ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Φιάσκο-μεγατόνων το σόου Φραγκίσκου-Βαρθολομαίου στην Αίγυπτο – Ποιος πραγματικά είναι ο ισλαμιστής καθηγητής που τους κάλεσε και τι διδάσκεται στο πανεπιστήμιο που βρέθηκαν

 Μίλησαν για ειρήνη και αδελφοσύνη στο Πανεπιστήμιου εκείνου που «υποστηρίζει τη θανατική ποινή για "αποστάτες"»!!!

Του Μάνου Χατζηγιάννη

     Δυο εβδομάδες μετά το θεολογικό σεισμό που προκάλεσε η επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Αίγυπτο με την συνοδεία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, και την κοινή δήλωση με τον Κόπτη Πατριάρχη περί αναγνώρισης κοινού βαπτίσματος, αλλά και τις απίστευτες δηλώσεις του ποντίφικα πως “Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι είναι αδέλφια” το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ αποκαλύπτει σήμερα … πόσο αδέρφια είναι, δεδομένου πως ο ισλαμιστής καθηγητής που προσκάλεσε και τους δύο θρησκευτικούς ηγέτες έχει ολόκληρο βίο και πολιτεία πίσω

Όταν λένε τα αυτονόητα, αλλά πράττουν τα ...αδιανόητα!

Οι αιρετικές κοινότητες δεν πρέπει να καλούνται «εκκλησίες»

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Για το Ιστολόγιο Κατάνυξις

   Θα βοηθήσουν όσοι από κακόδοξη αβρότητα καλούν τις αιρετικές κοινότητες "εκκλησίες", το πλήθος των αιρετικών κοινοτήτων, να επιστρέψει στην Μία Αγία Εκκλησία; Θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει "εκκλησίες" τις ποικίλες αιρετικές ομάδες και κοινότητες; [σ.σ.: Θὰ βοηθήσουν ὅσοι ἀπὸ κακόδοξη ἁβρότητα ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία; Ἂν ἡ κοινωνία αὐτὴ βοηθοῦσε, τότε γιατί οἱ Ἅγιοι διέκοπταν τὸ Μνημόσυνό τους; Γιατὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς ΕΝΤΕΛΛΕΤΑΙ: "καὶ χαίρειν αὐτοῖς ΜΗ λέγητε";].

    Αποτελεί μεγάλη εκτροπή από την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, η αναφορά σε "εκκλησίες", εκτός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου δηλαδή Εκκλησίας. Οι αιρετικές κοινότητες είναι εκτός Εκκλησίας και ως εκ τούτου δεν μπορούν να καλούνται "εκκλησίες" από κακόδοξη αβρότητα.

   Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει: «Η Εκκλησία δεν είναι μόνο μία, αλλά και μοναδική. Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα, κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες. Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός»*.  

   Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης έγραφε ότι «οι διάφορες Ομολογίες διατηρούν γνώμες και διδασκαλίες συνήθως αντίθετες προς την θεία αλήθεια του Ευαγγελίου και την διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων, των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων και των Αγίων Πατέρων».  

   Αποτελεί κακόδοξο ατόπημα η αναφορά σε "εκκλησίες", εκτός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου δηλαδή Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι που διεφύλαξε την αλήθεια της Πίστεως, καθότι «η αλήθεια εστί της Εκκλησίας και στύλος και εδραίωμα» (P.G. 90,93), κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Εκτός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν υπάρχουν εκκλησίες. [σ.σ.: Καὶ ἀφοῦ κάνατε συντρίψατε τοὺς Οἰκουμενιστές μὲ τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων, εἴπατε δηλαδὴ τὰ αὐτονόητα, τώρα συνεχίστε νὰ κάνετε τὰ ἀδιανόητα: νὰ κοινωνεῖτε μὲ αὐτοὺς ποὺ καταγγέλλετε!].

*Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Αναδημοσίευση από τη γαλλική μετάφραση στον Ορθόδοξο Τύπο, 29/6/2007)

Πηγή

Η νέα "εκκλησία": Αρχιερείς και Ηγούμενοι μετά την αποδοχή της Κολυμπαρίου Συνόδου, ασχολούνται με παρασημοφορήσεις και διανομή "κοτόπουλων"!

 Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ, Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ, Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΩΛΕΙΤΑΙ

               ΚΑΙ

 ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΗΜΟΦΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ!!!

Η Ανώτατη τιμή της Ι.Μ. Καλαμαριάς στον Ηγούμενο Εφραίμ !

Ἄφθονο φωτογραφικὸ ὑλικό, μὲ τὸν πιστὸ λαὸ τῆς Καλαμαριᾶς μεγάλο ἀπων ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις.

κ. Ρεράκη, είσθε άξιος συγχαρητηρίων για τους αγώνες σας, αλλά μην περιμένετε από ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ αναξιόπιστο Αρχιεπίσκοπο και Σύνοδο ΒΟΗΘΕΙΑ!

Ηρακλής Ρεράκης

Ιστορική και εκκλησιαστική ευθύνη της Διοικήσεως της Εκκλησίας η διατήρηση του ορθόδοξου χαρακτήρα στα Θρησκευτικά.

Πολλές φορές από αυτήν τη στήλη επισημάναμε την ευθύνη της Εκκλησίας ως προς τη διατήρηση στα ελληνικά σχολεία του ορθόδοξου χριστιανικού μαθήματος των Θρησκευτικών.

 Ωστόσο, είδαμε να δημοσιεύεται άρθρο στον ημερήσιο τύπο τις τελευταίες ημέρες, που δεν διαψεύστηκε από την πλευρά της Εκκλησίας, στο οποίο αναφέρονται  ορισμένες πληροφορίες εκ μέρους παραγόντων του Υπουργείου Παιδείας και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, που, κατά τη γνώμη μας,  παρουσιάζει ουσιαστικές αντιφάσεις λόγων και έργων:

 Στο συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται ότι «οι δύο πλευρές παρουσιάζονται ικανοποιημένες, καθώς και η πλειονότητα των παρατηρήσεων της Εκκλησίας έγιναν δεκτές, ενώ δεν αλλοιώνεται η φιλοσοφία των νέων προγραμμάτων». Τι σημαίνει αυτό; Πώς είναι δυνατό αφενός να μην αλλοιώνεται η φιλοσοφία των νέων Προγραμμάτων που είναι: «Θρησκευτικά για όλους τους μαθητές», «γνώσεις για τις θρησκείες και από τις θρησκείες» και ταυτόχρονα να γίνονται δεκτές οι παρατηρήσεις  και ο απαράβατος όρος της Εκκλησίας  για «Ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών»;  Από την πλευρά της ομάδας των εμπνευστών και συντακτών των νέων Προγραμμάτων, έχει προταθεί ως λύση το πλουραλιστικό μάθημα. Τι εννοούν όταν προτείνουν  να διδάσκεται ένα πλουραλιστικό μάθημα; Το είπε σε πρόσφατη εισήγησή του, σε διεξαχθείσα ημερίδα, ο νομικός της ομάδας συντακτών: Πρόκειται για ένα μάθημα«με όλες τις θρησκείες, και ο καθένας βρίσκει κάτι από τη θρησκεία του, και σε κάποια μεγαλύτερη έκταση (βρίσκεται) η επικρατούσα θρησκεία.

