ΙΝΑΤΙ…ΕΜΩΡΑΝΘΗΣΑΝ ΟΙ ΔΕΙΝΟΙ ΣΥΖΗΤΗΤΑΙ;

Περί της εκκωφαντικής σιωπής κάποιων,

ενώ κλιμακώνεται η επέλαση του Οικουμενισμού

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Την ώρα που η Ορθοδοξία βάλλεται τόσο απροκάλυπτα από τα φερέφωνα και τα χαλκεία του Οικουμενισμού και την ώρα που συκοφαντούνται και διώκονται οι ελάχιστοι κληρικοί που τολμούν να αντιδράσουν, είναι καιρός όσοι έχουν απομείνει ζωντανοί σ’ αυτόν τον τόπο να αρθούν επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων.

Δεν περιμένουμε δυστυχώς σχεδόν τίποτε πλέον από τους πλείστους των συνήθως λαλίστατων ηχηρών ονομάτων του εκκλησιαστικού και φιλοεκκλησιαστικού χώρου, αυτών που μέχρι χτες τα θεωρούσαν κάποιοι αφελείς προπύργια γενναιότητας, ορθόδοξου φρονήματος και λεβέντικης φιλοπατρίας. Γνωστή η τακτική όλων των λογάδων να τρέχουν να κρυφτούν πίσω από τα βράχια την ώρα που φουντώνει η μάχη, μήπως και τους πάρει καμιά σφαίρα. Άλλη μια περήφανη λοιπόν αποκαθήλωση των περισσοτέρων από τους «μεγάλους» και «γενναίους» μας σημερινούς «αγωνιστές» (ακριβώς το ίδιο θλιβερό συμπέρασμα ισχύει και για πλήθος από τα αυτοφερόμενα ως πατριωτικά και ορθόδοξα ιστολόγια), που περί άλλα τυρβάζονται, την ώρα που μια τόσο

π. Ευθ. Τρικαμηνάς: Τρίτη Απάντησις εις Ερωτήσεις και Σχολιασμούς του Ιστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ».

Τρίτη Ἀπάντησις εἰς Ἐρωτήσεις καὶ Σχολιασμοὺς

τοῦ Ἱστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ».

Τοῦ Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

        Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ τοῦ ἱστολογίου «Ἐν τούτῳ Νίκα»,

              Χριστὸς Ἀνέστη

             Χαίρετε ἐν Κυρίῳ

 Μελετώντας τὶς δεύτερες ἀπαντήσεις σας εἰς τὶς ἐρωτήσεις καὶ παρατηρήσεις μας, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦσαν τὴν πρώτη σας ἀπάντησι, ἔχω νὰ παρατηρήσω καὶ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς.

  Α) Γράφετε κατ’ ἀρχὰς ὅτι: «Κάνατε κάποιες παρατηρήσεις, ἐπειδὴ δὲν σᾶς κάλυψαν οἱ ἀπαντήσεις μας». Νομίζω, ἀδελφοί, ὅτι ἀποφεύγετε νὰ γράψετε τὴν ἀλήθεια. Διότι ἐμεῖς δὲν σᾶς ἀναφέραμε ὅτι δὲν μᾶς ἐκάλυψαν οἱ ἀπαντήσεις σας, ἀλλὰ ὅτι δὲν ἀπαντήσατε κἂν ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεων. Ἁπλῶς ἀπαντήσατε λέγοντας ἄλλα ἀντὶ ἄλλων. Δηλαδή, πῶς τὸ κατανοεῖτε ἐσεῖς αὐτὸ τὸ θέμα; Ἐφ’ ὅσον συμφωνήσαμε νὰ γίνη ὁ διάλογος μὲ συγκεκριμένες ἐρωτήσεις κάθε πλευρᾶς, καὶ ἐμεῖς δὲν παίρνωμε ἀπαντήσεις ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεών μας, τί θὰ πρέπη νὰ σᾶς ἀναφέρωμε; «Εὐχαριστοῦμε πολὺ ποὺ δὲν μᾶς ἀπαντήσατε»; Τί εἴδους διάλογος εἶναι αὐτός, πόση εἰλικρίνεια ἔχει καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ;

  Β) Γράφετε κατωτέρω ὅτι «αὐτὸ ποὺ ὄντως μᾶς λύπησε εἶναι οἱ ἐκφράσεις-διαπιστώσεις ἀπὸ ἐσᾶς», καὶ ἀναφέρετε ἐν συνεχείᾳ μερικὲς ἀπὸ αὐτές, τὶς ὁποῖες χαρακτηρίζετε ὡς ἄστοχες. Κατ’ ἀρχὰς οἱ ἐκφράσεις αὐτὲς εἶναι ἀπολύτως σοβαρὲς καὶ ἁπλῶς ἐκφράζουν τὴν πραγματικότητα. Ἂν δὲν τὴν ἐξέφραζαν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρετε δευτερολογώντας τὸ ὅτι οἱ ἀπαντήσεις σας δὲν ἦσαν ἐκτὸς θέματος, καὶ κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον «ἄλλα ἀντ’ ἄλλων», ἀλλὰ ὅτι ἀπαντήσατε ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων ἐρωτήσεων καὶ μάλιστα νὰ προσκομίσετε ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς ἀπαντήσεις σας, ὥστε νὰ ἀποδείξετε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε ἄδικοι καὶ δὲν κατανοήσαμε τὰ λεγόμενα ἀπὸ σᾶς. Δηλαδὴ μὲ ὅσα ἀναφέρετε, ἀποδεικνύετε ὅτι ἀποδέχεσθε τὶς παρατηρήσεις μας ὡς ἀληθινές.

  Ἐπὶ πλέον δέ, σχολιάζοντας τὶς παρατηρήσεις μας δὲν ἀσχολεῖστε οὐδόλως μὲ τὴν οὐσία τῶν παρατηρήσεών μας, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἀναφέρετε ὅτι «ἐμεῖς σᾶς ἐγράψαμε ὅπως ἀκριβῶς μᾶς πληροφορεῖ ἡ καρδιά μας κλπ». Δηλαδὴ μᾶς ἀναφέρετε, ἀδελφοί, ὅτι ἡ καρδιά σας σᾶς ἐπληροφόρησε νὰ μὴ δώσετε ἀπαντήσεις ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεων, οἱ ὁποῖες σᾶς ἐτέθησαν, ἀλλὰ νὰ μᾶς παραπλανήσετε, καθὼς βεβαίως καὶ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἱστολογίου σας καί, τελικά, νὰ καταλήξετε στὸ «Οὔτε κἂν μπαίνουμε στὸν κόπο νὰ διορθώσουμε τὶς ἀτέλειες τῶν κειμένων μας, διότι θέλουμε νὰ εἶναι ἁγνὸς καὶ αὐτούσιος ὁ λόγος ποὺ πηγάζει ἀπὸ ἐντός μας». Εἰλικρινά, ἀδελφοί, δὲν δύναμαι νὰ κατανοήσω αὐτὴ τὴν λογική, ἡ ὁποία ἀφορᾶ ἕναν εἰλικρινὴ διάλογο, ὡς ἐμπαθὴς καὶ ἐσκοτισμένος, νὰ διαπιστώσω τὴν ἁγνότητα τοῦ λόγου σας καὶ τὸ κατὰ πόσο πηγάζει ἀπὸ ἐντός σας.

  Γ) Ἐν κατακλείδι ἀναφέρω ὅτι καὶ μόνο τὸ ὅτι ἀπαντᾶτε χωρὶς νὰ ἀναφέρετε τὶς ἐρωτήσεις, οἱ ὁποῖες σᾶς ἐτέθησαν, ὥστε ὁ ἀναγνώστης νὰ κρίνη τὸ κατὰ πόσο εἶστε ἐντὸς ἢ ἐκτὸς θέματος, ἀποδεικνύει ὄχι ἁγνὲς προθέσεις, θυμίζει δὲ ἔντονα τὶς μεταφράσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπὸ διαφόρους αἱρετικούς, χωρὶς τὴν παρουσίασι τοῦ πρωτοτύπου ἀρχαίου κειμένου.

  Δ) Συνεχίζω σχολιάζοντας τὶς νέες ἀπαντήσεις τὶς ὁποῖες ἐδώσατε στὶς δεύτερες ἐρωτήσεις μας. Δυστυχῶς καὶ στὶς δεύτερες ἀπαντήσεις σας, ἀδελφοί, ἀκολουθεῖτε τὴν ἴδια καὶ ἀπαράλλακτη τακτικὴ, τὴν ὁποία σᾶς ἐπισημάναμε στὶς πρῶτες ἀπαντήσεις σας. Φαίνεται ὅτι σᾶς δυσκολεύει ὁ τρόπος αὐτὸς τοῦ διαλόγου, δι’ ἐρωτήσεων καὶ συγκεκριμένων ἀπαντήσεων ἐπὶ τῶν τεθέντων ἐρωτήσεων, καὶ δι’ αὐτὸ δίδετε ἀπαντήσεις, ἁπλῶς διὰ νὰ φανῆ στοὺς ἀναγνῶστες ὅτι ἀπαντᾶτε, ἐπαναλαμβάνοντας αὐτὰ διὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἐρωτᾶσθε. Καὶ ἀναφέρω συγκεκριμένα σημεῖα καὶ στοιχεῖα τῶν ἀπαντήσεών σας, διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

   1. Ἡ πρώτη ἐρώτησις τῆς δευτέρας τριάδος ἦταν ἡ ἑξῆς: «Θέλομε νὰ μᾶς πῆτε ἐν καιρῷ αἱρέσεως (π.χ. αἵρεσις Οἰκουμενισμοῦ) τί, ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ἱεροὶ Κανόνες καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀπαιτοῦν καὶ ἐπιβάλλουν διὰ νὰ παραμένη κάποιος ὡς ὀργανικὸ μέλος εἰς τὴν Ἐκκλησία». Καὶ ἡ ἀπάντησίς σας εἶναι ἡ ἑξῆς, ἀφαιρώντας παρενθετικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὰ εἶναι ἐκτὸς θέματος, διότι δὲν ἀναφέρονται εἰς τὸ τί πρέπει νὰ κάνη κάποιος ἐν καιρῷ αἱρέσεως διὰ νὰ παραμείνη ὡς ὀργανικὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ γίνη γιὰ νὰ καταδικαστῆ ἡ αἵρεσις.

     «1) Αυτό που θα έπρεπε να γίνει εν καιρώ αιρέσεως είναι η ένωσις των διαιρεθέντων (λόγω της αιρέσεως) πιστών. Η Εκκλησία ενώνεται πρωτίστως δια του θεαρέστου αντιαιρετικού αγώνος των πιστών… Η ένταξη σε κάποια Σύνοδο θα πρέπει να γίνει δια να επιτευχθεί αυτό ακριβώς που μας λέγουν οι Πατέρες μας… και όχι διότι άνευ αυτής της εντάξεως δεν ανήκουν εις την Εκκλησία  ή δεν υπάρχει καθαρός ορθόδοξος αγών ή Χάρη εις τους πιστούς αυτούς… Χρειάζεται ένωσις των πιστών σε ένα κοινό Εκκλησιαστικό Σώμα δια να υπάρξει εμβέλεια Καθολική και δια να υπάρξει κύρος και όχι να υπάρχουν διάσπαρτα μεμονωμένα «πηγαδάκια» είτε αποτειχισμένων ή είτε ακόμα και Γ.Ο.Χ. κ.λπ.».

    Ἐδῶ, ἀδελφοί, πέρα τοῦ ὅτι εἶστε ἐκτὸς θέματος, διὰ τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἀνωτέρω ἐκθέσαμε (διότι ἡ ἐρώτησις ἀφοροῦσε ἄλλη ὑπόθεσι), χρησιμοποιεῖτε τὴν μέθοδο τοῦ «ἥξεις, ἀφίξεις». Δηλαδή, καὶ στὴν Σύνοδο νὰ ἐνταχθῆς καί, ἂν δὲν ἐνταχθῆς εἰς αὐτήν, πάλι ἀνήκεις στὴν Ἐκκλησία, καὶ ὁ ἀγώνας σου εἶναι καθαρός, καὶ ἔχεις Χάρι Θεοῦ.

   Διατί τότε, τέλος πάντων, ἐφ’ ὅσον ὅλοι ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία, οἱ Σύνοδοι τῶν Γ.Ο.Χ. δὲν ἀναγνωρίζουν ἡ μία τὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἡ κάθε μιὰ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό της ἀποκλειστικῶς ὡς τὴν συνέχεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως; Καὶ διατί πρόσφατα χρειάστηκε διάλογος δεκατεσσάρων (14) ἐτῶν διὰ νὰ ἑνωθῆ ἡ μεγαλυτέρα Σύνοδος τῶν Γ.Ο.Χ. μὲ τὴν Σύνοδο τῶν Ἐνισταμένων καί, σύμφωνα μὲ τὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἐξέδωσαν μετὰ τὴν ἕνωσι, ἔγινε ἡ ἀναγνώρισις τῶν Ἐνισταμένων, τῆς ἱερωσύνης των, ἡ ἀναγνώρισις καὶ συγχώρησις τοῦ καθαιρεθέντος ἀπὸ τὴν μεγάλη Σύνοδο καί κοιμηθέντος ἤδη προέδρου τῶν Ἐνισταμένων κ.λπ.;

    Ἐπίσης πρέπει νὰ ἀναφερθῆ ὅτι εἶναι λάθος αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἰσχυρίζεσθε ὅτι δηλαδή «Ἡ ἔνταξι σὲ κάποια Σύνοδο θὰ πρέπει νὰ γίνει διὰ νὰ ἐπιτευχθῆ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ μᾶς λέγουν οἱ Πατέρες μας», διότι ὁ Μέγας Βασίλειος, τὸν ὁποῖο ἐν προκειμένῳ ἐπικαλεῖσθε, ὡμιλοῦσε καὶ προετοίμαζε τὴν δεύτερη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἡ ὁποία ἔγινε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνο ἀπὸ τοὺς κανονικοὺς Ἐπισκόπους καὶ ὄχι ἀπὸ παράλληλες Συνόδους, ὡμιλοῦσε δὲ σὲ κανονικοὺς καὶ Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους τῆς Δύσεως καὶ ζητοῦσε ἀπὸ αὐτοὺς τὴν σύγκλησι τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί, ἐπὶ πλέον, ὄχι μόνο δὲν ἐδίδασκε νὰ χειροτονοῦν Ἐπισκόπους παραλλήλως, ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει αἱρετικὸς Ἐπίσκοπος, ἀλλ’ ἀπεναντίας, κατηγοροῦσε τοὺς Ὀρθοδόξους διὰ τὴν ὀλιγωρία των εἰς τὸ νὰ ἐκλέξουν καὶ νὰ χειροτονήσουν ἐγκαίρως αὐτοὶ Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, μόνο ὅταν ὑπῆρχε κενὴ Ἐπισκοπικὴ ἕδρα, ἐφ’ ὅσον δηλαδή, εἶχε πεθάνει ὁ αἱρετικὸς Ἐπίσκοπος (π.χ. ἐπιστολὴ 345 πρὸς Εὐσέβιο, Ἐπίσκοπο Σαμοσάτων καὶ ὑποσημείωσι τῆς Ε.Π.Ε. (1, 276) κ.λπ.). Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συνέβη καὶ κατὰ τὴν μακροχρόνιο περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας, κατὰ τὴν ὁποία δὲν ἔχομε πάλι ὕπαρξι παραλλήλων Συνόδων, ἀλλὰ ὁμολογία καὶ διωγμὸ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἐπιστροφὴ βέβαια ἀπὸ τὴν αἵρεσι κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιμετωπίζοντο ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν τῆς ἐν διωγμῷ Ἐκκλησίας.

   Τέλος διὰ τὴν πρώτη ἐρώτησι τῆς δεύτερης τριάδος ἀναφέρετε τὰ ἑξῆς: «Το να αλλάξετε το ημερολόγιο δεν αφορά τόσο την ένωση με τους Γ.Ο.Χ. αλλά διότι όπως εσείς γράψατε: “οἱ Οἰκουμενιστές μέ κακό σκοπό τό ἄλλαξαν”. Και μόνο αυτή η απάντηση φθάνει! Αλλά και αν θεωρούσαμε ότι η επιστροφή εις το Πάτριο πρέπει να γίνει δια λόγους ενότητος και τότε πάλιν φθάνει!».

   Ἐδῶ νομίζω, ἀδελφοί, ὅτι παραποιεῖτε καὶ διαστρέφετε τὴν ἀλήθεια καὶ πάλι ἀκολουθεῖτε τὴν ὁδὸ τοῦ «ἥξεις, ἀφίξεις», ἐφ’ ὅσον δὲν δέχεστε σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία κανένα, ἂν προηγουμένως δὲν ἀκολουθήση τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο, καὶ ἐφ’ ὅσον, ἀπὸ τὴν μία ἰσχυρίζεσθε ὅτι τὸ Ἡμερολόγιο δὲν εἶναι θέμα πίστεως, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ ἀντιμετωπίζετε σὰν μεῖζον θέμα πίστεως. Εἶναι δὲ περίεργο τὸ πῶς ἀπομονώνετε κάποια

Δεν πρόκειται δια σκήνωμα;

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ δια το «σκήνωμα»

της Αγίας Ελένης

 

Του Παναγιώτου Κατραμάδου

Δεν πρόκειται δια σκήνωμα

   Το τελευταίον διάστημα μεγάλην θετικήν προβολήν έλαβεν η έλευσις λειψάνων εκ Βενετίας. Η μοναδικότης του γεγονότος ήτο δήθεν ότι έπειτα από 1700 έτη θα υποδεχθώμεν το «σκήνωμα της Αγίας Ελένης». Όπως εκ των υστέρων απεκαλύφθη δεν πρόκειται δια σκήνωμα, αλλά λείψανα και μάλιστα είναι λίαν αμφίβολον, αν ανήκουν εις την Αγίαν και Ισαπόστολον.

