Προσευχή και λατρεία (του Μ. Φωτίου)

Ἐπιστολὴ πρὸς Βούλγαρον Ἡγεμόνα

Ἐσὺ πάντως πρόσεξε ἐπιμελῶς, γιὰ νὰ μὴ εἶσαι μόνο ἀκροατής, ἀλλὰ καὶ ἐκτελεστὴς τῶν καλῶν καὶ ἀξιέπαινων πράξεων. Καὶ σ’ αὐτὸ τὸ μέρος θὰ ἀρχίσουμε ἀπὸ τὰ θεῖα.

Ἡ προσευχὴ λοιπὸν συνάπτει καὶ ἐξοικειώνει μὲ τὸν Θεό, διότι εἶναι ἔνθεος συνομιλία καὶ συνάφεια νοερὰ μὲ τὸ κάλλιστο καὶ πολυτιμότατο ὅλων τῶν ἀγαθῶν, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προέρχεται κάθε οὐσίωσις καὶ συντήρησις, κάθε πρόνοια καὶ χορηγία ἀγαθῶν, κάθε τελειότης καὶ κάθαρσις παθῶν. Ὥστε καὶ κανένα ἄλλο κέρδος νὰ μὴ ἀπέρρεε ἀπὸ τὴν προσευχή, θὰ ἀρκοῦσε καὶ αὐτὸ μόνο του γιὰ τοὺς φιλόθεους καὶ τοὺς φιλοθεάμονες τοῦ ἀγαθοῦ ἀντὶ κάθε ἄλλης εὐφροσύνης, καὶ κάθε μακαριότητας καὶ εὐτυχίας στὸν βίο.

Ὅταν πάλι λαμβάνουμε δι’ αὐτῆς καὶ ἄφεσι ἁμαρτιῶν καὶ ἐξασφαλίζουμε τὶς ἀγαθοειδεῖς καὶ τελειοποιοὺς δωρεὲς μὲ τὰ ἄλλα αἰτήματα, ὅσα συμφέρουν, καὶ γινώμαστε ἄξιοι ν’ ἀνταμείβουμε τὸν εὐεργέτη μὲ τὴν εὐχαριστία μας γιὰ τὶς ἀνέκφραστες πράξεις καὶ δωρεές του πρὸς ἐμᾶς, καὶ μάλιστα νὰ τοῦ προσφέρουμε σὰν ἀπαρχὲς τῆς νοερᾶς μας δοξολογίας καὶ λογικῆς οὐσιώσεως τὶς κινήσεις τοῦ νοῦ καὶ τὶς δοξολογίες κατ’ αὐτὴν τὴν προσευχή· ὅταν λοιπὸν στὴν προσευχὴ συμπεριλαμβάνωνται τόσο πολλὰ καὶ μεγάλα, πῶς δὲν χρειάζεται νὰ ἐπιδιδώμαστε σ’ αὐτὴν πρόθυμα, νὰ τὴν ἀγαποῦμε καὶ ν’ ἀσχολούμαστε μὲ αὐτήν;

Ἐσὺ λοιπὸν νὰ προσεύχεσαι διαπαντὸς μὲ εὐχὲς κατ’ ἰδὶαν καὶ μόνος σου πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ νὰ προσεύχεσαι καὶ μαζὶ μὲ τὸ πλῆθος καὶ φανερά. Καὶ μὲ τὰ δύο εἴδη, ὅταν τελοῦνται θεοφιλῶς εἶναι δυνατὸ ν’ ἀποδίδεται ἡ εὐσέβεια· ὅσο δὲ τὸ πρῶτο ὑπερτερεῖ σὲ καθαρότητα διανοίας, τόσο τὸ δεύτερο προσκαλεῖ σὲ μίμησι ὅσους βλέπουν. Τὸ ἕνα συντελεῖ σὲ προσωπικὸ κέρδος, τὸ ἄλλο ὠφελεῖ καὶ τοὺς ἄλλους, τῶν ὁποίων ἡ σωτηρία καὶ προκοπὴ εἶναι πάλι μεγάλη μαρτυρία τῆς ἀρετῆς τοῦ ἄρχοντος.

Νὰ οἰκοδομῆς ναοὺς στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων του σύμφωνα μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέσμια, καὶ συνήθιζε τὸν λαὸ νὰ ἐκκλησιάζεται σ’ αὐτούς, ὥστε ἀπευθύνοντας τις προσευχές ἀπὸ κοινοῦ τὸν Θέον καὶ προσφέροντας κοινὴ δοξολογία, νὰ ὁδηγοῦνται σὲ κοινὴ ὁμόνοια καὶ νὰ κερδίζουν κοινὴ σωτηρία καὶ ὠφέλεια.

Οἱ θυσίες τῆς ἱερᾶς λατρείας μας εἶναι ἀνατεθειμένες στοὺς ἱερεῖς· ἂν ὑπηρετῆς αὐτοὺς καὶ προσφέρης προθύμως, διὰ μέσου αὐτῶν θ’ ἀπολαύσης πολλὴν εὐεργεσία καὶ χάρι. Θὰ μποροῦσες μάλιστα νὰ παρουσίασης καὶ σύ ὁ ἴδιος, ἂν θέλης, ἕνα κάλλιστο καὶ ἀγαπητότατο θῦμα στὸν Θεό, ἄν Τοῦ προσφέρεις καθαρὸν βίον καὶ ὀρθότητα διανοίας.

Πηγή

Ο 15ος Κανών και ο Μέγας Φώτιος (π. Ευθυμίου Τρικαμηνά)

Πολλὰ θὰ μποροῦσε νὰ παρουσιάσει κανεὶς ἀπὸ τὸν πραγματικὰ Μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας ἅγιο Φώτιο. Προτιμήσαμε, ὅμως, νὰ προβάλουμε τὴν πτυχὴ ἐκείνη ἀπὸ τὸ ἔργο του (ἔργο ζωῆς) ποὺ ἀναφέρεται στὴν αἵρεση, στὴν στάση του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, μιᾶς (κι ὅπως ὅλο καὶ περισσότεροι Πατέρες διαπιστώνουν) βιώνουμε ἐσχατολογικὲς καταστάσεις στὰ ἐκκλησιαστικά μας πράγματα ἀντιμετωπίζοντας τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἔχει χαρακτηριστεῖ ὡς ἡ τελευταία μεγάλη αἵρεση τῆς ἱστορίας.

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἐπιλογὲς ἀπὸ μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ.

Ὁ 15ος Κανών τῆς ΑΒ Συνόδου

ἐν σχέσει μέ τήν Ἁγία  Γραφή

καί τόν Μέγα Φώτιο

Θά ἀναφερθῶ ἐν συνεχείᾳ, ἀφήνοντας τόν Χρυσορρήμονα, εἰς τόν Μ. Φώτιο, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστόν προήδρευσε τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐξέδωσε τόν περί ἀποτειχίσεως Κανόνα.

Ὁ Μ. Φώτιος λοιπόν εἰς τόν λόγον του «Περί τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος μυσταγωγίας» ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Καί οὐδέ τῶν τοῦ θεσπεσίου Παύλου φρίττουσι φωνήν, ἥν αὐτοί κατά τῶν Πατέρων αὐτῶν μετά πολλῆς ἀπορρίπτουσι τῆς κακουργίας. Καί γάρ οὗτος ὁ τήν ἐξουσίαν λαβών δεσμεῖν καί λύειν καί τοῦ δεσμοῦ φοβερόν ἅμα καί κραταιόν (μέχρι γάρ αὐτῆς ἀναφέρεται τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν), οὗτος δή μεγάλη καί διαπρυσΐῳ κέκραγε τῇ φωνῇ∙ “Κἄν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐαγγελιζόμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω”.

»Παῦλος ἡ ἀσίγητος τῆς Ἐκκλησίας σάλπιξ ὁ τοσοῦτος καί τηλικοῦτος τούς παρά τό Εὐαγγέλιον ἕτερόν τι τολμῶντας φρόνημα λαβεῖν καί παρεισάγειν τῷ ἀναθέματι παραπέμπει, καί οὐ τούς ἄλλους μόνον, οἵτινες τοῦτο τολμήσειαν, ἀραῖς ἀνυπερβλήτοις ὑπάγει, ἀλλά καί ἑαυτόν, ἔνοχος εἰ ὀφθείη, πρός τήν ἴσην συνωθεῖ δίκην. Καί οὐδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τῆς ἀποφάσεως περιγράφει, ἀλλά καί τόν οὐρανόν αὐτόν ἐρευνᾷ∙ κἄν ἄγγελον εὕρῃ τοῖς ἐπί γῆς ἐκεῖθεν ἐπιστάντα καί ἕτερόν τι παρά τό εὐαγγελικόν εὐαγγελιζόμενον κήρυγμα, τοῖς ὁμοίοις δεσμοῖς ὑποβάλλει καί τῷ διαβόλῳ παραπέμπει» (ΕΠΕ 4, 396,30).

Ἐδῶ, ὁμολογεῖ κατ’ ἀρχάς ὁ Μ. Φώτιος ὅτι ὁ Παῦλος ἔλαβε τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν καί ὄχι, ὅπως κάποιοι ἀναφέρουν, τήν ἐξουσία τοῦ νά παραπέμπη στήν Σύνοδο τούς αἱρετικούς. Μάλιστα ἀναφέρει ὁ Ἅγιος, ἡ ἐξουσία του ἐπεκτάθηκε καί στόν οὐρανό, ἐφ’ ὅσον δηλαδή ἀναθεματίζει καί ἀγγέλους, ἄν κηρύττουν κάτι ἀντίθετο στό εὐαγγελικό κήρυγμα. Ἀναφέροντας ἐν συνεχείᾳ τό χωρίον τοῦ Παύλου (Γαλατ. 1,8) τό ἑρμηνεύει λέγοντας ὅτι «τούς παρά τό Εὐαγγέλιον ἕτερον τι τολμῶντας φρόνημα λαβεῖν καί παρεισάγειν τῷ ἀναθέματι παραπέμπει».

Ἄρα λοιπόν, ὅλους αὐτούς, ὁ Παῦλος τούς παραπέμπει εἰς τό ἀνάθεμα, σύμφωνα μέ τόν Μ. Φώτιο καί ὄχι στήν Σύνοδο. Τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου, ὁ Φώτιος, τά ἀναφέρει ὡς καταδικαστική ἀπόφασι: «Καί οὐδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τῆς ἀποφάσεως περιγράφει». Ἐν συνεχείᾳ ἐπεκτείνει τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου στόν οὐρανό: «ἀλλά καί τόν οὐρανόν αὐτόν ἐρευνᾷ». Στήν ἔρευνα τοῦ οὐρανοῦ ἐξετάζει τό φρόνημα τῶν  ἀγγέλων: «κἄν ἄγγελον εὕρη τοῖς ἐπί γῆς ἐκεῖθεν ἐπιστάντα καί ἕτερόν τι παρά τό εὐαγγελικόν εὐαγγελιζόμενον κήρυγμα...». Αὐτούς τούς ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν ἄλλο φρόνημα ἀπό τό εὐαγγελικό «τοῖς ὁμοῖοις δεσμοῖς ὑποβάλλει καί τῷ διαβόλῳ παραπέμπει».

Ἀπ’ ὅτι φαίνεται λοιπόν, κάποιοι πατέρες, περιωρίζουν τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου, ἤ μᾶλλον τήν καταργοῦν καί τήν ἀποδίδουν στήν Σύνοδο, πρᾶγμα τό ὁποῖον σημαίνει γιά τίς ἡμέρες μας, ὅτι τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου τήν ἀποδίδουν στούς ἴδιους τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τους, πρέπει νά καταδικάσουν πρῶτα τήν αἵρεσί των καί ἔπειτα τούς ἑαυτούς των.

Ἄν δέν ἔχουν, αὐτοί οἱ πατέρες, κατανοήσει τό πόσο ἀπέχουν ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί μάλιστα αὐτήν πού ἑρμηνεύει τήν ἁγ. Γραφή, τουλάχιστον ἄς τοὺς πείση ἡ κατάστασις στήν ὁποία ἔχει ὁδηγηθῆ ἡ Ὀρθοδοξία, διότι οἱ ἀντιοικουμενιστές ἐνστερνίστηκαν τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος καί μέ βάσι αὐτήν πολεμοῦν μέ χαρτοπόλεμο τούς αἱρετικούς.

Καί κάτι ἀκόμη, τό ὁποῖο ἀνίχνευσα εἰς τόν Μ. Φώτιο, ὑπάρχει ὅμως καί εἰς τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς. Πρόκειται γιά τό ἔργο τοῦ Φωτίου «Σύνταγμα τῶν Κανόνων» (Τίτλος Α΄ Κεφαλ. 2) καί ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ἅπαντα τά παρά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί μακαρίων Πατέρων καινοτομηθέντα καί πραχθέντα ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα, ἀνάθεμα» (ΕΠΕ 10,30).

Ἐδῶ θέλω νά προβληματισθῆτε, πατέρες, εἰς τό ἑξῆς. Πῶς εἶναι δυνατόν οἱ Πατέρες αὐτοί, συνοδικῶς διασκεψάμενοι, νά ἀναθεματίζουν –πέραν τῶν ἄλλων– καί κάθε μελλοντική καινοτομία καί νά μήν ἔχη αὐτήν τήν ἐξουσία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Διότι ἐσεῖς διδάσκετε ὅτι, διά νά ἔχη ἰσχύ ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Παύλου, πρέπει νά ἐπιληφθῆ ἡ Σύνοδος, ἡ ὁποία θά κρίνη καί θά καταδικάση τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο. Ἄν εἶναι ἔτσι τά πράγματα, τότε πολύ περισσότερο δέν ἰσχύει ὁ μελλοντικός ἀναθεματισμός τῶν Πατέρων αὐτῶν καί, μάλιστα, γιά καινοτομίες πού ἀφοροῦν τήν διδασκαλία τῶν ἁγ. Πατέρων καί τήν ἐκκλησιαστική Παράδοσι. Στήν περίπτωσι ὅμως αὐτή, τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς, εἰς τό ὁποῖο ἀναφέρεται αὐτός ὁ ἀναθεματισμός, εἶναι λάθος καί συνεπῶς κακῶς τό ἐδιάβασε ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς προσφάτως κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

Εἰς ὅλα αὐτά τά ἀδιέξοδα καί τά ἀσυμβίβαστα θά ὁδηγοῦνται διαρκῶς, ὅσοι δέχονται τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος μέχρις ὅτου τὴν ἀπορρίψουν. Διότι καί ὁ ἀπ. Παῦλος ἔχει αὐτήν τήν ἐξουσία νά ἀναθεματίζη τούς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, καί οἱ Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς ἔχουν τήν ἐξουσία νά ἀναθεματίζουν τούς μελλοντικούς αἱρετικούς, καί ἀκόμη καί μεμονωμένοι Πατέρες.

