Οι Οικουμενιστές βήμα-βήμα προχωρούν προς το στόχο τους, κι οι "αντι-Οικουμενιστές" καθημερινά οπισθοχωρούν!

Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος:

Ο επανευαγγελισμὸς της Ευρώπης δεν είναι έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μόνον, αλλά όλων των χριστιανικών Εκκλησιών.

Σε διάλεξη ποὺ παραχώρησε στὸ πλαίσιο τῆς Ouverture Spirituelle τῶν Salzburger Festspiele στὶς 23 Ἰουλίου 2016 ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος τόνισε: Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανοσύνη ἀποτελεῖ ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ καὶ πολιτιστικὸ στοιχεῖο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ γι᾽ ἀυτὸ θὰ πρέπει νὰ συμβάλει στὸν «Ἐπανευαγγελισμὸ τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινωνίας». Βέβαια αὐτὸς ὁ ἐπανευαγγελισμὸς δὲν εἶναι ἔργο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μόνον, ἀλλὰ ὅλων τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν. 

Ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε γιὰ τοὺς πολυειδεῖς ἐξωτερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς κινδύνους,

Λειτουργικά κείμενα και Αποτείχιση, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά, Μέρος Β΄.

Μέρος Β΄.

Τό Α΄ Μέρος ἐδῶ

Ἐν συνεχείᾳ θά ἀναφερθοῦμε στήν ἀμέσως ἑπόμενη αἴτησι τῶν Εἰρηνικῶν, ἡ ὁποία καί αὐτή μέ σαφῆ καί λακωνικό τρόπο ὁμιλεῖ διά τήν ἀποτείχισι.

Ἡ αἴτησις αὐτή ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ὑπέρ τῆς πόλεως ταύτης, πάσης πόλεως καί χώρας καί τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν». Ἡ ἀντίστοιχος αἴτησις τῆς Θ. Λειτουργίας τοῦ ἁγίου Ἰακώβου εἶναι ἡ ἑξῆς: «Ὑπέρ τῆς ἁγίας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν πόλεως καί τῆς βασιλευούσης, πάσης πόλεως καί χώρας καί τῶν ἐν ὀρθοδόξῳ πίστει καί εὐλαβείᾳ Θεοῦ οἰκούντων ἐν αὐταῖς, εἰρήνης καί ἀσφαλείας αὐτῶν τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν» (σελ. 39).

Στήν αἴτησι αὐτή παρατηροῦμε ὅτι δέν μνημονεύονται ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων καί τῶν χωρῶν, ἀλλά μόνον οἱ ἔχοντες Ὀρθόδοξο πίστι καί εὐλάβεια. Ἐδῶ ἀσφαλῶς πρόκειται γιά τούς ἀπόντες ἀπό τήν σύναξι καί κοινή λατρεία, γιά τούς ὁποίους προσεύχεται ἡ Ἐκκλησία, λόγῳ τῆς ταυτότητος καί ταυτίσεως εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστι.

Παρόμοια εἶναι καί ἡ εὐχή τοῦ ἱερέως εἰς τήν Θ. Λειτουργία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, κατά τήν μνημόνευσι μετά τόν καθαγιασμό τῶν τιμίων δώρων: «Μνήσθητι, Κύριε τῆς πόλεως ἐν ᾗ παροικοῦμεν, καί πάσης πόλεως καί χώρας καί τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς».

Γίνεται κατανοητό ὅτι μέ τίς εὐχές καί τίς αἰτήσεις ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται γιά τά μέλη της, τά ὁποῖα ἀναγνωρίζει μόνον ἀπό τήν Ὀρθόδοξο πίστι καί τήν Ὀρθόδοξο ζωή. Ἐδῶ ἀσφαλῶς δέν πρόκειται γιά καταδικασμένους ὑπό Συνόδου καί ἀποκομμένους Συνοδικῶς ἀπό τήν Ἐκκλησία καί γιά μή καταδικασθέντες ὑπό Συνόδου καί ἄρα ἐνσωματωμένους εἰς τήν Ἐκκλησία, ἔστω καί ἄν εἶναι αἱρετικοί κατά τό φρόνημα, σύμφωνα μέ τίς νέες θεωρίες τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί εἰδικά τοῦ Γραφείου ἐπί τῶν αἱρέσεων τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς. Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις δέν γνωρίζει τέτοιους διαχωρισμούς, παρά μόνον ἄν Ὀρθοδόξως καί κανονικῶς ἐγένοντο καί ἀπό Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους καί ὄχι αἱρετικούς κατά τό φρόνημα.

Βλέπουμε στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία πολλές φορές νά καταδικάζωνται καί νά καθαιροῦνται οἱ Ὀρθόδοξοι, ἐνῶ ἐκ τοῦ ἀντιθέτου νά ἀθωώνωνται οἱ αἱρετικοί. Αὐτό δηλαδή, δέν σημαίνει ὅτι ἐπειδή καταδικάζονται καί ἀποκόπτονται οἱ Ὀρθόδοξοι παύουν νά εἶναι μέλη της, ἤ ἀπεναντίας ἐπειδή δέν καταδικάζονται ἤ ἀθωώνονται οἱ αἱρετικοί εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν συνέβαινε αὐτό, τότε ἡ Σύνοδος θά εἶχε αὐτό τό παπικό ἀξίωμα καί ὁ ἴδιος ὁ Θεός θά ὑπετάσσετο εἰς αὐτήν, πολλοί δέ ἅγιοι θά ἦσαν ἐκτός Ἐκκλησίας καί σωτηρίας, ἐπειδή καταδικάστηκαν ἀπό τέτοιες Συνόδους. Τό ἀξίωμα λοιπόν τοῦ δεσμεῖν καί λύειν, τό ὁποῖο ἔχουν οἱ Ἐπίσκοποι καί ἡ Σύνοδος δέν εἶναι ἀνεξέλεγκτο ἤ κατά τό δοκοῦν ἑκάστου Ἐπισκόπου ἤ ἑκάστης Συνόδου, ἀλλά σύμφωνα μέ τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη ἐνεργεῖται μέ γνώμονα τούς ἱερούς Κανόνες καί μέσα στήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι καί ἀπό Ὀρθοδόξους καί ὄχι αἱρετικούς κατά τό φρόνημα.

Ὁ διαχωρισμός ὡς ἐκ τούτου, ἐκ μέρους τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν σέ καταδικασθέντες ὑπό Συνόδου καί μή καταδικασθέντες εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ καί ἐξυπηρετεῖ μόνον τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα. Τό ἴδιο ἀσφαλῶς συμβαίνει καί μέ τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως, τήν ὁποία ἀναμένουν δῆθεν νά κάνη ἡ αἱρετική καί δή Οἰκουμενιστική Σύνοδος.

Ἐπανερχόμενοι στίς λειτουργικές εὐχές καί αἰτήσεις τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας, ἐπισημαίνομε ὅτι, ὁ διαχωρισμός τόν ὁποῖο κάνουν, εἶναι μεταξύ αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἔχουν Ὀρθόδοξο πίστι καί ζωή καί αὐτῶν πού δέν ἔχουν, ἀσχέτως ἄν ἔχουν ἤ δέν ἔχουν καταδικασθῆ ὑπό Συνόδου ἤ ἔχουν καταδικασθῆ παρανόμως. Αὐτός ἀσφαλῶς εἶναι καί ὁ Ὀρθόδοξος διαχωρισμός καί καθορισμός τῶν ἀληθινῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἔχοντες συνεπῶς Ὀρθόδοξο πίστι καί ζωή μνημονεύονται (μόνον) στήν λατρευτική σύναξι καί οὐδείς ἄλλος ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας.

Πῶς λοιπόν ἐξηγεῖται τό ὅτι εἰς τήν μία αἴτησι μνημονεύονται, μέ ὑποδειγματική θά λέγαμε αὐστηρότητα καί ἀκρίβεια, οἱ εἰσερχόμενοι εἰς τόν ναό μέ Ὀρθόδοξο πίστι, εὐλάβεια καί φόβο Θεοῦ, εἰς τήν ἑπομένη αἴτησι μνημονεύονται μέ τήν ἴδια ἀκρίβεια οἱ ἀπόντες ἀπό τήν σύναξι, ἀλλά ἔχοντες Ὀρθόδοξο πίστι καί ἐνδιαμέσως νά μνημονεύεται ὁ αἱρετικός Οἰκουμενιστής Ἐπίσκοπος; Τί νόημα ἔχει ἄραγε αὐτή ἡ αὐστηρότητα καί ἀκρίβεια κατά τήν μνημόνευσι τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν τήν ἴδια στιγμή ὄχι μόνον τήν καταργοῦμε, ἀλλά θέτουμε ἀναιδῶς καί ἀνερυθριάστως ὡς ὁρατή κεφαλή, ὡς ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὡς ὁρατή εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, τόν αἱρετικό Οἰκουμενιστή Ἐπίσκοπο, παρουσιάζοντας ἔτσι καί τόν ἴδιο τόν Θεό ἐξομοιωμένο σύμφωνα μέ τήν ὁρατή εἰκόνα του;

Ἐδῶ ἀσφαλῶς παρουσιαζόμεθα νά ἀναφέρωμε τίς αἰτήσεις εἰς τόν Θεό

Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΗ και ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ της ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ από τους ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ!

Γιὰ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές:

Εὑρίσκονται  ἐντὸς  Ἐκκλησίας,

                      ὅσοι  ἐπικοινωνοῦν  μὲ  τὴν αἵρεση,

καὶ  ἐκτὸς  Ἐκκλησίας, 
                                ὅσοι  δὲν  ἐπικοινωνοῦν!!!

.