Έτσι, «δεν μπορεί εύκολα κάποιος να θεωρήσει ούτε ότι παραβιάζεται το άρθρο 2, ούτε ότι προσβάλλεται η θρησκευτική του ελευθερία». Τι περιεχόμενο έχει επομένως η «σύγκλιση» από την πλευρά της Εκκλησίας; Υποχώρησε, συμβιβάστηκε, συμφώνησε, υπέγραψε για να ισχύσουν στα σχολεία τα πλουραλιστικά και πολυθρησκειακά Προγράμματα; Το υπουργείο και το ΙΕΠ δεν έχουν πρόβλημα να ομιλούν για «σύγκλιση». Αυτή, άλλωστε, είναι συνήθως η γνώριμη πολιτική τακτική. Να διαλέγεται, να συμφωνεί, να ασκεί διπλωματία, να συμβιβάζεται, να υποχωρεί.

Η Εκκλησία, όμως, δεν μπορεί να υποχωρεί και να κάνει συγκλίσεις σε κάποια θέματα, όπως είναι το θέμα του ορθόδοξου χαρακτήρα της διδασκαλίας της. «Ορθή δόξα»

"Ηγάπησαν την δόξαν των ανθρώπων μάλλον ήπερ την δόξαν του Θεού"!

“Ορθοδοξία” 

Τιμή Αγίου - μίμησις Αγίου!

13 Mαΐου.
Τιμούμε την μνήμη των Ιβηριτών οσιομαρτύρων που μαρτύρησαν επί πατριάρχου Βέκκου.

Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος,για να αποφύγει νέα εκστρατεία των σταυροφόρων εναντίον του Βυζαντίου, θέλησε να εξασφαλίσει την φιλία του πάπα.
Σύμμαχο στην προσπάθειά του είχε τον λατινόφρονα πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο, αφού περιόρισε τον ανθενωτικό πατριάρχη Ιωσήφ ο οποίος και εμπόδιζε τα σχέδιά του.
Για να εδραιωθεί η ένωση, εξόρισε, φυλάκισε και βασάνισε με πολλούς τρόπους τους ορθοδόξους ανθενωτικούς.
Πίεζε προς πάσα κατεύθυνση ώστε να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητος ένωση, με τίμημα φυσικά την ορθοδοξία.
Κυρίως, όμως, πίεζε τους μοναχούς του Αγίου Όρους να δεχθούν την μνημόνευση του πάπα στη Θεία Λειτουργία.
Αυτοί, έστειλαν στον αυτοκράτορα ένα ομολογιακό κείμενο,όπου επεξηγούσαν γιατί επιβάλλεται η εκκλησιαστική απομάκρυνση απ' τους αιρετικούς,στηριζόμενοι πάνω στα λόγια των πατέρων της εκκλησίας.

Μεταξύ των άλλων έγραφαν:

“Ο γαρ αιρετικόν δεχόμενος, τοις αυτού υπόκειται εγκλήμασι”,
“Ο ακοινωνήτοις κοινωνών, ακοινώνητος εστιν, ως συγχέων τον Κανόνα της εκκλησίας”.

Ο αυτοκράτορας, βλέποντας την θέση τους, έστειλε στον Άθωνα απεσταλμένους του πατριάρχου, ώστε να γίνει συλλείτουργο με τους αγιορείτες και να μνημονευθεί ο πατριάρχης Βέκκος, γεγονός το οποίο θα αποδείκνυε την ταυτόχρονη αποδοχή των λατινικών αποκλίσεων του πατριάρχου.
Υπήρξαν κάποιοι που συλλειτούργησαν από φόβο(ι. μ. Μεγ. Λαύρας, ι. μ. Ξηροποτάμου). Στις ιερές μονές Ιβήρων, Βατοπεδίου, Ζωγράφου και στις Καρυές ομολόγησαν πίστη και θανατώθηκαν 74 μοναχοί.

Η πρό συνοδικής κρίσεως αποτείχιση την αγιορειτών οσιομαρτύρων, επιβεβαιώνει την σωστή τοποθέτηση των σημερινών, ελαχίστων, αγιορειτών που εκδιώχθησαν για το ορθόδοξο φρόνημά τους, αυτές τις μέρες απ' το άγιο Όρος.
Ζητούμε και απ' τους υπόλοιπους να παραμείνουν φύλακες της πίστης μας, τιμώντας τους Ιβηρίτες πατέρες που εορτάζουμε σήμερα, τους Βατοπεδινούς τους Ζωφραφίτες και τους Καρυώτες. Ας αποκτήσουμε την ανδρεία, το αδούλωτο φρόνημά τους  όπως και την κάθετη και απόλυτη θέση τους ως προς την μη εκκλησιαστική κοινωνία, όπλα στον σημερινό αγώνα κατά της αίρεσης του οικουμενισμού.

“Ορθοδοξία” 

Ψήφισμα ιερέων Καλαβρύτων και Αιγιαλείας για την Κυριακή αργία.

Ἡ Μητρόπολη Καλαβρύτων (ὅπως καὶ ἄλλες Μητροπόλεις) κάθε τόσο βγάζουν ψηφίσματα γιὰ διάφορα θέματα σημαντικὰ ἢ ἀσήμαντα.

Τὸ μόνο ποὺ δὲν κάνουν εἶναι νὰ βγάλουν ἕνα ψήφισμα κατὰ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Γιὰ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Αἰγίου καὶ τὸ Μητροπολίτη εἶναι σημαντικὸ νὰ παίρνουν θέση γιὰ κάτι ποὺ ἀποτελεῖ κυρίως ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας -καὶ δὲν τοὺς κοστίζει ΤΙΠΟΤΑ- ἀλλὰ εἶναι ἀσήμαντο νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴν ἐκ τῶν ἔσω διάλυση τῆς Πίστεως, διὰ τῆς Παναιρέσεως!

Ἀποδεικνύονται ἄλλη μιὰ φορὰ ὑπάλληλοι στὴν ὑπηρεσία τῆς φτηνῆς ἐπιδίωξης ἐντυπωσιασμοῦ ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Δεσπότη τοῦ Αἰγίου, παρὰ διάκονοι τῶν πιστῶν ποὺ διαβρώνονται ἀπὸ τὴν Παναίρεση καὶ ὑπηρέτες τοῦ ὑβριζομένου Δεσπότη Κυρίου, τοῦ ὁποίου τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία ἐξισώνουν οἱ Οἰκουμενιστὲς μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς ἄλλες δαιμονικὲς θρησκεῖες!

 Σύναξη ιερέων Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

Ψήφισμα για την Κυριακή αργία

43/2017                                                                  10^η Μαΐου 2017

ΣΥΝΑΞΗ ΙΕΡΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΡΓΙΑ

Την Τετάρτη 10^η Μαΐου 2017, πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Νεότητας «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερατική Σύναξη των Κληρικών της Επαρχίας της Αιγιαλείας, με ευλογία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας.

Αφού οι ιερείς ενημερώθηκαν από την Αρχιερατικό Επίτροπο Αιγίου Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Χρήστο Τσάκαλο για το θέμα της καταργήσεως της αργίας για τριάντα Κυριακές του έτους σε σύνολο πεντήκοντα, βάσει του σχετικού κυβερνητικού νομοσχεδίου, με προοπτική ασφαλώς την ολοκληρωτική κατάργηση της αργίας στο άμεσο μέλλον, αποφάσισαν να εκφράσουν την εντονότατη διαμαρτυρία τους με το ψήφισμα που ακολουθεί.

Στο τέλος της συνάξεως οι ιερείς επιφυλάχθηκαν και για άλλες δυναμικές παρεμβάσεις και ενέργειες.

****************

ΨΗΦΙΣΜΑ

Συναχθήκαμε σήμερα Τετάρτη 10^η Μαΐου 2017, στο Κέντρο Νεότητας «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» της Ιεράς Μητροπόλεως  οι κληρικοί της  Επαρχίας της Αιγιαλείας, με ευλογία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας και αποφασίσαμε τα κάτωθι:

Τι λένε οι Άγιοι Πατέρες για τη στάση μας στους αιρετικούς, και τι λένε κάποιοι σύγχρονοι πατέρες! (1)

   Μᾶς λέγουν οἱ μὴ ἀποτειχισθέντες ὀρθοδόξως πατέρες Θ. Ζήσης, Νικόλαος Μανώλης καὶ π. Φώτιος Βεζύνιας, ὅτι δὲν ἔχουν καθαιρεθεῖ οἱ Οἰκουμενιστές καὶ ἄρα, μποροῦν νὰ ἔχουν ἀκόμα κοινωνία μαζί τους, ἢ ὅτι δὲν ἔχουν Ναοὺς γιὰ νὰ λειτουργήσουν, γι' αὐτὸ ἔκαναν διακοπὴ Θ. Λειτουργίας κι ὄχι διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀφοῦ κι αὐτοὶ καὶ οἱ ὀπαδοί τους λειτουργοῦνται στοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, τοὺς ὁποίους καταγγέλλουν!!! Θὰ ἀπαντήσουμε μὲ παραδείγματα ἀπὸ Ἁγίους Πατέρες.

  Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε στὶς περιπτώσεις τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ ἢ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀλλὰ θὰ παρουσιάσουμε τί ἔπραξε ἕνας ἄλλος Ἅγιος· ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Πιστεύουμε νὰ ἀντιληφθοῦν, ὄχι οἱ ὡς ἄνω πατέρες, ποὺ τὰ ξέρουν αὐτά, ἀλλὰ τὰ γράφουν «στὰ παλιά τους τὰ παπούτσια», ἀλλὰ οἱ πιστοί, τοὺς ὁποίους μὲ τὸ «κύρος» τους καὶ τὸ ὄνομά τους ἐπηρεάζουν. Κι ἂς ἀποφασίσουν, ἂν θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς Ἁγίους ἢ πρόσωπα ποὺ δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς Ἁγίους.

   Ὁ ἅγιος Γρηγόριος, λοιπόν, πῆγε στὴν Κων/πολη, ὅταν  τὸν θρόνο κατεῖχε ὁ αἱρετικὸς Πατριάρχης Δημόφιλος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο. Τότε, ὅλους τοὺς ναοὺς τῆς Κων/πόλεως τοὺς κατεῖχαν αἱρετικοὶ ἢ μνημονεύοντες τοὺς αἱρετικούς (ὅπως σήμερα οἱ Οἰκουμενιστὲς ἢ ὅσοι τοὺς μνημονεύουν καὶ δὲν ἀρθρώνουν λέξη διαμαρτυρίας ἐναντίον τους), ὁ δὲ Ὀρθόδοξος λαὸς δὲν εἶχε οὔτε Ἐπίσκοπο Ὀρθόδοξο ἢ μὴ μνημονεύοντα αἱρετικούς, οὔτε ἱερὸ Ναό. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος σύναξε τοὺς πιστοὺς σὲ μιὰ ἀποθήκη, τὴν μετέπειτα «ἁγία Ἀναστασία» καὶ μὲ τὴν ὅλη δραστηριότητά του (καὶ φυσικὰ μὴ μνημονεύοντας καὶ μὴ κοινωνώντας μὲ τοὺς μὴ καθηρημένους ἀκόμα αἱρετικούς) κατάφερε νὰ ἀνατρέψει τὴν αἵρεση! Γιατί δὲν ἔκανε χαρτοπόλεμο, ἀλλὰ  πόλεμο!

   Ἄραγε, τὰ παραδείγματα τῶν Ἁγίων τὰ ἔχουμε γιὰ νὰ τὰ μιμούμεθα ἢ γιὰ νὰ τὰ κηρύττουμε ἀπὸ τὰ «ἀρχονταρίκια» τῶν Ναῶν ἢ τὰ σπίτια τῶν ἱερέων καὶ μετὰ νὰ μὴν τὰ ἐφαρμόζουμε ἀλλὰ νὰ τὰ παραβαίνουμε;

     Γιατί, λοιπόν, δὲν κάνουν τὸ ἴδιο καὶ οἱ παραπάνω πατέρες; Γιὰ ποιο λόγο μᾶς παρουσίαζαν τόσα χρόνια τὰ παραδείγματα τῶν Ἁγίων; Ὄχι γιὰ νὰ τὰ μιμηθοῦμε;

    Ὅπως τότε, ἔτσι καὶ σήμερα· οἱ μὲν Οἰκουμενιστὲς δὲν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο, οἱ αἱρέσεις τους ὅμως, ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ πολλὲς Συνόδους· παράδειγμα ἡ αἵρεσή τους περὶ ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν, διηρημένης Ἐκκλησίας καὶ πολλῶν βαπτισμάτων, ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ὅλες τὶς μετέπειτα Οἰκουμενικὲς Συνόδους!

    Δὲν φτάνουν αὐτὲς οἱ καταδίκες στοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές;

  Στὴ συνέχεια δημοσιεύουμε τὸ ἀξιόλογο τμῆμα περὶ τῆς στάσεως τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἀπὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ (σελ. 101-106) καὶ θὰ συνεχισουμε μὲ παρόμοια παραδείγματα ἀπὸ τὴ στάση ποὺ εἶχαν ἄλλοι Ἅγιοι:

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος

   Θά ἀναφέρωμε ἐν συνεχείᾳ καί κάποια ἄλλα παραδείγματα ἀπό τούς ἁγίους διά νά διαπιστώσωμε τήν θέσι τῶν Πατέρων εἰς τό ἐν λόγῳ θέμα μολονότι θά ἤρκουν καί τά ἀναφερθέντα ἀπό τούς μεγάλους φωστῆρες τῆς τρισηλίου Θεότητος.

     Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι καί αὐτός ἀπόλυτα σύμφωνος μέ τήν διδασκαλία τοῦ 15ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ἀπό τόν βίο του διδασκόμεθα ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι κάτοικοι τῆς Κων/πόλεως δέν ἐπικοινωνοῦσαν ἐκκλησιαστικῶς μέ τόν Ἀρειανό Πατριάρχη Δημόφιλο, χωρίς φυσικά αὐτός νά ἔχη καθαιρεθῆ ἀπό Σύνοδο, οὔτε εἶχαν κἄν ναό στήν πρωτεύουσα ὀρθόδοξο, διότι ὅλοι κατείχοντο ἀπό τούς Ἀρειανούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπικρατήσει μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. Εἶναι ἄκρως συγκινητική ἡ περιγραφή πού κάνει ὁ ἅγιος ἐνώπιον τῶν Πατέρων τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, λίγο πρίν τήν ἀναχώρησί του ἀπό ἐκεῖ. Εἰς τό σημεῖο τοῦ λόγου του, τόν ὁποῖο παραθέτομε, περιγράφει πῶς ἦτο τό ὀρθόδοξο ποίμνιο ὅταν τόν προσεκάλεσαν πρός βοήθεια καί ἐνίσχυσι, διότι ἡ Ὀρθοδοξία ἐκινδύνευε νά ἀφανισθῆ.

     «Τοῦτο τό ποίμνιον ἦν ὅτε μικρόν τε καί ἀτελές ἦν, ὅσον ἐπὶ τοῖς ὁρωμένοις, καὶ οὐδὲ ποίμνιον, ἀλλὰ ποίμνης τι μικρὸν ἴχνος, ἢ λείψανον, ἀσύντακτον, καὶ ἀνεπίσκοπον, καὶ ἀόριστον, μήτε νομὴν ἐλευθέραν ἔχον, μήτε μάνδρᾳ περιεχόμενον, πλανώμενον ἐν ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, ἄλλο ἀλλαχοῦ διεσπαρμένον τε καὶ διερριμμένον, ὡς ἕκαστον ἔτυχε σκεπόμενον, ἢ νεμόμενον, καὶ διακλέπτον ἀγαπητικῶς τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν· οἷον ἐκεῖνο τὸ ποίμνιον, ὃ λέοντες ἐξῶσαν, ἢ ζάλη διέλυσεν, ἢ σκοτόμαινα διεσκέδασεν· ὃ θρηνοῦσι μὲν προφῆται, τοῖς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπεικάζοντες πάθεσι, παραδεδομένου τοῖς ἔθνεσιν· ἐθρηνήσαμεν δὲ καὶ ἡμεῖς, ἐφ' ὅσον θρήνων πράττομεν ἄξια. Τῷ ὄντι γὰρ καὶ ἡμεῖς ἐξώσθημεν καὶ ἀπερρίφημεν, καὶ ἐπὶ πᾶν ὄρος καὶ βουνὸν διεσπάρημεν, ὡς ἐν ἐρημίᾳ ποιμένος· καὶ πονηρός τις χειμὼν κατέσχε τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ δεινοὶ θῆρες ἐπιπεπτώκασιν, οἱ μηδὲ νῦν μετὰ τὴν αἰθρίαν ἡμῶν φειδόμενοι· ἀλλ' ἀναισχυντοῦντες εἶναι, καὶ τοῦ καιροῦ δυνατώτεροι· καὶ σκυθρωπή τις σκοτόμαινα ἐπέλαβε πάντα καὶ συνεκάλυψε, πολὺ τῆς ἐνάτης τῶν Αἰγυπτίων πληγῆς βαρυτέρα, τοῦ ψηλαφητοῦ λέγω σκότους, ὑφ' οὗ μικροῦ δεῖν μηδὲ ἀλλήλους ἰδεῖν ἐδυνήθημεν...» (ΕΠΕ 2, 240,21).

     Στήν ὑπέροχη αὐτή περιγραφή τοῦ Θεολόγου παρατηροῦμε τά ἑξῆς: Ἡ ὀρθόδοξος ποίμνη ἦτο ἀποδεκατισμένη στόν ἔσχατο βαθμό, ἀσύντακτος καί ἀνεπίσκοπος. Δηλαδή ὅλος σχεδόν ὁ λαός εἶχε προσχωρήσει στόν Ἀρειανισμό καί οἱ ἐναπομείναντες ὑπερασπισταί τῆς πίστεως ἦσαν ἐλάχιστοι καί χωρίς Ἐπίσκοπο. Αὐτοί φυσικά δέν ἀνεγνώριζον τόν Ἀρειανό Πατριάρχη Δημόφιλο, οὔτε εἶχαν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μαζί του, ἀλλά ὑφίσταντο τά δεινά τῆς αἱρέσεως  «ὡς ἐν ἐρημίᾳ ποιμένος· καὶ πονηρός τις χειμὼν κατέσχε τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ δεινοὶ θῆρες ἐπιπεπτώκασιν» ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει.

   Εἰς ἄλλη του ὁμιλία ὁ ἅγιος ἀναφερόμενος εἰς τό ὅτι ὁ Θεός εὑρίσκεται ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ ἀληθινή πίστις καί ὄχι ἐκεῖ πού ὑπάρχουν οἱ ναοί καί τά ἐξωτερικά γνωρίσματα τῆς Ἐκκλησίας λέγει: «Ἔχουσιν οὗτοι (οἱ αἱρετικοί) τούς οἴκους ἡμεῖς τόν ἔνοικον οὗτοι τούς ναούς, ἡμεῖς τὸν Θεόν· καὶ τὸ ναοὶ γενέσθαι Θεοῦ ζῶντος καὶ ζῶντες, ἱερεῖα ἔμψυχα, ὁλοκαυτώματα λογικά, θύματα τέλεια, θεοὶ διὰ Τρίαδος προσκυνουμένης. Οὗτοι δήμους, ἡμεῖς ἀγγέλους· οὗτοι θράσος, πίστιν ἡμεῖς· οὗτοι τὸ ἀπειλεῖν, ἡμεῖς τὸ προσεύχεσθαι· οὗτοι τὸ βάλλειν, ἡμεῖς τὸ φέρειν· οὗτοι χρυσὸν καὶ ἄργυρον, ἡμεῖς λόγον κεκαθαρμένον (ΕΠΕ 2, 116, 6). Ἀντάξια πράγματι ἡ περιγραφή τῆς θεολόγου γλώσσας, δηλώνει ἀπερίφραστα ὅτι δέν εἶναι τά πράγματα ὅπως ἐξωτερικά φαίνονται, ἀλλά ὅπως τά ὁριοθέτησαν οἱ γραφές καί οἱ Πατέρες. Δι’ αὐτό ἐν συνεχείᾳ ἀναφέρει: «Μικρόν μοι τὸ ποίμνιον; Ἀλλ' οὐκ ἐπὶ κρημνῶν φερόμενον. Στενή μοι ἡ μάνδρα, πλὴν λύκοις ἀνεπίβατος, πλὴν οὐ παραδεχομένη λῃστήν, οὐδὲ ὑπερβαινομένη κλέπταις καὶ ξένοις» (ΕΠΕ 2, 116,17).  Τό ποίμνιο αὐτό λοιπόν τῶν Ὀρθοδόξων ἦτο ξεχωρισμένο ἀπό τό αἱρετικό καί πολυάριθμο καί εἶχε ὅλα τά χαρακτηριστικά τῆς Ἐκκλησίας, μολονότι δέν εἶχε κανένα ἐξωτερικό της γνώρισμα. Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι καί πρίν ἔλθει ὁ ἅγιος εἰς τήν Κων/πολι οἱ Ὀρθόδοξοι ἐτηροῦσαν αὐτήν τήν στάσι, τῆς ἀποτειχίσεως δηλαδή ἀπό τόν αἱρετικό Πατριάρχη, πρᾶγμα τό ὁποῖο δεικνύει ὅτι αὐτό ἦτο Παράδοσις εἰς τήν Ἐκκλησία, χωρίς δηλαδή ἐν προκειμένῳ νά περιμένουν τήν ἀπόφασι τῆς Β΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου.  Τό θαυμαστό εἰς τήν προκειμένη περίπτωσι εἶναι ὅτι ὁ ἅγιος θεωρεῖ ποίμνιο Ὀρθόδοξο μόνον τούς ἀποτειχισμένους ἀπό τόν αἱρετικό Πατριάρχη Δημόφιλο, τούς δεδιωγμένους, διασκορπισμένους καί ἀνεπισκόπους, χωρίς κἄν νά συγκαταριθμῆ εἰς τούς Ὀρθοδόξους ὅσους ἀκολουθοῦσαν τόν αἱρετικό Πατριάρχη, διεμαρτύροντο ὅμως ἐνδεχομένως ἤ προφανῶς προφορικῶς ἤ γραπτῶς ἤ ἀκολουθοῦσαν ἀπό φόβο, ἀλλά εἶχαν ὀρθόδοξο φρόνημα, ἤ ἀκολουθοῦσαν ἀναμένοντας τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

   Ἡ διδασκαλία εἰς τό θέμα αὐτό τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου εἶναι σαφής καί συνοψίζεται εἰς τούς λόγους του: «καὶ τῆς μὲν ἔχθρας οὐκ ἐπῃνέσαμεν, τοῦ ζήλου δὲ ἀπεδεξάμεθα· κρείσσων γὰρ ἐμπαθοῦς ὁμονοίας ἡ ὑπὲρ εὐσεβείας διάστασις» (ΕΠΕ 1, 246,19). Δηλαδή ὁ Θεός εὑρίσκεται ἐκεῖ ὅπου ἐσυνάζοντο οἱ Ὀρθόδοξοι, εἰς τήν ὕπαιθρο, ἔστω καί ἄν αὐτοί ἦσαν ἐλάχιστοι, καί ὄχι εἰς τούς πολυτελεῖς ναούς πού ὑπῆρχε ἡ αἵρεσις καί ἐπίσης διά νά διατηρηθῆ ἡ ἀληθινή πίστις πρέπει νά ὑπάρξη ἡ «ὑπέρ εὐσεβείας διάστασις», δηλαδή ἡ ἐκκλησιαστική ἀποτείχισις ἀπό τούς αἱρετικῶς φρονοῦντας καί πράττοντας.

  Πρίν ἀφήσουμε τήν θεολόγο γλῶσσα εἶναι ἀνάγκη νά παραθέσωμε καί δύο τελευταῖα χωρία, πολύ ἐπίκαιρα καί σχετικά μέ τήν γενική ἔννοια, εἰς τήν μικρή αὐτή μελέτη, τά ὁποῖα ἄν τά ἐγνώριζαν οἱ Ἐπίσκοποι καί τά ἐπίστευαν ἤ θά ἔπρεπε πάραυτα νά διορθωθοῦν καί νά ὀρθοτομήσουν τόν λόγο τῆς ἀληθείας ἤ νά παραιτηθοῦν ὡς αἴτιοι ψυχικοῦ θανάτου πολλῶν. Ἀναφέρει  ὁ ἅγιος σέ ἐπιστολή του πρός τούς κατοίκους τῆς Καισαρείας τά ἑξῆς:

«Λύχνος δὲ τῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, ὃ δῆλον ὑμῖν κἂν αὐτοὶ μὴ γράφωμεν. Ἀνάγκη τοίνυν, ὥσπερ ἐκείνου καθαρῶς μὲν ἔχοντος ὀρθῶς ἄγεσθαι καὶ τὸ σῶμα, μὴ καθαροῦ δὲ τυγχάνοντος, οὐκ ὀρθῶς· οὕτω καὶ τῷ προστάτῃ τῆς Ἐκκλησίας  ὁποτέρως ἂν ἔχῃ, πάντως ἢ συνδιακινδυνεύειν ἢ συνδιασώζεσθαι» (ΕΠΕ 7, 80,24). Ἐδῶ ὁ Ἐπίσκοπος ὀνομάζεται «προστάτης τῆς Ἐκκλησίας» καί ἀπό τήν κατάστασί του ἤ θά διασωθῆ τό ποίμνιο ἤ θά κινδυνεύση, ἀκολουθῶντας τον, νά χαθῆ.

    Ἐπίσης σέ ἐγκωμιαστικό λόγο του  διὰ τόν μέγα Ἀθανάσιο ὁ ἅγιος ἀναφέρει: «Οὕτω μὲν οὖν καὶ διὰ ταῦτα, ψήφῳ τοῦ λαοῦ παντός, οὐ κατὰ τὸν ὕστερον νικήσαντα πονηρὸν τύπον, οὐδὲ φονικῶς τε καὶ τυραννικῶς, ἀλλ' ἀποστολικῶς τε καὶ πνευματικῶς, ἐπὶ τὸν Μάρκου θρόνον ἀνάγεται, οὐχ ἧττον τῆς εὐσεβείας, ἢ τῆς προεδρίας διάδοχος· τῇ μὲν γὰρ πολλοστὸς ἀπ' ἐκείνου, τῇ δὲ εὐθὺς μετ' ἐκεῖνον εὑρίσκεται· ἣν δὴ καὶ κυρίως ὑποληπτέον διαδοχήν. Τὸ μὲν γὰρ ὁμόγνωμον καὶ ὁμόθρονον, τὸ δὲ ἀντίδοξον καὶ ἀντίθρονον· καὶ ἡ μὲν προσηγορίαν, ἡ δὲ ἀλήθειαν ἔχει διαδοχῆς. Οὐ γὰρ ὁ βιασάμενος, ἀλλ' ὁ βιασθεὶς διάδοχος· οὐδὲ ὁ παρανομήσας, ἀλλ' ὁ προβληθεὶς ἐννόμως· οὐδὲ ὁ τἀναντία δοξάζων, ἀλλ' ὁ τῆς αὐτῆς πίστεως· εἰ μὴ οὕτω τις λέγοι διάδοχον, ὡς νόσον ὑγιείας, καὶ φωτὸς σκότος, καὶ ζάλην γαλήνης, καὶ συνέσεως ἔκστασιν» (ΕΠΕ 6, 48,22).

   Ἐδῶ ὁ ἅγιος χαρακτηρίζει πονηρή τή μέθοδο ἐκλογῆς τῶν Ἐπισκόπων χωρίς τήν ψῆφο τοῦ λαοῦ καί διδάσκει ὅτι, ὁ ἐκλεγείς Ἐπίσκοπος πρέπει νά εἶναι διάδοχος τῆς εὐσεβείας γιά νά εἶναι διάδοχος καί τοῦ θρόνου. Αὐτή εἶναι λέγει ἡ πραγματική διαδοχή ἐνῶ ἡ ἄλλη (ὅταν δηλαδή λείπει ἡ εὐσέβεια) εἶναι κατ’ ὄνομα, ὁ δέ Ἐπίσκοπος πού δέν ἔχει εὐσεβῆ πίστι, δέν ἔχει τόν πραγματικό θρόνο ἀλλά τόν ἀντίθρονο, τό ὁποῖο νομίζω σημαίνει ὅτι τόν ἔχει ἐγκαταστήσει στόν θρόνο ὁ διάβολος, τόν ὁποῖο καί ὑπηρετεῖ.  Δι’ αὐτό ἀναφέρει ὁ ἅγιος ὅτι ὁ πραγματικός διάδοχος στόν θρόνο εἶναι ὄχι «ὁ τἀναντία δοξάζων, ἀλλ’ ὁ τῆς αὐτῆς πίστεως». Ἀπό ὅλα αὐτά κατανοοῦμε τίνος διάδοχος εἶναι εἰς τόν θρόνο τῆς Κων/πόλεως ὁ σημερινός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί ὅλοι οἱ λοιποί Οἰκουμενιστές Ἐπίσκοποι καί τί πρέπει νά κάνωμε οἱ Ὀρθόδοξοι πρός αὐτούς ἐφαρμόζοντες τόν 15ον ἱερό Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ἀκολουθοῦντες ὅπως προαναφέραμε ὅλη τήν ὑπάρχουσα ὀρθόδοξο Παράδοσι, ἡ ὁποία τόν ἔνατο αἰῶνα συνοψίζεται δι’αὐτοῦ τοῦ κανόνος.

«Επί τούτοις γελώσιν οι άπιστοι, σαλεύονται οι ολιγόπιστοι».

«…ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς αὐξάνονται καὶ οἱ ὀνομαζόμενοι "ἀντιοικουμενιστές", οἱ ἐθελοτυφλοῦντες καὶ συγχρόνως τὴν πατερικὴ διδασκαλία παραλλάσσοντες»!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας παρουσιάζει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἕνα σταθερὸ χαρακτηριστικό: Τὸν συνεχὴ πόλεμο ἐνάντια στὴν κάθε αἵρεση καὶ τὴν μὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο παράλληλη ὑπομονὴ στοὺς διωγμοὺς καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν μακροθυμία καὶ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Διότι ὅσο χειρότερη εἶναι ἡ αἵρεση τόσο ἐντονώτεροι καὶ σκληρότεροι εἶναι οἱ διωγμοί. Ἀνεξαρτήτως ὅμως τοῦ χαρακτῆρα τῶν διωγμῶν, ἕνα ἀκόμα στοιχεῖο τῆς Ἐκκλησίας ἔμεινε σταθερὸ μέχρι σήμερα: Ἡ ἀντίσταση τῶν λίγων ἐνάντια στὴν αἵρεση μὲ βάση τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία. Γιατὶ ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πτώση τῶν αἱρετιζόντων τόσο μεγαλύτερη καὶ ἀνακόλουθη τῆς ἁγιοπατερικῆς παράδοσης εἶναι καὶ ἡ στάση τῶν πολλῶν ποιμένων καὶ τῶν ποιμενομένων τους.

Ἰδιαίτερα σήμερα, τὴν ἐποχὴ τῆς χειρότερης αἵρεσης στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἐσχατολογικῆς πραγματικὰ αἵρεσης, τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ πτώση τοῦ ποιμνίου, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο τῶν ποιμένων εἶναι πασιφανής. Διότι ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς αὐξάνονται καὶ οἱ ὀνομαζόμενοι «ἀντιοικουμενιστές», «οἱ πολεμιστὲς» τῆς δημοσιότητας, οἱ ἐθελοτυφλοῦντες καὶ συγχρόνως τὴν πατερικὴ διδασκαλία παραλλάσσοντες γιὰ λόγους προσωπικῆς ἀσφαλείας καὶ ἐγκοσμίων ἀξιωμάτων, ἀναγνωρίσεων καὶ ἀπολαύσεων.

Ἂς μὴν βιαστοῦν νὰ μὲ κατηγορήσουν οἱ ὑπερασπιστές τους γιὰ αὐτὲς τὶς διαπιστώσεις· εἶναι ἀναπόφευκτες, γιατὶ δὲν εἶναι δικές μου· εἶναι τῶν Ἁγίων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους, ὁ Μέγας Βασίλειος, ἀναλύοντας τὴν κατάσταση στὴν Ἐκκλησία ἐπὶ Ἀρείου, δίνει τὸ στίγμα καὶ ἐπιτρέπει χαρακτηρισμοὺς γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας σήμερα: 

«Κεφάλαιον δέ τοῦ κακοῦ οἱ λαοί, τοὺς τῶν προσευχῶν καταλιπόντες οἴκους ἐν ταῖς ἐρήμοις συνάγονται θέαμα ἐλεεινόν, γυναῖκες καὶ παιδία καί γέροντες καὶ οἱ ἄλλως ἀσθενεῖς ἐν ὄμβροις λαβροτάτοις καὶ νιφετοῖς καί ἀνέμοις καὶ παγετῷ τοῦ χειμῶνος, ὁμοίως δὲ καὶ ἐν θέρει ὑπὸ τὴν φλόγα τὴν τοῦ ἡλίου, ἐν τῷ ὑπαίθρῳ ταλαιπωροῦντες. Καὶ ταῦτα πάσχουσι διὰ τὸ τῆς πονηρᾶς ζύμης Ἀρείου γενέσθαι μὴ καταδέχεσθαι» (Μ. Βασιλείου ἐπιστ. 242, Τοῖς Δυτικοῖς, ΕΠΕ 2,  28). 

Στὶς ἐρημιὲς λοιπὸν καὶ στὰ δάση, κάτω ἀπὸ τὴν βροχή, τὸν καύσωνα καὶ τὸν δυνατὸ ἄνεμο οἱ πιστοί, μεγάλοι καὶ μικροί, νέοι καὶ γέροι, στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου καὶ ὁ Ἅγιος τοὺς ὑμνεῖ καὶ τοὺς ἀναγνωρίζει γιὰ τὴν ὁμολογία τους. Σήμερα, στέλνουν οἱ «ἀντιοικουμενιστὲς» τὸ ποίμνιο ὄχι στὰ δάση, ὄχι στὴν ἐρημιά, ἀλλὰ φεῦ, στοὺς αἱρετικοὺς γιὰ νὰ λειτουργηθοῦν, ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι, εἴτε δὲν διακόπτουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί τους εἴτε τὴν διακόπτουν ἐπιλεκτικῶς χωρὶς νὰ συνεχίζουν ὅμως τὰ λειτουργικά τους καθήκοντα, χωρὶς νὰ εἶναι ἕτοιμοι οἱ ἴδιοι νὰ πᾶνε στὶς ἐρημιὲς καὶ στὰ δάση. «Ὁ λαός», φωνάζουν ἐπιδεικτικὰ ἀπὸ τὸ ἀναπαυτικὸ γραφεῖο τους, «θὰ ὑπερασπίσει τὴν Ἐκκλησία». Ποῦ ἀκούστηκε ποτὲ ἥρωας νὰ βάζει πρῶτα τοὺς ἄλλους μπροστά, νὰ σπρώχνει τοὺς ἄλλους χωρὶς νὰ εἶναι αὐτὸς πρῶτος; Ὁ λαός, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πίστη, ἂν ἀκόμα τοῦ ἔχει μείνει ἀκόμα ζωντανή, ἀφοῦ τὸν ἀφήνουν ἀκατήχητο, πρέπει νὰ ὑπερασπίσει τὴν δουλειά του, νὰ πολεμήσει τὴν ἀνεργία του, νὰ πληρώσει τοὺς ἀβάστακτους φόρους, νὰ διδάξει τὰ παιδιά του, νὰ κάνει αὐτὰ ποὺ δὲν κάνουν, ὅλοι ὅσοι κατέχουν τίτλους καὶ ἀξιώματα. Αὐτὸς θὰ ὑπερασπίσει τὴν Ἐκκλησία χωρὶς τοὺς ἀνάλογους ποιμένες. Γι’ αὐτὸ καὶ ξέχασαν συνειδητὰ νὰ τοῦ ποῦν «χωρὶς ἐμᾶς». 

