Ἡ τραγικότητα τῆς μεσότητας τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν»

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

    Ὁ μεταμοντέρνος κόσμος ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση τοῦ μηδενισμοῦ, εἶναι ἡ ἐπισφράγηση τῆς ἐπικράτησής του. Ἡ ἀπολυτότητα τῆς ἀλήθειας ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν σχετικότητα τῶν πάντων καὶ ἡ σχετικότητα βρίσκει τὴν τυφλὴ ἐφαρμογή της στὴν ἀπὸ τὶς παλιὲς αἱρέσεις ἐφαρμοσθεῖσα καὶ νῦν κυριαρχοῦσα μεσότητα.

   Στὴν μεσότητα ἰσχύει τὸ δόγμα, ὅτι ἀφοῦ κανεὶς δὲν κατέχει τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ ἀπόλυτο δίκαιο, τότε εἶναι σημάδι ἀνθρωπιᾶς, ταπείνωσης καὶ σωφροσύνης, νὰ τὰ βροῦμε στὴν μέση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μεσότητα ἔγινε μαζὶ μὲ τὴν ἀνεκτικότητα μία ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες κόρες τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἀπαγκίστρωση ἀπὸ «δογματισμοὺς» καὶ «τείχη τοῦ αἴσχους» καὶ προτίμηση τῆς μέσης ὁδοῦ. Αὐτὴ ἡ μεσότητα βρῆκε τὴν κορυφαία ἔκφραση της στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης καὶ στὴν μετὰ τὴν «σύνοδο» ἐκκλησιαστικὴ ἐξέλιξη.

   Ἐνῶ ὅμως ἡ μεσότητα ἦταν ἰδίωμα τῶν οἰκουμενιστῶν, ἔγινε πιὰ καὶ ἡ ἀγαπημένη μέθοδος τῶν λεγομένων λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν». Καταγγέλουμε μὲν τὴν αἵρεση, κοινωνοῦμε δὲ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ ἐπινοοῦμε καὶ ἄλλους τρόπους ἀγῶνα, μὴ πατερικούς, ὥστε νὰ μένουμε ὅλοι στὴν «χρυσὴ» μέση ὁδό, δηλ. τὴν μεσότητα. Ὅτι αὐτὴ ἡ μεσότητα δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἀπὸ τοὺς Πατέρες προτεινομένη ὁδὸ ὁμολογίας καὶ ἀγῶνα σὲ θέματα πίστεως, μᾶς τὸ δείχνουν ἐδῶ δύο, ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς μεσότητας περιφρονημένοι Ἅγιοι: Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς (Ἐπιστολὴ τοῖς ἀπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὑρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς) καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (Λόγοι 21, 22, εἰς τὸν Μ. Ἀθανάσιον, PG 35, 1160C-1108A) σὲ νεοελληνικὴ μετάφραση.

     Λέει ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: 

  «Ἀλλὰ λένε (οἱ ἑνωτικοί) ὅτι, ἂν ἐπινοούσαμε κάποια μεσότητα, θὰ ἑνωθοῦμε μὲ ἐκείνους καὶ ἔτσι θὰ τοὺς ἔχουμε μαζί μας, χωρὶς νὰ ἀναγκαζόμαστε νὰ λέμε τίποτα ἐναντία στὰ ἤθη καὶ στὶς παραδόσεις μας. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ πολλοὺς ἐξ ἀρχῆς ἐξαπάτησε καὶ τοὺς ἔπεισε νὰ νὰ ἀκολουθοῦν αὐτὰ ποὺ ὁδηγοῦν στὸν γκρεμὸ τῆς δυσσεβείας, διότι πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει κάτι ἐνδιάμεσο στὶς δύο δοξασίες, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μεταξὺ δύο ἀντιθέτων, καὶ ἔτσι αὐτομόλησαν καὶ πῆγαν μὲ τὴν θελησή τους στὸ κακό... Ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει μέση διδασκαλία γιὰ δύο δοξασίες γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα. Εἰδάλλως θὰ εἶναι κάτι ἐνδιάμεσο στὴν ἀλήθεια καὶ τὸ ψεῦδος, στὴν κατάφαση καὶ στὴν ἄρνηση... Τί λοιπὸν ἐνδιάμεσο μπορεὶ να ὑπάρξει σὲ αὐτά;... Δὲν ὑπάρχει μεσότητα ποὺ νὰ ἔχει γίνει ἀποδεκτὴ ἢ νὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ἱκανοποιητικά. Μακάρι ὁ Παντοδύναμος τῆς Ἐκκλησίας νὰ καταστήσει ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦν τὰ παρόμοια νὰ καταλάβουν, ὅτι εἶναι ἀσέβεια καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν δική τους πλάνη ἢ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὰ βλαβερὰ αὐτὰ ζιζάνια...».

   Καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει:

   «Ἡ εἰκόνα ποὺ βλέπει πρὸς ὅλους τοὺς παραπορευομένους καὶ πρὸς κάθε κατεύθυνση, ὁ κοθόρνος (σημ. ὑπόδημα ποὺ φοροῦσαν στὶς ἀρχαῖες τραγωδίες) ποὺ ταιριάζει καὶ στὰ δύο πόδια, αὐτὴ ποὺ σκορπίζει στὸν ἄνεμο τὰ ἄχυρα, ἔλαβε ἐξουσία ἀπὸ τὴν καινοτόμο κακουργία καὶ τὴν ἐπινόηση κατὰ τῆς ἀλήθειας. Γιατὶ ἦταν τὸ πρόσχημα νὰ φαίνεται ὅμοιο καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς εὐσεβείας, καὶ ἐννοοῦμε τὴν τότε ἐπινοηθεῖσα μεσότητα...

   Εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν πύργο τῆς Χαλάνης, ὁ ὁποῖος καλῶς χώρισε τὶς γλῶσσες, ὅπως ἄξιζε σὲ αὐτές, γιατὶ γιὰ κακό ἔγινε αὐτὴ ἡ συμφωνία, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸ συνέδριο τοῦ Καϊάφα, στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς καταδικάστηκε, εἴτε γιὰ κάτι ἄλλο παρόμοιο, ἔτσι πρέπει νὰ ὀνομαστεῖ αὐτὴ ἡ σύνοδος (σημ. ἔτσι πρέπει νὰ ὀνομαστεῖ καὶ ἡ σημερινὴ σύνοδος, ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ μεσότητα καὶ ἡ προδοσία κυριαρχεῖ), ποὺ ἀνέτρεψε καὶ ἀνακάτεψε καὶ ἐπέφερε σύγχυση στὰ πάντα. Διότι... ἄνοιξε τὴν θύρα στὴν ἀσέβεια μὲ τὰ γραφόμενα καὶ λεγόμενα περὶ μεσότητος καὶ ἐκεῖνοι ἀποδείχθηκαν σοφοὶ στὸ νὰ κάνουν τὸ κακό, τὸ καλὸ ὅμως δὲν ἤξεραν νὰ τὸ κάνουν!».

   Καμία μεσότητα λοιπὸν δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους σὲ θέματα πίστεως. Ὅσοι τὴν ἐπιδιώκουν, εἴτε ὡς αἱρετικοί οἰκουμενιστές, εἴτε ὡς ἀγωνιστὲς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς «ἀντιοικουμενιστές», εἶναι κατὰ τὰ λεγόμενά τῶν Ἁγίων, ἀσεβεῖς ἢ δυσσεβεῖς, πλανεμένοι, ζιζάνια, δοκησίσοφοι καὶ ἀρχιερομανεῖς (κατὰ τὸν ἅγ. Θεόδωρο τὸν Στουδίτη), σοφοὶ στὸ νὰ κάνουν τὸ κακό καὶ ὄχι τὸ καλό.

   Τὸ εἶπαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ εἶναι σὲ ὅλους μας γνωστό: Μέση ὁδός σὲ θέματα πίστεως δὲν ὑπάρχει.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Κλασσικὸς φιλόλογος, Ἱστορικός

Πηγή

Συνεχίζονται όλο και πιό δυναμικά οι ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ, εξ αιτίας της συμπόρευσης των Ποιμένων με την αίρεση! (Λυκούργος Νάνης)

Το κέντρο βάρους του αγώνα

 νομοτελειακά πέφτει

στις πλάτες των πιστών!

