Ουδείς (από τους Οικουμενιστές Επισκόπους) της προπαρασκευαστικής επιτροπής έχει μιλήσει για τη γνώμη των πιστών!

Τριγμοί για την Πανορθόδοξη-Κύριλλος:

  Υπάρχουν ίντριγκες και υπόγεια ρεύματα

Πηγή: agioritikovima

Του Μάνου Χατζηγιάννη 

Την εικόνα που κάποιοι κύκλοι στα υψηλά κλιμάκια της Ορθοδοξίας θέλουν να περάσουν σχετικά με τις δήθεν ομαλές  προετοιμασίες της πολυθρύλητης Πανορθόδοξης Συνόδου καταρρίπτει με παρέμβασή του ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών. Σε ηχηρότατη παρέμβασή του μιλάει ακόμη και για πολιτικές παρεμβάσεις! 

Ο κ. Κύριλλος χωρίς να μασάει τα λόγια του, χωρίς να "απαγορεύει" τις δημοσιογραφικές ενημερώσεις και αντιλαμβανόμενος την ουσία της κατάστασης πίσω από τις κλειστές πόρτες των συνεδριάσεων για την προετοιμασία της Πανορθόδοξης μιλάει ξεκάθαρα για ίντριγκες και υπόγεια ρεύματα!

 Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης Μόσχας δήλωσε ότι η Πανορθόδοξη Σύνοδος θα διεξαχθεί μεν στην Κωνσταντινούπολη το 2016, αλλά οι προετοιμασίες για αυτήν δεν είναι τόσο απλές.

"Αν όλα πάνε καλά, η Σύνοδος θα διεξαχθεί το 2016,"  είπε ο Πατριάρχης σε μια τελετή όπου τιμήθηκε με διδακτορικό της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας.

Στην ιστορική Σύνοδο θα συζητηθούν θέματα όπως η σχέση μεταξύ εκκλησίας και της κοινωνίας και οι απόψεις των πιστών σε σύγχρονα προβλήματα, είπε και η δήλωση του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα μιας και ουδείς μέχρι τώρα από τους μεγαλοκλαρούχους της προπαρασκευαστικής επιτροπής έχει μιλήσει για τη γνώμη των πιστών! 

"Όπως πάντα γύρω από ιστορικά γεγονότα υπάρχουν ορισμένες ίντριγκες, υπόγεια ρεύματα και προσπάθειες για επιρροή, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων. Το βλέπουμε όλοι ιδίως σε σχέση με την ουκρανική κρίση", δήλωσε ο Πατριάρχης.

Κατά τα λοιπά αναφέρθηκε στο θέμα της Μέσης Ανατολής, τονίζοντας ότι η μαζική έξοδος των χριστιανών από την περιοχή αυτή διαταράσσει την τοπική ισορροπία  και χρησιμεύει ως πρόσφορο έδαφος για τον εξτρεμισμό.

«Στη Συρία, 400 χριστιανικές εκκλησίες καταστράφηκαν μόνο και μόνο επειδή σε κάποιους δεν αρέσει το γεγονός ότι η χριστιανική κοινότητα ζει ιστορικά εκεί», είπε ο Πατριάρχης Κύριλλος.

Κυριακή του παραλύτου, Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Στο χρυσωρυχείο ούτε την πιο ασήμαντη φλέβα δεν θα δεχόταν να περιφρονήση κανένας κι ας προξενή πολύν κόπο η έρευνά της. Έτσι και στις θείες Γραφές δεν είναι χωρίς βλάβη να προσπεράσης ένα γιώτα ή μια κεραία. Όλα πρέπει να εξετάζωνται. Το άγιο Πνεύμα τα έχει πει όλα και τίποτα δεν είναι ανάξιο σ' αυτές. Πρόσεξε λοιπόν τι λέει ο Ευαγγελιστής κι εδώ: Αυτό πάλι ήταν το δεύτερο σημείο που έκανε ο Ιησούς, πηγαίνοντας από την Ιουδαία στην Γαλιλαία. Και δεν πρόσθεσε βέβαια έτσι απλά τη λέξη «δεύτερο», αλλά τονίζει ακόμα περισσότερο το θαύμα των Σαμαρειτών. Δείχνει ότι, μόλο που έγινε και δεύτερο σημείο, δεν είχαν φτάσει ακόμα στο ύψος εκείνων που τίποτα δεν είδαν (των Σαμαρειτών) αυτοί που έχουν δει πολλά και θαυμάσει. Ύστερ' απ' αυτά ήταν εορτή των Ιουδαίων. Ποιά εορτή; Η εορτή της Πεντηκοστής, νομίζω, και ανέβηκε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα. Συστηματικά τις γιορτές βρίσκεται στην πόλη. Απ' τη μια για να φανή πως εορτάζει μαζί τους, απ' την άλλη για να τραβήξη κοντά του τον απλό λαό. Γιατί αυτές τις μέρες γινόταν περισσότερη συρροή των πιο απλών. Υπάρχει στα Ιεροσόλυμα η προβατική κολυμβήθρα,

Η νέα Εκκλησία είναι εδώ! (Σε λίγο, με την ανοχή των Ποιμένων θα είναι παντού).

Η ανάρμοστη συμπεριφορά του αρχιμανδρίτη π. Φιλούμενου Κοσμαδάκη

Πηγή: "Κατάνυξις"

Λάβαμε την παρακάτω επιστολή από τη συντονιστική επιτροπή αγώνος της ενορίας του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης, εναντίον της δίωξης του π. Νικολάου Μανώλη

Σήμερα Πέμπτη 30 Απριλίου 2015 και περί ώρα 11η πρωινή, στη συμβολή των οδών Κ. Γκράτζιου και Ολυμπιάδος στην ενορία του Ι.Βυζ.Ν. Προφ. Ηλία Θεσσαλονίκης, εθελοντικά οργανώσαμε μια μικρή ομάδα κυριών της ενορίας μας, για τη διανομή εντύπου προς ενημέρωση των συνενοριτών μας για τις θλιβερές εξελίξεις σχετικά με την υπόθεση του πατρός Νικολάου Μανώλη. Το έντυπο περιείχε αποκλειστικά, την δημοσιευθείσα ήδη εδώ ανοιχτή επιστολή μας, με σκοπό να ενημερωθούν περαιτέρω και ενορίτες που δε διαθέτουν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Κυρίως άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, που ενδιαφέρονται ειλικρινώς εναγωνίως και με πόνο ψυχής για την αποκατάσταση του πατρός Νικολάου στην ενορία μας.

Κατά μήκος της οδού Κ. Γκράτζιου, κάθε Πέμπτη, γίνεται λαϊκή αγορά και την άνωθεν αναφερθείσα ώρα στο σημείο εκείνο ήταν δύο από τις κυρίες της εθελοντικής ομάδας. Τότε προς έκπληξη των δύο κυριών, εμφανίστηκε από το απέναντι πεζοδρόμιο ο Αρχιμανδρίτης π. Φιλούμενος Κοσμαδάκης, προϊστάμενος του Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού, άρχισε να τις φωτογραφίζει με το κινητό του τηλέφωνο εντελώς απροκάλυπτα. Οι κυρίες παραξενεύτηκαν και δεν έδωσαν σημασία γιατί ο π.Φιλούμενος, αφού έβγαλε τις φωτογραφίες απομακρύνθηκε.

Δυστυχώς είχε άλλες διαθέσεις και επιστρέφοντας δεν αρκέστηκε στη φωτογράφηση αλλά πλησίασε εν εξάλλω τις δύο κυρίες, οι οποίες σημειωτέον στελέχωναν επί δεκαετία και πλέον, την ερανική επιτροπή της ενορίας μας και τις επιτέθηκε φραστικά, με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και με τρόπο ανάρμοστο για το σχήμα του. Τις επιτέθηκε προσωπικά χαρακτηρίζοντάς τες άθεες, ιαχωβούδες, υποκρίτριες κ.α. Απειλούσε δε πως οι φωτογραφίες τους θα πάνε κατευθείαν στη Μητρόπολη.

(σημ. Κατάνυξης: Ενημερώνουμε τον π. Φιλούμενο, πως είναι αδίκημα να φωτογραφίζεις κάποιον χωρίς την συγκατάθεσή του και μάλιστα να τον απειλείς ότι θα κοινοποιήσεις τη φωτογραφία του. Αδίκημα επίσης, θα πρέπει να γνωρίζει ο πατήρ, είναι να μαγνητοφωνείς κάποιον ή να βιντεοσκοπείς χωρίς την συγκατάθεσή του και μετά να κοινοποιείς το υλικό αυτών των πράξεων, απειλώντας μάλιστα).

Αναστατώθηκε τόσο ο κόσμος που τον παρακολουθούσε αποσβολωμένος, όσο και οι επαγγελματίες της λαϊκής αγοράς που παρακολουθούσαν έναν ιερέα να βρίσκεται εκτός εαυτού. Προκλήθηκε μποτιλιάρισμα, κυκλοφοριακό πανδαιμόνιο με κορναρίσματα και εκνευρισμό των διερχόμενων οδηγών, που δεν πτόησαν όμως τον εν λόγω ιερέα. Οι κυρίες προσπαθούσαν να τον καθησυχάσουν λέγοντας πως μοιράζουν ενημερωτικά έντυπα στους ενορίτες για την εξέλιξη της υποθέσεως του πατρός Νικολάου Μανώλη, δεν διαπράττουν κάποιο έγκλημα, ή κάποια παράνομη πράξη. Η απάντησή τους τον εξόργιζε περισσότερο και αφού “τις τα έψαλλε”, έφυγε.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας έσπρωξε έξω από το Ναό, τη μία από τις δύο κυρίες που πήγε να ανάψει ένα κερί, με τρόπο αυταρχικό και απαράδεκτο. Το να απαιτήσει ιερέας από μια ενορίτισσα να βγει έξω από το Ναό, να της απαγορέψει δηλαδή την είσοδο και μάλιστα να την απωθεί με τα χέρια του προς την έξοδο, είναι φαινόμενο πρωτοφανές και πέρα από κάθε λογική. Οι χαρακτηρισμοί, οι συκοφαντίες και η προσωπική επίθεση ετούτη τη φορά, ήταν χειρότεροι από το επεισόδιο το πρωί στη λαϊκή. Στο Ναό ήταν μόνον άλλη μία κυρία και δύο παιδιά, οπότε ο π. Φιλούμενος αισθάνθηκε πως μπορεί να συμπεριφερθεί με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο. Ωρυόταν πως η εν λόγω ενορίτισσα, τον κατασκοπεύει αν ανοίγει το Ναό πρωί απόγευμα και αν τελούνται οι ακολουθίες!!! Το εξωφρενικό είναι πως επανέλαβε την απειλή: “ ...Έχω βίντεο που αποδεικνύει πως έρχεσαι κάθε μέρα στο Ναό (!!!) να με κατασκοπεύεις αν κάνω ακολουθίες…” με λόγια που δε λέγονται και δε γράφονται

Ποιος είσαι πάτερ μου και συμπεριφέρεσαι με αυτόν τον τρόπο; Τσιφλίκι σου είναι ο Ναός μας; Μας βρήκες πάτερ στην ενορία, δε σε βρήκαμε. Καλό θα ήταν να αναθεωρήσεις τη στάση σου γιατί ως λαϊκοί έχουμε κι εμείς δικαιώματα και δυνατότητες. Σεβόμαστε το σχήμα σου αλλά δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι κατά αυτό τον τρόπο!

Επί του θέματος όμως έχει επιληφθεί η αστυνομία και η διαμαρτυρία μας επέχει θέση αμέριστης συμπαράστασης στην εν λόγω ενορίτισσα.

Η εξέλιξη αυτή μας θλίβει και μας στεναχωρεί βαθύτατα. Αποκαλύπτει όμως και το παρασκήνιο πίσω από την ταλαιπωρία του πατρός Νικολάου, καθώς και την θέση του πατρός Φιλουμένου, που απέδειξε σήμερα ποιος ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ.

Εμείς εκφράζουμε με κάθε τρόπο και σε κάθε τόνο:

“Αγωνιζόμαστε για την επιστροφή του πατρός Νικολάου στην οργανική του θέση, όπου ΜΑΖΙ με τον πατέρα Φιλούμενο, να εργάζονται στον αμπελώνα του Κυρίου για το ποίμνιο, ορθοτομώντας το λόγο της αληθείας”.

Ευχόμαστε ο άγιος Προφήτης Ηλίας, να γαληνέψει τον πατέρα Φιλούμενο, να μετανοήσει και να ζητήσει συγγνώμη από τις ενορίτισσές του για τη στάση του, πριν τα πράγματα οδηγηθούν στο μη παρέκει.

Κι ὅμως μόλις χθές, ὁ π. Νικόλαος μᾶς ἔβριζε ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο "Κατάνυξις"

Κυριακή του Παραλύτου, Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πηγή:  alopsis

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε' 1-16)

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι’ αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί.

Μακάριος είναι ο άνθρωπος που δε γογγύζει όταν υποφέρει, αλλ’ εξετάζει τις αιτίες με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό. Πού θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει αυτός που πάσχει;

Θα τις βρει είτε μέσα του είτε στους γονείς του και στους γείτονές του. Ο βασιλιάς Δαβίδ υπόφερε για τις δικές του αμαρτίες. Ο Ροβοάμ για τις αμαρτίες τού πατέρα του, του βασιλιά Σολομώντα. Οι προφήτες υπόφεραν για τις αμαρτίες των συμπατριωτών τους.

Αν αυτός που πάσχει έψαχνε διεξοδικότερα και βαθύτερα τις αιτίες των βασάνων του, πού θα τις έβρισκε; Σίγουρα θα τις συναντούσε στην ολιγοπιστία του προς το Θεό ή σε κάποιο σκοτεινό και κακό πνεύμα, σ’ ένα μαύρο σκοτάδι χωρίς φως ή στη στοργική και θεραπευτική πρόνοια του Θεού. Εδώ θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει εκείνος που ψάχνει διεξοδικότερα και βαθύτερα. Ο Αδάμ κι η Εύα υπόφεραν από την ολιγοπιστία τους στο Θεό· ό δίκαιος Ιώβ από το σκοτεινό και κακό πνεύμα τής πονηρίας· ο τυφλός νέος άνθρωπος, που ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του, για τη δόξα τού Θεού και για τη δική του αιώνια ανταπόδοση.

Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν’ αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους. Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι’ αυτές. Έτσι όταν τον

Να γιατί ο Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος δεν πολεμά τον Οικουμενισμό αλλά καταδικάζει τους αντιοικουμενιστές

Ο π. Νικόλαος Μανώλης αγωνίζεται κατά του Οικουμενισμού και διώκεται από τον Μητροπολίτη Θεσ/νίκης. Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του, παρότι αγωνίζεται με αντι-πατερικό τρόπο, αφού «κοινωνεί» με αυτόν και τους άλλους Οικουμενιστές που καταγγέλλει ως παναιρετικούς! Αυτή την κοινωνία, την θεωρεί ως “ανωτερότητα”, “διάκριση” και αγώνα ”εντός της Εκκλησίας”! Ενώ όσους εφαρμόζουν την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, και απομακρύνονται από τους Οικουμενιστές, θεωρεί ως εκτός Εκκλησίας!

Αναρτούμε την νέα ανάρτηση του ιστολογίου «Κατάνυξις» με τίτλο:

Να γιατί ο Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος

δεν πολεμά τον Οικουμενισμό

αλλά καταδικάζει τους αντιοικουμενιστές

  Μια απάντηση στο γιατί συνεχίζει την δίωξη κατά του π. Νικολάου Μανώλη: Δεν υποφέρει να έχει στον σύνολο των ιερέων του και έναν τέτοιον “φανατικό”. Κυρίως γιατί δεν κλείνει το στόμα του. Έχει άποψη και θέσεις ενάντια στις οικουμενιστικές πρακτικές και αυτό ο μητροπολίτης δεν το σηκώνει...

Ιερείς όμως της μητρόπολής του, που να διαλαλούν τα φιλοπαπικά τους συναισθήματα από του άμβωνος, μια χαρά τους δέχεται...

 Άλλους που χρησιμοποιούν παπικές πρακτικές στις ακολουθίες των ναών τους με συμφωνικές ορχήστρες, μια χαρά τους προωθεί…

Συμφωνική ορχήστρα σε Ι. ναό Θεσ/κης

Εκείνους που συμμετέχουν σε συμπροσευχές στον φράγκικο Ναό “της ασπίλου Συλλήψεως”, μια χαρά τους ανέχεται!
Να έχει φιλοπαπικούς - οικουμενιστές καθηγητές στην επιστημονική ομάδα του περιοδικού της μητροπόλεως “Αγ. Γρηγ. Παλαμάς”... κανένα πρόβλημα.

Το να οδηγεί ο ίδιος τον αιρετικό πατριάρχη των Αρμενίων προς προσκύνηση στο ιερό βήμα του μητροπολιτικού Ναού, τη θεωρεί μια χαρά κίνηση...

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης να τοποθετηθεί.

Σε παλαιότερη συνέντευξή του (Μάρτιος 2013) που είχαμε αναρτήσει εδώ, στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρο»και στον δημοσιογράφο Τραϊανό Χατζηδημητρίου, αποκαλύπτει τα εξής φιλοοικουμενιστικά του. Δίνει μια πολλή... ενδιαφέρουσα εξήγηση στο γιατί το ορθόδοξο πλήρωμα δεν δέχεται τις παραχωρήσεις στα θέματα της Πίστεως! Φανερώνει μία πτυχή των αισθημάτων του ενάντια στους αντιοικουμενιστές που τους θεωρεί φανατικούς!

Δημοσιογράφος: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης πήγε στην ενθρόνιση του νέου Πάπα στη Ρώμη. Χίλια χρόνια, ως το 1054, η Εκκλησία έζησε από κοινού και άλλα χίλια χρόνια ζει χωριστά. Υπάρχει περίπτωση στο μέλλον να αποδώσει ο διάλογος περί ενότητας των Εκκλησιών ή είναι μια διαδικασία «να 'χαμε να λέγαμε»;

κ. Άνθιμος: Ο διάλογος πάντοτε είναι χρήσιμος. Τον είχε ξεκινήσει ο μεγάλος Πατριάρχης Αθηναγόρας. Ενώ δεν οδήγησε σε θεαματικά αποτελέσματα, συνέτεινε στο να είναι πιο ήπιες οι σχέσεις των δύο Εκκλησιών. Υποχώρησε η ουνία, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Να γίνεται λοιπόν ο διάλογος, αλλά από πλευράς του πληρώματος της Εκκλησίας, υπάρχει μια δυσκολία να γίνουν παραχωρήσεις στα βασικά θέματα της Πίστεως.

Να σας πω όμως ακόμη κάτι που είναι πολύ σημαντικό: το Βατικανό είναι κράτος, δεν είναι μόνον Εκκλησία. Εχει και στην Ελλάδα πρέσβη. Η ισχύς του είναι παγκόσμια. Εμείς είμαστε εθνικές Εκκλησίες. Αυτό είναι ένα μείον για την Ορθοδοξία. Γι' αυτό βλέπετε, ενώ ένας ήταν ο Πατριάρχης, ο Κωνσταντινουπόλεως, μόνον αυτός λέγεται Οικουμενικός, μετά έγινε και ο Ρωσίας λόγω πληθυσμού, ακολούθησαν και ο Βουλγαρίας, ο Ρουμανίας, ο Σερβίας. Ονομάστηκαν Πατριάρχες. Αυτή η πολυδιάσπαση δυσκολεύει τα πράγματα για να φτάσουν σε ένα σημείο, ιδιαίτερα από την πλευρά των φανατικών που δε θέλουν διάλογο με το Βατικανό. Ωστόσο με ένα πνεύμα ευαγγελικό και χριστιανικό, νομίζω ότι αυτός ο διάλογος αλλά και η επικοινωνία ιδιαίτερα σε μια τέτοια εόρτια στιγμή (σ.ιστ. εννοεί την ενθρόνιση του νέου πάπα), είναι χρήσιμα.

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Ευαγγ. Ιωάν. 5,7), Του μητροπολίτη Φλωρίνης (†) Αυγουστίνου Καντιώτη

 ΟI  EΡHMOI

«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…» (Ἰω. 5,7)

 

Τίνος, ἀγαπητοί μoυ, εἶνε ἡ φωνὴ αὐτή; Τὸ ἀκούσα­τε σήμερα στὴ θεία λειτουργία, ὅ­ταν ὁ ἱερεὺς διάβασε τὴν περικοπὴ ποὺ ἐξιστο­ρεῖ ἕ­να ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ ποὺ διαλαλοῦν τὴ θεότητά του. Μόνο σκοτεινὲς ψυχὲς ὅπως οἱ γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι τολμοῦν νὰ τ᾿ ἀμφισβητοῦν. Οἱ πιστοὶ ἀκοῦνε τὸ Εὐαγγέλιο σὰν φωνὴ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κάθε λέξι του —τί λέω;—, κάθε ψηφίο του φυτεύεται στὴν καρδιά τους σὰν λουλούδι τοῦ παραδείσου.

* * *

Ὁ Κύριος ἦρθε στὰ Ἰεροσόλυμα. Καὶ πῆγε στὸ σπίτι τοῦ πόνου ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐ­λέους τοῦ Θεοῦ, στὴ Βηθε­σδὰ ὅπως λεγόταν στὰ ἑβραϊκά. Τί ἦταν ἡ Βη­θεσδά; Μία μικρὴ φυσικὴ λίμνη κον­τὰ στὴν προβατικὴ πύλη, πρὸς τὸ βόρειο τεῖ­χος τῆς πόλεως, ποὺ τὰ νερά της κάποιες στι­γμὲς ἀ­ποκτοῦσαν ἰαματικὴ ἰδιότητα. Κατὰ δι­αστήματα ἡ ἐ­πι­φάνειά της ἀ­ναταρασσόταν ἀ­πὸ ἄγγελο Κυρίου, καὶ ὁ ἀ­σθενὴς ποὺ θὰ πρόφθανε νὰ πέ­σῃ πρῶτος στὸ νερὸ θεραπευόταν ἀ­μέσως, ὅποια κι ἂν ἦταν ἡ ἀσθένειά του. Ἡ θε­ραπεία ἦταν ἀπὸ τὸ Θεό, ὄχι ἀπὸ τὸ νερό. Γι᾽ αὐτὸ γύρω ἀπ᾽ τὴ λίμνη συνωστί­ζον­ταν πλῆθος ἀσθενεῖς, κάτω ἀπὸ πέντε στοές, κ᾽ ἐκεῖ περίμεναν μὲ ἀγωνία τὴν ταραχὴ τοῦ νεροῦ.
Ὁ Κύ­ριος σὰν ἕνας ἄγνωστος ἐπισκέπτεται αὐτὸ τὸ βασίλειο τοῦ πόνου. Ἐκεῖ ἦταν τὸ δει­­γμα­τολόγιο ὅλων τῶν χρονίων καὶ ἀνιάτων ἀ­σθενειῶν· ἐκεῖ ἕνας τυφλὸς ἐν­τείνει τὴν ἀκοή του ν᾿ ἀ­κούσῃ πότε θὰ ταραχθῇ τὸ νερό, ἕνας κουφὸς ἐντείνει τὴν ­ὅρασί του νὰ δῇ πότε θ᾽ ἀρχίσῃ ὁ κυματισμός, ἕ­νας κουτσὸς κάθεται στὸ χεῖλος ἕτοιμος νὰ κάνῃ τὸ σωτήριο ἅλμα, μιὰ μάνα κρατάει στὴν ἀγκαλιὰ τὸ ἄρρωστο παιδί της χλωμό, κίτρινο, μὲ ὄψι θανάτου…
Σὲ ὅλους ῥίχνει τὸ βλέμμα μὲ ἄπειρη συμ­πάθεια Ἐκεῖνος ποὺ εἶ­πε «Δεῦτε πρός με πάν­τες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀ­ναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11,28). Ἀλλ᾿ ἀπ᾿ ὅλους περισσό­τερο τὴν προσοχὴ τοῦ Θεανθρώπου ἑλκύει ἕ­νας παράλυτος. Ἦταν πράγμα­τι ὁ πιὸ δυστυχισμέ­νος. Ἂν στὴ Βηθε­σδὰ κρατοῦ­σαν μητρῷο τῶν ἀ­σθε­νῶν, αὐτὸς ἦ­ταν ὁ ἀρχαιότερος. 38 ὁλόκλη­ρα χρό­νια ἔμενε κάτω ἀπ᾽ τὶς στοές. Στὸ δι­­άστημα αὐ­τὸ εἶδε πολλοὺς νὰ ἔρχων­ται ἀσθε­νεῖς καὶ νὰ φεύγουν ὑγιεῖς. Ἀλλ᾿ αὐ­τὸς σὰν ἄλ­λος Προμηθέας ἔμενε καθηλωμένος ἐκεῖ. Ὁ μέγας Ἄγνωστος τὸν πλησιάζει. Μὲ λεπτὴ εὐγένεια τὸν ἐ­ρωτᾷ· «Θέ­λεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Κι ὁ παρά­λυ­τος ἀ­­παντᾷ· «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…» (Ἰω. 5,7)!
Μὰ τί λές, ἄνθρωπε; δὲν κατοικεῖς στὴν ἔ­ρημο· κατοικεῖς σὲ μιὰ πόλι μὲ 200 χιλιάδες κατοίκους. Ἀ­νάμεσα σ᾽ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕ­νας νὰ σὲ βοηθήσῃ;… Οὔτε ἕνας δυσ­τυχῶς. Ἰερουσαλήμ, ἱερὴ πόλις τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ μὲ τὸν μεγαλοπρεπῆ ναό σου, κρίμα στοὺς τόσους ἱε­ρεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς καὶ φαρισαί­ους σου! Προσ­εύχονται δημοσίᾳ, θυσιάζουν ἀ­γέλες ζῴων, καῖνε τόννους λιβάνι, δὲν ἔχουν ὅ­­μως αἰσθαν­θῆ τὸ χρέος τῆς ἀγάπης σ᾽ ἕνα συνάνθρωπο. Ὅλοι τὸν ἔχουν διαγράψει ἀπὸ τὴ μνήμη τους. Ἔρημος ἀπὸ συγγενεῖς καὶ φί­λους, πλησίαζε νὰ συμπληρώσῃ 40 χρόνια θη­τείας στὸ βασίλειο τοῦ πόνου, καὶ καμμιά ἐλ­πίδα ἀπολύσεως δὲν φαινόταν. Ἕνας μόνο θὰ τὸν ἀπέλυε ὁριστικὰ ἀπὸ τὸν πόνο· ὁ θάνατος!
«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ἀλλ᾿ ὦ παράλυτε τῆς Βηθεσδά, σκούπισε τὰ δάκρυά σου· ἔ­­φθασε ἡ ὥρα τῆς λυτρώσεώς σου. Ξέρεις ποιός εἶν᾽ αὐτὸς ὁ ἄγνωστος ποὺ στέκει ἐμπρός σου; Ἂν τὸν ἀναγνώριζες, θὰ σκιρτοῦσες ἀπὸ χα­ρὰ καὶ θὰ τοῦ ἔλεγες· —Κύριε, ἐσύ, ποὺ σὲ ζη­τῶ τὶς ἡμέρες καὶ τὶς νύχτες τῶν πόνων μου, τώρα εἶσαι ἐμπρός μου; Καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Κυρίου θὰ ἔλεγε· —Παιδί μου! Ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι, οὔ­­τε κι αὐτοὶ ποὺ λέγονται εὐσεβεῖς, δὲν ἦρθαν κοντά σου, ἐγὼ ὁ Δημιουργός σου ἔγινα ἄν­θρωπος, γιὰ νὰ βρεθῶ καὶ σωματικὰ δίπλα σου. Ἀπὸ σήμερα μὴ παραπονιέσαι, ἔχεις Ἄν­θρωπο, ποὺ ἂν θέλῃς εἶνε ἕτοιμος νὰ σοῦ δώ­σῃ ὅ,τι δὲν μποροῦν νὰ σοῦ δώσουν, κι ἂν ἀ­κόμη ἔσπευδαν νὰ βοηθήσουν, ὅλα τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ὑγεία τοῦ σώματος εἶνε τὸ μικρότερο ποὺ δίνω· ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ γαλήνη τῆς συνειδήσεως, ἡ σύνδεσι μὲ τὸν οὐρανό, ἡ ἐλπίδα τῆς αἰωνίου ζωῆς, αὐτὰ εἶνε τὰ μεγάλα δωρήματά μου!

* * *

«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ἀλλὰ ἡ φωνὴ αὐτὴ ἀκούγεται —ἀλλοίμονο— καὶ σήμερα ἀ­πὸ παντοῦ. Μία σύγχρονη Βηθεσδὰ προβάλλει πάλι, ὄχι μὲ πέντε ἀλλὰ μὲ μύριες στοὲς δυστυχούντων. Καὶ ποῦ δὲν ἀκούγεται ἡ φω­νὴ «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»; Κάνετε, ἀγαπητοί μου, μερικὲς ἐπισκέψεις ὅπως ὁ Κύριος στὰ ὑπόστεγα τῆς Βηθεσδά, καὶ θὰ τὴν ἀκούσετε. Ἐπισκεφθῆτε τὴ μαυροφορεμένη γυναῖ­κα καὶ μητέρα ποὺ μοιάζει μὲ τὴν Παναγία, ἐ­πισκεφθῆτε τὶς οἰκογένειες τῶν δυστυχούν­των καὶ τῶν πενθούντων, ἐπισκεφθῆτε τὰ νοσοκομεῖα, ἐπισκεφθῆτε τὶς φυλακές…
«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ὦ σεῖς, ποὺ κάθε βράδυ πλημμυρίζετε τὰ κέντρα διασκεδάσεων καὶ πίνετε καὶ παίζετε καὶ μεθᾶτε καὶ ὀργιάζετε καὶ μέσα σὲ λίγες ὧρες καῖτε ποσὰ ἀμύθητα, σταθῆτε μιὰ στιγμὴ νὰ σᾶς ρωτήσω· Εἶστε ἄνθρωποι μὲ καρδιά, εἶστε Χριστιανοὶ μὲ πίστι; Ποῦ ζῆτε; Καὶ ἂν ἀκόμη κατοικούσατε μακριὰ καὶ δὲν βλέπατε ἀλλ᾿ ἀκούγατε μόνο τὸ δρᾶμα τῶν ἀδελφῶν σας, θά ᾽πρεπε νὰ σταματήσετε τὴ διασκέδασι, νὰ κρεμάσετε τὰ ὄργανα καὶ νὰ πῆτε μεταξύ σας· Ἐκεῖ ὁ κόσμος καίγεται, ἐμεῖς ἐδῶ γλεντᾶμε; θὰ εἴμαστε ἀνάξιοι νὰ λεγώμαστε Χριστιανοί, ἂν δὲν συντονίσουμε τὴ ζωή μας μὲ τὴ ζωὴ τοῦ ἀ­δελφοῦ μας ποὺ πάσχει… Εἶνε ἐξοργιστικὴ πρόκλησι ἡ ἀμέριμνη καὶ σκανδαλώδης διασκέδασι τῶν ἄλλων. Γι᾽ αὐτοὺς ταιριάζει νὰ ἐ­παναλάβουμε τὸ γνωστό· Ἀλλοίμονο σ᾽ ἐκείνους ποὺ γελοῦν ὅταν οἱ ἄλλοι κλαῖνε!
Ὁ πόνος τῆς ἐγκαταλείψεως καὶ τῆς ἐρημί­ας ἐκφράζεται ζωηρὰ στὰ μάτια τῶν ὀρφανῶν παιδιῶν. Καὶ βασίλισσα ἀκόμη νὰ τὰ πάρῃ στὰ γόνατά της καὶ νὰ τὰ χαϊδέψῃ, δὲν παρηγοροῦν­ται· ζητοῦν τὴ μητέρα τους.
«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ἰδιαιτέρως στὶς μέρες μας ἡ φωνὴ αὐτὴ ἀκούγεται ἀπὸ πολλοὺς νέους ποὺ εἶνε θύματα τοῦ κλονισμοῦ τοῦ γάμου καὶ τῆς διαλύσεως τῆς οἰκογενείας. Στεροῦνται τὴ θαλπωρὴ καὶ τὴ φροντίδα τοῦ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος. Ἀλλὰ νὰ τὸ ξέ­ρουμε· αὐτὸ ποὺ ζοῦν εἶνε κάτι τρομερό, αὐ­τὸ ἐκκολάπτει τοὺς μεγάλους αὐριανοὺς ἐγ­κληματίες. Τὸ ἀδύνατο αὐτὸ παιδί, ποὺ ἐγκαταλελειμμένο περιφέρεται σὰ σπουργίτης στοὺς δρόμους καὶ βλέπει ἀπέναντί του μιὰ κοινωνία νὰ ὀργιάζῃ καὶ ν᾽ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ μέλλον του, θὰ μεγαλώσῃ μὲ μῖσος ἐναντίον της, γιατὶ τοῦ φέρθηκε ἀπάνθρωπα, σὰν μητρυιά, στὰ πιὸ τρυφερά του χρόνια, καὶ θὰ γίνῃ εὔ­κολη λεία ἐκμεταλλευτῶν. Ἀπὸ τέτοιους νέους καὶ παιδιὰ ἁλιεύει ὁ Ἑωσ­φόρος τρομεροὺς συνεργάτες του, Ἰοῦδες τῆς θρησκείας καὶ Ἐφιάλτες τῆς πατρίδος. Ἐκεῖνοι ποὺ διέπραξαν τὰ στυγερώτερα ἐγκλήματα ἦταν ὡς ἐ­πὶ τὸ πλεῖστον παιδιὰ διαλυμένων οἰκογενει­ῶν, ψυχὲς ποὺ ἔμειναν χωρὶς παρακολούθησι· δὲν εἶχαν κανένα νὰ τοὺς πονέσῃ, νὰ τοὺς συμβουλέψῃ, νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Γι᾽ αὐτοὺς χρειάζονται οἱ Μυριὴλ τοῦ Οὑγκώ.
Γι᾽ αὐτὸ ὅσοι διαθέτουν τὰ μέσα ἔχουν τερά­στιες εὐθῦνες· ἂς σπεύσουν ὅσο ὑπάρχει και­ρὸς ὅπου ἀκούγεται πόνος καὶ ἂς κάνουν σύν­θημα τῆς ζωῆς τὸ ὡραῖο πρόγραμμα τοῦ Ἰώβ· «Ὑπῆρξα», λέει, «μάτι γιὰ τυφλούς, πόδι γιὰ κουτσούς, πατέρας γιὰ ὀρφανούς, καὶ διέσωσα φτωχὸ ἀπ᾽ τὰ χέρια τυράννου» (βλ. Ἰὼβ 29,15-16).

* * *

Ἀγαπητοί μου! Ἂς ἐντυπώσουμε μέσα μας τὸ δίδαγμα ἀπὸ τὴ φράσι «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» καὶ ἂς τρέξουμε ὅπου ὑπάρχει ἀνάγ­­κη βοηθείας, πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς. Δὲν ὑ­πάρχει ἄνθρωπος, ὅσο φτωχὸς κι ἂν εἶνε, ποὺ νὰ μὴ μπορῇ νὰ προσφέρῃ κάτι σ᾽ ἕνα συν­άνθρωπό του. Καὶ λίγες ἀκόμη λέξεις, ὅ­ταν βγαίνουν ἀπὸ καρδιὰ ποὺ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον, στάθησαν πολλὲς φορὲς ἱκανὲς νὰ συγ­κρατήσουν ἀπὸ τὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου ψυ­χὲς ποὺ εἶχαν ἀπελπιστῆ.
Ἂν πάλι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι βρισκώμαστε σὲ πόνο καὶ μένουμε ἔρημοι κ᾽ ἐγκαταλελειμμένοι κι ἀπὸ τὰ χείλη μας εἶνε ἕτοιμο νὰ βγῇ τὸ παράπονο «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», ἂς φανοῦμε γενναῖοι. Δὲν εἴμαστε μόνοι. Ποιός τὸ εἶπε; Ἂς στρέψουμε τὸ βλέμμα στὸν Ἐσταυρωμένο, τὸν Βασιλέα τοῦ πόνου καὶ τῆς ὀδύνης, καὶ ἂς ποῦμε τὴ μυστικὴ προσευχή·
Κύριε! Ὁ σταυρός σου μὲ γεμίζει θάρρος καὶ χαρά. Κι ἂν ὅλοι μ᾿ ἐγκαταλείψουν, κι αὐτὴ ἀ­κόμη ἡ μητέρα ποὺ μὲ γέννησε, ἀρκεῖ ἐσὺ νὰ μὴ μ᾿ ἐγκαταλείψῃς. Καὶ «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανά­του ἐὰν πορευθῶ» (Ψαλμ. 22,4), δὲν θὰ αἰσθανθῶ τὴ μόνωσι καὶ τὴν ἐγκατάλειψι. Διότι ἐσύ, Κύριε, τὸ εἶπες καὶ ὁ λόγος σου εἶνε ἀληθινός· «Ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28,20)· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

῾Ραδιοφωνικὴ ὁμιλία, ἡ ὁποία μετεδόθη ἀπὸ τὸν Σταθμὸ Λαρίσσης τὴν 30-4-1950.

Και βρίσκεται στο βιβλίο «Ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός», Βόλος 1950, σ. 216κ.ἑ.

Απάντηση σε αποτειχισθέντα θεολόγο, Χρήστος Κ. Λιβανός

Μας εστάλη από τον κ. Χρήστο Λιβανό άρθρο δια του οποίου απαντά σε σχόλιο του ιστολογίου μας (εδώ). Το δημοσιεύουμε με την επισήμανση ότι με την απάντησή του αποδεικνύει εκείνο που είναι πλέον εμφανές στο χώρο των αντι-Οικουμενιστών και των ανησυχούντων πιστών:

Έχουν την καλή ανησυχία, αλλά αγνοούν ή έχουν παραπληροφορηθεί από τους πνευματικούς τους, για την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μας, για θέματα εκείνα που σχετίζονται με την αίρεση, και ιδίως με την  παναίρεση του Οικουμενισμού.

(Τούτο απεδείχθη περίτρανα στην στημένη Ημερίδα του Πειραιώς που οργάνωσε ο κ. Σεραφείμ, στην οποία οι αντι-Οικουμενιστές εψεύστησαν ασυστόλως και αποδεδειγμένα, διέστρεψαν αλλά και κακοποίησαν ανέντιμα τους Αγίους Πατέρες).

Ευχαριστούμε τον κ. Λιβανό που μας δίνει την ευκαιρία να απαντήσουμε (με τη σειρά μας) και να αποδείξουμε ότι, οι θέσεις που αναιρεί (κι έχει την εντύπωση πως είναι δικές μας) δεν είναι παρά οι θέσεις των …Αγίων Πατέρων!!! Θα παραθέσουμε τα κείμενά τους κι ελπίζουμε να πεισθεί στην διδασκαλία τους.  

Τις ημέρες αυτές δημοσιεύθηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» και σε θρησκευτικά ιστολόγια άρθρο, διά του οποίου ο υποφαινόμενος ήλεγχε προκλητικές δηλώσεις δύο μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος και γενικότερα την επισκοπική αφωνία και απραξία έναντι της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

Με αφορμή το άρθρο αυτό σχολιογράφος με τα αρχικά Π.Σ. έγραψε στο ιστολόγιο «Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση» το ακόλουθο σχόλιο, το οποίο αναδημοσιεύθηκε και σε άλλα ομόφρονα ιστολόγια:

«Λυπούμαστε που ο αγαπητός κ. Λιβανός, στοιχώντας στην αντιπατερική τακτική που χάραξαν οι αντι-Οικουμενιστές, επισημαίνει το πρόβλημα θεωρητικά, αλλά πρακτικά κάνει ό,τι οι Επίσκοποι των οποίων την τακτική καταγγέλλει: Δεν απομακρύνεται, δηλαδή, από τους παναιρετικούς Οικουμενιστές, όπως έκαναν οι Άγιοι. Δεν κάνει ό,τι έκαναν οι Άγιοι Γρηγόριος Παλαμάς και Μ. Αθανάσιος, τους οποίους προτείνει ως παράδειγμα.

»Κατηγορεί τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ότι φοβάται το θρόνο του, και δεν συνειδητοποιεί ότι κι αυτός έχει παραλύσει από ένα άλλο φόβο: Μήπως μείνει μακριά από την “εκκλησία των πονηρευομένων" και των κοινωνούντων με αυτήν!

»Γνωρίζει πολύ καλά τον Ι. Κανόνα, αλλά και την διδασκαλία των Αγίων, ότι οι απομακρυνόμενοι από τους αιρετικούς (οι Αποτειχιζόμενοι), συντελούν "το κατά δύναμιν" για να αποφύγει η Εκκλησία το ΣΧΙΣΜΑ με την Αλήθεια, συντελούν και αποτρέπουν την καθολική επικράτηση της παναιρέσεως. Κι όμως, προτιμά να κοινωνεί με όλους αυτούς (στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που διαμένει) των οποίων κατά καιρούς καταγγέλει τα Οικουμενιστικά αίσχη!

»Ας θυμηθεί τί έκαναν οι 3 μητροπολίτες και το Άγιον Όρος στα αμφιλεγόμενα τότε, νηπιακά Οικουμενιστικά ανοίγματα του Αθηναγόρα, κι ας ακολουθήσει το παράδειγμα των Αγίων, εφόσον είχε την τόλμη (με το παραπάνω άρθρο του) να ελέγξει για παρόμοιες παραλείψεις τους δυό Μητροπολίτες».

Αν και δεν συνηθίζω να απαντώ σε σχόλια ιστολογίων, όχι διότι τα υποτιμώ και τα περιφρονώ, αλλά διότι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο, τον οποίο δεν διαθέτω, θα απαντήσω στον κ. Π.Σ. (από τα αρχικά του ονόματος συμπεραίνω, ότι πρόκειται για τον γνωστό θεολόγο κ. Παναγιώτη Σημάτη). Και θα απαντήσω πρώτον διότι, αν και δεν γνωρίζω προσωπικώς τον σχολιογράφο, εν τούτοις εκτιμώ τους πολυετείς αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας και εναντίον του Οικουμενισμού, και δεύτερον, διότι πολλοί αποτειχισμένοι μιμούνται δυστυχώς τους Παλαιοημερολογίτες, όχι βεβαίως στην δημιουργία σχίσματος (διότι η αποτείχιση δεν είναι σχίσμα), αλλά στην επίμονη και φορτική άσκηση πιέσεων, με υπερβάλλοντα ζήλο και ανάρμοστη πολλές φορές συμπεριφορά, προς πιστά και συνειδητά μέλη της Εκκλησίας να τους μιμηθούν και να αποτειχιστούν και αυτά μη υπαρχουσών των αναγκαίων προϋποθέσεων και συνθηκών παντού και πάντοτε για μια τέτοια αποτείχιση.

Με κατηγορεί ο κ. Π.Σ., διότι δεν απομακρύνομαι από τους οικουμενιστές, όπως έκαναν οι Άγιοι. Τον ερωτώ: Σήμερα δεν υπάρχουν άγιοι; Εάν δεν υπάρχουν, τότε η Εκκλησία έπαυσε να έχει λόγο υπάρξεως, διότι ο κυριότερος σκοπός της είναι η δημιουργία αγίων. Εάν δεν υπάρχουν άγιοι, τότε πιθανόν να επίκειται συντόμως και το τέλος του κόσμου, διότι σύμφωνα με τον λόγο κάποιου αγίου, όταν παύσουν να υπάρχουν άγιοι τότε θα έλθει και το τέλος του κόσμου.

 Αλλά, δόξα τω Θεώ, στις ημέρες μας, παρά την πρωτοφανή αποστασία μας, ο Θεός δεν μας έχει εγκαταλείψει και χαρίζει ακόμη στην Εκκλησία Του αγίους. Τρείς από αυτούς, ο άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, ο άγ. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης και ο άγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης, ανακηρύχθηκαν άγιοι και επισήμως, άλλων δε, όπως των μακαριστών Ιακώβου Τσαλίκη και Φιλοθέου Ζερβάκου, επίκειται, όπως διαδίδεται, συντόμως και η δική τους  ανακήρυξη και κατάταξη. Υπάρχουν δε και εκείνοι, οι οποίοι έχουν αναγνωριστεί ως άγιοι όχι από την Διοικούσα Εκκλησία, αλλά από την συνείδηση του Ορθοδόξου πληρώματος.

 Εφόσον λοιπόν υπάρχουν και σήμερα άγιοι, αλήθεια, την οποία ελπίζω ο κ. Π.Σ. να μην αμφισβητεί, ερχόμεθα στο δεύτερο ερώτημα: Πρέπει οι χριστιανοί να ακολουθούν το παράδειγμα των παλαιών μόνον αγίων ή και των συγχρόνων; Ασφαλώς και των συγχρόνων, εφόσον βεβαίως