Απαλλάχτηκε από το σύνδρομο του ...αντι-Οικουμενιστή και εκφράζει τον πραγματικό εαυτό του!

Ψάλτισσες με ράσο ψαλτών σε Ναό, παρουσία του Πειραιώς Σεραφείμ!!!

Οι φωτογραφίες μας εστάλησαν από την Χ.Π.

Περί των Μυστηρίων των Εικονομάχων

  Χθὲς ἀναρτήσαμε ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Εὐθυμίου (ἐδῶ), ἀπὸ τὴν ὁποία πολλοὶ προβληματίστηκαν, ὡς πρὸς κάποια σημεῖα της, ὅπως π.χ. γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῶν Μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν κατ’ Οἰκονομίαν ἀπὸ ἐκκλησιαστικὴ Ὀρθόδοξη Σύνοδο.

    Γιὰ κάποια ἀπ’ αὐτά, ὁ π. Εὐθύμιος ἔχει παρουσιάσει σὲ βιβλίο του κάποιες θέσεις, ποὺ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἀπάντηση στὸν προβληματισμὸ κάποιων ἀδελφῶν. Τέτοια ἀπάντηση προκύπτει ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ γεγονότα ποὺ ἀναφέρει γιὰ τὴν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας. Οἱ Ὀρθόδοξοι Σύνοδοι ποὺ κατὰ τὰ 120 χρόνια ἐκείνης τῆς αἱρέσεως συνεκλήθησαν, δὲν θεώρησαν ἄκυρες (κατὰ περίπτωση) τὶς χειροτονίες, τὶς βαπτίσεις, τοὺς γάμους κ.λπ. ποὺ τελέστηκαν κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἐπικρατήσεως τῆς αἱρέσεως τῶν Εἰκονομάχων, ἀπέδωσαν δὲ τοὺς θρόνους καὶ πάλι σὲ μετανοήσαντας ἱερεῖς καὶ Ἐπισκόπους.

      Παραθέτουμε τὸ σχετικὸ τμῆμα.

"Πατερικὴ Παράδοση"

Ὁ ἅγ. Νικόδημος εἰς τό σημεῖο αὐτό τοῦ κανόνος ἑρμηνεύει ὡς ἑξῆς: «ἀλλά καί τιμῆς τῆς πρεπούσης, ὡς ὀρθόδοξοι, εἶναι ἄξιοι». Τό «ὡς ὀρθόδοξοι» σημαίνει ὅτι, εἰς τήν ὑπάρχουσα καί κηρυττομένη αἵρεσι, οἱ ἀποτειχισθέντες ἐτήρησαν ὀρθόδοξον στάσιν, ἀπομακρυνόμενοι ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο. Δηλαδή σιωπηλά ἐννοεῖται ὅτι οἱ ὑπόλοιποι μή ἀποτειχισθέντες δέν ἐτήρησαν ὀρθόδοξον στάσι, δέν ἐβοήθησαν εἰς τήν παροῦσα αἵρεσι τήν Ἐκκλησία νά ὀρθοδοξήση, ἀλλά ἐβοήθησαν διά τῆς δειλίας των τήν αἵρεσι νά ἑδραιωθῆ. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν οἱ μέν ἀξιώνονται τιμῆς καί ἐπαίνου, ἐξυπακούεται ὅτι οἱ ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ὑποκύψαντες καί συμβιβασθέντες εἶναι ἄξιοι κατηγορίας καί τιμωρίας.

Τό ὅτι συνήθως δέν τιμωροῦνται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὅσοι δέν τηροῦν γενναία καί ὁμολογιακή στάσι σέ θέματα πίστεως καί αἱρέσεως αὐτό πρέπει νά ὀφείλεται στούς ἑξῆς λόγους.

Πρῶτον διότι αὐτοί συνήθως ἀποτελοῦν τήν πλειοψηφία.

Δεύτερον διότι αὐτοί ἐπιστρέφουν διά τῆς μετανοίας εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ὅταν καταδικασθῆ ἡ αἵρεσις, ὅπως ἔγινε κατά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική μέ Ἐπισκόπους καί ἱερεῖς πού εἶχαν ἀκολουθήσει τήν Εἰκονομαχία, σύμφωνα μέ τά πρακτικά τῆς Συνόδου, μολονότι ἡ Εἰκονομαχία μέχρι τότε δέν ἦτο, ὅπως ἀναφέραμε, κατεγνωσμένη αἵρεσις.

