«Μηδέ κατά θυμόν ενεργείν, αλλ’ έχειν την αγάπην»

(Μ. Βασίλειος – Επιστολή (207)προς Θεόδοτον Νικοπόλεως)

   Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

      Αναμφίβολα, ο αγώνας εναντίον της παναιρέσεως του Οικουμενισμού δεν είναι μια «ψιλή» γνωστική, εξωτερική–επιφανειακή έκφραση της ορθόδοξης δογματικής γνωσιολογίας, που να φανερώνει μόνο την αψευδή και ακέραια περί Θεού γνώση.

Στη βάση του ο αγώνας αυτός είναι μια νηπτική πορεία. Είναι άρνηση και ξεπέρασμα των παθών και υπέρβαση των κοσμικών στοιχείων – αγαθών.

Θεολογικά υπογραμμίζει την αλήθεια αυτή ο Μ. Βασίλειος στην επιστολή του. Γράφει: «Γίνωσκε γαρ, ποθεινότατε ημίν και τιμιώτατε, ότι ούπω οίδα τοσούτον πένθος άλλοτε τη ψυχή μου παραδεξάμενος όσο νυν, ότε ήκουσα των εκκλησιαστικών θεσμών την σύγχισιν. Αλλά μόνον εύχου, ίνα δώη ημίν ο Κύριος μηδέν κατά θυμόν ενεργείν, αλλ’ έχειν την αγάπην, ήτις "ουκ ασχημονεί, ου φυσιούται" (Επιστολή 130), δηλ. «Διότι πρέπει να γνωρίζεις, ποθεινότατε εις ημάς και τιμιώτατε, ότι δεν ενθυμούμαι να εδέχθην ποτέ άλλοτε τόσον μέγα πένθος εις την ψυχήν μου, όσον τώρα που ήκουσα την σύγχισιν των εκκλησιαστικών θεσμών. Αλλά μόνον να εύχεσαι να δώση εις ημάς ο Κύριος να μην ενεργήσωμεν τίποτε εις κατάστασιν θυμού, αλλά να έχωμεν αγάπη η οποία «δεν ασχημονεί, δεν επαίρεται». Ο Μ. Βασίλειος και όλοι οι άγιοι, στον αγώνα κατά των αιρέσεων, είχαν έλλειψη εμπαθούς θυμού, αυταρέσκειας, έπαρσης και ιδιοτέλειας, επειδή είχαν βαθιά συναίσθηση αμαρτωλότητας, ως ευρισκόμενοι κοντά στην πηγή του φωτός, στον Χριστό.

Ο ιστορικός του μέλλοντος πρέπει να καταγράψει την εκδίπλωση του αντιοικουμενισμού αγώνα ως πνευματικό κεφάλαιο της αληθινής Εκκλησίας, ως έκφραση πίστης, ως έκφραση εσώτατου πνευματικού βίου και όχι ως εμπαθή, θυμώδη, φανατική και αρνητική πολεμική, όπως θέλει ο οικουμενισμός.

Ως δίψα πνευματικής ζωής, πρέπει να βιώνεται ένας αντιαιρετικός αγώνας. Δίψα, που εκφράζει ο Ψαλμός: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν, τον ισχυρόν, τον ζώντα. Πότε ήξω και οφθήσομαι του προσώπου του Θεού;» (Ψαλμ. 41,2).

Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου

Κυριακή Ε΄ Λουκά:

Η παραβολή του πλουσίου

και του φτωχού Λαζάρου

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιστ΄ 19-31)

   Οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα υπάρχοντά τους εδώ στη γη. Οι εξαντλητικοί και ανώφελοι διαπληκτισμοί τους δεν έχουν τέλος. Αχ, άνθρωποι! Πού ανήκετε; Είστε κοπάδι που μάχεστε για ένα βοσκοτόπι. Ο ιδιοκτήτης τόσο του κοπαδιού όσο και του λιβαδιού στέκεται και κοιτάζει με έκπληξη το κοπάδι του να διαπληκτίζεται για τη βοσκή του, όταν τόσο το κοπάδι όσο και η βοσκή ανήκουν σ’ εκείνον. Οι άνθρωποι θυμούνται πολλά πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δε θυμούνται ποτέ, όσο συχνά και να τ’ ακούνε: πως έρχονται γυμνοί σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, και γυμνοί ξαναφεύγουν. Οι άνθρωποι μοιράζουν τη γη αυτή, αν και ποτέ σχεδόν δεν καταφέρνουν να το κάνουν σωστά. Προστατεύουν τα όρια της γης τους με τη ζωή τους. Και παρ’ όλα αυτά, τα σύνορα μετακινούνται. Το πιο φτηνό πράγμα συνήθως καταλήγει πολύ ακριβότερο. Οι άνθρωποι δε διαφωνούν σ’ αυτό, αλλά δίνουν στο τρομερό κόστος τα επίθετα

Γονείς στη Πρέβεζα και στην Φιλιππιάδα επιστρέφουν τα βιβλία των θρησκευτικών!!!

Γονείς στη Φιλιππιάδα επιστρέφουν τα βιβλία των θρησκευτικών στο Υπουργείο

«Σαν ελάχιστο μέτρο έκφρασης της αντίθεσης μας στα παραπάνω ,θα αποστείλουμε άμεσα τρία (3) βιβλία Φακέλους θρησκευτικών (Α-Β-Γ- Γυμνασίου ) πίσω στο Υπουργείο Παιδείας ως μη σύμφωνα με την Ορθόδοξο Πίστη και θα προβούμε και σε άλλες μορφές διαμαρτυρίας.