…Ὁ μέγας Φώτιος λοιπόν, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστόν προήδρευσε καί τῆς Συνόδου πού ἐξέδωσε τόν Κανόνα, ἀναφέρει ἐπί τοῦ θέματος τά ἑξῆς:

«Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ·  φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως· ἀγκίστρῳ μέν καί δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δέ πονηρά καί τόν αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καί μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους» (ΕΠΕ 12, 400, 31).

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπίσης διά τό ἴδιο θέμα μᾶς διδάσκει τά ἑξῆς: «Πῶς οὖν ὁ Παῦλός φησι· Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε; Ἀνωτέρω εἰπών, Ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν, τότε εἶπε, Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε. Τί οὖν, φησίν, ὅταν πονηρὸς ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα; Πονηρός, πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἂν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών» (P.G. 63, 231A).

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπίσης, κατ’ ἀπολύτως παρόμοιον τρόπον  καί χρησιμοποιῶν τίς ἴδιες εἰκόνες μέ τόν μέγα Φώτιο, λέγει ἐπί τοῦ θέματος τούτου τά ἑξῆς: «Φύγωμεν οὖν τούς τάς πατρικάς ἐξηγήσεις μή παραδεχομένους, ἀλλά παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τά ἐναντία, καί τάς μέν ἐν τῷ γράμματι λέξεις περιέπειν ὑποκρινομένους, τήν δέ εὐσεβῆ διάνοιαν ἀπωθουμένους· καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως. Ὁ μέν γάρ ἐνδακών τό σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καί προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τά εὐσεβῆ καί σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι» (ΕΠΕ 10, 356).

Τέλος, γιά νά μή μακρυγορῶ γιά κάτι πασιφανές, θά ἀναφέρω καί τήν διδασκαλία τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ ὁ ὁποῖος λέγει: «Καί τί δεῖ πολλά λέγειν; Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Patrologia Orientalis, Τοme XV, Αu Concile de Florence, σελ. 304, και Τά εὑρισκόμενα ἅπαντα, Τόμ. Α΄, σελ. 424).

Και ἐπίσης σε ἄλλη ἐπιστολή: «Ἀλλά τί, φησί, δράσωμεν πρός τούς μέσους τούτους Γραικολατίνους, οἵ τήν μεσότητα περιέποντες, τά μέν ἐπαινοῦσι τῶν λατινικῶν ἐθῶν καί δογμάτων ἀναφανδόν, τά δ' ἐπαινοῦσι μέν, ἀλλ' οὐκ ἄν ἕλοιντο, τά δ' οὐδ' ἐπαινοῦσιν ὅλως; -Φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τις ἀπό ὄφεως, ὡς αὐτούς ἐκείνους, ἤ κακείνων πολλῷ δήπου χείρονας, τούς χριστοκαπήλους καί χριστεμπόρους·  ...Φεύγετε οὖν αὐτούς, ἀδελφοί, καί τήν πρός αὐτούς κοινωνίαν· οἱ γάρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ (“Τοῖς Ἁπανταχοῦ τῆς γῆς καί τῶν νήσων εὑρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς, Μᾶρκος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐφεσίων Μητροπόλεως ἐν Κυρίῳ χαίρειν”, Patrologia Orientalis, Τοme XV Αu Concile de Florence, σελ. 318-320 καί  Τά εὑρισκόμενα ἅπαντα, Τόμ. Α’, σελ. 258, 266).

[Ὁ Μ. Φώτιος πάλι διδάσκει τὴν «ἐξ ἐνστίκτου ἀποτείχιση»] Αὐτήν λοιπόν, τήν ἐξ ἐνστίκτου ἀποτείχισι ποὺ κάποιοι ἀπορρίπτουν, τήν διδάσκει ὁ ἴδιος ὁ Μ. Φώτιος, ὁ ὁποῖος ἦταν καί πρόεδρος τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐθέσπισε τόν ὑπό ἐξέτασιν Κανόνα. Λέγει λοιπόν ὁ ἅγιος τά ἑξῆς: «Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί·φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν…» (ΕΠΕ 12, 400,31).

Ἐδῶ ὁ ἅγιος, προκειμένου γιά τήν φυγή ἀπό τόν αἱρετικό ποιμένα, χρησιμοποιεῖ τήν λέξι «ἀποπηδῶ». Ἡ λέξις αὐτή στό λεξικό τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχει τίς ἑξῆς ἔννοιες: «πηδῶ ἀπό τινός, καταλείπω, ἀποσκιρτῶ, ἐξέρχομαι ἀπό τῆς φυσικῆς μου θέσεως, τρέχω πηδῶν, τινάσσομαι ἐπάνω ἤ ὀπίσω». Στό οὐσιαστικό, ἐπίσης, «ἀποπήδησις» ἔχει τίς ἔννοιες: «τίναγμα πρός τά ὀπίσω ἤ πρός τά ἄνω, ὡς ὅταν ρίψῃς σφαίραν μεθ’ ὁρμῆς ἐπί τοῦ ἐδάφους ἤ ὡς ὅταν δύο σώματα συγκρουόμενα τινάσσονται ὀπίσω». Ἡ λέξις αὐτή λοιπόν, πατέρες, καθώς καί ἡ παρομοίωσις τοῦ αἱρετικοῦ ποιμένος μέ τόν λύκο, ποῦ ἄραγε ὁδηγοῦν; Ἤ μήπως δίδουν περιθώρια ἄλλης ἑρμηνείας πέραν τῆς ἐξ ἐνστίκτου ἀποτειχίσεως;

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Συγκέντρωση - διαμαρτυρία 7 Φεβρουαρίου 2016 καί ὥρα 3μμ. στά Προπύλαια

Γράφτηκε από τον/την Orthros

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

7 Φεβρουαρίου 2016 καί ὥρα 3μμ. στά Προπύλαια

 Η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ σάς προσκαλεί νά συμμετέχετε στή Συγκέντρωση - Διαμαρτυρία πού οργανώνουν Ορθόδοξοι Σύλλογοι, φορείς, οργανώσεις καί σωματεία, γιά νά δηλώσουν τήν αντίθεσή τους:

1) στή νέα ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ πού ὕπουλα καί ἐκβιαστικά θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλουν οἱ κυβερνῶντες,

2) στό ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ τῆς ΑΧΡΗΜΑΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ,
3) στήν ΑΡΙΘΜΟΠΟΙΗΣΗ τοῦ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ
4) στήν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ τῶν ΑΓΟΡΩΝ
5) στήν ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ καί τήν ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ τῶν ΛΑΩΝ
6) στήν ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΗ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ

Μετά τό πέρας τῶν ὁμιλιῶν θά πραγματοποιηθεῖ πορεία στήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων (πλατεία Συντάγματος).

Πρός ἐξυπηρέτηση τοῦ κοινοῦ ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν θά διαθέσει πούλμαν γιά τή μεταφορά. Ὥρα ἀναχώρησης 14.00 μ.μ. ἀπό τόν Ἱ.Ν.Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (ἐπί τῆς Λ. Κηφισίας). Τιμή συμμετοχῆς 4 €. Δηλώσεις στό τηλ. 2108025211 (11.00 – 13.00) καί 6977807642.

ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ

Χωρίς ἐνδοιασμούς οἱ κυβερνῶντες μᾶς ἀνακοινώνουν τήν ἐπιβολή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη μέ τσιπάκι, στήν ὁποία θά περιλαμβάνονται μεταξύ ἄλλων ὁ ἀριθμός ταυτότητας, τό ΑΦΜ καί τό ΑΜΚΑ μέσα στό 2016. Και αὐτό γιά νά μᾶς «διευκολύνουν», ὅπως «διευκόλυναν» χιλιάδες αὐτόχειρες μέχρι τώρα λόγῳ χρεῶν. Παρά τά συντριπτικά ἀποτελέσματα τῶν δημοσίων διαβουλεύσεων κατά τῆς κάρτας τοῦ πολίτη ἡ νεοταξική ἡγεσία τῆς χώρας μας ἀδιαφόρησε καί προσπαθεῖ πάσῃ θυσίᾳ νά ὑλοποιήσει τήν ἔκδοση τῆς ΚτΠ.