Ἀλήθεια:  ἐναντίον ποιῶν ἀγωνίζονται; 

____________________________________

H αίρεσις τού Οικουμενισμού

έχει δύο χαρακτηριστικά

που δεν είχαν οι παλαιές αιρέσεις

Πρώτον,

   την καθολικήν κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας επίθεσιν και όχι μόνον εναντίον ενός δόγματος και

δεύτερον,

   την καθολικήν σχεδόν αποδοχήν της αιρέσεως από τους κορυφαίους κληρικούς και θεολόγους της Ορθοδοξίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις στο χώρο των ιερέων καί μοναχών.

   Σημειωτέον ότι οι εξαιρέσεις αυτές αναφέρονται μόνο στό θεωρητικό πεδίον, δηλαδή στά λόγια και την πέννα, χωρίς ουδεμίαν πρακτικήν έκφρασιν αντιστάσεως, όπως είναι η διακοπή κοινωνίας με την αίρεσιν κ.λ.π.

 Το θλιβερώτερον όμως εν προκειμένω είναι η δικαιολογία που προβάλλουν αυτοί οι ρασοφόροι παντός βαθμού προκειμένου να υποστηρίξουν την θέσιν τους. Λέγουν χαρακτηριστικώς ότι ενεργούν έτσι, διότι επιθυμούν να ευρίσκονται εντός Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της Ορθοδόξου διδασκαλίας! 

Πηγή

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΟΥΣ!

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΙΩΤΗ & ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, ΠΟΥ ΕΠΑΥΣΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Σε απόγνωση το Φανάρι, σε αμηχανία οι κάθε είδους και γένους αντι-Οικουμενιστές!

 Σε απόγνωση το Φανάρι και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Μήνυμα με νόημα προς την Κωνσταντινούπολη από τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ

Τοῦ Διονύση Μακρῆ

Στό Πατριαρχεῖο «ἀπολογοῦνται», «τιμωροῦν», καί «ἐκβιάζουν» προκειμένου νά μαζέψουν τά «ἀσυμμάζευτα» πού προκάλεσε ἡ ψευτοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου.

Μεγάλη ἀνησυχία σέ βαθμό ἀπόγνωσης ἐπικρατεῖ στούς κόλπους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τά «μεθεόρτια» τῆς ψευτο-συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου ἀλλά καί τά ραγδαῖα γεγονότα πού ἐξελίσσονται στήν Τουρκία ἔπειτα ἀπό τό ἀποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα πού ὁδηγεῖ στήν

Η ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ και η ΠΟΝΗΡΙΑ των ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ και των συμπορευομένων "δυνάμεων"!

(Μὲ ἀφορμὴ σχόλιο ἱστολογίου)

  Ξεκίνησε ὡς Οἰκουμενική· συνεχίστηκε ὡς Πανορθόδοξη· πραγματοποιήθηκε ὡς «Μεγάλη καὶ Ἁγία» καὶ τώρα ἄρχισαν τὰ ἑξαπτέρυγα τοῦ Φαναρίου (ΟΛΟΙ οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Κύπρου μὲ Ἐγκύκλιο) νὰ παρουσιάζουν τὴν αἱρετικὴ Σύνοδο ὡς συνέχεια τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων!!!

  Σὲ ὅλες τὶς Μητροπόλεις (καὶ σ’ ἐκεῖνες ποὺ οἱ Μητροπολίτες δὲν ὑπέγραψαν), ἐπέτρεψαν νὰ διαβαστεῖ στοὺς Ναούς ἡ κατάπτυστη Ἐγκύκλιος!

   

   Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ διάφοροι Τάτσηδες καὶ Τελεβάντοι μιλοῦν γιὰ διάκριση καὶ γιὰ Ζηλωτές! Ποιοί; Αὐτοὶ ποὺ εἶναι συνυπεύθυνοι γιὰ τὴν γιγάντωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἀλλοίωση τῆς διαχρονικῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως, διδάσκοντες ὡς σιγονταροΟἰκουμενιστὲς τὴν ἄκρως ἀντορθόδοξη θεωρία:

             «διαμαρτύρομαι  ἀλλὰ  συμπορεύομαι

                             μὲ  τοὺς  αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές»!

Παρουσιάζουμε σχετικὸ σχόλιο ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ἀκτίνες» (ἐδῶ).

Όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Κύπρου μας άκουσαν στους ναούς αυτή την εγκύκλιο?

Πολύ ωραία.

Και αν αύριο σε εγκύκλιό του, σεβαστό ιερατείο της Κύπρου, ο Αρχιεπίσκοπος σας καλέσει να συλλειτουργείτε με τους Μαρωνίτες και τους Αρμενίους τί θα κάνετε?

Όλοι οι ιερείς και οι μοναχοί της Κύπρου συμφωνούν με όσα η Σύνοδος τους ανακοίνωσε τελεσιγραφικά σήμερα?Ένας παπάς δεν υπάρχει να διαφωνεί με τον πολιτικάντη Πάφιο αρχιεπίσκοπο?

Κανένας δεν τολμά να σηκώσει το ανάστημά του.

Ο άγιος Μόρφου που είναι και ψηλός σαν κυπαρίσσι?

Λύγισε κι αυτός?

Τι μας αράδιασε τότε τους λόγους των αγίων γερόντων που γνώρισε στη ζωή του?

Μην τολμήσετε να μας ξαναμιλήσετε για αγιασμένους γέροντες.

Σας βαρεθήκαμε.

Αναμασάτε τα ίδια και τα ίδια τόσα χρόνια.

Όλοι σας.

Σπουδαίοι και λαλίστατοι ιεράρχες.

Έχετε πει τα πάντα.

Όλους τους πνευματικούς λόγους.

Σας υποκλίνονται όλοι για τα ρητορικά σας χαρίσματα.

Προχθές στις Σέρρες ακούγαμε τον Λεμεσού Αθανάσιο να μιλάει για το χαροποιόν πένθος.

Τους πειρασμούς.

Τα κατά Θεόν δάκρυα.

Φτάνειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι.

Χορτάσαμε.

Μπορείτε να πάρετε ένα μικρόφωνο και να πείτε πως το καράβι της Συνόδου της Κύπρου έχει πάρει οικουμενιστική πλεύση?

Αν δεν μπορείτε τότε σιωπείστε.

Θα μας ωφελέσει καλύτερα η σιωπή σας γιατί αρχίσαμε να εκνευριζόμαστε με την ατολμία σας μπροστά στο αχαρακτήριστο θράσος του αρχιεπισκόπου σας.

1000 φορές να ξανακούσουμε τις ομιλίες του Καντιώτη και του Σωτηρόπουλου.

Αυτούς που ονομάζατε οργανωσιακούς και οπισθοδρομικούς.

Πιστέψαμε πως εκτός από τον Πειραιώς, τον Μεγαλουπόλεως, τον Κυθήρων και μερικούς άλλους στην Ελλάδα, πως και 2 ιεράρχες της Μεγαλονήσου θα όρθωναν το ανάστημά τους.

Πάλι κάναμε λάθος.

Μια ζωή τα ίδια λάθη κάνουμε.

Δεν είναι κρίμα όμως τόσος κόσμος στην Κύπρο να σας ανέχεται βλέποντάς σας να δειλιάζετε και να κρύβεστε?

Θα μιλήσετε επί τέλους?

Ναι ή όχι?

Πηγή

Λειτουργικά κείμενα και Αποτείχιση, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά, Μέρος Α΄.

Η  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ  ΚΑΙ  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ  ΖΩΗ

ΚΑΙ  ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ,  ΑΠΑΙΤΕΙ  ΚΑΙ  ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ

ΤΗΝ  ΑΜΕΣΟ  ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙ

ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ  ΕΧΟΝΤΑ

ΑΙΡΕΤΙΚΟ  ΦΡΟΝΗΜΑ

Μέρος Α΄.

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ

Στήν μικρή αὐτή μελέτη καί ἐργασία θά προσπαθήσωμε νά καταδείξωμε τήν ταύτισι τῆς λειτουργικῆς καί λατρευτικῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μέ ὅλη τήν, περί Ἀποτειχίσεως καί διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως ἀπό κάθε αἱρετικό καί εἰδικά ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο, Ὀρθόδοξο Παράδοσι.

Θά παρουσιάσωμε τά λειτουργικά κείμενα, τά ὁποῖα ὄχι ἁπλῶς ἀπαιτοῦν, ἀλλά καί προϋποθέτουν αὐτή τήν ἐκκλησιαστική ἀπομάκρυνσι ἀπό κάθε αἱρετικό, προκειμένου νά συμμετέχωμε καθαρῶς καί Ὀρθοδόξως στήν Λειτουργική καί λατρευτική ζωή της καί προκειμένου νά μήν ψευδώμεθα καί ἀσεβοῦμε στήν ἱερώτερη ὥρα καί στήν ἐπισημώτερη παρουσία μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι γεγονός ὅτι η λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ σύναψις ἐπί τό αὐτό, οὐρανοῦ καί γῆς καί ἡ καθαρώτερη διαχρονική ἐμπειρία της στόν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τρόπο παρουσίας μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ ὅ,τι κάνομε εἶναι ἐμπειρικῶς καταγεγραμμένα ἀπό τούς Ἁγίους καί δέν δύναται ἕκαστος νά αὐτοσχεδιάζη ἤ νά ἰδιορρυθμῆ καί εἰδικά στά θέματα τῆς πίστεως. Δέν δύναται ἐπίσης ὁ οἱοσδήποτε αὐτά τά ὁποῖα λέγει καί ὁμολογεῖ μέ τά λόγια νά μήν τά ἀποδεικνύει συγχρόνως καί μέ τά ἔργα, διότι προφανῶς ψεύδεται στήν ἱερώτερη στιγμή καί στόν ἱερώτερο χῶρο ἀπέναντι στό Θεό.

