Φραγγέλιο από την Μητρόπολη Πειραιώς κατά της ένοχης σιωπής των Αγιορειτών:

Ὁ προσκυνῶν καὶ κοινωνῶν μὲ τὸν αἱρεσιάρχην συμβουλεύει:

Μην φοβάστε, μην δειλιάζετε, μην σκέφτεστε τα χρήματα, μη συμπορευτείτε με τους σύγχρονους εκκλησιαστικούς ηγέτες, Πατριάρχες και αρχιεπισκόπους, που έχουν διαβρωθεί από την παναίρεση του Οικουμενισμού

 Πριν από ενάμισι μήνα περίπου το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ σε άρθρο του με τίτλο “Χωνευτήρι ζιζανίων της νοθευμένης πίστης το Άγιο Όρος; Τι κάνουν οι «περιβολάρχες» στο «περιβόλι της Παναγιάς»;” είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την στάση των Αγιορειτών σε σχέση με τα οικουμενιστικά σχέδια του Φαναρίου και την Σύνοδο του Κολυμπαρίου.

   Σήμερα, στην ίδια λογική, για φόβο και δειλία απέναντι σε όσα οικουμενιστικά και δυσώδη διαδραματίζονται στους κόλπους της Ορθοδοξίας κατηγορεί τις αγιορείτικες μονές η Μητρόπολη Πειραιώς. Σε ανακοινωσή του το γραφείο αιρέσεων και παραθρησκειών της Μητρόπολης αναφέρεται: “είναι γνωστή η ένοχη σιωπή, δυστυχώς, που ακολουθούν εδώ και αρκετά χρόνια όλες σχεδόν οι αγιορειτικές Μονές, με το πρόσχημα της διακρίσεως, πίσω από το οποίο προφανώς κρύβεται ο φόβος και η δειλία”.

   Με αφορμή και την αυριανή ετήσια επέτειο της Συνόδου του Κολυμπαρίου η Μητρόπολη τονίζει: “Είναι εκπληκτικό, άλλα συγχρόνως και τραγικό, το γεγονός ότι το Άγιον Όρος, εδώ και ένα χρόνο περίπου μετά την εν λόγω «Σύνοδο», εξακολουθεί να φοβείται να λάβει επίσημη θέση και να καταγγείλει με θάρρος και

Αναγκαίες ...διευκρινίσεις!

   Σὲ πρόσφατο ἄρθρο τοῦ π. Παΐσιου Παπαδόπουλου διαβάσαμε καὶ τὰ παρακάτω:

    «Η αδύνατη όμως σύμπραξη Ομοιουσιανών και Ομοίων ήταν εκείνη η ιστορική προϋπόθεση που διευκόλυνε την προσέγγιση των Ομοιουσιανών και Ορθοδόξων. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν εκείνος που με θεοφώτιστη ευελιξία την αξιοποίησε, κάτι που ίσως συνιστά την στρατηγική του αυτή ως την μεγαλύτερη προσφορά του στην Εκκλησία. Υπήρξε  λοιπόν ο Μέγας της Καισαρείας Πατήρ κύριος υπέρμαχος της ανάγκης σύμπραξης των Ορθοδόξων με τους Ομοιουσιανούς, με σκοπό την επιτακτική εκκλησιαστική ανάγκη αποδυνάμωσης της αρειανικής παράταξης, σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσει την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Πόσο μακρυά έβλεπε!

    {Κρατήστε σας παρακαλώ αδελφοί και πατέρες του παλαιού και νέου ημερολογίου την επισήμανση αυτή διότι αποτελεί ιστορικό παράλληλο με αυτό που γίνεται σήμερα με τον Οικουμενισμό}!».

  

   Στὰ παραπάνω ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἑξῆς: Νομίζουμε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφέρουμε διαμάχες ἄλλων ἐποχῶν γιὰ δογματικὰ θέματα καὶ ἔννοιες ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμα ἀποκρυσταλλωθεῖ, σὲ σημερινὲς καταστάσεις, ποὺ ἔχουν συζητηθεῖ ἐπὶ δεκαετίες. Τότε δὲν ἦταν ἀκόμα «ἀποσαφηνισμένη ἡ διατύπωση τοῦ Τριαδικοῦ καὶ μετέπειτα τοῦ Χριστολογικοῦ δόγματος»· σήμερα τὰ πράγματα γιὰ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα εἶναι πεντακάθαρα, γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιά …«συμπράξεις», ἀλλὰ γιὰ ἐφαρμογὴ τῆς Πατερικῆς μας Παραδόσεως! Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὰ γεγονότα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, παρουσιάζουμε τὶς θέσεις τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεου «Ἐμπειρική Δογματική…».

«Ομοούσιο και Ομοιούσιο. Διαφορές και ταυτίσεις τών δύο όρων»

π. Ι. Ρωμανίδης

    Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.

    

«Η ορολογία «ομοούσιος», «υπόσταση», «ουσία» είναι μεταγενέστερη, όταν οι Πατέρες εξέφρασαν την εμπειρία τους με τους όρους της εποχής τους και έτσι τα άρρητα ρήματα μεταφέρθηκαν με κτιστά ρήματα και νοήματα.

  Βασική διδασκαλία των Αγίων Πατέρων είναι ότι δεν υπάρχει καμία ομοιότητα μεταξύ ακτίστου και κτιστού. Όταν οι Άγιοι έφθαναν στην εμπειρία της θεοπτίας, έβλεπαν ότι η δόξα-φως του Λόγου ήταν όμοια με την δόξα του Πατρός. Γι' αυτό, στην αρχή, ο Μέγας Αθανάσιος έκανε λόγο για το ότι ο Υιός-Λόγος είναι ομοιούσιος (με όμικρον γιώτα) με τον Πατέρα, έχει, δηλαδή, την ίδια-όμοια ουσία και δόξα με τον Πατέρα. Εφ' όσον η ουσία του Πατρός είναι άκτιστη, συνεπάγεται ότι άκτιστη είναι και η ουσία του Λόγου. Όταν, όμως, ο όρος «ομοιούσιος» αποδιδόταν λανθασμένα ως «παρόμοιος», τότε οι Πατέρες δημιούργησαν τον όρο ομοούσιος (χωρίς το γιώτα) με την έννοια του «ταυτούσιος», όχι όμως με την έγνοια του «ταυθυπόστατος».

    Γιατί τόση δυσκολία γύρω από το "ομοούσιος"; Διότι το "ομοούσιος" δεν το απέρριψαν μόνον οι Αρειανοί, το απέρριψαν στην αρχή και οι Ορθόδοξοι. Οι ομοιουσιανοί, δηλαδή αυτοί που λέγανε όμοιος κατά πάντα, ήταν Ορθόδοξοι. Γι' αυτό και ο Μέγας Αθανάσιος το λέει καθαρά, ότι αυτοί που φωνάζαν και λέγαν το ομοιούσιος, ότι ο Λόγος είναι όμοιος τω Πατρί κατά πάντα, λέει, αυτοί είναι Ορθόδοξοι και αυτό εννοούμε εμείς με το ομοούσιος.

     Είναι ομοούσιος όχι με την έννοια του ταυτούσιος (δηλαδή ότι ο Λόγος και ο Πατέρας είναι ένα). Δεν σημαίνει "ταυτούσιος" το "ομοούσιος" για τον Αθανάσιο. Έχει την ίδια σημασία με το ομοιούσιος για τον Αθανάσιο. Γιατί; Διότι, βασικό δόγμα των Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι μεταξύ του άκτιστου και του κτιστού δεν υπάρχει καμία ομοιότης. Οπότε, όταν λες όμοιος κατά πάντα, αυτό σημαίνει, Θεός άκτιστος. Αυτό σημαίνει η ορολογία "ομοούσιος".

   Οι σημερινοί Ορθόδοξοι θεολόγοι τους ομοιουσιανούς τους βγάλανε ημιαρειανούς, ενώ δεν ήταν καθόλου. Ήταν η φανατική παράταξη των Ορθοδόξων, οι οποίοι έλεγαν ότι για την ουσία του Θεού δεν μπορούμε να μιλάμε, διότι η ουσία του Θεού είναι ανώνυμος, αμέτοχος κ.ο.κ. Μπορεί να μιλάμε μόνο για τα πρόσωπα, τις υποστάσεις. Και ουσία και υπόσταση κατ’ αυτούς σημαίνει το ίδιο πράγμα.

    Επομένως, το "ομοούσιος" ποιος το εχρησιμοποίησε; Ήταν (κατ’ αρχήν) μια αιρετική ορολογία. Την χρησιμοποιούσαν και οι Γνωστικοί, οι γνωστικές αιρέσεις, αλλά κυρίως ο Παύλος Σαμοσατεύς. Ο Παύλος ο Σαμοσατεύς λέει ότι ο Λόγος είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, με την έννοια ότι είναι ομοϋπόστατος. Μαζί με τον Πατέρα έχει μία υπόσταση, μία ουσία δηλαδή, ότι στον Θεό υπάρχει μία υπόσταση, μία ουσία. Λοιπόν αυτή την σημασία είχε το "ταυτούσιος".

   Οπότε, οι ομοιουσιανοί δεν δέχτηκαν την ορολογία του Αθανασίου, την πολέμησαν και πείστηκαν, τελικά, αφού ο Μέγας Βασίλειος εξήγησε ότι δεν σημαίνει ταυτούσιος. Και, εφ' όσον δεν σημαίνει ταυτούσιος, το "ομοούσιος" δηλαδή, αλλά σημαίνει ομοιούσιος με την έννοια ότι έχουν μαζί μία ουσία που δεν είναι η υπόσταση, αλλά υπάρχουν τρεις υποστάσεις και έχουν μαζί την ίδια ουσία. Με αυτή την έννοια έγινε αυτή η εξήγηση της Ορθοδόξου διδασκαλίας που είχε διατυπωθεί από την Α' Οικουμενική Σύνοδο και από τον Αθανάσιο και έγινε αποδεκτή.

    Και ο Μέγας Αθανάσιος, ο ίδιος, δήλωσε ότι είναι επιτρεπτός ο τρόπος αυτός, να μιλάμε για την υπόσταση και ουσία και αυτό διατυπώθηκε στην απόφαση της Συνόδου που προήδρευσε στην Αλεξάνδρεια ο Μέγας Αθανάσιος το 362». 
Πηγή

Έκκληση για δημιουργία ενωμένου αντιοικουμενιστικού μετώπου

 Μήνυμα της πέμπτης Συνόδου της Επαρχίας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία

- Έκκληση για δημιουργία ενωμένου αντιοικουμενιστικού μετώπου

Μήνυμα της πέμπτης προσευχόμενης, εκκλησιαστικής

 και λαϊκής Συνόδου στη μονή του Αγίου Νικολάου των

 Μύρων στη Λόζνιτσα κοντά στο Τσάτσακ το 2017

14-06-2017

Πιστεύομεν … εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν…

Ευσεβή λαέ, αυτά τα λόγια του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, μας κάλεσαν σήμερα σε αυτή την ιερά εκκλησιαστική, λαϊκή και προσευχόμενη Σύνοδο, ώστε να μαρτυρήσουμε την Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως, δηλαδή την μοναδικότητα, την ενότητα και την συνοδικότητα αυτής της Εκκλησίας στην Ορθόδοξη Πίστη και στο Θεάνθρωπο Χριστό, μέσω της συνοδικής ομολογίας και της προστασίας της Ορθόδοξης Πίστης.

 Η συνοδικότητα στην Ορθόδοξη Πίστη αποτελεί τον ουσιαστικό χαρακτήρα της ίδιας της Εκκλησίας. Η ύπαρξη στην Εκκλησία σημαίνει την ενότητα της Πίστεως και την

Το πάθος της ακηδίας (Όσιος Νείλος Σόρσκυ)

            

   Εάν μας αιχμαλωτίσει περισσότερο από τα άλλα πάθη η ακηδία, τότε η ψυχή μας ευρίσκεται σε μεγάλο αγώνα. Είναι πολύ φοβερό αυτό το πονηρό πνεύμα. Συγγενεύει πολύ με το πνεύμα της λύπης και νικά ιδιαίτερα αυτούς που ευρίσκονται στη μοναξιά. Όταν εγερθούν πελώρια τα κύματα λογισμών και παθών εναντίον της ψυχής, εκείνη την ώρα ο άνθρωπος νομίζει ότι δεν θα λυτρωθεί ουδέποτε απ’ αυτά. Ο νοητός εχθρός του επιφέρει παντός είδους λογισμούς και σκέψεις ότι, εάν σήμερα είναι τόσο άσχημα, αύριο θα είναι χειρότερα και μεθαύριο ακόμη χειρότερα. Έτσι του σφυρίζει στο νου ότι εγκαταλείφθηκε από τον Θεό, ότι του συμβαίνουν αυτά επειδή δεν τον φροντίζει ο Θεός, ότι αυτά συμβαίνουν μόνον σ’ αυτόν και σε κανέναν άλλον. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν είναι!

     Διότι όχι μόνο σε εμάς τους αμαρτωλούς συμβαίνουν αυτά, αλλά και στους αγίους Του, οι οποίοι διά μέσου των αιώνων ευαρέστησαν τον Θεό και γνώρισαν ότι είναι φιλάνθρωπος Θεός και Πατέρας και ότι από αγάπη και για την απόκτηση των αρετών μάς παιδεύει με την πνευματική Του ράβδο. Μετά όμως απ’ αυτά, γρήγορα και αναμφίβολα έρχεται η αλλοίωση, η ψυχική αποκατάσταση και το έλεος του Θεού. Και ενώ σε εκείνη τη

Οι Ορθόδοξοι αναφωνούσαν σε τέτοιες δηλώσεις: "Ανάθεμα"! --Οι σύγχρονοι Ποιμένες, όμως λένε: "Βαρθολομαίου του Παναγιωτάτου πολλά τα έτη"!

Επίθεσις του Πατριάρχου Κων/λεως κ. Βαρθολομαίου

κατά του ομ. καθηγητού κ. Χρήστου Γιανναρά

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως επραγματοποίησε πενθήμερον επίσκεψιν εις την Γερμανίαν, δια να παραστή εις την επέτειον της Μεταρρυθμίσεως και εις βράβευσίν του. Τα ανακοινωθέντα του Πατριαρχείου αναφέρουν χαρακτηριστικά:
«Την Δευτέραν, 29ην Μαΐου 2017, η Α. Θ. Παναγιότης ο Πατριάρχης ημών κ. κ. Βαρθολομαίος ανεχώρησεν εις Στουτγκάρδην, προκειμένου να επισκεφθή την Ευαγγελικήν Εκκλησίαν Γερμανίας, εορτάζουσαν εφέτος την 500ην επέτειον της Μεταρρυθμίσεως, κατόπιν επισήμου προσκλήσεως του Προκαθημένου αυτής Σεβ. Επισκόπου Δρος Heinrich Bedford – Strohm, ανταποδίδων ούτω την επίσκεψιν αυτού προς το Οικουμενικόν Πατριαρχείον τον παρελθόντα Σεπτέμβριον… Την Τρίτην, 30 Μαΐου, από 09.15-12.30 έλαβε χώρα η Τελετή αναγορεύσεως της Α. Θ. Παναγιότητος σε Επίτιμο Διδάκτορα από την Ευαγγελική Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Τυβίγγης».
Ο Πατριάχης μετέβη κατόπιν εις το Βερολίνον ως προσκεκλημένος του Ιδρύματος Konrad Adenauer, όπου έδωσε διάλεξιν με θέμα «Ορθοδοξία και ανθρώπινα δικαιώματα». Η ομιλία διήρκησε περίπου μίαν ώραν. Παρά την έκτασιν της ομιλίας ο Πατριάρχης δεν ανέφερεν ούτε ένα Πατέρα της Εκκλησίας. Αντιθέτως εμνημόνευσε τους Γιούργκεν Μόλτμαν,

Η Αλήθεια και ο πόλεμος για την Αλήθεια

    

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

      «Ἀγάπα τὴν ἀλήθεια, μὰ ἔχε συγκατάβαση καὶ στὴν πλάνη», Βολταῖρος. Αὐτὴ ἡ τοποθέτηση τοῦ Βολταίρου ἀποδεικνύει τὴ χαοτικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ δηλ. ὀρθόδοξη καὶ στὴ διανοητική, σύγχρονη, πτωτικὴ ἀναζήτηση καὶ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσπαθήσει νὰ κατασκευάσει καὶ νὰ θεμελιώσει διανοητικὰ τὴν ἀλήθεια, στηριζόμενος μόνο στὴ νοητική του δύναμη καὶ στὴν ἔπαρση, ὁδηγεῖται στὸ γνωστὸ λάθος τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, ποὺ ἐπιτρέπει, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ ἀλήθεια ποὺ πρεσβεύει δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπόλυτη, τὴν συμπόρευση ἀκόμα καὶ μὲ τὸ ψέμα ἢ τὴν πλάνη.

Ἀντίθετα ὁ χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει αὐτὸν τὸν δρόμο, διότι ἡ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία πρεσβεύει, δὲν εἶναι κατασκεύασμα διανοητικῆς διεργασίας ἢ ὑπαρξιακῶν ἀναγκῶν ἀλλὰ ἀποκάλυψη Θεοῦ. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ποὺ ἀποκαλύφθηκε στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὸν σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι δῶρο τῆς εὐλογίας τοῦ Πατρός, τῆς ἐνσάρκωσης τοῦ Υἱοῦ καὶ τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

«…Τὸ μυστήριον τῆς ἀληθείας δὲν ἔγκειται εἰς πράγματα, εἰς ἰδέας, εἰς σύμβολα, ἀλλὰ εἰς Πρόσωπον, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ Θεανθρώπινον Πρόσωπον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ἀλήθεια», Ἀλήθεια παντελεία, οὐδέποτε ἐλαττουμένη, οὐδέποτε μεταβαλλομένη, πάντοτε μία καὶ ἡ αὐτὴ ἐν τῷ τελείῳ πληρώματί της, πάντοτε μία καὶ ἡ αὐτὴ χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τούς αἰῶνας. Ἀλήθεια πάντοτε ἀπαράλλακτος, -καί εἰς τὸν χρόνον ἀπαράλλακτος· πάντοτε ἄπειρος- καὶ ἐν τῷ πεπερασμένῳ ἄπειρος· πάντοτε ἀθάνατος, καὶ ἐν τῷ θνητῷ ἀθάνατος. Πᾶσαι αἱ ἄλλαι ἀλήθειαι ἐκπηγάζουν ἐξ αὐτῆς, ὡς αἱ ἀκτῖνες ἀπὸ τὸν ἥλιον καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶναι καὶ αὐταὶ ἀθάνατοι καὶ αἰώνιοι. Ὅλαι αἱ δογματικαὶ ἀλήθειαι εἰς τὴν πραγματικότητα συνιστοῦν μίαν καὶ μόνην ἀλήθειαν: τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλαι ὁδηγοῦν εἰς Αὐτόν…» (Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Γνώρισε τὸ μεγαλεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας», Θεσσαλονίκη 2007).

Η ένωσή μας μέ τόν Θεό.

 Ἁγ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

  Ὁ Θεὸς εἶναι φῶς, καὶ δίνει τὴ λαμπρότητά Του σ΄ ἐκείνους πού καθαρίζουν τὴ σβησμένη λαμπάδα τῆς ψυχῆς τους κι’ ἑνώνονται μὲ τὸ «Θεῖον πῦρ».

Θαῦμα παράδοξο! Ὁ ἄνθρωπος νὰ ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό ὄχι μόνο πνευματικά, ἀλλά καὶ σωματικά. Ἄνθρωπος καὶ Θεὸς νὰ γίνονται ἕνα, ὅπως ἕνα εἶναι καὶ τὸ ζωντανὸ ἀνθρώπινο σῶμα μὲ τὴν ψυχή. Μὲ τὴν ἕνωση αὐτή ὁ ἄνθρωπος γίνεται «κατὰ χάριν Θεός», ὅπως λέει ὁ ψαλμωδὸς Δαβίδ: «Ἐγώ εἶπα, θεοὶ ἐστε καὶ υἱοί Ὑψίστου πάντες».

    Ὁ Χριστὸς βεβαίωσε: «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὸν καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι. Μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν».

    Πῶς ὅμως μένουμε ἐμεῖς στὸν Χριστὸ κι’ Αὐτός σέ μᾶς;

   

     Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν ἔδωσε ὁ Ἴδιος, ὅταν, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος Του, προσευχήθηκε στὸν Πατέρα: «Σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοί ἐν ἡμῖν ὦσιν…κἀγώ τὴν δόξαν ἥν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἓν ἐσμέν, ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν…».

     Ἀλλά καί στούς μαθητές Του μέ σαφήνεια εἶπε: «Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί … ἐγώ ἐν τῷ πατρί μου καί ὑμεῖς ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν ὑμῖν».

     Ἐναργέστατα εἶναι τὰ θεϊκὰ κι’ ἀλάθητα λόγια τοῦ Κυρίου.

     Ὅπως ὁ Πατέρας εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Υἱό Του, ἔτσι κι’ ἐμεῖς εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεό. Καὶ ὅπως ὁ Πατέρας μένει «κατὰ φύσιν ἐν τῷ Υἱῷ», ἔτσι καὶ ὅσοι πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ ἀναγεννήθηκαν «διὰ Πνεύματος Ἁγίου», μένουν «κατὰ χάριν ἐν τῷ Θεῷ» καὶ ὁ Θεὸς μένει σ’ αὐτούς ὡς «κατὰ χάριν υἱούς» Του.

     Τί θαυμαστή, θεανθρώπινη ἕνωση!

Γιατί θυμιατίζουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία;

Ο «καπνός» της Εκκλησίας και οι καπνοί του κόσμου!

ΘΥΜΙΑΤΗΡΙΟ – ΘΥΜΙΑΜΑ – ΚΑΡΒΟΥΝΑΚΙΑ:

Αυτά τα ιερά αντικείμενα βρίσκονται στα περισσότερα Ορθόδοξα σπίτια.

Οι πιστοί όταν προσεύχονται, μαζί με το καντηλάκι που θα ανάψουν θυμιατίζουν το χώρο και τα εικονίσματα…

Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν έχουμε να κάνουμε με αιρετικούς οι οποίοι όταν μας ρωτούν για ποιό λόγο θυμιατίζουμε δεν γνωρίζουμε την σημασία του.

Δυστυχώς αρκετοί από τους πιστούς που προσφέρουν στον Κύριο επιμελώς και με ευλάβεια θυμίαμα, όταν βρεθούν αντιμέτωποι με άνθρωπο αιρετικό, δεν γνωρίζουν τί να του απαντήσουν.