Ἄς δοῦμε ὅμως συνοπτικά τά κυριώτερα ἀπό τά ὑπόλοιπα δυναστικά μέτρα τῶν κυβερνητῶν μας:

• Μειοδοσία στά ἐθνικά θέματα καί παραχώρηση τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας
• Mείωση μισθῶν και συντάξεων
• Δυσβάστακτοι κατασκευασμένοι φόροι
• Πλειστηριασμοί σπιτιῶν
• Τό πανδοχεῖο-Ἑλλάδα: Προσφορά, χωρίς μελετημένη ἐθνική στρατηγική, ἀλόγιστης φιλοξενίας σέ ἀτέλειωτο ἀριθμό ταλαιπωρημένων προσφύγων καί μεταναστῶν, ἀγνώστων στοιχείων καί σκοπῶν. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς πολιτικῆς θά εἶναι ἡ ἀλλοίωση τῆς ἐθνικῆς συνθέσεως τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πατρίδας μας.
• Καταπάτηση Συντάγματος
• Πολεμική κατά τῆς γλώσσας, τῆς ἱστορίας, τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδοξίας
• Θεσμοθέτηση τοῦ βδελυροῦ καί ἀπαράδεκτου συμφώνου συμβιώσεως τῶν ὁμοφυλοφίλων.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΤΑ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΜΑΣ

1. Ἡ κάρτα τοῦ Πολίτη εἶναι συνδεδεμένη μέ βάσεις δεδομένων, ὅπου σύντομα θά περιέχονται ἅπαντα τά προσωπικά δεδομένα ὅλης τῆς δημόσιας καί ἰδιωτικῆς ζωῆς, τά ὁποῖα μέσω τῶν hackers θά εἶναι προσβάσιμα, ἀκόμη καί στούς ἐχθρούς μας. Καί τό τραγικότερο, οἱ ἐξουσιαστές θά προσθέτουν ὅ,τι θέλουν χωρίς νά μᾶς ρωτήσουν. Χωρίς αὐτήν τήν ΚτΠ θά εἶναι ἀδύνατη ἡ ἄσκηση θεμελιωδῶν ἀστικῶν, οἰκονομικῶν, κοινωνικῶν καί πολιτικῶν δικαιωμάτων.

2. Ἡ "Κάρτα τοῦ Πολίτη", ὅπως ἔλεγε καί ὁ ἅγιος Παΐσιος εἶναι ὁ ἀρραβώνας τοῦ τελικοῦ σφραγίσματος. Λέει ὁ ἴδιος χαρακτηριστικά στά «Σημεῖα τῶν καιρῶν»: «...Πίσω λοιπόν ἀπό τό τέλειο σύστημα "κάρτας ἐξυπηρετήσεως" ἀσφάλειας κομπιοῦτερ, κρύβεται ἡ παγκόσμια δικτατορία, ἡ σκλαβιά τοῦ ἀντίχριστου......». Τά λεγόμενα τοῦ ὁσίου Παϊσίου εἶναι ἑρμηνεία τῶν ὅσων λέει ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, γιά τά ἔσχατα : « Τήν ἐποχή ἐκείνη, ὅποιος δέν δεχθεῖ νά χαραχθεῖ στό δεξί του χέρι ἤ στό μέτωπο ὁ ἀριθμός ἤ τό ὄνομα θηρίου, "…μή δύνηται ἀγορᾶσαι ἤ πωλῆσαι…"»

3. Ἡ ἀπειλή μετά τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας θά εἶναι: Ἄν δέν δεχθεῖς νά λάβεις τόν κωδικό ἀριθμό σου καί τήν "Κάρτα", δέν θά λάβεις τό μισθό, τή σύνταξη, τό ἐπίδομα, τήν ἰατρική σου περίθαλψη. Κοινός παρανομαστής ὁ ἐκβιασμός. Σήμερα ἡ ἀριθμοποίηση τοῦ προσώπου καί ἡ ἀπειλή στερήσεως τῶν ἀναγκαίων. Τελικό ζητούμενο ἡ ἀποδοχή καί προσκύνηση τοῦ θηρίου.

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ

ΤΗΝ ΙΔΙΟΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ;

Ὁ ἱερομάρτυς καί ἐθναπόστολος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός συνιστοῦσε στούς ἤδη σκλάβους ἀδελφούς μας: Μή φοβηθεῖτε ὁ,τιδήποτε κι ἄν οἱ ἐχθροί σᾶς πάρουν. Μόνον τόν Χριστό καί τήν ψυχή σας δέν θά κατορθώσουν νά σᾶς πάρουν, ἄν ἐσεῖς δέν τούς τά παραχωρήσετε. Μέ τήν παραλαβή τῆς Κάρτας ὡς τό προστάδιο τοῦ σφραγίσματος δέν πουλᾶμε καί τά δύο; Καί τό Εὐαγγέλιο καί τόν ἑαυτό μας;

ΓΙ  ΑΥΤΟ  ΠΡΕΠΕΙ

1.Νά ἀντισταθοῦμε στά καταχθόνια ἰδιοτελῆ σχέδια τῶν ξένων ἐχθρῶν καί τῶν «ἡμετέρων», ἐπειδή διακυβεύεται ἡ ἐθνική μας ἀκεραιότητα καί ὁ ἐπί αἰῶνες μοναδικός θεανθρώπινος πολιτισμός μας. Καί μόνο γι’ αὐτήν τήν ἐφιαλτική ὀργουελική προοπτική ἐπιβολῆς τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ἀξίζει, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὕπαρξη τοῦ ἀριθμοῦ 666, νά ἀγωνιστοῦμε γιά τήν μή ἐπιβολή τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων. Ἔτσι ἔκαναν οἱ πολίτες τῆς Μ. Βρετανίας πού κατάφεραν νά πετύχουν τήν ἀκύρωση εἰσαγωγῆς της στή χώρα τους, ἔχοντας ὡς ἐπιχειρήματα τήν φαλκίδευση τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν τους. Πολλῷ μᾶλλον ἐμεῖς πρέπει νἀ ἀγωνιστοῦμε ἐφόσον σύμφωνα μέ δημοσιογραφικές πληροφορίες στήν ΚτΠ θά ὑπάρχει ὁ δυσώνυμος ἀριθμός.

2. Σέ περίπτωση ἐκδόσεως τῆς ΚτΠ νά ἀρνηθοῦμε τήν παραλαβή τῆς "Κάρτας", πράξη πού συνιστᾶ δημόσια ὁμολογία Πίστεως. Ὁ Χριστός, ζητᾶ ἀπό τόν πιστό, ἄν Τόν ἀγαπᾷ, νά μήν δεχθεῖ τό «σφράγισμα» τοῦ Ἀντιχρίστου, πού θά τοῦ δώσει τήν δυνατότητα νά συναλλάσσεται καί νά ἐξασφαλίσει τήν ἐπιβίωσή του.

3. Νά καθιερώσουμε πρωϊνή προσευχή μέ τό κομποσχοίνι, ταπεινῶς ἱκετεύοντας «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», ἐννοώντας ὅλους τούς ἀδελφούς συν-Ἕλληνες.