Κλείνοντας ως Έλληνες γονείς, που προσπαθούμε για το καλύτερη δυνατή μόρφωση των παιδιών μας κάτω από δύσκολες συνθήκες, θα

"Δόξα Σοι ο Θεός"!

   Λέγοντας δόξα Σοι ο Θεός δείχνουμε και την ευχαριστία μας επειδή ευδόκησε να γεννηθούμε και να γνωρίσουμε τον κόσμο, ν' απολαύσουμε τη δημιουργία Του. Όλ' αυτά δεν είναι αυτονόητα, δεν υπάρχουμε επειδή εμείς το θελήσαμε ή τ' αποφασίσαμε, στο έλεός Του το οφείλουμε. Λέγοντας το δόξα Σοι ο Θεός, ταπεινωνόμαστε κιόλας, επειδή στη μεγαλοσύνη Του αναγνωρίζουμε ότι οφείλουμε τα πάντα στη ζωή μας, όλα όσα μας έδωσε αλλά κι εκείνα από τα οποία μας προφύλαξε.

~ Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Πηγή

Η μάχη ενάντια στον Οικουμενισμό, η υψίστη των μαχών.

Ὅσοι θέλουν νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν πικρὴ δουλεία στὸν ἐχθρὸ διάβολο ὀφείλουν νὰ ἀντιταχθοῦν στὰ θελήματά του καὶ νὰ ἀρχίσουν φανερὰ πόλεμο ἐναντίον του (Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος)

                                                              Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Ὁμοφυλοφιλία, ὁμοφυλοφιλική «οἰκογένεια», τρανσεξουαλικότητα, σεξουαλική ἐπανάσταση, κτηνοβασία, παιδοφιλία, μητρικός δανεισμός, εὐθανασία, γονιδιακὴ ἐπανάσταση, ἐκμετάλλευση, φτώχεια, πείνα, μαγεία, παγανισμός, διεθνισμός, ἀνεκτικότητα (τί ὑποτιμητικὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅρος, ἀνέχομαι κάποιον) Παγκοσμιοποίηση, μηδενισμός, ἀναγνώριση τῶν αἱρέσεων ὡς «Ἐκκλησία», Οἰκουμενισμός· στὸν κόσμο ποὺ ζοῦμε διαδραματίζεται μία μάχη. Ὅποιος δὲν βλέπει τὴν μεταφυσική, τὴν πνευματικὴ φύση αὐτῆς τῆς μάχης, ἐθελοτυφλεῖ. Ὁ πόλεμος ποὺ εἶχε κηρύξει ὁ διάβολος ἐνάντια στον Θεό καὶ στὴν Ἐκκλησία Του ἔφθασε στὸ ἀποκορύφωμά του. Ἡ μάχη ποὺ γίνεται τώρα μέρος εἶναι ἡ μάχη τῶν ἐσχάτων χρόνων, ἡ ὑψίστη τῶν μαχῶν.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ πολεμάει ὁ σατανᾶς, ὡς ἄρχοντας καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ κόσμου (Ματθ. δ’ 9), τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ εἶδε, ὅτι μὲ τὴν σταύρωση, τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή, τὰ γενέθλια τῆς Ἐκκλησίας καταλύεται, συντρίβεται ἡ βασιλεία του. Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ «λύσει τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» καὶ νὰ ἐλευθερώσει τὸν ἄνθρωπο. Νὰ συντρίψει τὸ κράτος και τὴν δυναστεία του καὶ νὰ χαρίσει τὴν ἐλευθερία τῆς δικῆς του βασιλείας, μίας βασιλείας ἀγάπης, δικαιοσύνης, εἰρήνης καὶ ἐλευθερίας. Στὴν ἀρχὴ πολέμησε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό: Τοῦ ἐπιτέθηκε μὲ πειρασμοὺς στὴν ἔρημο, μετὰ χρησιμοποίησε τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους ὡς πνευματικὴ καὶ τοὺς Ρωμαίους, ὡς πολιτικὴ ἐξουσία γιὰ νὰ

Ανοικτός πόλεμος στις ΗΠΑ κατά του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι τὸ Φανάρι τὸ τελευταῖο διάστημα ἔχει στοχοποιήσει μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη οἰκουμενιστικὴ καὶ πιθανὸν προσοδοφόρα γιὰ τὰ ταμεῖα του, διπλωματία ποὺ ἀκολουθεῖ, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Δημήτριο ἀλλὰ καὶ τὴν πλειάδα τῶν μοναστηριῶν ποὺ ἔχει ἱδρύσει ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας!

Μὲ τὸ φθηνὸ πρόσχημα τοῦ ἐλλιποῦς καταλόγου πρὸς ἀρχιερατεία εἶναι γνωστὸ ὅτι ματαίωσε προσφάτως τὴν ἐκλογὴ νέου Μητροπολίτη Σικάγου, προκαλώντας ἀναστάτωση στὰ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Τὸ τραγικὸ εἶναι πὼς μόλις τρεῖς μῆνες πρὶν τὴν ἐκλογὴ εἶχε τὸ ἴδιο τὸ Φανάρι ἐγκρίνει τὸν κατάλογο πρὸς ἀρχιερατείαν!!! Ἔκτοτε πιθανὸν καθ’ ὑπόδειξη ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ξεκινήσει ἕνας

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

 
από τον μητροπολίτη Δράμας

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΑΜΗΝ. 

Δράμα, 16 Οκτωβρίου 2016,

†Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου, 

Λογγίνου του Εκατοντάρχου &´των συν αυτώ δύο Στρατιωτών, Λεοντίου, Δομετίου, Τερεντίου &´Δομνίνου Μαρτύρων, Λογγίνου του φύλακος της θύρας &´Μαλού Οσίων, Αγίου Ιωάννου του Τουρκολέκα, Αγίου Γάλλου, Σύναξις των εν Κίω Αγίων. 

Προς:

Μητροπολίτη Ιεράς Μητροπόλεως

Δράμας κ. Παύλο.

    «Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα» (Ιωσήφ Βρυέννιος).

   «Παρ’ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνηθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ» (Πατριαρχική Ιστορική Εγκύκλιος του 1848).

    «Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν. Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἑαυτοῖς καὶ ενώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες» (Προφήτης Ησαΐας εʹ, 20-21).

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ 

– ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ –

     Κύριε Παύλε,

     Εδώ και δεκαετίες, εσείς και οι υπόλοιποι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, διατηρείτε εκκλησιαστική κοινωνία και αποδίδετε μία «άτιμον τιμήν» στον Πατριάρχη Κων/πόλεως κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη. Έναν άνθρωπο ασπόνδυλο, βλάσφημο της Θείας Οικονομίας, των Αγίων Πατέρων, και των Αγίων Συνόδων. Ένα περίτεχνο αιρετικό κράμα, που – «γυμνή τη κεφαλή» – ρημάζει τον Αμπελώνα του Κυρίου.

     Εδώ και δεκαετίες, εσείς –πριν λάβετε την αρχιερωσύνη αλλά και όντας με αυτή εδώ και πλέον ένδεκα έτη– και η Ιεραρχία,

Νέες «αγάπες» του Μητροπολίτη Σουηδίας με τους Λουθηρανούς

 – Που είπε πως συμφωνούν με τους Ορθόδοξους

Λησμονώντας πως μόλις πριν από λίγες μέρες οι Λουθηρανοί κοροϊδευαν τον Χριστό μας…

    O Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας πραγματοποίησε την πρώτη ποιμαντορική του επίσκεψη στο Μπέργκεν της Νορβηγίας το διήμερο 28 και 29 Οκτωβρίου 2017, με την ευκαιρία της ιδρύσεως της ενορίας του Αγίου Ενδόξου Εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, προς εξυπηρέτηση των πνευματικών αναγκών των Ορθοδόξων αδελφών μας που ζουν στο Μπέργκεν και στην ευρύτερη περιοχή Hordaland της Νορβηγίας.

   Την Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου, ο Μητροπολίτης κ. Κλεόπας, συνοδευόμενος από τον π. Αλέξανδρο Λουκάτο, μετέβη αεροπορικώς στο Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας, κατόπιν προσκλήσεως του Νορβηγικού Τμήματος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, για τις εκδηλώσεις της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Νορβηγίας για την επέτειο των 500 ετών από τη Μεταρρύθμιση.

  Το απόγευμα της ιδίας, ο Μητροπολίτης χοροστάτησε στον Παρακλητικό Κανόνα που εψάλη προς τιμήν του Αγίου Ενδόξου Αποστόλου Κλεόπα εκ των Εβδομήκοντα, στο παρεκκλήσιο της Ρωσικής Ενορίας της Αγίας Άννας. Την Παράκληση τέλεσαν ο Παν. Αρχιμανδρίτης κ. Αλέξανδρος Λουκάτος και ο Αιδ. Πρεσβύτερος κ. Aleksander Volokhan.

     Ο επίσκοπος επέλεξε να εορτάσει τα ονομαστήριά του στην

Άρνηση του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» να δημοσιεύσει την απάντηση μου στο κείμενο των τριών αγιορειτών.

     Στην προμετωπίδα της 1^ης σελίδα του φύλλου 2184 του «Ορθόδοξου Τύπου» δημοσιεύτηκε η επιστολή των τριών αγιορειτών π. Σάββα Λαυριώτου, π. Χαρίτωνος Καρυώτου και π. Επιφανείου Καψαλιώτου.
   Επειδή στο εν λόγω κείμενο αναφέρονταν  δύο φορές το όνομα μου, έστειλα επιστολή απαντήσεως στον «Ο.Τ.», επικαλούμενος όχι την δια του ποινικού και αστικού δικαίου δικαιώματος μου να απαντήσω και της εξ΄ αυτού υποχρέωσης του «Ο.Τ.» να δημοδιεύσει την απάντηση μου, αλλά  επικαλούμενος τη χριστιανική τους ηθική.    Η επιστολή μου σύμφωνα με το νόμο (άρθρα 13,14 του Συντάγματος και άρθρα 37 και 38 του α.ν. 1092/1938) έπρεπε να δημοσιευτεί στο φύλλο της 3 Νοεμβρίου 2017. Δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε. Σύμφωνα με το  άρθρο 37 παρ. 4, σε κάθε περίπτωση αρνήσεως προς καταχώρηση, υποχρεούται ο εκδότης ή διευθυντής –μέσα σε προθεσμία τριών ημερών– να καταθέσει την απάντηση μαζί με τους λόγους για τους οποίους αρνείται την καταχώρηση, στον Ειρηνοδίκη του τόπου εκδόσεως της εφημερίδας.  Η μη αιτιολογημένη άρνηση επανορθώσεως–καταχωρίσεως της απαντήσεως, καθώς και η πλημμελής καταχώρηση (μετά την παρέλευση της προβλεπόμενης από το αρ. 38 §1 προθεσμίας, ή η καταχώριση σε άλλη στήλη από αυτή που ορίζει ο νόμος κλπ) επισύρουν χρηματική ποινή. Δεν προτιμώ κάτι απ' αυτά.

Προτιμώ όμως να πώ:

    «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα. (Ψαλμ. 19).

      (Παραθέτω την μη δημοσιευθείσα απάντηση μου)

Απάντηση του Ιωάννου Ρίζου

στο κείμενο των τριών αγιορειτών

   Το  κείμενο των αγιορειτών —π. Χαρίτωνος Καρυώτη, π. Σάββα Λαυρεώτη και π. Επιφανίου Καψαλιώτη—  που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 20/10/2017, αρ. 2184 του «Ο.Τ», αποτελεί μια μονομερή και υποκειμενική εκτίμηση θεμάτων που σχετίζονται με τον αγώνα κατά της παναιρέσεως και δυστυχώς αποτελεί την συνέχεια μιας κακής πορείας  στον αγώνα της Αποτείχισης. Νομίζω πως και μια «άλλη άποψη», θα βοηθούσε τους αναγνώστες σας να αποκτήσουν μια περισσότερο αντικειμενική εικόνα της τρέχουσας καταστάσεως.

Η αλαζονεία αυτών που νομίζουν ότι είναι  (ή που αυτοανακηρύχτηκαν σε) ηγέτες του αντι-οικουμενιστικού αγώνα, δεν τους επέτρεψε να δουν και να κατανοήσουν τα πράγματα, που επανειλημμένα τους επισημαίναμε ιδιωτικά,  τότε που μας γνώριζαν…, γιατί μετά δήλωσαν ότι δεν μας γνωρίζουν.

    Αυτή η αλαζονεία, τους οδήγησε σε μια σειρά αποτυχιών που έπληξαν τον ιερό αγώνα και που τις εμφανίζουν μάλιστα ως επιτυχίες.

Η πρώτη τους «επιτυχία» λοιπόν ήταν να υπονομεύσουν και να διαλύσουν  την «Σύναξη της Λάρισας» (Οκτ. 2016) που αποσκοπούσε στην, μέσω διαλόγου και έρευνας, επίτευξη κοινής πορείας και ομοφωνίας όλων όσων είχαν αποτειχιστεί πρόσφατα ή στο παρελθόν. Αιτία αυτής της αρνητικής στάσης τους ήταν κυρίως ότι αυτή η σύναξη είχε δομηθεί με συλλογικό πνεύμα (συμμετοχή κληρικών-μοναχών-λαϊκών) κάτι που κατά την εκτίμηση των εν λόγω αγιορειτών, δυσκόλευε την αρχηγική τους αναγνώριση.

Η δεύτερη «επιτυχία» τους ήταν το  ρήγμα που δημιούργησαν με τους Πατέρες Θεόδωρο Ζήση, Νικόλαο Μανώλη και Φώτιο Βεζύνια και, κατ΄ επέκταση, με τα ποίμνια τους. Αιτία αυτού του ρήγματος ήταν η επιπολαιότητα και προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν σοβαρούς ανθρώπους και σοβαρά ζητήματα.

Η τρίτη «επιτυχία» τους ήταν ότι το ψήφισμα της Ημερίδας του Ωραιοκάστρου που τέθηκε στο ηλεκτρονικό σύστημα συλλογής υπογραφών από όλoν των κόσμο (AVAAZ), συνέλεξε περίπου 300 υπογραφές (μέχρι σήμερα). Τη στιγμή που μόνο οι παριστάμενοι στην Ημερίδα ήταν περίπου 1400!

Η τέταρτη και χειρότερη «επιτυχία» τους ήταν ότι θεώρησαν πως το ημερολογιακό σχίσμα του 1924 μπορούσε να ξεπεραστεί με προχειρότητες, άγνοια, ιδιωτικά τηλεφωνήματα, ψέματα  και κουκουλώματα, χωρίς την επιστημονική και θεολογική βάσανο των ιστορικών και εκκλησιολογικών τεκμηρίων. Άρχισαν επιπόλαια να κατευθύνονται και να κατευθύνουν τους νέο-αποτειχισμένους  σε ένα επικίνδυνο συνοικέσιο.

    Αποκορύφωση  της σύγχυσης και  αγνωσίας τους είναι η επιστολή  που δημοσίευσε στο φύλλο 2184 του ο «Ορθόδοξος Τύπος».

        Σε αυτή τους την επιστολή εμφανίζονται ως φυσικοί ηγέτες του αγώνα της Αποτείχισης,  μόνοι αρμόδιοι να καθορίσουν επιτελικά την πορεία της και οι μόνοι που νομιμοποιούνται να διασαφήσουν τα θεολογικά της ζητήματα, εμφανίζοντας εαυτούς «κεκαθαρμένους» που πληρούν τις προϋποθέσεις του θεολογείν(!), ενώ όλοι οι άλλοι έπρεπε να τους δεχθούν ως αναμφισβήτητους αρχηγούς και αναντίρρητα να τους υπακούουν.

    Ποιός, πού και πότε όμως τους έδωσε  το χρίσμα του αρχηγού;

    Ποιός, πού και πότε τους διαβεβαίωσε ότι είναι «κεκαθαρμένοι»;

1.

Στο κείμενο τους κρατούν  περιέργως υπερασπιστική στάση  για το σημερινό Άγιο Όρος που «σιωπά εμφρόνως και διακριτικώς» το οποίο μιλά «όταν και εφόσον χρειάζεται», «ποιμαίνοντας (συμβουλευτικά) παγκοσμίως». Αυτό  μοιάζει πιο πολύ με ανακοίνωση της Ιεράς Επιστασίας και των οικουμενιστικών μοναστηριών παρά με θέση αποτειχισμένων!

   Κι αν η Μοναχική Πολιτεία του Άθωνα έχει τόση σωφροσύνη, σοφή διάκριση και ποιμαντική αξιοπιστία,  τότε γιατί τους  διώκει;

       Πολύ παράξενα μας τα λένε!

     Αν πάλι, στα λεγόμενα τους δεν εννοούν το επίσημο Άγιο Όρος αλλά τους διωκόμενους Μοναχούς, κι εκεί ψευδείς εικόνες παράγουν,  γιατί δεν γνωρίζουμε να τους απέδωσαν τον τίτλο του επιτελάρχη όλοι οι αποτειχισμένοι αγιορείτες Μοναχοί! Συγκεκριμένα, αυτοί που τους  εξουσιοδότησαν  δεν είναι πάνω από πέντε-έξι!

2.

Οι κακεντρεχείς χαρακτηρισμοί τους για τους «θεολόγους του πληκτρολογίου» είναι άλλη μια απόδειξη του τύφου τους.

   Όταν ο ένας εκ των συγγραφέων της εν λόγω επιστολής βρίσκονταν στην Μονή Εσφιγμένου θεωρώντας ότι η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού επι γής ήταν οι Γ.Ο.Χ. Εσφιγμενίτες, κι όταν ο άλλος εκ των συγγραφέων της επιστολής μνημόνευε μέρα και νύχτα Δημήτριο και Βαρθολομαίο στη Σιμωνόπετρα, κι όταν ο τρίτος εκ των συγγραφέων μάλλον ήταν φαντάρος, κάποιοι από τους «θεολόγους του πληκτρολογίου» όπως αλαζονικά γράφουν, πάλευαν  μόνοι τους να κατηχήσουν τον κόσμο για την αίρεση, λοιδορούμενοι και απειλούμενοι. Και αυτούς τώρα, οι εν λόγω τρείς, κακολογούν και διαβάλλουν παρασκηνιακά, ως θεολόγους του πληκτρολογίου, παρότι αυτοί οι τρείς, όταν έστελναν τα κείμενά τους και τις ανακοινώσεις τους μετά χαράς, στηριγμού  και επαίνων τα δημοσίευαν οι…θεολόγοι του πληκτρολογίου.

Σε ότι αφορά το Μέρος Β΄ της επιστολής τους που αναφέρεται στο «παλαιό» ημερολόγιο:

 1.

Αναφέρουν ότι το πρόβλημα είναι ότι η ημερολογιακή καινοτομία διέσπασε την λειτουργική ενότητα της Εκκλησίας.

    Όμως αλίμονο! Δεν έχουν καταλάβει ποιο είναι το πρόβλημα! Και  το ότι δεν το έχουν καταλάβει φαίνεται από το ότι  επέλεξαν να το λύσουν με βάση τον 15^ο Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου και όχι με την Παρακαταθήκη που αφορά την γένεση και επίλυση παρόμοιων ημερολογιακών/εορτολογικών προβλημάτων στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

    Γράφουν: «Η θέση μας είναι ότι ως το 1935 (έτος δημιουργίας της πρώτης συνόδου των Γ.Ο.Χ.) η αποτείχισις των ορθοδόξων πιστών ήταν κανονικώς ορθή και πρέπουσα και εντός του πλαισίου που ορίζει ο 15^ος της Α΄-Β΄.»

       Εδώ είναι η αβλεψία τους.

   Τα χρόνια 1924-1935, δηλαδή πρίν την σύσταση της 1^ης συνόδου των Γ.Ο.Χ. από την οποία θεωρούν ότι αρχίζει το κακό,  οι παλαιοημερολογίτες δεν είχαν κοινό Ποτήριο με τους νεοημερολογίτες, ούτε με τους πιστούς (Κληρικούς και Λαϊκούς), τους ακολουθούντας το Παλαιό Ημερολόγιο των άλλων Πατριαρχείων και τοπικών Εκκλησιών. Όμως δεν τολμούν να ερευνήσουν αν αυτή η διακοπή κοινωνίας των ετών 1924-1935 έχει Αγιοπατερική βάση και νομιμοποίηση γιατί, αν το ερευνήσουν, θα καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα που κατέληξα κι εγώ και θα καταρρεύσουν πολλά μέσα τους και γύρω τους.
     Εδώ είναι το πρόβλημα!

   Πώς αντιδρούσαν λοιπόν οι άγιοι Πατέρες και οι Τοπικές και Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθοδοξίας όταν συνέβαινε να διασπάται η λειτουργική ενότητα ανάμεσα στις τοπικές Εκκλησίες λόγω ημερολογικών/εορτολογικών ασυμφωνιών;

    Απέδειξα με ιστορικά στοιχεία στη μελέτη υπο τον τίτλο «Ού βουλόμεθα ζήν ψευδολογούντες» —διαθέσιμη στο blog «Πατερική Παράδοση» ετικέτα «Ρίζος Ι.»—  και με την βοήθεια του Ιστορικού κ. Α. Τσακίρογλου ότι, ενώ η επίτευξη της λειτουργικής ενότητας ήταν πάντα στόχος της Εκκλησίας, όταν όμως αυτή δεν συνέβαινε, ειδικά από το 326 μ.Χ. έως το 800 μ.Χ., οι άγιοι Πατέρες, οι Τοπικές και Οικουμενικές Σύνοδοι ποτέ δεν νομιμοποίησαν μια διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας και ένα σχίσμα για αυτό τον λόγο. Αντιθέτως συνέχιζαν την εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους και ποτέ δεν έγειραν θέμα  ακοινωνησίας.

Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Κι αν ακόμα σε κάποιο θέμα θα έκανε λάθος η Εκκλησία [όπως στην ημερολογιακή μεταβολή] δεν μπορεί να συγκριθεί ο αγώνας για την ακρίβεια γύρω από ημερομηνίες με το έγκλημα που λέγεται διαίρεση και σχίσμα στην εκκλησία».

    «Εί και εσφάλλετο η Εκκλησία, ού τοσούτον κατόρθωμα από της των χρόνων της ακριβείας ήν, όσον το έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσματος τούτου» (Ε.Π.Ε 34.188).

    Αυτό συνέβη (παρά την μονομερή αλλαγή) και το 1924. Τα άλλα ορθόδοξα Πατριαρχεία κι οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, παρά την αλλαγή, κοινωνούσαν, όχι με τους Ζηλωτές του ημερολογίου, μετά των οποίων είχαν το ίδιο ημερολόγιο, αλλά μετά των νεοημερολογιτών! Αυτοί όμως αντί να δούν αυτό που τους δείχνουμε, κάνουν έναν δόλιο αποπροσανατολιστικό ελιγμό και,  κατηγορούν τις τότε Εκκλησίες αναδρομικά και  ετεροχρονισμένα ως Οικουμενιστικές. Όμως τότε (και οι τότε Ζηλωτές του ημερολογιακού ζητήματος) δεν είχαν ιδέα από οικουμενισμό. Ο αναλφαβητισμός εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα άγγιζε το 80%, με το υπόλοιπο σχεδόν ποσοστό να αφορά αυτούς που είχαν τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Τους τότε λίγους εγγράμματους «ευσεβείς» όμως, ούτε η πρωτοεμφανιζόμενη «θεωρία των αναδενδράδων» —δηλ. της «θεωρίας των κλάδων» της εγκυκλίου του 1907 του Ιωακείμ Γ΄— τους ενόχλησε, ούτε την εγκύκλιο του 1920 γνώριζαν, όπως ομολόγησε ο  π. Θεοδώρητος Μαύρος. Το Σχίσμα λοιπόν έγινε μόνο χάριν της μεταβολής του «αγίου» Ιουλιανού ημερολογίου και της εορτολογικής αταξίας που επέφερε αυτή.

   Το Σχίσμα έγινε γιατί  πιστέψαν ότι το εορτολόγιο, με τον ημερολογιακό του δεσμό, είναι μια αιώνια «ιερά παράδοση» η μεταβολή της οποίας επιφέρει την Κόλαση.

   Τις δε περι οικουμενισμού αιτιάσεις τις βρήκαν πολλά χρόνια αργότερα και φυσικά  τις χρησιμοποιήσαν για να επικαλύψουν και να κλείσουν τρύπες του παρελθόντος, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα του τότε Σχίσματος.

«Μορφολογικές καί λειτουργικές διαφορές τοῦ ἐγκεφάλου στά δύο φύλα»

Σταύρος Μπαλογιάννης

«Μορφολογικές καί λειτουργικές διαφορές τοῦ ἐγκεφάλου στά δύο φύλα»

ΟΜΙΛΙΑ ΟΜΟΤΙΜΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ

ΣΤΑΥΡΟΥ Ι. ΜΠΑΛΟΓΙΑΝΝΗ

«Μορφολογικές καί λειτουργικές διαφορές

τοῦ ἐγκεφάλου στά δύο φύλα»

ΣΤΟ IEΡOKOINOBIO ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ ΠΑΙΟΝΙΑΣ ΚΙΛΚΙΣ

Εἶναι γνωστή ἡ ἐπιχειρούμενη ψυχοσωματική ἅλωση τῶν παιδιῶν μας διά τοῦ κατεπειγόντως προωθουμένου αἰσχροῦ θεματικοῦ ἄξονα «Ἔμφυλες ταυτότητες» (δηλαδή, ἐλεύθερη ἐπιλογή φύλου). Ἐπίσης γνωστή τυγχάνει ἡ συνακόλουθη, ἐξίσου ὀλέθρια, νομοθέτηση δυνατότητας «διόρθωσης» φύλου, μάλιστα ἀπό τήν ἡλικία τῶνδεκαπέντε ἐτῶν, ἀπό τό –ὑπάκουο δυστυχῶς στά κελεύσματα τῆς Παγκοσμιοποίησης– Κοινοβούλιο τῶν Ἑλλήνων. Μέ ἀφορμή τά ἀνωτέρω, τό Ἱερό Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου

π. Ιωάννης Ρωμανίδης:

  «Εάν οι Ορθόδοξοι στην Τουρκοκρατία ήταν αυτοί που είναι σήμερα, θα είχε σβήσει η Ορθοδοξία»

Δυστυχώς, προωθείται από Αγιορείτες ο Παλαιοημερολογιτισμός!

 Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη 

    Παρουσιάζουμε σήμερα μερικὲς σελίδες ἀπὸ τὸ νεοεκδοθὲν βιβλίο τοῦ π. Χαρίτωνος Καρεώτη, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο καὶ οἱ ὁποῖες μᾶς ἐξένισαν.

    Τὶς παρουσιάζουμε γιατὶ ἔτσι νομίζουμε πὼς ἀποκαθίσταται μία ἀδικία ἐναντίον πιστῶν ἀδελφῶν μας ἀποτειχισμένων, οἱ ὁποῖοι κατηγορήθηκαν ὅτι –μὲ ὅσα περὶ Ἡμερολογιακοῦ ἔγραψαν– παρανόησαν καὶ παραποίησαν τὶς θέσεις τῶν ἀποτειχισμένων Ἁγιορειτῶν Πατέρων ποὺ ἀναφέρονταν στὴν Ἀποτείχιση καὶ στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο· ὅτι ἦταν λάθος κίνηση ἡ κριτικὴ κατὰ τῶν Ἁγιορειτῶν, ἀφοῦ τοὺς ἀπέδωσαν θέσεις ποὺ δὲν εἶχαν, καὶ ἄλλα παρόμοια. Δυστυχῶς, ἔγινε ἀκριβῶς τό ....ἀντίθετο!!!

   Ἐπειδή, λοιπόν, συκοφαντήθηκαν ἄνθρωποι ἄδικα, δημοσιεύουμε -σὲ πρώτη φάση- μερικὲς φωτοτυπίες ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Χαρίτωνος (κάποιες φωτοτυπίες μᾶς ἐστάλησαν ἀπὸ ἀδελφοὺς ἀπὸ τὴ Β. Ἑλλάδα) καὶ ὅταν θὰ ἔχουμε ὅλες τὶς φωτοτυπίες στὰ χέρια μας, ἴσως χρειαστεῖ νὰ ἐπανέλθουμε.

    Στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο, λοιπόν, καὶ στὸ ΙΒ΄ κεφάλαιο, ἀπὸ τὴν σελίδα 203 καὶ ἑξῆς, ὑπάρχει ἀναφορὰ ἐκτεταμένη στὴν ἱστορία τοῦ Ἡμερολογιακοῦ προβλήματος. Διαβάζοντάς την κανείς,

Στην Ορθοδοξία οι άγιοί μας είναι οδοδείκτες....

Όσιος Παΐσιος. Σημεία των καιρών.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=6YhrvHDQqYY

Πηγή

Από μάθημα ομολογίας μάθημα θρησκειολογίας!!!

Από μάθημα ομολογίας

μάθημα θρησκειολογίας.

Γιατί δεν είναι τυχαίο

και γιατί είναι αντισυνταγματικό

Γρηγόρης Γ. Καλύβας

  Ένα από τα βασικά στοιχεία  και καθοριστικός παράγοντας  διατήρησης  της εθνικής συνείδησης  και ταυτότητας ενός  λαού είναι η παιδεία . Δια της  παιδείας οι νέοι βλαστοί   παραλαμβάνουν  όλα εκείνα τα στοιχεία  που αφορούν την πορεία του μέσα στον ιστορικό χρόνο ούτως ώστε να τα μεταφέρουν στο επέκεινα για να συνεχίσει να πορεύεται στο μέλλον χωρίς να απολέσει την ιδιοσυστασία  και εθνική υπόστασή του.

   Στην  Ελλάδα εν ονόματι  της  δήθεν προόδου και του εκσυγχρονισμού  κατεδαφίζουμε  όλο το οικοδόμημα  των θεσμών και αξιών που παραδοσιακά  αποτελούν το υπόβαθρο  του  οικοδομήματος  που λέγεται έθνος  τα οποία βέβαια όχι τυχαία βαπτίζονται  μαύρος συντηρητισμός. ‘Έτσι  αποδεχόμαστε και μιμούμεθα  όλα τα στραβά και ανήθικα των ξένων οικοδομώντας μια κοινωνία άλλη παρασάγγας  μακράν των χαρακτηριστικών  που μας αυτοπροσδιορίζουν ως Έλληνες. Δηλαδή την πίστη μας , την παράδοσή μας, την ιστορία μας, τις αξίες, διολισθαίνοντας  ταχύτατα στην κυρίαρχη άποψη που θέλει την μετατροπή του κόσμου σε μια ομοιόμορφη ατομική και συλλογική μάζα  χωρίς εθνικούς ή θρησκευτικούς προσδιορισμούς.

Αυτό το δημιούργημα  που ετοιμάζουν

ονομάζεται παγκόσμιος πολίτης.

  Και αυτή η διαδικασία έχει κέντρο και εργαλεία. Η παγκοσμιοποίηση, η νέα τάξη πραγμάτων, η παγκόσμια διακυβέρνηση, η πανθρησκεία  δεν είναι  αφηρημένες έννοιες ιδεοληψίες  που δεν έχουν περιεχόμενος. Απεναντίας, είναι άνθρωποι, έννοιες,

Περί εσχάτων και Αντιχρίστου!

ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΑΝΟ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ

 ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

ΚΑΙ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟ

συνέχεια απο εδώ

2ο μερος 

Θ.   Η ΕΠΙΓΕΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

    Θ.1. Ο π. Γαβριήλ ονειρευόταν τη Γεωργία ως κράτος του βασιλιά Δαβίδ Μπαγκρατιόνι και του χιτώνα του Κυρίου. Ένας πιστός μας διηγήθηκε:

«Η Λεωνίδα Μπαγκρατιόνι, που προερχόταν από την οικογένεια του βασιλιά και ήταν η γυναίκα του διαδόχου του θρόνου της Ρωσίας, του Κύριλλου Ρομανόφ, επισκέφτηκε με τον εγγονό της τον π. Γαβριήλ και ρώτησε αν θα επανέλθει η μοναρχία στη Ρωσία. Ο π. Γαβριήλ απάντησε:

- Εσύ δεν θα τη δεις, αλλά ο εγγονός σου θα γίνει βασιλιάς. Αυτή η προφητεία συμπίπτει με εκείνη της οσίας Πελαγίας από το Ριαζάνι, σύμφωνα με την οποία δύο χρόνια και οχτώ μήνες πριν εμφανισθεί ο Αντίχριστος, στη Ρωσία θα αποκατασταθεί η μοναρχία. Και ο μονάρχης θα κατάγεται από δυναστεία η οποία θα υπερασπιστεί την Ορθοδοξία». (341)

   Θ.2.  Ο π. Γαβριήλ έλεγε ότι και στη Γεωργία χρειάζεται ο βασιλιάς:

- Ο βασιλιάς έχει άλλη χάρη! Έως τότε, αν δεν γυρίσει ένας βασιλιάς Μπαγκρατιόνι η Γεωργία δεν θα βοηθηθεί σε τίποτα.

(Η δυναστεία των Μπαγκρατιόνι έμεινε στην εξουσία της Γεωργίας για περίπου 1.000 χρόνια). Όμως, πριν έρθει ο βασιλιάς, πρέπει να επαναφέρετε το θρόνο. Για πρωθυπουργό να έχετε έναν κακό έστω άρχοντα, γιατί το κυριότερο είναι να δίδεται η χάρις του Θεού στον λαό.  (341)

Ι.  ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ

        Ι.1. Τώρα είναι οι έσχατες μέρες. Και όπως το έτοιμο φαγητό χρειάζεται λίγη μόνον ώρα για να το ζεστάνεις, έτσι κι αυτές είναι τόσο κοντά. Ο Αντίχριστος είναι σαν ένα νεογέννητο που μεγαλώνει και που μερικοί θα το προσκυνήσουν. Και τι δεν έκανα, αλλά με τίποτα δεν μπορούσα να μάθω το όνομά του. Με τη βοήθεια του Θεού, μου εμφανίστηκε ο άγγελος Κυρίου και μου ανακοίνωσε: «Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να λύσει αυτό το μυστήριο. Έλα, Γαβριήλ, να σου γράψω εγώ τ' όνομά του».

     Κι έτσι μου το αποκάλυψε. Όμως αυτό δεν σας αφορά. Για τους ανθρώπους παραμένει ακόμη κρυμμένο. Έρχεται (ο Αντίχριστος) γι' αυτούς που τον περιμένουν. Για να πάρουν νούμερο δεν θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν δυνάμεις (βία). Όλα θα γίνουν θεληματικά. Και η εξομολόγηση δεν θα βοηθήσει. Προσέξτε.

 Έρχονται μέρες που θα τρώτε χώμα...! (Το λέει και η αγία Ματρώνα η τυφλή - λινκ). Οι αγώνες των αγίων προφητών, του Ενώχ και του Ηλία, με τον Αντίχριστο θα μεταδίδονται από την τηλεόραση. Εξαιτίας των αμαρτιών μας θα γίνουν φοβεροί σεισμοί.

    Στη Γεωργία θα μπουν πρώτα τα τανκς των Ρώσων για να μας αφυπνίσουν. (Μπήκαν ήδη στις 8-8-2008). Θα πουληθούν και θα

Ο «Ασυρματιστής του Θεού» θα προστατεύει τους διαβιβαστές μας

Ιστορική ημέρα:

Ο «Ασυρματιστής του Θεού» θα προστατεύει τους διαβιβαστές μας

– Την πιο κατάλληλη στιγμή…

    Την ανακήρυξη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ως Προστάτη του Στρατιωτικού Σώματος των Διαβιβάσεων, έπειτα από αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης, ενέκρινε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία συνεδρίασε χθες και σήμερα, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου.

Κατά τη χθεσινή και σημερινή Συνεδρία:

Η Δ.Ι.Σ. ενέκρινε την πρόταση της Συνοδικής Επιτροπής επί της Κοινωνικής Προνοίας και Ευποιίας περί εκδόσεως Συνοδικού Εγκυκλίου Σημειώματος «περί υποβολής Απολογισμού των Δαπανών διά την Φιλανθρωπικήν Διακονίαν κατά το έτος 2017 υπό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος».

Επίσης, ενέκρινε νέες Ιερές Ακολουθίες, την ανασύσταση παλαιών Ιερών Μονών και το αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης περί ανακηρύξεως του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, ως Προστάτου του Στρατιωτικού Σώματος των Διαβιβάσεων.

Τέλος η Δ.Ι.Σ. ασχολήθηκε με θέματα Ιερών Μητροπόλεων, Εισηγήσεις Συνοδικών Επιτροπών, αποσπάσεις κληρικών και τρέχοντα υπηρεσιακά θέματα.

Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομος και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν