''Tράπεζα'' δανειζόμενων νοσοκομειακών κρεβατιών...

Εκείνη, στα εβδομήντα έξι της.

Εκείνος, γεμάτα ογδόντα.

Εκείνη, ευτυχώς, όρθια ακόμη.   

Εκείνος, εδώ και πέντε χρόνια, καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου από βαρύ εγκεφαλικό. Το μισό του κορμί δεν ορίζεται. Είναι εντελώς παράλυτο.

Πάνω στο άβολο χαμηλό εναμισάρι η καθημερινή του φροντίδα καταντάει ολόκληρο μαρτύριο για την υπέργηρη αγαπημένη του.

Όσο δυνατός και να είναι κανείς, πόσο μπορεί να αντέξει σκυμμένος τόσο χαμηλά, για να ταΐσει, να δώσει νερό, να σκουπίσει τα δάκρυα και τον ιδρώτα, να αλλάξει τα λερωμένα ρούχα, να σαπουνίσει και να πλύνει τις ευαίσθητες περιοχές, να λούσει, να χτενίσει και να κάνει τόσα άλλα πράγματα,  που έχει ανάγκη ένας παράλυτος άνθρωπος; 

Το σώμα το ημιπληγικό γίνεται πολύ βαρύ. Ασήκωτο! Όσοι έχουνε φροντίσει άνθρωπο με ημιπληγία πάνω σε συνηθισμένο κρεβάτι, ξέρουνε πολύ καλά τι τραβάει κανείς σ' αυτές τις περιπτώσεις.

Υπάρχουν, όμως, μερικά πράγματα, που μπορούν να ελαφρύνουν κάπως την κατάσταση και να διευκολύνουν όχι μονάχα τον ασθενή αλλά και τους δικούς του, που τον περιποιούνται. Όπως, για παράδειγμα, ένα κατάλληλο στρώμα και ένα κρεβάτι ψηλό, σαν και εκείνα που έχουμε στα νοσοκομεία.

Το καλό το στρώμα -αερόστρωμα ή άλλης κατασκευής- ξεκουράζει το ακίνητο κορμί και απαλύνει τους πόνους.

Το κρεβάτι το νοσοκομειακό προσφέρει εύκολες αλλαγές στις θέσεις του σώματος και κάνει την φροντίδα του ασθενούς πιο εύκολη και πιο  αποτελεσματική.

Το πρόβλημα, όμως, εδώ, είναι το δυσβάσταχτο κόστος. Ζούμε σε καιρούς χαλεπούς και οι πιο πολλές οικογένειες αδυνατούν, δυστυχώς, να καλύψουν την απαιτούμενη δαπάνη. Σημειωτέον ότι το ειδικό κρεβάτι δεν χορηγείται μέσω Ταμείων στους ημιπληγικούς.(*)

Είναι όμως λόγος αυτός για να αφήσουμε παράλυτους συνανθρώπους μας, να βασανίζονται τόσο σκληρά;

Με μια απλή αλλά προσεκτική ματιά φαίνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι απροσπέλαστο. Υπάρχει λύση και μάλιστα πατροπαράδοτη και οικονομική.

Πατροπαράδοτη, γιατί αναφερόμαστε στην πανάρχαια Ελληνική αρετή της Συλλογικής Ευθύνης, και οικονομική, διότι με την Συλλογική παρέμβαση το κόστος, μέσω κατάλληλων χειρισμών, μπορεί ακόμα και να μηδενιστεί.

Ο παππούς μας ο Ευριπίδης, απευθυνόμενος στον Αλκιβιάδη, είχε πει: ''Η πρώτη προϋπόθεση της ευτυχίας είναι να γεννηθείς σε μια λαμπρή πόλη''.

Εάν πράγματι επιθυμούμε κι εμείς να λέμε ότι ζούμε σε μια πόλη λαμπρή, δεν μένει παρά να αποδείξουμε εμπράκτως, ότι οι πολίτες της ευτυχούν. Ότι οι αξιωματούχοι της Πόλης νοιάζονται πραγματικά για τις ανημπόριες και τα βάσανα των πολιτών.

Να γιατί θεωρούμε την Πόλη, δηλαδή τον Δήμο,  ως την πλέον αρμόδια συλλογικότητα, που θα μπορούσε να χαρίσει ανακούφιση στους εμπερίστατους ημιπληγικούς συμπολίτες μας. Πολύτιμη εν προκειμένω θα μπορούσε να αναδειχθεί επίσης και μια καλή συνεργασία ανάμεσα στους Δήμους και τις Ενορίες, οι οποίες βρίσκονται πιο κοντά στον πόνο και έχουν ήδη εντοπίσει όλες αυτές τις περιπτώσεις ανάγκης.  

Ίσως κάποιοι, δικαιολογημένα, ρωτήσουν: Και πού θα βρουν οι Δήμοι τόσα χρήματα, ώστε να εξασφαλίσουν νοσοκομειακά κρεβάτια για όλους τους ημιπληγικούς;  

Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε δύο κυρίως πράγματα, διότι μια αδικαιολόγητη αρχική απογοήτευση είναι ικανή να μας οδηγήσει τελικά στην απραξία. Το πρώτο είναι ότι, σε κάθε Δήμο, οι περιπτώσεις ημιπληγικών δεν είναι αναρίθμητες. Και το δεύτερο, και ίσως το πιο σημαντικό, ότι δεν χρειάζεται να αρχίσουμε κατευθείαν με αγορές νέων κρεβατιών. Κινητοποιώντας την αγάπη και το φιλότιμο των πολιτών, μπορούμε να ξεκινήσουμε  με την αξιοποίηση της ήδη υπάρχουσας παρακαταθήκης. Και ποια είναι αυτή;   

Πρόκειται για τα κρεβάτια εκείνα, τις περπατούρες, τις πατερίτσες και τα αναπηρικά καροτσάκια, που κάποτε έτυχε να τα έχουμε ανάγκη και τώρα είναι παρατημένα, κακήν κακώς, μέσα σε αποθήκες και υπόγεια.

Με μια πολύ ελαφρά συντήρηση, όλος αυτός ο παροπλισμένος υγειονομικός εξοπλισμός μπορεί άνετα να ξαναμπεί σε χρήση, διότι πρόκειται για είδος που δεν φθείρεται εύκολα.

Είναι κρίμα, τέτοια πολύτιμα και πανάκριβα εργαλεία, να χρησιμοποιούνται για έναν μονάχα ασθενή και στη συνέχεια να πετιούνται στα άχρηστα. Και ας μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα από αυτά αγοράστηκαν με δαπάνες των ασφαλιστικών μας ταμείων. Δηλαδή, από την τσέπη μας.

Σε μια Ελλάδα των μνημονίων, με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και με ανασφάλιστους, που ξεπερνάνε τα  τρία εκατομμύρια, είναι ολοφάνερο ότι οι ανάγκες των ημιπληγικών αδελφών μας, μέρα με την ημέρα, όλο και θα περισσεύουν.

Γι' αυτό και το ποθούμενο είναι να δημιουργηθεί σε κάθε Δήμο της Πατρίδας μας μια ''τράπεζα'' δανειζόμενων  νοσοκομειακών κρεβατιών και άλλων συναφών ειδών, η οποία  θα απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και ταυτόχρονα θα αποκλείσει έμπρακτα, σε θέματα υγείας, κάθε ελλοχεύουσα διάκριση ανάμεσα σε φτωχούς και πλουσίους.

Ο μεγάλος μας ιστορικός, ο Πλούταρχος, μας διδάσκει διαχρονικά: ''Υγιεία τίμιον, αλλ' ευμετάστατον''. Τουτέστιν, η υγεία είναι πολύτιμη, αλλά ευμετάβλητη. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν και πότε θα έρθει και η δική μας σειρά...

_____________________________________________________

(*) http://orthopediclife.com/el/content/6-paroxes-tameivn

29.7.2014

“Μακρὰν τῆς ὁδοῦ τῶν ἁγίων Πατέρων...”: Η σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας!!!

1990 ΥΠΟΔΟΧΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓ. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Ι. Μ. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

    ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΤΟΥ 1990, ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΕ ΜΑΝΔΥΑ ΑΠΟ ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΑΠΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ 
  Συγκινημένος ο ηγούμενος τον υποδέχεται και τον προσφωνεί.

   Σήμερα αυτοί οι πατέρες που τόσο ψηλά έχουν την Ορθοδοξία γιατί σιωπούν και υποδέχονται αδιαμαρτύρητα τον πατριάρχη στο Αγιον Όρος; Η σιωπή λέει ο Γέροντας αγωνιστής ιεράρχης π. Αυγουστίνος Καντιώτης είναι έγκλημα.

 Πηγή: "Κατάνυξις"

Ο φύλακας άγγελος αποχωρεί απο το Ναό, όπου λειτουργούν αιρετικοί!

[Ἡ μετάφραση καὶ τὰ σχόλια μὲ πλάγια καὶ ἐντὸς

εἰσαγωγικῶν, εἶναι τοῦ ἁγιορείτη μοναχοῦ

Νικοδήμου Μπιλάλη,τοῦ ὁποίου στὶς 17 Ἰουλίου

Τελέστηκε τὸ τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνον].

Ὁ Μ. Βασίλειος μὲ τὴν ἐπιστολή του αὐτή, ἀπαντᾶ στοὺς πρεσβυτέρους τῆς Νικοπόλεως, ποὺ ἦτο Μητρόπολις τῆς Μικρᾶς Ἀρμενίας. Ἡ ἐπιστολή –ποὺ ἐγράφη σὲ καιρὸ αἱρέσεως– περιέχει κάποιες ἀλήθειες, ποὺ εἶναι χρήσιμες στὸν καιρὸ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς), τῆς ἐσχάτης αἱρέσεως τῆς ἱστορίας (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος), τῆς «πιὸ μεγάλης αἱρέσεως, ποὺ ἔχει μέσα της ὅλες τὶς αἱρέσεις» (μητροπ. Γόρτυνος Ἱερεμίας).

Τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζαν τότε οἱ πιστοὶ τῆς Νικοπόλεως ἦταν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Φρόντων «ἐγκατέλειψε τὴν Ὀρθοδοξίαν, γενόμενος ὄργανον τῶν Ἀρειανῶν, χάριν τοῦ “δυστήνου δοξαρίου”» (“Δύστηνον δοξάριον”=ἀθλία καὶ ποταπὴ δόξα. Ἡ φράσις ἔχει γίνει παροιμιώδης καὶ λέγεται περὶ τῆς ἀρχιερατικῆς ράβδου, ἤτοι τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος).

Οἱ Νικοπολίτες, ὅμως, δὲν τὸν ἀποδέχτηκαν ὡς Ἐπίσκοπο, καὶ γι’ αὐτή τους τὴ στάση ὁ Μ. Βασίλειος τοὺς ἐπαινεῖ· τοὺς διαβεβαιώνει ταυτόχρονα ὅτι ὁ Φρόντων «διὰ τῆς παρούσης διαγωγῆς του παρέσχε σαφεστάτην ἀπόδειξιν τῆς ὅλης ζωῆς του, ὅτι δηλαδὴ οὐδέποτε ἔζη μὲ τὴν ἐλπίδα εἰς τὰς περὶ τοῦ μέλλοντός μας ὑποσχέσεις τοῦ Κυρίου.Τοὐναντίον, ὅ,τιδήποτε καὶ ἂν ἔπραττεν ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα ἔργα, ἀκόμη καὶ τοὺς λόγους περὶ τῆς πίστεως καὶ τὴν ἐπίδειξιν εὐλαβείας, ὅλα τὰ ἐχρησιμοποίει διὰ νὰ ἐξαπατᾶ ὅσους τὸν συνανεστρέφοντο».

Στὴν συνέχεια ὁ Μ. Βασίλειος προτρέπει νὰ μὴ καταθλίβονται ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, διότι ἂν ἔφυγε ὁ Φρόντων καὶ ἕνας δυὸ μαζί του «αὐτοὶ εἶναι ἀξιοθρήνητοι λόγῳ τῆς πτώσεώς των, ἐνῶ τὸ ἰδικόν σας (ἐκκλησιαστικὸ) σῶμα παραμένει ὁλόκληρον μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. Διότι πράγματι καὶ τὸ μέλος (ὁ Φρόντων) τὸ ὁποῖον κατέστη ἄχρηστον ἀπεκόπη (ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίας, ἔστω κι ἂν δὲν εἶχε καθαιρεθεῖ ἀκόμα ἀπὸ κάποια Σύνοδο) καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο παραμένει (οἱ ὑπόλοιποι πιστοί) δὲν ἐκολοβώθη».

Καὶ σχολιάζει ἐδῶ ὁ ἀείμνηστος γέρων Νικόδημος: «Χαρακτηριστικὴ ἡ ἄποψις τοῦ Μ. Β. διὰ τὸ βαθύτατον ἐκκλησιολογικόν της νόημα. Ἡ ἔκπτωσις–ἀποκοπὴ μέλους ἢ μελῶν ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας δὲν “σχίζει” τὸ σῶμα αὐτῆς, τὸ ὁποῖον παραμένει ὁλόκληρον καὶ “ἀκολόβωτον”. Ἡ Ἐκκλησία παραμένει Μία καἰ ἀκεραία–ἀδιαίρετος, ἐφ’ ὅσον μόνον παραμένει “στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” (Α΄ Τιμ. 3, 15), ἀντιθέτως πρὸς τὰ ἐκπεσόντα εἰς αἵρεσιν μέλη, τὰ ὁποῖα καθίστανται “νεκρά”.

Ἐντεῦθεν φαίνεται πόσον ἕωλος καὶ ψευδὴς εἶναι ἡ “οἰκουμενιστικὴ” “κε(αι)νοφωνία” περὶ τῆς λεγομένης “θεωρίας τῶν κλάδων”, ὅτι δηλαδὴ αἱ σύγχρονοι αἱρέσεις τῆς Δύσεως (Παπισμὸς καὶ αἱ ἐξ  αὐτοῦ ἀποσπασθεῖσαι προτεσταντικαὶ παραφυάδες) ἀποτελοῦν “ζῶντας κλάδους” τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας, πρὸς “ἐπανίδρυσιν” τῆς ὁποίας ἐργάζεται ὁ Οἰκουμενισμός!».

Καὶ συνεχίζει ὁ Μ. Βασίλειος:

«Ἐὰν ἐξ ἄλλου σᾶς λυπῇ τὸ ὅτι ἐξεδιώχθητε ἀπὸ τοὺς τοίχους (τῶν ναῶν), ὅμως “θὰ ἐκκλησιάζεσθε (ἤδη) κάτω ἀπὸ τὴν σκέπην τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ” καὶ ὁ φύλαξ Ἄγγελος(*) τῆς Ἐκκλησίας σας (τὸν μὲν Ναὸν ἐγκατέλειψε, ἐσᾶς δὲ) σᾶς ἔχει ἀκολουθήσει(**).

Ἑπομένως εἰς κενοὺς οἴκους συναθροίζονται καθημερινῶς καὶ ἐξ αἰτίας τῆς διασπορᾶς τοῦ λαοῦ ἑτοιμάζουν διὰ τοὺς ἑαυτούς των βαρεῖαν καταδίκην. Ἐὰν πάλιν ἡ περίστασις ἀπαιτεῖ καὶ κάποιαν ταλαιπωρίαν, ἔχω πεποίθησιν εἰς τὸν Κύριον ὅτι αὕτη δὲν θὰ καταλήξῃ εἰς τὸ κενόν. Συνεπῶς ὅσον περισσοτέρους πειρασμοὺς θὰ ἀντιμετωπίσετε, τόσον πλουσιότερον μισθὸν θὰ ἀναμένετε ἀπὸ τὸν Δίκαιον Κριτήν. Μήτε λοιπὸν νὰ δυσφορῆτε ἐξ αἰτίας τῶν παρόντων γεγονότων μήτε νὰ ἀπελπίζεσθε».

* * *

Καὶ σήμερα ὑπάρχει αἵρεση καὶ αἱρετικοί. Εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ οἱ Οἰκουμενιστές, ποὺ ἅγιοι ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκαλεῖ μεγάλη, ἐσχάτη Παναίρεση, ποὺ συγκεντρώνει ἐν ἑαυτῇ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις (αἱρετικὲς δοξασίες, δηλαδή, καταδικασμένες ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους).

Καὶ ὅπως τότε, κάποιοι Ἐπίσκοποι (ὅπως ἐδῶ ὁ Φρόντων) ἐγίνοντο ὄργανα τῶν Ἀρειανῶν, ἔτσι καὶ σήμερα κάποιοι Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι γίνονται ὄργανα καὶ τῶν Παπικῶν, καὶ τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν!

Τότε, ὅμως, κάποιοι ἀκολουθοῦσαν τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ διέκοπταν τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς (ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμα καθαιρεθεῖ ἀπὸ Σύνοδο).

Σήμερα ὅμως, ὅποιος ἐφαρμόζει τὴν Πατερικὴ Παράδοση λοιδωρεῖται καὶ διώκεται ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ διδάσκουν ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς συγκεντρώνει ἐν ἑαυτῷ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις.

Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι τὰ Οἰκουμενιστικὰ καμώματα ποὺ ξεδιάντροπα πλέον καὶ χυδαία παρελαύνουν στὶς τηλεοράσεις, τὰ ἱστολόγια, τὰ περιοδικὰ καὶ τὰ βιβλία θὰ ξυπνήσουν τοὺς κοιμωμένους.

__________________

(*) Χαρακτηριστικὴ ἡ διδασκαλία περί "φύλακος Ἀγγέλλου" τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας. Πλὴν τῶν "φυλάκων Ἀγγέλων" τῶν ἐθνῶν (βλ. Δανιὴλ 10, 12-13, 20-21), ἔχομεν καὶ "φύλακα Ἄγγελον" εἰς ἑκάστην Τοπικὴν Ἐκκλησίαν (καὶ παροικίαν-ἐνορίαν. Πρβλ. Μ. Β., Κατὰ Εὐνομίου, Λόγ. Γ΄, P.G. 29, 656) (στὸ ἴδιο, σελ. 47).
(**) Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Μ. Βασίλειο, καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρόμοια θέση διετύπωσε. Ὅταν εἶχε καταδικαστεῖ ὁ ἅγιος ἀπὸ τὴ σύνοδο στὴ Δρῦ ζήτησε ἀπὸ τὸν λαὸ ποὺ παρευρίσκονταν στὸ ναὸ νὰ προσευχηθοῦν λίγο πρὶν ἀναχωρήσει γιὰ τὴν ἐξορία:

«Ἐλᾶτε, εἶπε, κι ἀφοῦ προσευχηθοῦμε ἂς συνταχθοῦμε μὲ τὸν ἄγγελο τῆς Ἐκκλησίας».

Νὰ συνταχθοῦμε μὲ τὸν ἄγγελο τῆς ἐκκλησίας. Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος μᾶς βεβαιώνει μὲ τὴ γνωστή του σαφήνεια, ὅτι παίρνει τὰ “πράγματά” του κι ὁ ἄγγελος καὶ φεύγει κι αὐτὸς μαζί μας ὅταν οἱ ἐκκλησιαστικὲς προδιαγραφὲς ἀλλοιώνονται.

Καθὼς κι ὁ βιογράφος του Παλλάδιος στὴ συνέχεια ἀναφέρει:

«Συνεξῆλθε μαζί του [μὲ τὸν ἅγιο] καὶ ὁ ἄγγελος τῆς ἐκκλησίας, ἐπειδὴ δὲν ὑπέφερε τὴν ἐρημία της, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν ἐργαστεῖ οἱ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τῶν πονηρῶν πνευμάτων, οἱ ὁποῖες κατάντησαν τὴν ἐκκλησία ἁμαρτωλὸ θέατρο».

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης παρόμοια θέση διετύπωσε, ὅταν ρωτήθηκε, ἂν μποροῦν νὰ μπαίνουν γιὰ νὰ προσευχηθοῦν σὲ ναοὺς στοὺς ὁποίους λειτουργοῦσαν οἱ αἱρετικοί. Ὁ ἅγιος, ἀφοῦ μνημόνευσε τὰ λόγια του Μ. Βασιλείου ποὺ ἀναφέραμε πιὸ πάνω, ἀπάντησε ἀποκλείοντας τέτοιο ἐνδεχόμενο καὶ πρόσθεσε ὅτι οἱ ναοὶ αὐτοὶ ἔχουν ἐρημωθεῖ. Ἀπὸ τότε, λέει, ποὺ μπῆκε ἡ αἵρεση ἔφυγε (“πέταξε” λέει ἐπὶ λέξει) ὁ ἄγγελος καὶ ἔγινε κοινὸ σπίτι ὁ ναός.

Οἱ πληροφορίες αὐτὲς ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα: http://megalomartys.wordpress.com

Ὁλόκληρη ἡ ἐπιστολὴ 238 (ΣΛΗ΄) τοῦ Μ. Βασιλείου:

«ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙΣ

Ἐδεξάμην τὰ γράμματα τῆς εὐλαβείας ὑμῶν, καὶ οὐδὲν ἔσχον καινότερον τῶν ἐγνωσμένων ἤδη παρ' αὐτῶν διδαχθῆναι. Καὶ γὰρ ἔφθασεν ἡ φήμη εἰς πᾶσαν τὴν περιοικίδα, τοῦ παρ' ὑμῖν καταπεσόντος τὴν αἰσχύνην περιαγγέλλουσα, ὃς ἐπιθυμίᾳ δόξης κενῆς τὴν αἰσχίστην ἑαυτῷ συνήγαγεν ἀτιμίαν καὶ εὑρέθη τῶν μὲν ἐπὶ τῇ πίστει μισθῶν διὰ τὴν φιλαυτίαν ἐκπεσών, αὐτὸ δὲ τὸ δύστηνον δοξάριον, οὗ ἐπιθυμήσας ἐπράθη τῇ ἀσεβείᾳ, οὐκ ἔχων διὰ τὸ δίκαιον μῖσος τῶν φοβουμένων τὸν Κύριον. Ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν τοῦ παντὸς ἑαυτοῦ βίου ἐναργέστατον ἐξήνεγκε δεῖγμα ἐκ τῆς νῦν προαιρέσεως, ὅτι οὐδέποτε ἔζη ἐπ' ἐλπίδι τῶν ἀποκειμένων ἡμῖν ἐπαγγελιῶν παρὰ τοῦ Κυρίου· ἀλλὰ εἴ τι αὐτῷ ἐπραγματεύετο τῶν ἀνθρωπίνων καὶ ῥήματα πίστεως καὶ πλάσμα εὐλαβείας, πάντα πρὸς τὴν τῶν ἐντυγχανόντων ἀπάτην ἐπετηδεύετο. Ὑμᾶς δὲ τί καταπονεῖ τὸ συμβάν; Τί χείρους ἑαυτῶν γεγόνατε παρὰ τοῦτο; Ἔλειψεν εἷς ἐκ τοῦ πληρώματος ὑμῶν· εἰ δὲ καὶ συναπῆλθέ που ἄλλος εἷς ἢ δεύτερος, ἐλεεινοὶ τοῦ πτώματος οὗτοι, ὑμῶν δὲ τὸ σῶμα ὁλόκληρόν ἐστι τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι. Καὶ γὰρ καὶ τὸ ἀχρειωθὲν ἀπερρύη καὶ οὐκ ἐκολοβώθη τὸ μένον. Εἰ δὲ ἀνιᾷ ὑμᾶς ὅτι τῶν τοίχων ἐξεβλήθητε, ἀλλ' ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεσθε καὶ ὁ ἄγγελος ὁ τῆς Ἐκκλησίας ἔφορος συναπῆλθεν ὑμῖν. Ὥστε κενοῖς τοῖς οἴκοις ἐγκατακλίνονται καθ' ἑκάστην ἡμέραν, ἐκ τῆς διασπορᾶς τοῦ λαοῦ βαρὺ ἑαυτοῖς τὸ κρίμα κατασκευάζοντες. Εἰ δέ τις καὶ κόπος ἐστὶν ἐν τῷ πράγματι, πέπεισμαι τῷ Κυρίῳ μὴ εἰς κενὸν ὑμῖν ἀποβήσεσθαι τοῦτο. Ὥστε ὅσῳ ἂν ἐν πλείοσι πειρατηρίοις γένησθε, τοσούτῳ πολυτελέστερον τὸν παρὰ τοῦ δικαίου Κριτοῦ μισθὸν ἀναμένετε. Μήτε οὖν δυσφορεῖτε τοῖς παροῦσι μήτε ἀποκάμνετε τῇ ἐλπίδι. Ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ἥξει πρὸς ὑμᾶς ὁ ἀντιλαμβανόμενος ὑμῶν καὶ οὐ χρονιεῖ».

Ὁ Γκεμπελισμὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Πηγή: "Ακτίνες"

Ο ΠΙΟ πρόσφορος τρόπος νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὁ ἰσχυρὸς ἰδεολογικὸς ἀντίπαλος εἶναι ἡ «ρετσινιά», ἤτοι: ἡ ἐτικέτα! Αὐτὸ κάνουν μετὰ μανίας οἱ θιασῶτες τοῦ οἰκουμενισμοῦ κατὰ ὅσων ἀγωνίζονται γιὰ τὴ διάσωση τῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὡς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴ μοναδικότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, θεωρώντας τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν σώζουσα ἀλήθειά της, κατακερματισμένη στὶς ἀμέτρητες «ἐκκλησίες» τῆς αἱρετικῆς ἑτεροδοξίας καὶ ἄρα ὑπάρχει ἀνάγκη «συγκόλλησής» τους. Ἐπειδὴ τὰ ἐπιχειρήματά τους εἶναι ἀδύναμα, σαθρά, παιδαριώδη καὶ ἀφελῆ, ἀποφεύγουν τὸ διάλογο καὶ γιὰ τοῦτο καταφεύγουν στὶς «ἐτικέτες», οἱ ὁποῖες συχνὰ «λειτουργοῦν» θετικὰ γιὰ ἐκείνους.

 Τὰ συγγράμματα τῶν οἰκουμενιστῶν βρίθουν ἀπίστευτων χαρακτηρισμῶν γιὰ τοὺς ἀντιοικουμενιστὲς ἀντιπάλους τους, ὅπως «σοῦπερ ὀρθοδόξους», «ἡρακλεῖδες τῆς Ὀρθοδοξίας», «φανατικούς», «ἀκραίους», «φονταμενταλιστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀλλὰ καὶ «ψυχοπαθεῖς», «ναρκισσιστὲς τοῦ παρελθόντος», «συμπλεγματικούς», καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλα «στολίδια»! Ἀντίθετα τοὺς ἑαυτούς τους χαρακτηρίζουν ὡς «προοδευτικούς», «διαλλακτικούς», «ἀνεκτικούς», «πολιτισμένους», «εἰρηνιστές», «ἀδογμάτιστους», κλπ. Μὲ αὐτὰ τὰ «προσωπικὰ εὔσημα» ἐναγκαλίζονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, καταπατώντας Ἱεροὺς Κανόνες καὶ περιφρονώντας τοὺς ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι μᾶς παρέδωσαν τὴν Ὀρθοδοξία μας ἀνόθευτη μὲ τιτάνιους ἀγῶνες, δίνοντας ἀκόμα και τὴ ζωή τους γιὰ τὴ σώζουσα ἀλήθεια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ «γκεμπελισμὸς» τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ χαρακτηρισμοί του, εἶναι στεφάνια δόξας γιὰ τοὺς ἀντιοικουμενιστές!

Ορθόδοξος Τύπος,18/07/2014

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ ἐκφραστές της χρησιμοποιοῦν μεθόδους «γκαῖμπελς». Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς νιώθουν στὸ πετσί τους αὐτὲς τὶς μεθόδους, παρόλο ποὺ ἀντιμετωπίζουν ὀρθῶς «τὸν “γκεμπελισμὸ” τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τοὺς χαρακτηρισμούς του» ὡς «στεφάνια δόξας γιὰ τοὺς ἀντιοικουμενιστές!».

Ἐμεῖς, ὅμως, λυπούμαστε, ὄχι γιὰ τὶς ὕβρεις καὶ τὶς μεθόδους τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ γιατὶ οἱ «ἀντιοικουμενιστὲς» χρησιμοποιοῦν παρόμοιες μεθόδους.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἐφαρμόσαμε τὴν ὀρθόδοξη πρακτικὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, δεχθήκαμε τὴν περιφρόνηση, τὸν ἀποκλεισμό, τὶς ὕβρεις τῶν πρὶν συναγωνιστῶν μας! Ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ μᾶς θεωροῦν σχισματικοὺς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας· νὰ διαφημίζουν δὲ στὰ ἱστολόγιά τους καὶ νὰ μοιράζουν στὶς Συνάξεις τους, τὸ προτεσταντικῶν προδιαγραφῶν βιβλίο ποὺ κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὴν Ἱ. Μ. Πειραιῶς, διὰ τοῦ ὁποίου διέβαλαν καὶ συκοφαντοῦσαν τὴν ἐφαρμογὴ τῆς διαχρονικῆς στάσεως τῆς Ἐκκλησίας (ποὺ ἀποκρυσταλλώθηκε στὸν ΙΕ΄ Κανόνα)· καὶ ὅταν δώσαμε τὴν πρέπουσαν ἁγιοπατερικὴ ἀπάντηση, ὑποσχέθηκαν ὅτι θὰ ἀνταπαντήσουν, ἀλλὰ μὴ ἔχοντας ἐπιχειρήματα, σιώπησαν!

Γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ μὴ σχολιάσουμε μὲ λύπη καὶ νὰ μὴν ἐπισημάνουμε, ἀποβλέποντες στὸν προβληματισμό τους, ὅτι αὐτὸ ποὺ κατηγοροῦν ὅτι τοὺς κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές, τὸ ἴδιο κάνουν κι αὐτοὶ σ’ ἐμᾶς.

Ὅσοι, λοιπόν, λέγουν ἀλήθειες, ἂς μὴν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια! Καὶ ἡ ἀλήθεια ἐπὶ τοῦ προκειμένου εἶναι πὼς τὸν "Γκεμπελισμὸ" τῶν Οἰκουμενιστῶν μιμοῦνται οἱ ...Ἀντι-Οἰκουμενιστές!

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας, Ἡ πιό μεγάλη αἵρεση στίς μέρες μας, πού ἔχει μέσα της ὅλες τίς αἱρέσεις, εἶναι ὁ «Οἰκουμενισμός»

 

        

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

 

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως,

Χαίρετε καί ὑγιαίνετε! 

1. Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι εἴμαστε βασπισμένοι στήν ἅγια Κολυμβήθρα καί μπήκαμε ἔτσι στήν Οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ πού λέγεται «Ἐκκλησία». Ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι, τόν Θεό δέν τόν ἔχουμε ἁπλᾶ δημιουργό, ἀλλά τόν ἔχουμε Πατέρα, τόν ἔχουμε τόν πιό κοντινό συγγενῆ μας! Εἴμαστε χριστιανοί, βαπτισμένοι καί μυρωμένοι, ἔχουμε τήν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπάνω μας. Ἀνήκουμε στόν Θεό καί στήν Μία, τήν ἀληθινή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του. 

2. Ἀλλά πρέπει ὄχι μόνο νά λεγόμαστε, ἀλλά καί νά ζοῦμε σάν χριστιανοί. Πρέπει νά ζοῦμε κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, κατά τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ μας, πού εἶναι γραμμένες στό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Πρέπει νά προσευχόμαστε στόν Θεό μέ τό «Πάτερ ἡμῶν...» καί τίς ἄλλες προσευχές πού ἔχει ἡ ἁγία μας ᾽Εκκλησία. Πρέπει νά ἐκκλησιαζόμαστε τήν Κυριακή ἡμέρα. Γι᾽ αὐτό τήν λέμε «Κυριακή» τήν ἡμέρα αὐτή, γιατί ἀνήκει στόν Κύριο, τόν Θεό μας. Πρέπει νά διαβάζουμε τό ἅγιο Εὐαγγέλιο καί τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά βαδίζουμε καί ἐμεῖς κατά τό δικό τους παράδειγμα.

3. Ἀλλά πῶς γίναμε ἔτσι, ἀδέλφια μου; Πολλοί ζοῦν χωρίς καμμιά ἔννοια τοῦ Θεοῦ. Παραμερίζουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, κάνουν δικό τους νόμο καί ζοῦν ὅπως θέλουν, κατά τό δικό τους «εὐαγγέλιο». Τί πράγματα εἶναι αὐτά πού γίνονται!... Τίς νηστεῖες, Τετάρτη καί Παρασκευή καί τίς ἅγιες Τεσσαρακοστές, πολλοί τίς ἔχουν διαγράψει. Οἱ νέοι μας, ἀλλά καί οἱ μεγάλοι, κατά τό πλεῖστον, δέν ζοῦν ἠθική ζωή. Παιδί μου, τό σῶμα σου εἶναι ἁγιασμένο, γιατί εἶναι ὅλο βουτηγμένο στήν ἅγια Κολυμβήθρα καί πρέπει λοιπόν νά τό φυλάγεις ἁγνό καί καθαρό. Μάθε, παιδί μου, ὅτι ἡ σχέση τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας μόνο στόν γάμο εἶναι εὐλογημένη. Βέβαια! Δέν θέλει ὁ Θεός καί δέν εὐλογεῖ ἡ Ἐκκλησία τίς προγαμιαῖες καί τίς ἐξωγαμιαῖες σχέσεις. Καί ἐγώ, ὁ Ἀρχιερέας τοῦ Θεοῦ καί Ἐπίσκοπός σου, πρέπει νά σοῦ λέγω τό τί θέλει ὁ Θεός· καί ἀλλοίμονό μου, ἄν δέν σοῦ τό λέγω.

4. Ἀδέλφια μου, ἄς πάρουμε ὅλοι τήν ἀπόφαση νά ζοῦμε κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ μας. Ἄς πᾶμε σέ πνευματικό πατέρα – σέ ἄγνωστο ἄν θέλετε – γιά νά ἐξομολογηθοῦμε τά κρίματά μας, νά πλυθεῖ καί νά λουστεῖ ἡ ψυχή μας καί νά ἀρχίσουμε μέ σταθερή τήν ἀπόφαση μιά νέα καί ὄμορφη ζωή, ὅπως τήν θέλει ὁ Χριστός μας. Ἄχ, νά ἀγαπήσουμε πολύ τόν Ἰησοῦ Χριστό μας, πολύ νά Τόν ἀγαπήσουμε πάνω ἀπό ὅλες τίς ἀγάπες. Ὁ Χριστός νά γίνει ὁ ἔρωτας τῆς ψυχῆς μας. Καί μάλιστα, ἄν τό καλέσει ἡ ὥρα, νά εἴμαστε ἕτοιμοι καί τό αἷμά μας νά χύσουμε γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καί Αὐτός ἔχυσε τό Αἷμά Του γιά τήν ἀγάπη Του σέ ἐμᾶς. Ναί, Χριστιανοί μου! Κι᾽ ἄν μᾶς βάλουν μαχαίρι στό λαιμό γιά νά ἀρνηθοῦμε τήν πίστη μας στόν Χριστό, ἐμεῖς νά λέμε σάν τό Δημητσανίτικο παλληκάρι, τόν ἅγιο Εὐθύμιο, τόν ἀνεψιό τοῦ Πατριάρχου ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε´: «Πιό βαθιά τό μαχαίρι, δέν ἀρνοῦμε τήν πίστη μου καί τήν ἀγάπη μου στόν Χριστό»!

5. Καί κάτι ἄλλο χριστιανοί μου: Νά διαβάζετε θεολογικά βιβλία, γιά νά μάθετε καλά τήν ὀρθόδοξη πίστη μας. Γιατί ὑπάρχουν πολλοί ἐχθροί γύρω μας, πού μάχονται τήν πίστη μας. Καί τήν μάχονται, ἐπειδή εἶναι ἀληθινή. «Αἱρετικοί» λέγονται οἱ ἐχθροί μας αὐτοί. Ἡ πιό μεγάλη δέ αἵρεση στίς μέρες μας, πού ἔχει μέσα της ὅλες τίς αἱρέσεις, εἶναι ὁ «Οἰκουμενισμός». Ὁ Οἰκουμενισμός θέλει νά ἀνακατώσει ὅλα τά θρησκεύματα, γιά τήν ἑνότητα τάχα τοῦ κόσμου. Ἀλλά ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι τέλεια, εἶναι ἀκέραιη, δέν τῆς λείπει τίποτε καί δέν ἔχει λοιπόν ἀνάγκη νά ἑνωθεῖ μέ κάποια ἄλλη ἤ ἄλλες πίστεις, γιά νά συμπληρωθεῖ ἀπ᾽ αὐτές. – Ἄλλη μεγάλη αἵρεση εἶναι ὁ «Παπισμός». Τό περίεργο δέ γιά τόν Παπισμό εἶναι ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀθεολόγητοι ἱερωμένοι, πού δέν γνωρίζουν ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση, ἐνῶ τά κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας ἀποκαλοῦν καθαρά τούς παπικούς «αἱρετικούς». Καί συναντῶνται λοιπόν οἱ ἀθεολόγητοι αὐτοί, ὅπως τούς εἶπα, κληρικοί μέ τόν αἱρετικό Πάπα, καί τόν ἀγκαλιάζουν καί τόν φιλᾶνε καί τόν καλοῦν ἀδελφό, τόν λένε καί «ἁγιώτατο» (!...) καί συμπροσεύχονται μαζί του!... Σάν δέν ντρεπόμαστε!.. Ἀλλά ἐσεῖς, ἀδελφοί μου χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, θέλω νά γνωρίζετε τήν ἀλήθεια καί σάν ποιηματάκι νά λέτε: «Ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση καί ὁ Οἰκουμενισμός παναίρεση»!

6. Ἀδελφοί μου, καλή μετάνοια νά ἔχουμε ὅλοι μας, γιατί ἀλλιῶς δέν πρόκειται νά γευθοῦμε τόν Παράδεισο. Ὁ Παράδεισος ἔχει δύο πόρτες: Τήν μιά τήν λένε «ἀθωότητα» καί τήν ἄλλη τήν λένε «μετάνοια». Ἀπό τήν πρώτη πόρτα, τήν ἀθωόητα, δέν περνᾶμε, γιατί ὅλοι μας εἴμαστε λερωμένοι. Ἔτσι ὅλοι μας πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε νά περάσουμε ἀπό τήν πόρτα τῆς μετάνοιας. Ὁ καθένας ἄς λέει: «Εὕρω καγώ τήν ὁδόν διά τῆς μετανοίας»! Τόν ἑαυτό μου, ὡς Ἐπίσκοπός σας, τόν θεωρῶ ὡς ἡγούμενο στήν πορεία αὐτή τῆς ὁδοῦ τῆς μετανοίας. Ἄς μέ συγχωρέσει ὁ Θεός καί ἄς μέ συγχωρέσετε καί σεῖς, ἀδελφοί μου, ὅπου παρεξέκλινα καί φάνηκα λιποτάκτης τῆς ἱερᾶς αὐτῆς ὁδοῦ πρός τόν Παράδεισο καί σᾶς ἔδωσα κακό παράδειγμα μέ φερσίματα ἀνάρμοστα πρός τήν βιωτή τῆς μετανοίας. Εὔχεσθε γιά μένα, γιά τήν σωτηρία μου, ὅπως καί ἐγώ εὔχομαι πάντοτε, κάθε μέρα, πρωί καί βράδυ, γιά Σᾶς. Καλή μετάνοια καί καλό Παράδεισο, ΑΜΗΝ

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Δημητσάνα 25/7/2014

Πηγή: "Ακτίνες"

Η νέα εποχή είναι εδώ!

Τὸν δολοφόνησαν καὶ ὕστερα ...προσκύνησαν τὸ πτῶμα του!!!

Πηγή: "Τρομακτικό"

Γιατροί προσκυνούν 11χρονο λίγο μετά την απόφαση του να... [photo]

Η εικόνα είναι τόσο συγκινητική που λίγα λόγια μπορούν να την περιγράψουν...
Οι γιατροί πρέπει να είναι και είναι, σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις, άνθρωποι!

Ένα εντεκάχρονο αγόρι από το Σενζέν της Κίνας, ο Λιάνγκ Γιαογί, υπέφερε από όγκο στο κεφάλι και λίγο πριν το θανατό του αποφάσισε να δωρήσει τα νεφρά και το συκώτι του.

Η φωτογραφία απεικονίζει τη στιγμή μετά την επέμβαση για την λήψη των οργάνων.

Οι ιατροί και οι νοσοκόμες υποκλίθηκαν τρεις φορές μπροστά στο άψυχο σώμα για να εκφράσουν τιμή και σεβασμό στο νεκρό παιδί και τη μητέρα του! Δείτε τη συγκλονιστική εικόνα.

ΣΧΟΛΙΟ:

«Χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» εἶχε γράψει ὁ Ντοστογιέφσκυ.

Καὶ καλὰ ἡ ἀντίχριστη παγκόσμια κοινωνία, ἀλλὰ ἡ Ὀρθόδοξη Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἐπίσκοποι, γιατί συνεχίζουν τὴν συμπόρευση μαζί τους;

Γιατί ἀποδέχονται ἔργοις καὶ λόγοις τὸ "θεάρεστον" ἔργον τῆς ἀφαίρεσης ὀργάνων, ἀποδεχόμενοι τὸν Ἐγκεφαλικὸ θάνατο ὡς τὸν πραγματικό θάνατο; (ὅπως ἔκανε ὁ γέρων Μωϋσῆς, ὅπως διδάσκει ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος).

Γιατί ὁ λαλίστατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων δὲν ὁμιλεῖ; Γιατί περιμένει -ἀκόμα- τὴν ἀπάντηση τῆς Ἱ. Συνόδου στὸ ζήτημα αὐτό (ὅπως ἔγραψε ἐδῶ καὶ χρόνια στὸ ἱστολόγιό του, ὅταν ρωτήθηκε) ἐνῶ σὲ ἄλλα θέματα δὲν περιμένει, ἀλλὰ παίρνει τὴν ὅποια θέση;

Νὰ θυμίσουμε τὸ γιατί: διότι πρόλαβε καὶ δήλωσε, ὅπως καὶ ἄλλοι Ἐπίσκοποι, ὡς «δωρητὴς ὀργάνων» προπαγανδίζων κι αὐτὸς τὴ δολοφονία ἀθώων!

Ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση, ἢ ἡ ἐκκοσμίκευση καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, δηλαδὴ ἡ αἵρεση, δὲν ἄφησαν τίποτα ὄρθιο.

Π.Σ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ - ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΓΟΡΓΑ

Έγκλημα κατά του παγκόσμιου πολιτισμού από την ΙSIL

Ἀνατίναξε τὸ μαυσωλεῖο

τοῦ προφήτη Ἰωνᾶ

"ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ" ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

  Έγκλημα κατά του παγκόσμιου πολιτισμού, αλλά και προσβολή εναντίον των τριων μονοθεϊστικών θρησκειών διέπραξε σήμερα αλλά και τις προηγούμενες ημέρες η διαβολική οργάνωση ISIL που ελέγχει το Β. Ιράκ και ουσιαστικά έχει τριχοτομήσει την χώρα βοηθώντας στην δημιουργία ιρακινού Κουρδιστάν, ανατινάζοντας το ιερό του προφήτη Ιωνά, αποδεκτής ιερής προσωπικότητας από χριστιανούς, εβραίους, και μουσουλμάνους (είτε σιίτες, είτε σουνίτες).

     Οι μισαλλόδοξοι τακφιριστές της ISIL των οποίων την σημαία σας την είχαμε δείξει αναρτημένη σε αγρούς έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Θήβας και των οποίων ο αρχηγός Abu Bakr al-Baghdadi ήταν εκπαιδευμένος πράκτορας της CIA όπως αποκάλυψε κι ο τουρκικός Τύπος, έχουν αιματοκυλίσει εδώ και δύο μήνες το Β.Ιράκ εξολοθρεύοντας χριστιανικές κοινότητες 2000 ετών που δεν τις πείραζε ούτε ο Σαντάμ, ενώ εκτελούν οποιονδήποτε είναι σιίτης, ή και σουνίτης αν δεν συμφωνεί με τα διαβολικά σχέδιά τους.

       Σήμερα όπως θα δέιτε και από τις εικόνες το Τέμενος του προφήτη Ιωνά έπαψε να υπάρχει, αφού καταστράφηκε ολοσχερώς από τους τρομοκράτες της ISIL οι οποίοι όμως μέχρι τώρα τελείως "συμπτωματικά" εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στν περιοχή, οδηγώντας σε κατάρρευση την ιρακινή σιιτική και άρα φιλοιρανική κυβέρνηση, και στην δημιουργία του Κουρδιστάν, μακροχρόνιου πόθου των Αμερικανών στην Μέση Ανατολή.

       Μετά την λεηλασία του ιερού, όπως και του ιερού του προφήτη Σεθ, προχώρησαν στην ανατίναξη του ιερού χώρου λεγοντας" ότι δεν πρόκειται πλέον για χώρο προσευχής αλλά αποστασίας"! Η έκρηξη ήταν ΄τοσο δυνατή που κατέστρεψε και διπλανά σπίτια.

      Μόλις χθες είχαν καταστρέψει το Abul Qasim Mosque στη Μοσούλη του Imam Yahya το οποίο ήταν ένα αρχιτεκτονικό θαύμα 1400 ετών, και βρήκε το τέλος του στα χέρια αυτών των φανατικών.

       Η ISIL συνεχίζει το καταστροφικό της έργο ισοπεδώνοντας πάνω από 30 ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι αδίστακτη, και

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ στα Ιεροσόλυμα με τα ΜΑΤΙΑ του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» του 1964! Ο ρόλος των Πνευματικών.

Θέμα σωτηρίας η απομάκρυνση

από τους Οικουμενιστές!

Πρὶν ἕνα περίπου μῆνα, οἱ «Ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστὲς ἡγέτες ἀνέβηκαν ἄλλο ἕνα σκαλοπάτι ἀποστασίας, ἐπειγόμενοι νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν προδοσία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου. Γιὰ νὰ γίνει κατανοητὴ ἡ προδοσία ποὺ συντελεῖται, καταφεύγουμε σὲ ἕνα δημοσίευμα τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» ποὺ ἔγινε πρὶν πενῆντα χρόνια (φ. 36, 1964, σελ. 1-2)

Σὲ ἐκεῖνο τὸ δημοσίευμα, οἱ περὶ τὸν τότε Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὀνομάζονται ὡς «οἱ Νέο-Αἱρετικοὶ τοῦ Φαναρίου» καί, μὲ ἀφορμὴ ὅσα ἔγιναν στὰ Ἱεροσόλυμα μεταξὺ Πάπα Παύλου καὶ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, χαρακτηρίστηκαν –ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τὴν κουστωδία του– «ἐμπρηστὲς τοῦ Φαναρίου».

Στηριζόμενος τότε ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» στὴν σύσσωμον ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων, ἤλεγξε μὲ αὐστηρότητα τὸν Ἀθηναγόρα καὶ τοὺς ἐλάχιστους ἀκολούθους του, τονίζοντάς τους ὅτι τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐδῶ· ἂν νομίζετε «ὅτι θὰ μᾶς πιάσετε στὸν ὕπνον... ἀπατᾶσθε. Ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες. Αἱ χεῖρες (τῶν Ὀρθοδόξων) μὲ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, κινοῦνται ἀπειλητικῶς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῶν ἀδιστάκτων ἐμπρηστῶν (τοῦ Φαναρίου). Αἱ φλόγες τῆς ἀνοσίου πυρκαϊᾶς τῶν μητραλοιῶν τῆς Πίστεως εἰδοποίησαν ἤδη τοὺς εἰς τὰ ἔσχατα τοῦ κόσμου Ὀρθοδόξους, νὰ μὴ δίδουν ὕπνον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὰ βλέφαρά των, ἐφ’ ὅσον οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ἀθηναγόρου θὰ θέλουν νὰ ὑπερβάλλουν τὸν Ἀρχηγόν των εἰς ζῆλον φιλοπαπικόν».

«Ὁ Ἀθηναγόρας καὶ ἡ κουστωδία αὐτοῦ ἀντήλλαξαν φίλημα Ἰσκαριώτου μετὰ τοῦ πάπα καὶ τῶν Καρδιναλίων αὐτοῦ». Διὰ τοῦτο ὀφείλουν οἱ Ὀρθόδοξοι «νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ Φανάριον καὶ νὰ ἀξιώσουν νὰ δοθῆ τέρμα εἰς τὰ δεινὰ τῆς ὀρθοδοξίας».

Καὶ παρακάτω παρότρυνε τοὺς Ἱερομονάχους νὰ κάνουν ὅ,τι πάντα ἔκαναν οἱ πιστοί, ὅταν ἐπροδίδετο ἡ Πίστη: Νὰ διακόψουν τὸ Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη, νὰ ἀποτειχισθοῦν ἀπὸ αὐτόν.

Λίγα χρόνια μετά, ἐπειδή, παρὰ τὴν προειδοποίηση τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ πατριάρχης συνέχισε τὴν Οἰκουμενιστικὴ πορεία του, οἱ Ἁγιορεῖτες διέκοψαν τὸ Μνημόσυνό του, καὶ οἱ τρεῖς Μητροπολίτες ἔκαναν μερικὴ ἀποτείχιση.
Αὐτὰ τὴν δεκαετία τοῦ 1960-1970 ποὺ τὰ περιστατικὰ προδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας ἦσαν ἐλάχιστα καὶ στοὺς πολλοὺς ἄγνωστα, ἡ πληροφόρηση πενιχρὴ καὶ (ὅπως ἔγραφε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος) οἱ οἰκουμενίζοντες Ἐπίσκοποι, ἐμετρῶντο εἰς τὰ δάκτυλα τῆς μιᾶς χειρός!

Τελείωνε τὸ ἄρθρο τοῦ «Ὀρθ. Τύπου» ὡς ἑξῆς:

 

Τότε, λοιπόν, οἱ ὀρθοφρονοῦντες συντάκτες τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου», (ὅπως φαίνεται στὶς τελευταῖες γραμμὲς τῆς παραπάνω φωτοτυπίας) διατύπωναν τὴν διαχρονικὴ Πατερικὴ Παράδοση, ὅτι δηλαδή, μὲ τὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου ἀπομακρύνουμε ἀπὸ πάνω μας τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως· μὲ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου παύουμε νὰ ἀνήκουμε στὴν μερίδα τῶν αἱρετικῶν· μὲ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου σώζουμε τὶς ψυχές μας (ἀσφαλῶς ὄχι μόνο μὲ τὴν ἀποτείχιση, ἀλλὰ ἀκολουθώντας πιστὰ κατὰ πάντα τὶς Ἐντολὲς τοῦ Κυρίου)· μὲ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου «περιφυλάσσουμε» τὴν Ὀρθοδοξία.

Ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ ἡ Ἀποτείχιση, ἐφ’ ὅσον ὅλα τὰ ἀνωτέρω εἶναι ἀναγκαῖα γιὰ τὴ σωτηρία μας, ἄρα, κι αὐτὴ εἶναι ἀναγκαία καὶ ὑποχρεωτική. Ἀσφαλῶς καὶ δυνητική, γιὰ ὅσους δὲν εἶναι ἐνημερωμένοι καὶ ἕτοιμοι ἢ δὲν θέλουν νὰ συνταχθοῦν μὲ τὴ χορεία τῶν Ἁγίων καὶ τῶν πιστῶν ποὺ τὴν ἐφάρμοσαν! Αὐτὰ ἂς τὰ βλέπουν οἱ τωρινοὶ συντάκτες του καὶ οἱ χαράσσοντες τὴν γραμμὴν τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου».

Τώρα, ποὺ  οἱ δίνουν πρὸς τὰ ἔξω τὴν ἐντύπωση ὅτι κατὰ βάσιν ἔχουν κοινὴ Πίστη, ὅπως τοῦτο σημειολογικὰ παρέχεται καὶ διὰ τῶν συμπροσευχῶν, οἱ ὁποῖες δὲν ἀποτελοῦν πλέον μεμονωμένες περιπτώσεις, ἀλλὰ ἐπίμονη πανδημία ἀσέβειας στὴν Πατερικὴ Παράδοση. Τώρα ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι κάποια ὀμιχλώδης ὑπόθεση, μιὰ νέα αἵρεση ποὺ μόλις τώρα συνειδητοποιοῦμε τὴν ὕπαρξή της, ἀλλὰ καταδικασμένη ἀπὸ Ἁγίους ὡς Παναίρεση, παρὰ τὶς νέες πτυχὲς ποὺ συνεχῶς ἐρευνῶνται. Τώρα, ποὺ παρόμοια αἴσχη μὲ ἐκεῖνα ποὺ διεπράχθησαν τότε, ἐπαναλήφθηκαν ἐφέτος μὲ ἑωσφορικὸ πεῖσμα ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, παρὰ τὶς ἐπὶ δεκαετίες διαμαρτυρίες, ἀλλὰ καὶ παρακλήσεις νὰ σταματήσουν τὸ ξεπούλημα τῆς Ὀρθοδοξίας.

Μάλιστα τὸν παρελθόντα Ἰούνιο, ἡ συνάντηση  στὰ Ἱεροσόλυμα πραγματοποιήθηκε μὲ ἀναβαθμισμένη συμπροσευχή, ἡ ὁποία μεταδόθηκε διὰ τῶν Μ.Μ.Ε. σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

Αὐτὴν τὴν ἐκτροπὴ καὶ βεβήλωση τῶν Ἁγίων Τόπων, δὲν τὴν ἀνέχτηκε οὔτε ὁ οὐρανός, καὶ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ ἐκδηλωθεῖ ἐκείνη ἡ “ἀνεξήγητη”» φωτιὰ στὸ Σπήλαιο τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ στὴν Βηθλεέμ, μήπως καὶ οἱ «ἔμπρηστὲς τοῦ Φαναρίου» ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ οὐρανὸς τοὺς καταδεικνύει ὡς «ἐμπρηστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας».

Ἂς τὰ δοῦν ὅμως καὶ κάποιοι ἀνιστόρητοι καὶ ἐσκεμμένως φαντασιόπληκτοι ποὺ ἐπιμένουν νὰ βαπτίζουν τὶς αἱρετικὲς πράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν «ἀσχήμιες». Ἂς τὰ δεῖ καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Λαός (ἱερωμένοι, μοναχοί καὶ λαϊκοί) κι ἂς ἀναρωτηθοῦν:

Τότε οἱ πιστοί, μὲ πρωτοστάτες τοὺς μοναχοὺς τοῦ Αγίου Ὄρους,  ξεσηκώθηκαν. Σήμερα τί περιμένουν; Γιατί σιωποῦν; Τί φοβοῦνται; Οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις, οἱ τιμές, τὰ τῆς ἐπιβιώσεως εἶναι ἀνώτερα ἀπὸ τὴν σωτηρία μας;

Γιατί, σήμερα, λοιδωροῦν ἐκεῖνα, ποὺ τότε θεωροῦσαν ὡς ἀναγκαῖα γιὰ τὴ σωτηρία μας;

Γιατί τώρα, ὄχι μόνο δὲν διακόπτουν τὸ Μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν, ὄχι μόνο δὲν ἀφήνουν τοὺς πιστοὺς ἐλευθέρους νὰ ἀποτειχισθοῦν, δυνητικὰ ἔστω (ἀφοῦ αὐτὸ πιστεύουν γιὰ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα), ἀλλὰ τοὺς προτρέπουν νὰ παραμένουν στὴν αἵρεση, διδάσκοντας (καὶ τρομοκρατώντας τοὺς πιστούς) ὅτι ὅποιος ἐφαρμόσει τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποκρυσταλώθηκε στὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, αὐτὸς εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας;

Πέρα ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς κύκλους ποὺ διδάσκουν αὐτὴν τὴν ἀλλοίωση τῆς ἁγιοπατερικῆς στάσεως ἀπέναντι στην αἵρεση, μαθαίνουμε ὅτι καὶ κάποιοι Ἁγιορεῖτες τὰ ἴδια διδάσκουν (ὅπως κάποιος ποὺ ἔχει τὴν φήμη τοῦ Πνευματικοῦ, στὴν Καψάλα τοῦ Ἁγίου Ὄρους), λησμονώντας ὅτι οἱ Γέροντές τους διέκοψαν τὸ Μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη  π ρ ὶ ν  μισὸ αἰῶνα!

Μήπως εἶναι καιρὸς να σταματήσουν τὴν στάση σιωπῆς, τουλάχιστον οἱ Ἁγιορεῖτες; Μήπως ὁ ἐν λόγῳ Πνευματικός, θὰ θελήσει νὰ μιλήσει, καὶ νὰ μᾶς ἐξηγήσει, σὲ ποιά ἄγνωστα Πατερικὰ κείμενα στηρίζεται, ὥστε μὲ τόση πεποίθηση νὰ ὑποστηρίζει μιὰ τέτοια ἀντιπατερικὴ θέση; (Δὲν ἀποκαλύπτουμε τὸ ὄνομά του, ὥσπου νὰ διασταυρώσουμε τὶς πληροφορίες μας ἀπὸ περισσότερα στόματα πιστῶν).