Ο οικουμενιστής  Φαναρίου {Θυμίζουμε το εξής τραγικό για να δείτε τα φρονήματα του ανδρός, ότι ζωγράφισε ο ίδιος, όντας ορθόδοξος επίσκοπος, «παπικό άγιο» τον Φραγκίσκο και δώρισε την εικόνα  στον αιρεσιάρχη πάπα!} ενώ εγνώριζε την αλήθειαν ετύπωσε και εμοίρασε φυλλάδιον, όπου αναφέρεται ως «σκήνωμα». Παραλλήλως κατεσκεύσασεν ιστοσελίδα, δια σχετικήν

Άλλος ένας χαρτοπόλεμος εντυπώσεων εν εξελίξει από τον Καλαβρύτων! --«Ποταμός ο Αμβρόσιος για Βαρθολομαίο»!

   Ὁ Μητροπολίτης ποὺ δήλωσε:
«Ποτὲ δὲν θὰ σᾶς διδάξω ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση. Εἶναι Ἐκκλησία μὲ μυστήρια καὶ ἱερωσύνη», τώρα γιὰ λόγους ἐντυπώσεων ἢ προσωπικῆς βεντέτας μὲ τὸν Βαρθολομαῖο, ἔρχεται νὰ πεῖ τὰ ἀντίθετα, κοινωνώντας μὲ ὅλους ὅσους κατηγορεῖ καὶ χωρὶς νὰ ἔχει μετανοήσει καὶ ζητήσει συγγνώμη γιὰ τὰ προηγούμενα, καὶ γιὰ ὅσα μετὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἔβλαψε τὴν Ἐκκλησία!

Εὐχόμαστε τὴν πραγματική του μετάνοια!

Ποταμός ο Αμβρόσιος για Βαρθολομαίο:

.

Είναι  πλανεμένος

.

–Οι Ορθόδοξοι έχουμε Οικουμενικό Πατριάρχη όχι Πάπα

–Δεν αναγνωρίζω τη Σύνοδο της Κρήτης

  Ενστερνιζόμενος τη λογική της “αγίας ανυπακοής” που απλώνεται ολοένα και περισσότερο στους κόλπους της Εκκλησίας με αφορμή όσα τον περασμένο Ιούνιο διαδραματίστηκαν στην Κρήτη, ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος ξεσπαθώνει κατά του Οικουμενικού Πατριάρχου αλλά και κατά των διαφόρων “εξαπτέρυγων” του Φαναρίου!

   Συνάμα φέρνει στο φως της δημοσιότητας την δική του απάντηση στην προ μηνών απαίτηση του Φαναρίου να “τραβήξει το αυτί” όσων Ιεραρχών αντιδρούν η Εκκλησία τς Ελλάδος. Απαίτηση η οποία είχε αποτυπωθεί με συγκεκριμένη επιστολή προς την Εκκλησία της Ελλάδος στην οποία γινόταν λόγος για διακοπή κοινωνίας με Ιεράρχες της όπως οι δυναμικοί Πειραιώς Σεραφείμ και Καλαβρύτων Αμβρόσιος.

Ο κ. Αμβρόσιος καταφέρεται εναντίον άλλων Μητροπολιτών που όπως υποστηρίζει υπερασπιζόμενοι τον Οικουμενικό Πατριάρχη δεν τον άφηναν να εκφέρει την άποψή του χαρακτηρίζοντας τους «Ηρακλείς του Οικουμενικού Θρόνου».

    Επιπλέον καρφώνει ανοιχτά τον κ. Βαρθολομαίο λέγοντας πως “το «αλάθητον» είναι χάρισμα του Θεού, το οποίον ανήκει εις την Εκκλησίαν και ουχί εις τα πρόσωπα, τα κατά καιρούς αναδυόμενα εις τον Θρόνον!”.

    Εξηγεί ακόμη γιατί δεν πρέπει η Σύνοδος του Κολυμπαρίου να λέγεται Μεγάλη, αντικρούει το επιχείρημα άλλου Ιεράρχου σύμφωνα με το οποίο «δεν έχομεν δικαίωμα να κρίνωμεν τας αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, καθ’όσον τούτο θα απετέλει βλασφημίαν κατά του Αγίου Πνεύματος», και προκαλεί εντύπωση όταν ουσιαστικά αποκαλεί πλανηθέντα τον Οικουμενικό Πατριάρχη λέγοντας: “όστις αγαπά ειλικρινώς κάποιον πλανηθέντα, είτε Πατριάρχην, είτε Αρχιεπίσκοπον, η Μητροπολίτην, η Συγγενή, η Φίλον η Συνεργάτην κλπ., οφείλει να του υποδείξη με αγάπην το σφάλμα!”

   Δηλώνει επίσης ξεκάθαρα πως αρνείται να αποδεχθεί “την ονομασίαν και τον χαρακτηρισμόν «Εκκλησία», υφ’οιανδήποτε έννοιαν και παραλλαγήν του όρου δια τε την Ρωμαιοκαθολικήν” και τονίζει πως στην Ανατολή έχουμε Οικουμενικό Πατριάρχη όχι Πάπα!

Διαβάστε ολόκληρη την παρέμβαση:

«ΝΥΝ ΕΠΕΣΤΗ Ο ΚΑΙΡΟΣ….»

   

     Ως πρός τα ζητήματα της μή «ΑΓΙΑΣ» και μή «ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» της Κρήτης για ένα μακρό χρονικό διάστημα ακολουθήσαμε την τακτική της σιωπής, ώστε να μη μας καταλογίσουν την ευθύνη για την γενική εξέγερση, ου μην αλλά και την διέγερση, των συνειδήσεων των ευσεβών και Ορθοδόξων χριστιανών!

   Έπειτα όμως από την ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ μας προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, μπορούμε πλέον να ομιλήσουμε πιο ανοικτά. «Νυν επέστη, λοιπόν, ο καιρός» νά δώσουμε στην ευρύτερη δημοσιότητα την από 23ης Νοεμβρίου 2016 κατατεθείσα Δήλωσή μας πρός τήν Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, στην οποία με διαυγή τρόπο ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα εν σχέσει με την Σύνοδο της Κρήτης.

    Ωσαύτως και την από 24ης Νοεμβρίου 2016 συμπληρωματική Δήλωσή μας, καθώς ωλοκληρώνονταν οι εργασίες της εκτάκτου Συνελεύσεως της Ιεραρχίας μας.

   Τέλος δε και τήν από της 18ης Φεβρουαρίου 2016 σχετική Αναφορά μας προς την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας.

Ταύτα πάντα προς ενημέρωσιν των καλοπίστων αναγνωστών της ιστοσελίδος μας. Οσοι δεν διαβάζουν, αλλά παρερμηνεύουν ή και διατρεβλώνουν τα λόγια μας, όπως π.χ. οι του τύπου του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε, δεν μας απασχολούν! Κριτής μας είναι ο Πανάγαθος Θεός.

Αίγιον, 15 Μαϊου 2017

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

*******************************

Αθήναις τη 23η Νοεμβρίου 2016

ΔΗΛΩΣΙΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

Μακαριώτατε,

Συνήλθομεν σήμερον, κατόπιν της υπ’ αριθμ. Πρωτ. 5300/ Διεκπ. 2404/3.11.2016 Υμετέρας Προσκλήσεως, προκειμένου να ενημερωθώμεν «περί των διεξαχθεισών εργασιών της αγίας και

Κύριε, πού Ποιμαίνεις την Εκκλησία Σου;

«Ποῦ  Ποιμαίνεις»;

(Η αγωνία της Ασματικής Νύμφης

– Άσμα Κεφ. Α, 5-10)

ΝΙΚΟΥ  ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Στην εποχή μας, που το Εκκλησιαστικό Σώμα ωθείται – οδηγείται στην αίρεση του οικουμενισμού, η Αγία Γραφή σε βγάζει από το πνευματικό τέλμα και την χλιαρότητα πολλών Χριστιανών, που βλέπουν τις Εκκλησιαστικές – πνευματικές εξελίξεις ως μη αξιόλογες, φανταστικές ή το χειρότερο, δεν «είμαστε εμείς οι αρμόδιοι» να παρέμβουμε!

Στην ανθρώπινη οπτική γωνία δεν υπάρχει καθρέπτης για το χρόνο.

Η Αγιογραφική όμως υπόσταση των φαινομένων δεν είναι ελλειμματική, ανθρώπινη.

Η Αλήθεια της Αγία Γραφής έχει μέσα της τον άξονα του μέλλοντος, γι’ αυτό και η σωστή ερμηνεία, σειρά και τοποθέτηση των γεγονότων (ιστορικά προτσές) της παγκόσμιας ιστορίας, πολιτικής και εκκλησιαστικής, έχουν ολοφάνερη ορθή διάταξη στις Θεόπνευστες και προφητικές σελίδες της.

Έχει ερμηνευθεί και επιβεβαιωθεί από την Εκκλησία και τους Πατέρες, ότι το «Άσμα Ασμάτων» της Π. Διαθήκης δεν αναφέρεται στην ιστορική σχετικότητα ενός φυσιολογικού ανθρώπινου ειδυλλίου. Στις σελίδες του προβάλλεται όχι ο ανθρώπινος έρωτας, ως κινούσα δύναμη της ζωής, αλλά η ένωση του Θεού (Γιαχβέ) με τον πιστό Ισραήλ και, το κυριώτερο, προβάλλονται οι ιεροί δεσμοί Χριστού και ανθρώπινης ψυχής, Χριστού και Εκκλησίας.

Στους στίχους (Κεφ. Α, 5-6) διαβάζουμε:

         «Μέλαινα ειμί εγώ και καλή, θυγατέρες Ιερουσαλήμ, ως σκηνώματα Κηδάρ, ως δέρρεις Σαλωμών· μη βλέψητέ με ότι εγώ ειμί μεμελανωμένη, ότι παρέβλεψέ με ο ήλιος· υιοί μητρός μου εμαχέσαντο εν εμοί, έθεντό με φυλάκισσαν εν αμπελώσιν· αμπελώνα εμόν ουκ εφύλαξα».

Ερμηνευτικά, η Ασματική Νύμφη είναι η Εκκλησία (αλληγορουμένη) και ο μνηστήρας της – βοσκός αναφέρεται στο πρόσωπο του Χριστού.

Η συναγωγή των Εβραίων σκοτίσθηκε (Μέλαινα) και η μελαψή Νύμφη του Άσματος βρίσκεται στην αναμονή του Μεγάλου Ποιμένος Χριστού (προσδοκία Εθνών).

Στην Πατερική ερμηνεία η «μελαμψότητα» εκφράζει και τις Αιρέσεις.

Μέσα από τον οίκο της Εκκλησίας αναφύονται οι πνευματικοί εχθροί (Αιρετικοί - Αιρέσεις), που σκοτίζουν τη ζωή της.

«Οι υιοί της μητρός μου (Συναγωγής) με εχθρεύτηκαν», διότι τρέχω

Οικουμενίσμ... Αγκάπη Πάπα-Μπαρτολομαίο!

Δε μας έφταναν τα λείψανα της Αγίας που κατέχουν Ορθόδοξοι, έπρεπε να φέρουμε από τους παπικούς.
Άραγε τα μέρη του λειψάνου της Αγίας που υπάρχουν στην Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας, στον Ι. Ν. Αγίου Κωνσταντίνου στη Νέα Ιωνία, στην Ι. Μ. Κύκκου στη Κύπρο, στην Ι.Μ. Υψηλού στη Λέσβο και στην Ι. Μ. Προυσού της Ευρυτανίας στερούνται Χάρης;
Ή έχει σημασία πόσο μεγάλο μέρος του λειψάνου προσκυνάς; Μα τί λέω.. "Οι ίδιοι οι Ρωμαιοκαθολικοί βρίσκονται σε απόλυτη σύγχυση για το πού βρίσκονται τα αυθεντικά λείψανα της Αγίας."
 Άραγε γιατί οι τίτλοι "Η Ελλάδα υποδέχεται το ιερό σκήνωμα

Ο Μέγας Πάπας της Αμερικής ...τρέμει σύγκορμος!

   Ἀσφαλῶς τὰ παρακάτω (μὲ ἀφορμὴ ἀνάρτηση τοῦ Τελεβάντου, ποὺ μᾶς πληροφορεῖ πώς ...τρέμει σύγκορμος) δὲν τὰ γράφουμε γιὰ νὰ βοηθήσουμε τὸν κριτὴ τῆς Οἰκουμένης, καὶ "Πάπα" τῆς Ἀμερικῆς, νὰ ἀλλάξει τακτική! Ὁ κ. Τελεβάντος ἔχει χαράξει τον δρόμο του! Στηριζόμενος στὶς ἰδεοληψίες, τὶς φοβίες του καὶ τὶς ἀρρωστημένες σκέψεις του, ποὺ βάση ἔχουν ὄχι τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες, ἀλλὰ τὴν διεστραμμένη του φαντασία, ὁμιλεῖ γιὰ «συντεταγμένες αποτειχίσεις» καὶ κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἕως ὅτου κάποτε, κάποια Σύνοδος τοὺς καταδικάσει! Κι αὐτά, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁλόκληρη ἡ Ἁγιογραφικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση μιλᾶ γιὰ ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ποὺ ἡ ἀλλοίωση τοῦ ὀρθόδοξου φρονήματος τῶν πιστῶν ἐπισυμβαίνει μὲ γεωμετρικοὺς ρυθμούς!

    Δυστυχῶς οἱ τοιοῦτοι, ὡς ὁ Τελεβάντος, κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ἔχουν παραστρατήσει «καὶ ἁμαρτάνουν ὄντες αὐτοκατάκριτοι» (Τίτ. 3, 11), «διαστρέφοντες τὰς ὁδοὺς Κυρίου τὰς εὐθείας» (Πράξ. 13, 10) καὶ κατασυκοφαντοῦντες τοὺς ἄλλους!

   Ἀφήνουμε στὴν ἄκρη τὰ ἑκατοντάδες πατερικὰ χωρία ποὺ ἔχουμε παρουσιάσει καὶ μένουμε σὲ τρία· μιὰ φράση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δυὸ χωρία ποὺ τοῦ ...ξέφυγαν καὶ τὰ δημοσιεύει τὸ ἴδιο τὸ ἱστολόγιο "Τελεβάντος"! Γιατὶ καὶ μόνον αὐτά, ἀρκοῦν γιὰ νὰ ἀποδείξουν τὴν διαστροφὴ ποὺ κάνει ὁ Τελεβάντος, συνεχίζοντας νὰ προπαγανδίζει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ἕως ὅτου κάθε Ὀρθόδοξη φωνὴ θὰ ἔχει φιμωθεῖ, καθ' ὅν τρόπο τοῦτο πραγματοποιεῖται ἀκόμα και σ' αὐτὸ τὸ ἄλλοτε κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ Ἅγιον Ὄρος!

     Μᾶς διδάσκει, λοιπόν, ὁ τῆς ἀγάπης Εὐαγγελιστής:

    «Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει,  μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β΄ Ἰωάν. 1, 10).

   Καὶ μᾶς λέγει τὸ ἱστολόγιο Τελεβάντος, σὲ σημερινή του μάλιστα ἀνάρτηση (ταιριάζοντας βέβαια αὐτὰ ποὺ γράφει μόνο ὅπου τὸν συμφέρει, ὄχι ὅμως καὶ στὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο):

   «Μα ούτε και την ορθόδοξη απάντηση του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, που όντας φυλακισμένος έλεγε στους μονοθελήτας όταν τον ρωτούσαν: “ου κοινωνείς τω θρόνῳ Κωνσταντινουπόλεως;” ότι: “ου κοινωνώ... ότι τας αγίας τέσσαρας συνόδους εξέβαλον”... Δεν άκουσε ποτέ του τον Άγιο και Μεγάλο Φώτιο που συνιστούσε στους Ορθοδόξους “Αιρετικός εστίν ο ποιμήν; Λύκος εστί...φύγε την κοινωνίαν αυτού και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως”» (ἐδῶ).

    Ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ ἀκούει ὁ Τελεβάντος! Καὶ νὰ φανταστεῖ κανεὶς ὅτι ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος δὲν κατάργησε 4 συνόδους (ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Μάξιμος), ἀλλὰ 9 Οἰκουμενικὲς καὶ ἑκατοντάδες τοπικὲς ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ "Μία" Ἐκκλησία καὶ "ἕνα" Βάπτισμα.

   Κι ἔχει τὴν ἀπαίτηση ὁ κ. Π. Τελεβάντος, νὰ μὴν ἀκολουθήσουμε τὸν Ἀπόστολο τοῦ Χριστοῦ, τοὺς Ἁγίους, ἀλλὰ τὸν ἑαυτό του, ποὺ ὑπηρετεῖ, πλέον, ἀντίχριστες καταστάσεις.

    Ὁ Μέγας «Πάπας» τῆς Ἀμερικῆς, λοιπόν, Τελεβάντος ...τρέμει σύγκορμος, ὄχι γιὰ τὸ σχίσμα ποὺ ἔχει κάνει ὁ Μέγας Πάπας τῆς Ἀνατολῆς κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλὰ φοβούμενος μήπως καὶ βρεθοῦν ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν τοὺς Ἁγίους καὶ θὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς σχισματικοὺς καὶ αἱρετικοὺς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους!

Τὸ δημοσίευμα Τελεβάντου:

«Η νέα Ορθοδοξία» της Πανθρησκείας είναι πια γεγονός

Αλλά, βέβαια, το στοματάκι τους γνωρίζει να υβρίζει και να συκοφαντεί τους Ορθοδόξους πιστούς που αντιδρούν στα καμώματά τους!

Ο "άγγελος" των τριών θρησκειών!

–Νέες Συναυλίες, λοιπόν, με πανθρησκειακά σύμβολα και συμπροσευχές!

–Αλλά και ο ..."άγγελος" των πολιτισμών ζει!

    Πάλι συναυλία μέσα στον ναό στην Γερμανία τώρα για την αγιογράφηση του ναού του Αγίου Ιωάννου στο Μπρουλ. Πάλι θα μαίνεται, ως άλλη Ηρωδιάς, ο π. Γεράσιμος για τον αγώνα των "ορθοδόξων" στην Γερμανία.

Πείτε μας εκπρόσωποι της Ι.Μ. Γερμανίας:

   Πού υπάρχει εκκλησιαστικό παράδειγμα εσόδων από κοντσέρτα σε ναούς; Ο Άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός δεν έπαιρνε ούτε χρήματα που αποκτήθηκαν βρώμικα ούτε καν πρόσφορο που ζυμώθηκε την Κυριακή και εσείς δεχτήκατε ακόμα και δωρεά Καρδιναλίων και για την αγιογράφηση των ναών. Μήπως μετά το κοντσέρτο έχει και «ιερό μπουφέ»; 

 Πού υπάρχει εκκλησιαστικό παράδειγμα προβολής μη ορθοδόξων συμβόλων μέσα στον ναό; Ποιός Ι. Κανόνας το επιτρέπει αυτό;  Αν απαντήσετε δεν θέλουμε ύβρεις αλλά παραδείγματα από την Παράδοση της Εκκλησίας για αυτές τις πρακτικές. Ακούτε π. Γεράσιμε; Πού υπάρχει εκκλησιαστικό παράδειγμα συμπροσευχών ακόμα και με μούφτηδες; Διότι λατινόφρονοι υπάρχουν εδώ και 800 χρόνια. Αυτό δεν είναι μυστικό. Ισλαμόφονοι όμως είναι ένα «καινούργιο θρησκευτικό φρούτο».

    Παρότι όλα αυτά έχουν καταγγελθεί εδώ και ένα 1,5 χρόνο καμία αντίδραση ούτε από τους άλλους ορθόδοξους, «τους ευσεβείς» ούτε από το ποίμνιο, ούτε από την ιεραρχία γενικά.

     Δείτε τις επόμενες φωτογραφίες: 

Ο Άγιος Αχίλλιος (15 Μαΐου), Επίσκοπος Λαρίσης, μέλος της Α΄ Οικουμ. Συνόδου και ...ο σύγχρονος "διάδοχός" του!

     Ἀλήθεια! Ποιά καὶ πόση ἡ κατάντια μας!

Ο Μητροπ. Λαρίσης Ιγνάτιος!

Τοὺς θρόνους Ἁγίων Ἐπισκόπων, ὅπως ὁ ἅγιος Ἀχίλλιος ποὺ πολέμησε τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοὺς κατέχουν ἄνδρες, ὅπως ὁ μητροπολίτης Ἰγνάτιος, ποὺ ὄχι μόνο δὲν καταπολεμοῦν τὶς αἱρέσεις, ἀλλὰ καλοῦν τοὺς αἱρεσιάρχες Βαρθολομαίους στὴν πόλη τους, τοῦς τιμοῦν καὶ συντελοῦν στὴν διάδοση τῆς συγχρόνου αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐπίσκοποι, ποὺ ἀντὶ νὰ θυσιάζονται γιὰ τὸ λαό, κυνηγοῦν τοὺς πιστούς, τοὺς μηνύουν στὰ δικαστήρια καὶ ἀπαιτοῦν χιλιάδες εὐρὼ ἀποζημειώσεις ἀπὸ πολύτεκνους πιστούς. Ἐπίσκοποι ποὺ ζοῦν γιὰ νὰ ἐπιδεικνύουν τὰ ἑκατοντάδες ἀρχιερατικὰ ἄμφια καὶ τὶς μίτρες τους! Ο tempora, o mores!

Ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος γεννήθηκε κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 3ου αἰῶνος μ.Χ. στὴν Καππαδοκία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου (306 – 337 μ.Χ.).    Ἀφοῦ ἔτυχε εὐσεβοῦς παιδείας, ἀπὸ θεῖο ζῆλο κινούμενος, ἐπισκέφθηκε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ στὴ συνέχεια τὴ Ρώμη, ὅπου τὰ λείψανα καὶ οἱ τάφοι τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου προσείλκυαν τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς. Ἀσπάσθηκε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ ἐπιδόθηκε στὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου, περιεχόμενος τὶς διάφορες χῶρες καὶ ἀψηφώντας τὶς ταλαιπωρίες καὶ τοὺς κινδύνους. Ἡ θεοφιλὴς δράση του καὶ τὰ πολλὰ πνευματικὰ χαρίσματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἦταν στολισμένος, τὸν ἀνέδειξαν Ἐπίσκοπος Λαρίσης.      Ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος ἔλαβε μέρος στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔγινε τὸ 325 μ.Χ. στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ συνετέλεσε τὰ μέγιστα στὴν καταδίκη τοῦ Ἀρείου.     Ἀφοῦ ἐπέστρεψε στὴ Λάρισα, ἐπιδόθηκε μὲ ζῆλο στὴ στερέωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως τοῦ ποιμνίου του, μὲ τὴν ὑποστήριξη δὲ τοῦ αὐτοκράτορος κατόρθωσε νὰ καταστρέψει τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς καὶ νὰ ἱδρύσει στὴ θέση τους Χριστιανικούς.     Ἔτσι θεοφιλῶς ἀφοῦ ἔζησε ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος καὶ ἀφοῦ ἐπιτέλεσε πολλὰ θαύματα, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε. Λαρίσης σε πρόεδρον, καὶ πολιοῦχον λαμπρόν, ἡ χάρις ἀνέδειξεν, ὡς Ἱεράρχην σοφόν, παμμάκαρ Ἀχίλλιε· σὺ γὰρ τὸ τῆς Τριάδος, ὁμοούσιον κράτος, θαύμασί τε καὶ λόγοις, κατετράνωσας κόσμῳ. Ἣν Πάτερ ἐξευμενίζου, τοῖς σὲ γεραίρουσι. Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ.  Τῆς οἰκουμένης τὸν ἀστέρα τὸν ἀνέσπερον Καὶ Λαρισαίων τὸν ποιμένα τὸν ἀκοίμητον Τὸν ἀχίλλιον ὑμνήσωμεν ἐκβοῶντες· Παρρησίαν κεκτημένος πρὸς τὸν Κύριον Ἐκ παντοίας τρικυμίας ἡμᾶς λύτρωσαι Τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Ἀχίλλιε. Μεγαλυνάριον. Χαίροις τῆς Ἑῴας ἀστὴρ λαμπρός, καὶ τῶν Λαρισαίων, λαμπαδοῦχος καὶ ὁδηγός, χαίροις εὐσεβείας, λειμὼν ὁ ἀνθηφόρος, Ἀχίλλιε παμμάκαρ, Τριάδος πρόμαχε. Πηγή

Για όσους ειλικρινά ευλαβούνται τον Άγιο Παΐσιο: Ας δουν ότι καταδικάζει την σιωπή τους σε θέματα Πίστεως! --Η σιωπή προέρχεται από συμφέρον!

 Άγιος Παΐσιος:

Έγκλημα η σιωπή της Εκκλησίας ενάντια στους Άθεους

Είχε έρθει στο Καλύβι ένας άθεος μέχρι το κόκκαλο. Αφού είπε διάφορα, μετά μού λέει: «Εγώ είμαι εικονομάχος».

Από εκεί πού δεν πίστευε τίποτε, ύστερα έλεγε ότι είναι εικονομάχος. «Βρε αθεόφοβε, τού λέω, εσύ αφού δεν πιστεύεις σε τίποτε, τι μου λες ότι είσαι εικονομάχος;

Τότε, τον καιρό τής Εικονομαχίας [2], μερικοί Χριστιανοί από υπερβολικό ζήλο έπεσαν σε πλάνη, έφθασαν στην άλλη άκρη, και μετά ή Εκκλησία τοποθέτησε το θέμα· δεν είναι ότι δεν πίστευαν». Υποστήριζε εν τω μεταξύ όλη την σημερινή κατάσταση. Μαλώσαμε εκεί πέρα.
«Καλά, του λέω, κατάσταση είναι αυτή; Δικαστικοί να φοβούνται να δικάσουν, να κάνουν μηνύσεις για εγκληματίες και να τους απειλούν ό ένας και ό άλλος και να αναγκάζονται να τις αποσύρουν; Και τελικά ποιοί κυβερνούν; Σε αναπαύει αυτή ή κατάσταση; Υποστηρίζεις αυτούς; Εσύ είσαι εγκληματίας. Γι’ αυτό ήρθες; Άντε, φύγε Από εδώ!». Τον έδιωξα.

– Γέροντα, δεν φοβάστε έτσι πού μιλάτε;

– Τι να φοβηθώ; Τον τάφο μου τον έχω ανοίξει. Αν δεν τον είχα ανοίξει, θα με απασχολούσε πού θα κουραζόταν ό άλλος να σκάψει. Τώρα θα χρειασθεί να ρίξει μόνο λίγους τενεκέδες χώμα…
‘Έχω ύπ’ όψιν μου έναν άλλον άθεο, έναν βλάσφημο, πού τον αφήνουν στην τηλεόραση και μιλάει, ενώ έχει πεί τά πιο βλάσφημα λόγια για Τον Χριστό καί την Παναγία. Δεν παίρνει καί ή Εκκλησία μιά θέση να αφορίση μερικούς. Αυτούς έπρεπε να τους αφορίζη ή Εκκλησία.Λυπούνται Τον αφορισμό!

– Γέροντα, τι θα καταλάβουν με τον αφορισμό, αφού τίποτε δεν παραδέχονται;

– Τουλάχιστον να φανεί ότι ή Εκκλησία παίρνει μιά θέση.

– Ή σιωπή της, Γέροντα, είναι σαν να τά αναγνωρίζει;

– Ναι. Έγραψε ένας κάτι βλάσφημα για την Παναγία καί κανείς δεν μίλησε. Λέω σε κάποιον: «Δεν είδες τι γράφει εκείνος;». «Έ, τι να τους κάνεις, μού λέει. Θα λερωθείς, αν ασχοληθείς μαζί τους». Φοβούνται να μιλήσουν.

– Τι είχε να φοβηθεί, Γέροντα;

– Να μη γράψουν τίποτε γι’ αυτόν καί εκτεθεί, καί ανέχεται να βλασφημήται η Παναγία! Να μη θέλουμε να βγάλει ό άλλος το φίδι από την τρύπα, για να έχουμε εμείς την ησυχία μας. Αυτό είναι έλλειψη αγάπης. Ύστερα αρχίζει ο άνθρωπος να κινείται