Αν παραδείγματι ένας αιρετικός μας ρωτήσει:

»Για ποιό λόγο θυμιατίζετε στην εκκλησία σας;

Είπε ο Χριστός να θυμιατίζουμε;

Γράφει πουθενά στη Γραφή ότι ο Χριστός θυμιάτιζε;»

Τί θα απαντήσουμε αλήθεια;

Όπως είναι γνωστό, οι αιρετικοί δέχονται μόνο όσα γράφονται στην Αγία Γραφή.

Οτιδήποτε άλλο τους παρουσιάσετε ως επιχείρημα θα σας το απορρίψουν.

Για το λόγο αυτό, το σημερινό μας άρθρο απαντά στους αιρετικούς για το

"Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης", Ιερομονάχου Ευθ. Τρικαμηνά

Από τον Πρόλογο...

Η Παναίρεση του Οικουμενισμού εδραιώνεται και επαναλαμβάνεται! ---Και οι ποιμένες επαναλαμβάνουν την σιωπή τους!

Το Φανάρι “ευαγγελίζεται”,  η Ελλαδική Εκκλησία θα ακολουθήσει;   Ποια η σχέση με τους Ευαγγελιστές-Λουθηρανούς;

Του Μανώλη Κείου

Μετά την “αδελφολογία” με τον Πάπα και την εξαρτημένη σχέση με το Βατικανό το Φανάρι παίζει περίεργο παιχνίδι και με τους Ευαγγελιστές.
Το ταξείδι του Οικουμενικού Πατριάρχη ήταν η κορύφωση μιας ολοένα και στενότερης επαφής με τους Ευαγγελιστές-Λουθηρανούς.
Και μιλάμε για τον ίδιο Πατριάρχη ο οποίος ακόμη περιμένουμε να μας ενημερώσει τι έγινε με εκείνη την γυναίκα-επίσκοπο που ανέβασε ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης στην Φινλανδία για να συλλειτουργήσουν προ διετίας!
Στο ταξείδι του στην Γερμανία ο Ορθόδοξος Πατριάρχης έκανε πολύ περίεργες δηλώσεις θαυμασμού για τον Μαρτίνο Λούθηρο και το έργο του, εκφράζοντας την άποψη πως “η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ενεργό και αυξανόμενο ενδιαφέρον για το πρόσωπο και τα έργα του Λούθηρου τον τελευταίο καιρό”.

Η ομιλία του στο πανεπιστήμιο Tübingen της Γερμανίας στις 30 Μαΐου, μετά την παραλαβή του τιμητικού διδακτορικού διπλώματος για το έργο του στην προώθηση του ορθόδοξου-προτεσταντικού διαλόγου, στο πλαίσιο των εορτασμών της 500ης επετείου της προτεσταντικής μεταρρύθμισης προκαλεί ανησυχίες για τα νέα οικουμενιστικά του ανοίγματα.

Ανοίγματα που πάντως δεν είναι καινούρια απλά τώρα αποκαλύπτεται το εύρος της απειλής για την Ορθοδοξία μας.

Άλλωστε δεν είναι ένας χρόνος από την επίσκεψη στο Οικουμενικό

Ψεύδη και διαστροφή της αλήθειας από Τελεβάντο, τα οποία καταρρίπτουν

ὁ π. Θ. Ζήσης και ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς

      

     Ἀσφαλῶς εἶναι ἄχαρος καὶ ἐπώδυνος ὁ ρόλος ἐκείνου ποὺ ἀναγκάζεται νὰ ἀνασκευάζει κακόδοξες θέσεις ἀνθρώπων, μετὰ τῶν ὁποίων μάλιστα, πρὶν κάποια χρόνια, συνδεόταν φιλικὰ ἢ καὶ συνεργαζόταν. Ἀλλὰ τοῦτο, δυστυχῶς, καθίσταται ἀναγκαῖο ἰδιαίτερα σήμερα, καθὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν σύγχυση ποὺ προκαλεῖται ἐξ αἰτίας ἐσχατολογικῶν καταστάσεων καὶ βέβαια ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ σιωποῦμε καὶ νὰ ἀφήνουμε νὰ διαδίδονται καὶ νὰ ἐπικρατοῦν οἱ φθοροποιὲς ἰδέες τῶν κακόδοξων.

   Ἕνας ἀπὸ τὰ τάχα ἀντι-Οἰκουμενιστικὰ ἱστολόγια ποὺ συμβάλλουν στὴν ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καὶ τὸ ἱστολόγιο «Τελεβάντος» (ὅπως πολλὲς φορὲς ἔχουμε καταδείξει) διότι ἀντιστρατεύεται καὶ διαστρέφει πεισμόνως καὶ ἀμετανοήτως τὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

     Τὰ σχόλια καὶ ἄρθρα του εἶναι πολλά, σχεδὸν καθημερινά, γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν συνεχῶς νὰ ἀσχολούμαστε μαζί του. Σήμερα παρουσιάζουμε
   α) Ψεύδη του σχετικὰ μὲ τὴν θέση του ὡς πρὸς τὸν π. Θεόδωρο Ζήση τὸν ὁποῖο ψευδῶς μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι τὸν ἐκτιμᾶ ὑπερβαλλόντως, ἀποκρύβοντάς μας ὅτι αὐτὸ τὸ κάνει -κολακεύοντάς τον- ὅταν συμπορεύεται ὁ π. Θεόδωρος μὲ τὶς ἰδέες του. Ἀντίθετα, ἄλλοτε (καὶ συγκεκριμένα τὸ 2012) τὸν ὕβριζε καὶ τὸν ἀποκαλοῦσε "ἀνίκανο"! καὶ
   β) Τὴν διαστροφή τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ διαπράττει σχετικὰ μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸν μολυσμὸ ποὺ λαμβάνουμε κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές.

    Ἀκολουθοῦν ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως μᾶς τὴν παρουσιάζουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ποὺ τὴν μελέτησε ἐπισταμένως καὶ ἔγραψε καὶ εἰδικὲς πρωτότυπες μελέτες, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὰ Πατερικὰ κείμενα, κι ὄχι στὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ἴδια γνώμη, ὅπως ὁ Τελεβάντος.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ

Ἀπὸ τὰ πρόσφατα ἄρθρα Τελεβάντου:

Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΩ ΤΟΝ π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ;

________

Ορισμένοι, πατέρες και αδελφοί, που έχουν σχισματικό φρόνημα ή που συνδέονται με τον π. Βασίλειο Βολουδάκη, είναι σκανδαλισμένοι μαζί μου 1.) επειδή -κατά την άποψή τους- υπολήπτομαι υπερβαλλόντως τον π. Θεόδωρο Ζήση, 2.) επειδή τον θεωρώ αδιαμφισβήτητο ηγέτη του αντιοικουμενιστικού αγώνα, και 3.) επειδή τον προβάλλω συστηματικά με λίαν επαινετικά άρθρα. 

Για να άρω τον σκανδαλισμό τους διευκρινίζω καταρχήν ότι δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να γνωρίσω τον π. Θεόδωρο Ζήση επειδή σπούδασα στην Αθήνα και έτσι δεν γνωρίζω τους Καθηγητές της Θεσσαλονίκης. Ούτε και έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του, ούτε και προσδοκώ το παραμικρό από τον π. Θεόδωρο. 

Τότε γιατί τον υποστηρίζω και τον προβάλλω τόσο θετικά; 

Μόνον επειδή είναι ένας ακατηγόρητος, ανιδιοτελής και αδιάβλητος κληρικός και ένας ακαδημαϊκός θεολόγος σπάνιας θεολογικής εμβέλειας;

Όχι μόνο, αλλά πρωτίστως επειδή συνειδητοποιεί όσο κανείς άλλος τον κίνδυνο για τη σωτηρία μας εξαιτίας της παναίρεσης του Οικουμενισμού. 

Γι' αυτό και αγωνίζεται, μέρα και νύχτα, για δεκαετίες τώρα, με νύχια και με δόντια, με τα κυριακάτικά του κηρύγματα, με τα περισπούδαστα άρθρα και τα βιβλία του, με τις Ημερίδες που διοργάνωσε, με τη Σύναξη κληρικών και μοναχών, με την επίσκεψή του σε διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες κτλ. να βοηθήσει τους εκκλησιαστικούς ηγέτες και τους πιστούς γενικά να συνειδητοποιήσουν πόσο επικίνδυνος είναι ο δριμύς χειμώνας του Οικουμενισμού που έχει ενσκήψει στην Εκκλησία τον τελευταίο αιώνα.

Με αυτά τα δεδομένα δεν θα ήμουν αναπολόγητος στο Χριστό αν δεν ύψωνα τη φωνή μου να υποστηρίξω τον π. Θεόδωρο; 

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/05/blog-post_570.html

ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

ΟΙ αποτειχισμένοι οφείλουν «καταρχήν -ανυπερθέτως- να αντιληφθούν ότι ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου είναι δυνητικός. Δηλαδή αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των πιστών την απόφαση αν θα διακόψουν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη, όταν κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή κατεγνωσμένη αίρεση, αλλά δίνει τη διακριτική ευχέρεια, επίσης, στους πιστούς να μη διακόψουν το μνημόσυνο αιρετίζοντος ιεράρχη μέχρι την καταδίκη του από Σύνοδο.

Το δεύτερο που χρειάζεται να αντιληφθούν είναι ότι η διακοπή του μνημοσύνου δεν γίνεται για τον δήθεν κίνδυνο μολυσμού από την αίρεση, αλλά σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για τις αιρετικές θέσεις και ενέργειες που προβαίνει ο αιρετίζων επίσκοπος.

Το τρίτο που πρέπει να έχουν υπόψη, όσοι διέκοψαν το μνημόσυνο, είναι ότι άλλο πράγμα είναι η διακοπή του μνημοσύνου και εντελώς διαφορετικό η ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία. Το πρώτο είναι κανονικό δικαίωμα των πιστών, ενώ το δεύτερο είναι σχίσμα.

Το τέταρτο που χρειάζεται να αντιληφθούν όσοι αποτειχίστηκαν είναι ότι τα μυστήρια των οικουμενιστών επισκόπων πριν τη συνοδική καταδίκη και καθαίρεσή τους είναι απολύτως έγκυρα και επομένως βλασφημούν το Άγιο Πνεύμα όσοι διαμφισβητούν την εγκυρότητά τους.

Με αυτά τα δεδομένα εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι αυτοί που πρέπει να κάνουν συμφιλιωτική κίνηση δεν είναι οι τρεις πρωτοπρεσβύτεροι π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Νικόλαος Μανώλης και π. Φώτιος Βεζύνιας, οι οποίοι κινούνται μέσα στα πλαίσια των Ιερών Κανόνων, αλλά όσοι (ευτυχώς όχι όλοι) εκ των Αγιορειτών πατέρων που αποτειχίστηκαν, επιδιώκουν ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία, δηλαδή σχίσμα, επειδή πλανεμένα θεωρούν τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒ΄Συνόδου υποχρεωτικό και όχι δυνητικό.

Αναμένουμε, λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή την έμπρακτη μετάνοια όσων κινούνται έξω από τα πλαίσια των Ιερών Κανόνων ώστε η αποτείχισή τους να είναι κατά Θεόν, αλλά και για να αφαιρέσουν από τους Οικουμενιστές το πρόσχημα να τους καθαιρέσουν, να τους αποσχηματίσουν και να τους εξορίσουν από τον Άθωνα.

Όλοι μας πρέπει να ξέρουμε τα μέτρα μας. Δεν είναι δυνατόν μοναχοί άμοιροι θεολογικής παιδείας να επιδιώκουν να ποδηγετήσουν τον π. Θεόδωρο Ζήση, θεολόγο ολκής πανορθόδοξου κύρους, που ηγείται του αντιοικουμενιστικού αγώνα με τόση επιτυχία για τόσες δεκαετίες.
Ερωτώ κάθε καλόπιστο άνθρωπο: Πόσοι θεολόγοι της εμβέλειας του π. Θεόδωρου Ζήση υπάρχουν σήμερα; 
Ας κάνουν, λοιπόν, υπακοή, αντί να θέλουν να κάνουν το δάσκαλο, στον π. Θεόδωρο Ζήση.

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/06/blog-post_14.html

Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση στὸν Σοχὸ περὶ τῶν ''συγκοινωνούντων δοχείων'', ποὺ ἀποδεικνύει κακόδοξες καὶ ξεθεμελιώνει τὶς θέσεις Τελεβάντου:

«...Στο θέμα τών σχέσεων πού υπάρχουν ανάμεσα στούς Πατριάρχας, τούς Επισκόπους και σε εμάς τούς Κληρικούς και σε εσάς τους Χριστιανούς, αυτές οι σχέσεις αποδίδονται με την εικόνα των “συγκοινωνούντων δοχείων”. Δηλαδή. Όταν ο Πατριάρχης συμπροσεύχεται με τoν πάπα και είναι υπόλογος απέναντι των αγίων Κανόνων, γιατί οι άγιοι Κανόνες λένε “Επίσκοπος, αιρετικοίς συνευξάμενος καθαιρήσθω” και υπάρχει και ένας άλλος Κανόνας, ο οποίος λέει “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”. Αυτός ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο –τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι – Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο.

...Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τον Πατριάρχη και επομένως υπόκεινται και αυτοί στον κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”. Και εγώ όμως κοινωνώ με τον Επίσκοπό μου ο οποίος κοινωνεί. Και εγώ μνημονεύω τον Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τον Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί με τον Πάπα. Και εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τον Επίσκοπο και κοινωνάτε και με αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά του παραπτώματος που αρχίζει από τον Πατριάρχη, αρχίζει σιγά–σιγά σαν συγκοινωνούν δοχείον, να φθάνει σαν ευθύνη μέχρις εμάς! Γι΄ αυτό λένε οι Άγιοι: “Σέ θέματα πίστεως, δεν πρέπει να πείς, εγώ τί είμαι; Το λέει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Εγώ τί είμαι; Εγώ είμαι λαϊκός. Εγώ είμαι Επίσκοπος. Εγώ; Τί είμαι εγώ; Αυτοί έχουν την ευθύνη. Όχι. Οι λίθοι κεκράξονται και συ σιωπάς;”. Αλλά ποιός από τον κόσμο τα ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θα πούν: “Μα, αφού το κάνει ο Πατριάρχης, αφού το κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!

Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν μολυνόμεθα, οὔτε συμμετέχομε εἰς τήν αἵρεσι, ἄν δέν ἀποτειχισθοῦμε, ἐφ’ ὅσον ἔχομε ὀρθόδοξο φρόνημα.

      Μέ αὐτό τό ἐπιχείρημα δηλώνεται ὅτι ἡ πίστις μας εἶναι προσωπική καί δέν ἔχει ἐκκλησιαστικές διαστάσεις, οὔτε φυσικά εἴμεθα μέλη ἑνός σώματος ὁμοπίστου καί ὁμοτρόπου, ἀλλά εἶναι σάν νά ἀνήκωμε σέ ἕνα σύλλογο ἤ τό πολύ-πολύ σέ μία προτεσταντική ὁμάδα εἰς τήν ὁποία ὁ καθένας καί εἰδικά ὁ Ἐπίσκοπος δύναται νά πιστεύη ὅ,τι θέλει, χωρίς νά ἐπηρεάζη ἡ πίστις του τούς ἄλλους. Αὐτό ὅμως κατ’οὐσίαν εἶναι αἵρεσις, διότι εἰς τήν Ὀρθοδοξία ὑπάρχει ἑνότης πίστεως καί μάλιστα ἀποστολικῆς καί ὀρθοδόξου, ὑπάρχει Παράδοσις ἀπό τήν ὁποία ὅποιος παρεκκλίνει καθίσταται πάλι αἱρετικός, ὑπάρχουν οἱ ἱεροί Κανόνες καί οἱ ἅγιοι πού καθορίζουν τό πότε μολυνόμεθα καί πότε καί πῶς συμμετέχομε εἰς τήν αἵρεσι. Εἶναι ὡσάν νά λέγη κάποιος ὅτι ἐγώ πιστεύω, καί δέν μπορεῖς νά μέ κατηγορήσης ὅτι ἐγώ ἀρνοῦμαι τόν Θεό ἤ ἀποδέχομαι τήν αἵρεσι παρά μόνον ἄν τό διακηρύξω μέ τά λόγια. Οἱ Πατέρες ὅμως καθώρισαν ὅτι ἀρνούμεθα τόν Θεόν ἤ ἀποδεχόμεθα κάτι ὄχι μόνον διά τῶν λόγων ἀλλά καί διά τῶν ἔργων, ἀκόμη καί δι’ ἑνός νεύματος καί διά τῆς σιωπῆς. Ἔτσι, μπορεῖ νά μήν ἀρνούμεθα λεκτικά τήν πίστι ἤ τόν Θεό, ἀλλά διά τῶν πράξεών μας, πού εἶναι τό ἴδιο. Συνεπῶς τό νά καθορίζη κάποιος ἰδιωτικῶς ἤ ἰδιορρύθμως καί μάλιστα διά σοβαρά θέματα πίστεως, εἶναι καθαρός Προτεσταντισμός.

    Ἐπί πλέον δέ τό νά καθορίζη κάποιος κάτι τό ὁποῖον δέν ἀποτελεῖ μέν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, πλήν ὅμως αὐτό τό

Τιμή Αγίου - μίμησις Αγίου

   

14 Ιουνίου, τιμούμε την  μνήμη του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (+1979).

Γεννήθηκε στην Σερβία στις 25/3/1894.

Εντρύφησε εμπειρικά στα έργα των πατέρων της Εκκλησίας καθώς πίστευε πως «η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη, την οποία μπορείς να μελετήσεις, αλλά βίωμα το όποιο καλείσαι να ζήσεις.

Η Ορθοδοξία είναι πρώτιστα βιοτή και μάλιστα οσία βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η οποία δεν έχει τίποτε από την νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Η Ορθοδοξία έχει την δική της μεθοδολογία και παιδαγωγική, τους Βίους των Αγίων».

Τον διέκρινε η αγάπη του για το πρόσωπο του “Θεανθρώπου Χριστού”.

Ελεγε· «Ο σκοπός τού θεοειδούς όντος που λέγεται άνθρωπος είναι ένας: να γίνει σταδιακά τέλειος, όπως ο Θεός Πατήρ, να γίνει Θεός κατά χάριν, να επιτύχει τη θέωση, τη Θεοποίηση, τη Χριστοποίηση, την Τριαδοποίηση. Δίχως θεάνθρωπο και έξω από τον θεάνθρωπο, ο άνθρωπος πάντα –συνειδητά ή όχι– μεταλλάσσεται σε υπάνθρωπο, σε ομοίωμα ανθρώπου, σε υπεράνθρωπο, σε διαβολάνθρωπο. Απόδειξη για τούτο, όλη η ιστορία τού ανθρωπίνου γένους» και η μέριμνά του στο να μην αποκλίνει από την αλάνθαστη γραμμή των θεοφόρων πατέρων της ορθοδόξου ανατολής.

Ανυποχώρητος στα της πίστεως και ζηλωτής της εκκλησιαστικής τάξεως θεολόγος συνέγραψε την γνωστή δογματική του “Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας” .

Θεωρούσε τον ορθολογισμό αμαρτωλό και τον οικουμενισμό αίρεση.

Όταν ο οικουμενιστής πατριάρχης της Σερβίας κ. Γερμανός συμφώνησε, στα πλαίσια του παγκοσμίου συμβουλίου εκκλησιών (ΠΣΕ) πως οι χριστιανικές κοινότητες αποτελούν μέρος μιας μεγάλης χριστιανικής εκκλησίας, ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς έπαυσε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με τον κακόδοξο πατριάρχη και παρέμεινε έγκλειστος στο ησυχαστήριό του προσευχόμενος στον Θεό υπέρ της εκκλησίας.   

      Στο βιβλίο του “Ορθόδοξος Εκκλησία και οικουμενισμός”, που αποτελεί πιστή αποτύπωση της Ορθοδόξου Πατερικής διδασκαλίας μέσα απ τον προσωπικό του τρόπο βιώσεως του μυστηρίου της Εκκλησίας, ομολογεί την στερεά πίστη του προς οικοδομή του σώματος της Εκκλησίας και προφυλάσσει το ευαγγελικό μήνυμα από κάθε νοθεία.

Μιλά για το πρόβλημα του ανθρώπου και της κοινωνίας, αρνούμενος τον άνθρωπο του πολιτισμού, της επιστήμης, της εμπειρίας και της εξέλιξης, πιστεύοντας ότι η Εκκλησία κατέχει εντός της την δυνατότητα ικανοποιήσεως όλων των αιτημάτων του ανθρώπου.

Η ορθόδοξος πίστις και ο πλούτος της Παραδόσεώς της, με κέντρο τον Θεάνθρωπο Ιησού, δεν είναι, για τον άγιο Ιουστίνο, αφηρημένες ηθικές αρχές και αξίες αλλά ο αληθινός ρυθμός της ζωής του σύμπαντος, ο πυρήνας των ανθρώπων και των κτισμάτων, ο σκοπός και το νόημά τους έως το τέλος τους.

Υποστηρίζει πως η δύση με την θρησκεία της, τον πολιτισμό της, την παιδεία της και την φιλοσοφία της σέβεται και λατρεύει το κτίσμα και όχι τον δημιουργό, βεβηλώνει και υποκαθιστά τον ευαγγελικό τρόπο ζωής.

Αναφερόμενος στις αιρέσεις, λέει πως αυτές, σύμφωνα με την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού που διατυπώθηκε απ τους αγίους αποστόλους, αγίους πατέρες και αγίες συνόδους δεν είναι Εκκλησία, δεν μπορούν να έχουν τα άγια μυστήρια και ιδιαιτέρως το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας διότι η Θεία Ευχαριστία είναι η ίδια η Εκκλησία, αυτός ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός.

Η κοινωνία με τους αιρετικούς εν τοις αγίοις μυστηρίοις, είναι η πλέον αναίσχυντος προδοσία του Κυρίου.

Στην ορθόδοξη διδασκαλία περί της Εκκλησίας, το μοναδικό μυστήριο είναι η Εκκλησία, το σώμα του Θεανθρώπου Χριστού και είναι η μόνη πηγή και το περιεχόμενο όλων των μυστηρίων.

Τα μυστήρια δεν μπορούν να αναβιβάζονται υπεράνω της Εκκλησίας ούτε να θεωρούνται έξω από το σώμα της Εκκλησίας.

Τέλος, χαρακτηρίζει τον  οικουμενισμό παναίρεση διότι περικλείει όλες τις αιρέσεις  που απομάκρυναν τον Θεάνθρωπο τοποθετώντας στην θέση του τον ευρωπαίο άνθρωπο.

Οδηγεί στον πνευματικό θάνατο επειδή δεν οδηγεί τον άνθρωπο στο θεανθρώπινο σώμα του Χριστού δια της μετανοίας και μιλά για αγάπη χωρίς να εννοεί την σωτηριώδη “Αγάπη της Αληθείας”.