε ετερόδοξοι που συμμετέχουν σε αυτά δεν είχαν ειλικρινή διάθεση.
Και τέλος παρακάτω: Ο Πατήρ Παΐσιος ήταν με την ορθή έννοια ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων. Σε θέματα πίστεως δεν έκανε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.
Σαν επί τριάντα χρόνια δημοσιογράφος και μάλιστα σε κάποιο περίοδο σε εχθρική χώρα σε πολύ κρίσιμη εποχή με πολλούς κινδύνους και χωρίς καμία αμοιβή, έκανα αυτό που μου επέβαλλε η συνείδηση μου στις διαμαρτυρίες Ορθοδόξων από την Γερμανία και όχι μόνο, που έχουν επανειλημμένα σκανδαλιστεί από τον μητροπολίτη Αυστρίας και τις οικουμενιστικές του δραστηριότητες και από τις φωτογραφίες του πάτερ Παϊσίου εναγκαλιζόμενος με παπικούς ιεράρχες.
Ζούμε σε πολύ κρίσιμη, πολύ «πονηρή» και πολύ κρίσιμη εποχή, όπου δυστυχώς πολλά από όσα πιστεύουμε προσπαθούν με κάθε μέσο να τα γκρεμίσουν και σίγουρα όλοι θα κριθούμε.
Όσον αφορά τον κ Κογκούλη αν τον στενοχώρησα, ζητώ ταπεινά συγγνώμη.
Ευχαριστώ
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος