Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Η "ποιμαντική αγωνία" είναι ανεξάρτητη από τις Εντολές και τους Ι. Κανόνες που αποτελούν τους οδηγούς της Ποιμαντικής πορείας;

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟ ΠΑΪΣΙΟ ΚΑΡΕΩΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟ

    μητροπολίτης Φλωρίνης, συνεχίζοντας τὴν προσωπική του πλέον "Θεολογικὴ τραγωδία" ἀπαντᾶ "χωρὶς νὰ ἀπαντᾶ" στὸν ὁσιολογιώτατο μοναχὸ Παΐσιο Καρεώτη, χρησιμοποιώντας συναισθηματικό λόγο παρὰ θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιολογικό, καὶ τοῦτο -ὅπως τοῦ εἶχε ἐπισημάνει ὁ μοναχός- "λόγω αγνοίας, αδιαφορίας και πολλών άλλων...". Ἐπιμένει δηλ. ὁ κ. Θεόκλητος νὰ δικαιολογεῖ τὴν παραμονή του σὲ κοινωνία μὲ τὸν αἱρεσιάρχη, κρυπτόμενος πίσω ἀπὸ ποιμαντικὲς ἀνησυχίες ποὺ δὲν εἶχε τάχα ὁ Κύριος, ἀλλὰ καὶ οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἅγιοι, ὅταν -κακῶς κατὰ τὸν Φλωρίνης;- ἐντέλλετο τὸ "ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν"!  Ἐπιβεβαιώνει, ἔτσι, τὸν λόγο τοῦ π. Παϊσίου Καρεώτη ὅτι βλέπει τὸ ρόλο του (ὡς ἀμετανόητος μνημονευτὴς τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Βαρθολομαίου ποὺ εἶναι), σὲ ἕνα τέτοιο "ερμηνευτικό πλαίσιο" μέσῳ τοῦ ὁποίου ἡ ὅλη δράση του "γίνεται διοικητική, πειθαρχική και τελικά παπική κατάστασις".
    Λυπούμαστε βαθύτατα γι' αὐτό. Νὰ εὐχηθοῦμε καλὸ φωτισμό, ὥστε τὴ νέα χρονιά νὰ δεῖ τὰ πράγματα μὲ ὀρθόδοξη ματιά;  [Ὡς πρὸς τὸ ἐρώτημα ποὺ θέτει ὁ μητροπολίτης Φλωρίνης πρὸς τὸν π. Παΐσιο (πῶς δηλαδή, τὸν ἐλέγχει, καθ' ὃν χρόνον -ἄν συμβαίνει- μνημονεύει ὁ π. Παΐσιος τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο;) πρέπει ὁ π. Παΐσιος νὰ τὸ διευκρινίσει, διότι ὅταν ἐλέγχουμε, ἐνῶ εὑρισκόμεθα ἐν τ αὐτ κρίματι, ἀδυνατίζουν ἢ καὶ ἐξουδετερώνουμε στὰ μάτια τῶν πολλῶν τὰ ἐπιχειρήματά μας].         "Π.Π."     



ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟ ΠΑΪΣΙΟ ΚΑΡΕΩΤΗ (ΚΑΡΥΕΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ)
ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ                                                
 Φλώρινα 19.12.2016

ΠΡΟΣ
ὁσιολογιώτατο
μοναχὸ Παΐσιο Καρεώτη
Καρυὲς Ἁγίου Ὄρους.

Ὁσιολογιώτατε π.Παΐσιε.
Ἔλαβα τὴν ἐπιστολή σου καὶ ἀφοῦ τὴν ἀνέγνωσα ἐπικράνθην πολύ. «Τὶ νὰ ἐννοοῦσε ὁ ποιητής;». Ὁ καθένας δηλαδὴ μπορεῖ νὰ ἐξάγη, ὅποιοδήποτε συμπέρασμα διαβάζοντας ἕνα κείμενο! Μὲ τὴν παροῦσα δὲν ἀπολογοῦμαι, οὔτε θὰ ἐπιχειρήσω ἀναίρεσι, οὔτε καὶ θὰ ὑπεραμυνθῶ τῶν πανεπιστημιακῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὶς καλὲς θέσεις τους, ἢ καὶ τὰ λάθη τους ἐφ’ ὅσον εἶναι ἐρευνηταί, ἀλλὰ εἶναι γεγονός, ὅτι τοὺς χρησιμοποιεῖ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία μας. 
Ἀναγινώσκοντας
σὲ δύο συνεχόμενες Κυριακὲς οἱ ἱερεῖς μας τὰ δύο Ἐγκύκλια Γράμματά μου καὶ ἀκούγοντάς τα οἱ χριστιανοί μας κανείς τους δὲν ἔκαμε αὐτὲς τὶς «ἀγριώτατες» ἐπισημάνσεις, τὶς ὁποῖες ἔκαμες ἐσύ. «Λὲς  νὰ ὁδήγησα τὸ ποίμνιό μου στὴν κόλασι;» Ἄπαγε. Οὔτε κι ὁ ἐχθρός μας, ἂν ἔχουμε κι ἕνα τέτοιον. Λυποῦμαι πολύ, ποὺ λυπήθηκες πολύ, ἐπειδὴ τὴν πατρικὴ ἀγωνία μου γιὰ τὸ ἄγνωστο σὲ σένα ποίμνιό μου τὴν παραμόρφωσες καὶ τὴν κακοποίησες βάναυσα μὲ τόσα ἀλλότρια στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα οὔτε στὸν λογισμό μου, οὔτε καὶ στὶς προθέσεις μου εἶχα. Πιστεύω, ὅτι ἔγραψες κατὰ παραγγελίαν καὶ μόνο γιὰ νὰ γράψης. Δὲν εἶχες κάποια ποιμαντικὴ ἀγωνία. Οἱ ἅγιοι πατέρες μας ἔγραφαν κατὰ ποιμαντικὸ καθῆκον κι ὄχι γράφουμε, γιὰ νὰ γράφουμε.
Τὰ δύο αὐτὰ Ἐγκύκλια Γράμματά μου δὲν ἦσαν οὔτε
Διατριβὲς ἐπὶ Διδακτορίᾳ, οὔτε λεπτομερὴς ἔρευνα τῶν βαθμῶν τῆς ἱερωσύνης καὶ πῶς ἐξελίχθηκαν ἱστορικὰ οἱ τόσοι λειτουργικοὶ τύποι καὶ καθιερώθηκαν πλέον, ὅπως τοὺς ἔχουμε σταθερὰ σήμερα.
Οἱ χριστιανοί μας, ἀγαπητέ μου Γέροντα, ἕνα κατάλαβαν. Ὅτι ὁ ἐπίσκοπός τους ἐκφράζει τὴν μεγάλη ἀγωνία του γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας. Κι αὐτὸ πρακτικὰ  μεταφράζεται σὲ ἀγωνία γιὰ τὶς ψυχές. Ἐπιμένω ταπεινὰ καὶ μετὰ γνώσεως, ὅτι εἶναι ἡ αὐτὴ ἀγωνία, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας εἶπε πέντε φορὲς «ἵνα ὦσι ἕν», ὅσο κι ἂν μέμφεσθε «γιὰ παραλογισμό!!!» τὴν 3η σελίδα τῆς Ἐγκυκλίου μου, τὴν ὁποία κατακλείω μὲ τὴν εὐχὴ «περὶ τοῦ εὐδίου λιμένος τῆς ἑνότητος». Αὐτὸς εἶναι ἕνας γραπτὸς λόγος τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Αὐγουστίνου. «Ὥστε ἀναμάσημα Οἰκουμενιστικῆς καραμέλλας εἶναι καὶ ὁ λόγος τοῦ ἀειμνήστου ἀντιοικουμενιστοῦ Γέροντος περὶ εὐδίου λιμένος τῆς ἑνότητος;;;»Εὖγε π.Παΐσιε, «ἀνακάλυψες τὸν τροχό». Θὰ τὸ εἰπῶ νὰ τὸ γράψουν καὶ στὴν ΣΠΙΘΑ!
Τώρα ὅμως εἶναι ἡ σειρά μου νὰ πῶ κι ἐγὼ γιὰ τὸν παραλογισμὸ τῆς γραφῆς σου. Καὶ ἡ ἑνότητα καὶ ὁ ἁγιασμός μας εἶναι ζητούμενα, ἀγαπητέ μου. Ἔτσι εἶναι ὁ ἀτελὴς ἄνθρωπος καὶ ἡ τῶν τελείων ἀτέλεστος τελειότης. Εἶναι ἡ συνεχὴς κίνησί μας νὰ ἀγγίζουμε στὸν ἅγιο Θεὸ καὶ νὰ συμμετέχουμε στὸν ἁγιασμό του. Ἤξερε καλὰ ὁ Κύριός μας τὶ ἔλεγε στὴν ἀρχιερατική του προσευχή. Δυστυχῶς ἔβλεπε ὅλα τὰ σχίσματα τοῦ μέλλοντος. Δὲν θὰ τοῦ μάθουμε ἐμεῖς γράμματα! «Ἐξασφαλισμένη  σωτηρία ἔχουν μόνο οἱ Προστεστάντες, ἅμα χαϊδέψουν λίγο τὴν Βibel τους».
Ἀγαπητέ μου ἀδελφέ. Καλῶς ἐχόντων τῶν πραγμάτων μπορεῖ καὶ νὰ μὴν μνημονεύη τὸν ἐπίσκοπό του ἕνας ἱερέας τῆς Μητροπόλεώς του; Ἂν δὲ τὸ γενικεύσουμε, θὰ μποροῦσαν τάχα καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς μιᾶς Μητροπόλεως νὰ μὴ μνημονεύουν τὸν ἐπίσκοπό τους, ἐπειδὴ μνημονεύει τὸν Πατριάρχη; Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀναίτιος ὢν θὰ χρειαζόταν μόνο, γιὰ νὰ ὑπογράφη τὶς μισθοδοτικὲς καταστάσεις τῶν «ἄσπιλων-ἀμόλυντων-ὀρθοδόξων» ἱερέων του ἢ ἔστω καὶ νὰ χειροτονῆ; Μήπως καὶ ἡ ὑπογραφή του θὰ τοὺς μόλυνε; Αἰδὼς Ἀργεῖοι!
Ἀφοῦ ὅμως ὁ λόγος μας ἔφθασε στὸ σημεῖο τοῦτο ἐρωτῶ κι ἐσᾶς. Ἁγιορείτης ὢν ἐσεῖς, πῶς ἀντέχετε νὰ ἐξαρτᾶσθε ἄμεσα ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δηλαδὴ τὸν Πατριάρχη μας, τὸν ὁποῖο περιλούζετε μὲ ὅλα τὰ ρήματα; Ὁ ἡμέτερος π. Παΐσιος μόνο ἔμμεσα, μέσον ἐμοῦ, «δεχόταν  τὸν μολυσμό» καὶ δὲν τὸν «ἄντεξε», γι αὐτὸ καὶ διέκοψε τὴν μνημόνευσι ἐμοῦ τοῦ ἐπισκόπου του. Ὡς μοναχὸς ποὺ εἶσθε, δὲν εἶσθε ἀδέσποτος. Σίγουρα ἐξαρτᾶσθε ἀπὸ κάποιο μοναστήρι. Τὸ ἴδιο πάλι καὶ ὡς καθηγητὴς τῆς Ἀθωνιάδος δὲν μπορεῖτε νὰ εἶσθε ἀδέσποτος. Αὐτὴν τὴν ἀγωνία ἐξέφρασα κι ἐγὼ μὲ τὶς δύο Ἐγκυκλίους μου τόσο γιὰ τοὺς ἱερεῖς μου, ὅσο καὶ γιὰ τοὺς χριστιανούς μου. Κανεὶς δὲν εἶναι ἀδέσποτος στὴν Ἐκκλησία. Παρακαλῶ, νὰ πῆτε στὸν κομιστὴ τῆς Α’ ἐγκυκλίου νὰ σᾶς στείλη καὶ τὴν Β’, στὴν ὁποία παραθέτω ὅλες τὶς ὑπέροχες ἀναφορὲς τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου περὶ ἐπισκόπου καὶ θείας εὐχαριστίας, μήπως κι ἐκεῖ βρεθῆ κάτι κολάσιμο. Μὲ τὰ κείμενά μου αὐτὰ «δὲν κομίζω γλαῦκα εἰς Ἀθῆνας, οὔτε καὶ διδάσκω τὴν Ἀθηνᾶ»!
