Απάντηση στο κείμενο του π. Άγγελου Αγγελακόπουλου

      Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Οἱ ἀκόλουθες σκέψεις γράφονται ὄχι μὲ διάθεση ἀντιπαράθεσης, ἀλλὰ κινούμενος ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἱερὴ ἀγανάκτηση, ποὺ καταλαμβάνει κάθε πιστό, ὅταν βλέπει ἡ ἀλήθεια νὰ ποδοπατεῖται, ἡ Πίστη νὰ εὐτελίζεται, οἱ ἀδελφοὶ νὰ συκοφαντοῦνται· ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαίωμα ἔκφρασης σὲ θέματα Πίστεως τοῦ κάθε πιστοῦ καὶ πρὸς προβληματισμὸ ὑπὸ τὸ βάρος τῆς θλίψης, τῆς ἀπορίας καὶ τῆς ἀγανάκτησης ποὺ προκάλεσε τὸ ὀγκῶδες κείμενο τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου.

Ἕνα κείμενο, ποὺ γράφτηκε τὴν στιγμὴ ποὺ ἀδελφοί του ἱερεῖς εἶναι ἄμισθοι γιὰ τὴν πίστη τους, ἐνῶ ἡ οἰκογένεια τους μετὰ βίας προσκομίζει τὰ πρὸς τὸ ζῆν, λειτουργοῦν σὲ ἀπομονωμένους καὶ ἀπομακρυσμένους ναοὺς καί, παράλληλα, μοναστήρια ἀγωνίζονται ὑπὲρ Πίστεως περικυκλωμένα ἀπὸ «λέοντες ὀρυώμενους», ἐνῶ αὐτὸς δὲν ἔχει κἂν ἀποτειχισθεῖ! Ἀντιθέτως ὑπερασπίζεται τὴν ὀρθότητα πίστεως σημερινῶν Ἐπισκόπων ποὺ σιγοντάρουν ἢ ἀνέχονται τὴν οἰκουμενιστικὴ συμφορά, καταδικάζοντας αὐτοὺς ποὺ δὲν τὸν ἀκοῦν.

Ὁ Μ. Βασίλειος ὅμως ἀντιμιλᾶ ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων στὸν τολμητία πρωτοπρεσβύτερο, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὴν ἁγιοπνευματικὴ διδαχὴ τοῦ μεγάλου μας Ἁγίου, καὶ χαράζει μὲ τὸ ἄρθρο του αὐτὸ ἄλλη ξενίζουσα σὲ ὀρθόδοξα ὦτα ποιμαντικὴ διδαχή: «Μόνον μὴ ἐξαπατηθῆτε ταῖς ψευδολογίαις αὐτῶν ἐπαγγελομένων ὀρθότητα πίστεως. Χριστέμποροι γάρ οἱ τοιοῦτοι καὶ οὐ Χριστιανοί, τὸ ἀεί αὐτοῖς κατὰ τὸν βίον τοῦτον λυσιτελοῦν τοῦ κατ’ ἀλήθειαν ζῆν προτιμῶντες. (ἐπιστ. 240, Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, ΕΠΕ 3, 226).

Ἕνα κείμενο, στὸ ὁποῖο ὁ π. Ἄγγελος μὴ σεβόμενος οὔτε κἂν τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς ἀπειλὲς ποὺ ἔχουν ὑποστεῖ χριστιανοὶ ἀδελφοί του ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, τοὺς ἔβαλε, ὡσὰν καθηγητής, βαθμὸ κάτω ἀπὸ τὴν βάση, ἀφήνοντας τους στὴν ἴδια τάξη καὶ προάγοντας μὲ λίαν ἄριστα μόνον τρεῖς: κατὰ σύμπτωση αὐτοὺς τοῦ περιβάλλοντός του, ἐκθέτοντάς τους μάλιστα στὸ ὑπόλοιπο ποίμνιο, γιατὶ δὲν θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι αὐτοὶ οἱ τρεῖς ἱερεῖς τοῦ ὑψίστου εὐλογοῦν τέτοιες συμπεριφορές.
Ἕνα κείμενο ποὺ διακατέχεται δυστυχῶς ἀπὸ τὶς ἀγιάτρευτες πληγὲς τῆς σύγχρονης ἐπιστημονικῆς ἔπαρσης, τῆς µαταιότητας, τῆς συμβατικότητας, τῆς φιλαυτίας, τῆς αὐτοδικαίωσης καὶ αὐτοανάδειξης, τῆς παραταξιακῆς νοοτροπίας, τῆς ἐπιβίωσης, τῆς στὴν Ἑλλάδα τόσο γνωστῆς μετριότητας, τοῦ ἐγκοσµίου προσανατολισµοῦ καὶ τοῦ πνευµατικοῦ παραλογισµοῦ.

