Γιατί παραχωρούνται οι πειρασμοί;

   Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους. 

     Γι' αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγώνα σου. Ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία. Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός

Αλλάζει στάση το Βατικανό και περιθωριοποιείται το Φανάρι;

Παρέμβαση του Πάπα Φραγκίσκου για το ουκρανικό και στήριξη στην Ρωσική Εκκλησία 

Του Μανώλη Κείου

Τα πρώτα δείγματα φάνηκαν τις προηγούμενες ημέρες όταν βρέθηκε στο Βατικανό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Οι άλλοτε πομπώδεις δηλώσεις με πολλές σάλτσες αγαπολογίας μεταξύ του ιδίου και του Πάπα Φραγκίσκου δεν έγιναν αισθητές αυτήν την φορά.

Έμπειροι κύκλοι της εκκλησιαστικής διπλωματίας αναρωτήθηκαν αν περιθωριοποιείται το Φανάρι από το Βατικανό. Κι αν συμβαίνει

''Παίζει με την φωτιά'' το ''Φανάρι'' στο εκκλησιαστικό ζήτημα Αμερικής

Τα χρήματα της Ομογένειας, μέσω Αρχιεπισκοπής-Μητροπόλεων (που είναι ΜΗ κερδοσκοπικές εταιρίες με 501c του IRS), κατατίθενται σε προσωπικό λογαριασμό του οικουμ. Πατριάρχη, βασικά σε ευρωπαϊκές πόλεις (εκτός Τουρκίας). Μήπως είναι καιρός να ζητήσουμε από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να ασχοληθεί με την υπόθεση, επειδή παρατράβηξε η εξαπάτηση της Ομογένειας;

                     

''Παίζει με την φωτιά'' το ''Φανάρι'' στο εκκλησιαστικό ζήτημα Αμερικής

Συνηθισμένος να συνδιαλέγεται με υποτακτικούς-δουλοπρεπείς και εκβιαζόμενους ''ιεράρχες'', ο οικουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ζήτησε (30 Μαίου '18) την παραίτηση του αρχιεπίσκοπου Αμερικής.
Προς τιμήν του, ο Δημήτριος είπε ΟΧΙ.
Η απαίτηση της Ομογένειας τώρα, είναι η απομάκρυνση του ''άτυπου έγγαμου αρχιεπίσκοπου'', του διαπλεκόμενου-διεφθαρμένου ''φάδερ 'Αλεξ'' (Καρλούτσου), που λειτουργεί, ανεξέλεγκτα, ως ''εισπράκτορας'' του Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ και ''ανεβοκατεβάζει'' αρχιεπισκόπους. Aφού πρώτα λογοδοτήσει γιά σκάνδαλα και ενημερώσει την Ομογένεια, ΠΟΣΑ εκατομ. δολάρια τα τελευταία 20 χρόνια, διοχετεύτηκαν -με ενέργειές του- σε τραπεζικούς λογαριασμούς -ειδικά εκτός Τουρκίας- του οικουμ. Πατριάρχη και λοιπών ''συνοδικών''.
'Οπως είναι γνωστό, επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το ''Φανάρι'' ως ''οικουμενικό Πατριαρχείο'', οι ''λογίες-χαράτσια'' από Μητροπόλεις, Αρχιεπισκοπή ΗΠΑ, κατατίθενται στον προσωπικό λογαριασμό του, ''Πατριάρχης Βαρθολομαίος Αρχοντώνης'', στην Κων/πολη και, κατά προτίμηση, σε τράπεζα ευρωπαϊκής πόλης. Οι μεγάλες δωρεές Ομογενών σε χρήμα, κατατίθενται

Έχομε τό Άγιον Πνεύμα;

- π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (Τῆς Ἁγ.Πεντηκοστῆς)

Η Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στο Novi Sad της Σερβίας

    Από σήμερα 31 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου του 2018 στο Novi Sad της Σερβίας πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC).    Η Γενική Συνέλευση φιλοξενείται από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και προτεσταντικές εκκλησίες στη Σερβία.      Η Συνέλευση του CEC στο Νόβι Σαντ έχει τίτλο: “Γίνε ο μάρτυράς μου”. Το κεντρικό θέμα της Συνέλευσης είναι η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, η οποία θα συμβάλει στον καθορισμό των πολιτικών στόχων και το έργο της οργάνωσης για τα επόμενα πέντε χρόνια.     Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκπροσωπείται από τον Σεβ. Μητροπολίτη Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, Αντιπρόεδρο του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, τον Σεβ. Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα, τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο και τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη κ. Αγαθάγγελο, Βιβλιοφύλακα των Πατριαρχείων.     Να σημειωθεί πως οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν το 25% του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών.

Η Γνώση του Θεού

   Ὁ Πατέρας μᾶς ἀγάπησε τόσο, πού μᾶς ἔδωσε τόν Υἱό Του. ᾿Αλλά καί ὁ ῎Ιδιος ὁ Υἱός θέλησε καί ἐνσαρκώθηκε κι ἔζησε μαζί μας στή γῆ. Κι οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι καί ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων εἶδαν τόν Κύριο κατά σάρκα, ἀλλά δέν τόν ἐγνώρισαν ὅλοι ὡς Κύριο. Σ᾿ ἐμένα δέ, τόν γεμάτον ἁμαρτίες, δόθηκε ἀπό τό ῞Αγιο Πνεῦμα νά γνωρίσω πώς ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός εἶναι Θεός.
    ῾Ο Κύριος ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο καί ἐμφανίζεται σ᾿ αὐτόν, ὅπως ὁ ῎Ιδιος εὐδοκεῖ. Καί ἡ ψυχή, ὅταν δῆ τόν Κύριο, εὐφραίνεται ταπεινά γιά τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Δεσπότη καί δέν μπορεῖ πιά ν᾿ ἀγαπήση τίποτε ἄλλο τόσο, ὅπως ἀγαπᾶ τόν Δημιουργό της. Κι ἄν ἀκόμα ὅλα τά βλέπη κι ὅλους τούς ἀγαπᾶ, ὅμως πάνω ἀπ᾿ ὅλους θά ἀγαπᾶ τόν Κύριο.
    ῾Η ψυχή γνωρίζει αὐτή τήν ἀγάπη, δέν μπορεῖ ὅμως νά τήν μεταδώση μέ λόγια, γιατί γνωρίζεται μόνο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
    ῾Η ψυχή ξαφνικά βλέπει τόν Κύριο καί Τόν ἀναγνωρίζει.
      Ποιός θά μποροῦσε νά περιγράψη αὐτή τή χαρά καί ἀγαλλίαση;
     Μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα γνωρίζεται ὁ Κύριος καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα γεμίζει ὅλο τόν ἄνθρωπο. Καί τήν ψυχή καί τό νοῦ καί τό σῶμα.
      ῎Ετσι γνωρίζεται ὁ Θεός καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.
    ῾Ο Κύριος μοῦ ἔδωσε κατά τό ἄμετρο ἔλεός Του κι ἐμέ τοῦ ἁμαρτωλοῦ αὐτή τή χάρη, γιά να γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό καί νά στραφοῦν πρός Αὐτόν.
       Γράφω στό ὄνομα τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ.
      Ναί, τήν ἀλήθεια.
      Μάρτυράς μου ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος.
    Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ σάν παιδιά Του καί ἡ ἀγάπη Του εἶναι μεγαλύτερη ἀπό τήν ἀγάπη τῆς μάνας. Γιατί ἡ μάνα μπορεῖ νά λησμονήση τό παιδί της, ἐνῶ ὁ Κύριος ποτέ δέν μᾶς λησμονεῖ. Κι ἄν ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος δέν ἔδινε τό ῞Αγιο Πνεῦμα στόν ὀρθόδοξο λαό καί τούς μεγάλους μας ποιμενάρχες, δέν θά μπορούσαμε νά γνωρίσωμε πόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ.
    ῎Ας εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος καί ἡ μεγάλη Του εὐσπλαγχνία πού δίνει σ᾿ ἀνθρώπους ἁμαρτωλούς τή χάρη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Πλούσιοι καί βασιλιάδες δέν γνωρίζουν τόν Κύριο, ἀλλά ἐμεῖς οἱ φτωχοί μοναχοί καί βοσκοί γνωρίζομε τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
    Γιά νά γνωρίση κανείς τόν Κύριο δέν χρειάζεται νά εἶναι πλούσιος ἤ ἐπιστήμονας, ἀλλά χρειάζεται νά εἶναι ὑπάκουος, ἐγκρατής, νά ἔχη πνεῦμα ταπεινό καί ν᾿ ἀγαπᾶ τόν πλησίον. ῾Ο Κύριος θ᾿ ἀγαπήση μιά τέτοια ψυχή, θά τῆς φανερώση ὁ ῎Ιδιος τόν ῾Εαυτό Του καί θά τήν διδάξη τή θεία ἀγάπη καί ταπείνωση καί θά τῆς δώση κάθε τι ὠφέλιμο γιά νά βρῆ ἀνάπαυση κοντά στόν Θεό.
    ῞Οσα κι ἄν μάθουμε, εἶναι πάρα ταῦτα ἀδύνατο νά γνωρίσωμε τόν Κύριο, ἄν δέν ζήσωμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του. Γιατί ὁ Κύριος δέν γνωρίζεται μέ τήν ἐπιστήμη, ἀλλά μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Πολλοί φιλόσοφοι καί ἐπιστήμονες ἔφτασαν μέχρι τήν πίστη στήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν τόν Θεό. Κι ἐμεῖς οἱ μοναχοί μελετοῦμε μέρα καί νύχτα τόν νόμο τοῦ Κυρίου, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν ὅλοι τόν Θεό – ἀπέχομε πολύ ἀπ᾿ αὐτό – παρότι ὅλοι πιστεύουν.
    ῎Αλλο νά πιστεύης πώς ὑπάρχει Θεός κι ἄλλο νά γνωρίζης τόν Θεό.

Από πότε αποφασίζουν μη Ορθόδοξοι, τί θα συμβεί στα ορθόδοξα Πατριαρχεία;

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ Δ.Π.

   Κατά τα άλλα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που υποστηρίζουν, ότι στην Ουκρανία δεν παίζονται γεωπολιτικά παιχνίδια και παρουσιάζουν τους εκεί ηγέτες ως ομολογητές της Πίστεως.

     Το ρώσικο Πατριαρχείο συζητά με τον Πάπα εσωτερικά θέματα και παρουσιάζει τον αιρεσιάρχη ως παράγοντα εκκλησιαστικής σταθερότητας.

Προσθήκη λεζάντας

«“Το Βατικανό υποστηρίζει σθεναρά την ενότητα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας”, δήλωσε ο Πάπας κατά τη διάρκεια συνάντησης με αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Μόσχας υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Βολοκολαμσκ Ιλαρίωνα .

«Με την παρουσία σας και ιδιαίτερα μπροστά σας, αγαπητέ αδελφέ μου, θα ήθελα να τονίσω και πάλι ότι η Καθολική Εκκλησία δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ μια προσέγγιση που προκαλεί διαχωρισμούς. Μόνο ένα Πατριαρχείο υπάρχει στη Ρωσία, το δικό σας και δεν θα έχουμε άλλο», ανέφερε ο Πάπας σήμερα προς τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα στέλνοντας μήνυμα πως “Πατριαρχείο Κιέβου” δεν υφίσταται για εκείνονκαι στηρίζοντας παράλληλα τις ρωσικές θέσεις παρά τις ραδιουργίες του Φαναρίου!

Ο Πάπας είπε επίσης ότι θεωρεί την Ουνία ως μια απαράδεκτη μέθοδο για την επίτευξη ενότητας εκκλησιών στις σχέσεις ορθόδοξων και καθολικών χριστιανών και πιστεύει ότι ο αδελφικός διάλογος είναι ο μόνος δυνατός τρόπος για την επίτευξη μεγαλύτερης ενότητας.

«Οι Καθολικές Εκκλησίες δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ άλλων και για πολιτικούς λόγους. Αυτή είναι η θέση της Αγίας Έδρας σήμερα, εκείνοι που δρουν διαφορετικά δεν υπακούουν στην Αγία Έδρα», δήλωσε ο Πάπας.

Είναι σαφές λοιπόν πως μια τέτοια ισχυρή παρέμβαση πρέπει να έχει θορυβήσει τους Φαναριώτες ιντριγκαδόρους και το παιχνίδι γέρνει πλέον προς την ρωσική πλευρά.

Το ότι όμως στην αντιπαράθεση Φαναρίου-Μόσχας ο Πάπας Φραγκίσκος πήρε το μέρος της Μόσχας είναι και σαφές μήνυμα για το ποιον αναγνωρίζει και με ποιον αρέσκεται να συνδιαλέγεται;;;»

   Τελικά Μόσχα και Φανάρι πηγαινοέρχονται στο Βατικανό ως επαίτες και ζητούν την βοήθεια του Πάπα για τα παιχνίδια εξουσίας που ασκούν. Έχουν να κάνουν τέτοιες ενέργειες με θέματα Πίστεως και αντιαιρετικού αγώνα; Αυτοί θα μας σώσουν;

Δ.Π.

Μια ακόμα κυβίστηση των σχισματικών Σκοπιανών για το όνομα της Εκκλησίας τους!

Παραδίδει το όνομα «Μακεδονία»

η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων

   Δεν αποποιούμαστε το προσωνύμιο "Μακεδονική",  ζητήσαμε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας μας, λέει εκπρόσωπός της- Δεν δίνουν, όμως, στη δημοσιότητα τις επιστολές προς τον Πατριάρχη

Τα γυρίζουν τώρα οι σκοπιανοί για την υπόθεση του ονόματος της σχισματικής εκκλησίας της χώρας: Μετά την ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την οποία γινόταν γνωστό ότι η αποσχισθείσα από την ορθόδοξη εκκλησία της Σερβίας, εκκλησία

Για την πρωτοκαθεδρία!

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ 

Οταν οι μαθητές φιλονικούσαν πού να καθίσουν στον Μυστικό Δείπνο (ύπήρξε δηλαδή κάποια τάση πρωτοκαθεδρίας), ό Κύριος τούς είπε:

«Εντολήν καινήν δίδωμι ύμίν, ίνα άγαπάτε άλλήλους».

Άν πραγματικά άγαπάμε, τότε ή άγάπη, όπως τήν μάθαμε από τον Θεό, φθάνει στή θυσία. Ό χριστιανός, όπως ό Θεός, δεν άγαπά άφ’ υψηλού.

  Γιά τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο έλεγαν οτι, όταν συναντούσε παιδιά, ύποκλινόταν μπροστά τους με άληθινό σεβασμό.

Πηγή 

«Το θεολογικό "θυμίαμα" του οικουμενισμού»!

«Θυμίαμα κατά την σύνθεσιν ταύτην ου ποιήσετε υμίν εαυτοίς∙ αγίασμα έσται υμίν Κυρίω»

(ΕΞΟΔΟΣ – ΚΕΦ. Λ, 37)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, όλη η αλήθεια της Ορθοδοξίας (Δογματική και Λατρευτική) είναι χαρτογραφημένη στις σελίδες της Αγίας Γραφής.

Στις σελίδες της αποκαλύπτεται η νοηματοδότηση του παρόντος βίου, που είναι καιρός «έργου» και πρόγευση του κόσμου, του καινού κόσμου. Μπορεί ο προορισμός του πιστού να υπερβαίνει τον κόσμο αυτό της υλικότητας, λαξεύεται όμως μέσα σ’ αυτόν, κατά το Θείο θέλημα–αλήθεια.

Όλες οι επί μέρους εκδηλώσεις της Λατρευτικής ζωής–συνειδήσεως συνθέτουν όχι μόνο το λειτουργικό ήθος αλλά και το Δογματικό, ως διασφάλισή του.

Στο βιβλίο της Εξόδου (Λ, 34 - 38) διαβάζουμε: «και είπε Κύριος προς Μωϋσήν∙ λάβε σεαυτώ ηδύσματα, στακτήν, όνυχα, και χαλβάνην ηδυσμού και λίβανον διαφανή ίσον ίσω έσται· και ποιήσουσιν εν εαυτώ θυμίαμα, μυρεψικόν έργον μυρεψού, μεμιγμένον, καθαρόν, έργον άγιον∙ και συγκόψεις εκ τούτων λεπτόν και θήσεις απέναντι των μαρτυρίων εν τη σκηνή του μαρτυρίου, όθεν γνωσθήσομαί σοι εκείθεν. Άγιον των αγίων έσται υμίν· θυμίαμα κατά την σύνθεσιν ταύτην ου ποιήσετε υμίν εαυτοίς∙ αγίασμα έσται υμίν Κυρίω∙ ος αν ποιήση ωσαύτως ώστε οσφραίνεσθαι εν αυτώ, απολείται εκ του λαού αυτού».

Όλες οι εντολές του Θεού σε παραπέμπουν στην αλήθεια του. Ακόμη και τις φυσικές ιδιότητες των δημιουργημάτων του τις φανερώνει–καθιστά ως δηλωτικές του σκοπού του. Στην περίπτωση αυτή δια του θυμιάματος μας οριοθετεί–δείχνει, ο φιλάνθρωπος Τριαδικός Θεός, μέσα στον λειτουργικό χωροχρόνο, την οφειλόμενη εσχατολογική ακεραιότητα της αλήθειας του και λατρείας του, έως δηλ. της συντέλειας των αιώνων.

Ο ορθόδοξος λειτουργικός ρεαλισμός του θυμιάματος θεμελιώνεται–στηρίζεται στην θεολογία των κτιστών, που απορρέει μέσα από την παραπεμπτικότητά τους.

«Τα γαρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται, ή τε αίδιος αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους» (Ρωμ. Α΄, 20), υπογραμμίζει ο Απ. Παύλος, ενώ «ο δοξολογικός χαρακτήρας της άφωνης γης (είναι) πέλαγος αισθημάτων», σημειώνει ο Ν. Γ. Πεντζίκης στο «Υδάτων υπερεκχείλιση» σελ. 257.

Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «το θυμίαμα δηλοί την απ’ ουρανού και δωρεάν την εκχυθείσαν τω κόσμω δια Ιησού Χριστού και ευωδίαν του πνεύματος και πάλιν εις τον ουρανόν δι’ αυτού αναχθείσαν και τούτο, πάντοτε ημίν δια Ιησού Χριστού γίνεται».

Το θυμίαμα έχει μια μυστική στοιχείωση και έχει συνδεθεί περισσότερο με την προσευχητική διάσταση της Εκκλησίας. «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου», αναφέρει ο Ψαλμωδός (Ψαλμ. 140, 2).

Την ουρανοδρομική κίνησιν και φορά του θυμιάματος την βιώνουμε στο 1^ο κεφάλαιο, 9 του Ευαγγελιστού Λουκά, ο οποίος «κατά το έθος της ιερατείας έλαχε του θυμιάσαι εισελθών εις τον Ναόν του Κυρίου».

Στο θυμίαμα της Π. Διαθήκης αντανακλάται το Δόγμα και το ήθος, οι δύο αυτές όψεις της ζωής της Εκκλησίας. Κάθε διαφοροποίηση–απόκλιση σε θέματα πίστεως επιφέρει και την αντίστοιχη αλλοίωση ήθους και αντίστροφα.

Αναμφίβολα, για να προλάβει ο Θεός κάθε είδους αυθαιρεσίας σε θέματα πίστεως–δόγματος εκφράσθηκε κατηγορηματικά προς τους Εβραίους: «θυμίαμα όμοιον προς την σύνθεσιν αυτού δεν θα κατασκευάσητε δι’ εαυτούς προς κοσμικήν χρήσιν. Θα είναι αφιερωμένον υφ’ ημών μόνον εις τον Κύριον. Εκείνος όμως ο οποίος θα κατασκευάση όμοιον προς αυτό, δια να οσφραίνηται δι’ αυτού θα εξολοθρευθή εκ του λαού του» (Εξ. 31, 37-38).

Καθορίζει ο Κύριος μια σταθερή εκδήλωση θεολογικής ενέργειας, ως προέκταση της λατρείας Του.

Εξηγείται η εντολή σε συσχετισμό με την θεολογική–εκκλησιολογική σφαίρα, που καθόρισε ο ίδιος ο Αληθινός Θεός.

Επιθυμεί ο Θεός την αληθινή βίωση της Λατρείας Του εις το ακέραιον, ως γνησιότητα στην αλήθεια και πληρότητα πίστεως, χωρίς προσθήκες ανθρώπινης πνοής ή δύναμης. Με απλά λόγια η δημιουργία και η χρήση του θυμιάματος πρέπει να λειτουργεί στην κατεύθυνση της δόξης του Θεού. Το θυμίαμα, ερμηνευτικά, υποδηλοί το Άγιο Πνεύμα.

Αρκετές προσευχές στο Άγιο Πνεύμα ερμηνεύουν στο ακέραιο την εντολή του θυμιάματος. Για παράδειγμα, σε προσευχή του Νομοφύλακος Ιωάννου του Ευγενικού διαβάζουμε: «Παράκλητε αγαθέ∙ το Πνεύμα το άγιον∙ το Πνεύμα της αληθείας∙ το εκ του Πατρός αφράστως και απερινοήτως εκπορευόμενον∙ το συμπληρωτικόν της αγίας και ζωαρχικής Τριάδος, του ενός Θεού ημών∙ το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον ο αληθώς αληθής Θεός και θεοποιός∙ ο αγιάζων και φωτίζων και ναοποιών σεαυτώ τους αξίους της σης υποδοχής και χάριτος».

Η ανθρώπινη παρέμβαση στην Θεϊκή αλήθεια–εντολή, ως προσπάθεια αναπροσαρμογής της στις ανθρώπινες ανάγκες και εκτός των ορίων που έθεσε ο Θεός, συνιστά πράξη απώλειας και το πνευματικό θυμίαμα της Πίστεως γίνεται «εαυτοίς» και όχι αγίασμα εν Κυρίω∙ γίνεται απλώς «μυρεψικόν έργον» και όχι «έργον άγιον»∙ γίνεται δηλ. για όσφρηση ανθρώπινη.

Παράδειγμα σημερινό ο οικουμενισμός, που χρησιμοποιεί τα θεμελιώδη Τριαδικά και Χριστιανικά δόγματα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ως εφαπτόμενα της αλήθειας και όχι εντός της σφαίρας των Αγίων, εντός της Εκκλησίας. Χρησιμοποιείται η Ορθοδοξία, το θυμίαμά της, ως έργον «εαυτοίς», εις «όσφρησιν» και όχι ως η μοναδική Εκκλησία.

     Η εντολή του Κυρίου είναι σαφής: «θυμίαμα κατά την σύνθεσιν ταύτην ου ποιήσετε υμίν εαυτοίς». Τέτοιο, είναι το θεολογικό «θυμίαμα» του οικουμενισμού.

     «Εάν φέρητε σεμίδαλιν μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά μου εστί», υπογραμμίζει ο προφήτης Ησαΐας» (Ησ. α΄, 13).

Το εκκλησιαστικό σώμα δεν υστερεί, σήμερα, σε παραγωγή κακού πνευματικού θυμιάματος στα όρια του «εαυτοίς»:

Γέροντα Θαδδαίου τῆς Βιτόβνιτσα:Τό δίχτυ τῶν λογισμῶν

       Λογισμοί εμφυτεύονται στο νου μας κάθε ώρα και στιγμή, απ΄όλες τις πλευρές και τις κατευθύνσεις. Αν μπορούσαμε να δούμε τις ακτίνες των λογισμών θα βλέπαμε ένα μεγάλο δίχτυ λογισμών. Ο καθένας μας έχει έναν δέκτη στο μυαλό του, έναν δέκτη πολύ πιο ακριβή και περίπλοκο από τον αντίστοιχο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό.

 Πόσο υπέροχο είναι το ανθρώπινο μυαλό !! Δυστυχώς δεν το εκτιμούμε αυτό. Δε γνωρίζουμε πώς να ενώσουμε τον εαυτό μας με την πηγή της Ζωής και να νιώσουμε χαρά. 

Ο αντίδικος σπέρνει διαρκώς σπόρους στο νου μας. Στον Άγιο Αντώνιο επετράπη να δει τους ιστούς των λογισμών γύρω του κι όταν τους είδε αναφώνησε: "Κύριε ποιός μπορεί να σωθεί"; Και άκουσε μια φωνή να του λέει: ¨Μόνο οι πράοι και οι ταπεινοί στην καρδιά ". 
Τα κακά πνεύματα δεν μπορούν να προσβάλλουν όσους έχουν πραότητα και ταπείνωση στην καρδιά, διότι είναι ενωμένοι με την ειρήνη και τη σιωπή. Δεν έχουν αρνητικούς λογισμούς.

Από το βιβλίο : ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

face book
‎Chris Vlahoyiannis‎   

https://agiopneymatika.blogspot.gr/2018/03/blog-post_18.html

Πηγή

Οι Οικουμενιστές οργιάζουν!--Στο "στρατόπεδο" των αντι-Οικουμενιστών άπνοια και δύσπνοια!

Δὲν μένει ἄλλος καιρὸς γιὰ χάσιμο!  Τώρα "ἐσχάτη ὥρα ἐστί" γιὰ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθόδοξους, χωρὶς ἄλλες ἀπαιτήσεις καὶ δεσμεύσεις!  

 Ολοταχώς για διάσπαση στον Ορθόδοξο κόσμο: 

Ο πρέσβης των ΗΠΑ στον Ιερώνυμο για Σκόπια-Ουκρανία

 – Αίτημα Ζάεφ σε Βαρθολομαίο…

Συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ με επίκεντρο την Ορθοδοξία, θέμα στο οποίο παρατηρείται έντονη κινητικότητα και από τις δύο πλευρές με εκατέρωθεν κινήσεις. Ο πρέσβης των ΗΠΑ μετά το Αγιο Ορος και την Μονή Βατοπεδίου συναντήθηκε με  τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.

Είναι πολύ πιθανό πλέον να πραγματοποιηθεί η προειδοποίηση της Μόσχας για «διάσπαση στον Ορθόδοξο Κόσμο». Στόχος πλέον των

Οι Οικουμενιστές έχουν περάσει ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ (αλλά ανοήτως κακόδοξα) στο στάδιο υλοποιήσεως των αποφάσεων της ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΑΣ Συνόδου!

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ:

ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1054 ΜΕΓΑ ΣΧΙΣΜΑ;

   Ἐπειδὴ ὁ κ. Λαρεντζάκης (ὅπως ὅλοι οἱ Οἰκουμενιστές)  “κόβει καὶ ράβει” τὴν ἱστορία τοῦ σχίσματος-αἱρέσεως τῶν Λατίνων-Παπικῶν, ὅπως θέλει καὶ ὅπως συμφέρει στὰ ἀφεντικά του, παρουσιάζουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουμε συγκεντρώσει, ὅταν ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος ἰσχυριζόταν μετὰ πάθους στὴν τηλεόραση καὶ μὲ Ἐγκυκλίους κάτι παρόμοιο· ὅτι δηλαδὴ  οἱ Παπικοὶ δὲν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο καὶ ἄρα ἔχουν μυστήρια, ἱερωσύνη, βάπτισμα κ.λπ.

Στὰ στοιχεῖα ποὺ παραθέτουμε φαίνεται καθαρά (καὶ ἀποτελεῖ μιὰ πρώτη ἀπάντηση ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος) ὅτι, ἀσχέτως τοῦ τί συνέβη μὲ τὰ ἀναθέματα τοῦ 1054 καὶ τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τοῦ 1965, καὶ ἀσχέτως ἂν (ὡς ἐκ τούτου) τὸ σχίσμα εἶναι κανονολογικὰ πρόσκαιρο ἢ ὁριστικό (καὶ μακάρι νὰ μὴν ἦταν ὁριστικό· ποιός δὲν θὰ τὸ ἤθελε;) οἱ Παπικοὶ εἶναι αἱρετικοὶ καὶ καταδικασμένοι ἀπὸ Συνόδους καὶ Ἁγίους Πατέρες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καὶ μόνο ἂν μετανοήσουν, καὶ ἀποβάλουν, καὶ ἀποπτύσσουν τὶς αἱρέσεις τους, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανέλθουν στὴν Μία Ἐκκλησία. Ὅλες οἱ ἄλλες διαδικασίες, καὶ οἱ διάλογοι, καὶ οἱ συμπροσευχὲς ὡς μέσα ἑνώσεως εἶναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὶς Συνόδους καὶ τοὺς Ἁγίου Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ παραπλανητικὴ καὶ κακόδοξη (οἰκουμενιστὴς γάρ) εἰσήγηση τοῦ κ. Λαρεντζάκη εἶναι αὐτή:

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ - Έγινε το 1054 Μέγα Σχίσμα; by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ὁ κ. Λαρεντζάκης γράφει καὶ τὰ ἑξῆς:

Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ψευδόμενος καὶ ἀλλοιώνοντας τὴν Πίστη καὶ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας,  ἐπιχειρεῖ τὴν ὑλοποίηση, ὅσων ἀποφασίστηκαν στὴν ληστρικὴ καὶ αἱρετικὴ Κολυμπάρια Σύνοδο, ὅτι δηλαδὴ οἱ Παπικοὶ εἶναι Ἐκκλησία μέν, ἑτερόδοξη δέ.

Οἱ Ἅγιοι ὅμως, οἱ τοπικὲς καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἔχουν ἄλλη ἄποψη καὶ διδασκαλία. Διδάσκουν ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἀλλοίωσαν τὰ Δόγματα καὶ τὶς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀλλοίωσαν ἔστω καὶ «ἰῶτα ἓν ἢ μιὰ κεραία», εἶναι αἱρετικοὶ καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι αἱρετικοὶ ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι (σὰν τὸν κ. Λαρεντζάκη) τοὺς ἀκολουθοῦν καὶ τοὺς ὑποστηρίζουν.

Νά, λοιπόν, ποιά εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ μερικὰ μόνο ἀντιπροσωπευτικὰ κείμενα.

Τι πράγματι συμβαίνει στο Άγιον Όρος;

ΟΙ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ  ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ

 ΚΕΛΙΑ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ  ΣΤΟ  ΑΓ. ΟΡΟΣ

- ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΣΤΑ ΡΩΣΙΚΑ

Η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ ξεσκεπάζει τους σημερινούς ενωτικούς-Οικουμενιστές

Καὶ τί ...κρίμα!

Κάποιοι ἀντι-Οἰκουμενιστές τοὺς "σκεπάζουν" μὲ τὶς Οἰκονομίες τους καὶ οὐσιαστικὰ τοὺς σιγοντάρουν!

katanixis.gr: Η γνωστή και μη εξαιρετέα κα Αρβελέρ, που έχει προκαλέσει και στο παρελθόν με δηλώσεις της:

• Αμβρόσιος κατά Αρβελέρ
• ΕΚΥΟ: Αναλήθειες της κ. Αρβελέρ
• SIMONE LE BARON: «Η ΑΡΒΕΛΕΡ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΙΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΔΑ»!
• Η νεοελληνική ταυτότητα. (Απάντηση στην κ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ)
• Αρβελέρ: «Η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιός φταίει; Θα το πω, η εκκλησία» 

      είναι μόνον λίγα από τα δικά της “κατορθώματα”, μόνο που σήμερα έρχεται και ξεσκεπάζει τον τρόπο σκέψης των οικουμενιστών. Οι ενωτικοί όλων των αιώνων, έχουν ακριβώς  τις ίδιες πεποιθήσεις. Παραθέτουμε το απόσπασμα και ελπίζουμε να ξεκαθαρίζει σιγά σιγά, πως οι οικουμενιστές επιθυμούν τον εωσφορικό διαφωτισμό και κατηγορούν την Εκκλησία για φανατισμό και συντηρητισμό.

Με μια μικρή αλλαγή στα δεδομένα: σήμερα οι ενωτικοί-οικουμενιστές κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην διοικούσα Εκκλησία και κατηγορούν τους ανθενωτικούς Ορθοδόξους επιπλέον για σχίσματα και διαιρέσεις, καυχώμενοι πως αυτοί είναι η Εκκλησία.  

---

Xωρίς να μασάει τα λόγια της η Ελληνίδα βυζαντινολόγος, η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόννης στα 700 χρόνια ιστορίας του μεγάλου γαλλικού πανεπιστημίου η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ για την Άλωση της Πόλης!

«Yπήρχε μια μεγάλη ενωτική και ανθενωτική διαμάχη, υπέρ και εναντίον της Ένωσης των Εκκλησιών. Οι αντίθετοι στην Ένωση συμμαχούσαν και με τους Τούρκους, ήταν οι λεγόμενες παρά φύσιν συμμαχίες. Οι υπέρμαχοι της Ένωσης διακήρυσσαν: "Όταν οι δύο Ρώμες ήταν ενωμένες διαφεντεύαμε τον κόσμο. Όταν διχάστηκαν, χάσαμε τα πρωτεία".

Με αυτή την έννοια η πραγματική πτώση της Πόλης χρονολογείται από το 1204 και μετά. Η ανθενωτική διαμάχη πήρε μάλιστα τεράστιες διαστάσεις μετά το 1438 και τη Σύνοδο της Φερράρας.

Εκεί ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ ξεσήκωσε την Εκκλησία σε μια τελευταία προσπάθεια Ένωσης, αλλά ενώ η διανόηση ήθελε να είναι αναγεννησιακή, η Εκκλησία παρέμενε προσηλωμένη στα πάτρια κατά τρόπο φανατικό, αν όχι τίποτα παραπάνω». 

https://thecaller.gr/callers-choice/

Πηγή

Η πνοὴ του Αγίου Πνεύματος

α'. Τί εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τί δίνει στὸν ἄνθρωπο.

    Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ὁ Θεός, τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, παντοδύναμο ὅπως ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱός. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ζωογονεῖ, ἐμψυχώνει καὶ ἐνδυναμώνει τὰ πλάσματα. Αὐτὸ δίνει στὰ ζῶα τὴ ζωή, στοὺς ἀνθρώπους τὸ νοῦ καὶ στοὺς χριστιανοὺς τὴν ἀνώτερη ζωή, τὴν πνευματική. Αὐτὸ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν βοηθάει νὰ μπεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

    Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνεται στὸν καθένα μας ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων του, ἀλλὰ δωρεάν, σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ σωτηρία του.

Στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε τί χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

     1. Ὅταν κατοικήσει μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τοῦ δίνει πίστη καὶ φωτισμό. Χωρὶς Αὐτό, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀληθινὴ καὶ ζωντανὴ πίστη. Χωρὶς τὸ φωτισμό Του, καὶ ὁ πιὸ σοφὸς καὶ μορφωμένος ἄνθρωπος εἶναι ὁλότελα τυφλὸς ὡς πρὸς τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κτίση Του. Ἀπεναντίας, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μπορεῖ νὰ φωτίσει ἐσωτερικὰ καὶ τὸν πιὸ ἀμόρφωτο καὶ ἁπλοϊκὸ ἄνθρωπο, νὰ τοῦ ἀποκαλύψει ἄμεσα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τοῦ προσφέρει τὴ γλυκειὰ γεύση τῆς βασιλείας Του. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ

Δεν έλαβαν μέρος στην Σύνοδο Κρήτης, αλλά λαμβάνουν ...μόρφωση από τους αιρετικούς!

 Θερινό Ινστιτούτο στη Ρώμη για εκπροσώπους του Πατριαρχείου Μόσχας

Το τρίτο Θερινό Ινστιτούτο για εκπροσώπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας πραγματοποιήθηκε από 19ης έως 26ης Μαΐου 2018 στη Ρώμη, στα πλαίσια ακαδημαϊκής και πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ του Πατριαρχείου Μόσχας και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το πρόγραμμα οργανώθηκε από το Ποντιφικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών σε συνεργασία με το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και του

30 Μαΐου: Εορτή του Οσίου Ισαακίου, του Ομολογητού και Ηγουμένου της Μονής Δαλμάτων

  Τη μνήμη του Οσίου Ισαακίου του Ομολογητού και Ηγουμένου της Μονής Δαλμάτων τιμά σήμερα, 30 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Ισαάκιος καταγόταν από την Συρία και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Ουάλη (364 μ. Χ.), που ήταν υποστηρικτής των Αρειανών.

    Κάποτε οι Οστρογότθοι, παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης, κατασκήνωσαν στη Θράκη και απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Ουάλης αναγκάσθηκε να βαδίσει εναντίον τους. Ο Ισαάκιος, που ήταν ηγούμενος στη Μονή Δαλμάτων, βγήκε και συνάντησε τον πολέμιο των ορθοδόξων Ουάλη, και αφού έπιασε από τα χαλινάρια το άλογο του, του είπε: «Απόδος ταις ποίμναις τους αρίστους νομέας και λήψη την νίκην απονητί ει δε τούτων μηδέν δεδρακώς παρατάξαιο, μαθήσει τη πείρα ότι σκληρόν το προς κέντρα λακτίζειν ούτε γαρ επανήξεις και προσαπολέσεις την στρατιάν» (Πράξεις των Αποστόλων, κστ΄ 14).

   Δηλαδή, δώσε στα ποίμνια τους άριστους ποιμένες και χωρίς κόπους θα πάρεις τη νίκη. Αν, όμως, δεν αποδεχθείς αυτά που σου λέω και δε συμφωνήσεις μαζί τους, θα μάθεις από την πείρα ότι είναι σκληρό πράγμα να κλωτσάς στα καρφιά. Διότι ούτε εσύ πρόκειται να γυρίσεις από τον πόλεμο, και σύντομα θα χάσεις και το στράτευμα.

    Ο Ουάλης όχι μόνο δεν πείσθηκε από τα λόγια του ηγουμένου, αλλά αφού τον ειρωνεύθηκε, τον έριξε μέσα σε ένα κρημνώδες φαράγγι. Ο Ισαάκιος από θαύμα δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Ο δε Ουάλης έπαθε αυτά που προφήτευσε ο Άγιος ηγούμενος.

   Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ., διεξήχθη γύρω από την Αδριανούπολη σφοδρή μάχη, κατά την οποία ο αυτοκρατορικός στρατός κατατροπώθηκε, αφού φονεύθηκαν πολλοί από τους άριστους στρατηγούς του. Ο Ουάλης, καταφεύγοντας εντός αχυρώνος, για να σωθεί, κάηκε ζωντανός, μαζί με τον αρχιστράτηγό του.

    Ως ηγούμενος παρευρέθηκε στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ., συντελώντας τα μέγιστα στην επιτυχία αυτής.

    Προαισθανόμενος το τέλος του, αφού διόρισε διάδοχό του τον Όσιο Δαλμάτιο (τιμάται 3 Αυγούστου), κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ γήρας το 396 μ.Χ.

    Η μνήμη του Οσίου Ισαάκιου επαναλαμβάνεται και στις 3 Αυγούστου.

Απολυτίκιο

Ήχος γ΄. Θείας πίστεως.

   Τύπος πέφηνας, τής εγκρατείας, καί εδραίωμα, τής Εκκλησίας, Ισαάκιε Πατέρων αγλάϊσμα εν αρεταίς γάρ φαιδρύνας τόν βίον σου, Ορθοδοξίας τόν λόγον ετράνωσας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τόν Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαο ημίν τό μέγα έλεος.

Πηγή 

Ο Βαρθολομαίος καθημερινά το δηλώνει: Ξεχάστε τη Μία Εκκλησία! Απέθανε και ετάφη στο ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ της Κρήτης! --Οι Εκκλησίες είναι πολλές!

Νέα «ταυτιση απόψεων» Βαρθολομαίου-Φραγκίσκου: 

Καθηγητής βάπτισε το σχίσμα “αποξένωση”

-Τι είπε για τα αναθέματα

    Ούτε τα προσχήματα δεν κρατούν για την “πλήρη ενότητα…. Κι ενώ χθες αναλύσαμε πως στο Βατικανό πανηγυρίζουν για την έρευνα που καταδεικνύει πως οι περισσότεροι Ρώσοι Ορθόδοξοι αναγνωρίζουν το “φιλιοκβε”  και όσο Φραγκίσκος και Βαρθολομαίος ανταλλάσσουν αβρότητες, οι “ειδικοί” του Φαναρίου προσπαθούν να μας πείσουν πως σχίσμα με την παπική πλευρά ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ αλλά αντί αυτού υπήρξε μια…αποξένωση!

    Αναφορικά με την νέα επαφή Πάπα και Οικουμενικού Πατριάρχη

Οσία Υπομονή

Εορτάζει στις 29 Μαΐου εκάστου έτους

Πορτραίτο του Εμμανουήλ Β΄του Παλαιολόγου

με τη σύζυγό του Ελένη (Αγία Υπομονή) και δύο τους τέκνα

Βιογραφία

   Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες – κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν όπως ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας που μόνασε με το όνομα Συμεών και ήταν κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους (βλέπε 13 Φεβρουαρίου). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βόρειο – ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.
Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο το

Γιατί έπεσε η Βυζαντινή αυτοκρατορία;

(+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Γιατί ἔπεσε ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία;

«Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς 
μάτην

ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψαλμ. 126,1)

    «Μνήσθητι, Κύριε, ὅ,τι ἐγενήθη ἡμῖν· ἐπίβλεψον καὶ ἰδὲ τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν. Κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις, οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις. Ὀρφανοὶ ἐγενήθημεν… Ἐδιώχθημεν, ἐκοπιάσαμεν, οὐκ ἀνεπαύθημεν… Οἱ πατέρες ἡμῶν ἥμαρτον, οὐχ ὑπάρχουσιν· ἡμεῖς τὰ ἀνομήματα αὐτῶν ὑπέσχομεν… Ἔπεσεν ὁ στέφανος ἡμῶν τῆς κεφαλῆς· οὐαὶ δὴ ἡμῖν, ὅτι ἡμάρτομεν» (Θρ. Ἱερ. 5,1-2,5,7,16).

   Τίποτε, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε τυχαῖο στὸν κόσμο. Οὔτε μιὰ σταγόνα νεροῦ οὔτε ἕνα φύλλο ἀπὸ τὰ δέντρα δὲν πέφτει χωρὶς κάποια αἰτία. Κάθε πρᾶγμα ἢ γεγονὸς ἔχει τὴν αἰτία του. Ὁ νόμος τῆς αἰτιότητος εἶνε παγκόσμιος.

   Ἡ αἰτία ἐπιφέρει ἀποτέλεσμα, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα προϋποθέτει αἰτία, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα γίνεται αἰτία ἑνὸς νέου ἀποτελέσματος. Δημιουργεῖται ἔτσι μία μακρὰ ἁλυσίδα ἀπὸ αἰτίες καὶ ἀποτελέσματα, ποὺ ἐλάχιστοι μόνο κρίκοι της εἶνε ὁρατοί· οἱ ὑπόλοιποι κρύβονται ὅπως οἱ κρίκοι μιᾶς ἁλυσίδας ποὺ ῥίχνεται στὰ βαθειὰ τῆς θαλάσσης. Οἱ ἄνθρωποι ἐρευνοῦν γιὰ νὰ βροῦν τὰ βαθύτερα αἴτια. Ἀξιέπαινη ἡ ἔρευνα τῆς ἐπιστήμης. Ἀλλ᾿ ὄχι σπάνια ἡ ἔρευνα γιὰ νὰ βρεθῇ ἡ αἰτία, ἀποτυγχάνει· ὁ νοῦς τῶν

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, 29 Μαΐου 1453

.

Φώτης Κόντογλου

Σὰν σήμερα πάρθηκε ἡ Πόλη ἀπ᾿ τὸν σουλτὰν Μεμέτη στὸ 1453, μέρα Τρίτη, βγαίνοντας ὁ ἥλιος.

Μιὰ τέτοια ἱστορία δὲ μπορεῖ νὰ τὴ γράψῃ ἄξια κανένας· δὲν πιστεύω νὰ βρίσκεται τέτοιος μεγάλος μάστορης. Κανένας, ἂς ἤτανε κι ὁ ἴδιος ὁ Ὅμηρος, ποὺ τραγούδησε μὲ λόγια σὰν κοτρώνια τὸν φημισμένον ἐκεῖνο πόλεμο τῆς Τρωάδας.

Κείνη τὴ μέρα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ λογαριαστῇ μηδὲ στὶς μέρες τῶν χρονῶν, μηδὲ στὶς μέρες τῶν μηνῶν, παρὰ νὰ τὴ σκεπάσῃ σκοτάδι, ὅπως λέγει ὁ Ἰὼβ γιὰ τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε, ὁ φόβος ποὔπιασε τοὺς ἀνθρώπους ἤτανε τέτοιος, ποὺ τρεῖς καὶ τέσσερες γενιὲς δὲ φτάξανε γιὰ νὰ συνεφέρουνε. Ἀκόμα καὶ σήμερα, σὰ διαβάζει κανένας ὅσα γράψανε οἱ ἱστορικοὶ ἐκεινοῦ τοῦ καιροῦ, εἶνε στιγμὲς ποὺ τρέμει στ᾿ ἀλήθεια, σὰ νὰ βρίσκεται ὁ ἴδιος μέσα στὴν Πόλη, κι᾿ ὥρα μὲ τὴν ὥρα περιμένει νὰ δῇ τοὺς Τούρκους νὰ σφάξουνε τὸν κόσμο μπροστὰ στὰ μάτια του.

Ἀναλόγως τὰ μεγαλεῖα, ποὺ εἶδε αὐτὴ ἡ φημισμένη Κωνσταντινούπολη, ἀναλόγως τὰ χίλια χρόνια πὤξησε, ἀναλόγως στάθηκε καὶ τὸ ψυχομαχητό της. Ὅλος ὁ κόσμος ταράχτηκε· στὰ πειὸ ξέμακρα μέρη τῆς χριστιανωσύνης ἀκούστηκε ὁ βρόντος πὤκανε τὸ κορμί της σὰν ἔπεσε ἄψυχο ἀνάμεσα ἀνατολὴ καὶ δύση. Δὲ μιλῶ σὰ ρωμιός· μιλῶ σὰν ἄνθρωπος γιὰ μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ σκληρὲς συμφορὲς ποὺ πέρασε ἡ ἀνθρωπότητα. Θεριὸ πρέπει νἆνε κανένας γιὰ νὰ μὴ δακρύσῃ τὸ μάτι του.

Καὶ ποιὸς δὲν τὴν ἔκλαψε! Ἕλληνες, Βενετσάνοι, Γενοβέζοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Ροῦσσοι, Πολωνοί, Ἀρμεναῖοι, ἀκόμα κ᾿ οἱ ἴδιοι οἱ Τοῦρκοι, ὅλοι τὴν κλάψανε, γιατὶ στὰ καλὰ χρόνια της ὅλοι τὴν καμαρώνανε. Ὁ ἄνθρωπος εἶνε γιομάτος παραξενιές. Χαίρεται καὶ καυχιέται γιὰ τὰ σπουδαῖα πράγματα, ποὺ μπόρεσε νὰ φτιάσῃ, μὲ τόσους κόπους, μὲ τὸ αἷμα τῆς καρδιᾶς του, μὰ πάλι ὁ ἴδιος, σὰν νὰ τὸν σπρώχνῃ ὁ διάολος μὲ τὰ δικά του τὰ χέρια πάει καὶ τὰ χαλᾶ, ρίχνει χάμω τὸ εἴδωλο ποὺ λάτρεψε, τὸ τσακίζει καὶ τὸ ποδοπατᾶ.

Σάμπως καὶ σήμερα, ποὺ λέγει πὼς τάχα μέρεψε, δὲ δουλεύει σὰ μερμήγκι νὰ φτιάξῃ ὄμορφα πράγματα, τέχνες, χτίρια, βιβλία, γιὰ νὰ τὸν πιάσῃ ἄξαφνα μιὰ μέρα ἡ τρέλλα νὰ τοὺς δώσῃ μιὰ