4. Τέλος νά μήν ξεχνᾶμε τό ἐν Χριστῷ μαρτύριο πού μπορεῖ νά τοποθετήσει νέα βαθιά θεμέλια στό ὀρθόδοξο ἑλληνικό ἔθνος μας, ὥστε σέ γερές θεανθρώπινες βάσεις νά μεγαλουργήσουν ἐν Χριστῷ οἱ ἑπόμενες γενιές. Ὅπως λέει καί ὁ ποιητής Γιῶργος Βερίτης: «Ἄν δέν ἀναστήσουμε μέσα στήν ψυχή μας τό πνεῦμα τῶν κατακομβῶν καί τοῦ μαρτυρίου, εἴμαστε ἄχρηστοι γιά τή σημερινή ἐποχή… Δέν θά εἴμαστε μαθητές Ἐκείνου».

Μία έκφραση του πνευματικού κόσμου στο Άγιον Όρος!

Ένας έντιμος Χριστιανός, βιοπαλαιστής, στολισμένος με βαθειά πίστη και θεοσέβεια, αφηγήθηκε το εξής θαυμαστό γεγονός, που του συνέβη κατά το προσκύνημά του στο Άγιον Όρος.

«Πήγα να προσκυνήσω σε πολλές Μονές στο Άγιον Όρος για να πάρω την Χάρι και την ευλογία της Παναγίας. 

Σε μία από αυτές, με πήγε ένας Μοναχός σε ένα παρεκκλήσιο, όπου ήταν θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και ήταν κλειστή με κάγκελα, γιατί είχε πολύτιμα αναθήματα. Ξεκλείδωσε και μου είπε:

- Προσκύνησε και ζήτησε από την Παναγία ό,τι θέλεις. Αν είναι για καλό, θα σου το δώσει οπωσδήποτε.

Άναψα κεράκια και στάθηκα μπροστά Της με σεβασμό και πίστη και Της ζήτησα ένα παιδάκι, που πολύ ποθούσαμε κι εγώ και η γυναίκα μου.

Οπισθοχωρώντας βγήκα έξω και ο μοναχός απασχολήθηκε να ξαναβάλει την καγκελαριά.

Τότε, πέφτοντας το μάτι μου στον μεγάλο διάδρομο που ήταν μπροστά μου, είδα ένα αγοράκι πανέμορφο, με ζωηρά ματάκια, περίπου τριών ετών, να τρέχει με ανοιχτά χεράκια κατά το μέρος μου! Τα ‘χασα και χωρίς να προλάβω να σκεφθώ τίποτε, αυθόρμητα άνοιξα κι εγώ την αγκαλιά μου να το δεχθώ. Μόλις έφθασε όμως μπροστά μου, χάθηκε από τα μάτια μου!

- Το παιδάκι!... Το παιδάκι που είναι;

Γύριζα γύρω από τον εαυτό μου κατάπληκτος και έψαχνα! Ο μοναχός με ρώτησε απορημένος για ποιο παιδάκι μιλούσα. Όταν συνήλθα και του εξήγησα , χαμογέλασε συγκινημένος και μου είπε:

- Άλλο ένα θαύμα της Παναγίας θα γίνει, αφού σου έδειξε το παιδάκι που θα σου στείλει.

Πραγματικά- συνέχισε ο ευλογημένος εκείνος Χριστιανός- το παιδάκι που μου χάρισε ο Θεός μετά από ένα χρόνο περίπου, έμοιαζε καταπληκτικά με το παιδάκι που μου έδειξε η Παναγία στον Άγιον Όρος!»

Εδώ δεν έχουμε όνειρο, αλλά όραμα εν πλήρει εγρηγόρσει!

«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις έργοις αυτού»!

Πηγή

Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ

«ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ»

Γιά νά δῇς τά ὑλικά πράγματα, πρέπει νά εἶναι ὑγιεῖς οἱ σωματικοί ὀφθαλμοί σου. Γιά νά γνωρίσῃς τά νοερά πράγματα, πρέπει νά εἶναι ὑγιεῖς οἱ ὀφθαλμοί τῆς ψυχῆς σου, νά ἔχῃς δηλαδή φωτισμένη συνείδησι καί διάκρισι.

Μόνο μ΄ αὐτή τήν προϋπόθεσι θά ἐφαρμόζεις σωστά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ «καί οὐκ ἐκκλινεῖς ἀπ΄ αὐτῶν εἰς δεξιά οὐδέ εἰς ἀριστερά, ἵνα συνῇς ἐν πᾶσιν οἷς ἐάν πράσσῃς» (Ἰησ. Ναυῆ 1, 7).

Διάκρισις εἶναι ἡ ἱκανότητα τῆς ψυχῆς νά διακρίνῃ ἀλάθητα σέ κάθε περίπτωσι τό καλό ἀπό τό κακό, τό θεῖο θέλημα ἀπό τή δαιμονική ἀπάτη.

Μέ τή διάκρισι θά γνωρίσεις πότε καί πῶς πρέπει νά πολεμᾶς τά πάθη, πότε νά ὑποχωρῆς, πῶς νά ἀντιμετωπίζῃς νικηφόρα τίς

Η ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ. Επανάληψη των συμφορών του πάλαι ποτέ Λαού του Θεού!

OΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ…

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟ Δ. ΝΑΤΣΙΟ

Συγκλονιστικές ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ με τεκμηριωμένη και στοιχειοθετημένη άποψη για την ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ των ΠΟΡΝΟΚΑΝΑΛΩΝ που προάγουν το «ΔΡΑΜΑ» των «Καημένων» των «Προσφυγόπουλων», στην εκπομπή «Γράμματα Σπουδάματα» από το 4Ε με τον Διδάσκαλο και Θεολόγο Δημήτρη Νατσιό στις 27/1/2016.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…ΜΑΖΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΞΕΝΩΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ !

ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΒΛΕΠΕΤΕ ΞΕΝΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ !

-ΛΙΜΕΝΙΚΟΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ !

ΨΕΥΤΟΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ & Ο Καημός της Ρωμιοσύνης

Πηγή

ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΠΙΣΦΡΑΓΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ 1920

"ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν

μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· 

καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν". 

(Πράξεις των Αποστόλων κ΄ 29-30)

τοῦ θεολόγου Νικόλαου Σαββόπουλου

Η Σύναξη Προκαθημένων τῶν Ορθοδόξων Εκκλησιῶν στη Γενεύη (22-28 Ιανουαρίου 2016) απεκάλυψε το αιρετικό φρόνημα σχεδόν όλων τῶν Προκαθημένων και τον «θρυμματισμένο φωτισμό τῆς Ιεροσύνης» των, κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή*.

Με το άρθρο 6 τοῦ κειμένου «Απόφασις σχέσεις τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον χριστιανικό κόσμο» κατοχυρώνεται η κακοδοξία περί «διηρημένης Εκκλησίας». Αναφέρει:
«Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικῶν Εκκλησιῶν και ομολογιῶν…..».
Το άρθρο 6 ταυτίζεται με την παναιρετική Εγκύκλιο τοῦ 1920 τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως (ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ) που αναφέρει:
«Η παραδοχή ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν υπό πασῶν τῶν Εκκλησιῶν» τῶν μεγάλων χριστιανικῶν εορτῶν» (θέμα α).
Ακυρώνει το άρθρο 7 τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως περί Μίας Αγίας Καθολικῆς και Αποστολικῆς Εκκλησίας.
Στο άρθρο (Ζ) τῆς Εγκυκλίου τοῦ 1920 αλλοιώνεται η αλήθεια τῶν δογμάτων και η Ορθόδοξος Πίστις «διά τῆς απαθούς και επί το ιστορικότερον εξετάσεως τῶν δογματικῶν διαφορῶν από τῆς έδρας και εν ταίς συγγραφαίς».
Τα δύο άρθρα της Εγκυκλίου τοῦ 1920, της οποίας οι αποφάσεις

Επιχειρούν να μετατρέψουν την πίστη της Εκκλησίας σε μία ανθρωποκεντρική Θρησκεία. --Η Σύνοδος "Πόντιος Πιλάτος"!

Η ορθοδοξία ούτε είναι

ούτε μπορεί

να γίνει θρησκεία

στο ελληνικό σχολείο.

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής

Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Aπό το 2012 είχαμε επισημάνει, με ειδικό Υπόμνημά μας προς την Ιερά Σύνοδο, ότι τα νέα Προγράμματα για το μάθημα των Θρησκευτικών, στο Δημοτικό-Γυμνάσιο (2011-αναθεωρημένο 2014) και στο Λύκειο (2015), που εκπονήθηκαν από ομάδες θεολόγων και δασκάλων, με χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ και με την επίβλεψη και τον συντονισμό του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, εκτός των άλλων, επιχειρούν να μετατρέψουν την Αποκαλυπτική πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού σε μία ανθρωποκεντρική Θρησκεία.

Τα Προγράμματα αυτά που εφαρμόστηκαν πιλοτικά σε κάποια σχολεία δεν ισχύουν πλέον, βρίσκονται σε απόσυρση στο Υπουργείο Παιδείας, αλλά φαίνεται ότι διεγείρουν την φαντασία και την επιθυμία ορισμένων να τα ανασύρουν και να τα εφαρμόσουν. Από τότε που δημοσιεύτηκαν έως

Από το Συναξάρι

Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Ο όσιος Ισίδωρος γεννήθηκε περί το 360. Ήταν γόνος ευγενούς και επιφανούς οικογενείας της Αλεξανδρείας η οποία είχε συγγενικούς δεσμούς με τον πατριάρχη Θεόφιλο και τον ανηψιό του Κύριλλο (9 Ιουν.). Έλαβε λαμπρή μόρφωση, τόσο θύραθεν όσο και θεολογική, στις σχολές του περιφανούς αυτού κέντρου της αρχαίας σοφίας, και με ζήλο αφοσιώθηκε στην διδασκαλία των προγενεστέρων Πατέρων της Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του οποίου και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μαθητές. Δίδαξε κατ’ αρχήν, για κάποιο διάστημα, την ρητορική, ανατολικά του Δέλτα του Νείλου· όμως η αγάπη του για τον Θεό τον έκανε σύντομα να απαρνηθεί τα μάταια θέλγητρα του πρόσκαιρου αυτού βίου και ο Ισίδωρος αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας.

Μετά ένα χρόνο ασκητικής βιοτής, η έγνοια του για την πνευματική οικοδομή της Εκκλησίας τον έπεισε να επιστρέψει στο Πηλούσιο (σημ. Πόρτ-Σάιντ στην Αίγυπτο), όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Αμμώνιο, ο οποίος του εμπιστεύθηκε καθήκοντα διδαχής πιστών και κατηχουμένων. Το ρητορικό του χάρισμα και η βαθειά γνώση της Αγίας Γραφής την οποία απέκτησε στην ησυχία, τον κατέστησαν περίφημο διδάσκαλο σε ολόκληρη την Αίγυπτο και πολλοί Εβραίοι και εθνικοί ακούγοντας το κήρυγμά του ασπάσθηκαν την πίστη του Χριστού.

Το 413, όμως, κάποιος Ευσέβιος εξελέγη νέος επίσκοπος Πηλουσίου (413) και άσκησε τέτοια πίεση στην Εκκλησία, ώστε ο Ισίδωρος αποφάσισε να «φύγει» πάλι προς την έρημο. Αποσύρθηκε, λοιπόν, σε μονή κοντά στο Αφναίο, όπου έζησε ως έγκλειστος μέχρι την κοίμησή του. Φορούσε μόνο ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα και ζούσε, κατά το παράδειγμα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με άγρια χόρτα και φύλλα.

Υπόδειγμα και φωστήρας τηλαυγής της αρετής και της σοφίας, ο άγιος Ισίδωρος επί πολλά χρόνια δίδαξε με αυθεντία, δίχως να πτοηθεί από τις διώξεις και να φοβηθεί το μίσος των ανθρώπων με σαρκικό φρόνημα, διά μέσου αναρίθμητων σύντομων και βαθυστόχαστων επιστολών, από τις οποίες σώζονται περισσότερες από δύο χιλιάδες.

Απαντώντας στους διαφόρους επιστολογράφους, με πνευματική διεισδυτικότητα έδινε απαντήσεις για δυσνόητα χωρία της Αγίας Γραφής, αντέκρουε τις εσφαλμένες ερμηνείες των Εβραίων, ανέπτυσσε με σαφήνεια το μυστήριο της Αγίας Τριάδος και της Ενσαρκώσεως του Κυρίου, αποστομώνοντας έτσι τους αιρετικούς: αρειανούς, νεστοριανούς, σαβελιανούς και άλλους σπορείς διχογνωμιών. Σε τόνους λυρικούς έπλεκε εγκώμια της ιερωσύνης και έψεγε επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους και μοναχούς που έδειχναν διαγωγή ανάξια της κλήσεώς τους. Δίχως να υπολογίζει την πολιτική εξουσία, επιτιμούσε εξίσου δημοτικούς άρχοντες, διοικητές, ακόμη και τον ίδιο τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ (408-450), υπενθυμίζοντας το χρέος τους έναντι του λαού του Θεού και της Εκκλησίας. Παντού και πάντοτε κατεδίωκε την αμαρτία, ενέπνεε την αγάπη

Η οικουμενιστική αγάπη ως αναισθητικό ή -γιατί όχι- ως παραισθησιογόνο των ορθοδόξων ταγών!

Το πρωτείο του πάπα και η αγαπολογία των οπαδων του οικουμενισμού.

Του κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

α) Ο πρόεδρος του συμβουλίου του οικουμενισμού της παπικής εκκλησίας ελβετός καρδινάλιος Κουρτ Κοχ και αντιπρόσωπος του Βατικανού στην γιορτή του αγίου Ανδρέα στο οικουμενικό πατριαρχείο δήλωσε  στο παγκόσμιο ευχαριστιακό συνέδριο (η μετάφραση του Eucharistische Weltkongress) που έγινε στο Δουβλίνο τον Ιούνιο 2012 ότι (βλέπε ἐδῶ). 

Κατά την αιρετική διδασκαλία των Λατίνων: «Η ορθόδοξη και η προτεσταντική κατανόηση της εκκλησίας, η οποία πηγάζει από την θεία λειτουργία, δεν είναι κατά κανόνα αντίθετη με την καθολική έννοια της εκκλησίας... Η ευχαριστιακή συγκέντρωση όμως δεν είναι όλη η εκκλησία. Κατά την καθολική έννοια πρέπει οι ενορίες που συγκεντρώνονται, για να τελέσουν την θεία ευχαριστία να είναι σε κοινωνία μεταξύ τους, με τον επίσκοπο και με τον πάπα... Το πρωτείο του πάπα δεν είναι ένας νομικός όρος ή μία εξωτερική πρόσθεση σε μία ευχαριστιακή θεώρηση της εκκλησίας, αλλά θεμελίωνεται στην ίδια την διδασκαλία της εκκλησίας.... Ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας στην επιστολή του προς Ρωμαίους αποδίδει το πρωτειο της αγάπης στην εκκλησία της Ρώμης (σ.μ. εδώ ο Καρδινάλιος παραποιεί τα λόγια του Αγίου. Ο Άγιος δεν αποδίδει τα πρωτεία στην Ρώμη αλλά στην αγάπη ως αρετή, δηλ. λέει ότι στην χώρα των Ρωμαίων τα πρωτεία τα έχει η αγάπη. Βλέπε P. Christou, in: EΠE (Ellines Pateres tis Ekklisias)-Apostolikoi Pateres Bd. 4). Η αγάπη αποτελούσε από τις ημέρες της πρώτης εκκλησίας την βάση για το μυστήριο της ευχαριστίας».

β) Πάλι ο πρόεδρος του συμβουλίου του οικουμενισμού της παπικής εκκλησίας, ελβετός καρδινάλιος  Κουρτ Κοχ, δήλωσε στο ραδιόφωνο του Βατικανού στις 16.01.2016 (βλέπε ἐδῶ):

«Το 2016 θα είναι το έτος της αγάπης και της ελεημοσύνης... Αυτό το ιερό έτος δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε όχι μόνο για τις διαφορές που μας χωρίζουν, αλλά και για αυτά που μας ενώνουν (σ.μ. δε μας θυμίζουν κάτι αυτά τα λόγια;)... Είμαι σίγουρος ότι η πανορθόδοξος σύνοδος θα ενώσει πιο πολύ τις ορθόδοξες εκκλησίες και αυτό θα είναι μία μεγάλη βοήθεια να ξεπεράσουμε όποιες δυσκολίες στον καθολικό-ορθόδοξο διάλογο. Σε αυτές τις δυσκολίες περιλαμβάνονται η ημερομηνία του Πάσχα η αλληλοαναγνώριση των μυστηρίων και η ερώτηση για το πρωτείο του πάπα (σ.μ. εάν στη πανορθόδοξη σύνοδο αποφασιστούν πραγματικά τα παραπάνω ενάντια στις αποφάσεις των πατέρων και των οικουμενικών συνόδων, τότε ο ορθόδοξος λαός πρέπει να είναι έτοιμος να κατακρίνει αυτήν την σύνοδο ως «ληστρική» και «ψευδοσύνοδο»).

γ) Η «επισκοπή» του Αουγκσμπουργκ στην Γερμανία προτείνει και επιτρέπει στους καθολικούς, πχ. που κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, αν δεν έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν σε λατινική «θεία ευχαριστία», να συμμετάσχουν σε ορθόδοξη και να λάβουν την Θεία Κοινωνία από ορθόδοξο ιερέα, αφού πρώτα τον ρωτήσουν, υπό την μία και μοναδική προυπόθεση ότι (βλέπε ἐδῶ).

«αυτή η ενέργεια δεν αποτελεί πράξη εναντίον του πρωτείου του πάπα».

Το ίδιο ισχύει στην περίπτωση, που ένας ορθόδοξος, π.χ. σε ένα χωριό της Βαυαρίας χωρίς ορθόδοξο ναό, θελήσει να συμμετάσχει σε λατινική «θεία ευχαριστία». Η οδηγία του Βατικανού επιτρέπει στον λατίνο ιερέα εις στο όνομα της αγάπης και της αναγνώρισης των μυστηρίων των ορθοδόξων να επιτρέψει μία τέτοια απόφαση.

Όπως βλέπουμε οι Λατίνοι δεν έχουν αλλάξει καθόλου παρόλες τις τόσες δεκαετίες «οικουμενιστικού διαλόγου και αγάπης» ως προς τις απαιτήσεις τους και τους σκοπούς τους. Αυτό που ήθελαν και θέλουν και τώρα και θα θέλουν πάντα είναι η αναγνώριση του αιρεσιάρχη πάπα και του αντιχρίστου πρωτείου του. Το μόνο που άλλαξε είναι η μεθοδός τους. Αντί για σταυροφορίες και εκβιασμούς τώρα χρησιμοποιούν την λεγόμενη αγάπη ως αναισθητικό ή γιατί όχι ως παραισθησιογόνο. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την κατάσταση αναισθησίας ή παραίσθησης, στην οποία έχουν πέσει οι ορθόδοξοι ταγοί; Ξαφνικά όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες «αγαπιούνται» μεταξύ τους. Μόνο καλά λόγια μπορεί να ακούσει κανείς από τον ένα για τον άλλο. Συναντιούνται, ο ένας φιλάει και ευλογεί τον άλλον, οι διαφορές ξεχνιούνται ή καταργούνται, η συγκίνηση και τα όμορφια λογια υπερπερισσεύουν, η αλήθεια αγνοείται, καταργείται, επαναπροσδιορίζεται κατα το δοκούν.

Για έναν πραγματικό ορθόδοξο είναι τόσο ανυπόφορη και πιεστική αυτή η «αγάπη» που δεν τον αφήνει να ανασάνει. Aν δίπλα στην αγάπη περιλάβει κανείς και την λεγόμενη αγάπη για το περιβάλλον, που εξελίσεται σε μείζων θέμα των εκπροσώπων της εκκλησίας μας, τότε παίρνει η αγαπολογία όλη την διαστρεβλωτική και υπόγεια διαστασή της.

Ένα παράδειγμα: Στην καθολική ιστοσελίδα και με αφορμή τον «οικουμενικό αίνο στον Δημιουργό» (ἐδῶ) αναφέρει σχετικά με την θεολογία της δημιουργίας ο πρωτοπρεσβύτερος π. Κ. της Ι. Μ. Γερμανίας:

«Στην ιστορία της εκκλησίας της Δύσης και της ανατολής υπήρχαν πάντα προσωπικότητες, όπως ο Φραγκίσκος της Ασσίζης (σ.μ. τον οποίο παρακάτω ονομάζει άγιο). Σίγουρα δεν αυτοπροσδιοριζόταν ως θεολόγος της δημιουργίας, αλλά θεολογούσε περί της δημιουργίας. Η θεολογία της δημιουργίας είναι ένα συνεχές θέμα στην ιστορία της Εκκλησίας της Δύσης και της Ανατολής, είχε όμως σε διαφορετικούς καιρούς διαφορετική σημασία. Αυτές είναι κυματοειδείς κινήσεις στην ιστορία... Αλλά και ο πάπας Φραγκίσκος στην νέα του εγκύκλιο αναφέρεται σε ανατολικούς πατέρες, όπως τον Βασίλειο τον Μέγα. Είναι ωραίο το γεγονός, ότι τώρα με τον πάπα Φραγκίσκο και τον πατριάρχη Βαρθολομαίο τα δύο κύματα έχουν τώρα την ίδια μορφή... Φέρνουμε (σ.μ. εμείς οι Ορθόδοξοι) ώθηση, η οποία μπορεί να γονιμοποιήσει την διαχριστιανική οικουμένη. Και εμείς όμως μπορούμε το ίδιο να μάθουμε από τις εδώ εκκλησίες και την κοινωνική τους πραγματεία. Η οικουμένη βεβαίως και δεν είναι δρόμος μίας κατεύθυνσης (σ.μ. εδώ φυσικά εννοεί ο π. Κ. ότι δίνουμε και παίρνουμε)».

Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη περί της διαστρεβλωτικής και υπογείας διάστασης της αγαπολογίας και της λεγόμενης αγάπης στην δημιουργία από αυτά τα λόγια; Σε αυτά εξισώνεται η εκκλησία με τις αιρέσεις, καταργείται η κατοχή της σωτηρίας και της αλήθειας από την Ορθόδοξη Εκκλησία, παρατίθενται ισότιμα ένας μέγας άγιος της εκκλησίας μας, ο Άγιος Μέγας Βασίλειος με τον αιρετικό, και θρησκόληπτο μέχρι ψυχικής διαταράξεως Φραγκίσκο της Ασσίζης, ο οποίος παρακαλούσε τον Χριστό να γίνει, όπως Αυτός. Για αυτό δεν ξενίζει στα αυτιά μας, ότι ένας ορθόδοξος ιερέας χρησιμοποιεί ως προσευχή το «laudato si» από την εγκύκλιο του πάπα και κανείς από τους επισκόπους, που υποτίθεται επισκοπούν, δεν τον εγκαλεί στη τάξη. Και όσον αφορά το πρωτείο βλέπουμε εδώ μία προσπάθεια εξίσωσης του λατίνου πάπα με τον πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Μήπως όλη αυτή η ανορθόδοξη, μετα- και αντιπατερική θεολογία του μητρ. Περγάμου Ιω. Ζηζιούλα, όπως και την χαρακτήρισε ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, καθώς και τα νέα θεολογικά ευφυολογήματα άλλων «θεολόγων» συναγωνιστών, οι οποίοι θέλουν να ξαναανακαλύψουν τον τροχό–χωρίς να ξέρουν πως να τον γυρίσουν– όλες αυτές οι εξισώσεις των αγίων, της Αληθείας και των μυστηρίων, όλες αυτές οι αναφορές για «τους δύο πνεύμονες», όλη αυτή η παθολογική αγαπολογία, και όλες αυτές οι συζητήσεις στην Ορθόδοξη Εκκλησία για την αναγκαιότητα πρωτείου του Οικουμενικού Πατριάρχη, έχουν σκοπό την αποδοχή του πρωτείου του πάπα και την δημιουργία άλλου ενός δηλαδή αυτό του του Οικουμενικού Πατριάρχη;

Langenfeld, 02.02.2016

Αδαμάντιος Τσακίρογλου

Το χαστούκι, χαστούκι, αλλά και η κοινωνία, κοινωνία... "τοις ακοινωνήτοις"!

Ο εξουνιτισμός συνεχίζεται αφήνοντας παγερά

διάφορους την Σύνοδο των Επισκόπων.

Αυτούς μόνο η εξουσία και οι δικαιοδοσίες

τους νοιάζουν! 

Ακόμη ένα χαστούκι από τη Φραγκική Ρώμη στην Εκκλησία της Ελλάδος

με την εκλογή και την επικείμενη ενθρόνιση στην Αθήνα νέου Αποστολικού Εξάρχου και μάλιστα Ισπανού Επισκόπου Καθολικού και Λατίνου για τους ολιγάριθμους Ουνίτες...

Οι παπικοί δεν αλλάζουν, αυτοί ήταν, είναι και θα είναι. Γίνεται να γίνει καλός ο διάβολος; Το ίδιο ισχύει και για αυτούς. Ας τα δουν οι δικοί μας που τους αναγνωρίζουν ως εκκλησία και μας λένε και φανατικούς! 
η συνέχεια της είδησης..

ΟΥΝΙΤΕΣ. ΝΕΕΣ ΠΑΠΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ 
  
Του θεολόγου Ανδρέα Κυριακού
Οι Παπικοί, μετά την παραίτηση (λόγω ηλικίας) του εν Ελλάδι Ουνίτη «επισκόπου» Δημήτριου Σαλλάχα, έσπευσαν να στείλουν

Yπαπαντή. Φορητή εικόνα

Yπαπαντή. Φορητή εικόνα (1546) της Ιεράς Mονής Σταυρονικήτα

Yπαπαντή

έτος 1546

Mονή Σταυρονικήτα

Ξύλο, αυγοτέμπερα, 57 x 39 εκ.

Kρητική σχολή. Θεοφάνης ο Kρής

Στην παράσταση της Yπαπαντής, που απορρέει από το κείμενο του ευαγγελιστή Λουκά (2.22-38), ο δίκαιος Συμεών εικονίζεται πάνω σε βάθρο, κρατώντας ευλαβικά στα δύο του χέρια τον Xριστό, τον οποίο ετοιμάζεται να υποδεχτεί η Παναγία που στέκεται αριστερά. Πίσω από την Παναγία ακολουθούν η προφήτισσα Άννα «προβεβηκυία εν ημέραις πολλαίς», που υψώνει το δεξί χέρι σε κίνηση συνομιλίας, ενώ στο αριστερό κρατάει ανοιχτό ειλητάριο με την γνωστή επιγραφή: TOYTO/ TO BPE/ΦOΣ OY/PANO K(AI) / ΓHN EΣTE/ PAIΩΣE.

 

H προφήτισσα στρέφει το κεφάλι της προς τον Iωσήφ που ακολουθεί, κρατώντας στα δύο του χέρια «ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστερών», που αποτελεί την καθιερωμένη προσφορά των Eβραίων για την τελετή αυτή. Πίσω από τις τέσσερις μορφές αναπτύσσονται τα κτίρια, που δηλώνουν τον τόπο, όπου εξελίσσεται η σκηνή. Aνάμεσα στον Συμεών και την Παναγία διακρίνονται τα βημόθυρα με το χαμηλό μαρμάρινο, πράσινο στο χρώμα, τέμπλο και στο βάθος το άνω μέρος της αγίας Tραπέζης με κόκκινη ενδυτή και κλειστό κώδικα Eυαγγελίου. H αγία Tράπεζα καλύπτεται με θολωτό κιονοστήρικτο κιβώριο, ενώ στο βάθος μόλις διακρίνεται το τείχος της πόλεως Iερουσαλήμ. Πίσω από τον Συμεών και τον Iωσήφ υψώνονται υψηλά, στενά κτίρια, που πλαισιώνουν συμμετρικά τα πρόσωπα της σκηνής. στο χρυσό βάθος της εικόνας, το άνω τμήμα της οποίας κλίνει με γαλάζιο τοξωτό πλαίσιο, υπάρχει η επιγραφή H YΠAΠANTH.

Aπό εικονογραφική άποψη η εικόνα της Yπαπαντής ακολουθεί ένα εικονογραφικό σχήμα, που αποκρυσταλλώθηκε την περίοδο των Παλαιολόγων (Ξυγγόπουλος 1929, σ. 328-339. Shorr 1946, 17 κ.ε.). O συγκεκριμένος αυτός τύπος μέσα από έργα της κρητικής σχολής του 15ου αιώνα, όπως είναι η εικόνα της Yπαπαντής της Πάτμου και η ομώνυμη σκηνή στην εικόνα του Nικολάου Pίτζου στο Σεράγεβο (Xατζηδάκης 1977, αρ. 26, πίν. 24, πίν. 202), πέρασε στην τέχνη του Θεοφάνη και γνώρισε ιδιαίτερη διάδοση στη μεταβυζαντινή τέχνη (Chatzidakis 1969-1970, εικ. 36. Δρανδάκης 1990, εικ. 89 κ.ά.). Eιδικότερα ο Θεοφάνης το εικονογραφικό αυτό σχήμα, με διαφοροποιήσεις, το υιοθέτησε όχι μόνο στην εικόνα της Mονής Σταυρονικήτα, αλλά και στην τοιχογραφία του Kαθολικού της Mονής του Aναπαυσά (1527), της Mονής της Λαύρας (1535) και της Mονής Σταυρονικήτα (1545-1546) (Millet 1927, πίν. 119. Xατζηδάκης 1986 (1), εικ. 85).

Aπό καλλιτεχνική άποψη η σκηνή της Yπαπαντής διακρίνεται για το στέρεο συνθετικό σχήμα, όπου τα πρόσωπα τα συνέχει μια αδιόρατη, ρυθμική συνομιλία στασεων και κινήσεων που τα ενοποιεί σ' ένα ισόρροπο και συμμετρικό συνθετικό σχήμα, ανάλογο μ' αυτό της εικόνας της Πάτμου και του Σεράγεβο, έργα του τέλους του 15ου αιώνα.

http://www.elpenor.org