Μετὰ τὴν Ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ ὀργάνωσαν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς
π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ π. Νικόλαος Μανώλης, καὶ διὰ τῆς ὁποίας συνέχισαν τὴν διαστροφὴ τῆς ἁγιοπατερικῆς μας
Παραδόσεως, εἶναι καθῆκον
ὅσων γνωρίζουν, νὰ μὴν παύσουν, ἀλλὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ὑπενθυμίζουν (τουλάχιστον
γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους πιστούς) τὴν παρακαταθήκη ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός.
Εἶναι
γνωστὸ ὅτι ἡ ἡμέρα κοιμήσεως τοῦ ἁγίου Μάρκου εἶναι ἡ 23η Ιουνίου του
1444 μ.Χ., ὁπότε καὶ κατ’ ἀρχὰς ἑορτάζετο ἡ μνήμη
του Ἁγίου. Ὅμως ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, το 1456 μ.Χ., ὅρισε διὰ
συνοδικῆς πράξεως, νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη του στὶς 19 Ἰανουαρίου, ἡμέρα προφανῶς
τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου καὶ ταφῆς του στὴν μονὴ τοῦ Λαζάρου στὸν
Γαλατᾶ.
Παρουσιάζουμε,
λοιπόν, πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Μάρκου (ποὺ χθὲς ἑορτάσαμε) ἀπόσπασμα ἀπὸ εὐρύτερη μελέτη-ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
σὲ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες, ἐλπίζοντες ὅτι κι αὐτοὶ κάποτε μπορεῖ νὰ ἀναρωτηθοῦν:
Ἄραγε,
τί θὰ λέγαμε στὸν ἅγιο Μᾶρκο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους, ποὺ κράτησαν τὴν γραμμὴ τῆς
Ἀκριβείας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, καὶ μάλιστα τότε, σὲ ἀσυγκρίτως δυσκολότερους καιροὺς
ἀπὸ τοὺς σημερινούς (ποὺ ἡ Ἀκρίβεια συνεπήγετο ἐξορίες καὶ θάνατο) καὶ δὲν ἔκαναν οἰκονομίες;
Θὰ
ἀποκαλοῦσε, ἄραγε, ὁ ἅγιος Μᾶρκος (πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης), ὅσους ἐφαρμόζουν τὴν
βασιλικὴ ὁδὸ τῆς Ἀκριβείας σχισματο-αἱρετικούς, ὅπως
κάνουν οἱ ἰδιοτρόπως «ἐντεταλμένοι» συνοδοιπόροι σας του ἱστολογίου Τελεβάντος (κι ὄχι μόνο), πρὸς κατασυκοφάντηση τῶν ἀποτειχισμένων πιστῶν;
Θὰ ἔτριβε τὰ χέρια του ἀπὸ χαρὰ ὁ Ἅγιος, ὅπως κάνει ὁ π. Θεόδωρος καὶ ὁ π. Νικόλαος,
ἂν κάποιοι φίλοι του συκοφαντοῦσαν καὶ ὕβριζαν τοὺς Ὀρθοδόξους, ἢ θὰ ἐπενέβαινε
καὶ θὰ τοὺς ἔβαζε στὴ θέση τους; (Γιατί, τί ἄλλο σημαίνει ἡ σιωπή τους;). Θὰ καταδίκαζαν τοὺς ἐφαρμόζοντας τὴν Ἀκρίβεια,
καὶ θὰ ἀθώωναν ἐκείνους ποὺ μνημονεύουν τοὺς Οἰκουμενιστές, ἐκείνους ποὺ συλλειτουργοῦν μαζί τους,
ὅσους τελικὰ μετέρχονται τὸ σπὸρ τοῦ σιγονταρο-Οἰκουμενιστῆ;
Οἱ κατηγορίες
ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος ἀπηύθυνε πρὶν τέσσερα χρόνια στοὺς συμμάχους τοῦ π. Θεόδωρου,
ὡς συνυπεύθυνους τῆς διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ἦσαν
βαριές. Ὁ π. Εὐθύμιος –στηριζόμενος στὰ ἱστορικὰ γεγονότα– τοὺς ἐγκαλοῦσε «για δολιοφθορά και ἐξαπάτησι, διότι
ἤθελαν νά ἀποδείξουν ὡς Λατινόφρονες τούς Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς πρό τῆς
Συνόδου, ὥστε νά ἀποδειχθῆ ἀβίαστα ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε
ἐκκλησιαστικά μέ Λατινόφρονες Ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχες καί δέν ἀποτειχίζετο
ἀπό αὐτούς»!!!
Καὶ συνέχιζε ὁ π. Εὐθύμιος:
«Αὐτό, πατέρες,
εἶναι ψευδές καί ἀπορῶ πῶς τό ἰσχυρίζεσθε, ψαλιδίζοντας ἤ μᾶλλον κατακρεουργώντας ὅλο το κείμενο στό ὁποῖο στηρίζεσθε»!
Βλέπετε ὁ διάβολος κατάφερε νὰ ἐνσπείρει τὴ σύγχυση
καὶ τὴ διχόνοια ἀνάμεσα στοὺς ὀρθόδοξους πιστούς (καὶ σ’ αὐτὸ εἶναι ἄφθαστος
δάσκαλος). Γι’ αὐτὸ κάποιοι καλοθελητές, ἂς μὴν μᾶς κατηγοροῦν ὅτι «τσακωνόμαστε»
τάχα, μεταξύ μας. Δὲν τσακωνόμαστε· ἁπλῶς, ἀντιστεκόμαστε στὴν διαστρέβλωση καὶ
παρουσιάζουμε τὴν ἀκριβῆ διδασκαλία τῶν Ἁγίων.
Ἀλήθεια, πόση ὀρθόδοξη εὐαισθησία ἔχει
ἀπομείνει στοὺς συγχρόνους «Ποιμένες»;
Ὅσοι ἔχουν κουράγιο καὶ ἐνδιαφέρονται νὰ
γνωρίσουν την στάση ποὺ τήρησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος κατὰ τῶν τότε φιλοπαπικῶν-οἰκουμενιστῶν,
ἂς ἀναγνώσουν μὲ προσοχὴ τὸ κείμενο τοῦ π. Εὐθύμιου, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ συγχρόνους ποιμένες ὡς πρὸς τὴν τηρητέα πρὸς τοὺς Οἰκουμενιστὲς στάση μας, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὸν συμβιβασμό τους μὲ τοὺς ἡγέτες τοῦ
Οἰκουμενισμοῦ. Προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀντιπατερικὴ στάση τους, ποὺ ἀπεδείχθη ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναποτελεσματική, ἀφοῦ μόνο ἡ διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές
(ἀσφαλῶς μετὰ τὴν ἐφαρμογὴ εὐλόγου οἰκονομίας) κατὰ τῆς σύγχρονης παναίρεσης,
μπορεῖ νὰ φέρει τὸ ὅποιο θετικὸ ἀποτέλεσμα θέλει ὁ Κύριος.
Π.Σ.
Γράφει ὁ π. Εὐθύμιος:
Θά συνεχίσω ἀναφερόμενος εἰς τό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης «Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός». Καί στό κεφάλαιο αὐτό, θεωρώντας ὅτι εὑρήκατε σωτήρια λέμβο, ὑπεραμύνεσθε τῆς ἰδίας θέσεως, ὅτι δηλαδή καί ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς Λατινόφρονες πρό τῆς ἑνώσεως τῆς Συνόδου Φλωρεντίας–Φερράρας. Ὁ σκοπός σας, πατέρες, εἶναι καί ἐδῶ προφανῶς ὁ ἴδιος, νά λογισθῆτε κι ἐσεῖς ἀκόλουθοι ὄχι μόνον τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου, ἀλλά καί τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ἐπειδή μνημονεύετε καί ἀκολουθεῖτε τούς Οἰκουμενιστές Ἀρχιεπισκόπους καί Πατριάρχες.
Εἶναι ὄντως παράδοξο καί πρωτοφανές, ἀπό τήν
μία πλευρά νά ἀκολουθῆτε, νά ἀναγνωρίζετε, νά μνημονεύετε καί νά ἀποδέχεσθε δι’
αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὅλες τίς προδοσίες τῆς πίστεως, τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενιστῶν
καί τήν ἐκκλησιαστική συνύπαρξι μετά τῶν αἱρετικῶν καί, ἀπό τήν ἄλλη, νά
τοποθετῆτε τούς ἑαυτούς σας στήν θέσι τῶν Ἁγιορειτῶν ἐπί Βέκκου Ὁσιομαρτύρων,
τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου καί τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.
Ὁ ἅγ. Μᾶρκος, ὅμως, ὁ Εὐγενικός καί πλῆθος ἄλλων
κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἀποτειχίστηκαν ἀπό αὐτούς πρό συνοδικῆς κρίσεως, σύμφωνα
μέ τόν ἐν λόγῳ Κανόνα καί τήν μακραίωνη Παράδοσι καί διδασκαλία τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας...
Ἀπό αὐτούς, παρ’ ὅτι δέν εἶχαν καταδικασθῆ ἀπό
Σύνοδο, οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἀποτειχίσθηκαν καί, ἄρα, καμμία
σχέσι δέν ὑπάρχει μέ τούς σημερινούς Ἀντιοικουμενιστές, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑποτεταγμένοι
καί συνοδοιπόροι τῶν αἱρετικῶν.
Πρέπει νά σημειωθῆ, ὅτι οἱ Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης
μέ ὅλες τίς δυσκολίες της, δέν εἶχαν ἐφεύρει καινούριους τρόπους ἀντιμετωπίσεως
τῶν αἱρέσεων, ὅταν αὐτοί (οἱ αἱρετικοί) κατεῖχαν τήν ἐκκλησιαστική ἐξουσία, ἐνῶ
σήμερα οἱ Ἀντιοικουμενιστές ἔχουν θεωρητικά καί
πρακτικά κατ’ οὐσίαν ἀποτειχισθῆ ἀπό
τούς Πατέρες τῆς
ἐποχῆς ἐκείνης, διότι ἔχουν ἐφεύρει νέους τρόπους ἀντιμετωπίσεως τῶν
ἰδίων μέ τότε αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι τρόποι, θεωρητικά στηρίζονται στήν δυνητική ἑρμηνεία
τοῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ἔτσι κατ’ οὐσίαν καταργεῖται ἡ πατερική ὁδός τῆς ἀποτειχίσεως καί εἰσάγεται ἡ ὁδός τῆς
συνυπάρξεως μέ τούς αἱρετικούς. Αὐτό,
ἀκριβῶς, ἀποτελεῖ τή βασική θεωρία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τόν ὁποῖο, πατέρες, ὠνομάσατε
«παναίρεσι». Δίδεται δέ ἀκόμη διά τῆς καινοτόμου αὐτῆς μεθόδου ἡ εὐκαιρία καί ἡ
ἐξουσία, νά κατευθύνουν τά ἐκκλησιαστικά πράγματα οἱ ἴδιοι οἱ αἱρετικοί, πρᾶγμα
πρωτάκουστο καί ἀδιανόητο γιά τούς Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.
