Ομιλία ΚΕ΄ εκφωνηθείσα την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

(Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30)

“Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ”

   Εὐχαριστῶ τὸν ἀδελφὸ γιὰ τὴν ἐπισήμανση μιᾶς ἀθεολόγητης θέσεως ποὺ περιεῖχε ἕνα ἄρθρο γιὰ τοὺς Ἁγίους, ποὺ εἴχαμε πάρει ἀπὸ ἄλλο ἱστολόγιο. Διαγράψαμε τὸ ἄρθρο καὶ θὰ ἀναρτήσουμε ἐν καιρῷ τὴν ὀρθόδοξη θέση. Ἀντ’ αὐτοῦ δημοσιεύουμε μιὰ ὁμιλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.   Π.Σ.

      

    Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τους ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν  συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους.  Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα. Ὅταν ἀναλογιστῆ τὴν ὑπομονὴ τῶν ὁσίων, πῶς ὑπέφεραν θεληματικὰ σὰ νὰ ἦσαν ἀσώματοι τὶς πολυήμερες νηστεῖες, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς διάφορες ἄλλες ταλαιπωρίες τοῦ σώματος, πῶς ἀντιστάθηκαν ὡς τὸ τέλος τὰ πονηρὰ πάθη, στὰ διάφορα εἴδη τῆς ἁμαρτίας, στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἀοράτος μέσα μας, στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, στὶς πνευματικὲς δυνάμεις τῆς κακίας καὶ πῶς ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος ἔλιωνε κι ἀφανιζόταν, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος ἀνανεωνόταν καὶ θεοποιοῦνταν –καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς δόθηκε ἡ χάρη νὰ θεραπεύουν καὶ νὰ πραγματοποιοῦν ἔργα δυνάμεως. Ὅταν κανένας τὰ συλλογιστῆ αὐτὰ καὶ κάνη τὴ σκέψη ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν τὴν ἀνθρώπινη φύση, θαυμάζει καὶ δοξολογεῖ τὸ Θεό, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸση χάρη καὶ δύναμη. Γιατὶ ἄν εἶχαν τὴν προαίρεση τὴν ἀγαθὴ καὶ πολὺ ὡραία, ὅμως χωρίς τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ ἀποχτοῦσαν τὴ δύναμη νὰ γίνουν ὑπεράνθρωποι κι ἐνῶ ἦσαν ἄνθρωποι σωματικοὶ νὰ νικήσουν τὸν ἀσώματο ἐχθρό.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης ποιητὴς τῶν ψαλμῶν εἶπε· «ἀξιοθαύμαστος εἶναι ὁ Θεὸς σήμερα στοὺς ἁγίους του» καὶ συνάμα πρόσθεσε

Όλοι οι "ευσεβείς", με πρώτο τον ευσεβέστερο των "ευσεβών" κ. Σεραφείμ, ήταν εκεί!

    Ἀλήθεια! Ποιά "οἰκονομία" ἢ ποιά ἀνάγκη ὁδήγησε τὸν «εὐσεβέστατο» Σεραφεὶμ Πειραιῶς καὶ τοὺς "εὐσεβεῖς" Ἐπισκόπους τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, τοῦ π. Νικολάου Μανώλη καὶ τοῦ π. Φωτίου Βεζύνια νὰ "κοινωνήσουν" σήμερα στὴν Εὔβοια, μετὰ τοῦ αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου καὶ ὅσων ἐψήφισαν τὶς κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Κολυμπάριας Συνόδου;

   Καὶ πῶς θὰ δικαιολογήσει τὴν ὁμιλία του, ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, μεθαύριο στὴν Ἡμερίδα τους κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῆς κακόδοξης Συνόδου τῆς Κρήτης, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ μητροπολίτης του κ. Σεραφείμ, κοινωνεῖ μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ τὰ ψήφισαν; 

Οι "Άγιοι πάντες" και οι καταφρονητές τους!

Ἐρώτηση

πρὸς τοὺς ἱερωμένους καὶ λαϊκοὺς ὑποστηρικτὲς  τοῦ  δυνητισμοῦ,  τῆς Οἰκονομίας  καὶ  τῶν  πρωτείων

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Στὶς δύσκολες στιγμὲς ποὺ χαρακτηρίζουν κάθε ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς Πίστεως ὁ Πρῶτος ποὺ δίνει ἀπάντηση γιὰ νὰ ξεκαθαρίσει τὰ πράγματα ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ στηρίξει καὶ νὰ ἐνδυναμώσει τοὺς θλιμένους, μπερδεμένους ἢ ἀπογοητευμένους τοὺς πιστοὺς εἶναι ὁ Θεός.

Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο παρακαλῶ τοὺς ἱερωμένους αὐτοὺς καὶ τοὺς αὐτοκληθέντες ὡς δικαστὲς λαϊκούς (αὐτοὺς ποὺ ἐνθαρρυνόμενοι καὶ ὑποστηριζόμενοι ἀπὸ τοὺς πατέρες τους), χαρακτηρίζουν μὲ σχόλιο στὴν «Κατάνυξη» ὡς πλάνη τὸ ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15^ου Κανόνος καὶ γενικὰ τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ ὡς ἀκραίους τοὺς ἐπιθυμοῦντες τὴν ἀκρίβεια καὶ ἐπιθυμοῦν πρωτεῖα νὰ μᾶς ἀπαντήσουν:

Μπορεῖτε νὰ βρεῖτε στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸν Ἀπόστολο ἢ στὴν ἑρμηνεία τους ἀπὸ τοὺς Πατέρες ἔστω καὶ μία ἀπόδειξη Οἰκονομίας ἢ δυνητισμοῦ ἢ ὑπάρξεως πρωτείων;

Παρακαλῶ τὸν ὁποιοδήποτε ἀπαντήσει νὰ μὴν ἐκφράσει δικές του γνῶμες ἀλλὰ ἁγιοπατερικὲς ἀποδείξεις.

Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πάντων:

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Κατὰ Ματθαῖο, Ι' 32-33)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Κατὰ Ματθαῖο, Ι' 37-38).

«Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ. καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι» (Κατὰ Ματθαῖο, ΙΘ' 27-30).

Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πάντων:

«Οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι» (Πρὸς Ἑβραίους, ΙΑ' 33-40).

«Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν» (Πρὸς Ἑβραίους, ΙΒ' 1-2).

Ἂς μεταφράσουμε τὸ τελευταῖο ἀπόσπασμα γιὰ νὰ καταλάβουμε ἀκόμα καλύτερα: «Γι’ αὐτό, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς, ἐπειδὴ ἔχουμε τοποθετημένο γύρω μας τόσο μεγάλο νέφος μαρτύρων, ἂς ἀποθέσουμε κάθε βάρος καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς περιπλέκει, καὶ ἂς τρέχουμε μὲ ὐπομονὴ στὸν ἀγῶνα ποὺ βρίσκεται μπροστά μας, ἀποβλέποντας στὸν ἀρχηγὸ καὶ τελειοποιητὴ τῆς πίστης μας, τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξαιτίας τῆς χαρᾶς ποὺ βρισκόταν μπροστά του, ὑπέμεινε σταυρὸ καὶ καταφρόνησε τὴν ντροπὴ καὶ ἔχει καθίσει στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ».

Ἀδελφοί, ἂς μὴν χάνουμε τὸ θάρρος μας ἐπειδὴ ἄλλοι ζητοῦν πρωτεῖα, παρερμηνεύουν, προδίδουν, ὑβρίζουν, καταδικάζουν, διχάζουν. Πρότυπό μας δὲν εἶναι κάποιοι σημερινοὶ ἄνθρωποι ἀλλὰ ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἅγιοι Του τοὺς ὁποίους σήμερα τιμοῦμε: «ἀλλὰ ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ στὸν ἀγῶνα ποὺ βρίσκεται μπροστά μας, ἀποβλέποντας στὸν ἀρχηγὸ καὶ τελειοποιητὴ τῆς πίστης μας, τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξαιτίας τῆς χαρᾶς ποὺ βρισκόταν μπροστά του, ὑπέμεινε σταυρὸ καὶ καταφρόνησε τὴν ντροπὴ καὶ ἔχει καθίσει στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ».

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Οι Άγιοι πάντες

 

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου,

Εγκώμιο στους άγιους πάντες

Ἄς σκεφτοῦμε καί ἐμεῖς σάν αὐτούς πού λαμπροστολίζουν τά σπίτια τους καί κρεμᾶνε σ᾽ ὅλα τά σημεῖα ὄμορφες ζωγραφιές. Ἄς ζωγραφίσουμε στούς τοίχους τῆς δικῆς μας ψυχῆς τίς τιμωρίες τῶν μαρτύρων. Γιατί ἐκεῖνες οἱ ζωγραφιές εἶναι ἀνώφελες, αὐτές ὅμως ἐπικερδεῖς.

Δυό ξεχωριστές Ημερίδες των αποτειχισμένων! Απομακρύνεται η ενότητα ή θα γίνουν αφορμή να συνειδητοποιήσουν οι διοργανωτές ποιό είναι το καλό της Εκκλησίας;!

           Ἕνα ἀπὸ τὰ σχόλια:

    Αν κοιτάξει κανείς την ανακοίνωση της ημερίδας του π. Θεοδώρου και τα σχόλια της Κατάνυξης διαπιστώνει

   Ότι θα μιλήσουν  μη αποτειχισμένοι  για αποτείχιση(!),  μη διωγμένοι για διωγμό(!), μνημονεύοντες  για διακοπή μνημόνευσης(!).

    Ότι τα πνευματικοπαίδια τους, ιδίως της σχολής του συνδικαλισμού, καλά σπουδαγμένα ήδη, έχουν καταδικάσει εις το όνομα της οικονομίας, όλους τους άλλους. Φυσικά αυτοδικαιωμένοι.

   Τελικά σε ένα δείχνουν τουλάχιστον ακρίβεια: Ό,τι έκαναν πριν την "αποτείχισή "τους κάνουν και τώρα.

     Ότι η ημερίδα πιθανόν θα εξελιχθεί εις το όνομα της "αγάπης" σε εκκλησιαστικό πρωτοδικείο.

    Καημένο ποίμνιο, πόση άλλη σύγχυση θα αντέξεις!!!

Ριτουαλισμός, ένα ακόμη κεφάλι τῆς Λερναίας Ύδρας του Οικουμενισμού

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Τὸν «ριτουαλιστή» πιστὸ καὶ ἱερέα δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσει ἡ παρουσία αἱρετικοῦ στὸν ναό, ἡ ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν παγκοσμιοποίηση, ἀφοῦ αὐτὸ ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ πάει στὸ σπίτι του μὲ τὴν ἱκανοποίηση, ὅτι ἔπραξε τὸ καθῆκον του ὡς Χριστιανός».

Εἶναι πιὰ ἀποδεδειγμένο, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δικαίως παρομοιάζεται μὲ μία λερναία ὕδρα, τὰ κεφάλια τῆς ὁποίας δροῦσαν ἀνεπαίσθητα δεκαετίες ὁλόκληρες μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀλλοίωναν χωρὶς νὰ γίνονται ἀντιληπτά —ἢ ὅταν γίνονταν κανεὶς δὲν ἄκουγε τὶς λίγες φωνὲς ποὺ τὰ κατεδείκνυαν— τὸ φρόνημα τοῦ ποιμνίου. Ἀκόμη κι ἂν προσπαθήσεις νὰ κόψεις ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἐμφανίζεται ἕνα καινούργιο στὴν θέση του. Ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλια αὐτὰ εἶναι ὁ Ριτουαλισμός. Μὲ τὸν ὅρο Ριτουαλισμὸ ἐννοοῦμε τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴ στάση, στὴν ὁποία ὁ σκοπὸς τῆς Πίστεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ξεχνιέται καὶ τὰ πρωτεῖα ἀντ’ αὐτοῦ παίρνουν μόνο τὰ μέσα καὶ οἱ πρακτικὲς αὐτῆς τῆς ζωῆς (π.χ. ὁ ἐκκλησιασμὸς χωρὶς τὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀπαιτούμενο ἐκκλησιαστικὸ βίωμα καὶ φρόνημα). Ὁ πιστὸς ἐξαντλεῖται τότε σὲ ἐξωτερικὰ σχήματα καὶ σὲ ἀνούσιες μιμήσεις, χάνοντας τὴν σωτήρια οὐσία.

Ἱστορικὰ ὁ ριτουαλισμὸς ξεκίνησε καὶ γεννήθηκε ὡς ὅρος στὴν Ἀγγλία τοῦ 19^ου αἰῶνος, ὅταν στὴν Ὀξφόρδη ἄρχισαν νὰ εἰσάγουν μεγαλοπρεπεῖς τελετὲς τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ παρελθόντος (μουσικὴ καλαισθησία, ἀστραφτερὰ ἄμφια, ὑπερβολικὸ θυμιάτισμα, ἀκριβὴ τήρηση τοῦ τυπικοῦ κλπ.) μὲ σκοπὸ τὴν ἕλξη τοῦ μὴ πιὰ γιὰ τὸν Ἀγγλικανισμὸ ἐνδιαφερομένου ποιμνίου καὶ τὴν ἐπιστροφή του στὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Παράλληλα ὀργανώθηκε καὶ προβλήθηκε ἕνα ἔντονο κοινωνικὸ ἔργο ποὺ δυνάμωσε ἀκόμα περισσότερο αὐτὴν τὴν ἕλξη (Gladstone, The Church of England and ritualism London, 1875; Jelf, Ritualism, Romanism and the English reformation London, 1876).

Πρὶν ὄμως ἀνακαλυφθεῖ ὡς ὅρος ὑπῆρξε ὡς τάση ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται περὶ αὐτοῦ στὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς Κολοσσαεῖς ἐπικρίνοντας τοὺς ἰουδαΐζοντες Χριστιανοὺς ποὺ ἔμεναν στὰ ἐξωτερικὰ κοσμικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ στοὺς τύπους καὶ ξέχναγαν τὴν οὐσία τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου:

«Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν·... ἐξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ·... Μὴ οὖν τις ὑμᾶς κρινέτω ἐν βρώσει ἢ ἐν πόσει ἢ ἐν μέρει ἑορτῆς ἢ νουμηνίας ἢ σαββάτων... ἅ ἐστι πάντα εἰς φθορὰν τῇ ἀποχρήσει- κατὰ τὰ ἐντάλματα καὶ διδασκαλίας τῶν ἀνθρώπων;» (πρὸς Κολ. 2, 6-18).

Πολλοὶ μεταφράζουν γι’ αὐτὸ τὸ λόγο τὸν ριτουαλισμὸ μὲ τὴν τυπολατρεία. Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ λάθος, διότι ὁ ριτουαλισμός λειτουργεῖ βαθύτερα, ξεπερνάει τα ὅρια τῆς τυπολατρείας καὶ κινεῖται μεταξὺ ἐκκοσμίκευσης, αὐταπάτης, εὐσεβοφανείας, ἀθεολόγητου ἠθικισμοῦ καὶ ἐπιφανειακῆς μυστηριακῆς ζωῆς.

Ιερώνυμος για Σκοπιανό: Έργο της Βουλής και όχι της Εκκλησίας το θέμα της ονομασίας

Ἐμ, βέβαια· ἡ Ἐκκλησία τοῦ Ἱερώνυμου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἔχουν νὰ πραγματοποιήσουν τόσα ἄλλα ἐγκόσμια ἔργα, καὶ κυρίως νὰ προωθήσουν τὸν Οἰκουμενισμό! 

   «Δεν γινόμαστε Έλληνες μόνο μία στιγμή ή μία ημέρα. Έλληνες είμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα», είναι το μήνυμα που έστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος για το Μακεδονικό ζήτημα από τον Αυλώνα όπου βρέθηκε, για να παραστεί στα εγκαίνια της Λαογραφικής έκθεσης στο Πνευματικό Κέντρο. 

   Σημείωσε δε ότι «η Εκκλησία πήρε θέση. Είπε ξεκάθαρα ότι δεν δίνουμε πουθενά το όνομά μας» και πρόσθεσε ότι «αυτό δεν είναι έργο της Εκκλησίας».

Πηγή

Φέρομε το όνομα του Χριστού, δεν ακολουθούμε όμως την διδασκαλία του Ευαγγελίου!

Αγίου Ιωάννου Κρονστάδης

    Την ζωή μας την έχουμε κάνει παιδικό παχνίδι· όχι όμως αθώο, αλλά αμαρτωλό. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας, τον παραμελούμε και ασχολούμαστε με μάταια και άσκοπα ζητήματα.

   Παραδινόμαστε στην απόλαυση των ενδυμάτων, αντί να σκεπάζουμε άνετα και ευπρεπώς το σώμα μας· και έτσι να το προστατεύουμε από επιβλαβείς επιδράσεις.

   Παραδινόμαστε στην απόλαυση του χρυσού και του αργύρου, θαυμάζοντάς τα στα θησαυροφυλάκια. Αντί να το χρησιμοποιούμε μόνον για τις πραγματικές μας ανάγκες και να δίνουμε τα τυχόν περισσεύματα σε όσους έχουν ανάγκη.

   Παραδινόμαστε στην απόλαυση των κατοικιών μας. Αντί να έχουμε απλώς ασφαλή, άνετη και ευπρεπή στέγη για την προστασία μας από τα στοιχεία της φύσης.

   Παραδιδόμαστε στην απόλαυση των διανοητικών μας χαρισμάτων, του νού και της φαντασίας· και τα μεταχειριζόμαστε για να υπηρετήσουμε απλώς την αμαρτία και την ματαιότητα του κόσμου τούτου. 

   

Ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος, ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ 758 μ.Χ., ἀπὸ περιφανεῖς καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸ βασιλικὸ γραμματέα καὶ νοτάριο Θεόδωρο καὶ τὴν Εἰρήνη. Ὁ πατέρας του ἐξορίσθηκε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε’ τὸν Κοπρώνυμο (741 – 775 μ.Χ.) στὰ Μύλασσα τῆς Καρίας καὶ μετὰ στὴ Νίκαια, ὅπου μετὰ ἑξαετία ἀπέθανε, διότι ἦταν ὑπέρμαχος τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ὁ Νικηφόρος εἶχε καλὴ ἐκπαίδευση καὶ ἐχρημάτισε βασιλικὸς γραμματέας, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶχε κλίση στὴ μοναχικὴ πολιτεία, ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἀποσύρθηκε σὲ κάποιο λόφο ἀπέναντι τοῦ Θρακικοῦ Βοσπόρου, ὅπου μαζὶ μὲ ἄλλους μοναχοὺς διήνυε τὴν ὁδὸ τῆς ἀσκήσεως. Γενόμενος γνωστὸς γιὰ τὶς ἀρετές του στὴν Κωνσταντινούπολη, προσκλήθηκε καὶ ἀνέλαβε τὴ διεύθυνση κάποιου πτωχοκομείου τῆς πόλεως. Ὅταν ἐκοιμήθηκε ὁ Ἅγιος Ταράσιος († 25 Φεβρουαρίου), ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Νικηφόρου Α’ τοῦ Λογοθέτου (803–811 μ.Χ.), μὲ τὴν ψῆφο τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, ἐξελέγη, στὶς 5 Ἀπριλίου 806 μ.Χ., Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἐχειροτονήθηκε στὶς 12 τοῦ ἰδίου μηνὸς κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Πάσχα.

Γιατί παραχωρούνται οι πειρασμοί;

   Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους. 

     Γι' αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγώνα σου. Ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία. Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός

Αλλάζει στάση το Βατικανό και περιθωριοποιείται το Φανάρι;

Παρέμβαση του Πάπα Φραγκίσκου για το ουκρανικό και στήριξη στην Ρωσική Εκκλησία 

Του Μανώλη Κείου

Τα πρώτα δείγματα φάνηκαν τις προηγούμενες ημέρες όταν βρέθηκε στο Βατικανό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Οι άλλοτε πομπώδεις δηλώσεις με πολλές σάλτσες αγαπολογίας μεταξύ του ιδίου και του Πάπα Φραγκίσκου δεν έγιναν αισθητές αυτήν την φορά.

Έμπειροι κύκλοι της εκκλησιαστικής διπλωματίας αναρωτήθηκαν αν περιθωριοποιείται το Φανάρι από το Βατικανό. Κι αν συμβαίνει

''Παίζει με την φωτιά'' το ''Φανάρι'' στο εκκλησιαστικό ζήτημα Αμερικής

Τα χρήματα της Ομογένειας, μέσω Αρχιεπισκοπής-Μητροπόλεων (που είναι ΜΗ κερδοσκοπικές εταιρίες με 501c του IRS), κατατίθενται σε προσωπικό λογαριασμό του οικουμ. Πατριάρχη, βασικά σε ευρωπαϊκές πόλεις (εκτός Τουρκίας). Μήπως είναι καιρός να ζητήσουμε από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να ασχοληθεί με την υπόθεση, επειδή παρατράβηξε η εξαπάτηση της Ομογένειας;

                     

''Παίζει με την φωτιά'' το ''Φανάρι'' στο εκκλησιαστικό ζήτημα Αμερικής

Συνηθισμένος να συνδιαλέγεται με υποτακτικούς-δουλοπρεπείς και εκβιαζόμενους ''ιεράρχες'', ο οικουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ζήτησε (30 Μαίου '18) την παραίτηση του αρχιεπίσκοπου Αμερικής.
Προς τιμήν του, ο Δημήτριος είπε ΟΧΙ.
Η απαίτηση της Ομογένειας τώρα, είναι η απομάκρυνση του ''άτυπου έγγαμου αρχιεπίσκοπου'', του διαπλεκόμενου-διεφθαρμένου ''φάδερ 'Αλεξ'' (Καρλούτσου), που λειτουργεί, ανεξέλεγκτα, ως ''εισπράκτορας'' του Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ και ''ανεβοκατεβάζει'' αρχιεπισκόπους. Aφού πρώτα λογοδοτήσει γιά σκάνδαλα και ενημερώσει την Ομογένεια, ΠΟΣΑ εκατομ. δολάρια τα τελευταία 20 χρόνια, διοχετεύτηκαν -με ενέργειές του- σε τραπεζικούς λογαριασμούς -ειδικά εκτός Τουρκίας- του οικουμ. Πατριάρχη και λοιπών ''συνοδικών''.
'Οπως είναι γνωστό, επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το ''Φανάρι'' ως ''οικουμενικό Πατριαρχείο'', οι ''λογίες-χαράτσια'' από Μητροπόλεις, Αρχιεπισκοπή ΗΠΑ, κατατίθενται στον προσωπικό λογαριασμό του, ''Πατριάρχης Βαρθολομαίος Αρχοντώνης'', στην Κων/πολη και, κατά προτίμηση, σε τράπεζα ευρωπαϊκής πόλης. Οι μεγάλες δωρεές Ομογενών σε χρήμα, κατατίθενται

Έχομε τό Άγιον Πνεύμα;

- π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (Τῆς Ἁγ.Πεντηκοστῆς)

Η Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στο Novi Sad της Σερβίας

    Από σήμερα 31 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου του 2018 στο Novi Sad της Σερβίας πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC).    Η Γενική Συνέλευση φιλοξενείται από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και προτεσταντικές εκκλησίες στη Σερβία.      Η Συνέλευση του CEC στο Νόβι Σαντ έχει τίτλο: “Γίνε ο μάρτυράς μου”. Το κεντρικό θέμα της Συνέλευσης είναι η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, η οποία θα συμβάλει στον καθορισμό των πολιτικών στόχων και το έργο της οργάνωσης για τα επόμενα πέντε χρόνια.     Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκπροσωπείται από τον Σεβ. Μητροπολίτη Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, Αντιπρόεδρο του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, τον Σεβ. Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα, τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο και τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη κ. Αγαθάγγελο, Βιβλιοφύλακα των Πατριαρχείων.     Να σημειωθεί πως οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν το 25% του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών.

Η Γνώση του Θεού

   Ὁ Πατέρας μᾶς ἀγάπησε τόσο, πού μᾶς ἔδωσε τόν Υἱό Του. ᾿Αλλά καί ὁ ῎Ιδιος ὁ Υἱός θέλησε καί ἐνσαρκώθηκε κι ἔζησε μαζί μας στή γῆ. Κι οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι καί ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων εἶδαν τόν Κύριο κατά σάρκα, ἀλλά δέν τόν ἐγνώρισαν ὅλοι ὡς Κύριο. Σ᾿ ἐμένα δέ, τόν γεμάτον ἁμαρτίες, δόθηκε ἀπό τό ῞Αγιο Πνεῦμα νά γνωρίσω πώς ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός εἶναι Θεός.
    ῾Ο Κύριος ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο καί ἐμφανίζεται σ᾿ αὐτόν, ὅπως ὁ ῎Ιδιος εὐδοκεῖ. Καί ἡ ψυχή, ὅταν δῆ τόν Κύριο, εὐφραίνεται ταπεινά γιά τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Δεσπότη καί δέν μπορεῖ πιά ν᾿ ἀγαπήση τίποτε ἄλλο τόσο, ὅπως ἀγαπᾶ τόν Δημιουργό της. Κι ἄν ἀκόμα ὅλα τά βλέπη κι ὅλους τούς ἀγαπᾶ, ὅμως πάνω ἀπ᾿ ὅλους θά ἀγαπᾶ τόν Κύριο.
    ῾Η ψυχή γνωρίζει αὐτή τήν ἀγάπη, δέν μπορεῖ ὅμως νά τήν μεταδώση μέ λόγια, γιατί γνωρίζεται μόνο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
    ῾Η ψυχή ξαφνικά βλέπει τόν Κύριο καί Τόν ἀναγνωρίζει.
      Ποιός θά μποροῦσε νά περιγράψη αὐτή τή χαρά καί ἀγαλλίαση;
     Μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα γνωρίζεται ὁ Κύριος καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα γεμίζει ὅλο τόν ἄνθρωπο. Καί τήν ψυχή καί τό νοῦ καί τό σῶμα.
      ῎Ετσι γνωρίζεται ὁ Θεός καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.
    ῾Ο Κύριος μοῦ ἔδωσε κατά τό ἄμετρο ἔλεός Του κι ἐμέ τοῦ ἁμαρτωλοῦ αὐτή τή χάρη, γιά να γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό καί νά στραφοῦν πρός Αὐτόν.
       Γράφω στό ὄνομα τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ.
      Ναί, τήν ἀλήθεια.
      Μάρτυράς μου ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος.
    Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ σάν παιδιά Του καί ἡ ἀγάπη Του εἶναι μεγαλύτερη ἀπό τήν ἀγάπη τῆς μάνας. Γιατί ἡ μάνα μπορεῖ νά λησμονήση τό παιδί της, ἐνῶ ὁ Κύριος ποτέ δέν μᾶς λησμονεῖ. Κι ἄν ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος δέν ἔδινε τό ῞Αγιο Πνεῦμα στόν ὀρθόδοξο λαό καί τούς μεγάλους μας ποιμενάρχες, δέν θά μπορούσαμε νά γνωρίσωμε πόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ.
    ῎Ας εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος καί ἡ μεγάλη Του εὐσπλαγχνία πού δίνει σ᾿ ἀνθρώπους ἁμαρτωλούς τή χάρη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Πλούσιοι καί βασιλιάδες δέν γνωρίζουν τόν Κύριο, ἀλλά ἐμεῖς οἱ φτωχοί μοναχοί καί βοσκοί γνωρίζομε τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
    Γιά νά γνωρίση κανείς τόν Κύριο δέν χρειάζεται νά εἶναι πλούσιος ἤ ἐπιστήμονας, ἀλλά χρειάζεται νά εἶναι ὑπάκουος, ἐγκρατής, νά ἔχη πνεῦμα ταπεινό καί ν᾿ ἀγαπᾶ τόν πλησίον. ῾Ο Κύριος θ᾿ ἀγαπήση μιά τέτοια ψυχή, θά τῆς φανερώση ὁ ῎Ιδιος τόν ῾Εαυτό Του καί θά τήν διδάξη τή θεία ἀγάπη καί ταπείνωση καί θά τῆς δώση κάθε τι ὠφέλιμο γιά νά βρῆ ἀνάπαυση κοντά στόν Θεό.
    ῞Οσα κι ἄν μάθουμε, εἶναι πάρα ταῦτα ἀδύνατο νά γνωρίσωμε τόν Κύριο, ἄν δέν ζήσωμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του. Γιατί ὁ Κύριος δέν γνωρίζεται μέ τήν ἐπιστήμη, ἀλλά μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Πολλοί φιλόσοφοι καί ἐπιστήμονες ἔφτασαν μέχρι τήν πίστη στήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν τόν Θεό. Κι ἐμεῖς οἱ μοναχοί μελετοῦμε μέρα καί νύχτα τόν νόμο τοῦ Κυρίου, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν ὅλοι τόν Θεό – ἀπέχομε πολύ ἀπ᾿ αὐτό – παρότι ὅλοι πιστεύουν.
    ῎Αλλο νά πιστεύης πώς ὑπάρχει Θεός κι ἄλλο νά γνωρίζης τόν Θεό.

Από πότε αποφασίζουν μη Ορθόδοξοι, τί θα συμβεί στα ορθόδοξα Πατριαρχεία;

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ Δ.Π.

   Κατά τα άλλα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που υποστηρίζουν, ότι στην Ουκρανία δεν παίζονται γεωπολιτικά παιχνίδια και παρουσιάζουν τους εκεί ηγέτες ως ομολογητές της Πίστεως.

     Το ρώσικο Πατριαρχείο συζητά με τον Πάπα εσωτερικά θέματα και παρουσιάζει τον αιρεσιάρχη ως παράγοντα εκκλησιαστικής σταθερότητας.

Προσθήκη λεζάντας

«“Το Βατικανό υποστηρίζει σθεναρά την ενότητα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας”, δήλωσε ο Πάπας κατά τη διάρκεια συνάντησης με αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Μόσχας υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Βολοκολαμσκ Ιλαρίωνα .

«Με την παρουσία σας και ιδιαίτερα μπροστά σας, αγαπητέ αδελφέ μου, θα ήθελα να τονίσω και πάλι ότι η Καθολική Εκκλησία δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ μια προσέγγιση που προκαλεί διαχωρισμούς. Μόνο ένα Πατριαρχείο υπάρχει στη Ρωσία, το δικό σας και δεν θα έχουμε άλλο», ανέφερε ο Πάπας σήμερα προς τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα στέλνοντας μήνυμα πως “Πατριαρχείο Κιέβου” δεν υφίσταται για εκείνονκαι στηρίζοντας παράλληλα τις ρωσικές θέσεις παρά τις ραδιουργίες του Φαναρίου!

Ο Πάπας είπε επίσης ότι θεωρεί την Ουνία ως μια απαράδεκτη μέθοδο για την επίτευξη ενότητας εκκλησιών στις σχέσεις ορθόδοξων και καθολικών χριστιανών και πιστεύει ότι ο αδελφικός διάλογος είναι ο μόνος δυνατός τρόπος για την επίτευξη μεγαλύτερης ενότητας.

«Οι Καθολικές Εκκλησίες δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ άλλων και για πολιτικούς λόγους. Αυτή είναι η θέση της Αγίας Έδρας σήμερα, εκείνοι που δρουν διαφορετικά δεν υπακούουν στην Αγία Έδρα», δήλωσε ο Πάπας.

Είναι σαφές λοιπόν πως μια τέτοια ισχυρή παρέμβαση πρέπει να έχει θορυβήσει τους Φαναριώτες ιντριγκαδόρους και το παιχνίδι γέρνει πλέον προς την ρωσική πλευρά.

Το ότι όμως στην αντιπαράθεση Φαναρίου-Μόσχας ο Πάπας Φραγκίσκος πήρε το μέρος της Μόσχας είναι και σαφές μήνυμα για το ποιον αναγνωρίζει και με ποιον αρέσκεται να συνδιαλέγεται;;;»

   Τελικά Μόσχα και Φανάρι πηγαινοέρχονται στο Βατικανό ως επαίτες και ζητούν την βοήθεια του Πάπα για τα παιχνίδια εξουσίας που ασκούν. Έχουν να κάνουν τέτοιες ενέργειες με θέματα Πίστεως και αντιαιρετικού αγώνα; Αυτοί θα μας σώσουν;

Δ.Π.

Μια ακόμα κυβίστηση των σχισματικών Σκοπιανών για το όνομα της Εκκλησίας τους!

Παραδίδει το όνομα «Μακεδονία»

η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων

   Δεν αποποιούμαστε το προσωνύμιο "Μακεδονική",  ζητήσαμε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας μας, λέει εκπρόσωπός της- Δεν δίνουν, όμως, στη δημοσιότητα τις επιστολές προς τον Πατριάρχη

Τα γυρίζουν τώρα οι σκοπιανοί για την υπόθεση του ονόματος της σχισματικής εκκλησίας της χώρας: Μετά την ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την οποία γινόταν γνωστό ότι η αποσχισθείσα από την ορθόδοξη εκκλησία της Σερβίας, εκκλησία

Για την πρωτοκαθεδρία!

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ 

Οταν οι μαθητές φιλονικούσαν πού να καθίσουν στον Μυστικό Δείπνο (ύπήρξε δηλαδή κάποια τάση πρωτοκαθεδρίας), ό Κύριος τούς είπε:

«Εντολήν καινήν δίδωμι ύμίν, ίνα άγαπάτε άλλήλους».

Άν πραγματικά άγαπάμε, τότε ή άγάπη, όπως τήν μάθαμε από τον Θεό, φθάνει στή θυσία. Ό χριστιανός, όπως ό Θεός, δεν άγαπά άφ’ υψηλού.

  Γιά τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο έλεγαν οτι, όταν συναντούσε παιδιά, ύποκλινόταν μπροστά τους με άληθινό σεβασμό.

Πηγή 

«Το θεολογικό "θυμίαμα" του οικουμενισμού»!

«Θυμίαμα κατά την σύνθεσιν ταύτην ου ποιήσετε υμίν εαυτοίς∙ αγίασμα έσται υμίν Κυρίω»

(ΕΞΟΔΟΣ – ΚΕΦ. Λ, 37)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, όλη η αλήθεια της Ορθοδοξίας (Δογματική και Λατρευτική) είναι χαρτογραφημένη στις σελίδες της Αγίας Γραφής.

Στις σελίδες της αποκαλύπτεται η νοηματοδότηση του παρόντος βίου, που είναι καιρός «έργου» και πρόγευση του κόσμου, του καινού κόσμου. Μπορεί ο προορισμός του πιστού να υπερβαίνει τον κόσμο αυτό της υλικότητας, λαξεύεται όμως μέσα σ’ αυτόν, κατά το Θείο θέλημα–αλήθεια.

Όλες οι επί μέρους εκδηλώσεις της Λατρευτικής ζωής–συνειδήσεως συνθέτουν όχι μόνο το λειτουργικό ήθος αλλά και το Δογματικό, ως διασφάλισή του.

Στο βιβλίο της Εξόδου (Λ, 34 - 38) διαβάζουμε: «και είπε Κύριος προς Μωϋσήν∙ λάβε σεαυτώ ηδύσματα, στακτήν, όνυχα, και χαλβάνην ηδυσμού και λίβανον διαφανή ίσον ίσω έσται· και ποιήσουσιν εν εαυτώ θυμίαμα, μυρεψικόν έργον μυρεψού, μεμιγμένον, καθαρόν, έργον άγιον∙ και συγκόψεις εκ τούτων λεπτόν και θήσεις απέναντι των μαρτυρίων εν τη σκηνή του μαρτυρίου, όθεν γνωσθήσομαί σοι εκείθεν. Άγιον των αγίων έσται υμίν· θυμίαμα κατά την σύνθεσιν ταύτην ου ποιήσετε υμίν εαυτοίς∙ αγίασμα έσται υμίν Κυρίω∙ ος αν ποιήση ωσαύτως ώστε οσφραίνεσθαι εν αυτώ, απολείται εκ του λαού αυτού».

Όλες οι εντολές του Θεού σε παραπέμπουν στην αλήθεια του. Ακόμη και τις φυσικές ιδιότητες των δημιουργημάτων του τις φανερώνει–καθιστά ως δηλωτικές του σκοπού του. Στην περίπτωση αυτή δια του θυμιάματος μας οριοθετεί–δείχνει, ο φιλάνθρωπος Τριαδικός Θεός, μέσα στον λειτουργικό χωροχρόνο, την οφειλόμενη εσχατολογική ακεραιότητα της αλήθειας του και λατρείας του, έως δηλ. της συντέλειας των αιώνων.

Ο ορθόδοξος λειτουργικός ρεαλισμός του θυμιάματος θεμελιώνεται–στηρίζεται στην θεολογία των κτιστών, που απορρέει μέσα από την παραπεμπτικότητά τους.

«Τα γαρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται, ή τε αίδιος αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους» (Ρωμ. Α΄, 20), υπογραμμίζει ο Απ. Παύλος, ενώ «ο δοξολογικός χαρακτήρας της άφωνης γης (είναι) πέλαγος αισθημάτων», σημειώνει ο Ν. Γ. Πεντζίκης στο «Υδάτων υπερεκχείλιση» σελ. 257.

Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «το θυμίαμα δηλοί την απ’ ουρανού και δωρεάν την εκχυθείσαν τω κόσμω δια Ιησού Χριστού και ευωδίαν του πνεύματος και πάλιν εις τον ουρανόν δι’ αυτού αναχθείσαν και τούτο, πάντοτε ημίν δια Ιησού Χριστού γίνεται».

Το θυμίαμα έχει μια μυστική στοιχείωση και έχει συνδεθεί περισσότερο με την προσευχητική διάσταση της Εκκλησίας. «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου», αναφέρει ο Ψαλμωδός (Ψαλμ. 140, 2).

Την ουρανοδρομική κίνησιν και φορά του θυμιάματος την βιώνουμε στο 1^ο κεφάλαιο, 9 του Ευαγγελιστού Λουκά, ο οποίος «κατά το έθος της ιερατείας έλαχε του θυμιάσαι εισελθών εις τον Ναόν του Κυρίου».

Στο θυμίαμα της Π. Διαθήκης αντανακλάται το Δόγμα και το ήθος, οι δύο αυτές όψεις της ζωής της Εκκλησίας. Κάθε διαφοροποίηση–απόκλιση σε θέματα πίστεως επιφέρει και την αντίστοιχη αλλοίωση ήθους και αντίστροφα.

Αναμφίβολα, για να προλάβει ο Θεός κάθε είδους αυθαιρεσίας σε θέματα πίστεως–δόγματος εκφράσθηκε κατηγορηματικά προς τους Εβραίους: «θυμίαμα όμοιον προς την σύνθεσιν αυτού δεν θα κατασκευάσητε δι’ εαυτούς προς κοσμικήν χρήσιν. Θα είναι αφιερωμένον υφ’ ημών μόνον εις τον Κύριον. Εκείνος όμως ο οποίος θα κατασκευάση όμοιον προς αυτό, δια να οσφραίνηται δι’ αυτού θα εξολοθρευθή εκ του λαού του» (Εξ. 31, 37-38).

Καθορίζει ο Κύριος μια σταθερή εκδήλωση θεολογικής ενέργειας, ως προέκταση της λατρείας Του.

Εξηγείται η εντολή σε συσχετισμό με την θεολογική–εκκλησιολογική σφαίρα, που καθόρισε ο ίδιος ο Αληθινός Θεός.

Επιθυμεί ο Θεός την αληθινή βίωση της Λατρείας Του εις το ακέραιον, ως γνησιότητα στην αλήθεια και πληρότητα πίστεως, χωρίς προσθήκες ανθρώπινης πνοής ή δύναμης. Με απλά λόγια η δημιουργία και η χρήση του θυμιάματος πρέπει να λειτουργεί στην κατεύθυνση της δόξης του Θεού. Το θυμίαμα, ερμηνευτικά, υποδηλοί το Άγιο Πνεύμα.

Αρκετές προσευχές στο Άγιο Πνεύμα ερμηνεύουν στο ακέραιο την εντολή του θυμιάματος. Για παράδειγμα, σε προσευχή του Νομοφύλακος Ιωάννου του Ευγενικού διαβάζουμε: «Παράκλητε αγαθέ∙ το Πνεύμα το άγιον∙ το Πνεύμα της αληθείας∙ το εκ του Πατρός αφράστως και απερινοήτως εκπορευόμενον∙ το συμπληρωτικόν της αγίας και ζωαρχικής Τριάδος, του ενός Θεού ημών∙ το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον ο αληθώς αληθής Θεός και θεοποιός∙ ο αγιάζων και φωτίζων και ναοποιών σεαυτώ τους αξίους της σης υποδοχής και χάριτος».

Η ανθρώπινη παρέμβαση στην Θεϊκή αλήθεια–εντολή, ως προσπάθεια αναπροσαρμογής της στις ανθρώπινες ανάγκες και εκτός των ορίων που έθεσε ο Θεός, συνιστά πράξη απώλειας και το πνευματικό θυμίαμα της Πίστεως γίνεται «εαυτοίς» και όχι αγίασμα εν Κυρίω∙ γίνεται απλώς «μυρεψικόν έργον» και όχι «έργον άγιον»∙ γίνεται δηλ. για όσφρηση ανθρώπινη.

Παράδειγμα σημερινό ο οικουμενισμός, που χρησιμοποιεί τα θεμελιώδη Τριαδικά και Χριστιανικά δόγματα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ως εφαπτόμενα της αλήθειας και όχι εντός της σφαίρας των Αγίων, εντός της Εκκλησίας. Χρησιμοποιείται η Ορθοδοξία, το θυμίαμά της, ως έργον «εαυτοίς», εις «όσφρησιν» και όχι ως η μοναδική Εκκλησία.

     Η εντολή του Κυρίου είναι σαφής: «θυμίαμα κατά την σύνθεσιν ταύτην ου ποιήσετε υμίν εαυτοίς». Τέτοιο, είναι το θεολογικό «θυμίαμα» του οικουμενισμού.

     «Εάν φέρητε σεμίδαλιν μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά μου εστί», υπογραμμίζει ο προφήτης Ησαΐας» (Ησ. α΄, 13).

Το εκκλησιαστικό σώμα δεν υστερεί, σήμερα, σε παραγωγή κακού πνευματικού θυμιάματος στα όρια του «εαυτοίς»:

Γέροντα Θαδδαίου τῆς Βιτόβνιτσα:Τό δίχτυ τῶν λογισμῶν

       Λογισμοί εμφυτεύονται στο νου μας κάθε ώρα και στιγμή, απ΄όλες τις πλευρές και τις κατευθύνσεις. Αν μπορούσαμε να δούμε τις ακτίνες των λογισμών θα βλέπαμε ένα μεγάλο δίχτυ λογισμών. Ο καθένας μας έχει έναν δέκτη στο μυαλό του, έναν δέκτη πολύ πιο ακριβή και περίπλοκο από τον αντίστοιχο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό.

 Πόσο υπέροχο είναι το ανθρώπινο μυαλό !! Δυστυχώς δεν το εκτιμούμε αυτό. Δε γνωρίζουμε πώς να ενώσουμε τον εαυτό μας με την πηγή της Ζωής και να νιώσουμε χαρά. 

Ο αντίδικος σπέρνει διαρκώς σπόρους στο νου μας. Στον Άγιο Αντώνιο επετράπη να δει τους ιστούς των λογισμών γύρω του κι όταν τους είδε αναφώνησε: "Κύριε ποιός μπορεί να σωθεί"; Και άκουσε μια φωνή να του λέει: ¨Μόνο οι πράοι και οι ταπεινοί στην καρδιά ". 
Τα κακά πνεύματα δεν μπορούν να προσβάλλουν όσους έχουν πραότητα και ταπείνωση στην καρδιά, διότι είναι ενωμένοι με την ειρήνη και τη σιωπή. Δεν έχουν αρνητικούς λογισμούς.

Από το βιβλίο : ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

face book
‎Chris Vlahoyiannis‎   

https://agiopneymatika.blogspot.gr/2018/03/blog-post_18.html

Πηγή