Τρίτον διότι μὲ την ἀποκατάστασι τῆς Ὀρθοδοξίας και την καταδίκη τῆς αἱρέσεως ἡ Ἐκκλησία ἐν τῇ εὐσπλαγχνίᾳ της δίδει ἄφεσιν εἰς ὅλα τά προηγούμενα, καθ’ ὅσον ἐπετεύχθη ὁ βασικός σκοπός καί στόχος. Αὐτό ὅμως οὐδόλως σημαίνει ὅτι οἱ μή τιμωρούμενοι δι’ οἱονδήποτε λόγο εἶναι συνειδησιακῶς ἐντάξει, τήν στιγμή πού οἱ προθέσεις καί οἱ διαθέσεις ἑκάστου θά ἐξετασθοῦν λεπτομερῶς ἀπό τόν ἐτάζοντα νεφρούς καί καρδίας Θεόν…

η΄. Ἡ ἀποτείχισις στὰ χρόνια τῆς Εἰκονομαχίας

i. Πρώτη Περίοδος: Ἡ ἀντιμετώπισις ἀπὸ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ὅσων δὲν ἀποτειχίστηκαν καταδεικνύει τὴν ὑπάρχουσα Παράδοσι.

Ἤδη ἐκάναμε μία μικρή ἀναφορά εἰς τήν παροῦσα μελέτη διά τήν πρώτη περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας καί ἀναφέραμε τήν ἀποτείχισι πολλῶν ἁγίων καί τόν ἀγῶνα των κατά τῆς αἱρέσεως.  Ἀναφέραμε τήν ἐξέγερσι τοῦ λαοῦ καί ἰδίᾳ τῶν γυναικῶν καί τήν ἐκδίωξι ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ πρώτου εἰκονομάχου Πατριάρχου, ὀνόματι Ἀναστασίου. Ἀναφέραμε μεταξύ ἄλλων καί τό καύχημα  τῶν ὁμολογητῶν, τόν ὅσιο Στέφανο τόν νέο, ὁ ὁποῖος ὡς ἡγούμενος, ὄχι μόνο δέν ὑπέγραψε τά πρακτικά τῆς εἰκονομαχικῆς Συνόδου τῆς Ἱέρειας, ὅταν οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ τά ἔφεραν στή μονή, ἀλλά καί τούς ἐξεδίωξε ὡς αἱρετικούς, μή δεχθείς οὔτε τά προσφερόμενα ἀπό τόν αὐτοκράτορα πρός αὐτόν δῶρα καί τρόφιμα. Ἀνέφερε δέ ὅτι δέν ἦτο δυνατόν νά γευθῆ ἀπό αὐτά τά ὁποῖα τοῦ προσέφεραν οἱ αἱρετικοί.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ὅλος ὁ ἀγῶνας τῶν ὁμολογητῶν ἐγίνετο χωρίς κἄν ἡ αἵρεσις νά εἶναι κατεγνωσμένη, ἀλλά ἀπεναντίας ἐπικυρωμένη ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Ἱερείας, στήν ὁποία συμμετεῖχαν 348 Ἐπίσκοποι. Ἡ ἀποτείχισις λοιπόν ὅλων τῶν ἁγίων τῆς α΄ περιόδου τῆς Εἰκονομαχίας ἔχει διά τίς ἡμέρες μας ἰδιαίτερη σημασία, ἦταν δέ ἀναμφιβόλως ἡ αἰτία τῆς συγκλήσεως τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ ὁποία προσωρινῶς ἀπεκατέστησε τήν ὀρθόδοξο

Κατά τα άλλα, συμβουλεύετε τους πιστούς να εκκλησιάζονται, όπου μνημονεύεται ο κ. Άνθιμος, π. Νικόλαε!

Ξαναπροκαλεί ξεδιάντροπα ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος με το Οικουμενιστικό του Κήρυγμα

[ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Ο Οικουμενιστής μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, για μια ακόμα φορά, προκαλεί το Ορθόδοξο αισθητήριο των πιστών. Κηρύττει εκ νέου, “γυμνή τη κεφαλή” την παναίρεση του Οικουμενισμού, μέσα στον Ιερό Ναό του μεγαλυτέρου πολεμίου των αιρέσεων, του αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Και δεν αισχύνεται. Μεγαλοβδομαδιάτικα μολύνει τους ευλαβείς χριστιανούς, με την ανείπωτη βλασφημία. Αναγνωρίζει Ορθοδοξία στους αιρετικούς Μονοφυσίτες.

Με την ευκαιρία της τραγικής δολοφονίας των συμπαθών

Από την Ακολουθία της Μεγάλης Τρίτης

«Τήν ὥρα, ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα καί τήν ἐκκοπήν τῆς συκῆς δειλιάσασα, τό δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως ἔργασαι, ταλαίπωρε, γρηγοροῦσα καί κράζουσα· Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ».

Ἀφοῦ σκεφτεῖς, ψυχή μου, τήν ὥρα τοῦ τέλους (τῆς ἐπίγειας ζωῆς, δηλαδή τό θάνατο) καί φοβηθεῖς ἀπό τό πάθημα τῆς ἐκκοπῆς τῆς συκῆς, μέ φιλοπονία δούλεψε, ταλαίπωρη τό τάλαντο πού σοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Θεός, μένοντας ἄγρυπνη καί κράζοντας· νά μή μείνουμε ἔξω ἀπό τό νυμφώνα τοῦ Χριστοῦ.

Τό κοντάκιο εἶναι πολύ κατανυκτικό. Παρουσιάζει τόν πιστό, πού

ΣΤΗΝ ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ ΣΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΑ

Μεγάλη Δευτέρα

ΣΤΗΝ ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ ΣΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΑ

1.  Μέ ὠθεῖ νά μιλήσω ὁ ἐνυπόστατος Λόγος τοῦ Θεοῦ. Αὐτός πού δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τούς πατρικούς κόλπους καί κυοφορήθηκε ἀπερίγραπτα στά σπλάχνα τῆς Παρθένου. Αὐτός πού ἔγινε γιά μένα ὅ,τι ἐγώ εἶμαι, Αὐτός πού εἶναι ἀπαθής ὡς πρός τήν θεότητά Του καί περιβλήθηκε ὡστόσο ὁμοιοπαθές μέ ἐμένα σῶμα. Αὐτός πού στόν οὐρανό ἐποχεῖται πάνω στά χερουβικά ἅρματα καί πάνω στή γῆ καβαλικεύει σέ γαϊδουράκι (πρβλ. Ματθ. 11, 7-9). Ὁ βασιλιάς τῆς δόξας, Αὐτός πού μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα

Μια ομιλία με πολλούς αποδέκτες.

Σημαντικὲς ἁγιοπατερικὲς προτάσεις πρὸς τοὺς ἀγωνιζομένους κατὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴμαστε ἀποτειχισμένοι καὶ νὰ μὴν

ἔχουμε μεταξύ μας ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία.

Τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Στὸ Ὡραιόκαστρο τῆς Θεσσαλονίκης ἔγινε μία σύναξη τῶν ἀποτειχισμένων Πατέρων καὶ μία προσπάθεια νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας· πράγμα τὸ ὁποῖο κι αὐτὸ εἶναι κάποια ἔκφραση,  ἡ ὁποία δὲν ἁρμόζει· νὰ τὰ βροῦμε οἱ ἀποτειχισμένοι μεταξὺ μας! Ἀλλὰ στὰ ἔσχατα χρόνια ὅλα εἶναι ἀναγκαῖα νὰ γίνονται καὶ ὅλα δὲν εἶναι παράξενα. Γιατί  οἱ Πατέρες στὰ παλαιὰ χρόνια, ὅταν ὑπῆρχε αἵρεση, ἀπεμακρύνοντο ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καὶ αὐτομάτως οἱ ἀποτειχισμένοι Πατέρες εἶχαν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μεταξύ τους, λόγῳ τοῦ ὅτι ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ εὑρίσκοντο σὲ Ὀρθόδοξο ἔδαφος.
Εἶχαν ὀρθόδοξο πίστη καὶ ἡ ὀρθόδοξος πίστις ἦταν τὸ σημεῖο ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας, ἐκκλησιαστικῆς ἐπαφῆς, ταυτότητος μεταξὺ τῶν χριστιανῶν, τῶν ἀγωνιζομένων γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως. Σήμερα ὅμως ποὺ εἶναι τὰ πράγματα πολὺ δύσκολα, τὰ ἔσχατα χρόνια ποὺ ζοῦμε, σημεῖα τῶν καιρῶν εἶναι κι αὐτά, νὰ μὴ μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε. Κι ἐνῶ ἔχουμε φύγει ἀπὸ τὴν αἵρεση νὰ μὴ μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας. Δηλ. ὁ Διάβολος προσπαθεῖ νὰ βάλει μικρότητες, νὰ ἐνσπείρει πράγματα τὰ ὁποῖα εἶναι δευτερεύοντα, νὰ τὰ κάνουμε πρωτεύοντα καὶ γι’  αὐτὰ τὰ πράγματα θὰ ἤθελα γιὰ λίγο νὰ ἀπασχολήσω τὴ σκέψη σας.
Ἴσως βοηθήσουν αὐτὲς οἱ σκέψεις ποὺ θὰ κάνουμε καὶ στὸν προβληματισμὸ τὸ δικό μας καὶ στὸν προβληματισμὸ τῶν ἀδελφῶν μας, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀκούσουνε αὐτά. Νὰ προβληματιστοῦνε οἱ ἀδελφοί μας, ὄχι τόσο αὐτοὶ ποὺ βρίσκονται μέσα στὴν αἵρεση, ὅσο αὐτοὶ ποὺ φεύγουνε ἀπὸ τὴν αἵρεση, ὥστε νὰ μὴν λοξοδρομήσουμε. Νὰ προβληματιστοῦμε λοιπόν, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θὰ ἀκουστοῦν, καί, ἂν κάποια μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ λάθος, γιατί δὲν ἔχουμε τὸ ἀλάθητο, πάντως νὰ γίνει αἰτία προβληματισμοῦ.

Ἔγινε, λοιπόν, αὐτὴ ἡ προσπάθεια στὴν ὁποία θέλουμε νὰ κάνουμε κάποιες ἀναγκαῖες ἐπεξηγήσεις καὶ διευκρινίσεις γιὰ τὴ Σύναξη στὸ Ὡραιόκαστρο. Κατ' ἀρχὰς φάνηκε μία προσπάθεια, ἀδελφοί μου, νὰ ὀργανωθοῦν οἱ ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τὴν αἵρεση ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Ἡ ἀποτείχιση ἔχουμε πεῖ -γιὰ νὰ κατανοήσετε- μὲ τὴν ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς, βρίσκομαι ταυτοχρόνως στὸ ὀρθόδοξο ἔδαφος, ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, καὶ ἀληθινὴ πίστη ὑπάρχει Ἐκκλησία. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει πλάνη καὶ αἵρεση, δὲν ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία.
Διὰ τῆς ἀποτειχίσεως, λοιπόν, βρισκόμαστε στὸ ὀρθόδοξο ἔδαφος, καὶ ἔγινε μία προσπάθεια νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας καὶ νὰ ὀργανωθοῦμε κάπως, ἐμεῖς οἱ ἀποτειχισμένοι, ἂν καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι δόκιμος ὅρος, νὰ ὀργανωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἀποτειχισμένοι Ὀρθόδοξοι, γιατί, τί ὀργάνωση νὰ ἔχουμε ἐμεῖς; 
Ὅταν γίνεται προδοσία στὴν πίστη καὶ ἀποτειχίζονται οἱ Ὀρθόδοξοι, τί κάνουν; Σηκώνουν τὸ σταυρὸ τῆς Ὁμολογίας. Δὲν κοιτᾶμε ἂν ἔχουμε ὀργάνωση, γιατί ἡ ὀργάνωση (ἐπιδιώκεται συνήθως ἀπὸ μᾶς) γιὰ νὰ μικρύνει ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ποὺ θὰ σηκώσουμε στὴν πλάτη μας. Δηλαδή, νὰ γλυτώσουμε τὶς ποινές, τὶς καταδίκες, νὰ μὴν μᾶς καθαιρέσουν οἱ Οἰκουμενιστές, καὶ ὅ,τι ἄλλο συνεπάγεται αὐτό· τὸ μισθὸ οἱ ἱερεῖς, ποὺ εἶναι κάτι ἀναγκαῖο, εἰδικὰ στὶς ἡμέρες μας ποὺ ὑπάρχει ἡ κρίση, νὰ μικρύνει ὁ σταυρὸς τῆς ὁμολογίας, γι’ αὐτὸ ὀργανωνόμεθα.
Ἡ ὀργάνωση, ὅμως, δικαιολογεῖται, ὄχι γιὰ νὰ μικρύνει ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν σηκώσουμε τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ εὐχαρίστως καὶ γιὰ νὰ προσπαθήσουμε νὰ καταδικάσουμε τὴν αἵρεση. Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ καταδικάσουμε τὴν αἵρεση. Ἀλλὰ ἡ αἵρεση, ὅμως, αὐτὴ καθ' ἑαυτὴ εἶναι καταδικασμένη  ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό μας;...
Τί νόημα ἔχει ἡ καταδίκη κι ἀπὸ μᾶς, ὅταν αὐτὴ εἶναι καταδικασμένη ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος εἶπε, ὅποιος ἑτεροδιδασκαλεῖ κ.λπ., ὅποιος σᾶς διδάσκει ἀντίθετα ἀπ’  αὐτὰ ποὺ σᾶς διδάξαμε, "ἀνάθεμα ἔστω". Καὶ "κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ, ἀνάθεμα ἔστω". Δυὸ φορὲς τὸ εἶπε γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσει καὶ νὰ γιὰ νὰ μὴ φανεῖ  ὅτι στὴν παραδρομὴ τοῦ λόγου εἰπώθηκε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.
Εἶναι, λοιπόν, ἀναθεματισμένη ἡ αἵρεση ἀπὸ τὸ Χριστό μας, ἀπὸ τὸν ἀποστολο Παῦλο. Κάθε αἵρεση. Ἀπὸ τὴν ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ λέγει "πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα". Καὶ "τὰ μετὰ ταῦτα πραχθησόμενα ἀνάθεμα". Δηλαδή, οἱ Πατέρες εἶπαν καὶ γιὰ τὶς αἱρέσεις ποὺ θὰ ἐρχόντουσαν στὴν μελλοντικὴ ἐποχὴ καὶ καταδίκασαν τὶς αἱρέσεις ὅλες. Εἶναι καταδικασμένη, λοιπόν, σὰν πλάνη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους. Τί νόημα ἔχει ἡ κατάδικη ἀπὸ μᾶς τῆς αἱρέσεως;

Ἡ ἀπὸ μᾶς καταδίκη ἔχει νόημα βασικό· γιὰ νὰ δείξουμε ὅτι

ΠΕΡΙ ΕΓΚΥΡΩΝ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ.

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός

Ο μέν Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σέ ψυχοφελή του λόγο αναφέρει:
" Η ψυχή διαιρείται σέ τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό.
Τού λογισμικού αμαρτήματα είναι αυτά: απιστία, αίρεση, αφροσύνη, βλασφημία, αχαριστία, κατάκριση και οι συγκαταθέσεις τών αμαρτημάτων, οι οποίες γίνονται από τό παθητικό μέρος της ψυχής...".

Ο δέ Άγιος Μάρκος ο Ασκητής λέγει,
"Αμαρτία θανάσιμη είναι εκείνη για τήν οποία ο άνθρωπος μένει αμετανόητος.
Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός καί σπλαχνικός όσο ο Θεός.
Τόν αμετανόητο όμως ούτε Αυτός τόν συγχωρεί".

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος γράφει,
"Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς αναφέρει τρεις περιπτώσεις αθεΐας.
Πρώτον: Άθεοι είναι εκείνοι πού δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του αληθινού Θεού, «η πολυειδής πλάνη των ελληνιζόντων».
Δεύτερον: Άθεοι είναι οί αιρετικοί, «η πολυσχιδής καί πολύμορφος απάτη των αιρετικών».
Τρίτον: Άθεοι είναι καί οί «Ορθόδοξοι» εκείνοι πού δεν δέχονται τά δόγματα της Εκκλησίας, πού είναι όροι της σωτηρίας καί αμφισβητούν τήν αξία τών λόγων τών Πατέρων, διότι η αληθινή ευσέβεια είναι το
«μη προς τους Θεοφόρους πατέρας αμφισβητείν».

Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στίς κατηχήσεις περί φωτιζομένων σαφώς διδάσκει,
"Δικό μου έργο είναι νά τά πώ, δικό σου η προαίρεση καί τού

Αυτούς τους Επισκόπους περιμένουν οι αντι-Οικουμενιστές να καταδικάσουν εν Συνόδω τον Οικουμενισμό;

Ο Κίτρους Γεώργιος στην Ευαγγελική "εκκλησία"! Και εις ...ανώτερα!!!

Τὸ παράρτημα τῆς Π.Ε. Θεολόγων Κατερίνης καὶ ὁ τότε Πρόεδρός της, ποὺ χαιρέτησαν ἐνθουσιασμένοι τὸν γνωστὸ γιὰ τὶς οἰκουμενιστικές του ἰδέες Ἀρχιμανδρίτη ποὺ τοὺς ἐπέβαλαν ὡς Μητροπολίτη, θὰ διαμαρτυρηθοῦν τώρα, στὰ νέα Οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα; Ἐδῶ στὴν "ἐκκλησία" τῶν Εὐαγγελικῶν!

Εἴχαμε παρουσιάσει, ὅταν ἐξελέγει ὁ κ. Γεώργιος μητροπολίτης Κιτρους, τὴν οἰκουμενιστικὴ προϊστορία του (καιρὸς νὰ τὸ χωνέψουμε καὶ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε ὅτι εἰς τὸ ἑξῆς μόνο Οἰκουμενιστὲς θὰ γίνονται Μητροπολίτες), ὁ ὁποῖος ἀποδέχτηκε νὰ εἶναι παρόντες στὴν χειροτονία του καὶ αἱρετικοὶ "ποιμένες". Τώρα ἀνταπόδωσε τὴν τιμὴ ποὺ τοῦ ἔκαναν! Ἦταν παρὼν στὴν συναυλία ποὺ "πραγματοποιήθηκε στην ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία της Κατερίνης"!

Οἱ δημοσιογράφοι τότε τὸν ρώτησαν: Στην ενθρόνισή σας, είδαμε τον Ποιμένα της (αιρετικής) Ευαγγελικής Εκκλησίας (τῆς Κατερίνης).

Καὶ ὁ κ. Γεώργιος σὲ μιὰ ἔκρηξη εἰλικρίνειας, μὲ καμάρι(;) καὶ χωρὶς κόμπλεξ Παραδοσιακότητος καὶ συντηρητισμοῦ, ἀποκαλύπτει ἐκεῖνο ποὺ δὲν εἶχαν καταλάβει οἱ δημοσιογράφοι! Δὲν εἴδατε δηλαδή, τοὺς εἶπε, «ότι εκτός από τον (Ευαγγελικό) Ποιμένα της Κατερίνης, ήταν (παρόντες) και οι (αἱρετικοὶ Εὐαγγελικοί) Ποιμένες της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης»!
   Καὶ γιατί νὰ μὴν εἶναι παρόντες; (δείχνει νὰ ἀπορεῖ ὁ Ἐπίσκοπος, μάλαμα). Ἀφοῦ συνεχίζει, «ἡ Ἑλληνική Εὐαγγελικὴ Ἐκκλησία συνεργάζεται με την Ορθόδοξη στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και του Διαχριστιανικού διαλόγου»; (!!!) «20 χρόνια στη Βέροια δεν είχα ποτέ πρόβλημα. Απεναντίας, συμμετείχαν (οἱ Εὐαγγελικοὶ Ποιμένες!) σε εκδηλώσεις όπως ήταν τα “Παύλεια”... Σεβόμαστε το «πιστεύω» όλων, σεβόμαστε τη διαφορετικότητα ή ακόμη και το να μην πιστεύει κάποιος σε τίποτα» (ἐδῶ).

ΤΑ "ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΘΗ" ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

 

Ἀόρατε Κριτά, ἐν σαρκὶ καθωράθης,

καὶ ἔρχῃ  ὑπ᾿ ἀνδρῶν, παρανόμων κτανθῆναι 

(όρθρος Μ.Τρίτης)

   

Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Είναι μια καταστροφική πρακτική, αυτή που προβάλλεται από το δημοσίευμα που μας έστειλαν αναγνώστες και φίλοι του Ιστολογίου μας από την Κατερίνη.

Περιοχές όπως η Σύρος, η Κέρκυρα, η πόλη της Κατερίνης, αλλά

Με "καταλαλούντα" και "υπερηφάνω ...ου συνήσθιον"! --Με αιρετίζοντα και αιρετικό;

Μ. Δευτέρα,  Α΄  Ὥρα:

  «Τὸν καταλαλοῦντα λάθρᾳ τοῦ πλησίον αὐτοῦ, τοῦτον ἐξεδίωκον· ὑπερηφάνῳ ὀφθαλμῷ καὶ ἀπλήστῳ καρδίᾳ τούτῳ οὐ συνήσθιον»  (Ψαλμὸς ρ΄).

 Μ. Ἀθανασίου, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς

Η απαξίωση του Μοναχισμού από π. Θεόδωρο και π. Νικόλαο!

.

ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ" ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ!

Είχαμε αναφέρει ότι θα σχολιάσουμε τα λεγόμενα του π. Θεόδωρου Ζήση και των συν αυτώ, δια τα όσα αφορούν την αντιμετώπιση των αιρετικών Οικουμενιστών.

Μας λέγουν λοιπόν:

«Συναντηθήκαμε, λοιπόν, πολλὲς φορὲς μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι στὸ θέμα τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου καὶ τῆς Ποιμαντικῆς διευθετήσεως τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διακοπὴ Μνημοσύνου, ἔχουν μία θεση, θὰ ἔλεγα, αὐστηρή, δὲν τὴν χαρακτηρίζω μὲ ἄσχημο τρόπο. Μπορεῖ ἡ θέση αὐτὴ ἡ αὐστηρή, νὰ εἶναι στὰ ὅρια τῆς ἀκριβείας, ἀλλὰ ὅπως πολλοὶ Ἅγιοι Πατέρες λένε, καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὅτι στὴν Ἐκκλησία μας ὑπάρχουν δύο εἴδη κυβερνήσεως-διοικήσεως, ὑπάρχει ἡ Ἀκρίβεια καὶ ἡ Οἰκονομία. Καὶ πολλὲς φορές, ὅταν οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιβάλλουν, δὲν ἐφαρμόζουμε τὴν ἀκρίβεια, γιατὶ θὰ κάνει κακὸ ἡ ἐφαρμογή της, ἐφαρμόζουμε τὴν Οἰκονομία».

Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας τέσσερις είναι οι όροι της Οικονομίας και που θα πρέπει να θυμούνται ο π. Θεόδωρος και οι συν αυτώ:

Πρώτος, τό μή «τί τών κειμένων (θείων εντολών) αθετείν καθόλου» (Θεόδωρου Στουδίτου, PG. 99, 984). Ενταύθα ισχύει ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Οικονομητέον γάρ ένθα μή παρανομητέον»

Δεύτερος όρος είναι η διάθεσις, όπως μη καταλύεται η ακρίβεια. Ότε δέ αύτη χαλαρούται έξ ανάγκης «κατά καιρόν και λόγον», δέον

"Τα πάθη τα σεπτά"

"Τα πάθη σεπτά..." Καθίσματα ψαλλόμενα την Κυριακή των Βαϊων εσπέρας. Ζωντάνη ηχογράφηση από τον Ιερό Ναό των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων Δράμας, Ψάλλουν ο Άρχων Πρωτοψάλτης Γρηγόριος Παπαεμμανουήλ και ο Λαμπαδάριος Γεώργιος Γεωργιάδης.

Γιατί π. Θεόδωρε και οι συν αυτώ σκότωσε ο Κάϊν τον Άβελ;

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πολλὲς φορὲς μίλησε ὁ Θεὸς διὰ τῶν προφητῶν Του, ὅτι οἱ θυσίες ποὺ δὲν εἶναι ἁγνὲς καὶ στεροῦνται σταθερῆς καὶ ἀκέραιας πίστης δὲν Τοῦ εἶναι ἀρεστές.

Λέει ο προφήτης Μαλαχίας (α΄ 6-10): Ὁ Κύριος τοῦ σύμπαντος λέει στοὺς ἱερεῖς: «Ὁ γιὸς τιμάει τὸν πατέρα του καὶ ὁ δοῦλος τὸν κύριό του. Ἂν ἐγὼ εἶμαι ὁ πατέρας σας, ποῦ εἶναι ἡ τιμή, ποὺ μοῦ ἀποδίδετε; Κι ἂν ἐγὼ εἶμαι Κύριός σας, ποῦ εἶναι ὁ σεβασμός, ποὺ μοῦ ἔχετε; Μὲ περιφρονεῖτε καὶ ρωτᾶτε: “Πώς σὲ περιφρονοῦμε;” Μὲ τὸ νὰ προσφέρετε στὸ θυσιαστήριό μου μιαρὲς προσφορές... Μακάρι κάποιος ἀπὸ σᾶς νὰ ἔκλεινε τὶς πόρτες τοῦ ναοῦ γιὰ νὰ μὴν ἀνάβετε ἄσκοπα φωτιὰ στὸ θυσιαστήριό μου».

Καὶ ὁ προφήτης Ὠσηέ (8, 11-13): «Ἐπειδὴ ὁ Ἐφραὶμ πλήθυνε τὰ θυσιαστήρια γιὰ νὰ ἁμαρτάνει, θὰ γίνουν σ’ αὐτὸν θυσιαστήρια στὸ νὰ ἁμαρτάνει. Ἔγραψα σ’ αὐτὸν τὰ μεγαλεῖα τοῦ νόμου μου· [ὅμως], λογαριάστηκαν σὰν ἕνα ξένο πράγμα. [Μὲ] τὶς θυσίες, ποὺ προσφέρουν σὲ μένα, θυσιάζουν κρέας, καὶ τρῶνε· ὁ Κύριος δὲν τὶς δέχεται· τώρα, θὰ θυμηθῶ τὴν ἀνομία τους, καὶ θὰ ἐπισκεφθῶ τὶς ἁμαρτίες τους».

Καὶ ὁ προφήτης Δαβίδ (Ψαλμ. Μθ΄ 9-10): «Δὲν θὰ δεχθῶ ἀπὸ τὸ σπίτι σου μοσχάρια νὰ μοῦ τὰ προσφέρεις θυσία, ἀλλ’ οὔτε καὶ τράγους ἀπὸ τὰ ποίμνιά σου· διότι δικά μου εἶναι ὅλα, ὄχι μόνο τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ, ἀλλὰ καὶ τὰ ζῶα ποὺ βοσκοῦν στὰ βουνὰ καὶ τὰ βόδια».

Καὶ ὁ προφήτης Ἡσαΐας (Α΄, 11-15): «Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος· πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι,  οὐδὲ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναι μοι. τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προσθήσεσθαι· ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι· νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου· ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν, οὐκέτι ἀνήσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν.  ὅταν ἐκτείνητε τὰς χεῖρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ᾿ ὑμῶν, καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν».

Τὸ θέμα ὅμως τῆς ἀρεστῆς στὸν Θεὸ θυσίας καὶ τῆς ἀντίδρασης τῶν ἀνθρώπων σὲ αὐτήν Του τὴν ἐπιλογή, λαμβάνει τὴν ὕψιστη ἔκφρασή του στὴν ἱστορία τοῦ Κάϊν καὶ τοῦ Ἄβελ (Γεν. 4,2):

«...Καὶ ἐγένετο Ἄβελ ποιμὴν προβάτων, Κάϊν δὲ ἦν ἐργαζόμενος τὴν γῆν. καὶ ἐγένετο μεθ᾿ ἡμέρας ἤνεγκε Κάϊν ἀπὸ τῶν καρπῶν τῆς γῆς θυσίαν τῷ Κυρίῳ, καὶ Ἄβελ ἤνεγκε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τῶν στεάτων αὐτῶν. καὶ ἐπεῖδεν ὁ Θεὸς ἐπί Ἄβελ καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ, ἐπὶ δὲ Κάϊν καὶ ἐπὶ ταῖς θυσίαις αὐτοῦ οὐ προσέσχε. καὶ ἐλυπήθη Κάϊν λίαν, καὶ συνέπεσε τῷ προσώπῳ αὐτοῦ. καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Κάϊν· ἵνα τί περίλυπος ἐγένου, καὶ ἵνα τί συνέπεσε τὸ πρόσωπόν σου; οὐκ ἐὰν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δὲ μὴ διέλῃς, ἥμαρτες; ἡσύχασον· πρὸς σὲ ἡ ἀποστροφὴ αὐτοῦ, καὶ σὺ ἄρξεις αὐτοῦ. καὶ εἶπε Κάϊν πρὸς Ἄβελ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· διέλθωμεν εἰς τὸ πεδίον. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτοὺς ἐν τῷ πεδίῳ, ἀνέστη Κάϊν ἐπὶ Ἄβελ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν».

Τὸ μέγα ἐρώτημα ὅμως ποὺ παραμένει εἶναι. Γιατί σκότωσε ὁ Κάϊν τὸν Ἄβελ;

Νά, πῶς ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος προσεγγίζει τὸ θέμα (Εἰς Γένεσιν, ΟΜΙΛΙΑ ΙΗʹ):

«Ἐπεῖδε, φησίν, ὁ Θεὸς ἐπὶ Ἄβελ, καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ. Τὴν τῶν προβάτων προσαγωγὴν δῶρα ἐκάλεσε διὰ τὸ τίμιον, διὰ τὸ ἐξαίρετον, διὰ τὸ ἄμωμον τῶν προσενεχθέντων. Ἐπεῖδε τοίνυν ἐπ᾽ αὐτόν, ὅτι ὑγιεῖ γνώμῃ τὴν