Οι Οικουμενιστές, φοβούνται μήπως και δεν καταλάβαμε το στόχο τους! Με τα σχόλιά τους επιβεβαιώνουν ότι τη Μία Εκκλησία του Χριστού, την εξισώνουν με τις αιρέσεις και τις άλλες θρησκείες!

Σχόλιο στην ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αίγυπτο

"H Πρόκληση των Θρησκειών" 

Συνοπτικό σχόλιο στην Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αίγυπτο 

Ιωάννου Γ. Λότσιου 

Δρ. Θ., Μέλος του Δ.Σ. του CEMES 

Διαθρησκειακός Διάλογος και Αγία και Μεγάλη Σύνοδος  

     H σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου (ΑΜΣ) έγινε σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή, οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών προβλημάτων και αφορούν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Βασικό στοιχείο σε όλες αυτές τις σύγχρονες προκλήσεις αποτελεί το ανθρώπινο πρόσωπο, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής και θρησκείας. Ήδη στην Α' Προσυνοδική Πανορθόδοξο (1976) Διάσκεψη θα επισημανθεί αυτή ακριβώς η

Επιμένουν στην αλλοίωση της Ορθοδοξίας, επιβάλλοντας πραξικοπηματικά (κατά παράβαση των συμφωνιών) τα νέα Προγράμματα για τα Θρησκευτικά!

Τὴν παραίτηση τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας Γαβρόγλου ζητάει ἡ ΠΕΘ, γιὰ ἀντιδημοκρατικὲς μεθοδεύσεις στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν 

Ἀθήνα, 5 Μαΐου 2017

Ἀριθμ. Πρώτ.  53

Δελτίο τύπου τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

    Ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, μὲ προκλητικὸ τρόπο, συνεχίζοντας τὴν τακτική τοῦ προηγούμενου Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Νίκου Φίλη, ἐπιμένει στὴν ἐπιβολὴ τῶν νέων Προγραμμάτων γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τὰ ὁποία ἀλλοιώνουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴν παράδοση τοῦ τόπου μας καὶ γι΄ αὐτό, ὅπως τὰ χαρακτήρισε καὶ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ ἀκατάλληλα γιὰ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ) δρομολόγησαν καὶ ἤδη πραγματοποιοῦν ἐπιμόρφωση τῶν Θεολόγων καθηγητῶν στὰ νέα Προγράμματα, κατὰ παράβαση τῶν δημόσιων συμφωνιῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν Πρωθυπουργὸ καὶ ἐνῶ ἀκόμη ἐξελίσσεται ὁ διάλογος μεταξύ τοῦ Ὑπουργείου καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐνέργεια αὐτή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἀντιδημοκρατικό της χαρακτήρα, ἀποτελεῖ καὶ μία ἔμπρακτη...

ἀσέβεια στὴν ἀναμενόμενη ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας.

Η αίρεση του Επισκοποκεντρισμού προπαγανδίζεται και επίσημα!

Κυριακή τῶν Μυροφόρων

καί

«ἡ Ὑπακοή στούς Ἐπισκόπους».

   Τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων 30.4.2017 ἡ "Φωνή Κυρίου" εἶχε ὡς τίτλον "Η ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ".

   Τό κήρυγμα ἀρχίζει στόν τίτλον μέ "τήν ὑπακοήν στούς Ἐπισκόπους", ἀκολούθως ἀναλύει τήν ἀποστολικήν περικοπήν (Πράξ. στ΄ 1-7) τῆς ἐκλογῆς ἑπτά ἀνδρῶν διά τό "διακονεῖν τραπέζαις" καί καταλήγει πάλι ὅπως στήν ἀρχή διά τή σπουδαιότητα τῆς ὑπακοῆς  στούς Ἐπισκόπους.

«Αυτοί που μιλούν για ετερότητα, απαγορεύουν την άρνηση για να επιτύχουν την ομογένεια στην αποστασία»

Ἡ δικτατορία τῆς δεκτικότητας καὶ ἡ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἄρνησης ὡς χαρακτηριστικὸ κάθε αἱρέσεως καὶ ἰδίως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

   Ἡ σημερινὴ μεταμοντέρνα κοινωνία, τὴν ὁποία βιώνουμε, θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς ἡ κοινωνία τῆς ὁλοκλήρωσης καὶ ἐπικράτησης τοῦ μηδενισμοῦ, ἔτσι ὅπως τὸν ἀνέδειξε καὶ ἀνάλυσε ὁ μακαριστὸς π. Σεραφεὶμ Ρόουζ στὸ ὁμώνυμο βιβλίο του («ὁ Μηδενισμός», ἐκδόσεις Μυριόβιβλος). Ἡ ἐπικράτηση αὐτὴ μπορεῖ νὰ διαπιστωθεῖ κυρίως ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ἰσοπέδωση ποὺ κυριαρχεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς de facto κατάργησης ἢ τοῦ ἐπαναπροσδιορισμοῦ παραδοσιακῶν ἀρχῶν καὶ θεσμῶν, ὅπως ἡ οἰκογένεια, τὸ φῦλο, τὸ κράτος, τὸ ἔθνος κλπ., ἀπὸ τὴν αὐθαίρετη καὶ μονόπλευρη δημιουργία καὶ καθιέρωση ὅρων καὶ ἐννοιῶν μὲ στόχο τὴν προώθηση καὶ καθιέρωση συγκεκριμένων σκοπῶν. 

    Τέτοιοι ὅροι εἶναι π.χ. οἱ ὅροι «ὁμοφοβία» –χωρὶς τὴν παράλληλη ὕπαρξη τοῦ ὅρου «ἑτεροφοβία», «ἰσλαμοφοβία» –χωρὶς τὴν παράλληλη ὕπαρξη τοῦ ὅρου «χριστιανοφοβία» κλπ. Τέλος ἡ ἐπικράτησης τοῦ μηδενισμοῦ μπορεῖ νὰ διαπιστωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δεκτικότητας καὶ τὴν παράλληλη καταδίκη καὶ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἄρνησης, ἑνὸς δικαιώματος ποὺ ἀποτελεῖ βασικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς φύσεώς του.

    Αὐτὴ ἡ μηδενιστικὴ ὁλοκλήρωση καὶ ἐπικράτηση ἰδίως μετὰ τὸν Β΄ Π.Π. προετοίμασε καὶ ὑποστήριξε τὴν ὁλοκλήρωση καὶ ἐπικράτηση τῆς Παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος φέρει τὰ ἴδια προαναφερθέντα χαρακτηριστικὰ τώρα ὅμως σὲ θρησκευτικὸ ἐπίπεδο. Κατάργηση ἢ ἐπαναπροσδιορισμὸς Κανόνων καὶ ὁρίων ποὺ ἔθεσε ἡ Ἐκκλησία ἐδῶ καὶ δύο χιλιετίες γιὰ νὰ προστατεύσει τὸ ποίμνιό Της, αὐθαίρετη, νέα ὁρολογία καὶ ἐπαναπροσδιορισμὸς βασικῶν ἀρχῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τέλος, ὅπως καὶ ἐπὶ πολιτικοῦ-κουνωνικοῦ ἐπιπέδου, καταδίκη καὶ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἄρνησης.

    Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς ἔπλασε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἐλεύθερους ἐπιτρέποντάς μας τὸ δικαίωμα τῆς ἄρνησης, ἔστω κι ἂν τὸ χρησιμοποιούσαμε γιὰ τὴν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του, κυρίως ὡς μέσο πρὸς τὴν σωτηρία μέσω τῆς ἄρνησης καὶ ἀπόρριψης τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν μισανθρώπων ἔργων του. Ἤδη ἀπὸ τὴν βάπτισή μας ἐκφράζουμε αὐτὴν τὴν ἄρνηση: «Ἀποτάσσομαι τῷ Σατανᾷ καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καὶ πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ…». Αὐτὴ ἡ ἄρνηση τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν ἔργων του, δηλ. τῆς αἵρεσης, εἶναι παράλληλα ὁμολογία τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του, διότι τήρηση τῶν ἐντολῶν Του σημαίνει παράλληλα ἄρνηση σὲ ὅ,τι ἀντιτίθεται σὲ αὐτές καὶ ἡ προσπάθεια ἀπόκτησης τῶν ἀρετῶν σημαίνει ἄρνηση σὲ ὅ,τι μᾶς ἐμποδίζει νὰ τὶς ἀποκτήσουμε:

Ταπείνωση σημαίνει ἄρνηση τῆς κοσμικῆς δόξας.

Ἀκτημοσύνη σημαίνει ἄρνηση τῆς περιουσίας καὶ τοῦ χρήματος.

Ὑπακοὴ σημαίνει ἄρνηση τοῦ ἰδίου θελήματος.

Διάκριση σημαίνει ἐπιλογὴ τοῦ καλοῦ καὶ ἄρνηση τοῦ κακοῦ.

Πίστη σημαίνει ἐμπιστοσύνη καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἄρνηση κάθε κακοδοξίας, ψευδοδιδασκαλίας καὶ αἵρεσης, ποὺ ἀποτελοῦν περιφρόνηση καὶ βλασφημία τοῦ Ἀγαπῶντος καὶ ἀγαπωμένου Θεοῦ.

Χωνευτήρι ζιζανίων της νοθευμένης πίστης το Άγιο Όρος;

Του Άγγελου Ρούσσου

Τι κάνουν οι «περιβολάρχες» στο «περιβόλι της Παναγιάς»;

   Στο “περιβόλι της Παναγιάς” οι…περιβολάρχες αφήνουν να γιγαντώνονται τα ζιζάνια της ετεροδοξίας και της νοθείας της πίστης, την στιγμή που ο ένας μετά τον άλλον δένονται πισθάγκωνα στο οικουμενιστικό άρμα του Φαναριου….

   Την στιγμή που οι διώξεις Κελλιωτών μοναχών συνεχίζονται απρόσκοπτα, ηγούμενοι κορυφαίων μονών παρελαύνουν ολοένα και συχνότερα από το Φανάρι εκφράζοντας την….αφοσίωσή τους στο σχέδιο του Οικουμενικού Πατριάρχου.

  Τελευταίο και πιο πρόσφατο παράδειγμα ο Καθηγουμένος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας (ἐδῶ), Γέροντας Ελισσαίος, ο οποίος σε ομιλία που εκφώνησε την Κυριακή των Μυροφόρων κατά την

Ο ίδιος θα το καταλάβεις

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Εμείς ήμαστε ραφτάδες στον Άγιο Παύλο, κι εγώ ως αρχάριος δεν είχα γνωρίσει ακόμη τον γερο-Ιωσήφ. Φεύγοντας από το σπίτι πήρα το κομποσχοίνι να πάω στον Άγιο Παύλο. Κατουνάκια – Άγιος Παύλος είναι δυόμιση ώρες.

Πέρασα τη Μικρή Αγία Άννα, πέρασα την Αγία Άννα, κατηφορίζω λοιπόν για τη Νέα Σκήτη.
Όταν έφτασα κοντά στον μύλο, εκεί από πάνω από τον Ευαγγελισμό, ξύπνησα! Βρε, λέω, πότε έφτασα εδώ πέρα; Είχα αφοσιωθεί τόσο πολύ στην ευχή που δεν έβλεπα τον δρόμο!

Θα κάνεις εργόχειρο, κάνεις ένα διακόνημα, μην αφήνεις την ευχούλα, γιατί και η ευχή σε θεοποιεί. Το πρώτο-πρώτο, πατέρες, που θα αισθανθείτε, θα είναι η χαρά! Το πρώτο στάδιο, το πρώτο σημείο, το οποίο θα αισθανθείτε λέγοντας την ευχή, είναι η χαρά. Και η χαρά δεν είναι τίποτες άλλο, ένα πετραδάκι στην ακροθαλασσιά, είναι το πράγμα ότι μέσα αρχίζεις και φωτίζεσαι! Γι’ αυτό λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα και αυτό θα σε φέρει σε άλλη κατάσταση πολύ καλύτερη, την οποία όσο και να σκεφθείς, δεν μπορείς να σκεφθείς.

Ο μαθητής του δημοτικού σχολείου δεν μπορεί να καταλάβει τα του γυμνασίου, ούτε του γυμνασίου του πανεπιστημίου. Αλλά όταν η χάρις θέλει να έρθει μέσα σου, θα το καταλάβεις ότι είσαι τώρα μαθητής του γυμνασίου, είσαι μαθητής του πανεπιστημίου, ο ίδιος θα το καταλάβεις.


Πηγή: Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ έκδοση 2000.

Πηγή

Οικουμενιστικός Μιθριδατισμός!

Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος στην Ημέρα Προσευχής στον Λευκό Οίκο παρουσία Τραμπ 

   Ἐπειδὴ ἡ ἐπανάληψη τέτοιων πράξεων μᾶς ἐθίζει καὶ δὲν συνειδητοποιοῦμε τὸ μέγεθος τοῦ πράγματος, γιὰ ὅσους δὲν καταλαβαίνουν (μὲ εὐθύνη τους πλέον) ὅτι ἀνήκουν σὲ μία νέα "ἐκκλησία", ἂς σκεφτοῦν: Μήπως ὁ Κύριος, ἢ κάποιος Ἅγιος, ἢ κάποιος εὐσεβὴς Ἐπίσκοπος θὰ ἐσκέπτετο νὰ παραστεῖ σὲ τέτοιες συμπροσευχές, στὶς ὁποῖες «ἀηδῶς» παρίστανται –μὲ τὴν ἀνοχή μας– οἱ σύγχρονοι Ἱεράρχες;

Εθνικός Κήρυξ 5 Μαΐου, 2017

Ο Αρχιεπίσκοπος Γέρων Αμερικής Δημήτριος προσκληθείς από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ συμμετείχε στην 66η Ετήσια Εθνική Ημέρα Προσευχής στον Λευκό Οίκο, που έγινε φέτος στον Κήπο των Ρόδων.

«Και παν ό,τ ι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε».

«Εν τω ονόματι του Ιησού…»

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη

Καθηγητού Θεολογικής Αθηνών

   Είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.

   Πράγματι! Έδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τη διαβεβαίωση του Παύλου· «Ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. 5, 5.). Αν η αγάπη του Θεού είναι ο μονογενής Υιός Του, η έκχυση του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας είναι η έκχυση της χάριτος του λυτρωτικού Του έργου σε όλο το χώρο της υπάρξεως μας. Ο απ. Παύλος, μ’ ένα νου βαπτισμένο σε απερίγραπτες ουράνιες εμπειρίες, μας παραδίδει συχνά έννοιες που δεν μπορούμε να καταλάβουμε άμεσα. Μπορούμε όμως να …υποψιαζόμαστε τί άπειρο βάθος «σοφίας Χριστού» υπάρχει πίσω από κάθε έννοια που είναι προορισμένη να προσανατολίζει το πνεύμα μας στη συνάντηση και βίωση του Χριστού μέσα μας. Έτσι η προτροπή του «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» είναι μια ευαγγελική διαφάνεια μέσα από την οποία αναφαίνεται η «ανά πάσαν στιγμήν» λυτρωτική ενέργεια της αγάπης του Θεού διά του ονόματος του Υιού Του «εν Αγίω Πνεύματι».

     Γι΄ αυτό ο απόστολος θα μας παραδώσει την αδιάλειπτη προσευχή μ’ ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο· την επίκληση του ονόματος του Ιησού· «Παν ό,τι αν ποιήτε εν λόγω, ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε» (Κολοσ. 3, 17). Η καθολική αυτή «χρησιμοποίηση» του ονόματος του Ιησού στις οποιεσδήποτε στιγμές και καταστάσεις της υπάρξεώς μας είναι συγχρόνως μετοχή του όλου ανθρώπου, διά της ιερατικής λειτουργίας του νου, στη «Θεία Λειτουργία» της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας. Όταν δηλ. επικαλούμεθα το όνομα του Κυρίου σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας, δεν επικαλούμεθα μόνο το άγιο βλέμμα Του ή μόνο την ευλογία της «δεξιάς Του». Επικαλούμεθα όλες τις λεπτομέρειες της καθολικής Του ζωής και παρουσίας, όπως βιώθηκαν από τον Ίδιο και συναπετέλεσαν το λυτρωτικό Του έργο που, εξ άλλου, συνοπτικά εκφράζεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας!

    Γι’ αυτό η απαραίτητη συμμετοχή μας στο μυστήριο αυτό είναι, από την άλλη μεριά, η εξασφάλιση της δυνατότητος να επικαλούμεθα το όνομα του Ιησού και να βιώνουμε τη μυστηριακή δραστικότητα του ονόματος αυτού σαν μια πλήρη «Θεία Λειτουργία» μέσα στον «εν ημίν Ναόν του Θεού»! Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι απλώς μια…προσευχή! Είναι κάτι πολύ περισσότερο της προσευχής που κάνουμε για μια καθησύχαση της χριστιανικής μας αυτοσυνειδησίας! Είναι μια πλήρης Θεία Λειτουργία της υπάρξεως…!

    Όντως! Οι δυο μαθητές και απόστολοι του Χριστού, στο θαύμα της θεραπείας του χωλού ανθρώπου, δεν έκαναν μια απλή ενέργεια. Κατά κάποιο τρόπο επετέλεσαν μια «Θεία Λειτουργία»! Με την επίκληση του ονόματος του Ιησού παρέδωσαν τον άνθρωπο αυτό στη μοναδική λυτρωτική διαδικασία, στην ενέργεια της Χάριτος του Θεού που απέρρευσε πλούσια από το Σταυρό του Κυρίου. Εξ άλλου η παράδοση αυτή ήταν για το χωλό άνθρωπο εισαγωγή του στο αδιάλειπτα τελεσιουργούμενο εν Αγίω Πνεύματι έργο της σωτηρίας του ανθρώπου διά του Ιησού Χριστού. Και το έργο αυτό είναι πράγματι μια αδιάλειπτη Θεία Λειτουργία! Γιατί ένα θαύμα μόνο καρπός μιας Θείας Λειτουργίας μπορεί να είναι!

   Η θαυματουργική θεραπεία της παραλυμένης σάρκας -η ζωοποίηση εν Χριστώ Ιησού μιας σωματικής νεκρώσεως- μόνο σαν αποτέλεσμα της λυτρωτικής λειτουργίας της παρουσίας και ζωής του Χριστού μπορεί να εννοηθεί. Συνήθως η επιφάνεια του θαύματος είναι μια απλή ενέργεια ή ένας σύντομος λόγος. Αλλά οι λυτρωτικές εν Χριστώ Ιησού ενέργειες, που ολοκληρώνουν το θαύμα, είναι διαδικασίες μιας Θ. Λειτουργίας…! Το μήνυμα αυτής της ευαγγελικής διαφάνειας είναι φανερό. Τα υπαρξιακά μας προβλήματα μπορούν να θεραπεύονται μέσα στις σκοτούρες και το άγχος τής καθημερινότητας, αν τα παραδίδουμε διά της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού στην αγία τράπεζα της Θείας Λειτουργίας της Ζωής και Παρουσίας του Χριστού …!

    «Και παν ό,τ ι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε». Με τον τρόπο αυτό λειτουργούμε κι εμείς σαν μια Θ. Λειτουργία της υπάρξεως. Γιατί η αδιάλειπτη μετοχή μας στη ζωή και παρουσία του Χριστού μας κάνει να λειτουργούμε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Πηγή

Ερώτηση κρίσεως στον μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο

«Εύγε σε όσους αντιστέκονται δυναμικά στην κατάργηση της Kυριακής αργίας»!

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 Ερώτηση κρίσεως: Τι είναι σημαντικότερο Σεβασμιώτατε; Η αντίδραση για την διατήρηση της Πίστεως, που κατεδαφίζεται καθημερινά από τους Οικουμενιστές, ή η αντίδραση για την διατήρηση της Κυριακής αργίας (που στο κάτω-κάτω είναι θέμα της πολιτείας;). Χωρίς τήν Πίστη, τι θα την κάνετε την αργία; Πότε αντιδράσατε στον ένοικο του Φαναρίου για τις κακοδοξίες του;

«Εύγε», λοιπόν, για την διαφύλαξη της Κυριακής αργίας! Αλλά  για όσους αγωνίζονται για την διαφύλαξη της Πίστεως …διώξεις;

Ενότητα με βάση την Αγιοπατερική Παράδοση ή τις ιδιορρυθμίες εκάστης ομάδος;

  
 Έκκλησις δια ενότητα – Συγκρότησις κοινού μετώπου

Γράφει o κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

   Ἄλλο ἕνα κείμενο περὶ ἑνότητος!  Ἀλλά γιὰ ποιά ἑνότητα ἄραγε μιλᾶ ὁ κ. Κατραμάδος; ΕΝΟΤΗΤΑ στὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση, ἢ ἑνότητα στὶς μεταπατερικὲς ἰδιορρυθμίες τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» ἢ τῆς Γατζέας καὶ τῶν σὺν αὐτῷ; 

   Σὲ ἄρθρο τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» ποὺ ὑπογράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, παρουσιάζονται ἀρκετὰ παραδοξολογήματα!

   Ἀσφαλῶς καὶ τὸ «ουσιαστικόν ερώτημα δεν είναι το “Τις πταίει;”». Ὅλοι φταῖμε, ἄλλος λιγότερο καὶ ἄλλος περισσότερο. Τὸ «οὐσιαστικὸν ἐρώτημα» τὸ ὁποῖον ἀποφεύγετε νὰ ἀγγίξετε καὶ νὰ ἐρευνήσετε (ἀκριβῶς καὶ κυριολεκτικά, “ὅπως ὁ διάβολος τὸ λιβάνι”), εἶναι τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ Ἀπόστολοι, ὁ Κύριος γιὰ τὴ σχέση μας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὴ στάση μας ἀπέναντί τους! Ὅταν τοῦτο δὲν ἐπιτυγχάνεται μποροῦμε νὰ λέμε ὅτι «εις την Εκκλησίαν υπάρχει κοινωνία πίστεως αλλά όχι ενότης, καθώς ο Οικουμενισμός έχει διχάσει το πλήρωμα της Εκκλησίας»;

     Πρωτοπρεσβύτεροι, Ἁγιορεῖτες, καθηγητὲς καὶ ἀρθρογράφοι τῶν διαφόρων ἐντύπων καὶ τοῦ διαδικτύου, ἀρνεῖστε νὰ ἐφαρμόσετε τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ στὸ θέμα αὐτὸ ἀπαξιώνοντας μάλιστα ἐκείνους ποὺ ἔχουν καταθέσει τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση στὸ θέμα, σὲ δημοσιεύματα χιλιάδων σελίδων. Καὶ τοὺς ἀπαξιώνετε μὲ δικολαβίστικες δικαιολογίες, χρησιμοποιώντας ἄλλος τὸν λογισμό του καὶ ἀνακόλουθες ὀρθολογικὲς κρίσεις, ἄλλος προσκλήσεις γιὰ ἑνότητα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπουσιάζει ἡ μετάνοια καὶ τὸ ἁγιοπατερικὸ παράδειγμα, ἄλλος προτάσσοντας τὴν καθηγητικὴ πανεπιστημιακή του αὐθεντία, ἄλλος τὴν φιλοσοφική του ἐμβρίθεια, καὶ ἄλλος ὡς Πάπας τὸ κρίνειν ὅλους καὶ ὅλα!

    Ἡ πρόσκληση γιὰ ἑνότητα ἔχει ἀπὸ χρόνια προταθεῖ, ἀλλὰ δὲν γίνεται δεκτή:

   Ὅλοι οἱ Πατέρες  ποὺ μέσα στὰ Ὀρθόδοξα πλαίσια ἀγωνίζονται ἐναντίον τῆς παναιρέσεως –χωρὶς ἀποκλεισμούς– νὰ συγκεντρωθοῦν καὶ νὰ μὴν φύγουν πρὶν (μὲ βάση τὴν Πατερικὴ διδασκαλία καὶ πρακτική) ἀποφασίσουν περὶ τοῦ πρακτέου.

   Τώρα, ἤδη ἔχουν δημιουργηθεῖ ὁμάδες μὲ παγιωμένες ἀντιλήψεις γύρω ἀπὸ τὸ φλέγον θέμα ποὺ ἐξετάζεται. Καὶ ὅπως φαίνεται, δὲν ὑπάρχει διάθεση νὰ ξεπεραστοῦν οἱ ἀγκυλώσεις. Νὰ εἰδωθεῖ τὸ θέμα Ἁγιογραφικὰ καὶ Ἁγιοπατερικά.  Ἡ πρόταση τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου», ὁ ὁποῖος ἔχει δώσει δείγματα γραφῆς ἀποκλεισμοῦ ὅσων δὲν συμφωνοῦν μαζί του, ὁ ὁποῖος διὰ τῶν ἀρθρογράφων του διδάσκει καινοτομίες καὶ ἀντιπατερικὲς διδασκαλίες στὸ κρίσιμο θέμα της στάσεώς μας ἀπέναντι στὴν αἵρεση –στάσεως ποὺ ἔχει σωτηριολογικὲς συνέπειες– δὲν προσφέρει τίποτα, παρὰ ἕνα ἄλλοθι στὴν «τραυματισμένη ναυαρχίδα» τοῦ ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγώνα!

     Καὶ ναὶ μέν, ὁ ἀπ. Παῦλος (ὅπως μᾶς θυμίζει ὁ «Ο.Τ») γράφει «Παρακαλώ αξίως περιπατήσαι… μετά πάσης ταπεινοφροσύνης … ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη», ἀλλὰ δὲν ἐννοεῖ ὅτι πρέπει νὰ ἀνεχόμαστε καὶ τὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως ἐξ αἰτίας τῶν αὐθαίρετων Οἰκονομιῶν τῶν λεγόμενων «ἀντι-Οἰκουμενιστῶν»!

   

Έκκλησις δια ενότητα – Συγκρότησις κοινού μετώπου

Γράφει o κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

  Ήδη από την επομένην της Κυριακής του Πάσχα ο κατά σύμβασιν χρόνος μετρά αντιστρόφως προς την μεγάλην ημέραν της Πεντηκοστής, όπου θα ακούσωμεν το «εις ενότητα πάντας εκάλεσε». Ήδη από την εποχήν της Παλαιάς Διαθήκης το Εβραϊκόν Πάσχα συνεδέετο αρρήκτως με την Εβραϊκήν Πεντηκοστήν, όπου ο Ισραηλιτικός λαός ωδηγήθη από την λύτρωσιν εις την παράδοσιν του Νόμου. Με την παράδοσιν αυτήν κατέστη πράγματι λαός του Θεού. Ήνωσε δι’ αυτού πνευματικώς τα μέλη ενός λαού, τα οποία έως τότε συνέδεαν μόνον δεσμοί αίματος. Ο Νόμος επέβαλε και δια των διατάξεών του την ενότητα, αλλά εις την καινήν περίοδον της χάριτος δια ποίον λόγον χρειάζεται η Πεντηκοστή; Δεν ήτο αρκετή η παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, δια να έχουν ενότητα οι μαθηταί;

    Προκαλεί απορίαν ότι η λέξις «ενότης» εις την Καινήν Διαθήκην εμφανίζεται μόλις δύο φοράς! Αυτό φανερώνει απουσία ενότητος; Βεβαίως, μελετών κανείς την Κ.Δ. παρατηρεί ότι υπήρχον και διαφωνίαι μεταξύ των Αποστόλων, όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που απουσιάζει η λέξις. Παρά την απουσίαν αυτής η ενότης υπήρχεν ή καλύτερα η ενότης προϋποτίθεται ήδη ως βιουμένη πραγματικότης, όταν τα Ευαγγέλια και αι Επιστολαί συγγράφωνται εις χρόνον, ως είναι γνωστόν, μεταγενέστερον της Αναστάσεως του Κυρίου και της Πεντηκοστής του Παρακλήτου. Υπήρχεν ήδη ενότης, διότι αυτή είναι δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Υπάρχει όμως ενότης σήμερα;

    Γενικώς εις την Εκκλησίαν υπάρχει κοινωνία πίστεως αλλά όχι ενότης, καθώς ο Οικουμενισμός έχει διχάσει το πλήρωμα της Εκκλησίας. Αυτό είναι γνωστόν. Εκείνο όμως που προέκυψεν εσχάτως είναι η διαίρεσις εις όσους αντιστρατεύονται τα σχέδια εκείνων που επιθυμούν να κλονίσουν την Εκκλησίαν. Ο αγών δια την Ορθοδοξίαν σήμερον πάσχει, σταυρούται και οδηγείται εις την αποκαθήλωσιν. Παρά την προς καιρόν «ανάστασιν» του αγώνος, καθώς αρκετοί απλοί χριστιανοί αφυπνίσθησαν εκ του ληθάργου λόγω των γεγονότων του παρελθόντος έτους, ο αγών δεν έχει ανταμώσει ακόμη με την ιδικήν του «πεντηκοστήν». Θα ερωτούσε κανείς: Μα, είναι δυνατόν να πρόκειται δι’ αγώνα πίστεως και να απουσιάζη ο Παράκλητος; Είμεθα ώσπερ οι εθνικοί; Βεβαίως και δεν απουσιάζει το Πανάγιον Πνεύμα, όμως είναι αισθητή η έλλειψις ενότητος.

  Θλίβεται κάθε αγωνιζόμενος Ορθόδοξος βλέπων έριδας, αλληλοκατηγορίας, ασυνεννοησίαν, ψύξιν των καρδιών και πόλωσιν νοοτροπιών. Προειδοποιεί ήδη όλους ο Απ. Παύλος δια την τροπήν που θα έχη αυτή η κατάστασις «ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπ’ αλλήλων αναλωθήτε» (Γαλ. 5,15). Ωστόσο γράφονται –κυρίως εις τα ιστολόγια– πλήθη επί πλήθων σχολίων, τα οποία δεν τιμούν κανένα, ούτε τους συντάκτας των ούτε εκείνους εις τους οποίους απευθύνονται. Η ελευθερία του λόγου βεβαίως είναι μέγιστον αγαθόν, όμως κάθε συζήτησις δια σοβαρά ζητήματα απαιτεί κεφάλαιον, αποθεματικόν, καταπίστευμα και όχι απλώς κατάθεσιν σκέψεων, πολλάκις μάλιστα χωρίς να έχουν διέλθει πρωτίστως από την «κρησάρα» του αμειλίκτου ερωτήματος: θα ωφελήσω η θα βλάψω;

    Οφείλομεν να ενθυμούμεθα πάντοτε πως το γεγονός ότι όλοι σήμερα έχουν την ελευθερίαν να γράφουν δεν σημαίνει ότι ο,τιδήποτε γράφεται είναι ταυτοχρόνως απηλλαγμένον από προσωπικάς ιδεοληψίας η ανεπηρέαστον από οποιανδήποτε εμπάθειαν. Άραγε ελησμονήθη η προτροπή του Αποστόλου των Εθνών «ανεχόμενοι αλλήλων και χαριζόμενοι εαυτοίς, εάν τις προς τινα έχη μομφήν» (Κολ. 3,13);

   Από την άλλην βεβαίως δεν υποστηρίζομεν ότι πρέπει να γράφουν μόνον κάποιοι «επαΐοντες». Τα ζητήματα πίστεως είναι ζητήματα που αφορούν όλους και ο Θεός μπορεί να αναδείξη σοφωτέρους εκείνους, τους οποίους ίσως κάποιοι καταφρονούν. Η ποίμνη είναι του Κυρίου και όχι του τάδε η του δείνα, ώστε να ακολουθή κανείς ακρίτως κάποιον η κάποιους και αυτό ισχύει δι’ όλους. Δυσ­τυχώς όμως παρατηρείται το φαινόμενον όλοι να έχουν ανακηρύξει -σιωπηρώς- εαυτούς ως αυθεντίας!

    Προάγεται ο αγών τοιουτοτρόπως; Όχι. Αντιθέτως πλήττεται η ενότης, διότι αυτή στηρίζεται και ενισχύεται, όταν καθένας αντιληφθή ότι έχει κληθή εις αλληλοσυπληρωματικόν έργον. Ο ένας εκ των Πρωτοκορυφαίων Απ. Παυ­λος μας διδάσκει: «Παρακαλώ ουν υμάς εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω, αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε, μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και πραότητος, μετά μακροθυμίας, ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη… Ενί δε εκάστω ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού» (Εφεσ. 4,1.2.7).

    Δεν εγράψαμεν αυτά όμως, δια να ασκήσωμεν κριτικήν, αλλά κυρίως δια να παροτρύνωμεν εις ενότητα. Έχομεν χρέος όλοι να κατανοήσωμεν ότι δι’ όλα αυτά δεν ευθύνεται ούτε ο οικουμενισμός ούτε οι αιρετικοί ούτε οι Πατριάρχαι ούτε οι Αρχιεπίσκοποι ούτε η «Ιεροσύναξις» της Κρήτης. Το ουσιαστικόν ερώτημα όμως δεν είναι το «Τις πταίει;», το οποίον θα οδηγήση εις νέον κύκλον αντιπαραθέσεων, αλλά το ότι ισχύει δι’ όλους τους αγωνιστάς εκείνον το Παύλειον, το οποίον απευθύνομεν συνήθως προς τους οικουμενιστάς «ούτω δε αμαρτάνοντες εις τους αδελφούς και τύπτοντες αυτών την συνείδησιν ασθενούσαν, εις Χριστόν αμαρτάνετε» (Α  Κορ. 8,12). Πως όμως θα απομακρυνθή και θα αποφευχθή και εις το μέλλον αυτός ο πειρασμός;

   Ο συντονισμός ενός αγώνος απαιτεί ένα όργανον. Η χάραξις πορείας απαιτεί διάλογον. Αν απουσιάζη το πρώτον τότε αναλαμβάνουν όλοι ρόλον ελευθέρων σκοπευτών χωρίς όμως ισχύν. Αν απουσιάζη το δεύτερον τότε δεν υπάρχει χάραξις ορθής πορείας. Ο Θεός παρεχώρησε να υπάρχη ο Ο.Τ., δια να υπηρετηθή ο αγών, ικανοποιών και τας δύο παραμέτρους. Παραλλήλως αποτελεί τόπον, δια να πλησιάζουν αι καρδίαι και να υποχωρούν αι φιλοδοξίαι καθώς δεν δεσπόζει το προσωπικόν όνομα κάποιου, αλλά τίθεται εις την κεφαλίδα εκείνο του «Ορθοδόξου Τύπου», το οποίον συσπειρώνει όλους ως ισοτίμους συνεργάτας, ώστε ο καθένας να προσφέρη αναλόγως με το τάλαντον που του εχάρισεν ο Θεός. Η εικών του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού δεν έχει τεθή εις τον Ο.Τ. μόνον δια ευλογίαν, ούτε όμως και δια να υποβάλη την ιδέαν της ατομικής προσπαθείας, αλλά «ίνα πάντες οι ζηλωταί της ορθοδόξου πίστεως έχωμέν σε άγκυραν και καταφυγήν και προσφύγιον… ο πρώτος έστω τοις άλλοις οδός, και ο τελευταίος σφραγίς αθλήσεως» (Επιστ. Αγ. Μάρκου προς τον Οικ. Πατριάρχην).

   Ως είναι αυτονόητον, κάθε αγωνιστής δύναται να πράξη κατά συνείδησιν και να επιλέξη άλλην οδόν, αρκεί όμως αυτή να οδηγή όντως εις την «πεντηκοστήν», την Παρακλητικήν συνάθροισιν, η οποία προϋποθέτει την εις αλλήλους καταλλαγήν: «Τω συνδέσμω της αγάπης, συνδεόμενοι οι Απόστολοι, τω δεσπόζοντι των όλων, εαυτούς Χριστώ, αναθέμενοι, ωραίους πόδας εξατενίζοντο, ευαγγελιζόμενοι πάσιν ειρήνην» (Ειρμός ε  ὠδῆς Όρθρου Μ. Πέμπτης). Κηρύσσουν οι «πόδες» των Αποστόλων μετά την Πεντηκοστήν αφού «νιφθούν» πρώτα από την χάριν της ταπεινώσεως, που παρέχει το Άγιον Πνεύμα.

Πηγή

«"Πληροφορία" από σύγχρονους Γέροντες, ή ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ από την Αγία Γραφή, τη διδασκαλία και το βίος των Αγίων και από τις Συνόδους της Εκκλησίας;

Του Νικόλα Ζώτου

Τοῦ  Ἰωάννη Ρίζου

Το παρόν άρθρο που αναδημοσιεύσαμε από το ekklisiaonline, δυστυχώς ανακαλύψαμε ότι είναι «κλεψίτυπο»!  Ο πραγματικὸς συγγραφέας του είναι άλλος. Ανήκει στον κ. Ιωάννη Ρίζο και υπάρχει στο βιβλίο του "Ληστες της Θ. Διδασκαλιας", Β΄ Μερος σελ. 181.

Παρουσιάσαμε δεκάδες περιπτώσεις Αγίων

και Ομολογητών που αποτειχίστηκαν

και παραλείψαμε πολλές περισσότερες.

Γιατί δεν αποτειχίστηκαν οι σύγχρονοι Άγιοι

   Κάποιοι περιμένουν κάποιους πράγματι άγιους Γέροντες να πάρουν «πληροφορία» από τον Θεό για να σημάνουν την Αποτείχιση. Θέλω να καταγράψω ότι πουθενά δεν συνάντησα οι πρωταγωνιστές των αποτειχίσεων να δηλώνουν ότι προέβησαν σε Αποτείχιση επειδή έλαβαν «πληροφορία» από τον Θεό. Οδηγός τους ήταν η Αγία Γραφή, η διδασκαλία και ο βίος των Αγίων, οι Σύνοδοι και οι Ιεροί Κανόνες. Αυτή η «πληροφορία» από τον Θεό! 

    Σήμερα όμως δεν μας συμφέρει και πολύ να διδασκόμαστε από την ανόθευτη Πατερική διδασκαλία και ψάχνουμε για κάποιες βολικές λύσεις και διεξόδους. Συχνά αυτές τις διεξόδους μας τις προσφέρουν γέροντες και παιδαριογέροντες της εποχής μας.

   

 Γράφει ο π. Διονύσιος Τάτσης:

  «Γέμισε η Εκκλησία μας με «Γέροντες» … «Συνήθως είναι ιερομόναχοι, αλλά και κοσμικοί αρχιμανδρίτες, που έχουν διαβάσει πολλά για τους πραγματικούς Γέροντες και αναμασώντας τους λόγους τους ή διηγούμενοι τα του βίου τους, δημιουργούν ψευδαισθήσεις στους ανυποψίαστους και αποκτούν και οι ίδιοι φήμη εναρέτου και θεοφώτιστου γέροντα, ενώ δεν έχουν κανένα από τα γνωρίσματα των αγίων Γερόντων.  Το αποτέλεσμα είναι πολλοί αδελφοί να παγιδεύονται στην επικίνδυνη προσωπολατρία και αντί να ανοίγει ο νους τους και να προχωρούν στον πνευματικό δρόμο της κατά Χριστόν ζωής, μένουν προσκολλημένοι σε μερικά τυπικά πράγματα, εξωτερικά και ανούσια, και καθησυχάζουν τη συνείδησή τους πως τάχα προοδεύουν, αφού τηρούν τα όσα τους λένε οι «γέροντές» τους … Η φιλοδοξία τους είναι να έχουν πνευματικά τέκνα, πειθαρχικά, άβουλα και να συνεργούν στο όποιο έργο τους, είτε μοναστηριακό είναι αυτό είτε ενοριακό. Οι άνθρωποι που συνήθως τους ακολουθούν δεν είναι σε θέση να αποκαλύψουν την υποκρισία τους.   Έχουν περιορισμένη πληροφόρηση, δεν κάνουν πολλές σκέψεις και σύρονται από τον αλάθητο «γέροντά» τους, κάνοντας υπακοή και συγχρόνως διατηρούν όλες τις κοσμικές και αμαρτωλές τους συνήθειες. Επικαλούνται συχνά τον «γέροντά» τους όταν συνομιλούν με άλλους αδελφούς στην προσπάθειά τους να τους πείσουν ότι οι όποιες δικές τους αποφάσεις για μικρά και μεγάλα θέματα της προσωπικής τους ζωής και όχι μόνο, είναι ορθές και κανένας δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει ή να τις κρίνει αρνητικά, αφού έχουν την ευλογία του «γέροντά» τους.   Προφανώς πρόκειται για αρρωστημένη ευσέβεια, η οποία πρέπει να καταπολεμείται από τους πνευματικούς».[452]

   Πολλοί γέροντες λοιπόν χρησιμοποιούν το επιχείρημα της μη αποτειχίσεως των σύγχρονων Αγίων (Παϊσίου, Πορφυρίου) από την

Χωρίς υπολογισμούς...

Πηγή

Με καμάρι το διαφημίζουν κιόλας ότι είναι "Ουρά" των παπικών οι "Ορθόδοξοι"! ---Η νέα "εκκλησία" είναι εδώ!

     Ὁ π. Γεράσιμος Φραγκουλάκης, ποὺ συμμετεῖχε καὶ κάτι σὰν σύμβουλος τοῦ Πατριάρχη στὴν Κολυμπάριο Σύνοδο, τὸν βλέπουμε στὴν ἱστοσελίδα τῆς «Ὀρθόδοξης» Ἐκκλησίας τῆς Γερμανίας νὰ συμμετέχει μαζὶ μὲ ἄλλους ἱερωμένους σὲ γιορτὲς τῶν Παπικῶν!  Κι ὄχι μόνο συμμετέχει, ἀλλὰ αὐτὸ διαφημίζεται καὶ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἐνορίας!!!

   Στην έδρα του στην πόλη Hildesheim που βρίσκεται 35 χλμ νότια του Αννοβέρου γιόρτασε την Πρωτομαγιά του 2017, τα 25 χρόνια από την εις επίσκοπο χειροτονία του ο Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος Norbert Trelle. 
     Από την ενορία μας παρέστη επισήμως προσκεκλημένος ο π. Γεράσιμος Φραγκουλάκης.

Ο π. Γεράσιμος με τον Επίσκοπο της Σερβικής Εκκλησίας στη Γερμανία Σέργιο

Ο Άγιος Πλάτων ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Αχρίδος

   Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Πλάτων (Γιοβάνοβιτς) γεννήθηκε στὸ Βελιγράδι τὸ 1874. Μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐγκυκλίων μαθημάτων του συνέχισε τὶς σπουδές του στὴ Μόσχα καὶ τὸ 1901 ἐπέστρεψε στὴ Σερβία, ὅπου ἔγινε ἡγούμενος τῆς μονῆς Ρακόβιτσα κοντὰ στὸ Βελιγράδι. Παράλληλα δίδασκε στὸ ἐκκλησιαστικὸ σεμινάριο τοῦ Βελιγραδίου.

   Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Α’ Παγκοσμίου πολέμου ἔμεινε στὴ Σερβία καὶ ἀνέλαβε τὴ διακονία τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν πληγέντων. Τὸ 1938 ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος καὶ τὸ 1939 μετατέθηκε στὴν Ἐπισκοπὴ τῆς Μπάνια Λούκα στὸ βόρειο μέρος τῆς Βοσνίας.,

   Ὅταν ὁ Χίτλερ, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Β’ Παγκοσμίου

Η αγία Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς

   Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Εἰρήνη ἄθλησε κατὰ τὸν 4^ο αἰώνα μ.Χ. Ἦταν θυγατέρα τοῦ Λικινίου, ποὺ ἦταν βασιλιὰς κάποιου μικροῦ βασιλείου, καὶ τῆς Λικινίας. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδὼν καὶ ἀρχικὰ ὀνομαζόταν Πηνελόπη. Ὅταν ἡ Ἁγία ἔγινε ἕξι ἐτῶν, ὁ πατέρας της Λικίνιος τὴν ἔκλεισε σὲ ἕνα πύργο καὶ ἀνέθεσε τὴν διαπαιδαγώγησή της σὲ κάποιον γέροντα, ὀνόματι Ἀπελλιανό, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγραψε τὰ ὑπομνήματα τοῦ μαρτυρίου αὐτῆς.

   Μία νύχτα ἡ Εἰρήνη εἶδε τὸ ἑξῆς ὅραμα: μπῆκε στὸν

Αντιστάσεως μη ούσης, όχι μόνο αιρετίζει, αλλά αναγγέλλει προκλητικά τις κακόδοξες ενέργειές του!

Νέα οἰκουμενιστικὴ ἀσέβεια!

Ανήμερα του Σταυρού ο Οικουμενικός Πατριάρχης στους Ρωμαιοκαθολικούς

Πριν στεγνώσει το μελάνι για τα πρόσφατα οικουμενιστικά ατοπήματα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου με τις συμπροσευχές με τον Πάπα Φραγκίσκο στην Αίγυπτο ήρθε η είδηση για τα επόμενα!

Ο κ. Βαρθολομαίος λοιπόν επέλεξε να περάσει την σπουδαία για την Χριστιανοσύνη ημέρα του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) με τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Μπολόνια.

Την είδηση της επίσκεψης του Ορθόδοξου προκαθημένου έδωσε στη δημοσιότητα στην ιστοσελίδα της η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή της Μπολόνια. Διόλου τυχαίο δεν είναι βέβαια πως λίγες μέρες πριν από τον Οικουμενικό Πατριάρχη την ίδια πόλη θα επισκεφθεί ο Πάπας Φραγκίσκος.

Συγκεκριμένα στην ιστοσελίδα αναφέρεται πως:

“Η Αρχιεπισκοπή και η πόλη της Μπολόνια, που περιμένουν ήδη με χαρά την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου την 1η Οκτωβρίου, θα έχουμε τη χαρά να καλωσορίσουμε επίσης τις ημέρες 13–15 Σεπτεμβρίου την Αυτού Αγιότητα Βαρθολομαίο Α΄, Αρχιεπίσκοπο

Κύριοι της Π.Ε.Θ.: Τι σόι θεολόγοι είστε όταν δεν τολμάτε να καταδικάσετε την αίρεση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ του Ιστολογίου "Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ" στο ΚΑΛΕΣΜΑ της ΠΕΘ (για την εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη)

Λάβαμε πριν λίγες ώρες πρόσκληση από την ΠΕΘ για να στηρίξουμε την εκδήλωση για την "παιδεία"... στην Θεσσαλονίκη.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ:

Επειδή κουραστήκαμε να απαντάμε στα εμαιλ τους αλλά αυτοί να μην λαμβάνουν υπόψη τι τους γράφουμε,
καλούμε ΔΗΜΟΣΙΑ πλέον την ΠΕΘ να τοποθετηθεί επιτέλους για την (ψευδο)Σύνοδο της Κρήτης.

Κρίμα και ντροπή! Νέο επεισόδιο στο σήριαλ των διωγμών μοναχών στο Άγιο Όρος-Καταγγελία για διάρρηξη και κατάληψη στο κελί του π. Μακαρίου.

Οι προθέσεις-ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι διάφανες: Ὅπως ὅλοι οἱ θεομάχοι αἱρετικοί, ἔχουν ἐνσπείρει τὸν φόβο στοὺς Μοναχοὺς ποὺ ἀντιστέκονται στὴν ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ!

Ἤδη πολλοὶ μοναχοὶ δειλιάζουν καὶ ὀπισθοχωροῦν (δεχόμενοι ἀφόρητες πιέσεις καὶ ἐκβιασμούς) καὶ καθὼς μάλιστα οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς δὲν τοὺς στηρίζουν καὶ παίζουν τὸ παιχνίδι τῶν Οἰκουμενιστῶν, κοινωνώντας μαζί τους!

Ἀλλὰ ἔστω καὶ οἱ λίγοι,  ἀντιστέκονται, ὅπως ὁ μοναχὸς Μακάριος, ποὺ καταγγέλλει τὶς κατάπτυστες ἐνέργειες Ἁγιορειτῶν, πειθηνίων ὀργάνων τοῦ Βαρθολομαίου!

Πρῶτα σὲ ΔΙΑΡΡΗΞΗ καὶ μετὰ σὲ ΚΑΤΑΛΗΨΗ προχώρησε ἡ Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου στὸ κελὶ τοῦ π. Μακαρίου, ἐπειδὴ δὲν μνημονεύει τὸν Πατριάρχη, ἐφαρμόζοντας τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ!!!

Μεγάλη αναστάτωση στους κύκλους όσων έχουν επιλέξει την “αγία ανυπακοή” εντός Αγίου Όρους αλλά και εκτός από αυτό έχουν προκαλέσει νέες πληροφορίες που διαρρέονται στο διαδίκτυο και σύμφωνα με τις οποίες στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι διωγμοί εναντίον όσων αντιδρούν στα οικουμενιστικά σχέδια του Οικουμενικού Πατριάρχη και των ομοίων του.

Την περασμένη Παρασκευή 28 Απριλίου, λοιπόν, διαβάζουμε ότι προχώρησαν και σε ΚΑΤΑΛΗΨΗ (μετά από ΔΙΑΡΡΗΞΗ) του κελιού του π. Μακαρίου!

Διαβάζουμε στην επίσημη ανακοίνωση του π. Μακαρίου:

«Ενώ υπάρχουν κατατεθημένες διά Δικαστικού Επιμελητού δύο νόμιμες Εφέσεις ΚΑΤΑ τών δύο ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ και άκυρων αποφάσεων τής Γεροντικής Συνάξεως τής Μονής Κουτλουμουσίου, ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ και ΕΚΔΙΩΞΗΣ ΜΟΥ, από την Μονή της Μετανοίας μου, και ενώ βρισκόμουν για προσωπικές μου υποθέσεις εκτός Αγίου Όρους, πληροφορήθηκα τηλεφωνικώς από Μοναχούς μέσα από το Άγιον Όρος, ότι τις πρωινές ώρες της Πέμπτης 14/27-3,

 κάποιοι Πατέρες της Κουτλουμουσίου με πολλή «αγάπη» καί «ταπείνωση» όπως οι ίδιοι ευθαρσώς ομολογούν ότι έχουν, παρουσία του Αστυνόμου Π. Δ. του τμήματος τών Καρυών,

διέρρηξαν την κλειδαριά της πόρτας του Καθίσματος τού Αγίου Νικολάου καί το κατέλαβαν βεβηλώνοντας το!

Όσο για εμάς συν Θεό, κάναμε το κατά δύναμιν και φυλάξαμε τον κανόνα των Αγίων της Εκκλησίας.

Δέν παραδώσαμε οικειοθελώς τό Κάθισμα του Αγίου Νικολάου, κάνοντας κάποιο συμβιβασμό μέ την Αίρεση και τους Αιρετικούς· εν ώρα Κρίσεως δεν θα μας το ζητήσει αυτό ο Χριστός.

Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ:

   «ΑΝ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ, ΝΑ ΜΗ ΤΟΥΣ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΘΥΡΑ. ΑΝ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΕΙΣΕΛΘΟΥΝ ΣΤΗ ΜΟΝΗ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΝ, ΑΘΩΟΙ ΕΙΣΤΕ, ΜΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΣΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑ.

ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΔΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΚΑΙ ΝΑ ΨΑΛΕΤΕ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΤΕ, ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ ΑΥΤΟΣ ΒΕΒΗΛΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ (ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΨΕΥΔΟΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ), ΔΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΡΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ».

«…ΕΠΕΙΔΗ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ, (σχόλιο: σήμερα ΒΑΡΘΟΛΛΟΜΑΙΟΥ-ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ) ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΗ ΠΟΙΜΝΗ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΗΔΗ “ΦΟΝΕΥΣΕ” ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ.

ΓΝΩΡΙΖΕ, ΟΤΙ ΕΓΩ ΚΑΤΑΦΡΟΝΩ ΚΑΘΕ ΚΙΝΔΥΝΟ
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΥΣΩ ΚΑΘΕ ΕΡΓΟ ΜΟΥ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΠΛΗΤΤΩ ΕΚΕΙΝΟΝ ΜΕ ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ».

ΟΣΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ.

Χριστός Ανέστη

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός”.

__________________

Υ.Γ. "pentapostagma": Υπενθυμίζεται πως την περασμένη εβδομάδα η Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου εξέδωσε ανακοίνωση-απάντηση στα δημοσιεύματα περί διώξεων Κελλιωτών μοναχών υποστηρίζοντας πως «δεν νοείται μέλος του Κοινοβίου να αποφασίζει την διακοπή της πνευματικής κοινωνίας με την αδελφότητα και εντούτοις να θέλει να παραμείνει εντός της Μονής». Σημειώνει δε πως η στάση των εν λόγω μοναχών δεν αποτελεί «ομολογία πίστεως», αλλά αντιθέτως «η πεισματώδης αντίπραξη, οι παλληκαρισμοί και οι λαϊκίστικες καταγγελίες είναι συμπεριφορές αντίθετες προς την ορθόδοξη πίστη και το ήθος των Αγίων».

Πηγή

Σημ. «Π.Π.»: Ἡ παραπάνω τοποθέτηση, βέβαια, τῆς Μονῆς Κουτλουμουσίου, ἀποδεικνύει τὴν φοβερὴ πτώση τοῦ Ἡγουμένου καὶ τῶν μοναχῶν της!  Ὄχι μόνο ἡ «Ἱερὰ» Μονὴ ψεύδεται,  διαστρέφοντας τὴν Ἱ. Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἰδιαίτερα τοῦ Μοναχισμοῦ (ὅπως ἀποδεικνύει στὸ παραπάνω κείμενο ὁ μ. Μακάριος), ἀλλὰ καὶ χαρακτηρίζει «παλληκαρισμοὺς» καὶ «λαϊκίστικες καταγγελίες» τὸν ἀγώνα τῶν μοναχῶν κατὰ τῆς αἱρέσεως, μὲ τὴν ὁποία τὸ Μοναστήρι ταυτίστηκε. Κρίμα καὶ ντροπή!