Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αυτοεχρίσθη «Ανωτάτη αρχή» της Ορθοδοξίας!

ΡΑΠΙΣΜΑ  ΚΑΤΑΔΕΧΕΤΑΙ

Η  ΙΣΟΤΗΣ  ΤΩΝ  ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

 Του κ. Παύλου Τρακάδα

Τα τελευταία έτη έχει αναληφθή μία συστηματική προσπάθεια από παράγοντας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, δια να επιβάλουν ένα ιδιότυπον «Πρωτεί­ον» εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι, όταν κάτι τονίζεται εις υπερβολικόν βαθμόν, αυτό σημαίνει ότι αυτό απουσιάζει από την πραγματικότητα, την οποίαν βιώνομεν. Έτσι σήμερα εν μέρει τονίζεται αυτό, διότι μετά την κατάρρευσιν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει απολέσει την παντοκρατορίαν του, αφού όλαι αι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι είναι αυτοδιοίκητοι και δεν δέχονται παρεμβάσεις, παρά μόνον όταν αυταί γίνονται εκβιαστικώ τω τρόπω. Όμως τα πρόσωπα που απαρτίζουν το δυναμικόν του Πατριαρχείου αντί να προσαρμοσθούν εις την πραγματικότητα, καθώς επανήλθεν η Ορθοδοξία εις το μη απολυταρχικόν ισότιμον σύστημα, αναπολούν τας υπερεξουσίας της Τουρκοκρατίας, όπου ο Πατριάρχης διώριζε και έπαυε τους υπολοίπους ισοτίμους Πατριάρχας με ένα απλούν έγγραφον.

   Δεν πρόκειται βεβαίως δι’ απλήν αρχομανίαν, αλλά απώτερος σκοπός είναι η προώθησις του Οικουμενισμού. Γνωρίζουν ότι η πολυπόθητος «ένωση των Εκκλησιών» έχει αποτύχει παρά τας δεκάδας προσπαθείας, διότι όσον και να εξωραΐζωνται αι δογματικαί διαφοραί με τον Παπισμόν, το «Πρωτείον» του Πάπα έχει τοιαύτας πρακτικάς συνεπείας, αι οποίαι είναι εντελώς ανασχετικαί, δια να πεισθούν οι Ορθόδοξοι να αποδεχθούν τον Πάπαν. Οι ηγήτορες του Οικουμενισμού εσκέφθησαν λοιπόν νέον τρόπον: να τονισθή η συνοδικότης εις τον Παπισμόν και το Πρωτείον εις την Ορθοδοξίαν.

Από το Βατικανόν ακούγονται συνεχώς συγκλήσεις συνόδων περί τον Πάπαν, αι οποίαι όμως δεν έχουν καμίαν αρμοδιότητα και

Απάντηση της αγιορείτικης Μονής Κουτλουμουσίου για τις διώξεις των μοναχών:

Μην τους ηρωοποιείτε, δεν είναι ομολογία πίστεως αυτό που έκαναν

«Π.Π.»: Ἀλήθεια; Καὶ κάνατε ἐσεῖς ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ;  Πῶς;  Ταυτιζόμενοι μὲ τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη κ. Βαρθολομαῖο καὶ μνημονεύοντάς τον;

 Απάντηση στα δημοσιεύματα περί διώξεων Κελλιωτών μοναχών της δίνει η αγιορείτικη Μονή Κουτλουμουσίου υποστηρίζοντας πως  «δεν νοείται μέλος του Κοινοβίου να αποφασίζει την διακοπή της πνευματικής κοινωνίας με την αδελφότητα και εντούτοις να θέλει να παραμείνει εντός της Μονής». Σημειώνει δε πως η στάση των εν λόγω μοναχών δεν αποτελεί «ομολογία πίστεως», αλλά αντιθέτως «η πεισματώδης αντίπραξη, οι παλληκαρισμοί και οι λαϊκίστικες καταγγελίες είναι συμπεριφορές αντίθετες προς την ορθόδοξη πίστη και το ήθος των Αγίων».

    Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση: 

   Προσφάτως δημοσιεύθηκε κείμενο με την υπογραφή «Αγιορείτες Πατέρες», συνεπικουρούμενο από έτερα κείμενα στο διαδίκτυο, όπου γίνεται αναφορά σε «δίωξη» μοναχών εκ της Ιεράς Μονής. Τα κείμενα αυτά διατείνονται ότι παρέχουν έγκυρες πληροφορίες, ωστόσο ουδείς ήλθε σε επικοινωνία με την Ιερά Μονή για την επαλήθευση ή έστω διασταύρωσή τους.

 Επειδή ανακριβείς πληροφορίες όχι μόνο σχηματίζουν διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας αλλά και συχνά αντιστρέφουν την αλήθεια, επιχειρώντας να δημιουργήσουν σκάνδαλα εκεί που δεν υπάρχουν, η Ιερά Μονή μας προβαίνει στις ακόλουθες (γενικές μόνο και απαραίτητες) διευκρινίσεις.

   1. Από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα ήταν αυτονόητο ότι δεν υφίσταται έννοια μοναστικής αδελφότητος έξω από την πνευματική/λειτουργική κοινωνία. Γι αυτό και απαράβατος κανών στην μοναστική παράδοση είναι η συμμετοχή στην κοινή λατρεία, πού άλλωστε εκφράζει και σφυρηλατεί την πνευματική και ψυχική ενότητα. Δεν νοείται μέλος του Κοινοβίου να αποφασίζει την διακοπή της πνευματικής κοινωνίας με την αδελφότητα και εντούτοις να θέλει να παραμείνει εντός της Μονής. Ο ίδιος έχει θέσει τον εαυτό του εκτός αυτής. [σ.σ.: Σ' αὐτὴν τὴν ἀπάντηση καὶ σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο συναντᾶ κανεὶς ὅλη τὴν τραγικότητα τῶν τετραυματισμένων ἀπὸ τὸν ἰὸ τῆς αἱρέσεως! Μιλᾶ ἡ Μ. Κουτλουμουσίου γιὰ ἀπαράβατους Κανόνες καὶ ζητᾶ νὰ ἔχουν πνευματικὴ ἑνότητα μαζί τους οἱ ἀποτειχισθέντες, καθ' ἣν στιγμὴ ἡ ἡγεσία τῆς Μονῆς καὶ ὅσοι μοναχοὶ τὴν ἀκολουθοῦν, ἔχουν πνευματικὴ ἑνότητα καὶ μνημονεύουν ἕναν ...αἱρεσιάρχη!!! Ξεχνοῦν δηλαδὴ τὸν ἀπαράβατο Κανόνα ποὺ αὐτοὶ παραβαίνουν, τῆς μὴ μνημονεύσεως αἱρετικῶν, διὰ τῆς ὁποίας μνημονεύσεως ταυτίζονται μὲ τὸν αἱρετικὸ καὶ κακίζουν τοὺς διακόψαντας τὸ μνημόσυνο καὶ μὲ τὴν διακοπὴ αὐτή, διέκοψαν τὴν κοινωνία μὲ τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη!!!].

    2. Τούτο συνέβη και με τους πρώην αδελφούς. Έθεσαν τον εαυτό τους εκτός του Κοινοβίου και η Μονή προέβη στην διαγραφή τους. Ωστόσο, οι εν λόγω μοναχοί δεν αρκέσθηκαν στην διακοπή της κοινωνίας, αλλά προχώρησαν, χάριν της μακροθυμίας του Καθηγουμένου και της αδελφότητας, και για μεγάλο χρονικό

Πολύ σωστά και θαυμάσια όσα γράφετε για την Ημερίδα, με την επισήμανση ότι παρόμοια συμπεριφορά επιδεικνύει και η ομάδα του π. Θ. Ζήση, ως προς τους άλλους αποτειχισμένους Πατέρες!

"Κατάνυξις": 

Τι διαπιστώσαμε από την προπαγανδιστική Ημερίδα για τη ψευδοσύνοδο στη Θεσσαλονίκη

- Αναλυτικό ρεπορτάζ

Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Η ημερίδα που διεξήχθη σε 2 μέρη, το πρώτο το πρωί στην Αίθουσα Συνεδριάσεων της Ι.Μ.Θεσσαλονίκης και το απόγευμα στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., είχε κάποια χαρακτηριστικά τα οποία επαναβεβαιώσαμε και μας γέμισαν με θλίψη.
Ένα χαρακτηριστικό είναι πως, πρόκειται για μια πολύ μικρή ομάδα ακαδημαϊκής "ελίτ", η οποία καταχρώμενη την αποστολή της, επανευαγγελίζει τους φοιτητές της Θεολογικής σχολής στα νάματα του Οικουμενισμού. Μια ουμανιστική αλυσίδα θολοκουλτουριάρηδων, αποτελούμενη από "χρήσιμους" κρίκους, με ιδεοληψίες, εμμονές, αγκυλώσεις και κυρίως ποτισμένη από το Φράγκικο δηλητήριο του αλαθήτου, της "πωρώσεως" δηλαδή, λόγω "αυθεντίας", αλυσίδα που προσπαθεί μανιωδώς να φυλακίσει την αλήθεια, με τεχνικές χειραγώγησης της Νέας Εποχής (storytelling, δημιουργική ασάφεια, δόγμα του σοκ κτλ). 
Άλλο χαρακτηριστικό είναι πως, εκφράζονται ειρωνικά, υβριστικά και χλευαστικά για όσους διαφωνούν μαζί τους. [σ.σ. "Π.Π.¨": Τουλάχιστον αυτοί, δεν μίλησαν χαιρέκακα για παντελόνια κάτω από τα ράσα!]. Και όσοι διαφωνούν μαζί τους συνεπάγεται πως διαφωνούν και με τον Περγάμου, άρα διαφωνούν και με τον Αλβανίας άρα διαφωνούν και με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο άρα (το τελευταίο "άρα" το χρησιμοποιούν εμφατικά) διαφωνούν και με την Εκκλησία, γιατί "Εκκλησία είναι αυτοί"!!! Διατείνονται με ύφος μυρίων Καρδιναλίων πως "η Εκκλησία είναι εκεί που είναι αυτοί", πως "ο Χριστός είναι εκεί που τον θέλουν αυτοί". Μέμφονται τους διαφωνούντες και τους γελοιοποιούν στη ρητορική τους, ως εκτός Εκκλησίας, γιατί είναι έξω από το δικό τους κοσμοείδωλο. Η ειρωνεία είναι πως, το θράσος και το ψέμα έχουν ποτίσει τόσο πολύ την ύπαρξή τους, που είναι πλέον (και αυτό το γράφουμε με πολύ πόνο) η καρδιά τους πωρωμένη και ο τύφος τους αθεράπευτος. 
Ακόμη ένα χαρακτηριστικό είναι πως, τραγικώ τω τρόπω, έχουν κάνει τη διάγνωση

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

Ηγούμενε της Ι. Μ. Κουτλουμουσίου  κ. Χριστόδουλε,

   μας εξέπληξε η σθεναρή σας θέση ως προς την εκδίωξη μοναχών της Ιεράς Μονής στην οποία πρoΐστασθε.

  Μετά την δημοσιοποίηση των παρανόμων ενεργειών σας, πιστέψαμε προς στιγμήν ότι θα υπερίσχυε η λογική, της οργής σας καθώς υπάρχουν ακόμα κάποιες αδούλωτες φωνές απέναντι στην αίρεση του οικουμενισμού.

   Το να αρνείστε πλέον την ύπαρξη της αιρέσεως είναι μάλλον αδιανόητο, αφού ο οικουμενικός πατριάρχης διακηρύσσει τις οικουμενιστικές του θέσεις όπου σταθεί κι όπου βρεθεί.

    Η προσέγγιση των άλλων ομολογιών και η διευκόλυνση της “πλήρους ευλογημένης ενώσεως” είναι το καθημερινό μέλημά του.

    Η πλήρης υπακοή σας προς το πρόσωπό του, ειδικά μετά την σύνοδο της Κρήτης, δηλώνει την απόλυτη ταύτιση των όσων πιστεύετε με τις δικές του αιρετικές πεποιθήσεις (αιρετικός δεν είναι αυτός που τον χαρακτηρίζει η σύνοδος, αλλά αυτός που τον χαρακτηρίζουν οι πράξεις του, η αιρετική διδασκαλία του και η ζωή του).

    Η οικουμενιστική διδασκαλία ανατρέπει όλα όσα εξέφρασαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, όσα μας δίδαξαν οι Πατέρες με τα λόγια, τα έργα και την ζωή τους, ανατρέπει την αλήθεια όπως την διέσωσε η Ιερή μας Παράδοση.

  Είναι δυνατόν να αναγνωρίζουμε ως εκκλησίες τις άλλες ομολογίες-αιρέσεις;

  Είναι δυνατόν να συμπροσευχόμαστε με αιρετικούς να αναγνωρίζουμε την ιεροσύνη τους, τα μυστήριά τους;

    Έχουμε κοινή πίστη με αυτούς;

    Μπορούν οι άλλες θρησκείες να είναι οδοί σωτηρίας;

    Σε ποιανού αγίου τα λόγια βασίζεστε;

  Η φωνή της συνείδησής σας μάλλον πνίγηκε κάτω από τα συμφέροντα και  τις προσωπικές δεσμεύσεις σας.

    Ξεχάσατε μάλλον πως πρέπει να υπακούετε μόνο στον Θεό και να πολιτεύεσθε σύμφωνα με το θέλημα Του και όχι των ανθρώπων.

    Ξεχάσατε πώς και γιατί βρεθήκατε στο Άγιον Όρος.

  Ξεχάσατε την σωτηρία της ψυχής σας και των ψυχών που καθοδηγείτε.

   Σε καιρό αιρέσεως, όσοι δεν διώκονται και δεν ομολογούν ταυτίζονται με τους διώκτες-αιρετικούς.