Οἱ λειτουργικές ἀλλαγές οἱ ὁποῖες διά μέσου τῶν αἰώνων ἔγιναν (π.χ. προσθήκη ἑορτῶν καί ὕμνων, ἀκολουθιῶν, ἀμφίων κλπ.) δέν θίγουν τήν δογματική περί πίστεως ἐμπειρία της, ἀλλά συμπορεύονται ἄριστα μέ αὐτήν, καί ὁπωσδήποτε ἔχουν παγιωθεῖ διά μέσου τῶν αἰώνων ἀπό τούς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι εἴτε τίς εἰσήγαγαν, εἴτε τίς ἐβίωσαν,ἐπεδοκίμασαν καὶ καθιέρωσαν. Οἱαδήποτε ἀλλαγή, ἡ ὁποία δέν ἐκφράζει τήν περί πίστεως Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι αἱρετική καί διά τοῦτο καταδικασμένη. Τέτοιες λειτουργικές καί λατρευτικές ἀλλαγές προσπάθησαν νά ἐπιβληθοῦν ἀπό αἱρετικούς, ὅπως π.χ. ἡ προσθήκη στόν Τρισάγιο ὕμνο τῶν λέξεων «ὁ σταυρωθείς δι’ ἡμᾶς», oἱ ὕμνοι τούς ὁποίους συνέθεσαν οἱ εἰκονομάχοι ἐναντίον τῶν ἁγίων εἰκόνων καί, πρόσφατα, ἡ λειτουργική παραποίησις τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἤ (ἄν θέλετε) ἐπιτρέπει τήν λειτουργική συνύπαρξι ἐν ὥρᾳ λατρείας Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν ἤ Ὀρθοδόξων καί Οἰκουμενιστῶν.

Αἱρετικές ἐπίσης προσθῆκες, πλήν τῶν ἀνωτέρω, εἶναι οἱ πρόσφατες αἰτήσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὑπέρ τοῦ Πάπα, οἱ ὕμνοι οἱ ὁποῖοι ἐπινοήθηκαν καί καταγράφηκαν διά τούς αἱρετικούς Πάπα καί Πατριάρχη κατά τήν θρονική ἑορτή στό Φανάρι, ἡ ἀκολουθία διά τήν οἰκολογία, τή φύσι καί τό περιβάλλον τῆς 1^ης Σεπτεμβρίου που συνεγράφη ἀπό τούς Οἰκουμενιστές, ἡ προσθήκη στό ἁγιολόγιο καί συναξάρι τοῦ αἱρετικοῦ καί μασόνου ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης καθώς καί ἡ συνταχθεῖσα σχετική ἀκολουθία πρός τιμήν του κλπ. Ὅλα αὐτά καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο αἱρετικό ἐπινοήθηκε ἤ θά ἐπινοηθῆ εἰς τό μέλλον εἶναι καταδικασμένα Συνοδικῶς, διαχρονικῶς καί Πανορθοδόξως, ἐφ’ ὅσον θίγουν τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι καί Πίστι, μέρος τῆς ὁποίας εἶναι ἡ λειτουργική καί λατρευτική ζωή καί ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ διαχρονική καταδίκη ἐκφράζεται κατά ἀπόλυτο, θά λέγαμε, τρόπο στό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὡς ἑξῆς: «Ἅπαντα τά παρά τήν Ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν, καί τήν διδασκαλίαν, καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί ἀοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα, Ἀνάθεμα». Τό φοβερό εἰς τήν περίπτωσι αὐτή εἶναι ὅτι οἱ Πατέρες δέν κατεδίκασαν μόνο Συνοδικῶς τά αἱρετικά κείμενα, τά ὁποῖα δολίως εἰσῆλθον εἰς τήν λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τούς κατασκευάσαντας αὐτά: «Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικὴν ἔγγραφον ἢ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα ἔστω» (Ἀπό τά Πρακτικά τῆς 7ης καὶ 8ης συνεδρίας τῆς Ζ΄ Οἰκουμ. Συνόδου).

Ἀπό ὅλα αὐτά καταδεικνύνεται ὅτι ἔχουμε δικαίωμα νά προσθέσωμε ὕμνους στήν λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, πλήν ὅμως πρέπει πάντα νά ἀκολουθῆται ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις καί ὡς πρός τό νόημα τῶν ὕμνων καί ὡς πρός τόν σκοπό.

Χαρακτηριστικά, (ἐπίσης) παραδείγματα προσθηκῶν κατά πάντα ὀρθοδόξων εἶναι ἡ προσθήκη στήν Θ. Λειτουργία τοῦ Χερουβικοῦ ὕμνου, ἡ προσθήκη τοῦ «Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς ...», στήν ἐνάτη ὠδή τῆς Θεοτόκου «τήν τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ», ἡ προσθήκη τῆς λαβίδος διά τήν ταυτόχρονο μετάδοσι στούς πιστούς τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ κατά τή Θεία Μετάληψι κλπ.

   Στό κύριο μέρος τῆς μελέτης αὐτῆς περιλαμβάνονται οἱ ἑξῆς ἑνότητες:

1) Λειτουργικές αἰτήσεις καί εὐχές, οἱ ὁποῖες ἀπαιτοῦν, ἐπιβάλλου ἤ ὑπαινίσσονται τήν ἄμεσο ἀποτείχισι ἀπό κάθε αἱρετικό καί οἱ ὁποῖες καθημερινῶς ἀναγιγνώσκονται, διαβάζονται, ἐκφωνοῦνται στήν λατρευτική σύναξι τῶν πιστῶν.

2) Εὐχές καί ὕμνοι οἱ ὁποῖοι περιοδικῶς σέ διάφορες ἑορτές καί περιστάσεις λέγονται στήν λατρευτική σύναξι τῶν πιστῶν, ἀφορῶσες τήν ἀποτείχισι ἀπό τούς αἱρετικούς.

3) Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τήν λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποδεικνύει τήν ἀποτείχισι ἀπό τούς αἱρετικούς, προκειμένου νά εἶναι εὐάρεστη (καί εὐπρόσδεκτη) ἡ λατρεία μας πρός τόν Θεό.

4) Ἡ σύγχρονη λειτουργική κατάστασις – Συμπεράσματα.

1) Λειτουργικές αἰτήσεις καί εὐχές, οἱ ὁποῖες ἀπαιτοῦν, ἐπιβάλλουν ἤ ὑπαινίσσονται τήν ἄμεσο ἀποτείχισι ἀπό κάθε αἱρετικό, καί οἱ ὁποῖες καθημερινῶς λέγονται στήν λατρευτική σύναξι τῶν πιστῶν.

Γιά νά κατανοήσωμε τήν λατρευτική πρᾶξι καί Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας πρέπει ἐξ ἀρχῆς νά τονίσωμε ὅτι ἡ λατρευτική ζωή καί Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, ὡς γνήσιο τμῆμα τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, εἶναι ἀπολύτως προσαρμοσμένη μέ ὅλη τήν διδασκαλία τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Θά ἠδυνάμεθα μάλιστα νά εἴπωμε ὅτι ἡ λατρευτική ζωή ἀποτελεῖ τήν πρακτική ἔκφρασι αὐτῆς τῆς διδασκαλίας καί μάλιστα τήν ἐκφράζει μέ τόν ἀκριβέστερο, καθαρώτερο καί ἀπόλυτο τρόπο, μέσα στήν καθημερινή λατρευτική σύναξι τῶν πιστῶν. Αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ὅλα μέσα στήν Ἐκκλησία, καί τά τελούμενα στήν λατρευτική σύναξι, καί τά διδασκόμενα ἀπό τούς ποιμένες καί τούς πνευματικούς πατέρες, καί τά πραττόμενα ἀπό ὅλους τούς πιστούς, εἶναι ὁμοιόμορφα καί ἀπολύτως σύμφωνα, δέν ἔχουν καμμία παραφωνία ἤ ἐναντίωσι, ἔχουν τίς ρίζες των στήν Ἀποστολική διδασκαλία καί Παράδοσι, ἡ βάσι τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Ἁγ. Γραφή.

Ὡς ἐκ τούτου εὔκολα δύναται κάποιος νά κατανοήση πώς ὁ,τιδήποτε δέν συμφωνεῖ μέ αὐτό τό τρίπτυχο (Ἁγ. Γραφή, Ἱερούς Κανόνες διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας) εἶναι νόθο καί παρείσακτο καί ἐτέθη ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ἀπό αἱρετικούς πρός ἀποπλάνησι τῶν πιστῶν. Ὅ,τι ἐπίσης πράττωμε ὡς ἄτομα καί μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο δέν συμφωνεῖ μέ αὐτό τό τρίπτυχο εἶναι ἁμαρτωλό μέν, ὅταν ἀφορᾶ προσωπικά πάθη καί ἀδυναμίες τῆς καθημερινότητος, αἱρετικό δέ, ὅταν ἔχει γενικές ἐκκλησιαστικές διαστάσεις, π.χ. δημοσίας καί ἐκκλησιαστικῆς ἀκυρώσεως ἐντολῶν τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τῶν Ἱερῶν Κανόνων κλπ.

Ὅλα τά ἀνωτέρω ἀνεφέρθησαν διά νά κατανοήσωμε καί νά ἑρμηνεύσωμε Ὀρθοδόξως τά λεγόμενα καί πραττόμενα στήν καθημερινή λατρευτική σύναξι καί νά μήν ἐννοήσωμε λανθασμένως ὅτι αὐτά δέν μᾶς ἀφοροῦν ἤ δυνάμεθα νά τά ἑρμηνεύσωμε ὅπως θέλομε καί ἕκαστος κατά τό δοκοῦν, ἤ τό χειρότερο ὅτι ἐγράφησαν σέ ἄλλες ἐποχές ἀπό κάποιους φανατικούς καί ἀκραίους, ἐνῶ σήμερα ἐμεῖς ἐπιλέξαμε τήν ὁδό τῆς ἀγάπης καί συνδιαλλαγῆς, εἰς βάρος ὅμως τῆς Ὀρθοδόξου καί ἀληθοῦς πίστεως. Ὅλα αὐτά δηλαδή ἐγράφησαν καί ἐτέθησαν στήν Ἐκκλησία ὡς ἕνα προστατευτικό τεῖχος διά τήν προστασίαν ὅλων τῶν πιστῶν καί διά νά διασφαλίσουν αὐτούς ὡς πρός τό ζωτικώτερο καί ἀδιαπραγμάτευτο σημεῖο, τό ὁποῖο εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος καί ἀληθινή πίστις, ἄνευ τῆς ὁποίας δέν ὑπάρχει οὔτε Ἐκκλησία, οὔτε σωτηρία.

