Τα νέα Θρησκευτικά πρέπει να τεθούν εκποδών!

 Πρώην Πρόεδρος ΣτE:

Τὰ νέα Θρησκευτικὰ ἔχουν θρησκειολογικὸ χαρακτήρα καὶ πρέπει νὰ τεθοῦν ἐκποδῶν!

Ἐν ἀναμονὴ τῆς ἀπόφασης τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας

   Βαρυσήμαντη παρέμβαση γιὰ τὴν ἀναμενόμενη ἀπόφαση τοῦ ΣτῈ γιὰ τοὺς Φακέλους Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἔκανε στὴν ἡμερίδα μὲ θέμα: «Θρησκευτικὴ Συνείδηση: Συνταγματικὲς & Ἐκπαιδευτικὲς Προσεγγίσεις» τῆς Ι. Μ. Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας (Δευτέρα 29 Ἰανουαρίου 2018) ὁ κ. Σωτήριος Ρίζος, πρ. Πρόεδρος τοῦ Σ.τ.Ε.

    Στὴν κυρίως εἰσήγησή του ἀπέφυγε νὰ τοποθετηθεῖ στὸ θέμα, ἀπαντωντᾶς ὅμως σὲ σχετικὴ ἐρώτηση τοποθετήθηκε σχετικὰ μὲ τὴν ἀναμενόμενη ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ ΣτΕ διατυπώνοντας

Ηγέτης για ...κλάματα!

Αλλαγή πλεύσης από τον Ιερώνυμο:

Η ομοβροντία των αντιδράσεων για τα Θρησκευτικά τον εξαναγκάζουν να ανακρούσει πρύμναν

Παρασυρόμενος προφανέστατα από την λαίλαπα των αντιδράσεων από Μητροπόλεις και μεμονωμένους φορείς και γονείς ο Αρχιεπίσκοπος σήμερα άλλαξε την στάση του για το μάθημα των Θρησκευτικών και άφησε πίσω την παθητικότητα.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος κατά την κοινή σημερινή σύσκεψη της Ιεράς Συνόδου με τους Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος δήλωσε με νόημα: «στις μέρες μας, που διαθέτουμε τα

Πώς πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την Αγία Τεσσαρακοστή

Ὁμιλία π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, 5/2/2018

...Εμείς, πάμε μπροστά από τό Θεό!

   Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κάθε μέρα πού ξυπνοῦσε, ἔκανε μία σύντομη προσευχή πού ἔλεγε: Πήγαινε Χριστέ καί σήμερα μπροστά μας! Ὁ Χριστός εἶπε, ὅποιος θέλει ἄς μέ ἀκολουθήσει.

     Ἀλλά ἐμεῖς, πᾶμε μπροστά ἀπό τό Θεό, νομίζοντας ὅτι τά ξέρουμε καλύτερα ἀπό Αὐτόν ἤ πᾶμε δίπλα Του, γιά νά Τοῦ ὑποδείξουμε, λές καί ὁ Θεός ἔχει ἀνάγκη ἀπό τίς δικές μας ὑποδείξεις. Δέν ἀκολουθοῦμε τό Χριστό, δέν Τόν βάζουμε μπροστά μας καί δέν Τόν ἐμπιστευόμαστε, γι΄ αὐτό καί ἡ ζωή μας γέμισε βάσανα καί τραγωδίες.

   Καί ἄν δέν ἔχουμε ὁδηγό τό Χριστό, τότε ὁπωσδήποτε, θά ἔχουμε ὁδηγό τόν διάβολο. Δέν ὑπάρχει μέση κατάσταση.

     Αὐτοί πού ζοῦν τή ζωή τους, ὅπως αὐτοί θέλουν, θά χάσουν τήν ψυχή τους, γιατί δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπολαύσουμε τή ζωή αὐτή καί ταυτόχρονα νά σώσουμε καί τήν ψυχή μας. Δέν συνδυάζονται αὐτά τά πράγματα....

∽ Δημήτριος Παναγόπουλος †

Πηγή

Η στάση μας (κατα τον Μ. Φώτιο) για τους εν ενεργείᾳ αιρετίζοντες Ποιμένες!

«Φώτιε, Φωτολόγε καὶ Φωτώνυμε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Εἶναι γνωστότατο ὅτι ἐκεῖνος ποὺ προήδρευσε στὴν 8^η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (879-880 μ.Χ.) ἦτο ὁ Πατριάρχης Φώτιος. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Μέγας καὶ Ἅγιος Φώτιος, δὲν εἶναι ἀρεστὸς στοὺς σημερινοὺς ὀρθοδόξους, ἐπειδὴ τοὺς ὑποδεικνύει ἐκεῖνο ποὺ κοστίζει, κι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ τὸ πράξουν, δηλαδή τὴν ἄμεσο ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Τοῦτο τὸ συμπέρασμα βγαίνει καθαρό, ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς πράξεις τους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ συγγράμματά τους, ὅπως αὐτὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, «15ος Κανὼν Πρωτοδευτέρας Συνόδου καὶ Ἀποτείχισις», ποὺ τὰ ἀποδέχτηκαν καὶ τὸ διένειμαν στὶς Συνάξεις τους, διὰ τοῦ ὁποίου διαστρεβλώνεται ἡ διδασκαλία τοῦ Μεγάλου Φωτίου.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου εἶναι ξεκάθαρη. Ἄμεση ἀπομάκρυνση, ἀπομάκρυνση ΤΡΟΧΑΔΗΝ, ἀπὸ κάποιον ποὺ εἶναι αἱρετικός, ὅπως οἱ Οἰκουμενιστές. Καὶ δὲν ἀναφέρεται ὁ Μ. Φώτιος σὲ αἱρετικοὺς καταδικασμένους ὑπὸ Συνόδου (ὅπως εἶναι οἱ Παπικοί), ἀλλὰ σὲ κάθε ἕνα ποὺ ἔχει χαρακτηρισθεῖ αἱρετικὸς ἀπὸ Ἁγίους ἄνδρες, ὅπως π.χ. σήμερα ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς.

Τὴν ἀλήθεια τῶν λεγομένων μας μπορεῖτε νὰ τὴν διαπιστώσετε μὲ τὰ ἴδια σας τὰ μάτια στὰ παρακάτω κείμενα. Ἐδῶ ὁ Ἅγιος ὁμιλεῖ γιὰ Ποιμένα ποὺ λειτουργεῖ ὡς Ὀρθόδοξος, δηλαδὴ ὁμιλεῖ γιὰ ἐν ἐνεργείᾳ Ποιμένα, ποὺ ἀποδεικνύεται αἱρετικός, καὶ τὸν χαρακτηρίζει «λύκο»:

«Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως· ἀγκίστρῳ μέν καί δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δέ πονηρά καί τόν αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καί μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους» (ΕΠΕ 12, 400,31).

Αὐτὰ ποὺ διδάσκει κατ’ ἰδίαν ὁ Μ. Φώτιος, εἶναι πανομοιότυπα μὲ αὐτὰ ποὺ θέσπισε καὶ ἡ Πρωτοδευτέρα Σύνοδος (στὴν ὁποία προήδρευσε) διὰ τοῦ γνωστοῦ ΙΕ΄ Κανόνος της, τὸν ὁποῖον διαστρέφουν σήμερα (ποιός θὰ τὸ περίμενε;) ὄχι οἱ Οἰκουμενιστὲς μόνο, ἀλλὰ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές!!!

Παραθέτουμε ἕνα τμῆμα ἀπὸ μελέτη τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ μὲ ἁγιοπατερικὸ λόγο καταδεικνύει τὴν πλάνη καὶ τὴν δολιότητα τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς καὶ τῶν συμπορευομένων μὲ αὐτή (π. Θεόδωρο Ζήση καὶ π. Νικόλαο Μανώλη), οἱ ὁποῖοι ἀποφεύγουν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸ παραπάνω χωρίο τοῦ Ἁγίου, γιὰ νὰ μὴ καταδειχθεῖ ἡ πλάνη τους!!! Γράφει ὁ π. Εὐθύμιος:

Ἡ ἀποτείχισις καὶ ὁ Μέγας Φώτιος

Αὐτήν λοιπόν, τήν ἐξ ἐνστίκτου ἀποτείχισι ποὺ ἐσεῖς ἀπορρίπτετε,  τήν διδάσκει ὁ ἴδιος ὁ Μ. Φώτιος, ὁ ὁποῖος ἦταν καί πρόεδρος τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐθέσπισε τόν ὑπό ἐξέτασιν Κανόνα. Λέγει λοιπόν ὁ ἅγιος τά ἑξῆς: «Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει...».

Ἐδῶ ὁ ἅγιος, προκειμένου γιά τήν φυγή ἀπό τόν αἱρετικό ποιμένα, χρησιμοποιεῖ τήν λέξι «ἀποπηδῶ». Ἡ λέξις αὐτή στό λεξικό τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχει τίς ἑξῆς ἔννοιες: «πηδῶ ἀπό τινός, καταλείπω, ἀποσκιρτῶ, ἐξέρχομαι ἀπό τῆς φυσικῆς μου θέσεως, τρέχω πηδῶν, τινάσσομαι ἐπάνω ἤ ὀπίσω». Στό οὐσιαστικό, ἐπίσης, «ἀποπήδησις» ἔχει τίς ἔννοιες: «τίναγμα πρός τά ὀπίσω ἤ πρός τά ἄνω, ὡς ὅταν ρίψῃς σφαίραν μεθ’ ὁρμῆς ἐπί τοῦ ἐδάφους ἤ ὡς ὅταν δύο σώματα συγκρουόμενα τινάσσονται ὀπίσω». Ἡ λέξις αὐτή λοιπόν, πατέρες, καθώς καί ἡ παρομοίωσις τοῦ αἱρετικοῦ ποιμένος μέ τόν λύκο, ποῦ ἄραγε ὁδηγοῦν; Ἤ μήπως δίδουν περιθώρια ἄλλης ἑρμηνείας πέραν τῆς ἐξ ἐνστίκτου ἀποτειχίσεως;

Τό ἴδιο γιά τήν ἐξ ἐνστίκτου ἀπομάκρυνσι ἀναφέρει καί ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ὁποῖος παρομοιάζει τούς  αἱρετικούς μέ φίδια. Ἀναφέρει ὁ ἅγιος τά ἑξῆς: «Φύγωμεν οὖν τούς τάς πατρικάς ἐξηγήσεις μή παραδεχομένους, ἀλλά παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τά ἐναντία, καί τάς μέν ἐν τῷ γράμματι λέξεις περιέπειν ὑποκρινομένους, τήν δέ εὐσεβῆ διάνοιαν ἀπωθουμένους· καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως. Ὁ μέν γάρ ἐνδακών τό σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καί προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τά εὐσεβῆ καί σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι» (ΕΠΕ, 10,356).

 Οἱ ἐκφράσεις τοῦ ἁγίου «...καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως» καί ἐπίσης «Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει», τί ἄλλο μπορεῖ νά σημαίνουν παρά τήν ἐξ ἐνστίκτου ἀποτείχισι; Πῶς ἀπομακρύνεται κάποιος ἀπό ἕνα φίδι; Περιμένει ἄραγε τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου ἤ μήπως κυττάζει, ὅπως ἀναφέρετε, νά μήν κρίνη τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως τοῦ κάθε Ἐπισκόπου; Καί ἐδῶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος τονίζει ὅτι ἡ παραμονή μας κοντά στούς αἱρετικούς μᾶς χωρίζει ἀπό τό Θεό «οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὁδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς».

Δέν μπορῶ ὅμως εἰλικρινά, πατέρες, νά κατανοήσω τό πῶς σᾶς ἐνοχλεῖ ἡ ἐξ ἐνστίκτου ἀποτείχισις καί δέν σᾶς ἐνοχλεῖ ἡ παραμονή κοντά στόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο μέχρις ἀποφάσεως τῆς Συνόδου. Ἐπίσης, πῶς ἀναφέρετε ὅτι ἡ στάσις αὐτή τῶν πιστῶν «εἶναι καινοφανής καί ξένη πρός τήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας» ἐνῶ ἡ δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος, ἡ ὁποία πουθενά δέν διδάσκεται ἀπό τούς Ἁγίους, εἶναι γιά σᾶς προφανῶς ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐν συνεχείᾳ θά ἀναφερθῶ ἐπ’ ὀλίγῳ στόν Μ. Φώτιο ἀκολουθώντας τήν σειρά τῆς κριτικῆς μελέτης σας. Ἐδῶ στή σελ. 38 γράφετε τά ἑξῆς: «Στό κεφάλαιο αὐτό ὁ π. Εὐθύμιος παραθέτει δύο ἀποσπάσματα λόγων τοῦ Ἁγίου, στά ὁποία οὐσιαστικά ὁ Ἅγιος ἐπαναλαμβάνει τήν πλούσια προγενέστερη πατερική παράδοση σχετικά μέ τήν στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι στούς αἱρετικούς. Ἑπομένως, δέν χρειάζεται νά τά σχολιάσουμε, διότι ἡ ἀπάντηση ἔχει ἤδη δοθεῖ μέ ὅσα ἐλέχθησαν στά κεφάλαια τῶν προγενεστέρων μεγάλων Πατέρων. Ἐδῶ τοῦτο μόνον θά ὑπογραμμίσουμε ὅτι ὁ Ἅγιος, γράφοντας γιά τήν στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι στούς αἱρετικούς, μέ κανέναν τρόπο δέν ἀποσκοποῦσε νά ἀχρηστεύσει ἤ νά περιθωριοποιήσει τόν πρωταρχικό ρόλο τῶν Συνόδων στήν διάγνωση καί κατάγνωση τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν, ὅπως ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὁ π. Εὐθύμιος: “χωρίς διαδικασίες ἤ άποφάσεις Συνόδων” (σελ. 148).

»Οὔτε κατά διάνοιαν μιά τέτοια σκέψη. Διότι πῶς εἶναι δυνατόν ὁ Ἅγιος νά ἀγνοήσει ἕνα θεσμό, ὁ ὁποῖος εἶχε παγιωθεῖ πλέον ὡς παράδοσις ἐννέα αἰώνων στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, καθ' ὅν χρόνον μάλιστα ὁ ἴδιος ὡς Πατριάρχης Κων/λεως συνεκρότησε δύο Συνόδους, τήν Πρωτοδευτέρα, καί τήν Σύνοδο τοῦ 879, ἡ ὁποία στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας θεωρείται ὡς ἡ Η΄ Οἰκουμενική, μέ τήν ὁποία μάλιστα ἐπέφερε τό πρῶτο καίριο πλῆγμα κατά τοῦ Παπισμοῦ;».

Ἐδῶ, πατέρες, κατ’ οὐσίαν παραιτεῖσθε κάθε σχολιασμοῦ τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγ. Φωτίου καί ἀναμασᾶτε πάλι τό ἴδιο παραμύθι γιά τόν «πρωταρχικό ρόλο τῶν Συνόδων στήν διάγνωσι καί κατάγνωσι τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν». Κάνετε δέ πάλι τό ἴδιο λάθος, νά μήν προσπαθῆτε δηλαδή νά φέρετε σέ συμφωνία τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων μέ τήν ἁγ. Γραφή, τούς ἱερούς Κανόνες καί τόν ρόλο τῶν Συνόδων. Ἐδῶ, προφανῶς γιά νά μήν ἐλεγχθῆτε ὡς διαστρέφοντες τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, δέν ἀναφέρετε καθόλου τό ἐπίμαχο χωρίο τοῦ ἁγ. Φωτίου, ἐπειδή σ’ αὐτό φαίνεται καθαρά, ποία πρέπει νά εἶναι ἡ στάσις τοῦ κάθε πιστοῦ ἀπέναντι στόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο.

Ἐδῶ, ἐπίσης, δείχνετε καθαρά ὅτι τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου τήν ἐπικαλεῖσθε, ὄχι μόνον γιά νά κατοχυρώσετε τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος, ἀλλά καί γιά νά καλυφθῆτε καί ἐσεῖς καί νά δικαιολογήσετε τήν στάσι σας, ἡ ὁποία, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, εἶναι τελείως ἀντιπατερική καί ἀνορθόδοξη∙ ἐνῶ, δηλαδή οἱ Ἅγιοι διδάσκουν τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους, ἐσεῖς ἀντιθέτως διδάσκετε τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό αὐτούς μετά τήν καταδικαστική δι’ αὐτούς ἀπόφασι τῆς Συνόδου. Δηλαδή, ἐσεῖς θά ἀρχίσετε νά πολεμᾶτε, ὅταν ἤδη ἔχει τελειώσει ὁ πόλεμος!

Τελικῶς, πατέρες, νομίζω ὅτι τό ἐπιχείρημά σας αὐτό, ὅτι δηλαδή ἡ ἀποτείχισις ἀχρηστεύει καί περιθωριοποιεῖ «τόν πρωταρχικό ρόλο τῶν Συνόδων στήν διάγνωσι καί κατάγνωσι τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν» εἶναι πέραν τῶν ἄλλων καί ἀστεῖο, καί παιδαριῶδες, καί, κατ’ οὐσίαν, μόνον ἐπιχείρημα δέν εἶναι. Διότι ἔχει λεχθῆ, καί πρέπει πρός ἐμπέδωσι νά ἐπαναλβάνεται συνεχῶς, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ὄχι μόνο δέν περιθωριοποιεῖ καί ἀχρηστεύει τόν ρόλο τῆς Συνόδου, ἀλλά τόν κάνει ἔτι σημαντικώτερο καί οὐσιωδέστερο, διότι πέραν τῆς καταδίκης τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν, πρέπει ἡ Σύνοδος, διά τῆς ἐπαναφορᾶς καί διακηρύξεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, νά ὀρθοτομήση τόν λόγο τῆς ἀληθείας (τέμνοντας δηλαδή τά νόθα), νά ἀποδείξη ὅτι εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καί, δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, νά ἑνώση καί ἐνσωματώση καί τούς ἀποτειχισμένους Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἀφίσταντο ἀπό αὐτούς, ὅσον καιρό αὐτή ὑπέθαλπε ἤ καί διεκήρυττε τήν αἵρεσι.

Καταλαβαίνετε δηλαδή, πατέρες, ὅτι ἡ ἀποτείχισις δημιουργεῖ ἔτι ἐπείγουσα τήν ἀνάγκη συγκλήσεως ὀρθοδόξου Συνόδου καί ἄρα, αὐτό πού ἰσχυρίζεσθε, εἶναι κατά τό δή λεγόμενο ἱστορίες γιά ἀγρίους. Ἄλλωστε ἔχει πάλι λεχθῆ, ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἀποσκοπεῖ στήν προσωπική ἀσφάλεια τῶν πιστῶν, ἐνῶ ἡ ἀπόφασις τῆς Συνόδου ἔχει γενικό χαρακτῆρα, νά ὀρθοδοξήση δηλαδή, ὅλη ἡ τοπική Ἐκκλησία. Εἶναι λοιπόν, ἀπορίας ἄξιον, πῶς ἐσεῖς τά συγχέετε αὐτά, εἰς τρόπον ὥστε νά θεωρῆτε ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἐπιβουλεύεται τόν θεσμό τῆς Συνόδου.

Ἐν συνεχείᾳ θά ἀναφέρω τό χωρίο τοῦ ἁγ. Φωτίου, τό ὁποῖο ἀφήσατε ἀσχολίαστο, ἐπειδή προφανῶς δέν εἴχατε –πέραν τοῦ ὀρθολογισμοῦ– νά προβάλλετε ἄλλο ἐπιχείρημα:

«Αἱρετικός ἐστίν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως  ἀγκίστρῳ μέν καί δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δέ πονηρά καί τόν αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καί μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους. Ὀρθόδοξός ἐστιν ὁ ποιμήν, εὐσεβείᾳ ἐσφράγισται, οὐδέν τῆς αἱρετικῆς φατρίας ἐπισύρεται; Ὑποτάγηθι αὐτῷ, ὡς εἰς τύπον προκαθεζομένῳ Χριστοῦ· οὐκ ἐκείνῳ φέρεις τήν τιμήν, ἄν ἐξ ὅλης φέρῃς ταύτην τῆς ψυχῆς· Χριστός ταύτην ὑποδέχεται· μή περιεργάζου τά ἄλλα· Θεός ἐστιν ὁ τούτων ἐξεταστής· ἐκείνῳ τήν κρίσιν κατάλιπε, σύ δέ τήν ὑπακοήν, κατά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί καθαράν αὐτῷ τήν διάθεσιν ἐπεδείκνυσο» (ΕΠΕ 12, 400,31).

Ἐξ αὐτοῦ τοῦ χωρίου, πατέρες, ἐξάγονται ἀβίαστα τά ἑξῆς συμπεράσματα. Ὁ αἱρετικός ποιμένας εἶναι ἐπικίνδυνος, ὅπως ὁ λύκος γιά τό πρόβατο. Καθίσταται λύκος διά τῆς αἱρέσεως καί ὄχι διά τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου ἤ μετά τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, διότι τόν χαρακτηρίζει λύκο ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι αἱρετικός. Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό αὐτόν πρέπει νά εἶναι ἄμεση καί τέτοια, σάν αὐτόν πού βλέπει ξαφνικά ἕνα κίνδυνο ἐμπρός του νά κάνη ἕνα πήδημα γιά νά σωθῆ. Δέν πρέπει νά ἐξαπατηθῆ ὁ πιστός, ἔστω καί ἄν ἰδῆ σ’ αὐτόν τόν ποιμένα κάποια ἐξωτερικά χαρίσματα. Πρέπει πέραν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας νά ἀποφύγη καί κάθε ἄλλη συνομιλία καί συναναστροφή μαζί του, διότι μπορεῖ νά ἐπηρεασθῆ ἀπό τό αἱρετικό δηλητήριο. Στόν αἱρετικό, τέλος, ὅ,τι καλό καί ἄν ὑπάρχη, λειτουργεῖ σάν τό δόλωμα στό ἀγκίστρι, δηλαδή πρός ἐξαπάτησι τῶν ἁπλουστέρων.

Εἶναι εὔλογο, πατέρες, νά διερωτηθῆ κανείς, πῶς εἶναι δυνατόν ἡ διδασκαλία αὐτή τοῦ ἁγίου νά ταιριάξη –ἔστω καί κακόγουστα– μέ τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος; Πῶς δηλαδή μπορεῖ κανείς νά περιμένη, ἔχοντας ἕνα λύκο γιά πρόβατο; Καί πῶς δύναται κάποιος νά ἰσχυρισθῆ ὅτι, περιμένοντας, ἀκολουθεῖ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί δέν θά βλαφθῆ ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο;

Ἐδῶ προφανῶς ἀκολουθεῖτε μία καινοτόμο ὁδό, ἡ ὁποία εἶναι ἴδια μέ αὐτή τοῦ Π.Σ.Ε., δηλαδή τήν ὁδό τῆς συνυπάρξεως καί τῆς ἀλληλοπεριχωρήσεως.

Εἶναι ἀνάγκη ἐδῶ, νά μεταφέρωμε καί ἕνα μικρό κείμενο τοῦ ἁγ. Φωτίου, τό ὁποῖο προηγεῖται, στήν ὁμιλία του αὐτή τοῦ χωρίου πού παραθέσαμε. Ἀμέσως προηγουμένως ὁ ἅγιος εἶπε τά ἑξῆς: «ἵνα φύγητε τήν μίμησιν, ὧν τήν ἀσέβειαν ἐβδελύξασθε, καί μή μέρει τινί τήν πρός αὐτούς κοινωνίαν ἀποσπασάμενοι καί τό λοιπόν τοῦ δυσσεβήματος κατ’ ὀλίγον ὑπορροφεῖν ἐνεθισθείητε».

Ἐδῶ ὁ ἅγιος διδάσκει κάτι ἐκπληκτικό καί ἀποκαλυπτικό γιά τίς ἡμέρες μας. Ἄν λέγει, μείνωμε κοντά στούς αἱρετικούς ἤ ἔχομε μερική καί ὄχι ὁλοκληρωτική ἀπομάκρυνσι, σιγά–σιγά θά ἀφομοιώσωμε τήν ἀσέβειά των καί θά ἐθιστοῦμε μέ αὐτή. Ἐξετάστε, πατέρες, ἄν ἡ διδασκαλία αὐτή τοῦ ἁγίου δέν ἀποδεικνύεται σήμερα πέρα γιά πέρα ἀληθινή.

Διαφωνεῖτε ὅτι σήμερα ὑπάρχει ἐθισμός τῶν Ὀρθοδόξων πρός τόν Οἰκουμενισμό; ὅτι πλέον δέν μᾶς συγκινοῦν καί δέν μᾶς ταράζουν οἱ συμπροσευχές καί συνιερουργίες των; ὅτι δέν μᾶς προβληματίζουν oἱ ἀναγνωρίσεις τῶν μυστηρίων τους; ὅτι δέν αἰσθανόμεθα ρίγος, διότι ἀνήκουμε ἅπαντες ὡς τοπικές Ἐκκλησίες στό Π.Σ.Ε.; Δηλαδή ὁ ἐθισμός ὑπάρχει σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε νά μήν γνωρίζωμε τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, τά ὅρια τῆς ὑπακοῆς στούς ποιμένες, νά ἔχωμε ἀποκτήσει δυτικό τρόπο ζωῆς καί σκέψεως. Καί μάλιστα περισσότερο ἐθισμένοι εἶναι αὐτοί, τούς ὁποίους θεωρεῖτε ἀκατάρτιστους καί ἀνίκανους διά τήν διάγνωσι τῆς ἀσθενείας καί πρέπει νά περιμένουν τούς φωτισμένους ἰατρούς γιά νά κάνουν τήν διάγνωσι αὐτή.

Ἀπό αὐτή τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου θά πρέπει νά κατανοήσωμε ὅτι, καί ἡ σχετική διδασκαλία τῶν Ἁγίων νά μήν ὑπῆρχε περί ἀποτειχίσεως, θά ἔπρεπε νά μᾶς ὁδηγήση εἰς αὐτήν ὁ ἐθισμός τῆς αἱρέσεως, ὁ ὁποῖος ἤδη ὑπάρχει στό ὀρθόδοξο ποίμνιο. Καί ἐσεῖς στήν κριτική σας μελέτη ἀποφαίνεσθε ὅτι «οὔτε κατά διάνοια τέτοια σκέψι».

Πῶς λοιπόν, πατέρες, νά μήν σᾶς καταλογίσωμε ὄχι ἁπλῶς εὐθύνη, ἀλλά καί ὑστεροβουλία καί συνασπισμό μέ τούς ὑπεναντίους καί οὐσιαστικό ρόλο στήν ὅλη πορεία καί ἐξέλιξι τῆς αἱρέσεως;

Πρίν κλείσομε τό κεφάλαιο αὐτό τοῦ ἁγ. Φωτίου, πρέπει νά ἀναφέρωμε καί τήν διδασκαλία του γιά τόν ὀρθόδοξο ποιμένα. Ἐδῶ ὁ ἅγιος δηλώνει τήν ἀντίθετη ἀντιμετώπισι τῶν πιστῶν ἀπό τόν αἱρετικό. Δείχνει ἀκόμη ὅτι ἡ ὑπακοή καί ἡ ὑποταγή εἶναι προσωπική ὑπόθεσις καί εὐθύνη τοῦ καθενός καί πρέπει νά γίνεται μέ αὐστηρά κριτήρια, τά ὁποῖα ὁ ἅγιος τά ἀναφέρει. Δηλαδή νά ἔχη ὁ ποιμένας τήν σφραγίδα τῆς εὐσεβείας καί νά μήν ἔχη κανένα αἱρετικό ψεγάδι ἤ φρόνημα.

Ἐπίσης, δηλώνει σαφέστατα ὅτι, πέραν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, δέν πρέπει νά ἐξετάζωμε, ὅ,τι δηλαδή ἀφορᾶ τίς προσωπικές του ἁμαρτίες. Ἐδῶ συμφωνεῖ ὁ ἅγιος ἄριστα μέ τό πρῶτο μέρος τοῦ 15^ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας καί τούς δύο προηγουμένους, τούς ὁποίους, ἐσεῖς πατέρες, ἐταυτίσατε μέ τό δεύτερο μέρος, δηλαδή μέ τά θέματα τῆς πίστεως. Γιά τά προσωπικά ἁμαρτήματα τοῦ Ἐπισκόπου ἀναφέρουν οἱ ἐν λόγῳ Κανόνες ὅτι θά ἀποφασίση ἡ Σύνοδος καί ὁ ἅγιος προτρέπει ἐμεῖς αὐτά νά μήν τά ἐξετάζωμε.

Νομίζω πατέρες, τελικά ὅτι κρατώντας τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος, πρέπει νά διαγράψετε ὅλους τούς Ἁγίους καί βεβαίως τήν ἁγ. Γραφή. Ἡ ὁμιλία αὐτή τοῦ Μ. Φωτίου εἶναι θαυμάσια καί ἴσως ἀπό τίς λίγες στό εἶδος της, ἐπειδή ὁμιλεῖ γιά τόν τρόπο πού ἐργάζονται οἱ αἱρετικοί, προκειμένου νά ὑποτάξουν τούς Ὀρθοδόξους. Διά τόν λόγον αὐτόν θά μεταφέρωμε κάποια ἀκόμη σημεῖα, τά ὁποῖα ἴσως εἶναι χρήσιμα καί γιά τήν αἵρεσι τῶν ἡμερῶν μας.

Ἀναφέρει λοιπόν, ὁ ἅγιος γιά τόν τρόπο μέ τό ὁποῖο ἐργάζονται οἱ αἱρετικοί τά ἑξῆς: «Εἶτα προθυμουμένοις αὐτοῖς ἀνακινεῖν τήν Ἀρείου αἵρεσιν, ἐπείπερ ὁ καιρός οὐ συνέτρεχεν (ἔτι γάρ ὁ μέγας Κωνσταντῖνος τῷ βίῳ παρών καί τά τῆς βασιλείας διϊθύνων σκῆπτρα πολλήν ἐποιεῖτο τῆς τῶν ἐκκλησιῶν εἰρήνης τήν πρόνοιαν), ἄλλη τις τοῖς πονηροῖς ὁδός ἐξευρίσκεται, δι’ ἧς καί λαθεῖν ὡς κατά τῆς εὐσεβείας αὐτοῖς ὁ πόλεμος ἀναρρύγνυται καί τήν βουλήν αὑτῶν κατά σκοπόν προχωρήσεις ᾤοντο. Τί δή τοῦτο ἦν; Μεταφέρειν ἔγνωσαν τήν κατά τῆς πίστεως συσκευήν κατά τῶν τῆς πίστεως προμάχων∙ ἐκείνων γάρ αὐτοῖς ἐκποδών γινομένων, εὐχαρῆ λοιπόν ἐλπίζειν καί τήν τῆς εὐσεβείας καταστροφήν ἐξεργάσεσθαι» (ΕΠΕ 12,384).

Ἐδῶ ἀναφέρει ὁ ἅγιος ὅτι οἱ ἡγέτες τοῦ Ἀρειανισμοῦ, ἐπειδή ἤθελαν νά ἐπιβάλλουν τήν αἵρεσι καί δέν ἠδύναντο διά τῶν δογμάτων καί τῆς θεολογικῆς ὁδοῦ, εὑρῆκαν ἄλλην ὁδό «ἄλλη τις τοῖς πονηροῖς ὁδός ἐξευρίσκεται» διά νά ἐπιτελέσουν τό ἔργο των. Ἡ ὁδός αὐτή ἦτο ὄντως δαιμονική καί ἀποσκοποῦσε εἰς τό νά μεταφέρουν τόν ἀγῶνα ἀπό τά δόγματα καί τήν πίστι, στούς προμάχους καί Ὁμολογητές τῆς πίστεως. Ἐν συνεχείᾳ περιγράφει λεπτομερῶς τίς διαβολές, μηχανορραφίες καί ραδιουργίες ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων ἡγετῶν τῆς περιόδου ἐκείνης. Καταλήγει δέ ὡς ἑξῆς: «Ἀλλ’ οὕτω μέν Εὐφρατᾶς ὑπό Στεφάνου συσκευάζεται, οὕτω δέ ὁ θεῖος Παῦλος τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπελαύνεται, οὕτως Εὐστάθιος ὁ θεσπέσιος τῆς Ἀντιοχείας ἐκδιώκεται καί τήν Ἰλλυριῶν πόλιν ἐξ ἑῴας καί δυόμενον ἥλιον οἰκεῖν κατακρίνεται, οὕτως ὁ πολύαθλος Ἀθανάσιος τῆς Ἀλεξανδρείας ἐξορίζεται. Καί τούτων ἐκποδών, ὅπερ ἐποιοῦντο ἀγώνισμα οἱ αἱρεσιῶται, γεγονότων, ἐπί μέγα παρρησίας καί ἰσχύος ἀνέδραμεν ἡ ἀσέβεια» (ΕΠΕ 12, 400,6). Δηλαδή ὅταν μέ τίς διαβολές καί τίς σκευωρίες κατώρθωσαν νά ἐξουδετερώσουν τούς Ὀρθοδόξους, τότε «ἐπί μέγα παρρησίας καί ἰσχύος ἀνέδραμεν ἡ ἀσέβεια».

Νομίζω, πατέρες, πώς ἡ μέθοδος αὐτή τῶν αἱρετικῶν πολύ θά πρέπει νά μᾶς προβληματίση, ἄν ὄντως θέλωμε νά ἀγωνισθοῦμε γιά τήν Ὀρθοδοξία, διότι πιστεύω ὅτι αὐτό τό ἔργο τῶν αἱρετικῶν τό ἔχουμε ἀναλάβει ἐμεῖς. Δηλαδή, ἀντί νά συσπειρωθοῦμε, νά ἑνωθοῦμε, νά ὁμολογήσωμε τήν ὀρθόδοξο Παράδοσι ἐν καιρῷ αἱρέσεως καί νά ἀγωνισθοῦμε βάζοντας στήν ἄκρη ὅλα τά προσωπικά θέματα καί τίς ἀδυναμίες μας, προσπαθοῦσε νά ἐξοντώσωμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, νά τόν θέσωμε ἐκτός μάχης, νά τόν θεωρήσωμε ἐκτός τῆς ὀρθοδόξου παρατάξεως (καί ἐκτός Ἐκκλησίας, ἀμαυρώνοντας καί σπιλώνοντας τόν ἀγῶνα του), ἐπειδή δέν συμφωνεῖ κάπου μαζί μας καί τελικῶς νά θεωροῦμε τόν ἀγῶνα ὡς προσωπική μας ὑπόθεσι καί ὄχι ὑπόθεσι τῆς Ἐκκλησίας.

Ο ειλικρινής έρως του Θεού και η αγάπη του συνανθρώπου έχουν μέσα τους τις ενέργειες των άλλων εντολών

Τὸ χριστιανικὸ ἦθος

Ἅγιος Φώτιος ὁ Μέγας

  Ὅτι βέβαια πρέπει νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ λατρεύoyμε εἰλικρινῶς τὸν Θεό καὶ νὰ τρέφουμε στοργὴ καὶ φιλία πρὸς τοὺς ὁμοφύλους μας,(30) αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔμφυτη στοὺς ἀνθρώπους γνῶσι· ἡ δὲ βούλησις, ἐπειδὴ δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν γνῶσι ἐπέβαλε ν’ ἀναγραφῆ ἡ κοινὴ γνώμη σὲ θεσπίσματα καὶ νόμους. Ὅτι δὲ ὁ εἰλικρινὴς ἔρως τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ στοργὴ καὶ τελεία ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου ἔχουν μέσα τους τὶς ἐνέργειες τῶν ἄλλων ἐντολῶν, αὐτὸ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ κατανοηθῆ καὶ ἀπὸ μόνο του, τὸ παριστάνει ὅμως καὶ ὁ δεσποτικὸς λόγος μὲ ταῦτα τὰ λόγια· «σ’ αὐτὲς τὶς δυὸ ἐντολὲς κρέμονται ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆτες».(31)

     Πράγματι δέ, ἐκεῖνος ποὺ ἔχει στὴν καρδιά του τὸν θεῖο ἔρωτα κι’ ἀγαπᾶ καὶ φιλεῖ τὸν συνάνθρωπο σὰν τὸν ἑαυτό του, θ’ ἀγαπήση κατ’ ἐξοχὴν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα καὶ θὰ τοὺς ἀξιώση τῆς πρώτης μετὰ τὸν Θεὸ τιμῆς· ὄχι μόνο τὰ χέρια θὰ φύλαξη ἀπὸ αἵματα καὶ φόνους ἐμφυλίους καθαρά, ἀλλὰ καὶ τὴ γλώσσα καὶ τοὺς λογισμοὺς θὰ συγκράτηση ἀπὸ τέτοια σκὲψι· αὐτὸς ἐπίσης δὲν θὰ κλέψη, διότι δὲν ἐφάνηκε κανένας νὰ κλέβη αὐτὸν ποὺ ἀγαπᾶ σὰν τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν διαφυλάττει· ἀλλὰ οὔτε ξένους γάμους θὰ διασπάση· οὔτε θὰ δώση ὅρκο ἐπίορκο· οὔτε θὰ φέρη ψευδομαρτυρία κατὰ τοῦ συνανθρώπου του· καὶ γενικὰ δὲν θὰ ἀρχίση πρῶτος ἀδικοπραγίες ἐπιχειρώντας νὰ κτυπήση ἢ νὰ προπηλακίση ἢ καθιστάμενος τυραννικὸς ἐραστὴς τῶν ὑπαρχόντων τοῦ συνανθρώπου.(32)

      Ὅποιος διαπράττει κάτι ἀπὸ αὐτὰ αὐτομάτως καταστρέφει καὶ τὰ δύο, καὶ τὸν θεῖο ἔρωτα καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου, τὸν δεύτερο ἐπιβουλευόμενος καὶ περιβάλλοντάς τον μὲ κακά, τὸν πρῶτο καθιστώντας τὸν εὐτελῆ καὶ περιφρονώντας τον. Σὲ ποιὲς πικρὲς τιμωρίες φέρει τὸν ἑαυτὸ του ἀπαραιτήτως, αὐτὸ εἶναι φανερὸ σὲ ὅλους. Διότι, ἂν ὁ περιφρονητὴς τῶν ἀνθρωπίνων προσταγμάτων καὶ τῆς κυβερνητικῆς ἐξουσίας δὲν διαφεύγει τὴν καταδίκη, ἀλλὰ κινδυνεύει καὶ στὴν ἴδια τὴ ζωὴ του πολλὲς φορές, ποιὰ καταδίκη δὲν πρόκειται νὰ ὑποστῆ ἐκεῖνος ποὺ ἀτιμάζει καὶ ἐξουθενώνει τὸν δεσπότη τοῦ σύμπαντος καὶ βασιλέα καὶ δημιουργὸ διὰ τῆς ὕβρεως καὶ ἐπιβουλῆς πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἐκεῖνος ποὺ ἐμπαίζει καὶ χλευάζει τοὺς νόμους του;

      Γι’ αὐτὸ πρέπει μὲ κάθε τρόπο καὶ κάθε προσοχή, μαζὶ μὲ τὴν καθαρὴ καὶ ἀμώμητη θρησκεία μας, νὰ διαφυλάττουμε καὶ τοῦτες τὶς ἐντολές· διότι χωρὶς αὐτὲς δὲν εἶναι καθόλου δυνατὸ κανεὶς οὔτε τῆς μερίδος τῶν πιστῶν καὶ φιλόθεων νὰ γίνη μέλος οὔτε τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ν’ ἀξιωθῆ.

      Αὐτὰ ὅμως πρέπει νὰ διαφυλάξη κάθε ἄνθρωπος μὲ ὅλη του τὴ δύναμι, ἄρχοντας καὶ ἀρχόμενος νέος καὶ γέρος, πλούσιος καὶ πτωχός· διότι ἡ φύσις εἶναι κοινὴ καὶ τὰ προστάγματα εἶναι κοινὰ καὶ ἀπαιτοῦν κοινὴ φύλαξι καὶ ἐπιμέλεια. Ἐκεῖνα ὅμως ποὺ ἀποβλέπουν περισσότερο στὴν διαπαιδαγώγησι τῶν ἀρχόντων κι εἶναι καταλληλότερα γιὰ τὴν ἐξουσία σου νὰ τὰ φυλάξη, ἀπὸ τὰ ὁποῖα μάλιστα θ’ ἀποκτήση καὶ γιὰ τὰ ἄλλα μεγάλη ἐμπειρία, αὐτὰ θὰ σοῦ ἀναπτύξω τώρα.

    Πράγματι ὁ ἄρχοντας χρειάζεται πολλὴ καλοκαγαθία, καὶ κοσμιότητα στὰ ἤθη καὶ τὶς ἄλλες ἐκδηλώσεις. Γι’ αὐτὸ λέγουν, «ἡ ἐξουσία δείχνει τὸν ἄνδρα»(33) καὶ ὅτι, ὅπως ὁ χρυσὸς δοκιμάζεται στὶς λίθινες ἀκόνες, ἔτσι καὶ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ἐξετάζεται μὲ τὶς ἐνέργειες τῶν ἀρχόντων καὶ τὶς σκέψεις τῶν ἀρχομένων.

Σημειώσεις
30. Ματθ. 22,37-39.
31. Ματθ. 22,40.
32. Ἐξ. 20, 12-17, σύνοψις τοῦ Δεκαλόγου.
33. Πιττακός, στὸν Διογένη Λαέρτιο, 1, 71.

Πηγή

Νέες ταυτότητες που θα πληρούν σύγχρονες προδιαγραφές ασφαλείας,

 ἀπὸ τὴν Ἀττικὴ θὰ ξεκινήσει ἡ ἀντικατάσταση τῶν παλαιῶν!

  Σχόλιο ID-ont: Μετὰ τὴν "ἐπιτυχημένη" διαπραγμάτευση τῶν μνημονίων, τὴν ἀναμενόμενη "ἐπιτυχία" στὸ Σκοπιανό, ἀναμένεται νὰ τριτώσει ἡ "ἐπιτυχία" αὐτῆς τῆς κυβέρνησης μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη. Μιλᾶμε γιὰ τὴν ἴδια ἀκριβῶς Κάρτα ποὺ ὁ κος Τσίπρας ὡς βουλευτὴς στὴν ἀντιπολίτευση τὴν εἶχε καταγγείλει (βλ.: id-ont.blogspot.gr/blog).

   «Ἀποφασισμένο» εἶναι πλέον το υπουργεῖο Προστασίας τοῦ Πολίτη για νὰ ξεκινήσει ἡ διαδικασία ποὺ θὰ ἀφορᾶ την αντικατάσταση τῶν παλαιῶν ταυτοτήτων μὲ νέες, οἱ ὁποῖες θὰ πληροῦν τὶς σύγχρονες προδιαγραφες ἀσφαλείας.

     Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια, τὸ τελικὸ κείμενο τῆς προκήρυξης θὰ εἶναι ἕτοιμο μέσα στὶς ἑπόμενες μέρες, σύμφωνα μὲ δηλώσεις ἁρμόδιων στελεχῶν στὴν ἐφημερίδα «Ἡ Καθημερινὴ» καὶ ἀμέσως μετὰ θὰ κληθοῦν γιά διαπραγματεύσειςκαί προσφορές οἱ 7-8 ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑταιρεῖες παγκοσμίως μὲ ἐξειδίκευση στὴ μαζικὴ ἔκδοση διαβατηρίων καὶ ταυτοτήτων.

    Τὰ τεχνικὰ χαρακτηριστικά τοῦ νέου ἐγγράφου, ὅπως καὶ τὸ οἰκονομικὸ σκέλος τοῦ ἔργου ἔχουν ἤδη καθοριστεῖ. «Μένει νὰ προσδιοριστοῦν τά κριτήρια ἐπιλογῆς τοῦ ἀναδόχου καὶ ἀμέσως μετὰ θὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὶς μεγάλες ἑταιρεῖες τοῦ “χώρου” νὰ καταθέσουν προσφορὲς» δήλωσε ἀξιωματοῦχος στὴν «Καθημερινή».

      Ἡ ἐπιτάχυνση τῶν διαδικασιῶν συμπίπτει χρονικὰ μὲ τὴν ἄφιξη -μέσα Φεβρουαρίου- στὴν Ἑλλάδα κλιμακίου Ἀμερικανῶν ἐμπειρογνωμόνων ἀπό τὸ ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῆς Ἀσφάλειας τῶν ΗΠΑ, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀξιολογήσουν τὶς ἐπιδόσεις τῆς Ἑλλάδας στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ προγράμματος visa waiver, ποὺ ἐπιτρέπει στοὺς πολίτες 38 χωρῶν -καὶ τῆς Ἑλλάδας- νὰ ταξιδεύουν χωρίς βίζα στίς ΗΠΑ.

    Οἱ πρῶτες παρασκευαστικὲς συναντήσεις ἔγιναν μεσοβδόμαδα στὴ ΓΑΔΑ. Παρότι τόσο οἱ Ἕλληνες ὅσο καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ ἀξιωματοῦχοι σπεύδουν νὰ ἀποσυνδέσουν visa waiver καὶ ταυτότητες, ἡ μὴ ἀντικατάσταση τῶν παλιῶν ἐγγράφων μὲ νέα, βιομετρικὰ ἀποτελεί ενα ἀπὸ τὰ πιό ἐναπομείναντα σημεῖα κριτικῆς τῶν ΗΠΑ εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης.

   Οἱ νέες ταυτότητες θὰ εἶναι ἀντίστοιχες μὲ τῶν ὑπολοίπων κρατῶν-μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἄλλωστε, ἡ ἀντικατάσταση τῶν παλιῶν ἐγγράφων μὲ νέα, βιομετρικὰ ἀποτελεί συμβατική ὑποχρέωση τῆς Ἑλλάδας ἒναντι τῆς Ε.Ε., ἤδη ἀπὸ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ 2000.

     Σύμφωνα μὲ τὶς προτάσεις τῶν ἐμπειρογνωμόνων τῆς ΕΛ.ΑΣ., τὸ νέο ἔγγραφο θὰ εἶναι πλαστικό καὶ θὰ περιέχει μικροτσίπ μέ ἀποθηκευμένα τὰ βιομετρικὰ στοιχεῖα τοῦ κατόχου. Σὲ κάθε καινούρια ταυτότητα θά ἐμφανίζεται ἡ φωτογραφία καὶ τὸ ὀνοματεπώνυμο τοῦ κατόχου, ὄχι ὅμως καὶ τὸ δακτυλικό του ἀποτύπωμα.

   Τὸν περασμένο Ἰούλιο, ὁ ἁρμόδιος ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς Προστασίας τοῦ Πολίτη, Νίκος Τόσκας, κατέθεσε στὴ Βουλή τροπολογία πού προέβλεπε ὅτι οἱ προδιαγραφὲς τοῦ δελτίου ταυτότητας καθορίζονται μὲ ἀπόφαση τοῦ ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν καὶ δίχως νὰ ἀπαιτεῖται νομοθετικὴ ρύθμιση. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τῆς κυβερνητικῆς δυστοκίας, ἐξάλλου, φέρεται πώς ἦταν ὁ φόβος γιὰ πιθανὲς ἀντιδράσεις τῆς Ἐκκλησίας καὶ βουλευτών στην ἔκδοση ταυτοτήτων μὲ ἐνσωματωμένο μικροτσίπ.

   Τό κόστος ἀντικατάστασης τῶν παλιῶν ταυτοτήτων μὲ νέες ὑπολογίζεται στά 80 ἑκατομμύρια εὐρώ. Κάθε νέο ἔγγραφο θὰ κοστίζει 8 ἕως 10 εὐρὼ καὶ τὸ ἀντίτιμο θὰ πληρώνει ὁ πολίτης πού ἐνδιαφέρεται νὰ ἀποκτήσει γιὰ πρώτη φορὰ ταυτότητα (ἀφορᾶ τοὺς 18χρονους) ἢ νὰ ἀντικαταστήσει τὴν παλιά του μὲ νέα, βιομετρική.

     Ἡ ἔκδοση νέων ἐγγράφων θὰ ξεκινήσει πιλοτικὰ ἀπὸ τὴν Ἀττικὴ πρὶν ἐπεκταθεῖ στὴν ὑπόλοιπη χώρα, ἐνώ πρόθεση τῶν ἐπιτελῶν τοῦ μεγάρου τῆς λεωφόρου Κατεχάκη εἶναι οἱ πρῶτες βιομετρικὲς ταυτότητες νὰ ἔχουν ἐκδοθεῖ πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ χρόνου.

     Ἡ προκήρυξη τοῦ διαγωνισμοῦ, πάντως, θὰ ἀφορᾶ πέρα ἀπὸ τὴν ἀντικατάσταση τῶν ταυτοτήτων καὶ τὴν ἔκδοση τῶν ἤδη βιομετρικῶν διαβατηρίων, καθὼς λήγει ἡ σύμβαση τῆς ΕΛ.ΑΣ. μὲ τὴν ἀνάδοχο ἑταιρεία, ἀνεβάζοντας τὸ συνολικὸ κόστος τοῦ ἔργου στά 350 ἑκατομμύρια.

   Παρὰ τὴν ἰδιαίτερα ὑψηλὴ δαπάνη, ἡ κυβέρνηση δὲν θὰ προχωρήσει σὲ ἀνοικτὸ διαγωνισμό ἀλλά θὰ ἐπιλέξει τὸν ἀνάδοχο μὲ «κλειστὴ» διαδικασία, ζητώντας ἀπὸ 7-8 μεγάλες ἑταιρεῖες τοῦ χώρου νὰ καταθέσουν προσφορές. Μάλιστα, οἱ διπλωματικὲς ἀντιπροσωπεῖες τῶν ἰσχυρότερων χωρῶν τῆς Ε.Ε. καὶ ὄχι μόνο, ἀκονίζουν τὰ ξίφη τους καὶ ἑτοιμάζονται νὰ διεκδικήσουν τὸ ἔργο γιὰ λογαριασμὸ τῶν «δικῶν τους» ἑταιρειῶν. 

Ἡ χρηματοδότηση

     Ἕνα ἀκόμα ἐνδιαφέρον στοιχεῖο εἶναι ὄτι η χρηματοδότηση τῆς διαδικασίας θὰ γίνει ἀπὸ τὰ ἀπόρρητα κονδύλια τοῦ ὑπουργείου Προστασίας τοῦ Πολίτη προκειμένου, σύμφωνα μὲ μία ἐκδοχή, νὰ ἀποφευχθεῖ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ «βγοῦν στὸν ἀέρα» τὰ τεχνικὰ χαρακτηριστικὰ ἀσφαλείας τῆς νέας ταυτότητας.

     Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ προχώρησε σέ νέα αὐστηροποίηση τοῦ προγράμματος visa waiver, ἁρμόδιοι ἀξιωματοῦχοι ἐμφανίζονται αἰσιόδοξοι ὅτι, μετὰ καὶ τὶς ἐξελίξεις στὸ πεδίο τῶν ταυτοτήτων, ἡ Ἑλλάδα θὰ περάσει τὰ “stress tests” τῶν Ἀμερικανῶν στὸν τομέα τῆς ἀσφαλείας.

   Πρόσφατο δημοσίευμα τοῦ εἰδησεογραφικοῦ πρακτορείου Reuters ἀποκάλυψε ὅτι ἡ κυβέρνηση Ντόναλντ Τράμπ ἒθεσε στὰ τέλη Δεκεμβρίου σὲ ἰσχὺ νέους κανόνες στὶς ἀρχὲς ἀσφαλείας τῶν 38 χωρῶν ποὺ μετέχουν στὸ visa waiver, ὑποχρεώνοντάς τες νὰ ἐλέγχουν τὰ στοιχεῖα τῶν ταξιδιωτῶν τους στοὺς καταλόγους ὑπόπτων γιὰ τρομοκρατία τῶν ΗΠΑ.

    Ἡ Ἑλλάδα φέρεται -σύμφωνα μὲ πληροφορίες τῆς ἐφημερίδας- νὰ ἔχει «εὐθυγραμμιστεῖ» μὲ τὴ συγκεκριμένη ἀπαίτηση ἤδη ἀπὸ τὸ 2016, στὸ πλαίσιο διμεροῦς συμφωνίας Ἑλλάδας-ΗΠΑ γιὰ τήν ἀντιμετώπιση τῆς τρομοκρατίας καὶ τοῦ «σοβαροῦ ἐγκλήματος».

cnn.gr

Πηγή

Όπως φοβάσθε τη φωτιά...!

Ένας λαός με «κρυμμένα νιάτα»…

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

Λίγες ώρες πέρασαν από το ανεπανάληπτο συλλαλητήριο της Αθήνας για τη Μακεδονία μας και ας δούμε (με όποιο κράμα ενθουσιασμού και ψυχραιμίας μπορούν να επιτρέψουν οι μεγάλες στιγμές που βιώνουμε) κάποιες πρώτες βασικές εκτιμήσεις που προέκυψαν από αυτό.

Σε πρόσφατο κείμενο για το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης γράφαμε ότι ήταν μία ανεπανάληπτη «παγκοινιά», ό,τι πιο μαζικά και δυναμικά συγκλονιστικό έχουμε ζήσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Τώρα πήγαμε ακόμη πιο πέρα, σε μία απίστευτη εξανάσταση από κάθε σημείο της πατρίδας αλλά και του εξωτερικού (όπου υπάρχουν Έλληνες) και μία συγκέντρωση πρωτόγνωρη όχι μόνο για τα τελευταία χρόνια, αλλά τολμώ να πω για όλη τη σύγχρονη Ιστορία μας.

Περίπου δύο εκατομμύρια λαού (για τέτοιο πλήθος μιλάμε, βάσει έγκυρων πληροφοριών, όσο κι αν βάλθηκαν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια τα γνωστά γκεμπελικά χαλκεία) βούλιαξαν την πρωτεύουσα κι έστειλαν το ανένδοτο μήνυμα σε εχθρούς και «φίλους» ότι πλέον ξυπνήσαμε, ότι πια είμαστε εδώ και ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα κρατικό ή παρακρατικό δωσίλογο και σε κανένα φανερό ή κρυφό εκπρόσωπο της ντόπιας και διεθνούς πολιτικής αλητείας να παίξει με τα ιερά και τα όσια του τόπου μας.

Και θα επαναλάβουμε ότι όλο αυτό έγινε εντελώς κόντρα στη «λογική» των καιρών, στη μακράν χειρότερη πνευματικά περίοδο της Ιστορίας μας, σε εποχή βαθιάς κρίσης και εκφυλισμού, αλλά συνάμα και σε εποχή κατάθλιψης, πλήρους παθητικοποίησης και μοιρολατρικής ιδιωτείας.

Σε μια εποχή που το σύστημα είχε πλέον σχεδόν εφησυχάσει ότι τίποτε πια δεν μπορεί να ξυπνήσει ένα λαό παρηκμασμένο, εκμαυλισμένο και παραζαλισμένο μετά από τόσες δεκαετίες συστηματικού πνευματικού ευνουχισμού, εκπαιδευτικής αποσάθρωσης, γλωσσικής διάλυσης και ηθικής αποτελμάτωσης, μετά από τόσες δεκαετίες ψευδο-εκσυγχρονισμού και μεθοδικής νεοταξίτικης προπαγάνδας.

Και άφνω, ξαναβγήκαμε πάλι στους δρόμους, με σημαίες και με τραγούδια. Εκεί που φαινόμασταν ιστορικά αμνησιακοί, εθνικά απονευρωμένοι, θρησκευτικά αποχρωματισμένοι, έχοντας απωλέσει πια όλα τα αντισώματα της ιδιοπροσωπίας μας, χαμένοι μέσα στην απόλυτη σύγχυση, εθισμένοι πλέον στο να καταπίνουμε αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια, βουλιάζοντας καθημερινά στην ανοησία και την ασυναρτησία. Ξυπνήσαμε ένα πρωί και βροντοφωνάξαμε πως είμαστε ακόμη εδώ! Είμαστε ακόμη ζωντανοί!

Και φανταστείτε το τρομερό σοκ των ινστρουχτόρων του συστήματος μετά απ’ όλα αυτά, όπως φυσικά μαζί και τη βαθιά οδύνη των λακέδων του, είτε είναι πολιτικά όργανα (σε αυτά συγκαταλέγουμε όλα τα δωσίλογα γιουσουφάκια που παριστάνουν τις ελλαδίτικες κυβερνήσεις και το ευρύτερο πολιτικό προσωπικό της χώρας), είτε είναι δημοσιογραφούσες οδαλίσκες των βοθροκάναλων και των παλιοφυλλάδων, είτε εκπρόσωποι της από χρόνια ξεπουλημένης (δήθεν) πνευματικής ελίτ και ετέρων ποικίλλων κέντρων και παράκεντρων κάθε μορφής εξουσίας και κάθε είδους προπαγάνδας.

Το ζήσαμε όλοι το μίσος και τη λύσσα τους αυτές τις μέρες. Μία ψευδεπίγραφα «προοδευτική» και απερίγραπτα σιχαμερή πλέμπα «εκλεκτών», που ετάχθη επί δεκαετίες να ασκεί τη φασιστική ιδεολογική τρομοκρατία της επί δικαίων και αδίκων, να εξεμεί τη μηδενιστική της υστερία ενάντια σε κάθε τι το αυτονόητο και να καθυβρίζει χυδαία κάθε τι το αυθεντικό. Χωρίς αντίδραση επ’ άπειρον μάλιστα, όπως νόμιζε και όπως η ίδια η εξέλιξη του τόπου την είχε κάνει (εν πολλοίς δικαιολογημένα) να πιστεύει. Γιατί μέχρι τώρα πράγματι ανεχτήκαμε πολλά, γογγύσαμε, θυμώσαμε, γκρινιάξαμε, αλλά δεν αντιδράσαμε (ειδικά από την ώρα που κάτι που πήγε να ξεκινήσει το 2010 έμεινε ημιτελές, πριν καπελωθεί και προδοθεί).

Είπαμε όμως: ακόμη κι αυτός ο ζαλισμένος και παρηκμασμένος λαός είχε ακόμη αντισώματα μέσα του. Αντισώματα, που απομείνανε κρυμμένα, χαμένα θά ’λεγες απ’ τα βάθη του χρόνου, που ούτε κι ο ίδιος ήξερε πια ότι τα έχει. Γι’ αυτό ακριβώς, κι ενώ έβλεπα τα βλέμματα όσων ξεκινούσαν από κάθε γωνιά της προδομένης πατρίδας για να καταδράμουν στην Αθήνα, μαζί με χίλιες άλλες σκέψεις, μαζί και με ρίγη συγκίνησης, μου ήρθε έξαφνα στο νου εκείνη η υπέροχη φράση με την οποία ο Άγγελος Τερζάκης περιέγραφε την εξανάσταση των Ελλήνων το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου 1940. Κάπως έτσι και τώρα, «μια διάθεση ευφορίας, κέφι ανάλαφρο, αλλόκοτο, ξεσήκωνε τις ψυχές, πρωινό αγέρι που κολπώνει το πανί. Και στα μάτια των ανθρώπων που αντικρίζονταν, έφεγγε ένα χαρούμενο ξάφνιασμα, σάμπως όλος αυτός ο κόσμος να ανακάλυπτε ξαφνικά πως έχει μέσα του κρυμμένα νιάτα»…

Από εκεί και μετά, όσον αφορά πλέον την επόμενη μέρα: είναι φανερό ότι πλησιάζει πια ο καιρός της τελικής αναμέτρησης με το καθεστώς. Αυτό δεν θα γινόταν βεβαίως χτες (κάποιοι περίμεναν ραγδαίες εξελίξεις, ειδικά σε περίπτωση εκτεταμένων επεισοδίων -και όντως θα ήταν ραγδαίες σε περίπτωση που η μισελληνική συμμορία που παριστάνει την κυβέρνηση έθετε σε διατεταγμένη υπηρεσία τον γνωστό νεοταξίτικο παρακρατικό στρατό της, είχαμε ωστόσο προβλέψει και γράψει από μέρες πως δεν θα το αποτολμήσει). Όμως ο καιρός κοντεύει.

Όσο αυτά τα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας -τα άκρως και μέχρι το μεδούλι τους φασιστικά κι ας φορούν αριστερή ή νεοφιλελεύθερη προβιά επάνω τους (και μαζί όλοι οι άμεσοι κι έμμεσοι συνοδοιπόροι κι υποτακτικοί τους)- θα φτύνουν κατάμουτρα τη λαϊκή βούληση και θα υποτιμούν τη λαϊκή οργή (όπως είδαμε πάλι χτες από τους κωμικούς Πολλάκηδες και τα λοιπά άθλια χαλκεία της κυβερνητικής προπαγάνδας), η ώρα θα έρχεται ολοένα και πιο κοντά. Και μαζί μ’ αυτό (επειδή η οργή βέβαια λειτουργεί συσσωρευτικά), κοντεύει η ώρα που θα πληρώσουν και για όλες τις προηγούμενες αμαρτίες τους. Τα μνημόνια και τους φόρους, το ξεπούλημα του τόπου, τα εθνοκτόνα νομοσχέδια, την εθνική προδοσία της μαζικής λαθροεισβολής, τα σύμφωνα συμβίωσης, τις αλλαγές φύλου, την εκπαιδευτική κατάντια (με τα νέα Θρησκευτικά κι όλα τα άλλα νεοταξίτικα μέτρα διάλυσης), την ντροπιαστική οσφυοκαμψία απέναντι στον εξ Ανατολών σουλτάνο. Γιατί κι εκείνα βέβαια δεν έχουν παραγραφεί -όσο κι αν μερικοί εξέλαβαν την έως τώρα μη αντίδραση ως συγχωροχάρτι. Σε λίγο θα τα πληρώσουν όλα μαζί- με το Σκοπιανό όμως να είναι ο καταλύτης της αντίδρασης κι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής.

Κι ας μην το πιστεύουν ακόμη. Κι ας κρύβουν τα κεφάλια τους στην άμμο, αρνούμενοι να δουν αυτό που νομοτελειακά έρχεται κατά πάνω τους. Η Μακεδονία θα μας σώσει, για να θυμηθώ και την κλασική φράση του Ίωνος Δραγούμη. Θα σώσει εμάς, ενώ για κείνους θα γίνει ο πολιτικός τους τάφος. Η Μακεδονία θα γίνει το Βατερλώ τους…

Πηγή

Η διαδήλωση της ΚΡΙΣΕΩΣ

   ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ αληθινά αισθάνθηκα χτες που αξιώθηκα να βρεθώ σε τούτην την ιστορική λαο-διαδήλωση για ’να ’χω κι’ έγω κάτι άξιο να διηγιέμαι αύριο στα εγγόνια μου.

    Μα αυτό το συλλ-αλητήριο, που ήταν διαμαρτυρία  για των ισχυρών το αλητήριο, μου έφερε την θύμηση της Κρίσεως, τότε που θα καθίσει ο Χριστός μας ως κριτής να κρίνει όλους τους ανθρώπους που γεννηθήκανε απ’ άκρου έως άκρου της οικουμένης και της ιστορίας.

     Και τούτο όχι μόνο επειδή έκαμε ο λαός κρίση και έκρινε στην ψυχή του ως προδότες όσους με αναισθησία θρασιμιού, που δεν έβγαλε ο ντουνιάς, πατούν και απο-πατούν επάνω το αίμα των ηρώων της Μακεδονίας, μα διότι χθες στην Αθήνα είχε συναχθεί όλο το γένος μας  όπως τότε στου αδεκάστου Χριστού την Κρίση:

   «…βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες, δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι, ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, πλούσιοι καὶ πένητες».

   Είδα ανθρώπους νέους, παλληκάρια και κοπέλες με το σφρίγος του ελαφιού, είδα και μικρά βρέφη να ακολουθάνε σιωπηλά και απορημένα από τα καροτσάκια των Μητέρων τους, μα είδα και γερασμένους ανθρώπους με τα μπαστουνάκια τους να γλακάνε (τρέχουνε) με ενθουσιασμό  λες και ξαναγίναν νέοι.

   Είδα δάχτυλα γδαρμένα και βασανισμένα από το μεροδούλι και την βιοπάλη από της Δραπετσώνας τον μαχαλά, μα είδα και δάκτυλα απαλά και βαμβακένια με περιποιημένα μανικιούρ από τα μέρη της Κηφισιάς.

   Είδα ανθρώπους ταλαιπωρημένους απ’ το άστυ και τις καπνισμένες πολυκατοικίες, μα είδα και ανθρώπους ορεσίβιους και  χωριάτες απ' τα ορεινά του Ολύμπου και της Σπάρτης.

    Είδα στεριανούς, μα είδα και περήφανους Κρητικούς  και νησιώτες με τον καφέ στο χέρι ύστερα από τ’ αγρύπνι στο πλοίο.

    Είδα Καλόγριες με το κομβοσχοίνι στο χέρι και δεσποινίδες της «Χριστιανικής εστίας» ενώ δίπλα τους να βοούνε με την ίδια φωνή γυναίκες με υπερβολικά  μίνια και φτιασίδια που μόλις αναβαίνανε απ΄την οδό  «Συγγρού».

   Είδα νευρικούς μα και ήσυχους ανθρώπους …δίκαιους αγίους μα και αμαρτωλούς. Είδα πλούσιους (απ’ ότι απομείνανε) μα είδα και φτωχούς πατεράδες που αναμετρούσανε τα ψιλά στην φούχτα τους να δουν αν φθάνουν για να αγοράσουν στα παιδιά τους ένα «βρώμικο» που ετοίμαζαν με επιδεξιότητα οι πλανόδιοι μικροπωλητές.

      «Βρώμικο» στην λέξη μα πράγματι καθαρό και τίμιο στην γεύση και όχι σαν τις μιξοκαθάριες κουβέντες των πολιτικώνε που αναδίδουν βρωμιά από μακρυά.

   Είδα καθωσπρέπει δεξιούς μα και απογοητευμένους αριστερούς… είδα λογικούς μα είδα και «τρελούς» με την καλή την τρέλα.

    Ο καθείς εκπροσωπούσε αληθινά όλη του την πατρίδα  με τα καλά και τα άσχημα της, με τα ίσια και τα στραβά της, με τον πόνο και τα οράματά της.

   Ήταν πάνω του εκατομμυρίου, μα εμένα μου εφάνη πως ήταν εκεί όλος ο ντουνιάς  και ολάκερη η Ελλάς ...δεν έλειπε κανείς. Παρόντες και απόντες ήντουσαν παρόντες,  όπως τότε στου Κυρίου την αδέκαστη Παρουσία…

π. Διονύσιος Ταμπάκης

Πηγή

Αγάθη: Η Αγία που νίκησε το ηφαίστειο και έσωσε ολόκληρη πόλη – Συγκλονιστικό θαύμα

Η Αγία Παρθενομάρτυς Αγάθη προστάτις των μαστών-ιάτειρα των μαστικών παθήσεων – Εορτάζει στις 5 Φεβρουαρίου

~ Ο λαός της Κατάνης τιμούσε και σεβόταν την Αγία Αγάθη. Ως ανταπόκριση στην τιμή αυτή, η Αγία έσωσε την πόλη από μία φοβερή έκρηξη του ηφαιστείου της Αίτνας. Προκειμένου οι κάτοικοι της Κατάνης να αποσοβήσουν την καταστροφή, έτρεξαν στον τάφο της Αγίας και αφού πήραν τη λάρνακα με το άγιο λείψανό της, την έστρεψαν προς την λάβα.
Η Αγία Αγάθη, μάρτυρας της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, έμεινε ορφανή και διέθεσε όλη της την περιουσία σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η αγία μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία στις 5 Φεβρουαρίου επί Δεκίου (249-251). Ο λαός της Κατάνης, έντονα θορυβημένος από το γεγονός, διαμαρτυρήθηκε στον έπαρχο. Στη συνέχεια, μετέφεραν το τίμιο λείψανό της σε ασφαλές μέρος. Τότε παρουσιάσθηκε ένας λευκοντυμένος νεαρός, άγνωστος στους αυτόχθονες, ο οποίος κατευθύνθηκε προς τον τάφο της Αγίας Αγάθης και πάνω σε μαρμάρινη πλάκα έγραψε τα εξής: «Νους όσιος, αυτοπροαίρετος τιμή εκ Θεού, και πατρίδος λύτρωσις». Οι παριστάμενοι είπαν ότι ο νεαρός εκείνος ήταν ο Άγγελος της Αγίας.
Ο λαός της Κατάνης τιμούσε και σεβόταν την Αγία. Ως ανταπόκριση στην τιμή αυτή, η Αγία Αγάθη έσωσε την πόλη από μία φοβερή έκρηξη του ηφαιστείου της Αίτνας. Προκειμένου οι κάτοικοι της Κατάνης να αποσοβήσουν την καταστροφή, έτρεξαν στον τάφο της Αγίας και αφού πήραν τη λάρνακα με το άγιο λείψανό της, την έστρεψαν προς την λάβα, που ζύγωνε την πόλη και έτσι αποσοβήθηκε η συμφορά.
Το γεγονός αυτό συνέβη στις 5 Φεβρουαρίου του έτους 252 μ.Χ., ακριβώς ένα χρόνο μετά το μαρτύριο της Αγίας. Τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο των αυτοκρατόρων Βασιλείου Β’ (976 – 1025) και Κωνσταντίνου Η’ (1025 – 1028).
Τον 9ο αι. ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιος (843-847), συνέταξε Εγκώμιο εις την Αγίαν μεγαλομάρτυρα του Χριστού Αγάθη.
Πηγή

Μην περιμένετε και μην επιδιώκετε να σταματήσουν οι δοκιμασίες

  

  ''Μην περιμένετε και μην επιδιώκετε να σταματήσουν οι δοκιμασίες. 

   Απεναντίας, προετοιμάστε τον εαυτό σας να τις σηκώνει ως το θάνατο. Μην το ξεχνάτε αυτό! Είναι πολύ σημαντικό.

    Αν δεν τοποθετηθείτε έτσι απέναντι στις δοκιμασίες, η υπομονή δεν θα στερεωθεί στην καρδιά σας''.

Οσίου Θεοφάνους  Εγκλείστου

Πηγή

Τὴ σιωπὴ νὰ τὴν ἀγαπᾶς περισσότερο ἀπό τό λόγο.

Γιατὶ ἡ σιωπὴ φέρνει θησαυρό, ἐνῶ ἡ ὁμιλία τὸν σκορπίζει.

Ἀββᾶς Ἠσαΐας

Πηγή

Ξενιτεύτηκε γιά τήν αγάπη του Χριστού.

    Μία συγκλονιστική, αληθινή ιστορία από τήν Ταϊβάν

Ἀποφάσισε λοιπόν νά ξενιτευτεῖ σέ ἄλλο κράτος, στό Λάος, γιά νά μπορεῖ ἐλεύθερα νά λατρεύει τόν Χριστό.

τοῦ π. Ἰωνᾶ,
ἀρχιμανδρίτη, Ἱεραποστόλου στήν Ταϊβάν

    Πρίν ἀπό ἕνα μήνα μᾶς ἐπισκέφτηκε μία κοπέλα ὄχι Ταϊβανέζα. Στή χώρα της  ἀπαγορεύεται ὁ Χριστιανισμός. Ἔμεινε κοντά μας περίπου μία ἑβδομάδα καί μάλιστα εἶχε νοικιάσει ἕνα δωμάτιο στήν περιοχή μας λίγα τετράγωνα πιό κάτω. Εἶχε προετοιμάσει τήν παραμονή της χωρίς νά μᾶς ἐπιβαρύνει σέ τίποτα. Ἐρχόταν ἁπλά κάθε πρωί στήν Ἐκκλησία γιά νά μᾶς γνωρίσει καλύτερα.

Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης -Επιστολές (Β)

Ὁ Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης σχετικὰ μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικαιρότητα

Μέρος δεύτερο

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Τιμὴ Ἁγίων, μίμησις Ἁγίων». Αὐτὴ εἶναι ἡ διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους μας: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Ἐπαινῶ δὲ ὑμᾶς, ὅτι πάντα μου μέμνησθε καὶ καθὼς παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε» (Α΄ Κορ. 11). Νὰ μιμηθοῦμε λοιπὸν τοὺς Ἁγίους μας σημαίνει ὄχι μόνο νὰ ἔχουμε συνέχεια στὴν μνήμη μας τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσαν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς διδαχές τους, ὅπως αὐτοὶ μᾶς τὶς παρέδωσαν. Ἰδίως σήμερα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πτώση τῶν ποιμένων, τὴν σύγχυση καὶ τὴν χαώδης κατάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας ὁ λόγος τῶν Ἁγίων καὶ ἡ παραδοχή του ἐκ μέρους μας εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἐπιτακτική.

Συνεχίζουμε μὲ τὸ δεύτερο μέρος ἀπὸ τὶς ἐπιστολές τοῦ Ἁγ. Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη του. Ἡ γλώσσα τοῦ ἁγίου εἶναι γεμάτη ἀγάπη, εἶναι παραινετική, συμβουλευτική, ἀλλὰ παράλληλα καυστικὴ καὶ ἀκριβοδίκαιη, μὴ λαμβάνοντας ὑπόψη ἀξιώματα καὶ σκοπιμότητες, ἀλλὰ ἀποσκοπώντας μόνον στὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν καὶ στὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς πηγὴ χρησιμοποιῶ τὴν νεοελληνικὴ μετάφραση τῶν ἐπιστολῶν του ἀπὸ τό: Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου, Ἅπαντα τὰ ἔργα, ἐκδ. «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη, 2000.

Δὲν εἶναι ἀρεστὲς στὸν Θεὸ οἱ θυσίες καὶ δωρεὲς ἀπὸ ἀνίερα χρήματα

Ἐπιστ. 37 — Στὸν ἐπίσκοπο Εὐσέβιο

Κτίζεις ἐκκλησία, ὅπως λένε... σπουδαία ὡς πρὸς τὰ τεχνικὰ χαρακτηριστικά, ἀλλὰ μὲ πονηρὲς μεθόδους, ἀφοῦ χρησιμοποιεῖς ἀμοιβὲς ἀπὸ χειροτονίες καὶ ἀδικίες, ἐξευτελισμούς, καταπιέσεις ἀδυνάτων καὶ προσφορὲς φτωχῶν. Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλ ἀπὸ τὸ νὰ οἰκοδομεῖς τὴ Σιὼν πάνω σὲ αἵματα καὶ τὴν Ἰερουσαλὴμ πάνω σὲ ἀδικίες. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θυσία ποὺ προέρχεται ἀπὸ ξένα ὑπάρχοντα, ἀλλὰ τὴ σιχαίνεται σὰ θυσιαζόμενο σκύλο. Σταμάτα λοιπὸν καὶ νὰ κτίζεις καὶ νὰ ἀδικεῖς, γιὰ νὰ μὴν γίνει ἐκεῖνος ὁ ναὸς αἰτία νὰ σὲ ἐλέγξει ὁ Θεός...

Γιὰ τὴν φρικαλεότητα τῆς ἀγοραπωλησίας τῆς ἱερωσύνης

Ἐπιστ. 119 — Στὸν Ἐπίσκοπο Εὐσέβιο

... Ἐπέδειξες κάθε φροντίδα νομίζω. ὥστε τίποτε πονηρὸ νὰ μὴ μείνει ἔξω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο. Μάθε λοιπόν, ὅτι αὐξάνοντας σὲ ἀριθμὸ τοὺς Σίμωνες, αὐτοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι θὰ ἀποκτήσουν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ χρήματα, ἀπέκτησες κοινὸ ταμεῖο μὲ τὸν προδότη, κυλιέσαι σὲ χολὴ πικρίας καὶ ἀναπτύσεις δεσμοὺς ἀδικίας, προδίδοντας μὲ θράσος αὐτὰ ποὺ εἶναι πολυπόθητα καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἀγγέλους.

Γιὰ τὸν Περγάμου Ζηζιούλα καὶ ὅλους τοὺς ὀπαδοὺς τῆς Ἐπισκοποκρατίας, ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία γίνεται στὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου.

Ἐπιστ. 136 — Στὸν κόμητα Ἑρμίνο

...Καὶ πρόσεξε μὲ ἀκρίβεια. Ὅταν ὁ ἀληθινὸς ποιμένας ἔρχεται αὐτοπροσώπως μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν προσκυνητῶν Εὐαγγελίων, ὁ Ἐπίσκοπος σηκώνεται καὶ βγάζει τὸ σχῆμα ποὺ δηλώνει τὴν μίμηση (σσ. τὸ ὠμοφόριο), δηλώνοντας ἔτσι, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶναι παρών, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, ὁ Θεὸς καὶ Δεσπότης.