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Το έλλειμμα ηγεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις ημέρες μας είναι ορατό και σε τυφλό. Αντί οι ποιμένες μας να είναι μπροστάρηδες στους αγώνες εναντίον του αποχριστιανισμού, του αφελληνισμού και της σοδομοποιήσεως της πατρίδας και της κοινωνίας μας αυτοί αλληθωρίζουν και πλειοδοτούν σε συλλείτουργα, πληθωρικό, περί των μεταναστών, λόγο, ανούσια αγαπολογία και σχεσιολογία και σε μεταφορά και περιφορά λειψάνων!

Υπάρχουν, ευτυχώς, και οι εξαιρέσεις αλλά είναι λίγες!

Κατέλιπαν, πλην εξαιρέσεων όπως προείπα, τον κόσμο ακατήχητο, αδιαφώτιστο και

Προηγείται η αποτείχιση των πιστών από τον Νεστόριο και ακολουθεί η καθαίρεσή του.

   Ἡ διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐμφανίζονται αἱρετικοί (ὅπως σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός) φαίνεται καθαρὰ στὴν περίπτωση τοῦ κανονικοῦ τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου (ὅπως ἀκριβῶς τοῦ Βαρθολομαίου σήμερα).

  Πρῶτα οἱ πιστοὶ ἀποτειχίζονται, κάποιοι Ἱερομόναχοι καὶ ἱερεῖς καὶ μοναχοὶ διακόπτουν τὸ Μνημόσυνο τοῦ κανονικοῦ Πατριάρχη Νεστορίου.

   Καὶ στὴ συνέχεια ἡ Γ΄ Οἰκουμενισκὴ Σύνοδος, ἀφοῦ μετὰ τὴν ἀντίδραση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τὸν κάλεσε σὲ ἀπολογία καὶ ὁ Νεστόριος δὲν μετανόησε, τότε οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου τὸν καθαίρεσαν.

   Σήμερα ὅμως, τί γίνεται; Σήμερα, οἱ μὲν ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἀκόμα τὸ "σκέπτονται", ἐὰν πρέπει νὰ διακόψουν τὴν Μνημόνευση τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη, ποὺ ἔχει πεῖ καὶ ἔχει κάνει πολὺ χειρότερα ἀπὸ τὸν Νεστόριο, οἱ δὲ Μητροπολίτες -ἄλλοι φανερὰ κι ἄλλοι σιωπηρά- ἀποδέχτηκαν τὴν κακόδοξη καὶ ληστρικὴ Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ὁ αἱρεσιάρχης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπέβαλε!

Ἀπό τὰ Πρακτικὰ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

ΟΙ ΗΠΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΕΜΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Στην φετινή ετήσια αναφορά του το γνωστό αμερικανικό Ίδρυμα Ερευνών, Pew Research, επισημαίνει ότι τα τελευταία χρόνια με την πολιτική Ομπάμα ο χριστιανισμός στις ΗΠΑ δέχεται συνεχώς

Από τους χριστιανούς εκπαιδευτικούς εξαρτάται να γίνει πράξη: Δυναμική παρουσία και παρουσίαση της Ευαγγελικής αλήθειας στους συλλόγους καθηγητών με παρέμβαση των Συλλόγων γονέων!

Δεν θα αφήσουμε να περάσει ο Σοδομισμός στα σχολεία

[Πανελλήνια  Διαμαρτυρία]

Ἡ πρόσφατη (23-12-2016) ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας πρὸς τὶς Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας καὶ Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης καὶ ὅλα τα Γυμνάσια τῆς χώρας, μὲ βαθμὸ προτεραιότητας "Ἐξαιρετικὰ Ἐπεῖγον" (γιατί ἄραγε;), προωθεῖ σαφέστατα στὰ παιδιὰ τῶν 12-15 χρονῶν Σοδομισμὸ πολὺ χειρότερου τύπου ἀπὸ τὴ γνωστὴ ὁμοφυλοφιλία.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἐγκύκλιο αὐτὴ οἱ μαθητὲς καθὼς καὶ οἱ γονεῖς τοὺς καλοῦνται μὲ εἰδικὰ σεμινάρια ποὺ θὰ λάβουν χώρα μέσα στὰ πλαίσια τῶν διδακτικῶν ὡρῶν μιᾶς σχολικῆς ἑβδομάδας ὑπὸ τὸν τίτλο "Σῶμα καὶ Ταυτότητα" νὰ ἐνημερωθοῦν σχετικὰ μὲ τὸ φύλο τους. Τί ἄραγε ἐνημέρωση θὰ λάβουν; Μερικὰ ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ περιλαμβάνει ὁ θεματικὸς ἄξονας τῶν "Ἔμφυλων Ταυτοτήτων" εἶναι: "Βιολογικὸ καὶ Κοινωνικὸ Φύλο", "Ἀποδομώντας τὰ Ἔμφυλα Στερεότυπα", "Φύλο, Σεξουαλικὸς Προσανατολισμὸς καὶ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα", "Ὁμοφοβία καὶ Τρανσφοβία στὴν Κοινωνία καὶ στὸ Σχολεῖο".

Οὐσιαστικὰ καλοῦνται τὰ παιδιὰ νὰ διαλέξουν αὐτὰ τὸ φύλο τους (gender), ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὸ ἐὰν ἔχουν γεννηθεῖ ἀγόρια ἢ κορίτσια (sex). Δηλαδὴ, ἐὰν κάποιο παιδὶ "δέν αἰσθάνεται καλὰ" μὲ τὸ ὅτι γεννήθηκε ἀγόρι ἢ κορίτσι, νὰ μπορεῖ νὰ δηλώνει τὸ ἀντίθετο καὶ νὰ τὸ κατορθώνει μὲ τὴ βοήθεια συγκεκριμένων ἰατρικῶν ἐφαρμογῶν. Οἱ δὲ γονεῖς νὰ ἔρχονται ἀρωγοὶ στὶς ἐπιλογὲς αὐτὲς τῶν παιδιῶν τους, ἀφοῦ θὰ μάθουν νὰ "ἀποδομοῦν" μέσα τους τὰ "ἔμφυλα στερεότυπα" καὶ νὰ ἀντιτίθενται σὲ κάθε προσπάθεια ἀποτροπῆς, ἀφοῦ κάτι τέτοιο ἀποτελεῖ "ὁμοφοβία καὶ τρανσφοβία".

Γονεῖς!

Ἡ κατάσταση ἔχει φτάσει στὸ ἀπροχώρητο! Σκεφθεῖτε τί ψυχολογικὰ προβλήματα θὰ

Ο άνθρωπος δεν μας ξαφνιάζει πλέον! Είναι το Υπόδειγμα του Οικουμενιστή σε όλα!

Στις σχέσεις Ιερώνυμου-Τσίπρα, στο θέμα των Θρησκευτικών, στο θέμα της Κολυμπαρίου Συνόδου, στο θέμα των γάμων, στο θέμα των λαθρο-μεταναστών και της παραχώρησης Ι. Ναών σε ανθρώπους κυρίως μουσουλμάνους (ως να μην υπάρχουν δημόσιοι χώροι) κ.λπ.

Δημητριάδος  Ιγνάτιος:

–Η Εκκλησία δεν κάνει πολιτική

–Ανοίξαμε ναούς για τους πρόσφυγες

---

της Κάτιας Τσιμπλάκη

Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος σε συνέντευξη εφ όλης της ύλης μιλά για τις σχέσεις του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον τέως υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη.

Μιλώντας στο newsbomb.gr, αποκαλύπτει το σχέδιο που επεξεργάζονται από κοινού υπουργείο Παιδείας και Εκκλησία για το μάθημα των Θρησκευτικών.
Ο Μητροπολίτης Δημητριαδος μιλά για το ανθρωπιστικό έργο που

Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν" (Συμεών Νέου Θεολόγου)

«Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς ». Μ’ αὐτὰ τὰ λόγια καλεῖ ὁ Χριστὸς ὅλους, ὅσοι λυγίζουν κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας. Καὶ προσθέτει στὴν Ἀποκάλυψη: «Ὁ διψῶν ἐρχέσθω… ἐγὼ τῷ διψώντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν». Τρέξτε ὅλοι οἱ διψασμένοι, φωνάζει ὁ Κύριος, στὴν αἰώνια καὶ ζωοπάροχη βρύση.

Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι’ ἂν εἶσαι, φονιᾶς, μοιχὸς ἢ κάτι ἄλλο, σὲ δέχεται ὁ Δεσπότης. Σηκώνει ἀμέσως τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν σου καὶ σ’ ἐλευθερώνει. Καὶ πῶς τὸ κάνει αὐτό; Ὅπως ἀκριβῶς συγχώρεσε τὶς ἁμαρτίες τοῦ παραλυτικοῦ, λέγοντάς του: «Τέκνον, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι». Κι ἀμέσως τὸν λύτρωσε ἀπὸ τὸ βάρος του καὶ τὸν θεράπευσε.

Πρόστρεχε λοιπὸν στὸν Χριστό, παρακαλώντας Τον δυνατά, ἐπίμονα καὶ ἀκατάπαυστα, ὅπως ὁ τυφλὸς τότε, στὴν Ἱεριχώ : «Ἰησοῦ, υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με!». Κι’ Ἐκεῖνος, ὅπως τότε, θὰ σὲ ρωτήσει μυστικά: « Τί σοὶ θέλεις ποιήσω;». Ἐσύ, ὁ τυφλὸς στὴν ψυχή, θὰ πεῖς: «Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω ». Ὁ Χριστός, βλέποντας τὴν πίστη σου, τὴ μετάνοιά σου, τὴ ζέση τῆς ἱκεσίας σου, θὰ σὲ σπλαχνιστεῖ καὶ θὰ σὲ θεραπεύσει, χαρίζοντας στὴν ψυχή σου τὸ φῶς.

Ὅταν ὅμως δὲν προσευχόμαστε μὲ πόνο, μ’ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας καὶ μ’ ἀληθινὴ μετάνοια, δὲν θὰ μᾶς ἀκούσει ὁ Χριστός, δὲν θὰ μᾶς συγχωρέσει, δὲν θὰ μᾶς φωτίσει.

Ἂν πάλι εἴμαστε ἀμελεῖς, ἂν δὲν τρέξουμε στὸν Κύριο καὶ δὲν Τὸν ἀκολουθήσουμε μὲ συνέπεια, ἀφήνοντας τὶς ἁμαρτίες μας, ὅπως ὁ τελώνης καὶ κατοπινὸς εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἄφησε τὸ τελώνιο καὶ τὴν πλεονεξία, τότε δὲν θὰ πάρουμε ἐκεῖνο ποῦ ζητᾶμε.

Πρέπει πρωταρχικὰ νὰ φλογιστοῦμε ἀπὸ τὴ φωτιὰ τῆς μετανοίας, τῆς ἐπιστροφῆς καὶ τῆς ἱκεσίας.

Ὁ Κύριος ὄχι μόνο γι’ αὐτοὺς «ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη εἰς γῆν», ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας. Καὶ δὲν θέλει νὰ κολαζόμαστε αἰώνια, σὰν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὸν οὐρανό, ἀφοῦ πρῶτα, μὲ ἀγώνα πνευματικό, τηρήσουμε τὶς ἐντολές Του καὶ καθαριστοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη, «ἕκαστος κατὰ τὸν ἴδιον κόπον».

Πρέπει νὰ ξέρουμε, πώς ὁ ἱδρώτας πού χύνουμε γιὰ τὴν κάθαρσή μας καὶ τὴν ἀρετὴ δὲν πάει χαμένος. Ὁ Χριστὸς βλέπει τὸν κόπο μας καὶ τὸν ἀγώνα μας καὶ θὰ μᾶς στεφανώσει. Στὸν ἀγώνα αὐτόν, ἐξάλλου, δὲν μᾶς ἀφήνει μόνους. Μᾶς χαρίζει τὴ μυστικὴ δύναμή Του, γιὰ νὰ νικήσουμε τοὺς νοητοὺς ἐχθρούς.

Τὴ δύναμη ὅμως αὐτὴ δὲν μᾶς τὴν δίνει, ἂν δὲν Τοῦ τὴ ζητήσουμε. Γιατί μὴ ζητώντας την, δείχνουμε πώς δὲν τὴ θέλουμε. Καὶ πῶς νὰ μᾶς δώσει κάτι πού δὲν θέλουμε; Γι’ αὐτὸ εἶπε: «Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν».

Ἀλλὰ κι’ αὐτὸ δὲν φτάνει. Γιατί μπορεῖ ἀπὸ τὴ μία νὰ ζητᾶμε τὴν ἐνίσχυση τοῦ Θεοῦ στὸν πνευματικό μας πόλεμο, κι’ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ καταθέτουμε εὔκολα τὰ ὅπλα μπροστὰ στοὺς ἐχθρούς μας –τοὺς δαίμονες, τὰ πάθη, τὸν κόσμο– καὶ νὰ παραδινόμαστε σ’ αὐτούς.

Ὅταν λοιπὸν ὁ Θεὸς βλέπει τέτοια ὑποχωρητικότητα, μικροψυχία καὶ ἀπροθυμία, γιατί νὰ μᾶς βοηθήσει; Ζητᾶμε βοήθεια στὸν πόλεμο, καὶ δὲν πολεμᾶμε. Ἐπιζητοῦμε τὴ νίκη, καὶ ἀγωνιζόμαστε μὲ χλιαρότητα καὶ ραθυμία. Ἐπιθυμοῦμε προκοπὴ πνευματική, καὶ ἀφήνουμε νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσει ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ ὀκνηρία. Θέλουμε κάθαρση, καὶ ἱκανοποιοῦμε τὰ σαρκικὰ πάθη. Δὲν εἶναι ἀντιφατικὰ ὅλ’ αὐτά;

Πῶς λοιπὸν νὰ μᾶς στείλει ὁ Κύριος τὴ χάρη Του ὅταν δὲν τὴν ἀξιοποιοῦμε; Ἢ μᾶλλον, ὅταν, τολμῶ νὰ πῶ, βλάσφημα τὴν περιφρονοῦμε; Ὅπως ἔχουμε ξαναπεῖ, ὁ Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται. Εἶπε, βέβαια, «αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν». Καὶ πάλι: «Πάντα ὅσα ἂν προσευχόμενοι αἰτεῖσθε, πιστεύετε ὅτι λαμβάνετε, καὶ ἔσται ὑμῖν». Ὅμως μὲ τὸ στόμα τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἰακώβου εἶπε καὶ τοῦτο: «Αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε». Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς βλέπει πώς δὲν ἔχουμε διάθεση ν’ ἀγωνιστοῦμε ὅσο πρέπει καὶ ὅσο μποροῦμε, δὲν μᾶς βοηθάει, ὅσο κι ἂν Τὸν παρακαλοῦμε. Τότε εἶναι πού «αἰτοῦμεν, καὶ οὐ λαμβάνομεν».

Ἂς μὴν προφασιζόμαστε ἀδυναμία. Ἂς μὴν ἐπικαλούμαστε τὴ συνήθεια τῆς ἁμαρτίας καὶ τὰ ἀκατανίκητα τάχα πάθη μας. Τίποτα δὲν εἶναι ἀδύνατο σ’ αὐτὸν πού ἀληθινὰ πιστεύει στὸν Κύριο –«πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι»-, ἀφοῦ καὶ σ’ Ἐκεῖνον, τὸν παντοδύναμο, εἶναι ὅλα δυνατά: «παρὰ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι».

Ἂς προσευχόμαστε λοιπὸν ἀδιάλειπτα, ζητώντας μὲ βαθειὰ πίστη τὸ ἔλεός Του: «Κύριε, ἐλέησον ! Κύριε, ἐλέησον!»

Ἂς Τὸν παρακαλοῦμε μ’ εὐγνωμοσύνη καὶ ἀγάπη ἀπέραντη, σὰν δοῦλοι ἐξαγορασμένοι μὲ τὸ πανάχραντο αἷμα Του, νὰ μᾶς ἐνισχύση στὴν ἄνιση πάλη μας «πρὸς τὰς ἀρχὰς πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου». Ἂς Τὸν ἱκετεύουμε ἀκατάπαυστα νὰ μᾶς περιτειχίση μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμή Του στὸν ἐπίπονο ἀγώνα γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.

Πρέπει ἀπαραίτητα ν’ ἀνταποκριθοῦμε σ’ αὐτὴ τὴ θεϊκὴ χάρη καὶ δύναμη, μὲ ταπεινὸ ἀλλὰ καὶ ἀγωνιστικὸ φρόνημα. Τότε, πράγματι, «δοθήσεται ἡμῖν».

 Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου

http://www.imaik.gr/