Ἐρχόμενοι ἐν συνεχείᾳ στήν καθημερινή λατρευτική σύναξι ἀναφέρομε, ὅτι μέσα σ’ αὐτήν οὔτε εἰσέρχονται, οὔτε μνημονεύονται, οὔτε προσεύχεται ἡ Ἐκκλησία δι’ αὐτούς πού ἠθελημένα ζοῦν ἀδιάφορα, κοσμικά ἤ τό χειρότερο ἔχουν παρεκκλίνει σέ κάποια αἵρεσι. Ἡ Ἐκκλησία μέσα στήν λατρευτική σύναξι δέν τούς θεωρεῖ ὡς μέλη της καί μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἐφ’ ὅσον ἡ ζωή των ἤ ἡ πίστις των δέν εἶναι σύμφωνη μέ τήν Ἁγ. Γραφή καί τήν διδασκαλία της. Ὁσάκις ἡ Ἐκκλησία λατρευτικά τούς ἀναφέρει, πάντοτε τονίζει ὅτι δέν ἀποτελοῦν αὐτοί μέλη της, ἀλλά προσεύχεται διά τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς νά ἐνταχθοῦν στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἕνα κλασσικό παράδειγμα πρός κατανόησι τοῦ θέματος, εἶναι καί αὐτό ἀπό τήν Θ. Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου, στήν ὁποία ὁ Ἱερεύς, μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων δώρων, εὔχεται μεταξύ ἄλλων, ὡς ἑξῆς: «....τούς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε∙ τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ». Ὡς ἐσκορπισμένοι θεωροῦνται αὐτοί οἱ ὁποῖοι ζοῦν ἀδιάφορα καί κοσμικά καί ὡς πεπλανημένοι αὐτοί πού ἔχουν κάποιο αἱρετικό φρόνημα.

Τό ἴδιο εὔχεται ἡ λατρευτική σύναξις διά τούς κατηχουμένους μετά τό

Βήμα, βήμα, με την σκυτάλη να αλλάζει χέρια, οι δρομείς -Παπικοί και Ορθόδοξοι- επιταχύνουν τον βηματισμό τους προς την Πανθρησκεία!

   Κοινή προσευχή

μουσουλμάνων–χριστιανών

            για  τον  Ζακ Αμέλ

.

  Σε «προσευχή ειρήνης» και φόρο τιμής για τον ιερέα Ζακ Αμέλ, που σφαγιάστηκε σε εκκλησία στη γαλλική Νορμανδία από «στρατιώτες της ISIS», προσήλθαν χριστιανοί και μουσουλμάνοι τόσο στον καθεδρικό της ίδιας της Ρουέν όσο και σε καθολικές εκκλησίες στην Ιταλία.

   Στον Καθεδρικό της Ρουέν έδωσαν το «παρών» εκατό μουσουλμάνοι, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για «λειτουργία ειρήνης στη μνήμη του πατέρα Αμέλ», όπως μεταδίδει η Monde.

  «Σήμερα υποδέχομαστε ιδιαίτερα τους μουσουλμάνους φίλους μας, που

Να ποιοί κάνουν το σχίσμα! Εξισώνουν τις αιρετικές αποφάσεις της Κολυμπαρίου Συνόδου, με τις θεόπνευστες αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων! Χωρίζουν δηλ. τον εαυτό τους από την διαχρονική Ορθόδοξη Εκκλησία Συνοδικά! Θα διαμαρτυρηθούν, άραγε, όσοι δεν υπέγραψαν;

Η Αγία Σύνοδος αποτελεί συνέχεια των επτά Οικουμενικών Συνόδων        

Ακολουθεί το μήνυμα της Ιεράς Συνόδου προς άπαν το πλήρωμα της Εκκλησίας της Κύπρου (31 Ιουλίου 2016)

---

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Ελεηθέντες από τον Θεό να ζήσουμε στις μέρες της σύγκλησης της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και να συμμετάσχουμε στις εργασίες της, θεωρούμε επιτακτικό ποιμαντικό καθήκον μας να ενημερώσουμε και εσάς, τον πιστό λαό του Θεού, τόσο για τις αποφάσεις που λήφθηκαν, όσο και για τη σημασία τους στη ζωή όλων μας.
Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελεί συνέχεια των επτά Οικουμενικών Συνόδων, καθώς και άλλων μεγάλων τοπικών Συνόδων που ακολούθησαν, μερικές από τις οποίες έχουν το κύρος των Οικουμενικών.
Τέτοιες είναι η επί Μεγάλου Φωτίου συνελθούσα, η οποία καταδίκασε την αιρετική προσθήκη του «Filioque» στο Σύμβολο

Επιστολή διαμαρτυρίας

Πρὸς τὴν Ἱερὰ μονὴ Μεγίστης Λαύρας,

τὴν Ἱερά Ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Ὄρους,

πρὸς ὅλους τοὺς πολιτικοὺς ὑπευθύνους ἁγιορειτικῶν καὶ θρησκευτικῶν ὑποθέσεων,

Χαίρετε ἐν Κυρίω.

 Πληροφορηθήκαμε μὲ ἀφάνταστη λύπη καὶ ἀπορία πρὶν ἀπό κάποιες ἑβδομάδες τὸν διωγμὸ πού ἀσκήσατε στούς Μοναχούς: Λουκᾶ, Δαμιανό, Ὀνούφριο καί τὸν δόκιμο Μοναχό Δανιήλ καὶ ἄλλους δέκα ἀπό τὴν Μονὴ τῆς μετανοίας τους, διότι προέβησαν στήν ἀνακήρυξη τῆς κακοδοξίας καὶ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου τοῦ προβατόσχημου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως καί Οἰκουμενιστῆ κ. Βαρθολομαίου, μετά τήν ληστρικὴ σύνοδο τῆς Κρήτης, στὴν ὁποία ὑπεγράφη ἀνορθοδόξως ἡ καθιέρωση τῶν αἱρέσεων ὡς "Ἐκκλησίες" καὶ ἡ κατοχύρωση τοῦ Π.Σ.Ε. ὡς χριστιανικοῦ θεσμοῦ, κατοχυρώνοντας συνοδικῶς τήν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς Πανθρησκείας. Καὶ τότε στείλαμε ἀναλόγως ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας. 

Τώρα πληροφορούμαστε, ὄχι μόνο, ὅτι οἱ διαμαρτυρίες τῶν

Η νοθεία και αποδόμηση της Πίστης ενεργείται και στο Άγιο Όρος.

«Κάθε κληρικό –λέει  ο άγιος Συμεών ο θεολόγος– τοῦ ὁποίου ἡ πίστις, οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα δὲν συμφωνοῦν μὲ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων πατέρων νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε στὴν οἰκία μας. Ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ νὰ τὸν μισοῦμε ὡς δαίμονα, ἔστω κι ἄν ἀνασταίνει νεκροὺς καὶ κάνει ἄλλα μύρια θαύματα».^[1]

Τα μοναστήρια του Αγίου Όρους που κάποτε ήταν κάστρα της Ορθοδοξίας, εξέπεσαν σε αρχαιολογικά εκθετήρια που διώκουν τους Ορθοδόξους Μοναχούς. Συμπαρατάσσονται στους ψευδοποιμένες της πανθρησκείας   και εμπορεύονται την αγιότητα άλλων.

Ορθόδοξοι αδελφοί,

«Ὄχι μόνο οἱ ἁμαρτάνοντες, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐπαινοῦν τοὺς ἁμαρτάνοντες ὑφίστανται τὴν ἴδια ἢ καὶ χειρότερη τιμωρία» κατά τον ιερό Χρυσόστομο.[2]

Κανείς Ορθόδοξος να μην πατήσει το πόδι του σε Μεγίστη Λαύρα και Χιλανδάρι, αν δεν θέλει να γίνει συνυπεύθυνος με τον θεομίσητο διωγμό των Ορθοδόξων Μοναχών.[3]

Καὶ πώς γίνεται κανείς συνυπεύθυνος; Άς ακούσουμε τον ιερό Πατέρα: «Συγκοινωνεῖ κανεὶς μὲ τὴν ἁμαρτία τοῦ ἄλλου, ἂν γνωρίζει τὴν ἀνομία του καὶ ἡσυχάζει [δηλ. σιωπᾶ] καὶ δὲν τὸν ἐλέγξει».[4]

Καὶ ἂν δὲν μπορῶ νὰ τὸν ἐλέγξω;

«Κι ἂν δὲν μπορεῖς νὰ τὸν διορθώσεις πρέπει ὅμως νὰ μὴν συγκοινωνεῖς στὴν ἁμαρτία του μὲ φιλία καὶ συναναστροφή».[5]

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ορθοδόξων Λαϊκών

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

---

[1] Ἁγ. Συμεὼν τοῦ Νέου θεολόγου, Λόγος 6^ος.

[2] Ἰ. Χρυσοστόμου,  Ἐκλογαὶ καὶ Ἀπανθίσματα, Λόγος ΚΔ΄, 40, ἐκδ. Ματθαίου Λαγγῆ.

[3] Β’ Κορ. 6.14.

[4] Ἁγ. Νικοδήμου, Περὶ διορθώσεως τῶν ἀδελφῶν, σ. 87, Ὀρθ. Κυψέλη,1991.

[5] Μ. Βασιλείου, ἐρωτ, θ΄,τοῦ β΄λόγου, Περὶ Βαπτίσματος.