   Σύμφωνα με τον άγιο Θεόδωρο Στουδίτη, το μοναστήρι που ανέχεται την αίρεση ονομάζεται “ολετήριον” φονευτήριον ψυχών.

    Εσείς όχι μόνο ανέχεστε την αίρεση αλλά γίνεστε και κοινωνός της, εκδιώκοντας όσους ομολογούν πίστη στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, αυτούς που ακολουθούν τους Πατέρες της Εκκλησίας και εφαρμόζουν όσα διατυπώθηκαν στις Οικουμενικές Συνόδους.

  Η παραμονή στο μοναστήρι, συνεχίζει ο άγιος  Θεόδωρος Στουδίτης χωρίς ομολογία, με συμβιβασμούς σε θέματα πίστεως, είναι ολέθρια και ψυχοκτόνος.

  Καθήκον σας θα ήταν, εσείς πρώτος ακολουθώντας το παράδειγμα των οσιομαρτύρων αγιορειτών επί Βέκκου, να διακόψετε την μνημόνευση του πατριάρχου, να συμβάλλεται στην διαφύλαξη της πίστεώς μας, να βοηθήσετε να αποκηρυχθεί ο οικουμενισμός ως παναίρεση, να ομολογήσετε Χριστό.

  Τουναντίον, προβαίνετε σε παράνομες ενέργειες (με την συμβολή της αστυνομίας) εις βάρος όσων έχουν την καλή προαίρεση να προασπίσουν την αλήθεια της πίστεώς μας βασιζόμενοι στους κανόνες  της Εκκλησίας, καθιστώντας τους ομολογητές ώστε να διασωθεί αμόλυντο το σώμα του Χριστού.

   Για την συμβολή σας στην ομολογία πίστεως των σημερινών πατέρων (και διαγεγραμμένων πλέον απ' το μοναχολόγιο) σας ευχαριστούμε!

“Ορθοδοξία” 

Ο π. Θ. Ζήσης (και ο Ν. Μανώλης) στέλνει τους πιστούς σ' αυτούς που ο ίδιος ονομάζει "λύκους που κατασπαράσσουν τα πρόβατα"!

   Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολήςτου Α.Π.Θ. π. Θεόδωρος Ζήση, παρατηρεί σχετικά με την αίρεση του οικουμενισμού ότι:

  «Ο κίνδυνος αυτός (εκ του Οικουμενισμού) αποβαίνει μεγαλύτερος εκ του γεγονότος, ότι η απειλή δεν είναι μόνον εξωτερική. Δεν προέρχεται δηλαδή μόνον από τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό οι οποίοι αντιμετωπιζόμενοι παλαιότερα ως αιρέσεις, είχαν ελάχιστες, σχεδόν μηδαμινές δυνατότητες να ασκήσουν επιρροή στους Ορθοδόξους πιστούς.Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές» πιστούς.Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές».

Πηγή

Γιατί κατήργησε το Υπουργείο Παιδείας το Διαθεματικό Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά και επιμένει στην επιβολή του νέου πολυθρησκειακού;

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής–Χριστιανικής

Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Γιατί κατήργησε το Υπουργείο Παιδείας το Διαθεματικό 

Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά και επιμένει

στην επιβολή του νέου πολυθρησκειακού;

Σε κοινή γραμμή,οι παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής,σε συνεργασία με μια μικρή μερίδα Θεολόγων, επιμένουν να επιβάλουν μη ορθόδοξα και άκρως επικίνδυνα και ακατάλληλα, από παιδαγωγικής και θεολογικής πλευράς, Προγράμματα θρησκευτικών. Η προσπάθειά τους τώρα, μετά από την αποδοχή της πρότασής τους από τη Διοικούσα Εκκλησία να διεξαχθεί ο διάλογος επί των νέων Προγραμμάτων,επικεντρώνεται στο να βρουν τρόπους να «πείσουν» τη Διοικούσα Εκκλησία ότι τα πολυθρησκειακά Προγράμματα είναι  Ορθόδοξα και, επομένως, ότι αντιστοιχούν στον όρο που έχει θέσει η Εκκλησία για τον «Ορθόδοξο Προσανατολισμό» των Θρησκευτικών.

 Η αλήθεια, όμως, είναι ότι τα νέα Προγράμματα δεν είναι Ορθόδοξα. Όσοι επιμένουν για το αντίθετο ή έχουν σκοπιμότητες και γι αυτό ψεύδονται, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα ή δεν έχουν πλέον την αντίληψη της Ορθής δόξας ή Ορθής πίστεως. Ωστόσο, αν θέλει να δει κανείς το περιεχόμενο και τον σκοπό που μπορεί να έχει ένα

Όλοι οι Οικουμενιστές τα ίδια πιστεύουν: «Πιστεύουμε σε ένα Θεό που δημιούργησε μία ανθρωπότητα για να ζει ενωμένη στην διαφορετικότητα»!!

   

Ο Πατριάρχης συμμετείχε στην Αίγυπτο σε μία διμερή διαθρησκειακή εκδήλωση με περισσότερους από 400 ακροατές, μουσουλμάνους, Χριστιανούς και πολιτικούς σχολιαστές. Οικοδεσπότης ήταν ο μέγας Ιμάμης του τζαμιού Al-Azhar Prof. Dr Ahmed al-Tayyeb. Στην συγκέντρωση αυτή ο πρόεδρος του Π.Σ.Ε. Rev. Dr Olav Fykse Tveit είπε παρουσία του Πατριάρχη τα ακόλουθα:

    «Πιστεύουμε σε ένα Θεό που δημιούργησε μία ανθρωπότητα για να ζει ενωμένη στην διαφορετικότητα. Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις εντυπώσεις και τις δηλώσεις μας και για να δείξουμε στην πράξη, τί σημαίνει πίστη... Μαζί πρέπει να φροντίσουμε για την ζωή κάθε δημιουργίας του Θεού. Είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στον Δημιουργό, όταν συναντιόμαστε ο ένας με τον άλλο σαν δημιουργήματα του Θεού. Σαν θρησκευτικοί ηγέτες έχουμε μία ιδιαίτερη ευθύνη, να αναδείξουμε την αγιότητα της Ζωής όλων των ανθρώπων, ως δημιουργήματα του Αγίου Θεού. Σαν θρησκευτικές κοινότητες καλούμαστε να το δείξουμε σαν αγάπη του ενός στον άλλο σε μία σχέση αλληλοσεβασμού και αλληλοφροντίδας. Βία εις το όνομα του Θεού δεν μπορεί να επιτρέπεται».

     Νά, λοιπόν, ποὺ ὁ πρόεδρος τοῦ Π.Σ.Ε. δείχνει …πιὸ φιλάνθρωπος ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς πράκτορές του Ἡγουμένους, ποὺ ἔχουν ἐξαπολύσει βιαιότητες στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ναί, μὲν βία «εις το όνομα του Θεού δεν μπορεί να επιτρέπεται», ἀλλὰ βία γιὰ τὸ Παναγιώτατο ὄνομα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, κατ’ ἐκείνων ποὺ δὲν μνημονεύουν, ἐπιτρέπεται!!!

Tveit: “We believe in one God that has created one humanity to live together with its diversity and differences”

Photo: International Peace Conference

ΟΜΟΛΟΓΙΑ και ΠΡΑΞΕΙΣ!

Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων γιὰ ὅσους νομίζουν, ὅτι ἀρκεῖ ἡ ὁμολογία κατὰ τῆς αἱρέσεως καὶ ἀμελοῦν τὴν ἀναγκαιότητα τῶν ἀναλόγων πράξεων καὶ τὸν ἀγώνα ποὺ ἐπιφέρει αὐτή.

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὁ καιρὸς τῆς ἐπικράτησης τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ ζοῦμε, δὲν διακατέχεται ἀπὸ σύγχυση μόνο στὰ θέματα τῆς πίστεως ἀλλὰ καὶ στὸ θέμα τῆς ὁμολογίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν πολλὲς γνῶμες, ὡς πρὸς τὸ πῶς πρέπει νὰ ὁμολογεῖ κανεὶς καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὴν ὀρθόδοξη πίστη του. Ὁδηγὸς καὶ φανάρι σὲ αὐτὲς τὶς -λόγῳ τῆς σύγχυσης- δυσδιάκριτες ἀτραποὺς μπορεῖ νὰ εἶναι μόνο ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του.

Εἶπε ὁ Κύριος μας: «ὅποιος ὁμολογήσει μὲ ἐμένα, (ἢ μὲ τὴ δική Μου βοήθεια) ἐμπρὸς στοὺς ἀνθρώπους, θὰ ὁμολογήσω καὶ ἐγὼ αὐτὸν ἐμπρὸς στόν Πατέρα μου στοὺς οὐρανούς» (Ματθ. 10, 32). Αὐτὸς ὁ λόγος ὁδηγεῖ ἀπὸ λάθος κατανόηση πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ πιστεύουν, ὅτι ἀρκεῖ νὰ Τὸν ὁμολογήσουν μὲ τὰ λόγια χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ συνέχεια καὶ συνέπεια τῶν ἔργων. Δηλαδὴ ἐνῶ τὸν ὁμολογοῦν μὲ τὰ λόγια, Τὸν ἀρνοῦνται μὲ τὶς πράξεις τους. Καὶ σὲ περίπτωση ποὺ οἱ λόγοι συνοδευτοῦν ἀπὸ τὶς πράξεις, οἱ πράξεις αὐτὲς δὲν συμβαδίζουν μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ ἐπιφέρουν δυσάρεστα ἀποτελέσματα. Τὸ γεγονός, ὅτι δυστυχῶς αὐτὸς ὁ τρόπος ὁμολογίας, ἰδίως σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ διωγμῶν, ὄχι μόνο δὲν ἐπιφέρει τὸ σωστὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλὰ καὶ δὲν εἶναι θεάρεστος μᾶς τὸ διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Ρωτάει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Ποῦ λοιπόν, εἰπέ μου, θὰ κατατάξουμε αὐτοὺς ποὺ ὁμολογοῦν καὶ συγχρόνως ἀρνοῦνται τὸν Θεό; Μὲ τοὺς πιστούς; Μὲ τὰ ἔργα ὅμως τὸν ἀρνοῦνται. Μὲ τοὺς ἀπίστους; Ἀλλὰ μὲ τὴν γλῶσσα τὸν ὁμολογοῦν... Ἀπὸ ποῦ θὰ διακρίνουμε τὸν πιστὸ ἀπὸ τὸν ἄπιστο τὸν φωτισμένο ἀπὸ τὸν ἀφώτιστο, μὲ ἄλλα λόγια, τὸν βαπτισμένο κατὰ Χριστὸν καὶ συντεταγμένο μὲ τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἀβάπτιστο καὶ συντεταγμένο μὲ τὸν διάβολο; Ὄχι ἀπὸ τοὺς λόγους, ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα, ὄχι ἀπὸ τοὺςτρόπους; Ἐὰν λοιπὸν κάποιος ἐξομοιώνεται σ’αὐτὰ μὲ τοὺς ἀφώτιστους, ἂν καὶ λέγει, ὅτι εἶναι βαπτισμένος κατὰ Χριστόν, εἶναι σαφές, ὅτι δὲν ἔχει πάψει νὰ ἀνήκει στὴν συμμορία ἐκείνων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ἀπόστολος λέγει: «Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι (δηλ. ὅτι τὸν γνωρίζουν), τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοὶ ὄντες καὶ ἀπειθεῖς, καὶ πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἀδόκιμοι» (Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὁμιλία μὲ θέμα τοὺς τυφλούς).

Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι ὁμολογία μόνο μὲ λόγια ἢ βαρύγδουπες δηλώσεις ἄνευ ὅμως ἔργων ποὺ εἶναι στηριγμένα στὴν πατερικὴ παράδοση καὶ διδασκαλία καὶ κατ’ἐπέκταση στοὺς λόγους τοῦ Χριστοῦ ἢ μὲ τὴν συνοδεία αὐθαιρέτων καὶ διακατεχομένων ἀπὸ πάθη ἔργων, δὲν εἶναι ὀρθὴ ὁμολογία καὶ δὲν θὰ ὁδηγήσει στὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα. Ἀντιθέτως θὰ προκαλέσει ἔριδες, ἀνταγωνισμούς, προσωπολατρεῖες, φατρεῖες καὶ διασπάσεις, καρποὺς δηλ. τῶν πειρασμῶν καὶ ὄχι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ πολλὲς φορὲς τὸ ποίμνιο θὰ παρακολουθεῖ ἄφωνο ἀνθρώπους, ποὺ ἐπιζητοῦν ἡγετικὸ ρόλο στὰ τῆς Πίστεως, νὰ ἐκφράζουν διαφορετικὲς ἀπόψεις πάνω σὲ θεμελιώδεις θέματα τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἴτε ἔχουν λυθεῖ  ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, εἴτε ἔχουν ἀποφανθεῖ γιὰ αὐτὰ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι οἱ πραγματικοὶ Θεόπτες καὶ Θεολόγοι τῆς Ἑκκλησίας, οἱ Ἅγιοι Πατέρες· ἀποφάσεις καὶ καταστάσεις δηλαδὴ ποὺ ἐνῶ ὑποτίθεται, ὅτι συμβαίνουν γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ἐκκλησίας, στὴν πραγματικότητα ἀντιτίθενται στὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς προειδοποιεῖ  μὲ τὴν ἐμπειρία του γιὰ αὐτὲς τὶς καταστάσεις: «Ὅλα αὐτὰ τὰ δυσάρεστα (δηλ. ἔριδες, ἀνταγωνισμούς, προσωπολατρεῖες, φατρεῖες καὶ διασπάσεις) δημιουργεῖ τὸ μίσος καὶ ἡ μεταξύ μας ἔχθρα. Αὐτὰ παθαίνουν ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται διὰ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν εἰρήνη μὲ λάθος τρόπο καὶ ἀγαποῦν τὸν Θεὸν μὲ ἄλλον τρόπο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ συμφέρει. Καὶ δὲν ἐπιτρέπεται μὲν νὰ παλεύει κανεὶς ἔξω ἀπὸ τὰ κεκανονισμένα ὅρια, οὔτε νὰ ἀγωνίζεται παρὰ τὸν νόμο. Διότι θὰ ἀποδοκιμασθεῖ, καὶ θὰ ντροπιασθεῖ, καὶ θὰ χάσει τὴν νίκη ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ξεφεύγει ἀπὸ τὰ ὅρια καὶ ἀγωνίζεται κατ’ ἄλλον τρόπον, χωρὶς νὰ ἐφαρμόζει τοὺς ὅρους τοῦ ἀγῶνος, ἔστω κι ἂν εἶναι γενναῖος καὶ πολὺ τεχνίτης. Ἐὰν δὲ ἀγωνισθεῖ κάποιος διὰ τὸν Χριστόν, ἀλλὰ κατὰ τρόπον ἀντίθετον μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, μήπως προσφέρει τίποτε στὴν εἰρήνη μὲ τὸ νὰ ἀγωνίζεται γι’ αὐτὴ κατὰ τρόπον μὴ ἐπιτρεπόμενον;» (Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου «Ἀπολογητικὸς περὶ τῆς φυγῆς εἰς τὸν Πόντον ἢ περὶ Ἱερωσύνης», 85).

Γι’αὐτὸν τὸν λόγο καὶ ὁ Κύριος μᾶς εἶπε «εἰ τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε ἄν» (Ἰω. η΄ 39) καὶ χαρακτήρισε αὐτὸν ποὺ ἀκούει μὲν τοὺς λόγους Του ἀλλὰ δὲν τοὺς πράττει ἢ λανθασμένα τοὺς ἐφαρμόζει, ὡς μὴ ἀληθινὸ μαθητή Του (Ἰω. η΄ 31). Ὁ δὲ Παῦλος ἀκολουθώντας τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἔγραψε: «Οὐχ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῶ, ἀλλὰ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται» (πρὸς Ρωμ. 2,13), καὶ «ὃς ἐν νόμῳ καυχᾶσαι, διὰ τῆς παραβάσεως τοῦ νόμου τὸν Θεὸν ἀτιμάζεις;» (πρὸς Ρωμ. 2, 23). Πολλοὶ Ἅγιοι μᾶς προειδοποίησαν, ὅτι πραγματικοὶ ὁμολογητὲς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτοὶ ποὺ θὰ πράξουν ὀρθῶς καὶ ἁγιοπατερικῶς καὶ θὰ κρατήσουν μὲ συνέπεια καὶ πίστη μέχρι τέλους καὶ ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ θέση τους τόσο αὐξάνει καὶ ἡ εὐθύνη τους, γιατὶ τὸ ποίμνιο αὐτοὺς ἀκολουθεῖ ὡς παράδειγμα. Γράφει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: Καὶ αὐτὸς ποὺ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ ὁμολόγησε μὲ παρρησία σὰν ἅγιος πλὴν ὁλοκληρωθεῖ ἡ αἵρεση, ἐὰν τώρα, μετὰ τὴν αἵρεση ὑποχωρήσει, πῶς κάποιος ἄλλος θὰ τολμήσει νὰ πεῖ ἔστω καὶ κάτι» (Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή (39) Θεοφίλω Ηγουμένω, PG 99, 1049Α.Β, μετάφραση).

 

Ὅσο γιὰ τοὺς ἄλλους; Λέει ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς (De Catholicae Ecclesiae unitate 20-21, μετάφραση): «Μὴν ἀπορεῖτε καὶ μὴν ἐκπλήσεστε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ποὺ ἀκόμα καὶ μερικοὶ ὁμολογητὲς φθάνουν στὰ ἄκρα, ἐνῶ κάποιοι ἄλλοι ὑποπίπτουν σὲ τόσο σοβαρὰ κι ἀνόσια ἁμαρτήματα. Διότι καμία ὁμολογία δὲν ἀπαλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, οὔτε προστατεύει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται ἀκόμα σὲ τοῦτο τὸν κόσμο μὲ μία μόνιμη ἀσπίδα ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, τοὺς κινδύνους, τὶς προσβολὲς καὶ τὶς ἐπιθέσεις τοῦ κόσμου... Ἡ ὁμολογία εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς δόξας· δὲν εἶναι ἡ δίκαιη ἀμοιβὴ τοῦ στεφάνου, δὲν τελειοποεῖ τὸν αἶνο μας, ἀλλὰ εἶναι ἡ μύηση στὴν ἀξιοπρέπειά μας. Καὶ ἀφοῦ ἔχει γραφεῖ·ῖ «Αὐτὸς ποὺ θὰ ὑπομείνει μέχρι τέλους, αὐτὸς καὶ θὰ σωθεῖ», ὅ,τι ὑπῆρξε πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος, εἶναι ἕνα σκαλὶ μέσῳ τοῦ ὁποίου ἀνερχόμαστε στὴν κορυφὴ τῆς σωτηρίας, ὄχι ἕνας ἀκραῖος σταθμὸς μὲ τὸν ὁποῖο ἔχει κερδίσει ἤδη κάποιος τὸ πλῆρες ἀποτέλεσμα τῆς ἀνόδου. Εἶναι ὁμολογητής. Ἀλλὰ μετὰ τὴν ὁμολογία ὁ κίνδυνός του εἶναι μεγαλύτερος, γιατὶ εἶναι μεγαλύτερη πρόκληση γιὰ τὸν ἀντίπαλο. Εἶναι ὁμολογητής. Γι’ αὐτὸ ὀφείλει νὰ στέκει στὸ πλευρὸ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Κυρίου, διότι ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἔχει λάβει τὴν δόξα τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ Κύριος λέει: «Ἀπὸ αὐτόν, στὸν ὁποῖο δόθηκαν περισσότερα, θὰ ζητηθοῦν περισσότερα. Καὶ ἀπὸ αὐτὸν ποὺ δόθηκε περισσότερο κῦρος θὰ ζητηθεῖ περισσότερο ἔργο...».

Ἀκολούθως ἡ ὁμολογία ποὺ λαμβάνει μέρος μόνο μὲ λόγια ἄνευ ἢ μετὰ λανθασμένων πράξεων, ἄνευ ἀνάλογης συνέχειας καὶ συνέπειας, ἄνευ ὑπακοῆς στὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, ἄνευ συνειδητοποίησης τῆς εὐθύνης ποὺ φέρει ὁ κάθε Χριστιανός, δὲν θὰ ἐπιφέρει τὸν στέφανο τῆς δόξης, ἀλλὰ ἀντιθέτως κατὰ πάσα πιθανότητα θὰ ὁδηγήσει στὴν πτώση. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο κατηχοῦσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὸ ποίμνιο νὰ μὴν ἔχει ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ὄχι μόνο μὲ τοὺς αἱρετικοὺς κάθε εἴδους ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἐπιφανειακοὺς ἢ ἀσυνεπεῖς «ὁμολογητὲς» κάθε εἴδους.

Ὁμολογεῖ μὲ συνέπεια ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: «... Ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶ σὲ κοινωνία ὅσους τόλμησαν νὰ προσθέσουν στὸ Σύμβολο τὴν καινοτομία περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος... Γιατὶ ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τὸν ἀκοινώνητο ἂς εἶναι καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος... εἶναι φανερὴ ἔκπτωση τῆς πίστεως καὶ κατηγορία γιὰ ὑπερηφάνεια, τὸ νὰ ἀθετεῖς κάτι ἀπὸ τὰ γεγραμμένα ἢ νὰ εἰσάγεις κάτι ποὺ δὲν εἶναι γεγραμμένο... αὐτοὶ ποὺ προσποιητὰ ὁμολογοῦν τὴν ὑγιῆ πίστη, ἔχουν ὅμως κοινωνία μὲ ὅσους φρονοῦν διαφορετικά, ἂν δὲν ἀκούσουν τὶς νουθεσίες μας, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἔχουμε κοινωνία μαζί τους, ἀλλὰ οὔτε ἀδελφοὺς νὰ τοὺς ὀνομάζουμε....» (Ὁμολογία περὶ τῆς ὀρθῆς Πίστεως)

Ὁδηγοί μας ἂς εἶναι λοιπὸν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ποὺ ὑπηρέτησαν μὲ συνέπεια καὶ αὐταπάρνηση καὶ ὄχι μὲ διπλωματίες, κοσμικὲς φιλοδοξίες καὶ αὐταρέσκεια τὴν ὁμολογία τῆς Πίστεως καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις...» (Β´ Κορ. 6, 4-5) καὶ θυσιάστηκαν πολλὲς φορὲς ἀπομείναντες μόνοι ἀλλὰ πιστοί, ὡς ἄλλοι Τιμόθεοι, στὶς παρακαταθῆκες ποὺ παρέλαβαν, κηρύσσοντας Χριστόν ἐσταυρωμένον καὶ ἀναστάντα, τοῦ ὁποίου ὁ Λόγος μένει αὐτὸς εἰς τὸν αἰῶνα.

Χριστὸς ἀνέστη!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου