Σάββατο 27 Μαΐου 2017

Αρχιεπίσκοπος και Μητροπολίτες έχουν αποδεχθεί πλέον την κακόδοξη Σύνοδο, και οι υπόλοιποι Ποιμένες σιωπούν!


Ρεπορτάζ για το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας:
Μάκης Αδαμόπουλος

   Θέματα της επικαιρότητας, αλλά και κοινωνικά ζητήματα απασχόλησαν το πρωί τον Αρχιεπίσκοπο και τους πρώην μαθητές του από την Λεόντειο Σχολή σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Συνοδικό Μέγαρο.
 Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη των κεκοιμημένων αποφοίτων της Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης των ετών 1967 και 1968. Το πρωί τελέσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο μνημόσυνο στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, παρουσία του Επισκόπου Θαυμακού κ. Ιακώβου, Ηγουμένου της Μονής, του Πρωτοσυγκέλλου της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτη Συμεών Βολιώτη, αποφοίτων της Λεοντείου και συγγενών τους.
 Μετά το μνημόσυνο ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε πως «τα πιο δυνατά συναισθήματα είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Η ανάμνηση των προσώπων που έζησαν μαζί μας, συνεργαστήκαμε ή οι φιλίες που έχουν δημιουργηθεί. Θυμάμαι όλους αυτούς τους μαθητές που πριν από περίπου πενήντα χρόνια συνόδευσαν τον δάσκαλό τους για να συμπροσευχηθούν και να του ευχηθούν για την καινούργια αποστολή του που δεν ήταν και τόσο διαφορετική, μαθητεία και αγάπη μέσα στο σχολείο, μαθητεία και αγάπη μέσα στην κοινωνία».
 Για την σημερινή εκδήλωση ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε πως «χρειάζεται ένας έπαινος για όσους σκέφτηκαν και συνετέλεσαν, ώστε να είμαστε εδώ σήμερα. Είναι μία ημέρα σταθμός στη ζωή μας, γιατί ο καθένας έχει κάτι να θυμηθεί», ενώ ευχήθηκε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των κεκοιμημένων αποφοίτων.
 Αμέσως μετά στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος οι πρώην μαθητές του Αρχιεπισκόπου και συγγενείς αυτών, τον ευχαρίστησαν πολύ για την συμμετοχή του στην εκδήλωση, για την τέλεση του μνημοσύνου, αλλά και για την αγάπη και το ενδιαφέρον του προς τους παλιούς του μαθητές, ενώ εξήραν το σημαντικό φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Αρχιεπισκοπής. Στη συνέχεια συνομίλησαν μαζί του και του έθεσαν καίρια ερωτήματα που απασχολούν την κοινωνία, όπως για παράδειγμα η οικονομική κρίση, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος και η μετανάστευση των νέων.

Σχετικά με την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στο Κολυμπάρι Χανίων ο Αρχιεπίσκοπος την χαρακτήρισε μεγάλο γεγονός για την Εκκλησία, αφού, εξάλλου προετοιμαζόταν πολλά χρόνια με πολλά προβλήματα. Αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίσθηκαν και ευχήθηκε να επικρατήσει η αγάπη του Χριστού, όσο μπορεί περισσότερο, πέρα από μικρότητες και εγωισμούς. «Ένα μήνυμα, κατά την άποψή μου, είναι ότι έγινε με δυσκολίες, αλλά πρέπει να συνεχιστεί». Μίλησε, επίσης, για τα προβλήματα και τις δυσκολίες της εποχής λέγοντας πως «η οικονομική κρίση, η οποία είναι πρωτίστως βέβαια πνευματική, θα

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΩΣ ΤΙΜΟΥΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΟΥΣ 318 ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;

   Τοῦ Λεοντίου Διονυσίου


   «Ἀνησυχητικὴ ἐκκοσμίκευσις. Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ καὶ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀλλὰ καὶ τὰ τροπάρια τῶν Αἴνων, ἐὰν δὲν ἀποτελοῦν εἶδος μουσειακό, ἐὰν ἡ ἀκρόασίς των δὲν ἀποσκοπῆ εἰς τέρψιν τῆς ἀκοῆς, ἀλλὰ ἐκλαμβάνονται ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὡς θεία τροφή, ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ὁποίων ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ προκαλοῦν φοβερὰ κρίσιν συνειδήσεως εἰς ὅλους καὶ ἰδίως εἰς τοὺς ποιμένας μας.
     Συγκεκριμένως:
    Α) Ὁ μέγιστος τῶν Ἀποστόλων Παῦλος δίδει σαφῆ ἐντολὴν πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους: “Προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ” τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ “ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος”.  Καὶ ἀπὸ τί νὰ προσέχουμε Ἅγιε Παῦλε; Ποιὸς κίνδυνος ὑπάρχει; Διότι (μᾶς ἀπαντᾶ) γνωρίζω “ὅτι εἰσελεύσονται λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου… λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν”: θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ψευδοδιδάσκαλοι ἄγριοι καὶ σκληροί, δηλαδή, αἱρετικοὶ (Πράξ. κ΄ 28–30).

   Β) Ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος εἰς τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, ἀφʼ ἑνὸς μὲν παρακαλεῖ τὸν Πατέρα Του ἵνα διαφυλάξη τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ εἶναι ἑνωμένοι διὰ τῆς μιᾶς Πίστεως μεταξύ των καὶ μὲ τὸν Θεόν, ἀφʼ ἑτέρου δὲ δηλώνει ὅτι, ἐνόσω ἦτο μαζί των εἰς τὸν κόσμον, αὐτὸ τὸ ἔργον τὸ ἐφρόντιζεν ὁ Ἴδιος: “ὅτε ἤμην μετʼ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου” καὶ τοὺς “ἐφύλαξα”, ὥστε νὰ μὴ ἀπωλέσουν τὴν πίστιν καὶ τὴν σωτηρίαν των (Ἰω. ιζ΄ 11–12). Καὶ ἔδωσεν Ἐντολὴν εἰς τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς διαδόχους τους Ἐπισκόπους, μὲ τὴν ἰδίαν ἀνύσταχτον φροντίδα νὰ ἐπιμελῶνται τὴν διατήρησιν τῆς πίστεως, ἀφοῦ μόνον ὅσοι ἔχουν τὴν ἰδίαν πίστιν δύνανται νὰ ἐνωθῶσι μετʼ Αὐτοῦ καὶ μετὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός: “ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ ἐν ἐμοί, καγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν” καὶ ἐφʼ ὅσον τότε, καὶ μόνον τότε, εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήση ἱεραποστολικῶς τὸ κήρυγμα καὶ νὰ προκύψη ὡς ἀγαθὸν ἀποτέλεσμα ἡ εἰς τὸν Σωτῆρα Χριστὸν ὀρθόδοξος πίστις: “ἵνα ὁ κόσμος πιστεύση ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας” (Ἰω. ιζ΄ 21).
   Γ) Αὐτὴν τὴν Χριστοθεϊκὴν Ἐντολὴν ἐφήρμοσεν ὁ οὐράνιος Παῦλος, οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι θεοφόροι Πατέρες, τῶν ὁποίων σήμερον ἑορτάζομεν τὴν ἱερὰν μνήμην. Ἑνότητα καὶ ἕνωσιν μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτευχθῆ (ἄρα καθίσταται ἀνέφικτος καὶ ἡ σωτηρία), χωρὶς τὴν ἰδίαν πίστιν. Τοῦτο τὸ ἐννόησαν καλῶς οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Καὶ διὰ τοῦτο συνέχισαν ἐπιστημονικῶς ἐφαρμόζοντες τὴν ποιμαντικὴν τέχνην τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, τὴν ὁποίαν πολλοὶ σύγχρονοι διάδοχοί των εἰς τοὺς θρόνους ἀλλʼ οὐχὶ καὶ εἰς τοὺς τρόπους, ἔχουν ρίψει εἰς τὸν κάλαθον τῶν ἀχρήστων, ἀρνούμενοι προδοτικῶς τὸν θεῖον ρόλον, ποὺ τοὺς ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός. Καὶ ἀντὶ νὰ “προσέχουν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ”, ἀντὶ νὰ “φυλάττουν καὶ νὰ “τηροῦν τοὺς πιστοὺς ἐν τῷ ὀνόματί Του” (δηλαδὴ τὴν ἀκεραία Ὀρθόδοξον πίστιν), ἢ ἔχουν γίνει οἱ ἴδιοι λύκοι βαρεῖς, ἢ ἔχουν ἐγκαταλείψει τὸ ποίμνιο εἰς τοὺς λύκους. Ψάλαμε σήμερα εἰς τοὺς Αἴνους: “Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, …οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ...”.
   Ἐρωτῶμεν μετὰ σεβασμοῦ (ὡς ἁρμόζει εἰς τὸ ὑψηλὸν ἀξίωμά τους) τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες Ἐπισκόπους: Μὲ ποῖον τρόπον ἐφαρμόζουν ὅλες τὶς ἀνωτέρω ποιμαντικὲς ἐντολὲς καὶ προτροπές; Μετὰ ποίας ἐπιστημονικῆς ποιμαντικῆς τακτικῆς χρησιμοποιοῦν τὴν παραδεδομένην πεῖραν αἰώνων (ἣν συνέλεξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες) ἢ ἐφαρμόζουν τὴν ἐντολὴν τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Ἀθηναγόρα και τῶν διαδόχων του ἐν Οἰκουμενισμῷ, ὅστις ἐσυμβούλευε ἵνα τοποθετήσωμεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον (ὡς μουσειακὸν ὑλικὸν ἀχρείαστον διὰ τὰς ἡμέρας μας)τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας; Ἔχουν ἱερὸν “θυμὸν” (ὡς οἱ ἑορταζόμενοι σήμερα Πατέρες) κατὰ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἐπὶ δεκαετίες “λυμαίνονται” τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἢ μήπως, οἱ Ἐπίσκοποί μας (καὶ ἡμεῖς μαζί τους) οὔτε κἂν γνωρίζουν ποιοὶ εἶναι σήμερα “οἱ λοιμώδεις λύκοι” Οἰκουμενιστές; (Οἱ ὁποῖοι εἶναι ὡς πρόσωπα ἀγαπητοί, καὶ ὁ ἀγώνας μας εἶναι δυνατὸν νὰ συμβάλλη καὶ εἰς αὐτῶν τὴν σωτηρία). Ἂν ποιμένες καὶ ποιμαινόμενοι δὲν γνωρίζουν τοὺς αἱρετικούς, τότε κατὰ ποίων θὰ ἐκσφενδονίσουν τὴν σφενδόνην τοῦ Πνεύματος; Καὶ πῶς, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει μιμούμεθα καὶ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ σήμερα ἑορτάζομε; Ἐπιτρέποντες εἰς τοὺς αἱρετικοὺς νὰ ἁλώνουν τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ συμφυρόμενοι μετʼ αὐτῶν καὶ τιμῶντες αὐτούς; Ἄς σκεφθοῦμε σοβαρά: Πόσο τίμιοι καὶ εἰλικρινεῖς εἴμεθα μὲ τοὺς ἑαυτούς μας;


   Καὶ ἐπιτέλους, μήπως ἡ ὑποκρισία ἔχει καὶ τὰ ὅριά της;».


Το νέο βιβλίο για το Ημερολογιακό: "Ου βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες". Του κ. Ιωάννη Ρίζου


(Γ΄ μέρος)
        
  Πρόκειται για μια νέα θαυμάσια μελέτη τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου.

   Ὅπως ὁ ἴδιος σημειώνει:

     «η μελέτη αυτή επικεντρώνεται με ουσιαστική ιστορική τεκμηρίωση στα καίρια σημεία του προβλήματος της εορτολογικής ασυμφωνίας που εμφανίστηκε ανά τους αιώνες μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Παρουσιάζεται ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε αυτή η ασυμφωνία με αποκορύφωμα το ημερολογιακό Σχίσμα του 1924».
  
     Πιστεύουμε, ὅσοι μελετήσουν τὰ νέα στοιχεῖα ποὺ παραθέτει ὁ συγγραφέας, νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ Ἡμερολόγιο, παρ’ ὅτι κακῶς εἰσήχθη, δὲν ἀποτελεῖ δόγμα, οὔτε ἅπτεται κάποιου δόγματος. Σὲ καιρὸ Παναιρέσεως ἐσχατολογικῆς (ὅπως ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὁ Οἰκουμενισμός), ὅσοι θέλουν νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ πολεμήσουν τὴν Παναίρεση, πρέπει νὰ εἶναι ἑνωμένοι στὴν Πίστη, ἀφήνοντες μὴ δογματικὰ θέματα γιὰ ἀργότερα.  (Πιστεύουμε... Ἔτσι γράφαμε στὸ Α΄ καὶ Β΄ μέρος! Ἀλλὰ τώρα δὲν πιστεύουμε, τουλάχιστον ἀπὸ τοὺς λαϊκοὺς "ἡγέτες" τῶν Παλαιοημερολογητῶν -γιατὶ οἱ Ἐπίσκοποί τους δὲν καταδέχονται, ἀπαξιοῦν νὰ μιλήσουν- κάποια "μετάνοια" καὶ ἀλλαγὴ πορείας. Ἤδη, πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀνάρτηση καὶ τὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα ποὺ κατατίθενται στὸ βιβλίο τοῦ κ. Ρίζου καί, ἀσφαλῶς ἡ μελέτη τους, ἔσπευσαν νὰ ἀπαντήσουν, ἀποδεικνύοντας ὅτι δὲν περιμένουν τὴν ὁλοκλήρωση τῶν ἐπιχειρήματων καὶ τὴν ἀνάπτυξη ὅλων τῶν πτυχῶν τοῦ προβλήματος, δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει οὐσιαστικὰ ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ δικαίωσή τους καὶ ἡ "απόδειξη στοὺς ὀπαδοὺς πὼς ὅ,τι καὶ νὰ ποῦν οἱ ἄλλοι, ἐμεῖς "ἔχουμε" δίκιο!).
«Π.Π.»

1.   Η εορτολογική καινοτομία είναι το πρώτο βήμα του οικουμενισμού;

Ένα πολύ διαδεδομένο αλλά τεχνητό επιχείρημα των παλαιοημερολογιτών, ως υπερασπιστικό της επανάστασης τους, είναι ότι η ημερολογιακή μεταβολή ήταν το πρώτο βήμα του Οικουμενισμού. «Το εορτολόγιον ετέθη ως προφυλακή του Οικουμενισμού»,[1] λένε και γράφουν. Αυτή η άποψη είναι τεχνητή και δημιουργήθηκε πολλές δεκαετίες αργότερα από το Σχίσμα, μια που δεν την συναντάμε σε κανέναν κείμενο των πρώτων είκοσι πέντε ετών των πρωταγωνιστών παλαιοημερολογιτών. Όταν έγινε το Σχίσμα αυτό έπρεπε να έχει τεκμηριωθεί πλήρως για να νομιμοποιηθεί κι όχι να τεκμηριωθεί αναδρομικά με γεγονότα που θα συνέβαιναν δεκαετίες αργότερα και κανείς δεν δήλωνε προκαταβολικά ότι θα συνέβαιναν. Έπρεπε να υπάρχουν ταυτόχρονα και πλήρη κατατεθειμένα  στην διακήρυξη της διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας όλα τα στοιχεία που θα απεδείκνυαν την αναγκαιότητα της απόσχισης.
Τότε όμως κανείς δεν ήξερε ούτε τον οικουμενισμό, ούτε κάποια επερχόμενη αίρεση με οποιοδήποτε όνομα. Όποια επιχειρηματολογία λοιπόν γράφτηκε τότε, αφορούσε μόνο το ημερολόγιο και την ημερολογιακή μεταβολή. Προς επίρρωση των παραπάνω θέτουμε υπ΄οψιν του αναγνώστου τα εξής:
1) Το 1920 δημοσιεύεται μία εγκύκλιος από το πατριαρχείο ΚΠόλεως που περιγράφει τα βήματα με βάση τα οποία οι φιλενωτικοί του Φαναρίου σκοπεύουν να προωθήσουν την προσέγγιση των αιρέσεων –που για πρώτη φορά ονομάζονται «εκκλησίες»– με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πολύ περιέργως οι αντιδράσεις του «ευαίσθητου» κλήρου και λαού που σε δύο χρόνια θα επαναστατούσαν μόνο στην ημερολογιακή–εορτολογική μεταβολή ήταν ανύπαρκτες σχετικά με αυτήν την εγκύκλιο.

2) Το 1922  γίνεται κάτι ακόμα χειρότερο. Το πατριαρχείο ΚΠολης αναγνωρίζει την ιεροσύνη των Αγγλικανών, τους αποδίδει έτσι εκκλησιαστικότητα, τους αναγνωρίζει δηλαδή ως εκκλησία αναγνωρίζοντας και τα μυστήριά τους.[2] Την στιγμή αυτή που διαπράχθηκε αυτή η απόλυτη (οικουμενιστική) προδοσία σε επίπεδο δογμάτων και Πίστεως δεν αντέδρασε κανείς. Δεν έγραψε κανείς τίποτα, κλήρος και λαός που χάλασαν τον κόσμο για το ημερολόγιο δεν ασχολήθηκαν καθόλου! Μοιάζει σα να  μπήκαν ήδη οι εχθροί της Πίστεως μέσα στο κάστρο, και οι φύλακες, όχι μόνο δεν αντέδρασαν άλλα γύρισαν τα κιάλια τους στον κάμπο και αναγνώρισαν ότι οι εχθροί έρχονται από μακριά με πολιορκητικό κριό το ημερολόγιο. Ακόμα και 13 χρόνια μετά, το 1937 οι τρεις επίσκοποι ανέλαβαν την ηγεσία της παλαιοημερολογίτικης κίνησης, στην επιστολή απόσχισης τους δεν γράφουν απολύτως τίποτα για την προδοσία με τους Αγγλικανούς! Και ούτε επίσης

Το "νοητό" της απομακρύνσεως από τους Οικουμενιστές, ως από αστρολόγων οι αστρονόμοι!


Διάλογοι μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας
και άλλων ομολογιών


Και  το  α ν ό η τ ο  του  αιτήματος ένωσης  των  Εκκλησιών!

 π. Ιωάννη Ρωμανίδη

   Η απομάκρυνση μερικών αιρετικών ομάδων από την Εκκλησία δημιούργησε διάφορα προβλήματα και επιδιώκεται η επαναφορά τους που ονομάζεται "ένωση των Εκκλησιών". Γίνονται διάλογοι για να βρεθούν εκείνα που χωρίζουν ή εκείνα που ενώνουν, εξετάζονται τα κοινά σημεία ή οι διαφορές. Διάλογοι μπορεί να γίνουν, αλλά πρέπει να γίνονται με σωστό τρόπο.


«Μέσα σε αυτά τα πλαίσια καλός είναι ο διάλογος μεταξύ των "Εκκλησιών", καθόλου δεν βλάπτει και μάλιστα θα κάνει καλό και σε μας και στους άλλους Χριστιανούς. Σε μας, διότι θα μας αναγκάση να σκεφτόμαστε πιο σοβαρά και πιο επιστημονικά και πιο ιστορικά, και τους άλλους θα ωφελήση πάρα πολύ, διότι μέχρι στιγμής και οι Προτεστάντες και οι Παπικοί έχουν μίαν καταπληκτική άγνοια της Ορθοδόξου παραδόσεως.

Λοιπόν, ο διάλογος πρέπει να γίνει προς όλες τις κατευθύνσεις.

Αλλά νομίζω, ότι ο διάλογος με τις θετικές επιστήμες προέχει, διότι, αυτός ο διάλογος με τις θετικές επιστήμες θα επηρεάσει πάρα πολύ και τον διάλογο με τους άλλους Χριστιανούς Προτεστάντες και Παπικούς και Μονοφυσίτες».

Ο διάλογος μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και άλλων ομολογιών μπορεί να εντοπίσει τις διαφορές, αλλά δεν μπορεί να γίνει ένωση, αν οι αιρετικοί δεν διορθωθούν. Και αυτό γιατί έχουν διαφορετικές προϋποθέσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει ένωση Ορθοδόξων και αιρετικών, όπως δεν μπορεί να υπάρξει ένωση μεταξύ επιστημόνων αστρονόμων και στοχαστών αστρολόγων.

«Η παλιά αστρονομία λεγόταν αστρολογία, και εδώ υπάρχει μια σαφής διάκριση μεταξύ αστρονομίας και αστρολογίας. Η αστρονομία είναι μία επιστήμη που βασίζεται μόνον στην εμπειρία, μόνον στην παρατηρητικότητα. Αντίθετα η αστρολογία βασίζεται και στην παρατήρηση αλλά και στον στοχασμό. Στον τομέα της παρατηρήσεως δεν ήταν επαρκής, διότι χρησιμοποιούσε το γυμνό μάτι και δεν είχε υπ' όψη την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει ή να κατασκευάσει επιστημονικά όργανα για να υποβοηθήσουν αυτά τα επιστημονικά όργανα να κάνουν τα μάτια του ανθρώπου και την παρατηρητική του ικανότητα ισχυρότερη ώστε να βλέπει με πιο πολλή ακρίβεια την πραγματικότητα.

Ο αστρονόμος χρησιμοποιεί τα μάτια, τις αισθήσεις του, αλλά ενισχυμένα από όργανα τα οποία ο ίδιος ο άνθρωπος ευρήκε. Η αστρολογία όμως κάνει ένα βήμα πιο πέρα από την παρατήρηση και με τον στοχασμό και μέσω των δεισιδαιμονιών πιστεύει ότι με την αστρολογία μπορεί και να θρησκεύει και να προφητεύει και να λατρεύει και να εξηγεί διάφορα φαινόμενα και να προφητεύει ακόμα και το μέλλον κ.ο.κ.

Οπότε. Η αστρολογία ξεφεύγει πλέον από τα όρια της ελεγχόμενης επιστήμης, βάσει της εμπειρίας και των πειραμάτων, και βαίνει εδώ και κει και κατ’ αυτόν τον τρόπο ταυτίζεται πλέον η αστρολογία με την δεισιδαιμονία. 

Φαντασθείτε τώρα να καλούμεθα με συνεχή παράπονα των πολιτικών, σε μία προσπάθεια για το καλό της κοινωνίας, να βρεθεί κάποιος τρόπος να ενωθεί η αστρολογία με την αστρονομία και να μη μαλώνουν μεταξύ τους πλέον οι αστρολόγοι και οι αστρονόμοι, δηλαδή, και να έχουμε την επιταγή και την πίεση της σημερινής κοινωνίας να ενωθούνε οι αστρολόγοι και οι αστρονόμοι και να μην έχουμε δύο ενώσεις διαφορετικές, να υποταχθούνε σε μία παγκόσμια ένωση.

Ας υποθέσουμε ότι υπήρχαν δύο-τρεις "associations", δηλαδή ενώσεις αστρολόγων και μία ένωση αστρονόμων. Θα ήταν δυνατόν σήμερα ο σοβαρός κόσμος που άρχεται και άρχει μέσα στον κόσμο, θα υπήρχε ποτέ καμιά σοβαρή προσπάθεια να παραγγέλλουν οι ιθύνοντες, οι πολιτικοί αρχηγοί και όλοι, δηλαδή, να γίνει μια προσπάθεια η αστρολογία να ενωθεί με την αστρονομία; Και να γίνουν μία επιστήμη και με ενιαίους επιστήμονες και μια ενιαία διοίκηση; Γίνεται αυτό το πράγμα, δηλαδή; Ρωτώ δηλαδή. Δεν θα προκαλούσε τον γέλωτα όλου του κόσμου εάν κανείς πρότεινε ποτέ ένα τέτοιο πράγμα. Ρωτάω. Εσείς τι νομίζετε, δηλαδή, Θα ήταν αστείο δηλαδή, αστείο δεν θα ήταν. Και βέβαια θα ήταν αστείο».

«Πάντως, στην αστρονομία και αστρολογία ουδέποτε θα εφαντάζετο κανείς την ιδέα σήμερα ότι πρέπει να υπάρχει μια οικουμενική κίνηση για την ενότητα των αστρονόμων και των αστρολόγων».

Των Αγίων Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου



γίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἀρχιεπ. Ἀχρίδος




   Μὲ τὸ ἑρμηνευτικὸ αὐτὸ κείμενο τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, ὁ ἅγιος Νικόλαος ἐκτὸς τῶν ἄλλων θίγει καὶ κάποιους λόγους, τοῦ γιατί οἱ σύγχρονοι ποιμένες  –κι ἐμεῖς μαζί τους– παραδοθήκαμε στοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Γιατί δὲν φοβόμαστε μήπως κοινωνώντας μὲ τὴν πλάνη, χάσουμε τὴν σωστικὴ ἀλήθεια!

   Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη μίας πολὺ μικρῆς ὁμάδας μαθητῶν καὶ ὀπαδῶν Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτὼ γλυκεῖς, εὐώδεις καὶ ἀμάραντους καρπούς. Μιὰ μικρὴ ἀλλά ἐκλεκτὴ ὁμάδα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ τριακόσιοι δεκαοκτὼ ἅγιοι πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ συνῆλθε στὴ Νίκαια τὸ 325 μ. Χ., τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση, ἀποσαφήνιση καὶ βεβαίωση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.
   Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὴν Ἐκκλησία εἶχαν ἐμφανιστεῖ «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. κ' 29), πού φοροῦσαν ροῦχα ὅμοια μὲ τῶν ποιμένων. Αὐτοὶ εἶχαν ἔκλυτη ζωὴ καὶ γι' αὐτὸ δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν μέσα τους τόπο γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἔπεσαν κι οἱ ἴδιοι, ἀλλά παρέσυραν καὶ τοὺς πιστοὺς σὲ πλάνες. Ἡ διδασκαλία τους ἦταν διαβρωτική, ὅπως κι ἡ ζωή τους.
  Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λοιπὸν σύναξε τοὺς ἁγίους αὐτοὺς τοῦ Θεοῦ σὲ μιὰ Σύνοδο, ὥστε νὰ φανοῦν οἱ ἀληθινοὶ διδάσκαλοι τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πλανεμένους· νὰ φανεῖ ἡ δύναμη ἐκείνων πού ἀγωνίζονται γιὰ τὸν Χριστὸ ἐναντίον ἐκείνων ποὺ τὸν πολεμοῦν καὶ νὰ διακριθεῖ ὁ γλυκὺς καρπὸς τοῦ καλοῦ Δέντρου, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σάπιους καὶ πικροὺς καρποὺς τοῦ δέντρου τοῦ πονηροῦ.

Warum der Ökumenismus die größte Häresie in der Geschichte der Kirche darstellt

     Μᾶς ἐστάλη τὸ παρακάτω ἄρθρο ποὺ μετέφρασε στὰ Γερμανικὰ ὁ ἁγιορείτης μοναχὸς Ἰωσήφ. Ἀνήκει στὸν κ. Ἀδαμάντιο Τσακίρογλου καὶ προορίζεται γιὰ τοὺς Ὀρθόδοξους ἀδελφούς μας στὴ Γερμανία, ποὺ ψάχνουν ἀπεγνωσμένα νὰ βροῦν ὀρθόδοξο ποιμένα καὶ Ναό γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν καί ...δὲν βρίσκουν!  (Στὸ τέλος δημοσιεύεται τὸ ἄρθρο καὶ στὰ ἑλληνικά).



Γιατὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας


von Adamantios Tsakiroglou

Weil viele uninformierte Gläubige fragen: "Was ist das Schlechte am sogenannten Ökumenismus und warum sprechen einige über Panhäresie und Verunreinigung, und werden dadurch Bischöfe und Priester beschuldigt, welche sich nicht von den Ökumenisten fernhalten, obwohl doch diese ganze Bewegung von den heutigen Verhältnissen auferlegt wird?"- halten wir es für nötig, die folgenden notwendigen Feststellungen in Bezug auf den Charakter des Ökumenismus zu treffen.


Der Ökumenismus ist:

Feind Gottes, da er Verständnis fordert für jene außerhalb der Kirche, und den Häresien und verschiedenen Religionen Anteil am Errettungswekes Gottes zugesteht und einige von denen unrechterweise "abrahamitisch" nennt. Nach dem Apostel Paulus werden jedoch jene mit dem (rechten) Glauben als Söhne Abrahams bezeichnet (Gal. 3,7): "Die des Glaubens sind, das sind Gottes Kinder".

Feind Christi, da nach der "Theologie" des Zisiula dem (Gott-) Vater die Führungsrolle zuerkannt wird, welche automatisch den Sohn herabstuft. Diese Herabstufung bemühten sich auch der Arianismus und der Nestorianismus aufzuzwingen. Gleichzeitig, indem sie die Monophysiten als Kirchen anerkennen, erkennen sie auch deren Häresie - hinsichtlich einer Natur Christi - als Dogma an, so mit dem Dogma des Orthodoxen Glaubens in Widerspruch kommend.

Feind des Heiligen Geistes, da er das Papsttum trotz des "Filioque" als Kirche anerkennt und ihm Priesterschaft und Apostolische Nachfolge zuerkennt.

Feind der Heiligen Dreiheit, da mit der "Führungsrolle des Vaters" der Sohn und der Heilige Geist herabgesetzt werden. Gleichzeitig lehren sie: "die Kommunion der Drei Personen wird zur Einheit nur in einer Person, der Hypostase des Vaters" (Synodale Institution, Theologia 2/2009, S.32). Diese Lehre ist vollkommen unorthodox.

Feind der Kirche, da mit der Anerkennung der "Verzweigungstheorie", der "Theorie über den Umfang der Kirche" und mit vielen in verschiedenen Erklärungen unterschriebenen Dokumenten viele Kirchen anstatt einer anerkannt werden und die verneinende Antwort auf die rethorische Frage "Ist Christus zerteilt?"
(1. Kor. 1,13) anulliert wird. Gleichzeitig werden von den Ökumenisten Ansichten über die "Wiedergründung" der Kirche vorgebracht - etwas, was sie wieder auch als Feinde Christi erweist.

Feind der Gottesgebärerin, da die Ökumenisten mit jenen zusammen beten, welche die Jungfräulichkeit und die Bezeichnung "Gottesgebärerin" für unsere Allheilige (Panagia) nicht akzeptieren oder welche, wie die Päpstlichen, Lehren über die "unbefleckte Empfängnis" der Gottesgebärerin verbreiten.

Feind der Ikonen, da mit jenen zusammen gebetet wird, welche Karl den Großen, der die Siebente Ökumenische Synode verurteilte, als Heiligen verehren und welche die Theologie und die Verehrung der Ikonen ablehnen; und diese als Kirche anerkannt werden.

Feind der Heiligen, da der Patriarch Bartholomäos in seiner Ansprache während des Patronatsfestes des Patriarchats am 30/11/1998 an die päpstliche Vertretung erklärte: "Unsere Vorväter, welche uns das Schisma vererbt haben, waren unglückliche Opfer der von Anfang an bösen Schlange und befinden sich bereits in den Händen des gerecht richtenden Gottes.

Feind der Kirchenregeln, denn derselbe Patriarch bezeichnete die Kirchenregeln als "Mauern der Schande" welche beseitigt werden müssen und die ökumenistischen Bischöfe treten sie mit Füßen und legen sie nach ihrem Gutdünken aus.

Feind der Mysterien, denn er erkennt Mysterien, Apostolische Nachfolge und die Taufe der Häretiker an.

Feind der Liturgie, denn er betreibt Änderungen und Verfälschungen in der Göttlichen Liturgie und deren Sprache.

Feind der Bischöfe, denn er schafft die eigentliche Rolle des Bischofes - das Wort der Wahrheit Christi zu lehren - ab und präsentiert ihn als Haupt der Kirche, Christus verdrängend. Er leugnet die Existenz der Kirche ohne Bischof, selbst wenn dieser häretisch ist.

Feind der Gläubigen, denn er beraubt diese ihrer Rolle in der Kirche und würdigt sie herab auf das Niveau von "frommen Rindern", nimmt ihnen das Recht über den Glauben zu wachen und fordert von ihnen das Folgen in die Häresie.

Feind der Menschen, denn die Eine und alleinige Wahrheit Chisti verbergend und fälschend, schließt er die Menschen von Dessem Errettungswerk aus und lehrt sie den Weg ins Verderben.



Um zum Schluß zu kommen, es gibt noch die Frage: "Da nicht alle Bischöfe den Ökumenismus lehren und einige ihn sogar verurteilen - warum verurteilen wir sie?" Die Antwort darauf ist: Weil sie aus verschiedenen Gründen und entgegen der Lehre der Väter schweigen und weder die Heiligen Kirchenregeln zur Bekämpfung der Häresie und zum Schutze der Herde Gottes anführen, noch diese anwenden; die Liturgie zusammen mit jenen zelebrieren, welche sie der Häresie bezichtigen und mitwirken an der Verwirklichung der obengenannten Vergehen - etwas, was Verhöhnung des Höchsten bedeutet. So tragen sie bei zur Akzeptierung und Etablierung der Häresie. Dies alles macht sie selbst zu Teilhabern an der Häresie. 


Γιατὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας

Ἐπειδὴ πολλοὶ ἀνενημέρωτοι πιστοὶ ρωτοῦν: Τί κακὸ ὑπάρχει στὸν λεγόμενο Οἰκουμενισμό; Γιατὶ μιλοῦν μερικοὶ γιὰ παναίρεση καὶ μολυσμό καὶ γιατὶ κατηγοροῦνται οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ Ἱερεῖς

Ο Άγιος: «Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω»!

  ➥  Εμείς; Θα υποταχθούμε σε Ποιμένες που μας οδηγούν να "αποθάνουμε" "δυνητικά" Οικουμενιστές!


Ο  Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος




    Ὅσιος Ἰωάννης γεννήθηκε σὲ ἕνα χωριὸ τῆς λεγομένης Μικρᾶς Ρωσίας, περὶ τὸ 1690, ἀπὸ γονεῖς εὐλαβεῖς καὶ ἐνάρετους. Ὅταν ἔφθασε σὲ νόμιμη ἡλικία στρατεύθηκε, ἐνῶ βασίλευε στὴ Ρωσία ὁ Μέγας Πέτρος. Ἔλαβε μέρος στὸν πόλεμο ποὺ ἔκανε ἐκεῖνος ὁ τολμηρὸς τσάρος ἐναντίον τῶν Τούρκων κατὰ τὸ 1711, καὶ συνελήφθη αἰχμάλωτος ἀπὸ τοὺς Τατάρους. Οἱ Τάταροι τὸν πούλησαν σὲ ἕναν Ὀθωμανὸ ἀξιωματικὸ Ἵππαρχο, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὸ Προκόπιον τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τὸ ὁποῖο βρίσκεται πλησίον στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ὁ ἀγᾶς τὸν πῆρε μαζί του στὸ χωριό του. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους συμπατριῶτες του ἀρνήθηκαν τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔγιναν Μουσουλμάνοι, εἴτε γιατὶ κάμφθηκαν ἀπὸ τὶς ἀπειλές, εἴτε γιατὶ δελεάστηκαν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις καὶ τὶς προσφορὲς ὑλικῶν ἀγαθῶν.
Ὁ Ἰωάννης, ὅμως, ἦταν ἀπὸ μικρὸς ἀναθρεμμένος μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου καὶ ἀγαποῦσε πολὺ τὸν Θεὸ καὶ τὴν πίστη τῶν πατέρων του. Ἦταν ἀπὸ ἐκείνους τοὺς

Παρασκευή 26 Μαΐου 2017

Η νέα "εκκλησία" του νέου Βέκκου είναι εδώ!


 Άγιοι προϊστάμενοι της Λαύρας,
 λίγη ντροπή!





O παπά Παμβώ με τον μοναχό Αμβρόσιο από τα Κατουνάκια αγίου όρους είναι Ρώσοι και τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να τους απελάσουν γιατί δεν μνημονεύουν τον Πατριάρχη 
λόγω της ψευτοσυνόδου της Κρήτης.

Ο Αδ. Τσακίρογλου για πανθρησκεία, συνταγματική αναθεώρηση και επίθεση Τ...

Εκτός των άλλων: Αποδέχεται την γιορτή του "Αγίου Αίματος" ο κ. Αθηναγόρας;

Στη Λιτανεία της Μπριζ ο Μητροπολίτης Βελγίου (ΦΩΤΟ)



Στην μεγάλη λιτανεία της Bruges παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου κ. Αθηναγόρας, συνοδευόμενος υπό του Αρχιδιακόνου του π. Φιλαδέφλου Καφαλή, το μεσημέρι της Πέμπτης, 25 Μαΐου 2017.
Παλαιό έθιμο της πόλης ορίζει την περιφορά του "Αγίου Αίματος",

Πρώτος άνευ ίσων η ίσοι άνευ πρώτου;



Ἡ σκιὰ τοῦ μεγάλου αἱρετικοῦ Ζηζιούλα καὶ ἡ δυσώδης κακοδοξία
του περὶ Πρώτου εἶναι παρούσα καὶ τιμᾶται απὸ τὴ νέα "ἐκκλησία"!

Πρώτος άνευ ίσων  ή ίσοι άνευ πρώτου;

Γράφει ο κ. Παύλος Τρακάδας

  Προ εβδομάδος παρουσιάσθη εις διεθνή έκθεσιν εις Θεσσαλονίκην αφιερωματικός τόμος με τίτλον «Πρόσωπο, Ευχαριστία και Βασιλεία του Θεού σε Ορθόδοξη και οικουμενική προοπτική», ο οποίος εξεδόθη από την λεγομένην «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» της Ι. Μ. Δημητριάδος προς τιμήν του Σεβ. Περγάμου. Ο τόμος αυτός ακολουθεί ολίγους μόλις μήνας μετά την έκδοσιν του πρώτου τόμου των απάντων του Σεβ. Περγάμου. Δυστυχώς διαπιστώνομεν ότι επιδιώκεται μία συνεχής προβολή του κ. Ι. Ζηζιούλα, η οποία εξελίσσεται παραλλήλως προς την συγγραφήν βιβλίων από άλλους «δορυφόρους», τα οποία υποστηρίζουν ένα καινοφανές «πρωτείον» του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Δεν είναι καθόλου τυχαίον ότι εις την βιβλιοπαρουσίασιν συμμετείχεν ως ομιλητής ο π. Ιωάννης Χρυσαυγής, ο οποίος τα τελευταία δύο έτη έχει εκδώσει το δίτομον έργον «Το Πρωτείο στην Εκκλησία: Το λειτούργημα του Πρωτείου και η αυθεντία των Συν­όδων», όπως επίσης και το βιβλίο «Βαρθολομαίος: Απόστολος και Οραματιστής. 25 έτη καθοδηγήσεως της χριστιανικής ανατολής»!
Ως διαφαίνεται η όλη προσ­πάθεια αποσκοπεί εις το να αποδεχθούν οι Ορθόδοξοι ειδικόν «Πρωτείον» εις τον Κωνσταντινουπόλεως, δια να το αποδεχθούν και δια τον Πάπαν, εφόσον αυτό είναι που εμποδίζει τα ενωτικά σχέδια.

Όλα αυτά επιστηρίζονται εις τα όσα γράφονται από τον ίδιον τον Σεβ. Περγάμου εις τον πρώτον τόμον των απάντων του. Παραθέτομεν ελάχιστα αλλά ενδεικτικά:

Διωγμός στη Σκήτη Ορασένι Νομού Μποτοσάνι Ρουμανίας. --Το πλήθος των πιστών της ενορίας έφραξε την είσοδο του Ναού!!!



Το πλήθος των πιστών της ενορίας έφραξε την είσοδο του Ναού, την ώρα που έφτασε η επιτροπή που έστειλε ο Μητροπολίτης Μολδαβίας Θεοφάνης όπου αποτελείτο από τριάντα ιερείς περίπου. Σκοπός τους ήταν να επιβάλουν ένα ιερέα στην ενορία, ο οποίος θα μνημονεύει τον Μητροπολίτη παράλληλα με τον ιερέα της ενορίας (π. Ιωάννη) ο οποίος ἔχει διακόψει το μνημόσυνο του Μητροπολίτου, για λόγους πίστεως μετά την σύνοδο της Κρήτης (16 Ιουν. 2016).

"ΣΤΗΝΕΤΑΙ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!".


Μήνυμα αναφορικά με την είδηση"ΣΤΗΝΕΤΑΙ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!".

Παρατηρήστε τις παρακάτω φωτογραφίες από την επίσκεψη του Προέδρου της Αμερικής Τραμπ στον πάπα Φραγκίσκο (ἐδῶ)






Στα πλαίσια της ανταλλαγής δώρων ο Τράμπ δώρισε στον πάπα ένα γλυπτό λουλούδι Λωτού (σύμβολο της μετενσάρκωσης, της αναγέννησης, του ανατέλλοντος Ηλίου και της κοσμικής ανανέωσης). Ο λωτός ως λουλούδι κάθε βράδυ κλείνει και βυθίζεται κάτω από το νερό. Κάθε πρωί αναδύεται από το νερό και ανθίζει!
Στην αρχαία Ερμούπολη της Αιγύπτου θεωρούσαν ότι ένα τέτοιο γιγάντιο άνθος Λωτού αναδύθηκε από τα αρχέγονα νερά του Νούν (ανδρόγυνος θεότητα του Χάους) από το οποίο και ήλθε ο "θεός" του ήλιου!! Το Βιβλίο των Νεκρών στην αρχαία Αίγυπτο περιείχε μαγικά(ξόρκια) για να μεταμορφωθεί κάποιος(η καρδιά του ουσιαστικά που αποθηκεύονταν σε συγκεκριμένο σκεύος) σε Λωτό και έτσι να οδηγηθεί στην αναγέννηση-μετενσάρκωση. Είναι γνωστή η επιμονή της παπικής αίρεσης για την λατρεία των καρδιών (Ιερής και Άσπιλης) καθώς και για την υποταγή των πάντων(και ειδικά η παπική παρθένος Φάτιμα -σύγχρονη Ίσιδα  απαιτεί την υποταγή της Ρωσσίας) σε αυτές όπως γίνονταν κάποτε με την πίστη στην καρδιά του Όσιρι("θεού" της ανάστασης και αναγέννησης) και με την πεποίθηση για το ζύγισμα της καρδιάς του κάθε ανθρώπου από τον ελεήμων κριτή Όσιρι(Ελεήμων Βασιλέα αναμένουν οι παπικοί). 

Όσον αφορά το λωτό, παρατηρείται σε πολλές αναπαραστάσεις αρχαίων θεών. Ο αιγυπτιακός "θεός" Nefertem (ἐδῶ)Ο ηλιακός ψευδοθεός Horus(Ώρος) πάνω σε ένα λωτό (ἐδῶ): 
Έντονη είναι και η απεικόνισή του λωτού στις Ινδουιστικές "θεότητες" (ἐδῶ):
Ο Βισνού(One Eyed) με τον λωτό κάνει γιόγκα σε στάση λωτού (ἐδῶ):
Ο Βούδας αναγεννάτε μέσα από ένα λωτό (ἐδῶ):
Στις ανατολικές θρησκείες-αιρέσεις σημαδεύουν και χαράσσουν τα μέτωπά τους και τα χέρια τους με στάχτες από σανταλόξυλο, με αρκετές Βουδιστικές παραδόσεις να θεωρούν ότι το σανταλόξυλο είναι ο "ιερός" λωτός....
Στην παπική αίρεση την θέση του σανταλόξυλου και του λωτού στο χάραγμα(ως απομίμηση του πνευματικού σφραγίσματος) καταλαμβάνει ο φοίνικας και οι "αναγεννησιακές" στάχτες του...Ο λωτός και ο φοίνικας μαζί σε απεικόνιση στο "πανθρησκειακό" φυλακτό Hamsa (ἐδῶ): 

Ο ηλιολάτρης πρόεδρος της Αμερικής (του οποίου η οικία στην Ν. Υόρκη αποτελεί μία ωδή στον κτιστό θεό - ήλιο) έκανε ένα από τα καλύτερα δώρα που θα μπορούσε προς τον αρχιερέα του κτιστού ψευδοθεού ήλιου.... 
Αλέξανδρος Τζούπης, Αγρίνιο

Πέμπτη 25 Μαΐου 2017

Βαρθολομαίος: Να….μετανοήσουμε και να ακολουθήσουμε το μονοπάτι του Οικουμενισμού!!!


Τα διαπιστευτήρια του στους οικουμενιστές δίνει ο Βαρθολομαίος στη Γερμανία

– Σε πλήρη εφαρμογή το σχέδιο της με το «ζόρι» ενότητας!



Του Μανώλη Κείου

Πριν από μέρικούς μήνες στην κοινότητα Ταιζέ με σημαία Λουθηρανικό-Ρ/καθολικό κείμενο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ζήτησε να….μετανοήσουμε και να ακολουθήσουμε το μονοπάτι του Οικουμενισμού.
Την επόμενη εβδομάδα, τελευταία του Μαϊου. ο κ. Βαρθολομαίος θα επισκεφθεί την Γερμανία, κατόπιν προσκλήσεως της Ευαγγελικής Εκκλησίας, όπου μάλιστα θα αναγορευθεί και επίτιμος διδάκτορας της ιστορικής Ευαγγελικής Θεολογικής Σxoλής του Tübingen.
Κι όλα αυτά στο πλαίσιο των εορτασμών των 500 χρόνων της θρησκευτικής μεταρρύθμισης. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα βρεθεί βάσει προγράμματος στη Βιτεμβέργη και το Τούμπινγκεν, ενώ θα πραγματοποιηθεί και διήμερο συμπόσιο ευαγγελικών και ορθοδόξων θεολόγων.
Κι όλα αυτά προς τι; Για την περίφημη “συμφιλίωση” που μας πλάσαρε από το Ταιζέ; Υπενθυμίζεται πως από την οικουμενιστική

ΣΤΗΝΕΤΑΙ Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Τραμπ στον Πάπα για την Πανθρησκεία

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ επισκέφθηκε το Βατικανό σήμερα για συνομιλίες με τον Πάπα Φραγκίσκο

Η συνάντηση του Τραμπ στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό
είναι η τρίτη του στάση σε μια εννιάμερη περιοδεία στο εξωτερικό που θα ολοκληρωθεί το Σάββατο, είναι μέρος της παγκόσμιας περιοδείας του Αμερικανού προέδρου στις μεγάλες θρησκείες του κόσμου, όπως ανέφερε ο Λευκός Οίκος.
Έχουν προηγηθεί μεταξύ άλλων συναντήσεις του με ηγέτες μουσουλμανικών

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ


ταν τὰ χελιδόνια μένουν ἀπὸ τροφὴ καὶ τὸ κρύο πλησιάζει, ξεκινοῦν τὸ ταξίδι τους γιὰ τὰ θερμὰ κλίματα. Ἐκεῖ θὰ βροῦν πολὺ ἥλιο καὶ ἀρκετὴ τροφή. Ἕνα χελιδόνι πετᾶ μπροστά, δοκιμάζει τὸν ἀέρα καὶ δείχνει τὸ δρόμο. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα χελιδόνια ἀκολουθοῦν τὴν πορεία του.
Ὅταν οἱ ψυχὲς μας μένουν ἀπὸ τροφὴ στὸν ὑλικὸ κόσμο κι ὅταν ἡ κρυάδα τοῦ θανάτου πλησιάζει, τότε τί καλὰ θὰ ἦταν νὰ ὑπῆρχε ἕνα χελιδόνι σὰν κι ἐκεῖνο, νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ τόπο θερμό, ὅπου θὰ βρίσκαμε πολλὴ πνευματικὴ ζέστη καὶ τροφή! Ὑπάρχει ἄραγε τέτοιος τόπος; Καὶ μποροῦμε ἄραγε νὰ βροῦμε τέτοιο χελιδόνι;
Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει κανένας πού νὰ μπορεῖ νὰ δώσει ἀξιόπιστη ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό. Μόνο ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει καὶ μάλιστα μὲ βεβαιότητα. Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τὸ κομμάτι ἐκεῖνο τοῦ παραδείσου πού νοσταλγεῖ ἡ ψυχή μας, τώρα πού ζεῖ στὸ παγωμένο σύθαμπο τῆς ἐπίγειας ὕπαρξής μας. Γνωρίζει ἐπίσης τὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο χελιδόνι, τὸ πρῶτο πού πετάει πρὸς τὸν τόπο τῆς νοσταλγίας, τῆς ἐπαγγελίας, πού διαλύει τὸ σκοτάδι, διαπερνᾶ μὲ τὰ δυνατὰ φτερὰ του τὴ βαριὰ ἀτμόσφαιρα ἀνάμεσα σὲ γῆ καὶ οὐρανὸ κι ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ τὸ σμῆνος πού ἀκολουθεῖ. Κι ἀκόμα ἡ στρατευόμενη Ἐκκλησία στὴ γῆ θὰ σοῦ πεῖ γι’ ἀμέτρητα σμήνη χελιδονιῶν πού ἀκολούθησαν τὸ πρῶτο Χελιδόνι καὶ πέταξαν μαζί Του στὸν εὐλογημένο τόπο, ὅπου ἀφθονοῦν ὅλα τ’ ἀγαθὰ, τὸν τόπο τῆς αἰώνιας ἄνοιξης.
Θὰ ἔχεις ἀντιληφθεῖ πώς μὲ τὸ σωστικὸ αὐτὸ χελιδόνι ἐννοῶ τὸν ἀναληφθέντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ ἴδιος δὲν εἶπε πώς εἶναι ἡ Ὁδός; Δὲν εἶπε ὁ ἴδιος στοὺς ἀποστόλους, «πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν· καὶ ἐὰν πορευθῶ καὶ ἑτοιμάσω ὑμῖν τόπον, πάλιν ἔρχομαι καὶ παραλήψομαι ὑμᾶς πρὸς ἐμαυτόν» (Ἰωάν. ιδ΄ 2, 3); Καὶ πρὶν ἀπ’αὐτὸ δὲν τοὺς εἶχε πεῖ, «κἀγώ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν» (Ἰωάν. ιβ΄ 32); Ὅλ’ αὐτὰ πού ὁ ἴδιος εἶχε πεῖ, ἄρχισαν νὰ ἐκπληρώνονται λίγες βδομάδες ἀργότερα καὶ συνεχίζουν νὰ ἐκπληρώνονται μέχρι σήμερα καὶ θὰ ἐκπληρώνονται ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Αὐτὸ σημαίνει πώς ὁ Χριστός, πού ἦταν ἡ ἀρχή τῆς πρώτης δημιουργίας τοῦ κόσμου, ἔγινε ἀρχή καὶ τῆς δεύτερης δημιουργίας ἢ ἡ εὐλογημένη ἀνακαίνιση τῆς παλιᾶς.
Ἡ ἁμαρτία ἔδεσε τὰ φτερὰ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῶν ἀπογόνων του κι ἔτσι ἀπομακρύνθηκαν ὅλοι ἀπὸ τὸν Θεό, τοὺς τύφλωσε ὁ ἴδιος πηλὸς ἀπὸ τὸν ὁποῖο εἶχαν πλαστεῖ. Ὁ Χριστός, ὁ πρῶτος Ἀδὰμ καὶ πρῶτος Ἄνθρωπος, ὁ πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ἦταν ὁ πρῶτος πού ἀναλήφθηκε μὲ πνευματικὰ φτερὰ στὸν οὐρανό, στὸ θρόνο τῆς αἰώνιας δόξας καὶ δύναμης. Βάδισε τὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ἄνοιξε ὅλες τὶς πύλες του γιὰ τοὺς πιστοὺς πού ἔχουν ἀνοιγμένα τὰ πνευματικὰ φτερά τους, ὅπως ὁ ἀετὸς ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ τὰ ἀϊτόπουλα, ὅπως τὸ χελιδόνι πού πετᾶ πρῶτο, ἐπικεφαλῆς, δείχνει στὸ σμῆνος τὸ δρόμο κι ἐκμηδενίζει τὴν ἀντίσταση τοῦ ἀέρα.
«Τὶς δώσῃ μοι πτέρυγας ὡσεὶ περιστερᾶς καὶ πετασθήσομαι και καταπαύσω;» (Ψαλμ. νδ΄ 7), ἀναφωνεῖ θλιμμένος ὁ Ψαλμωδὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Γιατί; Ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος: «ἡ καρδιά μου ἐταράχθη ἐν ἐμοί, καὶ δειλία θανάτου ἐπέπεσεν ἐπ’ ἐμέ· φόβος καὶ τρόμος ἦλθεν ἐπ’ ἐμέ, καὶ ἐκάλυψέ με σκότος» (Ψαλμ. νδ΄ 5,6). Τέτοια τρομερὴ αἴσθηση νεκρικῆς ὑπαρξιακῆς ἀγωνίας πρέπει νὰ ἐπικρατοῦσε στὶς ἐρημιὲς αὐτῆς τῆς ζωῆς, σὰν ἐφιάλτης σκοτεινὸς πού βάραινε ὅλο τὸ λογικὸ καὶ δίκαιο κόσμο πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ.
«Ποιὸς θὰ μοῦ δώσει φτερὰ γιὰ νὰ πετάξω μακριὰ ἀπ’αὐτὴ τὴ ζωή;» πρέπει νὰ ἦταν ἡ ἐρώτηση πού ἔκαναν πολλὲς εὐγενικὲς κι εὐαίσθητες ψυχές. Ἀλλά ποῦ θὰ κατευθυνθεῖς, ἁμαρτωλὴ ἀνθρώπινη ψυχή; Μπορεῖς ἀκόμα νὰ ὀνειρεύεσαι, νὰ νιώθεις τὸν τόπο τῆς θαλπωρῆς καὶ τοῦ φωτὸς ἀπ’ ὅπου ἐξορίστηκες; οἱ πύλες ἔκλεισαν πίσω σου, τὶς προσέχουν τὰ χερουβὶμ μὲ τὰ πύρινα ξίφη τους, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὴν προσέγγισή σου. Ἡ ἁμαρτία κόλλησε τὰ φτερά σου, ὄχι τὰ φτερὰ τοῦ πτηνοῦ, μὰ τὰ θεϊκά, κι ἔχεις ἐγκλωβιστεῖ στὴ γῆ. Χρειάζεσαι κάποιον γιὰ νὰ σ’ ἐλευθερώσει πρῶτα ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, νὰ σὲ καθαρίσει καὶ νὰ νὰ σὲ βοηθήσει νὰ σταθεῖς ὄρθιος. Μετὰ χρειάζεσαι κάποιον νὰ τοποθετήσει νέα φτερά, γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ πετάξεις. Μετὰ θὰ χρειαστεῖς κάποιον ἄλλον, κάποιον πολὺ δυνατό, γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ παραμερίσουν τὰ χερουβὶμ μὲ τὰ πύρινα ξίφη, ὥστε γιὰ χάρη Του νὰ περάσεις στὴν ἔνδοξη πατρίδα σου. Καὶ τελευταῖο, ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ κάποιον πού θὰ ζητήσει γιὰ λογαριασμό σου ἔλεος ἀπὸ τὸν Δημιουργό, ὥστε νὰ σὲ δεχτεῖ ξανὰ στὸν τόπο τῆς αἰώνιας πατρίδας.
Αὐτὸς ὁ «κάποιος» ἦταν ἄγνωστος στὸν προχριστιανικὸ κόσμο. Αὐτοαποκαλύφτηκε ὡς Κύριος καὶ Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός, Υἱὸς τοῦ Ζῶντος Θεοῦ. Ἀπὸ ἀγάπη γιὰ σένα κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ, ντύθηκε ἀνθρώπινη σάρκα, φυλακίστηκε γιὰ χάρη σου, ἐπειδὴ ἤσουν φυλακισμένος, ἵδρωσε, κρύωσε, πείνασε καὶ δίψασε, δέχτηκε ἐμπτυσμούς, καρφώθηκε στὸ σταυρό, ἔμεινε στὸν τάφο τρεῖς μέρες, κατέβηκε στὸν Ἅδη γιὰ νὰ καταστρέψει μιὰ φυλακὴ χειρότερη ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή, πού εἶχε προετοιμαστεῖ γιὰ σένα ὅταν ἡ ψυχή σου θὰ χωριζόταν ἀπὸ τὸ σῶμα. Καί ὅλ’ αὐτὰ γιὰ νὰ σὲ σώσει ἀπὸ ἐκεῖ πού κυλιόσουν στὴ λάσπη τῆς ἁμαρτίας, νὰ σὲ κάνει νὰ σταθεῖς ὄρθιος. Μετὰ ἀναστήθηκε «ἐκ νεκρῶν», γιὰ νὰ δώσει καὶ σὲ σένα φτερά, νὰ πετάξεις στὸν οὐρανό. Τελικὰ ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ γιὰ ν’ ἀνοίξει καὶ γιὰ σένα τὸ δρόμο, νὰ σὲ ὁδηγήσει στὰ σκηνώματα τῶν ἀγγέλων.
Τώρα δὲν ἔχεις λόγο ν’ ἀναστενάζεις μὲ φόβο καὶ τρόμο, ὅπως ὁ

Τετάρτη 24 Μαΐου 2017

Το νέο βιβλίο για το Ημερολογιακό: "Ου βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες". Του κ. Ιωάννη Ρίζου


(Β΄ μέρος)
        
  Πρόκειται για μια νέα θαυμάσια μελέτη τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου.

   Ὅπως ὁ ἴδιος σημειώνει:

     «η μελέτη αυτή επικεντρώνεται με ουσιαστική ιστορική τεκμηρίωση στα καίρια σημεία του προβλήματος της εορτολογικής ασυμφωνίας που εμφανίστηκε ανά τους αιώνες μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Παρουσιάζεται ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε αυτή η ασυμφωνία με αποκορύφωμα το ημερολογιακό Σχίσμα του 1924».
  
     Πιστεύουμε, ὅσοι μελετήσουν τὰ νέα στοιχεῖα ποὺ παραθέτει ὁ συγγραφέας, νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ Ἡμερολόγιο, παρ’ ὅτι κακῶς εἰσήχθη, δὲν ἀποτελεῖ δόγμα, οὔτε ἅπτεται κάποιου δόγματος. Σὲ καιρὸ Παναιρέσεως ἐσχατολογικῆς (ὅπως ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὁ Οἰκουμενισμός), ὅσοι θέλουν νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ πολεμήσουν τὴν Παναίρεση, πρέπει νὰ εἶναι ἑνωμένοι στὴν Πίστη, ἀφήνοντες μὴ δογματικὰ θέματα γιὰ ἀργότερα.
«Π.Π.»


«Οὐ βουλόμεθα  ζῆν  ψευδολογοῦντες»

Τοῦ κ. Ἰωάννη Ρίζου

 Β΄ μέρος



4.  Το  "άγιο"  Ιουλιανό  ημερολόγιο
    

            Ένας από τους πρωτεργάτες της απόσχισης εξαιτίας της ημερολογικής-εορτολογικής μεταβολής, και ηγέτης του εορτολογικού αγώνα, ο πρώην επίσκοπος Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, αποδίδει στο  Ιουλιανό ημερολόγιο «τον φωτοστέφανον», και το ονομάζει «προπύργιον ακαθαίρετον της ορθοδόξου πίστεως και λατρείας»,[1] που «υπερασπίζει [το ημερολόγιο] την ανεξαρτησία της ορθοδόξου Εκκλησίας από την παπική απολυταρχία».[2] Κατ΄ αυτόν, το ημερολόγιο είναι τόσο σημαντικό που σχετίζεται ακόμα και με την χριστιανική ηθική.[3] Αιτία της σχεδόν αγιοποίησης του Ιουλιανού ημερολογίου είναι, ότι πιστεύει πως οι θεοφόροι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής συνέδεσαν την ημέρα εορτής του Πάσχα με την ισημερία που ίσχυε τότε, αυτήν δηλαδή της  21ης Μαρτίου. Θεώρησε έτσι ότι, οι άγιοι Πατέρες συνέδεσαν οριστικά και αμετάκλητα τον εορτασμό του Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Την ίδια άποψη ακολουθούν και οι νεότεροι παλαιοημερολογίτες[4], αναφέροντας συχνά ότι το Ιουλιανό αντιπροσωπεύει την «Πατροπαράδοτη θεία τάξη των εορτών, νηστειών, τυπικών κλπ.».[5]  Θεωρώντας λοιπόν αγκιστρωμένη την εορτή του Πάσχα με την τότε ισημερία[6] του Ιουλιανού ημερολογίου, ο Χρ. Καβουρίδης και οι συν αυτώ[7] κατέληξαν πως κάθε ημερολογιακή μεταβολή θίγοντας τις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής, θίγει [συγχρόνως] και το Δόγμα της ενότητας, της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.[8] «Και τούτο διότι το Δόγμα της ενότητος της Εκκλησίας δεν έγκειται μόνον εις την ταυτότητα της πίστεως και της θ. λατρείας, αλλά και εις την ταυτόχρονον και ομοιόμορφον βίωσιν και έκφανσιν αυτής»[9]… «Δια της εν έτει 1924 επελθούσης ημερολογιακής μεταβολής διεφθάρη το ιερόν πηδάλιον και ενηργήθη ιεροσυλία και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος, του όλου ζητήματος αναγομένου πλέον εις την περιοχήν όχι της ακριβείας ή της οικονομίας αλλά της σωτηρίας».[10]
            Βέβαια, ο άγιος Νικόδημος στην ερμηνεία του Ζ΄ Αποστολικού κανόνα, στην πρώτη υποσημείωση δείχνει να έχει αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση λέγοντας: «Το να κάνει τις το Πάσχα μετά της 21ην  Μαρτίου ως κάμνομεν εμείς οι Γραικοί ή μετά την 11ην  Μαρτίου ως κάμνουν οι Λατίνοι δεν είναι έγκλημα. Το να σχίση όμως την Εκκλησίαν είναι αμάρ-τημα ασυγχώρητον». Όμως τελικά, αποτέλεσμα των θέσεων των παλαιοημερολογιτών ήταν να κηρύξουν σχισματική την Εκκλησία της Ελλάδος[11]  και φυσικά όσους την ακολουθούν. Για να δούμε όμως αναλυτικότερα αν τα παραπάνω τα επικυρώνει η ιστορία της Εκκλησίας.
Οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων χρησιμοποιούσαν κατά τόπους τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους ημερολόγια. Το Ρωμαϊκό, το Ελληνικό, και το Αιγυπτιακό. Στα ελληνικά ή ελληνόφωνα μέρη  χρησιμοποιούσαν το ημερολόγιο του Μ. Αλεξάνδρου, το Μακεδονικό μέχρι τα χρόνια του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641 μ.Χ.). Γι᾿ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345 - 407) στην ομιλία του Εις το Γενέθλιον του Χριστού[12] μετράει τους δώδεκα μήνες του έτους με τα μακεδονικά ονόματα τους (Δίος, Απελλαίος, Αυδηναίος κ.λ.π). Όμως οι μήνες των τριών ημερολογίων δεν συνέπιπταν ακριβώς μεταξύ τους· λ.χ. στο μακεδονικό ημερολόγιο οι 11 μήνες είχαν από 30 ημέρες και ο τελευταίος, ο Υπερβερεταίος είχε 35 μέρες. Το ημερολόγιο αυτό σε 120 χρόνια έχανε έναν μήνα! Αυτό το πολύ ατελές ημερολόγιο χρησιμοποιούν κι άλλοι Πατέρες όπως ο συγγραφέας του Πασχάλιου Χρονικού (γράφτηκε γύρω στο 600 μ.Χ.). Η ελληνόγλωσση εκκλησία χρησιμοποιούσε αυτό το ημερολόγιο μέχρι τα χρόνια του Μ. Φωτίου (9ος αι.). Μετά το 641 μ.Χ. μερικοί και μετά το 900 μ.Χ. όλοι, άρχισαν να χρησιμοποιούν το Ρωμαϊκό Ιουλιανό.
  Δεν είναι αλήθεια αυτό που γράφεται από τους παλαιοημερολογίτες ότι η Α΄ Οικουμενική θέσπισε να εορτάζεται το Πάσχα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Ο Μ. Αθανάσιος σύνεδρος και πρωταγωνιστής της Α΄ Οικουμενικής, στις Εορταστικές Επιστολές του, τις οποίες έστελνε επί 45 χρόνια (328-373) στις εκκλησίες για την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα πάντα έγραφε: «Εσείς που είστε σε εκείνες τις χώρες θα το εορτάσετε στις τόσες του μηνός του δικού σας ημερολογίου, και εσείς που είστε σε εκείνες τις χώρες θα το εορτάσετε στις τόσες του μηνός του δικού σας ημερολογίου…κ.λ.π.». Και ο ίδιος όταν ήταν στην Αλεξάνδρεια το εόρταζε στις τόσες του μηνός Φερμουθί του Αιγυπτιακού ημερολογίου, ενώ όταν ήταν εξόριστος στη Γαλλία, το εόρταζε στις τόσες Απριλίου του λατινικού ημερολογίου. Διέφεραν δε τα ημερολόγια πάρα πολύ ακόμα και στον αριθμό των ημερών του έτους και των μηνών.[13]



Πρίν την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Το 150 μ.Χ. ο άγιος Πολύκαρπος (επίσκοπος Σμύρνης), μεταβαίνει στην Ρώμη και συναντά τον Πάπα Ανίκητο για να συζητήσουν την επίλυση του ζητήματος του κοινού εορτασμού του Πάσχα. Οι δύο άγιοι Πατέρες δεν συμφώνησαν γιατί ο μεν Πολύκαρπος έλεγε ότι για τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα τηρεί την διδασκαλία που παρέλαβε από τον μαθητή του Κυρίου άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο άλλα και από τον Απόστολο Φίλιππο.[14] Ο Ανίκητος έλεγε κι αυτός, ότι κρατά την διδασκαλία που παρέλαβε από τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Οι δύο Πατέρες ενώ έφτασαν σε αδιέξοδο συλλειτούργησαν ειρηνικά και αποχωρίστηκαν. Σαράντα χρόνια αργότερα, το 198 μ.Χ., και ενώ η διαφωνία δεν είχε επιλυθεί, ο Πάπας Βίκτωρας αποπειράθηκε να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τον τότε επίσκοπο Σμύρνης Πολυκράτη και την τοπική εκκλησία της Μικράς Ασίας για το ίδιο λόγο, αυτόν δηλαδή του διαφορετικού χρόνου στον εορτασμό του Πάσχα.
Ο άγιος Ειρηναίος επίσκοπος στη Γαλλία, επενέβηκε νουθετώντας τον Βίκτωρα να μη προβεί σε διακοπή της κοινωνίας και έτσι αποφεύχθηκε το κακό.[15] Παρόλη αυτήν την εκκρεμότητα και διαφωνία για τον κοινό εορτασμό, οι άγιοι της εποχής δεν είδαν κάποια δογματική ανατροπή της ενότητας. Δεν προέκριναν δηλαδή την διακοπή της κοινωνίας μεταξύ τους επειδή δεν έβλεπαν ότι υπάρχει κίνδυνος για την Πίστη και την σωτηρία. Η αιτία αυτής της διαφοροποίησης στην ημέρα εορτασμού του Πάσχα ήταν ο διαφορετικός αστρονομικός τρόπος υπολογισμού κι όχι θεολογικής ή εκκλησιολογικής φύσεως διαφωνία.[16] Αυτή η διαφοροποίηση του υπολογισμού ακόμα και το 326 μ.Χ. δηλαδή την επομένη χρονιά της Α΄ Οικουμενικής προκάλεσε διαφορά 8 ημερών στην ημέρα εορτασμού του Πάσχα σε Ανατολή και Δύση, ενώ το 387 η διαφορά έφτασε τις 5 εβδομάδες![17]
Τρείς αιώνες περίπου μετά την Θεία Ανάσταση του Κυρίου μας (μέχρι το 325 μ.Χ.), η Εκκλησία πορεύθηκε χωρίς  κοινή συμφωνία για τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα, αλλά συνεπώς και χωρίς πάντα κοινό εορτολόγιο. Σε αυτά τα χρόνια ο αμπελώνας του Κυρίου μας φωταγωγήθηκε από χιλιάδες θεόπτες Πατέρες, ποτίστηκε από τα ζωογόνα ύδατα  της Πατερικής διδασκαλίας και κοσμήθηκε από την πορφύρα των αιμάτων ένδεκα περίπου εκατομμυρίων αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως στους σκληρότατους διωγμούς. Η απουσία του κοινού εορτολογίου, κοινού εορτασμού του Πάσχα, και η χρήση διαφόρων ασύμφωνων μεταξύ τους ημερολογίων δεν εμπόδισε να σωθούν «οι θέλοντες σωθήναι».




Μετά την Α΄ Οικουμενική.

Η Σύνοδος της Νικαίας αποδέχθηκε τον Αλεξανδρινό τρόπο υπολογισμού για την εύρεση κοινής ημέρας εορτασμού του Πάσχα. Όμως στην πραγματικότητα αυτή η συμφωνία δεν εφαρμόζονταν παρά μόνο σποραδικά επί σχεδόν 3 αιώνες !
Πασχάλιος πίνακας. Είναι εκείνος ο Πίνακας, ο οποίος καταγράφει τις διάφορες ημερομηνίες των κινητών