Καὶ τὸ τραγικό· Ἕνα κείμενο ἀπὸ ἕναν ἱερέα ποὺ ὄχι μόνο μνημονεύει ἀλλὰ καὶ ὑπερασπίζεται σθεναρῶς ἕναν Ἐπίσκοπο ποὺ στέλνει δῶρα στὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Βαρθολομαῖο, ποὺ συλλειτουργεῖ μὲ ὅλους τοὺς φορεῖς τῆς αἱρέσεως στὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἄλλα λέει δημοσίως μπροστὰ στὴν κάμερα καὶ ἄλλα πράττει.
Ἕνα κείμενο ποὺ προβάλλει ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια αἴτια τῆς σημερινῆς θρησκευτικῆς, πολιτικῆς, κοινωνικῆς, πολιτιστικῆς καὶ ἐθνικῆς κατάπτωσης: Τὴν γραικυλικὴ καὶ νεοορθόδοξη «ἀγωνιστικότητα» ἄνευ κόστους, ἄνευ μαρτυρίου, ἄνευ σταυροῦ.
Ἕνα κείμενο ποὺ δὲν ἀναφέρεται οὔτε κατὰ διάνοια στὴν ἀγωνία καὶ τὰ δεινὰ τῶν ἀντιδρούντων πιστῶν, στὰ πλήθη τῶν προβάτων ὁλόκληρης τῆς ποίμνης κι ὄχι μόνο τῆς ἐνορίας μας, ποὺ χάνονται

Να, πού κατάντησαν το Μοναχισμό οι Δεσποτάδες!

ΑΝΑΛΓΗΤΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΖΑΡΟΥΝ ΜΕΣΑ  ΣΤΙΣ ΧΡΥΣΟΠΟΙΚΙΛΤΕΣ ΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΩΣ …ΠΟΙΜΕΝΕΣ!!!

Ἤ, πῶς νὰ "σκοτώσεις" μιὰ μοναχή, ἐπειδὴ ἀντιστέκεται στοὺς Οἰκουμενιστές!

 Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ 

τῆς μοναχῆς Εὐπραξίας τῆς ἐξορίστου 

πρὸς Μητροπολίτη Μεγάρων καὶ Σαλαμίνος Κων/νο Γιακουμάκη

Μέγαρα, 30-9-17

  

Ἐπειδὴ δὲν στάθηκε δυνατὸν νὰ μὲ καλέσετε, ἀφοῦ σας ζήτησα ἐπανειλημμένως, καθὼς ἀπὸ τοὺς μορφασμοὺς καὶ τὶς ἐκφράσεις τοῦ π. Ἀλεξάνδρου, ἀπαξιώσατε νὰ μὲ ἀκούσετε κατ’ ἰδίαν, ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΔΗΜΟΣΙΩΣ καὶ ἐσεῖς καὶ ὁ ἀρχιερατικός.

Ἔπρεπε ὡς στοργικὸς ποιμὴν τῶν προβάτων ποὺ ἡ Ἐκκλησία σας ἀνέθεσε νὰ ποιμάνετε καὶ νὰ φυλάσετε ἀπὸ τοὺς προβατόμορφους λύκους, ἐσεῖς καὶ ὄχι τὰ σκυλιά σας, ἐβάλατε τὸ πιὸ λυσσώδη νὰ ἐλέγξει καὶ νὰ δηλητηριάσει μία ἄρρωστη καλογραία 73 ἐτῶν, ποὺ ἐγὼ ξέρω τί ἔχω περάσει ὅλα αὐτὰ τὰ πονεμένα καὶ ἀπορφανισμένα χρόνια!

Ἔστω καὶ στὰ τελευταῖα αὐτὰ χρόνια, ἂς ἄκουγα τὴν γλυκιὰ λέξη: «παιδί μου!»

Μὲ δάκρυα καὶ θρήνους εὑρέθηκα καὶ πάλι στὸ δρόμο…! Καὶ κανένας σοφός, κανεὶς Ὀρθόδοξος, καμία μάνα Ἐκκλησία ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕ τὴν κεκλεισμένη πόρτα μὲ στοργή, νὰ ἀκούσει ἕνα λόγο, τοὺς παλμοὺς

«Ούτε γαρ επλάνησεν ημάς ανθρώπων κακότεχνος επίνοια»

(Σοφ. Σολ. ιε΄ 4)

Εκκλησιαστική γλώσσα ή αγιογραφία του λόγου

Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

 

 Αναμφίβολα, όταν η Εκκλησιαστική πνευματική ζωή εσωτερικοποιείται, γίνεται βίωμα και εικόνα της συνείδησης – ψυχής, τότε μπορεί και εκφράζεται ως αισθητικό φαινόμενο, αντικειμενοποιείται. Η αντικειμενοποίηση αυτή αντανακλάται και στον πνευματικό χαρακτήρα της Βυζαντινής αγιογραφίας και της Λειτουργικής Εκκλησιαστικής γλώσσας.

    Η Εκκλησιαστική γλώσσα των Ι. Κειμένων και των ιερών ακολουθιών δεν είναι απλά μία διανοητική ή βιωματική ανθρώπινη κατασκευή, μία εποχιακή έκφραση της Εκκλησιαστικής συνείδησης. Η αρχιτεκτονική της είναι πάντοτε μία ανακεφαλαίωση (προσευχητική, δοξολογική, Δογματική) της Εκκλησιαστικής εμπειρίας ή, καλύτερα, μια προβολή της εκκλησιαστικής ζωής – Εκκλησίας στο ανθρώπινο επίπεδο.

    Οι βαθύτερες και αληθινές διαστάσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας

Ποιός γύμνωσε τον άγιο Μαρκιανό...

Ο ΜΑΡΚΙΑΝΟΣ ήτο ιερεύς στην Κωνσταντινούπολη αγιώτατος άνθρωπος. Ανάμεσα στις άλλες αρετές πού τόν στόλιζαν υπερείχαν η άκτημοσύνη κι' ή ελεημοσύνη. Παράδοξος συνδυασμός!

Καθώς στεκόταν πολύ ψηλότερα άπό κάθε γήϊνο αγαθό, ό Μαρκιανός δέν απέκτησε ποτέ πράγμα δικό του, πού νά έχη κάποια άξια, ούτε δεύτερο ένδυμα. "Οταν οί γνωστοί του του χάριζαν κάτι, τό έδινε παρευθύς στον πρώτο φτωχό, πού θά συναντούσε στο δρόμο του.

Την Κυριακή που θα γίνονταν τα εγκαίνια της Εκκλησίας της

Όταν τον συκοφάντη …ξεσκεπάζουν οι ίδιοι οι φίλοι του!

Πῶς,  ὁ π. Θεόδωρος  Ζήσης  καὶ ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, ξεσκεπάζουν  τὶς ἀνέντιμες καὶ σκόπιμες συκοφαντίες καὶ τὸ ψεῦδος τοῦ μικροῦ γιὰ τὶς περιστάσεις π. Ἄγγελου Ἀγγελακόπουλου!

   Νὰ πῶς ἐξυμνοῦσε ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφεὶμ τὸν π. Εὐθύμιο (ποὺ τώρα μὲ τὴν ἄδειά του ὁ π. Ἄγγελος τὸν συκοφαντεῖ καὶ διαστρεβλώνει τὰ λόγια του, ἐδῶ),  ὅταν ὁ π. Εὐθύμιος ἔγραψε τὸ βιβλίο περὶ τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος:

  Ἑλληνικὴ Δημοκρατία

Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 14^ῃ Φεβρουαρίου 2012

Ἀριθ. Πρωτ. 202

               Πρὸς τὸν

               Ὁσιολογιώτατον

               Εὐθύμιον Τρικαμηνᾶν

                                         ΛΑΡΙΣΑ

Ὁσιολογιώτατε,

Ἔλαβον μετὰ τιμῆς τὸ Ὑμέτερον πόνημα «Ἡ διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ τὸ ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περὶ Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος ἐπ’ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν» καὶ ἐκφράζω Ὑμῖν τὴν ἀπέραντον εὐγνωμοσύνην μου καὶ τὰς θερμοτάτας συγχαρητηρίους προσρήσεις διὰ τὴν ἐξαίρετον, ἐκπληκτικὴν καὶ πολυδάπανον ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως Ὑμετέραν ἐργασίαν. Μετὰ βαθυτάτου αἰσθήματος συγκινήσεως διὰ τὸν Ὑμέτερον πνευματικὸν κόπον καὶ τὴν ὀτρηρὰν καὶ ἐργώδη Ὑμετέραν ὑπεράσπισιν τῆς κανονικῆς ἀληθείας δέομαι τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου, ὅπως καταστέφῃ τὴν Ὑμετέραν Ὁσιολογιότητα καὶ πλουσίως εὐλογεῖ αὐτήν.

Περαίνων ἐπιτραπήτω μοι νὰ εἴπω ὅτι εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν πραγματικότητα ἡ ἀποδοχὴ αἱρέσεώς τινος συνδέεται ἀρρήκτως μετὰ τοῦ κοινοῦ ποτηρίου καὶ τῆς intercommunio γεγονὸς ποὺ δὲν ἔχουν τολμήσει νὰ ἐπιχειρήσουν ἀκόμη οἱ δύστηνοι οἰκουμενισταί. Συνεπῶς ἡ κανονικὴ ἀποτείχισις ταπεινῶς φρονῶ ὅτι πρέπει ἀκαριαίως νὰ ἐπέλθῃ ὅταν πραγματωθῇ ἡ ἀνωτέρω προϋπόθεσις.

Εὐχόμενος ἔτη πολλὰ ὑγιεινὰ καὶ εὐφρόσυνα διατελῶ,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Κι ὄχι μόνο τὸν ἐξυμνοῦσε, ἀλλὰ θέλησε νὰ τιμήσει τὸν π. Εὐθύμιο μὲ τὴν «ύψιστη τιμητική διάκριση, του Χρυσού Σταυρού»!!!

Συγκεκριμένα τὴν  04 Μάρτιος 2012 (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας)  ὁ “λέων” τοῦ ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνος κ. Σεραφεὶμ «τίμησε δια της υψίστης τιμητικής διακρίσεως αυτής του Χρυσού Σταυρού του Αγίου Σπυρίδωνος μετ’ Αστέρος, τους Αγωνιστάς της Αμωμήτου Πίστεως τον Αιδεσιμολογιώτατον πρωτοπρεσβύτερον Γεώργιον Μεταλληνόν ομότιμον καθηγητήν του πανεπιστημίου Αθηνών, τον Αιδεσιμολογιώτατον πρωτοπρεσβύτερον Θεόδωρον Ζήσην ομότιμον καθηγητήν του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τον Ελλογιμώτατον κ. Λαυρέντιο Ντετζόρτζιο πρόεδρο του Φιλορθοδόξου Συλλόγου “Κοσμάς Φλαμιάτος”».
Ὅμως, μερικὲς μέρες πρίν, διεμήνυε στὸν π. Εὐθύμιο (καὶ στὸν ὑπογράφοντα) τὴν πρόθεσή του νὰ τιμήσει κι αὐτοὺς τὴν ἴδια μέρα. Ὁ π. Εὐθύμιος ὅμως, δὲν δέχτηκε· ἀρνήθηκε τὴν τιμή, γιατὶ εἶχε καταλάβει τὰ δόλια παιχνίδια τοῦ κ. Σεραφείμ μὲ τὴν Πίστη μας!

Ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ κάποιο χρόνο, ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς, «ἐκτιμώντας» τὸν π. Εὐθύμιο (μὲ σκοπὸ νὰ τὸν φιμώσει!) τοῦ ἔστειλε ἐπιστολή, διὰ τῆς ὁποίας τοῦ ζητοῦσε νὰ κάνει εἰσήγηση σὲ ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα ποὺ ὀργάνωνε ἡ Μητρόπολη τοῦ Πειραιᾶ,  γιὰ τὴν Ἀποτείχιση. Ὁ π. Εὐθύμιος καὶ πάλι δὲν δέχτηκε νὰ εἶναι εἰσηγητὴς σὲ μιὰ κρυπτο-Οἰκουμενιστικὴ Ἡμερίδα! Βέβαια, παρέστη στὴν Ἡμερίδα, καὶ ξεσκέπασε μὲ τὶς παρεμβάσεις του τὶς στημένες Εἰσηγήσεις τοῦ Σεραφεὶμ Πειραιῶς καὶ τῶν συνεργατῶν του, διὰ τῶν ὁποίων Εἰσηγήσεων κατακρεούργησαν φρικτὰ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων!

     Ὁπότε, ὅταν ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς λειτουργοῦσε «ὀρθόδοξα», θεωροῦσε …σύμμαχό της τὸν π. Εὐθύμιο! Τώρα ποὺ στέλνει τιμητικὰ στὸν ἀρχι-αιρεσιάρχη τό ...πορτραῖτο του(!!!) καὶ τοῦ κάνει τεμενάδες, ἐξαπολύει διὰ τοῦ π. Ἄγγελου ὀχετὸ ἀνέντιμων καὶ ἀναίσχυντων συκοφαντιῶν!

Αὐτὰ γιὰ τὴν ἐκτίμηση τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς πρὸς τὸν π. Εὐθύμιο!

Ἀλλὰ καὶ ὁ σύμβουλος τοῦ π. Ἀγγέλου, π. Θεόδωρος Ζήσης, ἔγραφε γιὰ τὸν π. Εὐθύμιο σὲ ὁμιλία του στὸ Βόλο, παρουσία ἱερέων, μοναχῶν καὶ ἑκατοντάδων πιστῶν:

 «Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴν ἔχουμε καμία μαζί τους ἐπικοινωνία, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες... Νὰ ἐνισχύσουμε καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ διώκονται, τιμωροῦνται, συκοφαντοῦνται... Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ (στὸ Βόλο) ...εἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους».

Διερωτῶμαι: Μὲ αὐτὲς τὶς συκοφαντίες καὶ τὰ ψεύδη, πῶς θὰ

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης κονιορτοποιεί τις σοφιστείες και τον χαρτοπόλεμο των ...αντι-Οικουμενιστῶν!

Λόγια τοῦ καθηγητῆ τοῦ Α.Π.Θ. καὶ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση μὲ τὰ ὁποῖα καταδικάζει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του καὶ μαζί του (διὰ τῶν λόγων του) καταδικάζονται καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν, ὅπως ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος· καὶ ὁ καθένας ἂς βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

Λέει ὁ π. Θεόδωρος:

«Δέν είμαι βέβαιος ότι, αν απόψε με καλέσει ο Θεός καί εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους, στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε. Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...

(...) Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η άγνοια...

  Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε (σ.σ.: δεν μας δηλώνετε): “Φεύγουμε εμείς”.

Ο πνευματικός νόμος

ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ

…ΕΠΕΙΔΗ πολλές φορές θελήσατε νά μάθετε πῶς ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι πνευματικός, σύμφωνα με τόν ἀπόστολο (βλ. Ρωμ. 7:14), καί τί πρέπει νά γνωρίζουν καί νά κάνουν ὅσοι θέλουν νά τόν τηρήσουν, θα σᾶς πῶ γι’ αὐτό κατά τή δύναμή μου.

    Πρῶτα-πρῶτα γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἡ ἀρχή καί ἡμεσότητα καί τό τέλος κάθε καλοῦ. Τό καλό εἶναι ἀδύνατο νά πράττεται ἤ νά πιστεύεται παρά μόνο μέ τήν ἕνωση μέ τόν ἸησοῦΧριστό καί μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

   Σέ κάθε προσπάθειά σου βάλε ἀρχή Ἐκεῖνον πού εἶναι ἡ ἀρχή κάθε καλοῦ, γιά νά γίνει κατά Θεόν ἐκεῖνο πού ἀποφάσισες νά κάνεις.

    Ἡ βέβαιη πίστη εἶναι ἕνας ἰσχυρός πύργος. Καί ὁ Χριστός γίνεται τά πάντα γιά τόν ἄνθρωπο πού πιστεύει.

Ὁ νόμος τοῦ Εὐαγγελίου, πού ὁδηγεῖ στήν ἐλευθερία, διδάσκει ὅλη τήν ἀλήθεια. Καί οἱ πιό πολλοί τόν διαβάζουν ἁπλά γιά νά τόν γνωρίσουν· λίγοι, ὅμως, τόν κατανοοῦν, ἀνάλογα μέ τήν ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν. Ὁ νόμος αὐτός γιά νά διαβαστεῖ χρειάζεται ἐπίγνωση, για νά κατανοηθεῖ χρειάζεται τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἀλλά γιά νάἐκπληρωθεῖ ἀπαιτεῖται τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ.

Μή ζητᾶς νά δεῖς τήν τελειότητα τοῦ θείου νόμου σέ ἐνάρετουςἀνθρώπους, γιατί τέλειος σέ ἀρετές δεν μπορεῖ νά βρεθεῖ κανείς. Ἡτελειότητά του εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Κύριος εἶναι κρυμμένος μέσα στίς ἐντολές Του καίἀποκαλύπτεται σ’ ἐκείνους πού Τόν ζητοῦν, ἀνάλογα μέ τήν προθυμία τους στήν ἐκτέλεση αὐτῶν τῶν ἐντολῶν.

 Ὅταν ἀσκήσουμε βία στόν ἑαυτό μας γιά τήν ἐκτέλεση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τότε θά ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὁ νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι τέλειος καί ὅτι ἐμεῖς μέν τόν ἐφαρμόζουμε μέ τά

Η σύγχυση και η διαστροφική τακτική των "αντι-Οικουμενιστών"! --Ή, γιατί ο Οικουμενισμός εδραιώνεται!

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΕΣ  ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

(Προς κ. Παναγιώτη Τελεβάντο)

  

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Σε εκτενή σχόλιά του ο κ. Τελεβάντος (Σεπτέμβριος 2017) στο ιστολόγιό του, ανέπτυξε έναν αντίλογο στο άρθρο μου «Ουδέ δύναμαι αυτόν κοινωνόν ηγήσασθαι των αγίων» (Μ. Βασίλειος – Επιστολή 214)  που αδικεί την αλήθεια.

Ισχυρίζεται ο κ. Τελεβάντος (ως απάντηση), ότι και σήμερα (όπως στο παρελθόν) οι συνειδητοί Οικουμενιστές Ιεράρχες στην Εκκλησία της Ελλάδος είναι μόνο επτά ή οκτώ.

Εάν αυτό είναι αμετάκλητο συμπέρασμά σας, να σας θυμίσω ότι σήμερα ο οικουμενισμός βρίσκεται στην αποθέωση του «Χρυσού Μόσχου» της Π. Διαθήκης.

Οι στόχοι των αιρετικών επιτυγχάνονται πλήρως, όταν οι Ορθόδοξοι

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!

Πῶς ἄραγε χωρᾶ, τόση ἀνεντιμότης καὶ ψευτιά, στὸ στόμα ἑνὸς ἱερέα;

   

Ἡ μετάνοια καὶ τὸ πορτραῖτο ποὺ ἔστειλε
ὁ κ. Σεραφεὶμ στὸν αἱρεσιάρχη!

    Νὰ ξαναρχίσουμε τώρα, πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ ἀναιροῦμε ὅσα ἀθεολόγητα, στὴ γραμμὴ ὄχι τῶν Πατέρων, ἀλλὰ τοῦ προσκυνητῆ τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Πατριάρχη μητροπολίτου Πειραιῶς γράφει ὁ π. Ἄγγελος; 

    Ἔχουν ΟΛΑ -γραμμὴ πρὸς γραμμή- ἀναιρεθεῖ ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο!!! Ἂς διαβάσει κανείς ὅσα ἔχουμε ἀναρτήσει, ἰδιαίτερα τὶς μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου καὶ στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς καὶ θὰ καταλάβει τὴν σκόπιμη καὶ  ἀνέντιμη διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ τὸν π. Ἄγγελο, τὰ φοβερὰ δὲ ψεύδη ποὺ ἐκστομίζει ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Εὐθυμίου. Δυστυχως αὐτὰ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἀπόφασής του νὰ πορευτεῖ τὸν ἀντιπατερικὸ δρόμο τοῦ "λέοντα" μητροπολίτου του, τοῦ π. Ν. Μανώλη, τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση (ποὺ τὸν βάπτισε "λέοντα") καὶ τοῦ π. Ἐπιφάνιου, τοῦ ὁποίου τὶς θεωρίες (ὅπως διαστρεβλωμένα τὶς ἐπανέφερε ὁ Τελεβάντος), τὶς ἐπαναλαμβάνει ὁ π. Ἄγγελος!

   Βαριὰ ἡ λέξη ἀνεντιμότης καὶ ψευτὰ γιὰ ἕνα ἱερέα, ἀλλὰ ἐκφράζει τὴν πραγματικότητα ποὺ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήσει, ἀφοῦ δείχνουν ὅτι ὁ π. Ἄγγελος παρακάμπτει καὶ θεωρεῖ ὡς μὴ γενόμενη τὴν ἐργασία τοῦ π. Εὐθυμίου (διὰ τῆς ὁποίας ἀνατρέπεται ὁ κακοπροαίρετος καὶ πονηρὸς σκοπὸς καὶ κόπος τοῦ π. Ἄγγελου), διαστρέφει τὶς πραγματικὲς συνθῆκες τῶν διώξεων ποὺ ὑπέστη ὁ π. Εὐθύμιος καὶ ἀφοῦ –διὰ τοῦ ἄρθρου του αὐτοῦ– δικαιολογεῖ τὴν οἰκουμενιστικὴ στάση τοῦ μητροπολίτου του, ἀλλ’ ὡς φαίνεται καὶ τὴν ἀνακολουθία τοῦ διδασκάλου του –τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση– ποὺ δίδασκε τὰ ἀντίθετα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ὁ π. Ἄγγελος!

   Δηλαδή, οὐδέποτε ἀναίρεσε ὁ π. Θεόδωρος, ὅσα περὶ τῆς Πατερικῆς διδασκαλίας περὶ «ἀκοινωνήτων» αἱρετικῶν καὶ τήν θεωρία τῶν «συγκοινωνοῦντων δοχείων» δίδασκε πρόσφατα! Καὶ τὸ ἐξωφρενικό: τὴν θέση περὶ «συγκοινωνοῦντων δοχείων», τὴν ὁποία –στὴν μίας περίπου ὥρας ὁμιλία του ἐξέθετε ὁ π. Θεόδωρος στὴν Θεσσαλονίκη– τὴν ἀποδίδει μόνο στὸν π. Εὐθύμιο!

   Φαίνεται –δυστυχῶς– ὅτι ὁ δάσκαλος καὶ σύμβουλός του π. Θεόδωρος ἐπιστρέφει στὸ οἰκουμενιστικὸ ἐξέραμα, ὁ δὲ π. Ἄγγελος δὲν κατάφερε νὰ ἀποκοπεῖ ποτὲ ἀπ’ αὐτό. Φαίνεται ὅτι ὅλες οἱ ἀντίθεες δυνάμεις χτυποῦν τὴν Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν»! Γιατὶ ἐπιθυμοῦν τὴν συμπόρευση τῶν πιστῶν μὲ τὴν τελευταία αἵρεση τῆς ἱστορίας!

    Πράγματι! Ἐρχόμενος ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς, σὲ ποιούς ἀπὸ μᾶς θὰ βρεῖ τὴν Πίστη ποὺ Ἐκεῖνος δίδαξε;

   Θλιβόμεθα!

Π.Σ.

Συμβολή στο θέμα της διακοπής μνημοσύνου

Ἐν Πειραιεῖ                                         Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος         

   10-1-2018                                                    ἐφημ. Ἱ. Ν. Εἰσοδίων Θεοτόκου                                

                                                                             Παναγίας Ὀδηγητρίας 

                                                                            Λόφου Βώκου Πειραιῶς

Τό πιό φλέγον, καυτό καί ἐπίκαιρο θέμα, πού ἀπασχολεῖ τήν ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα τόν τελευταῖο καιρό, καί ἰδίως μετά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), εἶναι αὐτό τῆς ἐκκλησιαστικῆς, ἱεροκανονικῆς καί ἁγιοπατερικῆς ὁδοῦ τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως τῶν ὀνομάτων τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, Μητροπολιτῶν καί Ἐπισκόπων στίς ἱερές ἀκολουθίες καί στήν Θεία Λειτουργία. Γύρω ἀπ’αὐτό θά θέλαμε νά σημειώσουμε τά ἑξῆς:

Α) Ἡ διακοπή τῆς μνημονεύσεως τῶν ὀνομάτων τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων ὀφείλει νά ἐφαρμόζεται σύμφωνα μέ τήν ὀρθοδόξως ἑρμηνευόμενη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὀρθῶς ἑρμηνευόμενη πράξη τῶν Ἁγίων Πατέρων, τόν ὀρθῶς ἑρμηνευόμενο 31ο Ἀποστολικό Ἱερό Κανόνα καί τόν 15ο Ἱερό Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας (ΑΒ΄) Συνόδου.

Θά ρωτοῦσε κανείς˙ γιατί σέ ἕνα τόσο σοβαρό θέμα δέν ἐκδόθηκαν ἰδιαίτεροι Κανόνες, παρά μόνο οἱ ἀνωτέρω δύο; Ἡ ἀπάντηση εἶναι πολύ ἁπλή. Δέν χρειαζόταν

Πραγματικά! Τρελή εποχή!

 Ο Θεσ/νίκης Άνθιμος ανέχεται τον άπιστο ιερέα και... 

...καθαιρεί τους παραδοσιακούς!

Τοῦ π. Νικολάου Μανώλη

     Ἕνας ἱερέας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, συνάδελφός μου, ἀποσχηματίστηκε ἑκούσια, ἐδῶ καὶ κάνα δύο χρόνια! Ἔβγαλε τὰ ράσα καὶ συμπεριφέρεται ὡς λαϊκός. Ἐπέλεξε νὰ μὴν εἶναι πλέον ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Λυπηρὸ πέρα ὡς πέρα. Δὲ γνωρίζω ὅμως περισσότερα γιὰ τὶς συνθῆκες αὐτοῦ τοῦ γεγονότος (γιὰ τὸ πῶς καὶ τὸ γιατί). Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω τί τὸν ὁδήγησε σὲ μία τέτοια ἀπονενοημένη πράξη. Αὐτὸ ποὺ γνωρίζω καὶ ποὺ μὲ θλίβει πολύ, εἶναι πὼς ὁ ἐν λόγω ἱερέας, στράφηκε δημόσια κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δηλώνοντας ἄθεος καὶ πολέμιος τῆς χριστιανικῆς Πίστης. Ἔφθασε στὸ σημεῖο  νὰ ζητήσει δημόσια συγγνώμη γιὰ τὰ ὅσα κήρυττε διδάσκοντας τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ ὅλα

Οι τεσσαρεσκαιδεκατίτες και οι Παλαιοημερολογίτες!

Τὸ σχίσμα τῶν τεσσαρεςκαιδεκατιτῶν καὶ οἱ ἀναλογίες του μὲ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση

Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Ἀποτελεῖ κοινὴ ὁμολογία, ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους παράγοντες ἀδυναμίας μιᾶς ἐπιτυχοῦς καταπολέμησης τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀποτελεῖ τὸ ἡμερολογιακὸ ζήτημα. Τὸ παλαιοημερολογίτικο σχίσμα ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὸν τρόπο ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάδειξή του σὲ δογματικὸ θέμα καὶ σὲ κριτήριο ὀρθοδόξου πίστεως, παραμένει ἕως σήμερα καὶ διχάζει τὸ ποίμνιο.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία μᾶς διδάσκει, ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς τρόπους νὰ λύσουμε αὐτὸ τὸ θλιβερὸ κατεστημένο (πιά) εἶναι ἡ διδαχὴ γιὰ παρόμοιες περιπτώσεις καὶ τὴν ἐπίλυσή τους ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Γιατὶ μόνο ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ἡ ἐμπειρία καὶ διδαχὴ τῶν Πατέρων, ἀποτελοῦν τὸν μοναδικὸ ἀσφαλῆ ὁδοδείκτη ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ πορευθοῦμε μέσα στὸ σωτήριο θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Πολλὰ εἶναι τὰ ἀνάλογα παραδείγματα. Ἕνα παράδειγμα ποὺ θὰ μᾶς ὠφελοῦσε ἀφάνταστα εἶναι τὸ παράδειγμα τῶν τεσσαρεσκαιδεκατιτῶν (ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος τὴν περιλαμβάνει στὸ σύγγραμμά του «Πανάριον» ὡς τὴν 50η αἵρεση), οἱ ὁποῖοι μολονότι ἀκολουθοῦσαν μία ἡμερολογιακὴ παράδοση, ποὺ τοὺς παραδόθηκε ἀπὸ Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ Ἁγίους, λόγῳ τῆς ἄρνησής τους νὰ συμμορφωθοῦν τοὺς τρεῖς πρώτους αἰῶνες μὲ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν σχετικὰ μὲ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀποσχίσθηκαν καὶ τελικὰ καταδικάσθηκαν ὡς αἵρεση καὶ τέθηκαν ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Ὡς τεσσαρεσκαιδεκατῖτες, λατ. Quartodecimani (στὴν συνέχεια τοῦ κειμένου θὰ ἀναφέρονται ὡς Τ.) ὀνομάζονταν οἱ Χριστιανοὶ τῶν πέντε πρώτων αἰώνων, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς καὶ κυρίως τῶν ἐνοριῶν τῆς δυτικῆς Μικρᾶς Ἀσίας (ὁ Εὐσέβιος, Ἐκκλησ. Ἱστορ. 5,23,1, γράφει «τῆς Ἀσίας ἁπάσης») καὶ μέρους τῆς Συρίας (κοινότητες τεσσαρεσκαιδεκατιτῶν ὑπῆρχαν καὶ στὴν Ρώμη). Οἱ Τ. γιόρταζαν ἤδη ἀπὸ τὸν 1^ο αἰ. μ.Χ. τὸ σήμερα λεγόμενο «Σταυρώσιμο»¹ Πάσχα, —δηλ. γιόρταζαν τὸ Ἰουδαϊκὸ Πάσχα μὲ χριστιανικὸ περιεχόμενο, τὴν Σταύρωση τοῦ Κυρίου— σὲ ὁποιαδήποτε μέρα καὶ ἂν ἔπεφτε αὐτό, στὶς 14 τοῦ ἑβραϊκοῦ μήνα Νισάν.

Ὅταν ὁ ἑορτασμὸς τῆς Ἀναστάσεως ἀπέκτησε μεγαλύτερη σημασία τελοῦσαν τὸ πασχάλιο δεῖπνο καὶ τὴν Θεία Εὐχαριστία τὰ ξημερώματα τῆς ἑπόμενης ἡμέρας, δηλ. στὶς 15 Νισάν (Στεφανίδης, σελ. 111). Νήστευαν μάλιστα διαφορετικὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους Χριστιανοὺς καὶ ἔτρωγαν ἄζυμα (γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἀπόψεις τῶν Παπικῶν γιὰ τοὺς Τ. τείνουν νὰ εἶναι θετικές, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν δηλ. τὴν αἱρετική τους πρακτικὴ τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα καὶ τῶν ἀζύμων, βλ. καὶ εἰσαγωγὴ τοῦ Köstlin). 

Οἱ ὑπόλοιποι χριστιανοὶ γιόρταζαν τὸ λεγόμενο «Ἀναστάσιμο» Πάσχα (γιόρταζαν δηλ. τὴν ἀνάσταση κι ὄχι τὴν Σταύρωση τοῦ Κυρίου) κάθε Κυριακὴ καὶ κυρίως τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὶς 14 τοῦ μήνα Νισάν.

Οἱ Τ. ἀντλοῦσαν καὶ ἀπέδιδαν τὴν ἡμερολογιακή τους παράδοση στὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη καὶ τὸ Εὐαγγέλιο του καθὼς καὶ στὸν μαθητή του Ἅγ. Πολύκαρπο Σμύρνης:

«Ζητήσεως δῆτα κατὰ τούσδε οὐ σμικρᾶς ἀνακινηθείσης, ὅτι δὴ τῆς Ἀσίας ἁπάσης αἱ παροικίαι ὡς ἐκ παραδόσεως ἀρχαιοτέρας σελήνης τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην ᾤοντο δεῖν ἐπὶ τῆς τοῦ σωτηρίου πάσχα ἑορτῆς παραφυλάττειν, ἐν ᾗ θύειν τὸ πρόβατον Ἰουδαίοις προηγόρευτο, ὡς δέον ἐκ παντὸς κατὰ ταύτην, ὁποίᾳ δἂν ἡμέρᾳ τῆς ἑβδομάδος περιτυγχάνοι, τὰς τῶν ἀσιτιῶν ἐπιλύσεις ποιεῖσθαι, οὐκ ἔθους ὄντος τοῦτον ἐπιτελεῖν τὸν τρόπον ταῖς ἀνὰ τὴν λοιπὴν ἅπασαν οἰκουμένην ἐκκλησίαις, ἐξ ἀποστολικῆς παραδόσεως τὸ καὶ εἰς δεῦρο κρατῆσαν ἔθος φυλαττούσαις, ὡς μηδ' ἑτέρᾳ προσήκειν παρὰ τὴν τῆς ἀναστάσεως τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἡμέρᾳ τὰς νηστείας ἐπιλύεσθαι, σύνοδοι δὴ καὶ συγκροτήσεις ἐπισκόπων ἐπὶ ταὐτὸν ἐγίνοντο, πάντες τε μιᾷ γνώμῃ δι’ ἐπιστολῶν ἐκκλησιαστικὸν δόγμα τοῖς πανταχόσε διετυποῦντο ὡς ἂν μὴ ἄλλῃ ποτὲ τῆς κυριακῆς ἡμέρᾳ τὸ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως ἐπιτελοῖτο τοῦ κυρίου μυστήριον, καὶ ὅπως ἐν ταύτῃ μόνῃ τὴν κατὰ τὸ πάσχα νηστειῶν φυλαττοίμεθα τὰς ἐπιλύσεις» (Εὐσέβιος ἐκκλ. ἱστορ. 5,23,1f. καὶ 5,25,16f.).

Αὐτή τους ἡ πεποίθηση ἀποτελεῖ καὶ τὸ πρῶτο πρόβλημα γιὰ τοὺς ἐρευνητές. Διότι στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος χρονολογεῖται τὸ βράδυ τῆς 13^ης τοῦ μηνὸς Νισὰν καὶ ἡ Σταύρωση τοῦ Κυρίου τὸ μεσημέρι τῆς 14^ης, πρὶν λοιπὸν τελεσθεῖ τὸ παραδοσιακὸ γεῦμα μὲ τὰ ἄζυμα (γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας καταδίκασε τὴν χρήση τῶν ἀζύμων στὴν Θεία Λειτουργία). Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἀντλοῦσαν οἱ Τ. τὴν παράδοσή τους; Οἱ ἐρευνητὲς καταλήγουν στὸ συμπέρασμα, ὅτι μᾶλλον ἡ παράδοση τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα στὶς 14 τοῦ μηνὸς Νισὰν δὲν τοὺς παραδόθηκε ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ἀλλὰ ἀπὸ κάποιον ἄλλο Ἰωάννη, μᾶλλον τὸν Ἰωάννη τὸν Πρεσβύτερο. Σὲ αὐτὴν τὴν ἑρμηνεία συναινεῖ καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῶ ὁ Ἅγ. Εἰρηναῖος τῆς Λυὼν θεωρεῖ τὸν Ἅγ. Πολύκαρπο μαθητὴ τοῦ Ἀποστόλου Ἰωάννη (Adversus haereses 2,22,5; 3,3,4), ὁ Ἅγ. Ἰγνάτιος (ἐπιστ. πρὸς Πολύκαρπο καὶ πρὸς Ἐφεσίους) δὲν ἀναφέρει καθόλου τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη καὶ ὁ Παπίας τῆς Ἱεραπόλεως, φίλος τοῦ Πολυκάρπου μιλάει γιὰ τὸν Ἰωάννη τὸν Πρεσβύτερο: