Μια "ασεβής" αντιλογία, σε "ευσεβη" Οικουμενιστική εκδήλωση τιμής στον πατριάρχη Δημήτριο.

Ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ρομφαία», πληροφορηθήκαμε ὅτι τὸ Σάββατο 7 Δεκεμβρίου «πραγματοποιήθηκε, εκδήλωση τιμής και μνήμης του Μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου Θεσσαλίας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος...

Την εκδήλωση χαιρέτησε ο ...κ. Ιγνάτιος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, επεσήμανε ότι “η αποψινή εκδήλωση κοσμείται από την νοερά παρουσία του ιδίου του μεγάλου αυτού Πατρός της Ορθοδόξου Χριστιανοσύνης, που διέλαμψε όλα τα έτη της επί γης παρουσίας και διακονίας του με το κάλλος των αρετών και το βάθος της υψοποιού ταπεινώσεώς του».

Ὁ Μητροπολίτης Σεβαστείας Δημήτριος εἶπε ὅτι «η ιδιαιτερότης του Πατριάρχου Δημητρίου» ἦταν «η εφαρμογή των Ευαγγελικών αρετών».

Ὁ Αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης, εἶπε ὅτι «αυτό που προσέφερε ο Δημήτριος ήταν η φαύσις της Χάριτος της αιωνιότητος διά της ταπεινώσεως…».

Τέλος ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς ανέπτυξε το θέμα: «Πατριάρχης Δημήτριος: ο “τρόπος” της Εκκλησιαστικής ηγεσίας».

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, λοιπόν, τιμήθηκε γιὰ τὶς ἀρετές του, τὴν ταπείνωσή του, καὶ κατὰ τὸν καθηγητὴ Γιανναρᾶ, διότι ἐδίδαξε τὸν «τρόπον» τῆς Ὀρθοδοξίας!

Ἀπό ὅσα παρουσίασε τὸ ἱστολόγιο «Ρομφαία», οὐδεμία ἀναφορὰ ἔγινε στὴν «Ὀρθοδοξία» τοῦ Πατριάρχη Δημητρίου! Ὡσὰν ἡ Πίστη καὶ ὁ ἀγώνας γι’ αὐτήν, ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστεως, νὰ εἶναι ἕνα παρελκόμενο, ἕνα δεύτερο καὶ ἀνάξιο λόγου γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τοῦ Βόλου, ποὺ μαζεύτηκαν νὰ τιμήσουν τὸν Πατριάρχη Δημήτριο.

Φαίνεται ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη δὲν θὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν, γιὰ νὰ ζυγίζεται μὲ αὐτὴν τὸ ἂν κάποιος εἶναι Χριστιανός, ἀλλὰ θὰ λογαριάζονται «ἀρετές», σὰν κι αὐτὲς ποὺ μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς καὶ σὲ Μουσουλμάνους, καὶ σὲ Βουδιστές, καὶ σὲ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ», καὶ σὲ Προτεστάντες, καὶ Παπικούς.

Κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία πιστεύει ἀκράδαντα, αὐτὸ ποὺ τὸ στόμα τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου μᾶς δίδαξε:

«Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν  σημεῖα ποιῆ, κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω, ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν  κατεργαζόμενος».

Καὶ ὁ τιμηθεὶς ὑπερβαλλόντως Πατριάρχης Δημήτριος, δὲν τήρησε «τὰ διατεταγμένα». Εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν «Συμφωνία τοῦ Μπάλαμαντ» ὅπως φαίνεται σὲ Ἐγκύκλιο τοῦ 1974 (Περιοδ. «Ἐπίσκεψις», ἔκτακτο φύλλο, 14.4.1974). Εἶχε διακηρύξει ὅτι ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τοῦ προκατόχου του, τοῦ Οἰκουμενιστῆ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἔστω καὶ μὲ λιλιπούτειους βηματισμούς! Δική του, ἐπίσης, εἶναι ἡ δήλωση ὅτι «ὅλοι οἱ χριστιανοὶ οἱ πιστεύοντες εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ σωτῆρα τοῦ κόσμου εἴμεθα ἓν σῶμᾳ…»! Ἀκόμα αὐτὸς ἔφη, ὅτι ἕνας Ὀρθόδοξος μπορεῖ «νὰ μεταλάβη» σὲ παπικὴ ἐκκλησία, διότι «ἑκατέρα τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν (ἐννοεῖ τὴν Ὀρθόδοξη καὶ τὴν παπικὴ) ἔχει παραλάβη καὶ τελεῖ τὰ αὐτὰ ἱερὰ μυστήρια»! Αὐτός, ἀκόμα, εἶπε ὅτι «δὲν ὑπάρχει διαφορὰ εἰς τὸ θέμα τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἀναγνωρίζομεν τὸν πάπαν ὡς διάδοχον τῶν Ἀποστόλων, ὅπως ἐμεῖς εἴμεθα διάδοχος τῶν Ἀποστόλων» κτλ.!

Γι’ αὐτό, εἶναι μὲν λυπηρό, ἀλλὰ ἀναγκαῖο νὰ παραθέσουμε μιὰ «ἀσεβῆ» Ὀρθόδοξη ἀντιλογία στὰ Οἰκουμενιστικὰ δρώμενα τῆς μετα-πατερικῆς (ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ κ. Ἰγνάτιου) Μητροπόλεως Δημητριάδος.

Κατ’ ἀρχάς, πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς ἐπὶ Πατριάρχου Δημητρίου, μετρίασε τὴν ὁρμητικότητα διεισδύσεώς του στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ διαβρώσεως τῶν Ὀρθοδόξων συνειδήσεων· ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὅτι ὁ Δημήτριος δὲν ἀνέστρεψε τὸ κλίμα. Ὁ Οἰκουμενισμός, ὄχι μόνο δὲν ἔπαυσε νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ δρᾶ, ἀλλὰ καὶ σὲ κάποιες περιπτώσεις ἔγινε περισσότερο ἐπικίνδυνος καὶ ἐπιθετικός, ἀπὸ ὅ,τι ἐπὶ ἐποχῆς Ἀθηναγόρα, ὅπως ἀποδεικνύουν τὰ κείμενα καὶ τὰ γεγονότα!

Μελετώντας τὰ κείμενα τοῦ Πατριάρχη Δημητρίου, συμπεραίνει κανεὶς ὁτι ὁ Δημήτριος ἀποδεχόταν τὶς ἴδιες ἐκκλησιολογικὲς ἀπόψεις μὲ τοὺς πρὸ αὐτοῦ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸν Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους.

Ἀσχέτως ἂν δὲν ἔγραφε αὐτὸς ὅλες τὶς Ἐπιστολές, τὶς Ἐγκυκλίους, τοὺς λόγους κ.λπ. (ἀφοῦ εἶχε στὴ διάθεσή του καθηγητὲς καὶ ἱερωμένους ποὺ τοῦ ἔγραφαν τοὺς λόγους) ἔχει ὁλόκληρη τὴν εὐθύνη, ἀφοῦ τὸ δικό του πατριαρχικὸ χέρι ὑπέγραφε ὅλα αὐτά.

Καὶ ἄν, τὴν Οἰκουμενιστικὴ ἰδεολογία-κακοδοξία, τὴν συναντούσαμε σὲ ἕνα κείμενό του, τότε θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν δικαιολογήσουμε· ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται γιὰ πληθῶρα κειμένων, στὰ ὁποῖα ἐπαναλαμβάνεται ἡ αἱρετικὴ περὶ ἐκκλησιολογίας θεώρηση τῶν Οἰκουμενιστῶν.

Παραθέτουμε μερικὲς ἐνδεικτικὲς

ΚΑΤΑΒΑΣΙΕΣ και ...ΑΝΥΨΩΣΕΙΣ για το ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Ερωτήματα. Τρίτη ανάρτηση προς Επισκόπους που δεν συγκινούνται!

ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΝ, ΠΛΕΟΝ, ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ! Και πάλι περί της "μη κοινωνίας" με αιρετικούς.

Ὅσον κι ἂν φαίνεται ἀδιανόητο, εἶναι τόσο μεγάλη ἡ διάβρωση τῶν πιστῶν ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικὴ προπαγάνδα δεκαετιῶν, ὥστε ἀδελφοί μας μὲ γνήσιο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας, νὰ ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν, νὰ προσλάβουν, νὰ παραδεχθοῦν, νὰ «χωνέψουν» τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, εἰδικὰ ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τῆς «μὴ κοινωνίας» μετ’ αὐτῶν, εἴτε οἱ αἱρετικοὶ εἶναι Παπικοί, εἴτε εἶναι Οἰκουμενιστές.

Ἔχουμε δημοσιεύσει δεκάδες ἁγιοπατερικὰ χωρία, στὰ ὁποῖα ξεκάθαρα παρουσιάζεται ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων ὡς πρὸς τὴν σχέση μας μὲ τοὺς αἱρετικούς: πὼς δηλαδή, δὲν νοεῖται κοινωνία τῶν Ὀρθοδόξων μὲ αἱρετικούς, σὲ ἐκκλησιαστικὸ κυρίως ἐπίπεδο. Ἀλλὰ παρόλα αὐτά, οἱ πιστοί (καί τινες Ἐπίσκοποι), ἐνῶ ἀναγνωρίζουν ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι αἱρετικοί, ἀδυνατοῦν νὰ ἐφαρμόσουν τὶς Ἐντολὲς τῶν Πατέρων, ψελλίζοντες τὶς δικαιολογίες ποὺ ἐπὶ χρόνια «ὑποβάλλουν» οἱ Οἰκουμενιστές!

Ἄλλη μιὰ φορά, λοιπόν, παρουσιάζουμε κάποια μικρὰ κείμενα, μὲ ἀφορμὴ παρόμοιες ἀπορίες, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπισήμανση ἑνὸς κειμένου τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

Ἀκούσατε, τί λέγουσιν οἱ ἐπικατάρατοι Μανιχαῖοι, οἱ ἐσκοτισμένοι περὶ τὸ φῶς, τὸ στόμα τοῦ διαβόλου. ...Τούτοις ὁμιλήσομεν; Τούτους εἰς κοινωνίαν δεξόμεθα;  Ὁ κοινωνῶν αὐτοῖς ὅμοιος αὐτοῖς ἐστι καὶ τῆς μερίδος αὐτῶν ἔσται καὶ ἐν τῷ νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. Ἀδελφοί, κοινωνία λέγεται· ἀποθάνωμεν καὶ μὴ δεξώμεθα εἰς κοινωνίαν τοὺς Μανιχαίους. Ἀποθάνωμεν, ἵνα ζήσωμεν· ὁ δεχόμενος αὐτοὺς εἰς κοινωνίαν Μανιχαῖός ἐστιν, ὅμοιος αὐτοῖς. Κρεῖττόν ἐστιν ἰουδαΐσαι καὶ Ἰουδαῖον ἀποθανεῖν ἤπερ κοινωνῆσαι τοῖς Μανιχαίοις... Ἀκούσατε δὴ πρὸς θεοῦ, ὦ ἄνδρες, ἀκούσατε, τί φησιν ὁ θεώλεστος Μάνης. Οὐκ ἔστι, φησίν, ὁ κόσμος τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ τοῦ διαβόλου. Ἀπαλλοτριῶσαι ἡμᾶς βούλονται τοῦ θεοῦ ἡμῶν.

(Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Κατὰ Μανιχαίων).

ΤΙΤΛ. ΝΑʹ. —Περὶ ἀμίκτων, καὶ τῶν ἀκοινωνήτως ἐχόντων πρὸς ἄλληλα.

«Τί τὸ ἄχυρον πρὸς τὸν σῖτον;». «Τί κοινωνήσει λύκος ἀμνῷ; οὕτως ἁμαρτωλὸς πρὸς εὐσεβῆ. Τί κοινωνήσει χύτρα πρὸς λέβητα; αὕτη προσκρούσει, αὕτη συντριβήσεται». «Οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν, καὶ τραπέζης δαιμονίων. Τίς μετοχὴ δικαιοσύνης καὶ ἀνομίας; ἢ τίς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων;»

(Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Εἰς τὰ ἱερὰ Παράλληλα).

«Καὶ αἰχμαλωτεύοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ».

Λαμπρὰν καὶ περιφανῆ τὴν νίκην ποιεῖ. Οὐ γὰρ λόγοις πολεμοῦμεν, φησίν, ἀλλ' ἔργοις πρὸς λόγους. «Καὶ ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν, ὅταν πληρωθῇ πρότερον ὑμῶν ἡ ὑπακοή». Ὑμᾶς μὲν γάρ, φησίν, ἀναμένομεν, ἵνα ὅταν διὰ τῆς παραινέσεως καὶ τῆς ἀπειλῆς διορθώσωμεν ὑμᾶς, καὶ ἐξενέγκωμεν, καὶ ἀποστήσωμεν τῆς ἐκείνων κοινωνίας, τότε ἐκείνων ἀπολειφθέντων μόνων τῶν τὰ ἀνίατα νοσούντων, ἐπαγάγωμεν τὴν τιμωρίαν, ὅταν ὁλοκλήρους ἴδωμεν ὑμᾶς ἀποστάντας τούτων. Ὑπακούετε μὲν γὰρ καὶ νῦν, οὐ τελείως δέ. Διὸ οὐκ εἶπεν, ὅταν ὑπακούσητε, ἀλλ' ὅταν πληρωθῇ ὑμῶν ἡ ὑπακοή.

(Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου).

«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε. Αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν, ὡς λόγον ἀποδώσοντες...

Τί οὖν φησιν; ἂν πονηρὸς ᾖ, πειθώμεθα; πονηρὸς πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φύγε αὐτόν, καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἂν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών. Εἰ δὲ βίου ἕνεκεν, μὴ περιεργάζου. Ἄκουε γὰρ τοῦ Χριστοῦ λέγοντος, Ἐπὶ τῆς Μωϋσέως καθέδρας ἐκάθισαν οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι... Ἔχουσι, φησί, τὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ βίου εἰσὶν ἀκαθάρτου. Ἀλλὰ μὴ τῷ βίῳ, ἀλλὰ τοῖς λόγοις προσέχετε. Τῶν μὲν γὰρ ἠθῶν ἕνεκεν οὐδεὶς ἂν βλαβείη. Τί δήποτε; ὅτι καὶ δῆλα πᾶσίν ἐστιν, καὶ οὐδὲ αὐτός, κἂν μυριάκις ᾖ πονηρός, πονηρὰ διδάξει ποτέ.

Πίστεως δὲ ἕνεκεν, οὔτε δῆλόν ἐστι πᾶσιν, ὅτε πονηρὸς οὐ παραιτήσεται διδάσκειν. Ἐπεὶ καὶ τό, Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως. Τὸ γοῦν ἐπαγόμενον, τοῦτο δηλοῖ. Τί βλέπεις, φησίν, τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς; Πάντα οὖν ὅσα ἂν λέγωσιν ὑμῖν, ποιεῖτε, κατὰ δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν μὴ ποιεῖτε. Ὁρᾷς ὅτι οὐ περὶ δογμάτων ἐστίν, ἀλλὰ περὶ βίου καὶ ἔργων. Ἀλλὰ ὁ Παῦλος πρότερον συνέστησεν αὐτούς, καὶ τότε φησίν, Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε.

(Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου –Ἀπὸ κείμενο τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου).

Μνημη αγίου Αμβροσίου, του "των αιρέσεων την πλάνην αδιαλείπτως στηλιτεύοντος".

Εἶναι γνωστή, ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου, ἡ δυναμική του στάση ἀπέναντι στὸν πανίσχυρο αὐτοκράτορα Μεγάλο Θεοδόσιο. Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας θέλησε νὰ εἰσέλθει στὴν Ἐκκλησία, ὁ Ἅγιος τὸν ἐμπόδισε, θυμίζοντάς του ὅτι μὲ διαταγή του φονεύθηκαν στὴν Θεσσαλονίκη χιλιάδες ἄνθρωποι!

«Τὸν εὐσεβῆ Βασιλέα, ἡμαρτηκότα ποτέ, ὡς τὸν Δαυΐδ ὁ Νάθαν, παρρησίᾳ ἐλέγξας, Ἀμβρόσιε παμμάκαρ, τοῦτον σαφῶς, ἀφορισμῷ καθυπέβαλες, καὶ μετανοίᾳ παιδεύσας θεοπρεπῶς, συνηρίθμησας τῇ Ποίμνῃ σου» (Ὄρθρος ἑορτῆς).

Οἱ περισσότεροι ὅμως ἀγνοοῦμε τοὺς ἀγῶνες του κατὰ τῶν αἱρετικῶν Ἀρειανῶν, οἱ ὁποῖες πῆραν μεγάλες διαστάσεις, γιατί ἡ αἵρεση αὐτὴ κατάφερε νὰ ἀποκτήσει ἀρκετοὺς ὀπαδοὺς στὰ Μεδιόλανα καὶ νὰ εἰσχωρήσει μέσα στὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα.

Συγκεκριμένα, ἡ χήρα του Οὐαλεντινιανοῦ Α΄ δὲν δίσταζε νὰ ραδιουργεῖ ἐναντίον τοῦ ἁγίου Ἀμβροσίου ἔχοντας ὡς πειθήνιο ὄργανο τὸν γιό της Οὐαλεντινιανὸ Β΄. Ἡ Ἰουστίνη, λοιπόν, ζήτησε ἀρχικὰ ἕνα μικρὸ ναὸ ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ἀμβρόσιο γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιοῦν οἱ Ἀρειανοί (τὸ 385 μ.Χ.), ἀλλ’ ὁ Ἅγιος ἀντιστάθηκε λέγοντας: «Στὸν αὐτοκράτορα ἀνήκουν τὰ παλάτια, στὸν ἱερέα οἱ ναοί».

Ἀργότερα ἐπανῆλθε στὸ αἴτημά της γιὰ παραχώρηση Ναοῦ στοὺς αἱρετικούς· ἑνὸς Ναοῦ ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη. Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος, θεωρώντας τὴν παραχώρηση Ναοῦ «καταπρόδοσιν τῶν καθηκόντων του καὶ τῆς ὀρθοδοξίας», ἔμεινε καὶ πάλι ἀπτόητος καὶ ἀκλόνητος. «Ὅταν ὁ ἀσεβὴς βασιλεὺς Ἀχαάβ, ἀπήντησε, ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Ναβουθᾶν νὰ παραδώση εἰς αὐτὸν τὸν ἐκ πατρικῆς κληρονομιᾶς ἀμπελῶνα, ὁ Ναβουθᾶν ἠρνήθη· ἀρνοῦμαι, προσέθηκε, νὰ παραδώσω καὶ ἐγὼ τὴν κληρονομίαν τοῦ Χριστοῦ, τὴν κληρονομίαν τῶν πατέρων μου... “τὰ τοῦ καίσαρος τῷ καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ”».

  Ἀλλ’ ὁ αὐτοκράτορας ἔστειλε στρατιῶτες, γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν «ἀπειθῆ καὶ ἀτίθασο ἐπίσκοπο καὶ νὰ καταλάβουν διὰ τῆς βίας τὸν ναό. Ὁ Ἀμβρόσιος ὅμως ἔμεινεν ἀπτόητος· καθ’  ὃν χρόνον οἱ στρατιώται περιεκύκλωναν τὸν ναόν, αὐτὸς γαληνιαῖος ἐξηκολούθει τὸ κήρυγμά του, συστήσας εἰς τὸ ἐκκλησίασμα, τὸ ἕτοιμον νὰ προστατεύση τὸν ἐπίσκοπόν του, νὰ μὴ προβάλη ἀντίστασιν πρὸς ἀποφυγὴν αἱματοχυσίας. “Δὲν ἤλθαμε στὸν ναὸ εἶπε, γιὰ νὰ πολεμήσουμε, ἀλλὰ γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε.Θὰ προσευχηθοῦμε, χωρὶς νὰ φοβηθοῦμε”.

»Τοιαύτη ὅμως ἦτο ἡ γοητεία, τοιοῦτον τὸ ἠθικόν του κῦρος καὶ ἡ ἐπιβολή, ὥστε μέρος μὲν τῶν στρατιωτῶν, ὅταν ἀντικρυσε τὸν ἐπίσκοπον, ἠρνήθη ἵνα συμμορφωθῆ πρὸς τὰς διαταγὰς τοῦ αὐτοκράτορος».

 Ἔτσι ὁ αὐτοκράτορας φοβούμενος μιὰ ἐπανά-σταση τοῦ λαοῦ, ἀνακάλεσε τὴν διαταγήν του.

Ὁ Ἅγιος ἔχοντας ὁ ἴδιος τὴν ἐμπειρία τῆς καθαρότητας ποὺ προκαλεῖ στὴν καρδία τῶν πιστῶν ἡ παρουσία σ’ αὐτὴν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γνώριζε τὰ ἀποτελέσματα ποὺ θὰ εἶχε ἡ παραχώρηση τοῦ μικροῦ ναοῦ στοὺς Ἀρειανούς, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνταν τὰ ἀποκεκαλυμμένα δόγματα. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν καὶ ἀντιστάθηκε θαρραλέα. Ἀκόμα καὶ ὅταν τοῦ ἐσύστησαν νὰ φύγει ἀπάντησε ὅτι δὲν συνηθίζει νὰ ἐγκαταλείπει τὸ ποίμνιό του. Τέλος ὁ αὐτοκράτορας ὑποχώρησε καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ὑπερίσχυσε.

•••

Διαβάζοντας τὰ τροπάρια τοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ τοῦ Ὄρθρου διαπιστώνουμε ὅτι μία ἀπὸ τὶς προτεραιότητες τοῦ Ἁγίου ἦταν ὁ σθεναρὸς ἀγώνας κατὰ τῶν αἱρετικῶν. Δὲν ἔμεινε ἀπαθής, δίβουλος ἢ ὑποχωρητικὸς ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, ὅπως δυστυχῶς κάνουν σήμερα (σχεδὸν στὸ σύνολό τους)  οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ γέροντες, ἀλλὰ ἐνημέρωνε τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν αἵρεση καὶ ἀνέτρεπε μὲ τὴν μάχαιρα τοῦ Πνεύματος τὰ αἱρετικὰ φληναφήματα.

Ἔτσι ὁ ἅγιος «ἱερωσύνης, τοῖς ὅπλοις στομούμενος, καὶ θείᾳ δόξῃ τὸν νοῦν ἐλλαμπόμενος, ὡς μάχαιρα πιστῶν ἐστιλβωμένη τὰ θράση τῶν αἱρέσεων, τμητικῶς συνέκοπτε, τῶν αἱρετιζόντων δέ, κατέκλυζε τὰς φρένας. Ὅθεν τὴν βλάσφημον Ἀρείου γλωσσαλγίαν, ἐναπεμώρανε, τοῦ Πνεύματος δυνάμει..., Ἀρείου τὴν πλάνην, πᾶσαν ἀπημαύρωσε, τῷ φέγγει τῶν λόγων του».

Σὲ ἄλλα τροπάρια διαβάζουμε:

«Πανσόφοις καὶ ἱεροῖς σου δόγμασι, τὴν ἀρειόφρονα, ἀποδιώξας λύμην ὡς ποιμήν, ἐπὶ χλόην ἐποίμανας, Ὀρθοδοξίας Πάνσοφε, τὰ λογικά σου πίστει θρέμματα» καὶ ἔτσι «τὰς διανοίας τῶν πιστῶν καταρδεύεις..., πιστοὺς ἐπεστήριξας καὶ ἀπίστους ἐπέστρεψας». Σὺ δέ, πάτερ Ἀμβρόσιε, ἐδείχθης «Ἐκκλησίας φωταγωγὸς καὶ στήλη τῶν δογμάτων, αἱρέσεων τὴν πλάνην, ἀδιαλείπτως στηλιτεύουσα».

•••

Τέλος, νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος συνέταξε καὶ τὸν ὕμνον “Σὲ ὑμνοῦμεν, Σὲ εὐλογοῦμεν, Σοὶ εὐχαριστοῦμεν, Κύριε, καὶ δεόμεθά σου ὁ Θεὸς ἡμῶν”, ὁ ὁποῖος ἐψάλει γιὰ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν βάπτισιν τοῦ Ἱεροῦ Αὐγουστίνου.  Πρόκειται γιὰ ἕνα μεγαλούργημα ὀλιγόλογον “χωρὶς φιλολογικὰ στολίδια καὶ πτωχὸν εἰς λέξεις μεγαλοπρεπεῖς, ἀλλ’ ἐν τῇ ἀφελείᾳ του ὡς ἄλλη ἑπτάχρους ἴρις ἅπαντα περιλαμβάνον τὰ εἴδη τῶν προσευχῶν –αἶνον, εὐλογίαν, εὐχαριστίαν, δέησιν– καὶ ἁπάσας ἐξεικονίζον τὰς στάσεις τῆς ψυχῆς ἐνώπιον τοῦ Ποιητοῦ αὐτῆς”».

Νά κλείσουμε μὲ τὸ Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς:

«Θείοις δόγμασι περιαστράπτων, ἀπημαύρωσας Ἀρείου πλάνην, ἱερομύστα καὶ ποιμὴν Ἀμβρόσιε· θαυματουργῶν δὲ δυνάμει τοῦ Πνεύματος, πάθη ποικίλα σαφῶς ἐθεράπευσας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος».

________________________________ 

impantokratoros.gr/agios_ambrosios.el.aspx

users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/agios_ambrosios_mediolanwn.htm

Ἕνα ΧΑΣΤΟΥΚΙ στὸν ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

Ὁ ἅγ. Νικόλαος χαστουκίζων τὸν μὴ καταδικασθέντα, ακόμα ὑπόδικο, Ἄρειο

Ἕνα  ΧΑΣΤΟΥΚΙ   στὸν   ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

ἢ   

ΔΙΑΚΟΠΗ  τοῦ  ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ  του;

Εἶναι ἀναμφισβήτητο γιὰ κάθε Ὀρθόδοξο, ὅτι σήμερα οἱ πιστοὶ ζοῦμε περικυκλούμενοι ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Παναίρεση τὴν ὀνόμασε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος.

Εἶναι ἀναμφισβήτo ὅτι ὅλοι οἱ συνειδητοὶ Ὀρθόδοξοι αὐτὸ τὸ ξέρουν.

Εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι ἀρχηγέτης τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, μὲ συμπαραστάτες-πιόνια του τὸν Ἀλεξανδρείας Θεόδωρο, τὸν Σερβίας Εἰρηναῖο, τὸν Ἱεροσολύμων Θεόφιλο καὶ θλιβερὰ ἐξαπτέρυγα κάποιον Ἐπίσκοπο Περγάμου (Ἰωάννη Ζηζιούλα), κάποιον Δημητριάδος Ἰγνάτιο, κάποιον Μεσσηνίας Χρυσόστομο.

Εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες, αἰῶνες τώρα, διδάσκουν νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, εἴτε αὐτοὶ εἶναι καταδικασμένοι (ἡ ἀπομάκρυνση τότε εἶναι αὐτονόητη), εἴτε αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἀκόμα καταδικασθεῖ, ἀλλὰ λυσσασμένα (ὅπως π.χ. ὁ Ζηζιούλας καὶ ὁ Βαρθολομαῖος) πρωτοστατοῦν στὴν διάδοση τῆς σατανοκίνητης αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῆς ὁποίας προΐστανται, διὰ Διαλόγων, διὰ συμπροσευχῶν, διὰ κακοδόξων διδασκαλιῶν· ἡ ἀπομάκρυνση τότε εἶναι τὸ ζητούμενο, καὶ ἀσφαλῶς ἀποτελεῖ μιὰ πράξη ὁμολογίας.
  Εἶναι ἀναμφισβήτητο, λοιπόν, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν διαχρονικὴ διδασκαλία καὶ πράξη τῆς Ἐκκλησίας: «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε», «αἱρετικὸν ἄνθρωπο παραιτοῦ» καὶ «χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγε» (προφ. Ἡσαΐα καὶ ἀπόστ. Παῦλος, Εὐαγγ. Ἰωάννης).

Αὐτὸ τὸ ἀναμφισβήτητο,  τ ὸ  ἀ μ φ ι σ β η τ ο ῦ ν, ὅμως, οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καὶ πνευματικοί. Μὲ ποικίλες δικαιολογίες καὶ ὀρθολογικὲς ἑρμηνεῖες, πηγαίνουν κόντρα στὴν Ἱερὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ διδάσκουν ὅτι μποροῦμε νὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὴν αἵρεση, ἕως ὅτου αὐτὴ καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο!!!
 Καὶ τὸ λέγουν αὐτό, ὡσὰν νὰ μὴ γνωρίζουν ὅτι οἱ κακόδοξες διδασκαλίες τῶν Βαρθολομαίου-Ζηζιούλα, ἔχουν ἤδη καταδικασθεῖ ἀπὸ τὶς προηγηθεῖσες Οἰκουμενικὲς Συνόδους!!! Ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, δηλαδή, ποὺ θέσπισε ἡ Πρώτη καὶ Δεύτερη Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε πίστη σὲ Μία Ἐκκλησία καὶ ὄχι σὲ πολλές, ὅπως διδάσκουν οἱ Ἐπίσκοποιὁ Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης καὶ Ἰωάννης Ζηζιούλας,  μόνιμοι κάτοικοι τοῦ Φαναρίου!
 Τί, λοιπόν; Ἕνα χαστοῦκι στὸ Βαρθολομαῖο, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ σήμερον τιμωμένου Ἁγίου Νικολάου, ἢ διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου του, διακήρυξη λόγοις καὶ ἔργοις, ὅσων λίγων Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν ἀποδέχονται ἀκόμα τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὅτι εἶναι ἀνεπιθύμητος στὴν Ἑλλάδα;

"Πατερική Παράδοση"

 ______________________________

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Γιατί δεν μας σκανδαλίζει

 το χαστούκι του αγίου Νικολάου

To χαστούκι του αγίου Νικολάου, πού κατά τα άλλα υπήρξε κανόνας πίστεως ακριβής και εικονα αληθινοτάτη της πραότητος, στον αιρεσιάρχη και βλάσφημο Άρειο, είναι γεγονός πού σκανδαλίζει πιστούς και απίστους. 

Από την Εκκλησιαστική Ιστορία μαθαίνουμε πώς όταν στην Α΄εν Νικαία οικουμενική Σύνοδο, ο αιρεσιάρχης Άρειος αποκάλεσε ανερυθρίαστα τον Υιό και Λόγο του Θεού κτίσμα και άνθρωπο και γεννητό(δημιουργημένο) εν τω χρόνω, αφήνοντας τινά υπονοούμενα για την σαρκική γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία(στηριζόμενος σε ψυχρή λογική και θράσος), ο αγνός και ζηλωτής ιερέας Νικόλαος, εμπνευσθείς θείου ζήλου και αγανακτήσεως έκαμε το πρωτάκουστο και παράδοξο, να σηκωθεί εν μέσω ιεράς συνάξεως Πατέρων και να ραπίσει στο πρόσωπο με σφοδρότητα τον πρωτοπρεσβύτερο  από την Αλεξάνδρεια  , μην αντέχοντας την βλασφημία.Τότε , ο Άρειος εκμεταλλευόμενος με δόλο την βίαια αντίδραση του αγνού ιεράρχη επικαλέστηκε τον αρχαίο νόμο της θανατώσεως αυτού πού θα εράπιζε κάποιον ενώπιον βασιλέως. Οι αντιδράσεις ορθοδόξων και αιρετικών κατά του αγίου Νικολάου ήταν άμεσες, και ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να φυλακίσει τον άγιο, αφού πρώτα του αφαίρεσε τα αρχιερατικά του διακριτικά.Όμως , την νύχτα φώς έλουσε το κελί του προσευχόμενου ιεράρχη και ο ίδιος ο Χριστός και η Παναγία εμφανίστηκαν για να προσφέρουν στον φυλακισμένο άγιο ωμόφορο και ευαγγέλιο , τα αρχιερατικά διακριτικά (πρβλ την εικόνα του αγίου). Όταν σε αυτή την περιβολή τον βρήκαν την επομένη, βασιλέας, πατέρες και φύλακες, αναγνώρισαν το θαύμα και του έδωσαν χάρη, αποκαθιστώντας τον στον ιερό αξίωμα και αναγνωρίζοντας πώς ότι έπραξε ήταν αποτέλεσμα ιερού ζήλου και όχι θράσους ή μικροψυχίας και οργής.

Πολλοί χριστιανοί σκανδαλίζονται για το τόλμημα του αγίου Νικολάου. Η ευαγγελική εντολή

Οι Επίσκοποι συνεχίζουν αθεόφοβα τον εξουνιτισμό των πιστών!

Πεισματικὰ καὶ ἀσεβέστατα οἱ «Ποιμένες» μας συμπροσεύχονται μὲ τοὺς Παπικοὺς αἱρετικούς, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν, τὶς διαμαρτυρίες τῶν ὁποίων πλέον ἀντιμετωπίζουν μὲ παγερὴ ἀδιαφορία, τοὺς δὲ Ἱ. Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν αὐστηρότατα τις συμπροσευχές, τοὺς γράφουν στὰ παλαιά τους ὑποδήματα. Πόσο μᾶλλον εἶναι θεομίσητες αὐτὲς οἱ συμπροσευχές, ἀφοῦ γίνονται σκόπιμα πρὸς ἀλλοίωσιν τῆς Ὀρθοδόξου συνειδήσεως τοῦ λαοῦ (ὅσης ἀκόμα ἀπέμεινε!).

Πρὶν μερικὲς μέρες οἱ Μητροπολίτες Πειραιῶς καὶ Γόρτυνος ἔδωσαν ἀποστομωτικὲς ἀπαντήσεις στὶς ἐπιστολὲς τοῦ Παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου! Καὶ σήμερα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ συνοδός του στὴν Σύρο Διαυλείας Γαβριήλ, ἀλλὰ καὶ οἱ Σύρου Δωρόθεος, Θηβῶν Γεώργιος καὶ Κορίνθου Διονυσίου (ἀδιάφοροι  καὶ γιὰ τὰ ὅσα ἠθικὰ σκάνδαλα τὶς τελευταῖες ἡμέρες ἀκούγονται καὶ ἀγγίζουν τὸ περιβάλλον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου) συμπροσευχήθηκαν στὴν Σύρο μὲ τὸν Παπικὸ Ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ ἐκάθητο θριαμβικὰ σὲ «δεσποτικὸ θρόνο» μέσα στὸν Ὀρθόδοξο Ναό!

Ἄρα, θὰ ἐνηγκαλίζετοο Ἀρχιεπίσκοπος μὲ τὴν ἴδια χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση καὶ ἕναν Ὀρθόδοξο μέν, ἀλλὰ ἀντι-οἰκουμενιστὴ πιστό;

Ἡ παρουσία του στὴν Σύρο, πάντως, μπορεῖ νὰ ἐκλειφθεῖ καὶ ὡς συμπαράσταση στὸν προσβεβλημένο Παπικὸ Ἀρχιεπίσκοπο ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ καὶ Γόρτυνος κ. Ἱερεμία!

Ἡ πράξη  αὐτή, ὅμως, τῶν "ὀρθοδόξων" Ἐπισκόπων, ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἀτιμάζει –ἀντὶ νὰ τιμᾶ–  τὸν ἀντι-αἱρετικὸ Ἅγιο Νικόλαο, ὁ ὁποῖος φυλακίστηκε γιὰ τὸ χαστοῦκι ποὺ ἔδωσε στὸν αἱρετικὸ Ἄρειο!
     Ἄρα, οἱ "ἀφελεῖς" Ἀρχιερεῖς, νομίζουν ὅτι μὲ τέτοιες Οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες καὶ κατάργηση θεοπαράδοτων Κανόνων, θὰ ἑλκύσουν τὴν θεία Χάρη; Πιστεύουν, ἄραγε, στὸν Χριστὸ ποὺ ἔδωσε τοὺς Ἱ. Κανόνες διὰ τῶν Ἁγίων Του;

   Ἐσεῖς ἀδελφοί, βλέπετε, κάποια ἄλλη λύση, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντας Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀνατρέψει τὴν ραγδαία ἐπικράτηση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;
                                                                          Π.Σ.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: "Ο γ. Πορφύριος ΕΒΛΕΠΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΔΩ"!

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ – π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Σὲ ὁμιλία του ὁ ἀείμνηστος π. Ἀθανάσιος εἶχε πεῖ καὶ τὰ ἑξῆς γιὰ τὸν ἅγιο Πορφύριο:

Ἅγιος Πορφύριος

π. Ἀθαν. Μυτιληναῖος

«...Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση, μά φοβερή ἐντύπωση· ἔστειλα σέ κάποιον ἀσκητή, εἶναι στήν Ἀττική, λέγεται πατήρ Πορφύριος (ἴσως θά ἔχετε ἀκούσει γι’ αὐτόν, ἔχει τό χάρισμα ὄχι μόνο τῆς διακρίσεως, ἀλλά καί τῆς διοράσεως. Μπορεῖ νά βλέπει)· τοῦ ἔστειλα μιά οἰκογένεια, ἕνα ζευγάρι, καί ἦταν μόνο ἕνα παιδί τους μαζί, ἔχουν περισσότερα παιδιά, γιά ἕνα θέμα πολύ σοβαρό. Ἐγώ εἶχα ἤδη διακρίνει στό παιδί σοβαρά συμπτώματα δαιμονισμοῦ.

      Τούς ἔστειλα, πῆγαν, καί μέ πῆρε τηλέφωνο ὁ πατήρ Πορφύριος, μέ κατέπληξε, καί μοῦ λέει: «Πές τους, ἐγώ δέν τούς τό εἶπα, ὅτι καί τό ἄλλο τους, τό δεύτερο παιδί, ἔχει δαιμόνιο (ἦταν μία κοπέλα αὐτή, μικρή, 15 χρόνων), ἔχει δαιμόνιο, καί οἱ γονεῖς ἔχουν δαιμόνιο».

    Λέω: «Γέροντα, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν».

         «Ἄκου με, πού σοῦ λέγω, ἔχουν δαιμόνιο!».

          «Γέροντα», τοῦ λέγω…
          «Ἔχουν δαιμόνιο», μοῦ ἐπιμένει γιά τρίτη καί τέταρτη φορά.

     Βέβαια, τούς τό εἶπα, γιατί μοῦ τό εἶπε. Οἱ ἄνθρωποι ἐξεπλάγησαν.

    Δέν πέρασε πολύς καιρός, καί πράγματι ἡ κοπέλα ἐξεδήλωσε ἕνα βαρύτατο ἁμάρτημα καί ἐπιμένει νά μένει στό βαρύτατο αὐτό ἁμάρτημα, πού δείχνει ὅτι εἶχε τό δαιμόνιο, τό ἀντίστοιχο αὐτό τοῦ ἁμαρτήματος.

       Μοῦ ἔκανε κατάπληξη!  Αὐτό ἐγώ δέν μποροῦσα νά τό δῶ. Τό ἔβλεπε ἐκεῖνος. Καί πολλά ἄλλα καταπληκτικά!». 

 

http://athanasiosmytilinaios.blogspot.gr (Χριστιανική Ἀνθρωπολογία, ὁμιλία 58η)