Αγνωσία ουσίας και ενεργείας στον Θεό

Τι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε νοησιαρχικά

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης μάς εξηγεί, ότι ο Θεός δεν είναι αντικείμενο, για να εξιχνιάσουμε την ουσία του, όπως κάνουμε για ένα φυσικό αντικείμενο χρησιμοποιώντας κάποια όργανα. Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται σε "τηλεσκόπια", αλλά στην καθαρή καρδιά.

π. Ι. Ρωμανίδης

«Τώρα λέμε "μια ουσία". Γίνεται τώρα, αφού δεν ξέρουμε από πίσω από την δόξα; Έχουμε εμπειρία της δόξης του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ξέρουμε ότι ο Θεός είναι μια θεότης, μία ενέργεια κλπ. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.

Σήμερα, οι Δυτικοί και οι δικοί μας, ίσως, διαβάζοντας τον Μέγα Αθανάσιο, δεν μπορούν να βρουν πουθενά να μιλάει για μια ουσία, αλλά για τρεις υποστάσεις και λέει: "υπόσταση, ήτοι ουσία". Και είναι αυτό το μεγάλο λάθος, που λέει κάποιος σήμερα, ότι ο Μ. Αθανάσιος ταυτίζει την ουσία με την υπόσταση. Ο Αθανάσιος, όμως, γιατί απέφευγε να μιλάει για μια ουσία; Γιατί δεν γνωρίζουμε την ουσία του Θεού.

Ο άνθρωπος δεν έχει πείρα της ουσίας του Θεού. Έχει πείρα όμως της δόξης, της θεότητος, γιατί στον Αθανάσιο θεότητα σημαίνει δόξα και ενέργεια· σημαίνει ουσία η θεότητα, στην Αντιοχειανή παράδοση. Στον Ευστάθιο Αντιόχειας συναντούμε πρώτη φορά να ταυτίζεται η θεότητα

Η αίρεση και οι επιπτώσεις της

  Μαθητεία στο εκκλησιαστικο παρελθόν

Η ΑΙΡΕΣΗ

      
 Η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας πάντοτε ετίμησε τον αγώνα αγίων μορφών, Ομολογητών της Ορθοδοξίας κατά της ποικίλης αιρέσεως. Ο αγώνας αυτός καταλαμβάνει το πλείστον μέρος της εκκλησιαστικής ιστορίας και  ουσιαστικώς υπήρξε ο κυριώτερος,  ή μάλλον ο μόνος, παράγων διαμορφώσεως και εξελίξεως της λεκτικής διατυπώσεως των εκκλησιαστικών δογμάτων. Όμως, τί σημαίνει «αίρεση»; Γιατί η Εκκλησία πολεμεί τις αιρέσεις (και όχι βεβαίως τους αιρετικούς); Έως ποίου σημείου είναι ανεκτή η αίρεση; Σώζονται όσοι ακολουθούν τις αιρέσεις;
       Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές αφορμές ωφελίμου προβληματισμού πάνω στα θέματα αυτά.

Εισαγωγή1. Τι είναι αίρεση2. Δαιμονική προέλευση της αιρέσεως
3. Οι αιρετικοί κατηγορούν ακόμη και τους Αγίους4. Αίρεση ίσως να είναι και η αλλαγή ενός «ιώτα» των εκκλησιαστικών δογμάτων (● ιστορικά παραδείγματα, ● διδασκαλία των Αγίων Πατέρων)5. Σωτηριολογικές επιπτώσεις της αιρέσεως     Α. Τα μυστήρια των αιρετικών, καθ΄ ότι άκυρα είναι αχαρίτωτα● Οι αιρετικοί δεν έχουν «αποστολική διαδοχή».● Το βάπτισμα των αιρετικών είναι «καθ’ εαυτό» άκυρο και χωρίς καμμία «διαδοχή»● Η αίρεση (και όχι ο αντι-αιρετικός αγώνας) δημιουργεί σχίσμα και εξάγει από την κοινωνία με το Σώμα Χριστού     Β. Οι αιρέσεις αλλοιώνουν το ορθόν σέβας στη ζωή των πιστών
(Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός, Εικονομαχία, λατινικός αντιη-συχασμός) 6. Οι αιρέσεις ποτέ δεν θα εκλείψουν έως της Β΄ Παρουσίας● Σύνοψη● ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Εισαγωγή

  Στη σημερινή εποχή, η λέξη «αίρεση» έχει εξοβελισθεί από το λεξιλόγιο των ανθρώπων, ακόμη και των περισσοτέρων πιστών, και έχει περιορισθεί, χρωματισμένη μάλιστα και με κάποια ειρωνεία, στο χαρακτηρισμό φιλοσοφικών και ιδεολογικών ρευμάτων που παρεκκλίνουν από κάποια γνωστή «κύρια»  (‘mainstream”) κατεύθυνση.
   Υπό την επίδραση της προπαγάνδας της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου, η οποία διδάσκει να αγαπάμε όχι τόσο τον ίδιο τον πλησίον μας, όσο τις οποιεσδήποτε πεπλανημένες πεποιθήσεις και ιδέες του, ο χαρακτηρισμός της «αιρέσεως» ακούεται

Οι Νεομάρτυρες και ως έλεγχος των κακοδόξων.

Σύναξη των Αγίων Νεομαρτύρων των μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων 

† Αρχ. Γεωργίου Καψάνη

Προηγουμένου Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Γιατί ο Θεός ανέδειξε τους αγίους Νεομάρτυρες στους χρόνους της Τουρκοκρατίας;

Για πέντε λόγους κατά τον φιλομάρτυρα άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη ευδόκησε ο Θεός να αναδείξει τους αγίους Νεομάρτυρες στους τωρινούς καιρούς. Από τους λόγους αυτούς φαίνεται η μεγάλη σημασία της ομολογίας των Νεομαρτύρων.

Πρώτον, διά να είναι ανακαινισμός όλης της Ορθοδόξου πίστεως.

Βεβαιώνονται οι σύγχρονοι προς τους Νεομάρτυρες Χριστιανοί για τα κατορθώματα των παλαιών Μαρτύρων που λόγω δυσπιστίας ή πολυκαιρίας έχει ατονήσει η προς αυτούς αδίστακτη πίστη. Τώρα βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια τους Νεομάρτυρες, που κάποτε ήσαν συγγενείς ή φίλοι ή γνώριμοί τους, να υπομένουν παρόμοια με τους παλαιούς Μάρτυρες βασανιστήρια χωρίς να δειλιάζουν να

Τα πνευματικά ελλείμματα της πολιτικής και των πολιτικών

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ 

Εκείνος που δηλώνει ότι θέλει να είναι πολιτικός εκπρόσωπος του λαού σημαίνει ότι είναι έτοιμος να εγκαταλείψει τα ίδια συμφέροντα και να κάνει θυσίες για τον λαό.
Σημαίνει ότι αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει στους άλλους τον εαυτό του, τον λόγο του, τον κόπο του, τον χρόνο του, τα πνευματικά και σωματικά του προσόντα, ολόκληρη τη ζωή του, την αγάπη, το ενδιαφέρον του, τις αρετές που διαθέτει, για να βοηθήσει την κοινότητα που θέλει να εκπροσωπήσει.

Ο Βαρθολομαίος αποφάσισε την αυτοκεφαλία λόγω της στήριξης ΗΠΑ...

Νέα “βόμβα” στο ουκρανικό! 

Μακάριος:

Ο Βαρθολομαίος αποφάσισε την αυτοκεφαλία λόγω της στήριξης ΗΠΑ, Γερμανίας, Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου

Έχει ανοίξει για τα καλά το “κουτί της Πανδώρας” στο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα και μαζί με αυτό ανοίγουν και στόματα και το “σχίσμα” στα εκκλησιαστικά πράγματα της Ουκρανίας μεγαλώνει.
Ενώ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και άλλοι εκπρόσωποι του Φαναρίου έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι η πολιτική δεν έπαιξε ρόλο στην απόφαση να δημιουργηθεί η «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» (OCU) και να της παραχωρήσει τον Τόμο αυτοκεφαλίας, ο Μακάριος Μάλετιτς, του δεύτερου κομματιού των

Το "Αυτοκεφάλον", τὸ "Ουκρανικόν" και ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, που εζήλωσεν δόξα Ζηζιούλα!

70 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ «ΚΑΤΑ»

11 Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι παρέστησαν εἰς τὰ ὀνομαστήρια τοῦ κανονικοῦ Κιέβου κ. Ὀνουφρίου (25.06.2019). Στιγμιότυπον μὲ τὸν Πανιερώτατον Ταμασσοῦ

 Γράφει ὁ  Παναγιώτης Κατραμάδος

Τὸ μέγιστον πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζει αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ θεολογικὴ μυωπία. Γράφονται σελίδες ἐπὶ σελίδων, ἀλλὰ μὲ ἀποσπασματικὸν χαρακτῆρα, δηλαδὴ δαπανῶνται ὄγκοι χάρτου, μελάνης καὶ «εὐφυίας» χωρὶς ὅμως νὰ ἀνιχνεύη κανεὶς εἰς αὐτὰ τὸν συνολικὸν σχεδιασμόν, τὸ ποῦ πορεύεται καὶ ποῦ θὰ φθάση ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον μὲ ὅσα συμβαίνουν.

Χαρακτηριστικὸν παράδειγμα εἶναι τὸ «οὐκρανικόν». Πλεῖστοι ἐκ τῶν ἀρθρογραφούντων ἀντιμετωπίζουν αὐτὸ ὡς μεμονωμένον περιστατικὸν καὶ σταθμίζουν τὴν γραφίδα των ἀναλόγως μὲ τὸ ἂν εἶναι φιλικὰ προσ­κείμενοι εἰς τὴν ἑλληνόφωνη ἢ σλαβόφωνη πλευρά. Ἀλλὰ καὶ τὰ ἴδια Πατριαρχεῖα ποὺ ἐνεπλάκησαν ἀνηλώθησαν εἰς τὸ ἐρώτημα τίνος εἶναι ἡ δικαιοδοσία. Ἀκόμη καὶ τὰ μείζονα ζητήματα τῶν καθηρημένων καὶ τῶν αὐτοχειροτονήτων ἀντιμετωπίζονται μὲ ἐλάσσονα προοπτικήν, ὡς ἁπλαῖ ἐκτροπαὶ ποὺ δύνανται νὰ τακτοποιηθοῦν κατ’ οἰκονομίαν!

5 Ιουλίου: Του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου

Γιορτή σήμερα– Τη μνήμη του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου και των έξι μαθητών του τιμά σήμερα, 5 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν από την Τραπεζούντα, προέρχονταν από πολύ ευσεβή και εύπορη οικογένεια. Η οικογένειά του, του προσέφερε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις σπουδές του, τις οποίες τις ολοκλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη.

«Ούπω γαρ ην Πνεύμα Άγιον, ότι Ιησούς ουδέπω εδοξάσθη»

  

 Εἶναι γνωστὴ ἡ θέση ποὺ ἀκόμα σὲ κάποιους ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους κηρύττεται ὅτι ὁ  Πατὴρ ὁμιλεῖ (ἢ ἀπεκαλύφθη) στὴν Π. Διαθήκη, ὁ Υἱὸς στὴν Κ.Δ. καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ἐμφανίζεται στὴν Ἐκκλησία, ὅπου κυριαρχεῖ, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὑποσκελίζον, μάλιστα, κατὰ κάποιο τρόπο τὸν Υἱό, ἀπομονώνοντάς Τον στὸν οὐρανό! Ὅσοι διακινοῦν τέτοιες θέσεις, δὲν ἔχουν κατανοήσει ὅτι εὐνοοῦν τὴν κακόδοξη θεολογία τῶν Οἰκουμενιστῶν (ὅπως τοῦ βετεράνου αἱρετικοῦ μητρ. Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα), καὶ βέβαια τὴν καρκινωματώδη –ὡς πρὸς τὶς προϋποθέσεις της– κακοδοξία τῶν Δυτικῶν περὶ τοῦ filioque.

Ἀναλύοντας τὴ φράση «οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη»  ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, βάζει τὰ πράγματα στὴ θέση τους. Παρουσιάζουμε μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ δύο ἔργα του.

«Π.Π.»: Αδελφέ, Βασίλη, γιατί ψεύδεσαι;

«Εὐλογημένη» ἡ ἀποτείχιση,

ἀλλά …μὴν ἀποτειχίζεσαι!

 Ἡ διαστρέβλωση τῆς ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς συνεργάτες τῆς ὁμάδας τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

Μέχρι τώρα δημοσιεύτηκαν οὐκ ὀλίγα κείμενα τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ παρουσίαζαν τὴν κρυστάλινη χριστιανικὴ διδασκαλία γιὰ τὴ στάση τοῦ κάθε πιστοῦ ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς κι ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους, ἐπειδὴ αὐτοὶ διασποῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, διαστρέφουν τὴν Ἀλήθεια της, μολύνουν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς κακόδοξες θέσεις τους. Εἶναι Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἡ ἀπομάκρυνση ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς «ἀτάκτως περιπατοῦντας»[1], πόσο μᾶλλον καὶ κυρίως ἀπὸ τοὺς «μισθωτοὺς ποιμένες»[2], τοὺς «ψευδεπισκόπους»[3], τοὺς «ψευδαδέλφους»[4], ἢ τοὺς ἔχοντας μὲν ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀλλὰ κοινωνοῦντας μὲ αἱρετικούς, ἀφοῦ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας  «οὐχ ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν διατέτμηται μόνον, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν τὰ αὐτὰ φρονεῖν ἀλλήλοις λεγόντων διασπᾶται»[5] .

Ἐξιχνιάστηκε μέχρι λεπτομερειῶν ἡ στάση τῶν Ἁγίων· ἡ ἄμεση καὶ ἐνστικτώδης ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· ἡ «καλὴ οἰκονομία» ποὺ εἶναι ἐπιτρεπτὴ καὶ τὰ χρονικά της ὅρια, πέρα ἀπὸ τὰ ὁποῖα καθίσταται «κακὴ οἰκονομία», καὶ κατεδείχθη ὅτι ἡ οἰκονομία στὸν ἀγῶνα ἐνάντια στὴν αἵρεση, ἔτσι ὅπως τὴν ἐφαρμόζουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, δὲν εἶναι μόνο «κακή», μετα-πατερικὴ καὶ ἀντιπατερική, καὶ ἄρα δὲν δρᾶ ἀποτελεσματικά, δὲν σταματᾶ τὴν ἐπέκταση τῆς αἱρέσεως, ἀλλὰ ἀντίθετα διευκολύνει ἀφάνταστα τὴν αἵρεση –καὶ ἐδῶ τὴν Παναίρεση– νὰ προωθηθεῖ, νὰ ἁπλώσει ρίζες βαθειὲς στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα, καὶ νὰ ἐγκαθιδρυθεῖ, προσβάλλοντας, ἀλλοιώνοντας καὶ μολύνοντας ψυχὲς καὶ φρονήματα. Καὶ ὅπως συμβαίνει πάντα στὸν πνευματικὸ βίο, ἡ μία κακοδοξία ἐπιφέρει τὴν ἑπόμενη. Τώρα φυσικά, τὴν κακόδοξη αὐτὴ στάση δὲν τὴν διαδίδουν οἱ προαναφερόμενοι πατέρες, ἀλλὰ τὰ πνευματικά τους παιδιά.

Ο Άγιος Παΐσιος για την αθεΐα και την πολιτική των μασωνικών κομμάτων προς την Εκκλησία, έλεγε:

«Τί νὰ τὸ κάνω τὸ δεξὶ ἢ τὸ ἀριστερὸ χέρι, ἂν δὲν κάνη σταυρό;»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαάκ, «Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Αγιορείτου», Ἅγιον Ὅρος

Στὰ θέματα τῆς Πατρίδος δὲν ἤθελε οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶναι ἀδιάφοροι. Πολὺ λυπόταν ποὺ ἔβλεπε πνευματικοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιζητοῦν νὰ βολευθοῦν οἱ ἴδιοι καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρωνται γιὰ τὴν πατρίδα. Ὁ καημός του καὶ ἡ ἀπορία του ἦταν πῶς οἱ ὑπεύθυνοι δὲν ἀντιλαμβάνονται ποῦ ὁδηγούμαστε. Ὁ ἴδιος ἀπὸ παλαιὰ διέβλεπε τὴν σημερινὴ κατάσταση καὶ ἀνησυχοῦσε, ἀλλὰ δὲν διέσπειρε τὶς ἀνησυχίες του στὸν κόσμο. Ἔλεγε: «Ἀπό το κακὸ ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα θὰ βγεῖ μεγάλο καλό».

Λυπόταν γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάπτωση τῶν πολιτῶν. Μιλοῦσε αὐστηρὰ γιὰ αὐτοὺς ποὺ ψήφιζαν ἀντιχριστιανικοὺς νόμους.

Προφητεία για το δαιμόνιο του γυμνισμού:

«Όταν η ντροπή εξαφανισθεί από το πρόσωπο της γης, τότε θα έρθουν στην ανθρωπότητα όλα τα κακά»

«Βούλομαι οὖν… τὰς γυναῖκας ἐν καταστολῇ κοσμίῳ, μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς»(Α΄ Τιμ. 2,8-9)

«Καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο» (Λουκ. 8,27)

               Ἀγαπητά μας παιδιά!
      ΗΔΗ ἔχετε μπῆ στὴν ἡλικία τῆς ἐφηβείας, ἡ ὁποία, ὅπως λένε οἱ παιδαγωγοὶ καὶ οἱ ψυχολόγοι, εἶνε ἡ πιὸ ὡραία ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἡ πιὸ ἐπικίνδυνη περίοδος τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Στὴ σημερινὴ μάλιστα ἐποχὴ ἡ νεότητα πολεμεῖται ὄχι μόνο ἐσωτερικὰ ἀπὸ τὸ λεγόμενο προπατορικὸ ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖο ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη ὀνομάζει κληρονομικότητα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς κινδύνους ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ διεφθαρμένο περιβάλλον τῆς κοινωνίας μας. Ἡ ἐποχή μας, γιὰ νὰ μιλήσουμε μὲ τὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, μπορεῖ νὰ ὀνομασθῆ «λεγεὼν δαιμονίων». Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ δαιμόνια, ποὺ κυριαρχοῦν στὴ σημερινὴ νεολαία, εἶνε τὸ δαιμόνιο τοῦ γυμνισμοῦ. Θυμᾶστε τὸν δαιμονιζόμενο ἐκεῖνο τῆς χώρας τῶν Γεργεσινῶν, ποὺ ἔσχιζε τὰ ροῦχα του καὶ περπατοῦσε γυμνός; Τὸ δαιμόνιο αὐτὸ κυριαρχεῖ σήμερα.

* * *

Ὁ Θεός, ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσί του, τὸν ὥπλισε μὲ μιὰ δύναμι ποὺ ὀνομάζεται αἰδώς (=ντροπή). Ὁ Ἀδὰμ καὶ

Τι αντιμετωπίζουν οι χριστιανοί σε ένα νεο-μαρξιστικό κόσμο

Σοβιετική προπαγανδιστική "αντιθρησκευτική" αφίσα

Του ALFRED KENTIGERN SIEWERS (TAC) / ΚΟ

Πριν από δύο εβδομάδες, στην πόλη Burien της Ουάσινγκτον στις Βορειοδυτικές ΗΠΑ, ένας ηλικιωμένος ηγούμενος μιας Ρωσικής Ορθόδοξης Μονής χτυπήθηκε στο κεφάλι ενώ έβαζε βενζίνη.

Ο επιτιθέμενος, άγνωστος σε αυτόν, φέρεται ότι πρόσεξε το σταυρό που φορούσε και έπειτα του είπε: "Πώς είναι ο Trump;"

«Δεν ξέρω», απάντησε ο ευγενικός αλλά παραδοσιακός μοναχός, που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική.

Τότε δέχθηκε μια δυνατή γροθιά στο πρόσωπο.

Πηγή

Παλαιά Διαθήκη. Κείμενα π. Αθανασίου Μυτιληναίου

Ἡ πνευματική Διαθήκη τοῦ Τωβίτ στό παιδί του τόν Τωβία.

Κεφ. Δ΄.

        Ὅταν ἔλθη ἡ ὥρα νά πεθάνω, φρόντισε γιά τήν ταφή μου.
       Τή μητέρα σου, μετά τό θάνατό μου μή τήν περιφρονήσης. Νά τήν τιμᾶς ὅσο ζῆς. Δῶσε της χαρά κάνοντας αὐτό πού θέλει καί μή τήν πικροχολιάσης. Θυμίσου, παιδί μου, πόσο κινδύνεψε ὅσο στά σπλάχνα της σέ κυοφοροῦσε. Ὅταν πεθάνη, φρόντισε γιά τήν ταφή της καί θάψε την στόν ἴδιο τάφο μέ μένα.
       Παιδί μου, ὅλες τίς μέρες τῆς ζωῆς σου νἄχης στή μνήμη σου καί στήν καρδιά σου τό Θεό.
       Μή θελήσης νά ἁμαρτάνης καί νά παραβαίνης τίς ἐντολές του. Τήν ἁγιότητα ν᾿ ἀκολουθῆς, καί τῆς κακίας τά μονοπάτια μή βαδίσης.
       Γιατί ὅταν κάνεις τό ἀγαθό, ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά σφραγίζη τά ἔργα σου, ὅπως κι᾿ ὅλους ἐκείνους πού ἐργάζονται τό καλό.

«Μακάριος ανήρ, ός ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών»

(Ψαλμός 1^ος, 1) 

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, ο ψαλμικός αυτός στίχος ελέγχει τον πάσχοντα πνευματικό οργανισμό του ανθρώπου, σε επίπεδο θρησκευτικό, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και τεχνικό.

Ξεπέρασε ο σύγχρονος άνθρωπος τον «ελεύθερο» χαρακτήρα της αμαρτίας και προχώρησε στην αποστασία.

Την στρατηγική–αξονική αυτή διαπίστωση δεν την υπογραμμίζει μόνο η Γραφή αλλά και σύγχρονοι κοινωνιολόγοι. Γράφει ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Νίσμπετ:

«Το πιο χτυπητό γεγονός στην παρούσα περίοδο της επαναστατικής αλλαγής είναι η γοργή διάβρωση των πατροπαράδοτων θεσμών, που επί μία σχεδόν χιλιετία υπήρξαν οι κύριες πηγές της τάξεως και ελευθερίας. Αναφέρομαι στην έκδηλη κατάπτωσι της επιρροής του νομικού συστήματος, της εκκλησίας, της οικογενείας, της τοπικής κοινότητος, και πιο πρόσφατα, και ίσως και πιο δυσοίωνα, του σχολείου και του Πανεπιστημίου.

Πορεία δηλ. «βουλής = προαιρέσεως ασεβών», ως διάχυτη άρνηση του Ευαγγελίου.

Όλα τα ουμανιστικά–οικουμενιστικά προγεφυρώματα προς το εσωτερικό του Ορθοδόξου πληρώματος, δεν εκλαμβάνονται –δυστυχώς– από τους πιστούς ως «εποικοδόμημα» της

Ο αιρεσιάρχης «Πάπας» παρουσιάζει το Άγιο Πνεύμα ως μαέστρο ορχήστρας!

Άλλη μία βλασφημία του «Πάπα» και των οικουμενιστών που τον προσκυνούν είναι ότι παρουσιάζει το Άγιο Πνεύμα ως μαέστρο ορχήστρας. Στην «θρονική εορτή» του Βατικανού όπου παρέστη και αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ο αιρεσιάρχης «Πάπας» είπε:

«Κατάφερα να εκτιμήσω τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στην Ορθοδοξία. Σας διαβεβαιώνω ότι άφησα τις χώρες αυτές με μεγαλύτερη επιθυμία για κοινωνία. Είμαι ολοένα και περισσότερο πεπεισμένος ότι η αποκατάσταση της πλήρους ενότητας μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων θα επιτευχθεί μέσω του σεβασμού των ιδιαίτερων ταυτοτήτων και της αρμονικής συνύπαρξης των

«Άκυρη η «εκλογή» του Επιφάνιου»

Άσπρο Μαύρο: Ο Φιλάρετος καταγγέλλει το Φανάρι: «Άκυρη η «εκλογή» του Επιφάνιου»

του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Το Φανάρι στο Ουκρανικό ζήτημα έχει επιδείξει πρωτοφανή αναλγησία και έναν ακραίο αυταρχισμό, που προκάλεσε αντιδράσεις έως σημείου, να αποκαλείται πλέον ο νυν «Οικουμενικός» Πατριάρχης Βαρθολομαίος ακόμη και πάπας της Ανατολής. Μη γένοιτο.

Πόσο σοβαρή είναι η κατηγορία «πάπας της Ανατολής»;
Η κατηγορία αυτή είναι τρομερή αν συλλογιστεί κανείς την αμετανοησία στην οποία έχουν περιέλθει οι αιρετικοί παπικοί και τα παρακλάδια τους από το σχίσμα και μετά. Ένας «αλάθητος» παρασέρνει επί κοντά χίλια χρόνια τώρα τους Αρχιερείς, τους Ιερείς, τους Μοναχούς και τον πιστό λαό της αιρετικής του παρασυναγωγής, στην απώλεια!

Και πάλι περί «ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΩΝ», όσο οι της "κακής" οικονομίας, πάλι και πάλι θα διαστρέφουν την Ιερή μας Παράδοση, θα παίρνουν την απάντηση των Αγίων, που κατατροπώνει αυτό που τους λέει ο "λογισμό" τους!

(Ερωταποκρίσεις) [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

    Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει ἐκφράσει ὀρθόδοξα καὶ μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἔχει διατυπώσει τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται”. Εἶπε: «Αυτός ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο, τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι–Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο» (ἐδῶ).

   Αὐτὴ τὴν θέση ἐσχάτως –χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα– φαίνεται πὼς ὁ π. Θεόδωρος τὴν ἔχει ἐγκαταλείψει. Τὴν ἐπιβεβαίωση αὐτῆς τῆς ἀπορρίψεως τῆς προηγούμενης θέσεώς του περὶ «κοινωνίας μὲ ἀκοινώνητο» καὶ «συγκοινωνούντων δοχείων» τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ πιστοποιήσει ὁ π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου, ὑποβάλλοντάς του δυὸ ἐρωτήσεις κατὰ τὴν πρόσφατη ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου στὴν Ἀθήνα.

    Θὰ μᾶς χαροποιοῦσε ἡ ἐπανεξέταση μιᾶς ἐσφαλμένης θέσεως ὁποιουδήποτε, ἀλλὰ ὄχι ἡ ἐγκατάλειψη μιᾶς ὀρθῆς θέσεως. Τοῦτο μᾶς θλίβει.

     Ἡ ἐρώτηση τοῦ π. Ματθαίου ξεκίνησε ὡς ἑξῆς:

   π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: π. Θεόδωρε, ἔχω μία ἀπορία. Ὑπάρχει αὐτὸ τὸ πατερικὸ ποὺ λέει· «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται», καὶ ὑπάρχουν κάποιοι ἀδελφοὶ ποὺ ἀποτειχίστηκαν, ἀλλὰ λένε ὅτι αὐτοί, (δηλ.) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συμμετεῖχαν στὴν Κρήτη καὶ κάνανε τὸν Οἰκουμενισμὸ ἐδῶ κι ἑκατὸ χρόνια, εἶναι ἤδη ἀκοινώνητοι, εἶναι ἤδη ἀφορισμένοι καὶ ἀναθεματισμένοι. Πῶς μποροῦμε νὰ κάνουμε αὐτὴ τὴ διαφορά. Ἐμεῖς ἀποτειχιζόμαστε, ἀλλὰ ἐὰν τοὺς θεωροῦμε, ὅτι αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶναι ἀποτειχιζόμενοι, εἶναι ἤδη ἀκοινώνητοι, σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ εἶναι ἐν κοινωνίᾳ μὲ αὐτοὺς μὲ βάση τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, εἶναι κι αὐτοὶ αἱρετικοί.

      (Ἀντὶ γιὰ τὸν π. Θεόδωρο, ἐπεμβαίνει ὁ π. Εὐστράτιος -ποὺ ἦταν παρών καὶ λέει:)

     π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Νομίζω ὅτι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται» σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ δίκη, νὰ δικασθεῖ, νὰ καθαιρεθεῖ· τότε εἶναι ἀκοινώνητος.

π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Ἀπὸ μία Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ μένα…

π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Ἀπὸ μία Σύνοδο. Ἐὰν ἐγὼ κοινωνήσω μὲ τὸν καθηρημένο, τότε εἶμαι κι ἐγὼ ἀκοινώνητος. Μὲ τὸν καθηρημένο, μὲ τὸν καταδικασμένο.

    π. Θεόδωρος Ζήσης: π. Εὐστράτιε, εὐχαριστῶ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση. Ἀκοινώνητος εἶναι ὁ καταδικασμένος ἀπὸ Σύνοδο. Αὐτὸ λέγει καὶ ὁ Κανόνας ὁ Β΄ τῆς Ἀντιοχείας.

     π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Τότε ἔχω καὶ τὴν ἑπόμενη ἐρώτηση. Τότε γιατί νὰ ἀποτειχιζόμαστε, ἀφοῦ αὐτοὶ δὲν εἶναι καταδικασμένοι; (Πρέπει μ’ αὐτούς) νὰ εἴμαστε σὲ κοινωνία, ἀφοῦ τὰ μυστήρια εἶναι ἔγκυρα.

   π. Θεόδωρος Ζήσης: Ὁ ΙΕ΄ κανόνας τῆς ΑΒ λέει καὶ πρὸ Συνοδικῆς διαγνώσεως.

    π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Ναί, σωστό. Ἔκανα μιὰ ἐρώτηση ποὺ τὸ ἔβαλα γιὰ νὰ ἀκοῦνε ἄλλοι. Χέ, χέ.

    Ἐδῶ ἀξίζει νὰ ποῦμε ὅτι περισσότερο σωστὸ θὰ ἦταν νὰ ρωτήσει ὁ π. Ματθαῖος:

   «π. Θεόδωρε, παλαιότερα εἴχατε ἐκφράσει τὴν θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται” σημαίνει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς μὴ καταδικασμένους Οἰκουμενιστές· καὶ περαιτέρω διευκρινίσατε τὴν θέση σας μιλώντας περὶ “συγκοινωνούντων δοχείων”. Σήμερα ἔχετε ἀλλάξει θέση; Ποιοί εἶναι οἱ λόγοι ποὺ σᾶς ὁδήγησαν σ’ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή;».

     Ὅμως ὁ π. Ματθαῖος, παρότι γνώστης τῶν παλαιότερων θέσεων τοῦ π. Θεοδώρου, ρωτᾶ ἐκ μέρους κάποιων ἄγνωστων τάχα ἀδελφῶν, ποὺ ἔχουν …ἀκόμα(!) αὐτὲς τὶς θέσεις, οἱ ὁποῖοι δηλαδὴ ταυτίζονται μὲ τὶς παλαιότερες ὀρθόδοξες θέσεις ποὺ στὴ συνέχεια ἐγκατέλειψε ὁ π. Θεόδωρος!

    Ἂς δοῦμε, λοιπόν, ἂν ἡ ἀπάντηση ποὺ δόθηκε συμφωνεῖ μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν θὰ παραλείψουμε, βέβαια, νὰ σημειώνουμε τὸ γεγονὸς ὅτι, στὴν ἐρώτηση τοῦ π. Ματθαίου, δὲν ἀπάντησε πρῶτος ὁ ὁμιλητὴς τῆς βραδιᾶς π. Θεόδωρος Ζήσης –ὅπως ἀναμενόταν, ὁ ὁποῖος καὶ εἶχε διατυπώσει σὲ παλαιότερη ὁμιλία του –μιᾶς περίπου ὥρας– τὴν συμφωνία του μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται” –τὴν ὁποία τώρα ἀρνεῖται– ἀλλὰ ὁ παρὼν στὴν ὁμιλία π. Εὐστράτιος Λαυριώτης ποὺ εἶπε:

     π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Νομίζω ὅτι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται» σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ δίκη, νὰ δικασθεῖ, νὰ καθαιρεθεῖ· τότε εἶναι ἀκοινώνητος. Ἀπὸ μία Σύνοδο. Ἐὰν ἐγὼ κοινωνήσω μὲ τὸν καθηρημένο, τότε εἶμαι κι ἐγὼ ἀκοινώνητος. Μὲ τὸν καθηρημένο, μὲ τὸν καταδικασμένο.

    Σὲ ποιό ἄραγε Κανόνα ἀναφέρεται ὁ π. Εὐστράτιος; Ὁ μὲν ΙΕ΄ δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τέτοιου εἴδους ἀκοινώνητον, ἀλλὰ λέγει ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα· ὁ δὲ Β΄ Κανόνας τῆς Ἀντιοχείας –τὸν ὁποῖο μνημονεύει στὴ συνέχεια ὁ π. Θεόδωρος– μιλᾶ μὲν γιὰ ἀκοινώνητον, ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ σύναξη ἀποβάλλει, ἀλλὰ κι ὁ Β΄ Κανόνας σὲ ἄλλα θέματα ἀναφέρεται κι ὄχι σὲ θέματα αἱρέσεως, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:

    «Πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ, ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι, καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας, καὶ παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης· μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».

   Γι’ αὐτὸν τὸν Κανόνα σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο: «Ὅποιος δὲ Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος ἤθελε συγκοινωνήσει μὲ τοὺς τοιούτους ἀκοινωνήτους (τοὺς ἀφορισμένους), ἢ ἐν οἴκῳ, ἢ ἐν Ἐκκλησίᾳ, νὰ γίνεται καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους» (σελ. 408).

  Πράγματι, ἐδῶ ὁ Κανόνας ὁμιλεῖ γιὰ ἀκοινώνητους (ἀφορισμένους), ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι ἀκοινώνητοι ὄχι γιὰ θέματα αἱρέσεως, ἀλλὰ γιὰ ἐλαφρότερα θέματα. Γιὰ τὰ θέματα αἱρέσεως ὅμως, ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως γνωρίζουμε καὶ θὰ ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια) καὶ οἱ Ἱεροὶ κανόνες θεσπίζουν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες, ΟΧΙ μόνο μετὰ τὸν ἀφορισμό-καταδίκη τους (τελεσίδικα), ἀλλὰ καὶ ΠΡΙΝ αὐτοὶ καταδικαστοῦν! Κι ἂν γιὰ ἐλαφρότερα θέματα καθίστανται κάποιοι ἀκοινώνητοι, πόσο μᾶλλον γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως!

    Ἄρα ὁ π. Εὐστράτιος ἐδῶ φαίνεται ὅτι συγχέει τὰ πράγματα. Ὁ Κανόνας Β΄ Ἀντιοχείας θεσπίστηκε γιὰ συγκεκριμένη χρήση ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, γιὰ συμπεριφορὲς καὶ ἁμαρτήματα ποὺ ἀπαιτοῦν τὸν κολασμό τους ἀπὸ Σύνοδο. Ἐνῶ, ὅπως γνωρίζουμε, γιὰ θέματα Πίστεως, δὲν περιμένουμε τὴν καταδίκη τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπ’ αὐτοὺς «ὡς ἀπὸ ὄφεως» (ὅπως ἀπομακρυνόμαστε, ὅταν δοῦμε δίπλα μας φίδι -καὶ λύκο), σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν συγκεκριμένη φράση-στάση πρὸς τοὺς ἀκοινώνητους, δὲν τὴν περιορίσαν μόνο στὶς συγκεκριμένες περιπτώσεις ποὺ κάποιος ἔχει καταδικαστεῖ γιὰ κάποιο λόγο ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλά -πολλῷ μᾶλλον- τὴν ἐφάρμοσαν στὴν παρέκκλιση γιὰ θέματα Πίστεως-αἱρέσεων· κι ἀκριβῶς ἐκεῖ, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ἀπόφαση Συνόδου, ἐφαρμόζεται ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου! Αὐτὴ ἡ στάση εἶναι στάση ζωῆς στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινή Διαθήκη· οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν χρησιμοποίησαν σὲ πάμπολλες περιπτώσεις ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· θυμίζουμε τὸ «χαίρειν αὐτοῖς μὴ λέγητε» τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου καὶ τὸ «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε» τῆς Π. Διαθήκης καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἀκοινώνητους προσιδιάζει στοὺς κατ’ ἐξοχὴν ἀκοινώνητους, τοὺς αἱρετικούς, ἀσχέτως ἂν αὐτοὶ εἶναι ἄκριτοι, μὴ καταδικασμένοι ἀπὸ Σύνοδο· προσιδιάζει δηλαδή, σὲ κανονικοὺς Ποιμένες, ὅταν αὐτοὶ εἶχαν καταστεῖ ψευδοπροφῆτες, ψευδοδιδάσκαλοι καὶ ψευδεπίσκοποι! Αὐτοὺς ποὺ ἐννοεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀφείλουμε νὰ ἀποτειχιζόμαστε ἄμεσα· εἶναι ἀκοινώνητοι. Γι’ αὐτοὺς κατ’ ἐξοχὴν ἰσχύει τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται». Ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτοὺς

Δεν έγινε αποδεκτή αντιπροσωπία της «νέας εκκλησίας» της Ουκρανίας σε μοναστήρια του Αγίου Όρους

  Τα τεχνάσματα των σχισματικών Ουκρανών δεν παραπλάνησαν τους Αγιορείτες Πατέρες στην Ιερά Μονή Φιλοθέου και στην Ιερά Μονή Καρακάλλου.

    Οι Πατέρες τους απαγόρευσαν να λειτουργήσουν ακόμα και φωτογραφίες να βγάλουν. Το θράσος των σχισματικών Ουκρανών έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Αρνητικοί ήταν οι μοναχοί στην Ιερά Μονή Φιλοθέου και στην Ιερά Μονή Καρακάλλου απέναντι στη σχισματική εκκλησία της Ουκρανίας. Τους απαγόρευσαν να λειτουργήσουν στα μοναστήρια αλλά και να βγάλουν φωτογραφίες.

Για όσους αρνούνται να συμβιβαστούν με την ιδέα των "εσχάτων"!

 Δεν θα πουλάει κανείς, αν δεν έχει την «ΣΦΡΑΓΙΔΑ» – Απόφαση «σταθμός» στην Ευρώπη (ΒΙΝΤΕΟ)

Το νέο θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για προϊόντα, υπηρεσίες και διαδικασίες... 

Ρεπορτάζ: Κίμων Χαραλάμπους

 Σε ισχύ τίθεται νέο θεσμικό πλαίσιο σε όλη την Ευρώπη, το οποίο αφορά την «κυβερνοασφάλεια».
Με την «Πράξη για την Ασφάλεια στον Κυβερνοχώρο», που τίθεται σε ισχύ από τις 27 Ιουνίου 2019, η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργεί για πρώτη φορά ένα πανευρωπαϊκό σύστημα πιστοποίησης της κυβερνοασφάλειας.
Όπως αναγράφεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Ε., «το ευρωπαϊκό σύστημα πιστοποίησης της κυβερνοασφάλειας είναι ένα ολοκληρωμένο σύνολο κανόνων, τεχνικών απαιτήσεων,