Συνεχίζει ὁ Ἅγιος:

«Καταπεφρόνηται τὰ τῶν πατέρων δόγματα, ἀποστολικαὶ παραδόσεις ἐξουθένηνται, νεωτέρων ἀνθρώπων ἐφευρέματα ταῖς Ἐκκλησίαις ἐμπολιτεύεται τεχνολογοῦσι λοιπόν, οὐ θεολογοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἡ  τοῦ κόσμου  σοφία  τὰ  πρωτεῖα φέρεται παρωσαμένη τὸ καύχημα τοῦ σταυροῦ. Ποιμένες ἀπελαύνονται, ἀντεισάγονται δὲ λύκοι βαρεῖς διασπῶντες τὸ ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Οἶκοι εὐκτήριοι ἔρημοι τῶν ἐκκλησιαζόντων, αἱ ἐρημίαι πλήρεις τῶν ὀδυρομένων. Οἱ πρεσβύτεροι ὀδύρονται, τὰ παλαιά συγκρίνοντες τοῖς παροῦσιν· οἱ νέοι ἐλεεινότεροι, μή εἰδότες οἵων ἐστέρηνται. Ταῦτα ἱκανά μὲν κινῆσαι εἰς συμπάθειαν τοὺς τὴν Χριστοῦ ἀγάπην πεπαιδευμένους, συγκρινόμενος δὲ τῇ ἀληθείᾳ τῶν πραγμάτων ὁ λόγος ἀξίας πολὺ τῆς αὐτῶν ἀπολείπεται» (Μ. Βασιλείου, Τοῖς ἁγιωτάτοις ἀδελφοῖς καί ἐπισκόποις τοῖς ἐν τῇ Δύσει, ΕΠΕ 2, 20).  

Τεχνολογοῦν οἱ οἰκουμενιστές, τεχνολογοῦν καὶ οἱ «ἀντιοικουμενιστές»· δὲν θεολογοῦν. Καὶ ἐνῶ τὰ δόγματα περιφρονοῦνται, οἱ παραδόσεις ἐξασθενοῦν στὴν μνήμη τοῦ κόσμου, τὰ πάντα, ὅσια καὶ ἱερά, καταπατοῦνται, αὐτοὶ ἀναζητοῦν κοσμικὰ πρωτεῖα καὶ ἀποποιοῦνται τὸ καύχημα τοῦ σταυροῦ, τὸ καύχημα τῶν ἀλυσίδων τοῦ Παύλου, ποὺ τόσο πόθησε καὶ ἀπόκτησε ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος. Μαζί τους παίρνουν τὶς ψυχές, οἱ γεροντότεροι ὀδύρονται καὶ οἱ νέοι γίνονται ὅλο καὶ χειρότεροι, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ κανονικὰ  ἐντάλθηκαν νὰ τοὺς στηρίξουν καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν. Ἔτσι ἀναδεικνύονται καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ οἰ οἰκουμενιστές, σὲ «λύκους βαρεῖς» μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου, ἀλλὰ φειδόμενοι τῆς ἰδίας καταστάσεως.

 Σέ ἄλλη ἐπιστολὴ ὁ ἅγιος ἀναφέρει:

«Ἀνατέτραπται μὲν τὰ τῆς εὐσεβείας δόγματα, συγκέχυνται δέ Ἐκκλησίας θεσμοί. Φιλαρχίαι δὲ τῶν μὴ φοβουμένων τὸν Κύριον ταῖς προστασίαις ἐπιπηδῶσι καὶ ἐκ τοῦ προφανοῦς λοιπὸν ἆθλον δυσσεβείας ἡ προεδρία πρόκειται, ὥστε ὁ τὰ χαλεπώτερα βλασφημήσας εἰς ἐπισκοπὴν λαοῦ προτιμότερος. Οἴχεται σεμνότης ἱερατική, ἐπιλελοίπασιν οἱ  ποιμαίνοντες μετ’ ἐπιστήμης τό ποίμνιον τοῦ Κυρίου, οἰκονομίας πτωχῶν εἰς ἰδίας ἀπολαύσεις καί δώρων διανομάς παραναλισκόντων ἀεί τῶν φιλαρχούντων. Ἠμαύρωται κανόνων ἀκρίβεια, ἐξουσία τοῦ ἁμαρτάνειν πολλή. Οἱ γάρ σπουδαῖς ἀνθρωπίναις παρελθόντες ἐπὶ τὸ ἄρχειν ἐν αὐτῷ τούτῳ τῆς σπουδῆς τὴν χάριν ἀνταναπληροῦσι τῷ πάντα πρός ἡδονήν ἐνδιδόναι τοῖς ἁμαρτάνουσιν. Ἀπόλωλε κρῖμα δίκαιον, πᾶς τις τῷ θελήματι τῆς καρδίας αὐτοῦ πορεύεται. Ἡ πονηρία ἄμετρος, οἱ λαοὶ ἀνουθέτητοι, οἱ προεστῶτες ἀπαρρησίαστοι. Δοῦλοι γάρ τῶν  δεδωκότων τὴν χάριν οἱ  δι’ ἀνθρώπων ἑαυτοῖς τὴν δυναστείαν κατακτησάμενοι... Ἐπί τούτοις γελῶσιν οἱ ἄπιστοι, σαλεύονται οἱ ὀλιγόπιστοι· ἀμφίβολος ἡ πίστις, ἄγνοια κατακέχυται τῶν ψυχῶν διὰ τὸ μιμεῖσθαι τήν ἀλήθειαν τοὺς δολοῦντας τὸν λόγον ἐν κακουργίᾳ. Σιγᾷ μέν γάρ τὰ τῶν εὐσεβούντων στόματα, ἀνεῖται δὲ πᾶσα βλάσφημος γλῶσσα· ἐβεβηλώθη τὰ ἅγια, φεύγουσι τοὺς εὐκτηρίους οἴκους οἱ ὑγιαίνοντες τῶν λαῶν ὡς ἀσεβείας διδασκαλεῖα, κατὰ δὲ τὰς ἐρημίας πρὸς τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς Δεσπότην μετὰ στεναγμῶν καὶ δακρύων τάς χεῖρας αἴρουσιν...» (Μ. Βασιλείου, ἐπιστ. 92, Πρός  Ἰταλούς   καί   Γάλλους Ἐπισκόπους, ΕΠΕ 3,  86· ΒΕΠΕΣ 55, 122).

Ἀδιάφοροι οἱ οἰκουμενιστές; Ἀδιάφοροι καὶ οἱ «ἀντιοικουμενιστές»! Τὰ πάντα ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ, ἡ βλασφημία δὲν ἔχει τέλος, ἡ πονηρία δὲν μετριέται πιά, ἡ σεμνότητα τῶν ἱεραρχῶν ἐξαφανίσθηκε σχεδόν ἀπὸ προσώπου γῆς, οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καταπατήθηκαν. Μοναχοὶ διώκονται, ἱερεῖς ἐκβιάζονται ἢ ἀπειλοῦνται, πιστοὶ ὑβρίζονται, πέφτουν θύματα βίας, ἀνακηρύχθηκαν ἀποσυνάγωγοι ἢ ἀκόμη καὶ ἀφορίσθηκαν καὶ οἱ «ἀντιοικουμενιστές» ἀσχολοῦνται  μὲ τὸ ἄρχειν, μὲ τὴν ἀναγνώριση, μὲ τὴν δημοσιότητα. Ὀργανώνουν νέες ἡμερίδες, ποὺ ξεπέρασαν καὶ τὶς χολυγουντιανὲς ταινίες σὲ ἐπεισόδια καὶ ἐπαναλαμβάνουν τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια. Ὁ καθένας ἀκολουθεῖ τί λέει τὸ θέλημά του καὶ ὄχι τί λένε οἱ Πατέρες, τί λέει ἡ ὁμάδα του ἢ ἡ ὀργάνωσή του καὶ ὄχι τί λέει ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ Κανόνες Της.

 Γελοῦν πιὰ μαζί τους καὶ μαζί μας οἱ ἄπιστοι καὶ οἱ αἱρετικοὶ καὶ κατασκανδαλίζεται καὶ σαλεύεται τὸ ποίμνιο! 

«Μόνον μὴ ἐξαπατηθῆτε ταῖς ψευδολογίαις αὐτῶν ἐπαγγελομένων ὀρθότητα πίστεως. Χριστέμποροι γάρ οἱ τοιοῦτοι καὶ οὐ Χριστιανοί, τὸ ἀεί αὐτοῖς κατὰ τὸν βίον τοῦτον λυσιτελοῦν τοῦ κατ’ ἀλήθειαν ζῆν προτιμῶντες. Ὅτε ἐνόμισαν κτᾶσθαι τὴν κενὴν ταύτην ἀρχήν, προσέθεντο τοῖς ἐχθροῖς τοῦ Χριστοῦ· ὅτε εἶδον τούς λαούς ἀγριαίνοντας, σχηματίζονται πάλιν τήν ὀρθότητα. Οὐκ οἶδα ἐπίσκοπον μηδέ ἀριθμήσαιμι ἐν ἱερεῦσι Χριστοῦ τὸν παράτῶν βεβήλων χειρῶν ἐπί καταλύσει τῆς πίστεως, εἰς προστασίαν προβεβλημένον. Αὕτη ἐστίν ἡ ἐμή κρίσις. Ὑμεῖς δέ εἴ τινα ἔχετε μεθ’ ἡμῶν μερίδα, ταὐτά ἡμῖν φρονήσετε δηλονότι· εἰ δέ ἐφ’ ἑαυτῶν βουλεύεσθε, τῆς ἰδίας γνώμης ἕκαστός ἐστι κύριος, ἡμεῖς ἀθῷοι ἀπό τοῦ αἵματος τούτου. Ταῦτα δὲ ἔγραψα οὐχ ὑμῖν ἀπιστῶν, ἀλλά τὸ τινων ἀμφίβολον στηρίζων ἐκ τοῦ γνωρίσαι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, ὡς μή προσληφθῆναί  τινας εἰς κοινωνίαν μηδέ τῆς χειρός αὐτῶν ἐπιβολήν δεξαμένους, μετά ταῦτα εἰρήνης γενομένης, βιάζεσθαι ἑαυτούς ἐναριθμεῖν τῷ ἱερατικῷ πληρώματι» (Μ. Βασιλείου ἐπιστ. 240, Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, ΕΠΕ 3, 226).

 Πέλεκυς βαρὺς ἡ κρίση τοῦ Ἁγίου: Χριστέμποροι καὶ μὴ Χριστιανοὶ ὅσοι προτιμοῦν τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ ὄχι τὴν ἀλήθεια μὲ τὶς συνέπειες της. Χριστέμποροι καὶ μὴ Χριστιανοὶ καὶ οἱ οἰκουμενιστές, χριστέμποροι καὶ μὴ Χριστιανοὶ καὶ οἱ «ἀντιοικουμενιστές», ἐφ’ ὅσον ἔχουν μόνο ἔνδυμα εὐσεβείας καὶ δὲν ἀκολουθθοῦν τὴ στάση τῶν Πατέρων, ἀλλὰ τὴν ἀντικαθιστοῦν μὲ τὴν δική τους τακτική, τῆς οἰκονομίας. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ Οἰκουμενιστῶν καὶ ἀντιοικουμενιστῶν, αὐτὸ ποὺ ἀλλάζει εἶναι ὁ τρόπος πούλησης τοῦ ἐμπορεύματος. Τὸ κέρδος ὅμως εἶναι πάντα τὸ ἴδιο: τὸ προσωπικό.

 «εἰ δέ ἐφ’ ἑαυτῶν βουλεύεσθε, τῆς ἰδίας γνώμης ἕκαστός ἐστι κύριος, ἡμεῖς ἀθῷοι ἀπό τοῦ αἵματος τούτου».

 Ἐμεῖς γέλωτας τῶν αἱρετικῶν καὶ σκάνδαλο τῶν πιστῶν δὲν θὰ γίνουμε. Ἔτσι προστάζουν ὄχι μόνο ὁ Μ. Βασίλειος ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας:

 «τοὺς δὲ νομίζοντας τὰ τοῦ Ἀρείου μὴ φρονεῖν, κοινωνοῦντας δὲ μετὰ τῶν ἀσεβῶν φυλάτεσθαι» (Μ. Ἀθανάσιος, ΕΠΕ 10, 312).

 «Ἐγὼ γὰρ οὺδὲ τούτων κοινωνῶ, ἀναφερομένων τῶν ἀναθεσματισμέντων» (Ἅγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής).

 «Μικρόν μοι το ποίμνιον; Ἀλλ’ οὐκ ἐπὶ κρημνῶν φερόμενον. Στενή μοι ἡ μάνδρα, πλὴν λύκοις ἀνεπίβατος, πλὴν οὐ παραδεχομένη ληστήν, οὐδὲ ὑπερβαινομένη κλέπταις καὶ ξένοις» (Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος).

 Καὶ ὅπως εἶπε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἰ. Κορναράκης στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὴν Γατζέα, ἐμεῖς ἔχουμε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ πῶς θὰ ἐμφανιστοῦμε μπροστὰ στὸν Θεὸ καὶ γι’ αὐτὸ δὲν θὰ σᾶς ἀκολουθήσουμε στὴν ὁδό τοῦ χαρτοπολέμου γιὰ τὸ θεαθῆναι.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

ΤΑ ΦΡΙΚΤΑ πράγματα στο ΦΑΝΑΡΙ, που ξεχνούν, εκείνοι ακριβώς που έπρεπε να τα θυμούνται!

Μᾶς ἔστειλαν ὁλόκληρο τὸ βίντεο, στὸ ὁποῖο ἀκούγονται οἱ φρικτὲς προσφωνήσεις Βαρθολομαίου πρὸς Πάπα, ἀλλὰ καὶ τὸ Πολυχρόνιο τοῦ Πάπα Φραγκίσκου. Ὁ πατριάρχης μιλάει γιὰ τὴν ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ στιγμή τῆς παρουσίας τοῦ παναιρετικοῦ Πάπα, "ἀδελφοῦ ἡμῶν", τοῦ "ἁγιοτάτου" Πάπα στὸν Ἱερὸ Ναό! Κατὰ τὸν αἱρεσιάρχη τῆς Ἀνατολῆς Βαρθολομαῖο, ὁ Πάπας τῆς "Ἐκκλησίας" τῆς Ρώμης  "ὀρθοτομεῖ τὸν λογον τῆς ἀληθειας"!!!

Τὸ ἀποκορύφωμα: Στὸ τέλος ψάλλονται τὰ Πολυχρόνια τῶν δύο Παπῶν (Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως), ἀλλὰ προηγεῖται ἐκεῖνο τοῦ Πάπα Ρώμης –ὡς τοῦ Πρώτου τῆς Χριστιανοσύνης!

Δεῖτε τα αὐτὰ στὸ 2:20:00 καὶ 2:50:00. Ἂς τὰ δοῦν κι ἐκεῖνοι ποὺ εἴτε μνημονεύουν, εἴτε κοινωνοῦν ἀπὸ Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς ποὺ μνημονεύουν Βαρθολομαῖο!

Τώρα δὲν μποροῦν νὰ ἰσχυριστοῦν ὅτι δὲν ξέρουν! 

   Τὸ βίντεο:

Pope Francis in Turkey - Divine Liturgy and Common Declaration - 2014.11.30