Αλήθειες που καίνε

    
Αποροφημένοι οι μεν "Ποιμένες" από την αίγλην του αξιώμα- τος και την κοινωνι- κήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προ- βάτων που τους ακο- λουθούν και οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Αγιορείτες Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την …νηπτικήν θεολογίαν και το …άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος!
      Η Εκκλησία, τούς έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα!
       Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα  Ο Χ Ι  στην αίρεσι του παπο-οικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

 (Ἀπό "Ἀμέθυστο")

πηγή : Ελληνικά καί Ορθόδοξα

Πώς θα βασιλεύσει ο Χριστός στην καρδιά μας

 

ΠΟΙΑΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝ

ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Λόγ. 50ός

 

ΛΟΓΟΣ Γ΄ (151)

    Ταύτην τοιγαροῦν λέγει ζητεῖν τήν βασιλείαν ὑμᾶς, ἵνα καθώς “ἐβασίλευσεν ὁ Θεός ἐπί τά ἔθνη”, ὡς γέγραπται, βασιλεύσῃ καί ἐφ᾿ ἡμῖν, ἐπειδή ἐξ ἐθνῶν ἐσμεν. Βασιλεύσει δέ πῶς; Ὡς ἐπί ὀχήματός τινος ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐποχούμενος καί ὡς ἡνίας τά θελήματα κρατῶν ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, ὅς καί ἄξει ἐν οἷς ἄν βούληται ἡμᾶς εὐηνίους εὑρών καί εἰς τό ἐκείνου θέλημα οἷα δή ἵπποις χρήσεται ἡμῶν τοῖς θελήμασιν, ὑπείκουσι προθύμως ταῖς αὐτοῦ νομοθεσίαις καί ἐντολαῖς. Οὕτω δή βασιλεύει Θεός ἐν οἷς οὐδέποτε ἐβασίλευσε, καθαιρομένοις διά δακρύων καί μετανοίας καί τελειουμένοις διά σοφίας καί γνώσεως τῆς τοῦ Πνεύματος. Οὕτω καί Χερουβίμ οἱ ἄνθρωποι γίνονται, τόν ἐπί πάντων Θεόν ἐπί τοῦ νώτου τῶν ψυχῶν αὐτῶν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ ἐπιφερόμενοι.

       Τίς οὖν ἐπί τοσοῦτον ἄφρων καί ἀναίσθητος ὅς πρό τοῦ τήν δόξαν ταύτην καί ἰδεῖν καί παθεῖν ἀρχῆς ἤ δόξης ἤ πλούτου ἐπιθυμήσει; Μᾶλλον δέ τίς οὕτως ἀπονενοημένος καί ἄθλιος, ὅς μείζονα τῆς τοῦ Θεοῦ βασιλείας καί δόξης ἄλλην εἶναι δόξαν ἤ βασιλείαν ἤ πλοῦτον ἤ τιμήν ἤ ἀρχήν ἤ τρυφήν, ἤ τι τῶν λεγομένων ἄλλον καί νομιζομένων καλῶν ἐπί γῆς ἤ ἐν οὐρανῷ, (173) ὑποπτεύσει, ἵνα καί ἐκεῖνα ἀντί ταύτης ἐκλέξηται;

      Ὄντως οὐκ ἔστι ταύτης ἕτερον οὐδέν ἐφετώτερον τοῖς γε νοῦν ἔχουσι. Τοίνυν καί περιϊόντι τῷ Χριστῷ καί βασιλεῦσαι ζητοῦντι ἐπί πάντας ἡμᾶς, μηδείς ἀφρόνως αὐτόν ἀπώσηται· μηδείς ἀξιῶ, τοῦ μεγάλου τούτου καί ἀσπάστου δώρου ἀποστερήσειεν ἑαυτόν·μηδείς τῆς ἀληθινῆς δόξης ἔκπτωτον ἑαυτόν ἀπεργάσηται· μηδείς διά πρόσκαιρον πλοῦτον τόν πλουτοδότην Θεόν καί ποιητήν τοῦ παντός καταλείψῃ· μηδείς διά γονέων καί φίλων καί συγγενῶν προσπάθειαν τόν Δεσπότην τῶν ἀγγέλων ἀρνήσηται· μηδείς δι᾿ ἐπιθυμίαν σαρκός τοῦ γλυκασμοῦ τῆς ὄντως ζωῆς ἀποστερηθήσεται· μηδείς διά δόξαν εὐμάραντον τῆς αἰωνίου δόξης καί ἀτελευτήτου ἀλλότριος γένηται.

      Ἀλλά δεῦτε πάντες, εἰ οἷόν τε, συναχθέντες ἐπί τό αὐτό, τόν ὑπεράνω πάσης ὄντα ἀρχῆς καί ἐξουσίας καί παντός ὀνόματος ὀνομαζομένου ἐλθεῖν ἐφ᾿ ἡμᾶς καί ἐφ᾿ ἕνί ἑκάστῳ ἡμῶν βασιλεῦσαι ποθήσωμεν καί ζητήσωμεν, ὡς ἄν ἕκαστος ἡμῶν, ὅλον αὐτόν μεθ᾿ ἑαυτοῦ λαβών, ἀχώριστον ἕξει ἐν ἡμέρᾳ τε καί νυκτί, λάμποντα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί ὅ κατεσθίειν μέλλει τότε τούς ὑπεναντίους, ὅτε διά τούς ἀπιστοῦντας ἐλεύσεται, τούς νυνί μή δεχομένους αὐτόν μηδέ θέλοντας αὐτόν βασιλεύειν ἐπ᾿ αὐτούς· ἐν οἰκίᾳ τε συνεισερχόμενον ὡσαύτως ἕξει αὐτόν καί ἐπί τῆς κλίνης συνανακείμενον καί τῷ ἀστέκτῳ φωτί περιπλεκόμενόν τε ὁμοῦ καί ἀρρήτως κατασπαζόμενον, νόσους παραμυθούμενον, λύπας καί θλίψεις διώκοντα, δαίμονας ἀπελεύνοντα, χαράν καί δάκρυα ὑπέρ μέλι καί κηρίον γλυκύτερα καθ᾿ ὥραν παρέχοντα, πάθη ψυχῆς καί σώματος ἐξιώμενον, θάνατον ἀφανίζοντα, ζωήν ἀνεκφράστως βλυστάνοντα καί μετά τήν ἐκδημίαν τήν ἐκ τοῦ σώματος εἰς (174) οὐρανούς οὐρανῶν ἀναβιβάζοντα ἡμῶν ἕκαστον, καί ἐποχούμενον αὐτόν ἕκαστος ἐπί τῶν ἑαυτοῦ ὤμων ἐπιφερόμενος, ἀναλαμβανόμενον ὅθεν οὐκ ἐχωρίσθη.

      Ταῦτα παθεῖν σε δεῖ καί μαθεῖν, ἀγαπητέ, ἐν αἰσθήσει πάσῃ ψυχῆς, ὡς ἄν ἕξεις Θεόν νῦν μέν συναναφέροντά σε δίχα τοῦ σώματος, ὕστερον δέ καί τό σῶμά σου τοῦτο ἀναστήσοντα καί πνευματικόν σοι παρέχοντα, ὅς καί βασιλεύων ἔσεται ἐπί σέ εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας, ἀεί σε βαστάζων εἰς τόν ἀέρα καί ὑπό σοῦ ἀεί βασταζόμενος, ὁ ἐπί πάντων Θεός, ᾧ πρέπει πᾶσα εὐχαριστία, τιμή καί προσκύνησις σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρί καί τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Μ Ε Τ Α Φ Ρ Α Σ Η

 

Πηγή: "Αμέθυστος"

Απάντηση κ. ΑΝΔΡΑΛΗ περί Αποτειχίσεως

Εξαιτίας της εκτενούς απαντήσεως του κ. Σημάτη στα σχόλιά μου, αναγκάζομαι να απαντήσω κι εγώ με εκτενές κείμενο, ευχόμενος να το δημοσιεύσετε στα ιστολόγιά σας.

Σε αυτή την κίνηση προβαίνω, όχι γιατί είμαι κάποιος ειδικός, αλλά αφ’ ενός επειδή μου τέθηκαν κάποια ερωτήματα και αφ’ ετέρου επειδή αφέθησαν κάποια υπονοούμενα περί επαγγελματικής συνεργασίας με τον Σεβασμιώτατο Πειραιώς, τον οποίο δεν γνωρίζω προσωπικά. Οι παρακάτω σκέψεις δεν εκφράζουν κανέναν άλλο πέρα από τον γράφοντα.

Πρώτα από όλα, θέλω να ζητήσω συγνώμη για τον όντως βαρύ χαρακτηρισμό του «αιρετικού». Αφού κ. Σημάτη μου εξηγήσατε ότι δεν θεωρείτε αποκομμένους από την Εκκλησία τους μη αποτειχισθέντες, ανακαλώ την κατηγορία αυτή και ομολογώ την παρεξήγησή μου. Ελπίζω πως και

Ο "καιρός" για την "Ένωση" των "Εκκλησιών" φτάνει

   

 

 

 

Η «επανάσταση» του πάπα Φραγκίσκου και το οκταμελές συμβούλιο αρχιεπισκόπων

Πηγή: DefenceNet

Πραγματική «επανάσταση» χαρακτηρίζουν οι ιταλοί σχολιαστές τον διορισμό του οκταμελούς συμβουλίου καρδιναλίου και αρχιεπισκόπων που θα πρέπει να συμβουλεύσει τον πάπα Φραγκίσκο σχετικά με τη διακυβέρνηση και τη διοικητική μεταρρύθμιση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η κύρια αναφορά είναι στην κεντρική δομή διοίκησης, που βρίσκεται εντός του Βατικανού.

«Πρόκειται για υψηλόβαθμους κληρικούς που θα έχουν ρόλο συμβουλευτικό και όχι εκτελεστική εξουσία», εξήγησε ο εκπρόσωπος Τύπου του Βατικανού, πατέρας Φεντερίκο Λομπάρντι. Παρά ταύτα, η διευκρίνιση αυτή, δεν μειώνει την όλη σημασία της σύστασης του συμβουλίου.

Στα μέλη, μεταξύ των άλλων, συμπεριλαμβάνονται ο επίτιμος αρχιεπίσκοπος του Σαντιάγο της Χιλής, ο γερμανός αρχιεπίσκοπος Μονάχου, καρδινάλιος Ράϊνχαρτν Μάρξ, ο αρχιεπίσκοπος της Βοστώνης Πάτρικ Ο Μάλεϊ, ο αρχιεπίσκοπος Αντρές Ροντρίγκεζ Μαραδιάγα, από την Ονδούρα, και μόνον ένας Ιταλός, ο καρδινάλιος Τζουζέπε Μπετέλο.

Η «επιτροπή σοφών» του Βατικανού θα συγκροτηθεί επίσημα τον ερχόμενο Οκτώβριο, αλλά θα έλθει σε επαφή με τον πάπα Φραγκίσκο, σχεδόν αμέσως, από τις επόμενες ημέρες.

Δύο είναι οι κύριοι στόχοι του πάπα: από την μία, προσπαθεί να αποδυναμώσει τον εσωτερικό μηχανισμό διοίκησης του παπικού κρατιδίου, που δεν μπόρεσε να κινηθεί αποτελεσματικά στο πρόσφατο παρελθόν υπέρ της διαφάνειας της τράπεζας της Αγίας Έδρας Ior και για να προληφθεί το σκάνδαλο Vatileaks, με την κλοπή προσωπικών ντοκουμέντων του πάπα Βενέδικτου. Από την άλλη, προτείνει την ενίσχυση της συλλογικότητας, ως ισχυρό σημείο αναφοράς, στη διαχείριση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

«Με τον τρόπο αυτό, ανοίγουμε νέες διόδους επικοινωνίας με τους ορθοδόξους, με τις μεγάλες πατριαρχικές εκκλησίες που έχουν ήδη οργανωθεί συνοδικά και που εύχονται να πράξει το ίδιο και όλη η υπόλοιπη χριστιανοσύνη», δηλώνει σήμερα στην εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα, ο γερμανός καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ.

Ογδόντα ετών, ο καρδινάλιος Κάσπερ ήταν επί σειρά ετών υπεύθυνος του «Συμβουλίου του Βατικανού για την Ενότητα των Χριστιανών», θεωρείται προοδευτικής κατεύθυνσης και μετείχε στο πρόσφατο κονκλάβιο που εξέλεξε τον πάπα Φραγκίσκο.

Ο Αργεντινός ποντίφικας με τον διορισμό του οκταμελούς αυτού, συμβουλίου μειώνει και τη δυνατότητα επιρροής του πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών του Βατικανού, καρδινάλιου Ταρτσίζιο Μπερτόνε. Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, οι διχόνοιές του με μεγάλο μέρος των υψηλόβαθμων κληρικών της Αγίας Έδρας ήταν μια από τις αιτίες της παραίτησης του πάπα Βενέδικτου. Ο αντικαταστάτης του Μπερτόνε πρόκειται να επιλεγεί από τον νέο ποντίφικα, πιθανότατα, μέχρι τον ερχόμενο Ιούνιο. 

Από "Αμέθυστο"

 

Κριτική μελέτη Ι.Μ.Πειραιώς περί Διακοπής Μνημοσύνου

Μᾶς ζητήθηκε νὰ δημοσιεύσουμε τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, στὸ ὁποῖο ἀπάντησε ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς καὶ δημοσιεύσαμε στὸ ἱστολόγιο σὲ συνέχειες. Ἡ μετατροπὴ τοῦ βιβλίου ἀπὸ pdf σὲ Word καὶ ἀπὸ πολυτονικὸ σὲ μονοτονικό, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχουν πολλὰ τυπογραφικὰ λάθη. Ἔστω κι ἔτσι, ὅμως, τὸ δημοσιεύουμε, ἀφοῦ τὸ νόημα δὲν ἀλλοιώνεται.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

15ος ΚΑΝΩΝ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ

Κριτική μελέτη

στό σύγγραμμα του οσιολογιωτάτου Μοναχού

π. Ευθυμίου Τρικαμηνα μέ τίτλο:

«Ή διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων γιά τό υποχρεωτικό

του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί διακοπής

μνημονεύσεως Επισκόπου κηρύσσοντος έπ' Εκκλησίας αιρεσιν»

(Εκδ. Degiorgio, Τρίκαλα 2012)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εισαγωγή    

Ερμηνευτική προσέγγισις του 15ου Κανόνος τής ΑΒ' Συνόδου

ΔΥΝΗΤΙΚΗ ή ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ Η ΚΑΤΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;

  Ἀγαπητὲ κ.  Ἀνδράλη

Στὸν διάλογο ποὺ ξεκινήσατε καὶ στὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐτέθησαν, σύντομα ἔχω νὰ ἀπαντήσω τὰ ἑξῆς:

Γράφετε ὅτι ὀνομάζω τοὺς ἀντιοικουμενιστὲς –ποὺ δὲν εἶναι ἀποτειχισμένοι– ὡς "σιγονταροοικουμενιστές". Κάνετε λάθος. Κάποιος ἄλλος τοὺς ἀποκαλεῖ ἔτσι. Ρωτῆστε τον, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ.

Σᾶς ρώτησα: γιατί τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν πού, σύμφωνα μὲ τὴν ἄποψή σας, παραβαίνουν τὸν ἴδιο ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνα, ἀντὶ νὰ τοὺς ὀνομάσετε κι αὐτοὺς αἱρετικούς –ὅπως ὀνομάσατε ἐμᾶς, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο– ἀντίθετα, αὐτοὺς τοὺς ἐπαινεῖτε; Ποιός κάνει περισσότερο κακό, ὅταν ἐκφέρει κακοδοξίες; ἕνας ἐλάχιστα γνωστὸς λαϊκὸς ἢ ἕνας Ἐπίσκοπος καὶ οἱ περὶ αὐτὸν ἱερωμένοι;

Δὲν ἀπαντήσατε.

Γράφετε ὅτι βλέπω τὰ πράγματα τῆς «ἐποχῆς τοῦ Ἀθηναγόρα ρόδινα», ἢ ὅτι «ὡραιοποιῶ ἐκείνη τὴν ἐποχή»! Ἀγαπητέ μου, τὸ ἀντίθετο. Μετέφερα τὴν θέση τοῦ π. Ἐπιφάνιου, ὅτι «τὰ βήματα τοῦ Ἀθηναγόρα ἦσαν τολμηρά», καὶ τὰ συνέκρινα μὲ ὅσα σήμερα συμβαίνουν· κατέθεσα δὲ τὴν γνώμη, πὼς ἡ κύρια αἰτία, ποὺ φτάσαμε ἐδῶ ποὺ φτάσαμε –ἕνα βῆμα πρὶν τὴν τελικὴ ἐπίθεση καὶ ἐπικράτησει τοῦ Οἰκουμενισμοῦ– εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἀθετήσαμε καὶ ἀθετοῦμε τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση. Τὸ ὅτι δηλαδή, δὲν θεωροῦν οἱ Ἐπίσκοποι ἀναγκαία τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τούς αἱρετικούς, ἀφοῦ φυσικά, καταγγείλουν πρῶτα  ὀνομαστικὰ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως.

Γι’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο καὶ κρισιμότατο σημεῖο δὲν εἴπατε τίποτα, τὸ ἀγνοήσατε, γιατὶ ἀσφαλῶς –σὰν ἔξυπνος ἄνθρωπος– κατανοήσατε ὅτι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ κατονομάσουν οἱ Ἐπίσκοποι τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες, κατατάσσοντας πρῶτον στὴ σειρὰ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τότε, θὰ πρέπει νὰ προχωρήσουν στὴν ἀμέσως ἑπόμενη κίνηση, ποὺ εἶναι ἡ διακοπὴ τῆς μετ' αὐτοῦ ἐπικοινωνίας. Κι αὐτὸ δὲν τὸ θέλουν!

Νά, γιατί οἱ Μητροπολίτες Ναυπάκτου, Πειραιῶς, Αἰτωλίας κ.ἄ., παρότι γνωρίζουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, παρότι τοὺς παρακαλέσαμε –καὶ προκαλέσαμε– μὲ ἀνοικτὲς ἐπιστολὲς νὰ κατονομάσουν τοὺς ἡγέτες τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνοῦνται νὰ τὸ πράξουν. Κάνουν κάτι πρωτοφανὲς καὶ ἀλλοπρόσαλλο στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία: οἱ ἴδιοι ὁμιλοῦν καὶ παραδέχονται ὅτι ὑπάρχει, ὄχι γιὰ μιὰ ἁπλὴ αἵρεση, ἀλλὰ μιὰ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κι ὅταν τοὺς καλοῦμε νὰ κατονομάσουν ἐκείνους ποὺ διδάσκουν τὴν αἵρεση καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως, σιωποῦν, ὡσὰν οἱ αἱρεσιάρχες νὰ εἶναι ἀόρατοι! Διότι, σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση, δὲν θὰ μποροῦν νὰ ὑποδέχονται «μετὰ βαΐων καὶ κλάδων» τὸν Πατριάρχη –κατὰ τὶς ἐδῶ ἐπισκέψεις του– καὶ τότε, οἱ ὅποιες φιλοδοξίες τους καταστρέφονται καί, ἀσφαλῶς, κινδυνεύει ὁ θρόνος τους!

Νά, γιατί, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐννοώντας καὶ τοὺς παραπάνω, ὁμίλησε γιὰ μιὰ νέα αἵρεση, γιὰ τὴν ὁποία ἐφεῦρε τὸν ὅρο «ὀνοματοκρυπτισμός». Εἶναι ἡ αἵρεση τοῦ “ἀποκρύπτειν” τὰ ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν “ὀρθόδοξων” Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, ἕνεκα τοῦ κόστους ποὺ ἐνέχει αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψη.

Ἂν, τώρα, οἱ πιστοί, μὴ γνωρίζοντες ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι, προστρέχουν πρὸς αὐτοὺς τοὺς «ψευδο-διδασκάλους»  –κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο– καὶ τοὺς περιβάλλουν μὲ τιμές, καὶ ἀποδέχονται αὐτοὺς τοὺς πνευματικοὺς «λύκους» ὡς ποιμένες καὶ καθοδηγούς τους, αὐτὸ οὐδόλως προβληματίζει τοὺς Πατέρες τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς καὶ τὸν Μητροπολίτη τους.

Ἐπειδή, λοιπόν, δὲν σᾶς συμφέρει ἡ συζήτηση αὐτοῦ τοῦ θέματος, τὸ μεταθέτετε, καὶ οὐσιαστικὰ ρωτᾶτε: ὅσοι δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους, «οἱ μὴ ἀποτειχισμένοι εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας»; Ποιός ἀρνήθηκε κάτι τέτοιο; Διαβάστε τὴν βιβλιογραφία γιὰ τὸ θέμα (ὅπως τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθύμιου, ποὺ ὅπως φαίνεται δὲν τὰ ἔχετε διαβάσει καὶ παρόλα αὐτὰ γράφετε, ὅσα συκοφαντικὰ γράφετε ἐναντίον μας) κι ἐκεῖ θὰ δεῖτε τί γράφουν οἱ Πατέρες γιὰ τὸ θέμα.

Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἐκεῖνο ποὺ νομίζω πὼς πρέπει νὰ τονισθεῖ ἐπίμονα, –καθὼς μάλιστα προηγεῖται χρονικὰ (καὶ λογικὰ) τοῦ τελευταίου σας ἐρωτήματος– εἶναι ἡ ἐξακρίβωση καὶ κατάδειξη τοῦ ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοί-οἰκουμενιστὲς ἡγέτες. Γιατί, γιὰ νὰ εἶναι κάποιος αἱρετικός, πρέπει, ἢ ὁ ἴδιος νὰ κηρύσσει αἵρεση, ἢ νὰ ἀκολουθεῖ κάποιον αἱρεσιάρχη. Ἂν οἱ ὑπεύθυνοι Ἐπίσκοποι καὶ ποιμένες, ἀποκρύπτουν τὰ ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν, πῶς θὰ γνωρίζουν μὲ βεβαιότητα οἱ πιστοί (πέρα ἀπὸ ὑποψίες καὶ ἐνδείξεις) ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοί, ὥστε νὰ τοὺς ἀποφεύγουν; Πῶς θὰ ἀκολουθήσουν τὶς συμβουλὲς τῶν Πατέρων. Διότι οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν ὅτι, ὅταν ὁ Ποιμένας διδάσκει κακοδοξίες, εἶναι αἱρετικὸς καὶ πρέπει, ὁ κάθε πιστός, νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ αὐτόν ὡς «ἀπὸ ὄφεως». Κι αὐτὴ ἡ διδασκαλία, εἶναι διδασκαλία ὅλων τῶν Ἁγίων («πατερικὴ συμφωνία», “consensus Patrum”). Ὁ μητροπολίτης, τὶς ἀπόψεις τοῦ ὁποίου ὑποστηρίζετε, γιατί δὲν τὴν ἐφαρμόζει;

Ἂς προσπαθήσω νὰ θέσω κάποια ἐρωτήματα, γιὰ νὰ διευκολύνω στὴν διερεύνηση τοῦ θέματος:

Συμφωνεῖτε ἢ ὄχι μὲ τοὺς Πατέρες, ὅτι κάθε αἵρεση μᾶς ἀποκόπτει ἀπὸ τὸν Θεό; Συμφωνεῖτε ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς (ὄχι ἡ καθημερινὴ ἐπικοινωνία μαζί τους στὶς δουλειές μας), ἀλλοιώνει τὸ φρόνημα τῶν πιστῶν –ὅπως διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή– καὶ συντελεῖ στὴν προοδευτική ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, τουτέστιν ἀπὸ τὸ Θεό, ὅπως διδάσκουν ἀπὸ συμφώνου οἱ Πατέρες;

Συμφωνεῖτε μὲ τὴν θέση τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅτι τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν οὐδεμία χάρη ἢ βοήθεια μεταδίδουν, ἀντίθετα, ὅσοι ὀρθόδοξοι μετέχουν σ’ αὐτά, παίρνουν κατάκριση, σκοτασμὸ καὶ κόλαση, γιατὶ τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν εἶναι βλαβερὰ καὶ ψυχοκτόνα; (Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης).

Σκεφθεῖτε τώρα· ποιοί τελοῦν τὰ μυστήρια; Δὲν τὰ τελοῦν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς; Ὅταν αὐτοὶ εἶναι αἱρετικοί, διδάσκουν δηλαδὴ φανερὰ αἱρετικὲς θέσεις καὶ πράττουν αἱρετικά, αὐτοὺς πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ κοινωνοῦμε ἀπὸ τὰ χέρια τους; Πρέπει νὰ ἀναφωνοῦμε «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος», ὅταν π.χ., ἐπισκέπτεται ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὴν Κοζάνη καὶ τὴν Καστοριά; Ποιό μήνυμα δίδουν στοὺς πιστούς, οἱ 20-30 Ἐπίσκοποι ποὺ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν ὑποδέχονται; (μεταξύ αὐτῶν καὶ ὁ Πειραιῶς). Μήπως δίδουν τὸ μήνυμα, ὅτι μπορεῖτε ἄφοβα νὰ ἐπικοινωνεῖτε μὲ τὸν αἱρεσιάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ἄφοβα νὰ πηγαίνετε στὸ Φανάρι, ἄφοβα νὰ παίρνετε τὴν εὐλογία του, νὰ κοινωνεῖτε ἀπὸ τὰ χέρια του; Κι ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, δὲν ἀναγνωρίζουν ἔμμεσα καὶ ἄμεσα τὶς κακοδοξίες του, δὲν συμμετέχουν σ' αὐτές τὶς καταλυτικὲς γιὰ τὴν Πίστη ἐνέργειές του;

Θὰ πεῖτε ὅτι αὐτὸ ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς καταδικασμένους αἱρετικούς. Ἂν ἔτσι διδάσκουν οἱ πατέρες τοῦ ἀντιαιρετικοῦ γραφείου, ἀντιτίθενται πρὸς τὴν Ἁγ. Γραφὴ καὶ «τοὺς Ἁγ. Πατέρες. Ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης π.χ., γράφει ὅτι, ἂν κάποιος μεταλαμβάνει ἐν γνώσει του ἀπὸ αἱρετικὸ (τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, τότε, ποὺ δὲν εἶχε καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία), αὐτὴ ἡ κοινωνία τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸν τὸν συγκαταριθμεῖ μὲ τὸν διάβολο: «Τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανοῦς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον, ἀλλοτριοῖ Θεοῦ, καὶ προσοικειοῖ τῷ διαβόλῳ».

Μοῦ γράφετε, κ. Ἀνδράλη: «Προτιμῶ νὰ διαβάζω ἀντιοικουμενιστικά σας κείμενα, παρὰ ἄρθρα κατὰ ἄλλων ἀντιοικουμενιστῶν. Ὅταν τρωγόμαστε μεταξύ μας, οἱ μόνοι ποὺ κερδίζουν εἶναι οἱ οἰκουμενιστές».

Μά, τί ἀξία ἔχουν τὰ δικά μας, ἐλάχιστης δημοσιότητας, κείμενα, ὅταν οἱ ἐνέργειες αὐτὲς ἑνὸς προβεβλημένου Ἐπισκόπου/ων τὰ ἀνατρέπει; Ὁ κίνδυνος πλέον, δὲν προέρχεται μόνο ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς λεγόμενους ἀντι-οἰκουμενιστές. Αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται ὅτι ὑπάρχουν συγκεκριμένοι αἱρετικοί, μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ, καὶ τοὺς ἐξυπηρετεῖ νὰ μᾶς κάνουν νὰ νομίζουμε ὅτι οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι κάποια φαντάσματα, ἀνώνυμες ἢ καὶ ἀνυπόστατες ὑπάρξεις. Κι ἐδῶ θυμίζουν τὴ φράση κάποιου πιστοῦ: ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ Διαβόλου, εἶναι νὰ μᾶς πείσει ὅτι δὲν ὑπάρχει.

Ἄρα, δὲν ὑπάρχει σὲ μᾶς ἡ διάθεση «νὰ τρωγόμαστε μεταξύ μας». Καταγγέλουμε τὴν αἵρεση, αὐτὴν θέλουμε νὰ «φᾶμε»-πολεμήσουμε, ὅπου κι ἂν ὑπάρχει. Ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κύριε Ἀνδράλη, δυστυχῶς, δὲν περιορίζεται μόνο στὰ οἰκουμενιστικὰ περιβάλλοντα. Ἐξάλλου, κι ἐμᾶς –ἐσεῖς ὁ ἴδιος– μᾶς ὀνομάσετε αἱρετικούς, ἂν καὶ θέλετε τάχα νὰ διαβάζετε τὰ ἄρθρα μας, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση νὰ μὴν θίγουμε ὅλους τοὺς Οἰκουμενιστές. Ἀσφαλῶς, τότε, θὰ παύσουμε γιὰ σᾶς νὰ εἴμαστε αἱρετικοί.

Ὅμως, ἐφ’ ὅσον ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας, τότε, τὴ νοθεία τῆς ἀλήθειας (τὴν αἵρεση) πρέπει νὰ τὴν ἀποκαλύπτουμε καὶ νὰ τὴν καταγγέλλουμε, ὅπου κι ἂν βρίσκεται. Ἡ αἵρεση δὲν γνωρίζει στεγανά. Εἰσχωρεῖ καὶ σὲ Δεσποτικὰ μέγαρα. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ προκαλεῖ μεγαλύτερη ζημιά. Εἰσβάλλει καὶ στὰ μυαλὰ θεολόγων. Γι’ αὐτό, θὰ σᾶς εἶμαι εὐγνώμων, ἂν μὲ βοηθήσετε μὲ πατερικὰ καὶ ἁγιογραφικὰ κείμενα, νὰ διορθώσω λανθασμένες ἀντιλήψεις, ποὺ τυχὸν ἔχω υἱοθετήσει ἀνεπιγνώστως.

Μὲ πληροφορεῖτε, ἐπίσης, ὅτι ψάξατε στὰ ἔργα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου καὶ πουθένα δὲν βρήκατε νὰ ὁμιλεῖ περὶ «ὑποχρεωτικῆς» ἀποτειχίσεως. Ἀφοῦ ψάξατε, γιὰ πεῖτε μου: βρήκατε νὰ ὁμιλεῖ κάπου περὶ «δυνητικῆς» ἀποτειχίσεως; Αὐτό, ἀγαπητέ μου, εἶναι μιὰ νέα προβληματική, ποὺ προωθεῖ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς μὲ τὸ Ἀντιαιρετικό του Γραφεῖο. (Ἂν κάποτε τὴν ἐξέφρασε καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος, τότε ἦσαν ἄλλα τὰ δεδομένα). Ἐμᾶς, βέβαια, πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει, τί διαχρονικὰ δίδαξαν οἱ ἀναγνωρισμένοι Ἅγιοι Πατέρες, ἡ «πατερικὴ συμφωνία». Κι οἱ Πατέρες δὲν ἐσκέπτοντο ὅπως ἐμεῖς σήμερα, ἂν εἶναι δυνητικὸς ἢ ὑποχρεωτικὸς κάποιος Κανόνας, ἀλλὰ ἐφάρμοζαν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς τὸ κατὰ δύναμιν.

Ἀντιληφθήκατε ποτέ, κάποιος Ἅγιος νὰ θέσει π.χ. τὸ ζήτημα, ἂν κάποια θεία Ἐντολὴ εἶναι δυνητικὴ ἢ ὑποχρεωτική; Εἶναι ἄραγε δυνητικὸς ὁ περὶ «εἰρηνοποιῶν», ἢ περὶ «πενθούντων», ἢ περὶ «δεδιωγμένων ἕνεκα δικαιοσύνης» μακαρισμός; Κι ἐφ’ ὅσον δὲν διατυπώνονται μὲ τὴν μορφὴ ἀναγκαστικῆς Ἐντολῆς, μποροῦμε νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν ἐφαρμογή τους;

Σημάτης Παναγιώτης

__________________

Υ.Γ. Γιὰ τὸν κ. Καρδάση, ὁ ὁποῖος σχολιάζει τὸ ἴδιο ἄρθρο:

1. Γράφετε: «Ὁ ὅρος "ἡμισυλλείτουργο" θεωρεῖται ἀδόκιμος». Ἀσφαλῶς, ἀλλὰ βλέπετε ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ ἀδόκιμο, καὶ ἀνέντιμο, καὶ ἐπικίνδυνο τρόπο προσπαθεῖ νὰ ἑδραιωθεῖ καὶ σιγά-σιγὰ τὸ ἐπιτυγχάνει. Ἐξ ἄλλου ὁ ὅρος δὲν εἶναι δικός μου. Τὸν χρησιμοποίησαν ἄλλοι, δόκιμοι θεολόγοι-ἱερωμένοι.

2. Γράφετε: «Τὰ ὑπογραφέντα στὸ Μπαλαμάντ δὲν κατακυρώθηκαν συνοδικά, ἄρα εἶναι ἕωλα». Ἀσφαλῶς κάνετε λάθος, διότι αὐτὰ τὰ «ἕωλα»  ἐφαρμόζονται στὴν πράξη ἀπὸ Ἐκκλησίες, ὅπως μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στὰ κειμενά μας, χωρὶς οἱ φύλακες τῆς Πίστεως «ἐπί-σκοποι» νὰ προχωροῦν σὲ καταδίκη ὅσων τὰ ἐφαρμόζουν. Ἐκτὸς αὐτοῦ, «ἕωλα» ἦσαν καὶ τὰ περὶ «χριστοτόκου» τῶν περὶ τὸν Νεστόριο, ἀφοῦ δὲν εἶχαν «κατακυρωθεῖ συνοδικά». Αὐτό, ὅμως, δὲν ἐμπόδισε δύο Πατριάρχες (Κελεστῖνο καὶ Κύριλλο) νὰ ἐπαινέσουν τοὺς ἀποτειχισθέντας (ποὺ δὲν τὰ θεώρησαν «ἕωλα» καὶ διέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ Νεστορίου) καὶ νὰ ἐπέμβουν ἀμέσως, ἀπαιτώντας ἀπὸ τὸν Νεστόριο, ἐντὸς δέκα ἡμερῶν, νὰ ἀρνηθεῖ τὶς κακοδοξίες του.

Για τὰ ἄλλα ποὺ γράφετε, ἔχει ἀπαντήσει ὁ π. Εὐθύμιος στὰ κείμενά του ὡραιότατα, ἁγιοπατερικά, κατανοητά. 


Τά κείμενα-σχόλια ὑπάρχουν στὶς διευθύνσεις:

http://aktines.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4312.html

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_10.html

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_2215.html#comment-form

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5064.html#comment-form

Να, γιατί δύσκολα ξεχωρίζουμε μεταξύ αληθείας και αιρέσεως

 

"Οἱ Χριστιανοὶ σήμερα

ἔχουν φθάσει στὸ σημεῖο

δύσκολα νὰ ξεχωρίζουν

τοὺς πνευματικοὺς γιατροὺς

ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες"

Τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

 Από "Ἀμέθυστο"

Ἡ σημερινὴ πνευματικὴ κατάστασις στὴν Ἑλλάδα

Τώρα  συμβαίνει νὰ βρισκόμαστε σὲ μία καμπὴ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ κομπογιαννίτης γιατρὸς (δηλαδὴ ὁ μὴ δυνάμενος νὰ θεραπεύση ἢ νὰ καθοδηγήση σωστὰ πνευματικὸς πατὴρ) δὲν ἔχει ἐπίγνωσι ὅτι εἶναι κομπογιαννίτης. Ὁ κομπογιαννίτης ὅμως εἶναι σὲ θέση νὰ ἀναγνωρίση ἕναν πραγματικὸ γιατρό, ὅταν συναντηθῆ μὲ αὐτὸν ἢ ὄχι; Ἡ ἀπάντησις εἶναι, ὅτι, ἂν ἔχη πορρωμένη συνείδησι, δὲν θὰ τὸν ἀναγνωρίση. Αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν Ἰούδα, ὁ ὁποῖος ἐγνώρισε μὲν τὸν Χριστόν, ἀλλὰ  ὄχι ὅπως οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι. Ὁ Ἰούδας δὲν κατάλαβε ποιὸς ἦταν ὁ Χριστός. Γιατί; Διότι πνευματικὰ δὲν ἦταν ἐν τάξει. Δηλαδὴ ὁ Ἰούδας ἀπεδείχθη κομπογιαννίτης καὶ οὔτε τὸν ἑαυτὸ τοῦ μπόρεσε νὰ σώση.

Σήμερα δίνει ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία τὴν δυνατότητα σὲ κάποιον νὰ ἀνιχνεύση τὸν πραγματικὸ γιατρὸ καὶ νὰ τὸν διακρίνη ἀπὸ ἕναν κομπογιαννίτη; Δηλαδὴ μποροῦμε σήμερα νὰ ἀνιχνεύσωμε τὸν ἀληθινὸ πνευματικὸ πατέρα, ἐκεῖνον ποῦ εἶναι σὲ θέσι νὰ θεραπεύη, ἀνάμεσα σὲ πολλοὺς ἄλλους; Ἢ ἀλλιῶς μποροῦμε σήμερα νὰ ἀνιχνεύσωμε τὸν ἅγιο μέσα στὸ πλῆθος;

Δύσκολο φαίνεται. Δηλαδὴ οἱ Χριστιανοὶ σήμερα ἔχουν φθάσει στὸ σημεῖο δύσκολα νὰ ξεχωρίζουν τοὺς πνευματικοὺς γιατροὺς ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες. Καὶ φθάσαμε σ’ αὐτὴν τὴν κατάστασι, διότι ἀντικαταστήσαμε τὴν Πατερικὴ Θεολογία μὲ δυτικοῦ τύπου θεολογία, μὲ θεολογία τῶν....δογμάτων, μὲ θεολογία τοῦ βιβλίου δηλαδὴ καὶ ὄχι ἐμπειρική, ἡ ὁποία δὲν ὁδηγεῖ στὴν κάθαρσι τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη. Καταδιώξαμε τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοσι καὶ τὴν ἀντικαταστήσαμε μὲ τὰ δόγματα ἢ μὲ τὴν ἠθικὴ (εὐσεβισμό). Καὶ αὐτὸ συνέβη ἀπὸ τοὺς χρόνους μετὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασι τοῦ 1821, μὲ πρωταίτιο τὸν Ἀδαμάντιο Κοραή.

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο "Πατερικὴ Θεολογία"

πηγή ΄Ρωμαΐικο Οδοιπορικό

Ο αγώνας κατά αιρέσεων των αγίων και των συγχρόνων επισκόπων

Ἅγιος Μαρτίνος, πάπας Ρωμης

(13 Ἀπριλίου)

 

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Μαρτίνου, Ἐπισκόπου Ρώμης, ὁ ὁποῖος ἦτο Πάπας τὴν ἐποχὴ ποὺ τὴν Ἐκκλησία ταλαιπωροῦσε ἡ αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παῦλος ὁ Β' ἦταν ὑπέρμαχος τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ, (ὅπως σήμερα ὁ Βαρθολομαῖος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ). Ὁ Πάπας Μαρτίνος ἦταν Ὀρθόδοξος καὶ ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν δίστασε νὰ καταδείξει τὸ κέντρο τῆς αἱρέσεως καὶ τὸν ἡγέτη της, πατριάρχη Παῦλο –ἀντίθετα ἀπ’ ὅ,τι κάνουν σήμερα οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ποιμένες. Πρὸς τοῦτο προσπάθησε μὲ ἐπιστολή του, «ἀλλὰ καὶ μὲ εἰδικοὺς ἀπεσταλμένους κληρικούς, νὰ ἐπαναφέρει τὸν Πατριάρχη Παῦλο στὸ ὀρθόδοξο δόγμα.

  Μάταια, ὅμως. Ὁ Πατριάρχης, ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα, ἐπέμενε στὸ Μονοθελητισμὸ καὶ ἐξόρισε τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Μαρτίνου σὲ διάφορα νησιά. Μάλιστα, ὁ Κώνστας ὁ Β' ἔστειλε καὶ συνέλαβαν μὲ δόλο καὶ τὸν ἴδιο τὸ Μαρτίνο. Καὶ ἀφοῦ τὸν ὁδήγησαν αἰχμάλωτο στὴν Κωνσταντινούπολη, κατόπιν τὸν ἐξόρισαν στὴ Χερσώνα». Στὴν συνέχεια ὑπεβλήθη σὲ φρικτὰ βασανιστήρια μὲ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα (εἰς γνῶσιν τοῦ «ὀρθόδοξου» καὶ κανονικοῦ Πατριάρχη Παύλου). «Τὸν μετέφεραν στὶς φυλακὲς τοῦ Διομήδους, ὅπου τὸν κρέμασαν, ἐνῶ τοῦ ἔγδαραν τὰ πόδια, μέσα σὲ κελλὶ ψηλὰ στὸν τοῖχο ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς μελλοθάνατους.
  Τὴν ἑπομένη, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Παῦλος Β΄, ἀσθενὴς καὶ φοβούμενος τὴν θεία κρίση, ἀπέσπασε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τὴν μετατροπὴ τῆς θανατικῆς ποινῆς σὲ ἐξορία», ὅπου καὶ ὁ ἅγιος Μαρτίνος ἐκοιμήθη.

«Τὸ σπουδαιότερο, ὅμως, εἶναι ὅτι ὁ θάνατος βρῆκε τὸν Μαρτίνο ἀγωνιζόμενο στὶς ἐπάλξεις τῆς Ὀρθοδοξίας, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Δηλαδή, νὰ διδάσκει ὀρθά, χωρὶς πλάνη, τὸ λόγο τῆς ἀλήθειας».

_________________________________________

Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου στά ἱστολόγια

http://www.saint.gr/261/saint.aspx καὶ

enoriaka.gr/index.php?option=content&task=view&id=448&Itemid=2

Δ΄ στάση Χαιρετισμών.

Κείμενο και ερνηνεία της Δ΄ στάσης των Χαιρετισμών.

Posted by kantonopou at Απριλίου 12, 2013

Οι χαιρετισμοί στην Παναγία είναι υμνωδία που ο κάθε πιστός χαίρεται ιδιαίτερα να διαβάζει. Την μεγάλη Τεσσαρακοστή διαβάζο- νται κάθε παρασκευή και για πέντε συναπτές εβδομάδες.

Τα νοήματα των χαι- ρετισμών είναι υψηλά και βαθειά και θεωρούμε πολύ χρήσιμη μία μικρή σύντομη ερμηνεία.

Δ’ ΣΤΑΣΗ 

Τείχος ει των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, και πάντων των εις σε προστρεχόντων. Ο γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε ποιητής Άχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου, και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας.

Είσαι το τείχος των παρθένων, Παρθένε Θεοτόκε καθώς και όλων εκείνων που προστρέχουν σε σένα. Είσαι το τείχος που το κατεσκεύασε ο κτίστης του ουρανού και της γης, ο Kύριος, που κατοίκησε στη μήτρα σου κι όλους μας δίδαξε να σου απευθύνουμε αυτά τα λόγια.

Χαίρε, η στήλη της παρθενίας. Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας.
Χαίρε Μαρία που είσαι η φωτεινή και ακλόνητη στήλη της παρθενίας και συγχρόνως η θύρα, από την οποία πέρασε σε εμάς ο Σωτήρας κι εμείς περνούμε στη σωτηρία

Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως. Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.
Χαίρε Παναγία που είσαι το πρώτο πλάσμα του αναδημιουργημένου από τον Χριστό πλάσμα. Χαίρε επίσης που μας χορηγείς τους θησαυρούς της θείας αγαθότητος.

Χαίρε, συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς. Χαίρε, συ γαρ ενουθέτησας τους συληθέντας τον νουν.
Χαίρε Συ που αναγεννησες τους βαρυμένους από το προπατορικό αμάρτημα και καθάρισες εκείνους που είχαν μολυσμένο το νου από τις εμπνεύσεις του διαβόλου

Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα. Χαίρε, η τον σπορέα της αγνοίας τεκούσα.
Χαίρε γιατί έβαλες τέλος στη δύναμη του διαβόλου, που φθείρει τη σκέψη μας.Χαίρε που γέννησες Eκείνον που μας χάρισε την αγνότητα.

Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως. Χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα.
Χαίρε που είσαι ο τόπος όπου αγνά ο Kύριος νυμφεύθηκε την ανθρωπότητα και με σένα στεκόμαστε στο πλευρό Tου ως νύμφη Tου.

Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων. Χαίρε ψυχών νυμφοστόλε αγίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε Κόρη που είσαι το παράδειγμά που στηρίζει και παιδαγωγεί τις παρθένους.Χαίρε που είσαι η νυμφική στολή των αγίων ψυχών,που σε μιμούνται.

Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τω πλήθει των πολλών οικτοιρμών σου, ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι Βασιλεύ άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοις σοι βοώσιν.
Αλληλούια.
Kάθε ύμνος μας μένει πίσω λαχανιασμένος, προσπαθώντας να απλωθεί τρέχοντας ανάλογα με το πλήθος των πολλών οικτιρμών του Xριστού. Aκόμα κι αν οι ωδές που θα του προσφέρουμε είναι ίσες με την άμμο της θαλάσσης, τίποτε άξιο δεν κάνουμε απέναντι στον Bασιλέα και Θεό μας, διότι πολύ περισσότερες είναι οι ευεργεσίες του σε μας, που του φωνάζουμε Aλληλούια.

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν, ορώμεν την αγίαν Παρθένον. Το γαρ άϋλον άπτουσα φώς, οδηγεί προς γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τον νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα.
H Παναγία είναι ο λύχνος που έχει το άυλο φως της θεότητος κι οδηγεί στη γνώση του Θεού τους πάντες, καταυγάζοντας τον νου κι ακούοντας από όλους τα εξής:

Χαίρε, ακτίς νοητού ηλίου. Χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους.
Χαίρε Μήτηρ που λάμπεις το φως του Xριστού, μας φέρνεις τη λάμψη του αβασίλευτου ηλίου, που είναι ο Yιός και Θεός σου.

Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα. Χαίρε,, ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα.
Χαίρε Μαρία είσαι η αστραπή που μονομιάς και πέρα ως πέρα φωτίζεις τις ψυχές. Eίσαι ακόμη η βροντή που καταπλήσσεις τους εχθρούς της πίστεώς μας.

Χαίρε, ότι τον πολύφωτον αναβλύζεις φωτισμόν. Χαίρε, ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν.
Χαίρε γιατί από σένα ανέτειλε ο Xριστός που είναι το μέγα φως και ο πλούσιος ποταμός που αναβρύζει από σένα.

Χαίρε, της κολυμβήθρας ζωγραφούσα τον τύπον. Χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον.
Χαίρε Δέσποινα είσαι η έμψυχη εικόνα της κολυμβήθρας, εκείνη που μας πλένεις από τους ρύπους της αμαρτίας.

Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν. Χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν.
Χαίρε που είσαι τό λουτρό, πού ξεπλένει τη συνείδηση. Eίσαι ο κρουνός που που κερνάς την ευφροσύνη και την αγαλλίαση.

Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας. Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Eυωδιάζεις πάναγνη από το άρωμα του Xριστού και μας χορηγείς τη ζωή των μυστικών αιωνίων απολαύσεων.

Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίων, ο πάντων, χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι’ εαυτού, προς τους αποδήμους της αυτού χάριτος. Και σχίσας το χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως.
Αλληλούια.
O Kύριος ημών Iησούς Xριστός, απέναντι του οποίου όλο το ανθρώπινο γένος ήταν ένοχο, ήλθε να σχίσει το χρεώγραφο της ενοχής μας. Eίχαμε απομακρυνθεί από την χάρη Tου και ήλθε να μας βρει. Kαι τώρα ακούει από όλους Aλληλούια.

Ψάλλοντες σου τον τόκον, ανυμνούμεν σε πάντες, ως έμψυχον ναόν Θεοτόκε. εν τη ση γαρ οικήσας γαστρί, ο συνεχών πάντα τη χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε βοάν σοι πάντας.
Ψάλλοντας τη θεική γέννηση σε ανυμνούμε Θεοτόκε ως έμψυχο ναό του Θεού. Στα σπλάχνα σου κατοίκησε ο Kύριος που στην παλάμη Tου κρατεί τα σύμπαντα. Σε αγίασε, σε δόξασε και μας διδάσκει να σου φωνάζουμε τα εξής:

Χαίρε, σκηνή του Θεού και Λόγου. Χαίρε, αγία αγίων μείζων.
Χαίρε Μαρία είσαι η σκηνή που κατοίκησε ο Yιός και Λόγος του Θεού. Eίσαι ανώτερη από τα άγια των αγίων.

Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι. Χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε.
Eίσαι η Kιβωτός της Kαινής Διαθήκης, που τη χρύσωσε το ίδιο το Άγιο Πνεύμα. Eίσαι ο θησαυρός ο ανεξάντλητος της ζωής.

Χαίρε, τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών. Χαίρε, καύχημε σεβάσμιον ιερέων ευλαβών.
Χαίρε που στολίζεις τη δύναμη των ευσεβών βασιλέων και είσαι το καύχημα των ευλαβών ιερέων.

Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος. Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητον τείχος.
Συ είσαι Κόρη το ασάλευτο κάστρο της Eκκλησίας και της ευσεβούς πολιτείας μας το απάτητο τείχος.

Χαίρε, δι’ ής εγείρονται τρόπαια. Χαίρε, δι’ ής εχθροί καταπίπτουσι.
Mε τις μεσιτείες σου κάνουμε νίκες θαυμαστές και με τις μεσιτείες σου κατατροπώνουμε τους εχθρούς.

Χαίρε, χρωτός του εμού θεραπεία. Χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε αγνή Μαρία είσαι η γιατριά του σώματός μου και η σωτηρία της ψυχής μου.

Ω πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα των πάντων αγίων αγιώτατον Λόγον (εκ γ’) δεξαμένη την νυν προσφορών, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας. Και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τους συμβοώντας.
Αλληλούια.

Ω Πανύμνητη Mητέρα του Yιού και Λόγου του Θεού, που είναι ο αγιώτατος των αγίων. Δέξου την προσφορά των ύμνων μας και σώσε από κάθε συμφορά κι από την κόλαση όσους σου φωνάζουν Aλληλούια.

http://imverias.blogspot.gr/2013/04/blog-post_12.html#more

Ο μεγαλύτερος εχθρός της πατρίδος ο κακός μας χαρακτήρας

ΔΕΙΤΕ ΤO ΠΡΙΝ ΤΟ ΚΟΨΟΥΝ 

Πηγή:  http://amethystosbooks.blogspot.gr/2013/04/o.html

Διαδώστε το (αφιερώστε λίγο χρόνο για το βίντεο αυτό) Είναι αυτό που λέγαμε πριν μερικά χρόνια και μας λέγανε γραφικούς. Όποιος διατείνεται ότι είναι δεξιός ή αριστερός, σημαίνει ότι είτε είναι του συστήματος ή είναι κολλημένος.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της πατρίδος είναι ο κακός μας χαρακτήρας, το κολλημένο μυαλό μας και τα λανθασμένα πιστεύω μας.
Πατήστε εδώ και απολαύστε το μέχρι τέλος...

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες, αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπητέ άγνωστε Blogger, εσύ που αγωνίζεσαι για την χιλιοπροδομένη Πατρίδα.

Άγιος Αντύπας

Άγιος Αντίπας ο αρχαίος

ο αναφερόμενος στην Αποκάλυψη

Πηγή: Αμέθυστος

 

Ο άγιος Αντίπας της Περγάμου μού προκαλεί κάποιο δέος, γεμάτο σεβασμό και αγάπη, επειδή είναι ο μόνος άγιος που κατονομάζεται από το Χριστό στην Αποκάλυψη, κεφ. 2, στίχοι 12-13. Εκεί ο Ιησούς τον χαρακτηρίζει: "Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός, ος απεκτάνθη [=θανατώθηκε] παρ’ υμίν, όπου ο σατανάς κατοικεί" (η Πέργαμος στον ίδιο στίχο χαρακτηρίζεται τόπος όπου βρίσκεται "ο θρόνος του σατανά", ίσως λόγω της δράσης της αιρετικών νικολαϊτών, στους οποίους αναφέρεται αμέσως μετά).
Είναι λοιπόν ένας μεγάλος άγιος, από την πρώτη κιόλας γενιά χριστιανών. Η Εκκλησία μας τον γιορτάζει στις 11 Απριλίου και είναι προστάτης άγιος των οδοντιάτρων.

Από εδώ αναδημοσιεύουμε τη βιογραφία του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΙΠΑΣ - Ο μαρτυρικός ιεράρχης της Περγάμου και προστάτης άγιος των οδοντιάτρων

Φορητή εικόνα του Αγίου Αντίπα από
τον ομώνυμο ιερό πανεπιστημιακό
ναό στο Γουδί Αθηνών

Ανάμεσα στους φωταυγείς αστέρες, που έλαμψαν με τον ιεραποστολικό τους ζήλο και το αγωνιστικό τους φρόνημα στην ιστορική και αγιοτόκο μικρασιατική γη συγκαταλέγεται και ο Άγιος ένδοξος ιερομάρτυς Αντίπας. Ο μαρτυρικός και φλογερός αυτός ιεράρχης της αγιωτάτης και ευλογημένης Εκκλησίας της Περγάμου, που κατόρθωσε να μεταδώσει

ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ, ΙΖ΄.

ΙΖ΄ Μέρος  (Τελευταῖο)

(Ἡ ἀποτείχισις τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου,  Ἡ ἀποτείχισις τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, Ἐπίλογος)

Θά συνεχίσω παρακάμπτοντας τό μικρό κεφάλαιό σας «Τό Αὐτοκέφαλο τοῦ 1850» διότι στίς ἀναφορές σας αὐτές δέν ἔχετε κάτι οὐσιαστικό, στό ὁποῖο νά διαφωνῶ (ἐκτός ἄν μοῦ τό ἐπισημάνετε) καί θά ἀναφερθῶ ἐκτενέστερα στό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης «Ἡ ἀποτείχισις τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου».

Εἰς αὐτό τό κεφάλαιο, πατέρες, εἶναι ἀλήθεια ὅτι μοῦ ἀναγνωρίζετε κάποια καλά στοιχεῖα καί τρόπον τινά μοῦ δίδετε συγχαρητήρια, γράφοντας εὐθύς ἐξ’ ἀρχῆς: «Τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως τῶν Παλαιοημερολιτῶν διαπραγματεύεται ἄριστα ὁ π. Εὐθύμιος, μέ πολλές μαρτυρίες ἀπό τούς Πατέρες καί τήν Κανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἔχουμε νά  ἐκφράσουμε καμμία ἀντίρρησι».

Ἐπειδή ὅμως, πρέπει νά εἴμεθα ἐπιφυλακτικοί καί μάλιστα στούς ἐπαίνους καί νά προσπαθοῦμε νά διακρίνωμε, ἄν ὑπάρχη κάποια σκοπιμότητα εἰς τά λεγόμενα καί γραφόμενα ἐπαινετικά σχόλια, ἔχω ἐπί τοῦ προκειμένου νά παρατηρήσω τά ἑξῆς:

Πῶς ἄραγε, πατέρες, νά συμβιβάσω τό γεγονός, ὅτι ἐσεῖς  μέ ἐπαινεῖτε γιά τό ὅτι «διαπραγματεύομαι ἄριστα τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν», οἱ δέ Παλαιοημερολογίτες στήν κριτική των ἐπί τοῦ ἰδίου βιβλίου, ἀντιθέτως, μέ ἐπαινοῦν γιά τό ὅτι χειρίζομαι ἄριστα ὅλα τά ἄλλα θέματα πλήν τοῦ θέματος τῆς ἀποτειχίσεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν; Αὐτοί συγκεκριμένα σέ κάποια κριτική των μελέτη γράφουν τά ἑξῆς:

«Τό βιβλίο αὐτό, ἄν καί δέν μᾶς εὑρίσκει ἀντιθέτους εἰς τήν κεντρικήν του ἰδέαν περί τῆς ἀποτειχίσεως δηλαδή ἀπό τούς ἐπισκόπους ὅπου κηρύττουν κακοδοξίας καί αἱρέσεις, ἀλλά μᾶλλον συνηγόρους, ἐν τούτοις περιέχει