Γιὰ πολλοστὴ φορὰ καὶ μετὰ πλεονασμοῦ καταθέτω στὸ ποίμνιό μου τὴν ἀγωνία μου γιὰ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Βεβαίως αὐτὸ δὲν παθαίνει τίποτε, διότι εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ σταυρωθεὶς καὶ ἀναστὰς Κύριος. Οἱ χριστιανοὶ ὅμως παθαίνουν καὶ παραπαθαίνουν μὲ τὰ σχίσματα, ὅπου καὶ ὅποτε γίνονται αὐτά. Μὴν ἀνακαλύψετε ὅμως πάλι λεξίδια καὶ σὲ τούτην τὴν ἀτελῆ ἀπάντησί μου καὶ μοῦ τὰ ἐπιστρέψετε ὡς ξιφίδια. «Ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς».
Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὁμολογία σου, ὅτι μὲ ἀγαπᾶς, ἔστω κι ἂν ὁ σκληρὸς λόγος τῆς ἐπιστολῆς σου δὲν ἦταν ἁπλῶς ξιφίδιο, ἀλλὰ δαμασκὶ βεβαμμένον. Γνωρίζεις βεβαίως, ὅτι ἡ ἄκρα δικαιοσύνη συνορεύει μὲ τὴν ἄκρα ἀδικία. Χαίρομαι, διότι ἀγαπᾶτε τὸν μακαριστὸ Γέροντα Αὐγουστῖνο ὅλοι οἱ ὀρθοδοξολαλοῦντες, ἀλλὰ μόνον ἀπὸ πολλὰ χιλιόμετρα μακριά του! Πολὺ θὰ χαιρόμουν νὰ διατελούσατε συνεργάτες του, ὅσα χρόνια ἤμουν ἐγὼ καὶ νὰ τοῦ γράφατε τὰ μισά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ γράψατε σὲ μένα.
Ταῦτα, ἀγαπητέ μου, εἶχα νὰ σημειώσω ἀκροθιγῶς κι ὄχι νὰ ἀπαντήσω καταλεπτῶς στὴν ὁσιολογιότητά σου αἰτούμενος ἅμα καὶ τὴν ἐν κομβοσχοινίῳ μνημόνευσι τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀτελοῦς ἐπισκόπου Θεοκλήτου ἀναλώσαντος ἐπὶ πενῆντα ἔτη (1967-2017) τὴν ζωή του κυριολεκτικῶς στὰ σύνορα τῆς Πατρίδος μας. Κλείνοντας δέ, θὰ ἤθελα μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη νὰ σὲ προτρέψω νὰ εἰρηνεύης, διότι ἡ ὅλη γραφή σου καὶ τὸ ὕφος τῆς ἐπιστολῆς-ἐγκυκλίου σου μαρτυρεῖ ἐσωτερικὴ ταραχὴ καὶ δυστυχῶς ἔπαρσι χωρὶς σύνορα. Νὰ σοῦ θυμίσω πάλι νὰ ἔχης πάντα κατὰ νοῦν τὴν ἐσωτερικὴ ἀγωνία καὶ τὴν ἐγρήγορσι, μήπως ἰσχύση φεῦ ὀψέποτε καὶ γιὰ σένα ὁ λόγος τῆς Γραφῆς, «τὰ πολλά σε γράμματα εἰς μανίαν περιτρέπει…» (Πράξεις 26,24).
Μετ’ ἀγάπης καὶ πρὸς Κύριον εὐχέτης
+Ὁ Μητροπολίτης
Ο ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ
Πηγήhttp://www.eordaia.org

Ἡ Ἐπιστολὴ τοῦ π. Παΐσιου ἐδῶ

 «Θεολογική» τραγωδία Αρχιερέως


Γράφει ο μοναχός Παΐσιος Καρεώτης
Καθηγητής Αθωνιάδος Σχολής

Λύπη βαθυτάτη μας προεκάλεσε η δημοσίευσις προ ημερών, της εγκυκλίου εκ της Μητροπόλεως Φλωρίνης με αριθ. Πρωτ. 1151, την 27η Οκτωβρίου 2016. Ο Μητροπολ. Φλωρίνης κατηγορούμενος υπό κληρικού του επί Οικουμενισμώ και αναγνώρισιν των αποφάσεων της “συνόδου” του Κολυμπαρίου, υπ ᾽αυτού, και κατά συνέπειαν την μη μνημόνευσίν του, εξέδωσε αυτή την εγκύκλιο προς τους Ιεροκήρυκες, Ιερείς, Μοναχούς και προς όλον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα της Μητροπόλεώς του (Βλέπε, aktines blogspot.gr/5 ΔΕΚΕΜΒΡ.).
Στην εγκύκλιο αυτή, προσπαθεί να επιχειρηματολογήση Θεολογικά υπερ της θέσεώς του ο Μητροπολίτης, και φτάνει – δυστυχώς – σε μία “θεολογική” τραγωδία, σε ένα “θεολογικό” ναυάγιο. Ενώ επικαλείται αόριστα μία προσεκτική μελέτη επί των “αποστολικών και λοιπών αγίων πατέρων”, τους κάνει ισοδύναμους και ισόκυρους μετά των “συγχρόνων…διδασκάλων της δογματικής θεολογίας”, οι οποίοι είναι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και στο μεγαλύτερο ποσοστό προβληματικοί για την Εκκλησία, διότι εισάγουν αλλότριες διδασκαλίες. Ο κατ ᾽εξοχήν “σύγχρονος διδάσκαλος της δογματικής θεολογίας”, τον οποίον πλήρως αντιγράφει η εγκύκλιος, αλλά δεν τον αναφέρει ονομαστικά, είναι ο Μητροπολ. Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, ο οποίος θα ηδύνατο να είναι ΥΠΟΔΙΚΟΣ ενώπιον Ορθοδόξου Γενικής Συνόδου για εισαγωγή αιρετικής Τριαδολογίας και Εκκλησιολογίας. Προσεχώς δημοσιεύεται ειδική μελέτη επ᾽ αυτού.
Εν πρώτοις ο Μητροπολ. Φλωρίνης υπεραμύνεται της εκκλησιαστικής τάξεως, την οποία όμως με τα επιχειρήματα που εκθέτει, δεν την στηρίζει στους Αποστολικούς και λοιπούς αγίους Πατέρας, αλλά στην νέα εκκλησιολογία του Μητροπολ. Περγάμου.
Στην συνέχεια διακρίνει την διακονία του λόγου, από την τέλεσιν του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Στην ορθόδοξη παράδοσι αυτά δεν είναι διακριτά. Οι παπικοί και οι προτεστάντες τα διακρίνουν. Για παράδειγμα, ο πλούτος των ομιλιών του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, έγινε μέσα στον Ιερό ναό, μέσα στην θεία λατρεία και όχι σε αίθουσες και συνέδρια.

Μία αποκορύφωσις της “θεολογικής” τραγωδίας της εγκυκλίου του Μητροπολ. Φλωρίνης, είναι στην συνέχεια, η ένθερμη υποστήριξις του “Fermentum”. “…λειτουργούσαν μεν οι πρεσβύτεροι, αλλά περίμεναν να σταλή από την λειτουργία, όπου λειτούργησε ο επίσκοπός τους, τεμάχιο από τον καθαγιασμένο αμνό ως εγγύησι και έτσι κοινωνούσαν οι πιστοί”. Στο σημείο αυτό αντιγράφει πλήρως, τις σελ. 180-181, από το έργο της διδακτορικής διατριβής του Μητροπολ. Περγάμου, (“Η ενότης της Εκκλησίας εν τη Θεία Ευχαριστία και τω επισκόπω κατά τους τρεις πρώτους αιώνας”, εκδόσεις Γρηγόρη, εν Αθήναις 1990, 2α έκδοσις). Αναιρεί όμως, ο Μητροπολ. Φλωρίνης τον τίτλο του, ως προσεκτικού μελετητή. 

Διερωτώμεθα, δεν πρόσεξε στις σελίδες αυτές, ότι όλες οι παραπομπές είναι σε δυτικούς και αλλότριους θεολόγους; 

Δεν πρόσεξε ο Μητροπολ. Φλωρίνης ότι εκεί μία μόνο παραπομπή υπάρχει σε άγιο και αυτή είναι διαστρεβλωμένη; 

Παραπέμπει ο Μητροπολ. Περγάμου (σ. 181, σημ. 14) στην Α’ Απολογία του Αγίου Ιουστίνου, αλλά εκεί ο Άγιος αναφέρεται τοις “ου παρού­σι”, δηλ. στους ασθενείς και ηλικιωμένους, που δεν μπορούσαν να πάνε στην θεία Λειτουργία. Δεν αναφέρει καν ότι έστελνε άγιες μερίδες στις άλλες ενορίες, επειδή δήθεν η θεία Λειτουργία του πρεσβυτέρου είναι ελλιπής και γίνεται πλήρης με την μερίδα της επισκοπικής Θ. Λειτουργίας. Αυτά είναι αλλόκοτα τέρατα και βλασφημία, για την Ορθόδοξη Παράδοσι. 

Αυτή είναι θεολόγησις της Β’ Βατικανής συνόδου, περί ελλιπών και πλήρων Θ. Λειτουργιών και Εκκλησιών. Αυτά δεν τα γνωρίζει ο ποιμήν της Φλώρινας; Οι “ειδικοί” τους οποίους επικαλείται, είναι “ειδικοί” για να διαδίδουν αιρέσεις.

Θα θέλαμε να μας πει ο Μητροπολ. Φλωρίνης, πότε ιστορικά έγινε αυτή η “εκχώρησις” που επικαλείται, κατά την οποία ο χειροτονών επίσκοπος “δίνει” πλέον το δικαίωμα – είναι άραγε η Θ. Λειτουργία “δικαίωμα” κάποιου που το εκχωρεί; – “στον χειροτονούμενο πρεσβύτερο να τελή το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, όπως το τελούμε σήμερα”. Αφήνει να υπονοηθεί ότι δεν έγινε ευθύς εξ᾽ αρχής, αλλά πολύ αργότερα. Ας μας πει λοιπόν, πότε έγινε; Διότι, αυτό σημαίνει ότι η σχέσις επισκόπου και πρεσβυτέρου είναι μεταβαλλόμενη, οπότε, κατά συνέπειαν, μπορεί και σήμερα να μεταβληθή, κατά τις επιθυμίες του “ειδικού”, ο οποίος θέλει να μεταβάλη τον πρεσβύτερο από υπεύθυνο ποιμένα που θα αποδώση λόγον εις τον Χριστόν για το ποίμνιό του, σε αντιπρόσωπον του αντιπροσώπου. Δηλαδή σε αντιπρόσωπον του επισκόπου (vicarius episcopus), ο οποίος είναι αντιπρόσωπος του έχοντος το Πρωτείον και ο οποίος Πρώτος είναι ο “vicarius     Christi” επί της γης. Ελπίζω ότι είναι κατανοητό σε ποία παραποίησι φθάνουμε με αυτές τις θεωρίες του “ειδικού”.
Στην συνέχεια αναφέρεται στον “ομφάλιο λώρο” ενός αγίου συνδέσμου, μεταξύ χειροτονούντος και χειροτονουμένου. Αυτός είναι, κατά τον Μητροπολ. Φλωρίνης, η μνημόνευσις του ονόματος του οικείου επισκόπου στις αγιαστικές πράξεις, τις οποίες και κατονομάζει αναφέροντας χαρακτηριστικά, “από τον αγιασμό της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου” μέχρι και της “κορυφής των μυστηρίων της χειροτονίας και της θείας Ευχαριστίας”.

 Βλέπουμε καθαρά εδώ, να τοποθετείται ασεβώς στο ίδιο μυστηριακό πλαίσιο, το ποδόσφαιρο με την θεία Ευχαριστία.

Χρησιμοποιώντας, πάλι, τον όρο “ομφάλιο λώρο”, μεταξύ χειροτονούντος και χειροτονουμένου, εννοεί ξεκάθαρα, ότι ο χειροτονούμενος πρεσβύτερος, έχει άμεση και δεσμευτική σχέσι από τον επίσκοπο που τον χειροτόνησε, όπως το έμβρυο στην γαστέρα της μητέρας του, σε επίπεδο φυσικής εξαρτήσεως. Στις ευχές όμως της χειροτονίας του πρεσβυτέρου, ο χειροτονών επίσκοπος, δεν παρουσιάζει αυτή την σχέσιν. Απεναντίας, τον τοποθετεί κατ᾽ ενώπιον του ίδιου του Θεού, και μάλιστα όταν ενθέτη τον άγιον Άρτον στα χέρια του χειροτονημένου πλέον, του λέγει: “Λάβε την παρακαταθήκην ταύτην, και φύλαξον αυτήν, έως της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότε ΠΑΡ’ ΑΥΤΟΥ μέλλεις απαιτείσθαι αυτήν”. Βλέπουμε καθαρά, ότι η σχέσις του πρεσβυτέρου με τον Χριστόν είναι άμεση και ζωντανή. Γι᾽ αυτό και θα αποδώση λόγον, εάν ορθά “εκήρυξε το Ευαγγέλιον της Βασιλείας Του”, και εάν ορθά “ιερούργησε τον λόγον της αληθείας Του”, όπως αναφέρουν μεταξύ άλλων οι ευχές της χειροτονίας.
Δεν εισέρχεται ως μεσάζων,ως ενδιάμεση “θεότης” που πηγάζουν εξ ᾽αυτής τα πάντα, ο χειροτονών επίσκοπος, ούτε πάλι γίνεται ο ιερέας αντιπρόσωπος (vicarius) του επισκόπου στην ενορία, ο οποίος είναι αντιπρόσωπος του Πρώτου, επί της τοπικής εκκλησίας. Αυτή είναι παπική αντίληψις περί ιερωσύνης, η οποία στις μέρες μας καλλιεργείται από τους “ειδικούς”, μέσα στην Ορθόδοξη πρακτική. Η, ορθώς και πρέπουσα, μνημόνευσις του επισκόπου δεν εκφράζει αυτήν την σχέσιν. 

Δυστυχώς σε πολλά θέματα της Ορθοδόξου πρακτικής, λόγω αγνοίας, αδιαφορίας και πολλών άλλων παθών, έχουμε χάσει από τον καρπό, την ψίχα, το εσώτερον, και μας έχει μείνει το “τσόφλι”, και αυτό μουχλιασμένο.

Η μνημόνευσις του επισκόπου – επαναλαμβάνουμε ότι γίνεται ορθώς, πρεπόντως και αναγκαίως – και ερμηνεύεται ΜΟΝΟΝ στο πλαίσιο της Ορθοδόξου θεολογίας, η οποία αναφέρεται στην κάθαρσι, τον φωτισμό και την θέωσιν. Έξω από αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο, γίνεται διοικητική, πειθαρχική και τελικά παπική κατάστασις. Οι άγιοι Πατέρες μόνον σε αυτό το πλαίσιο, ερμηνεύουν την μνημόνευσιν του ονόματος του οικείου επισκόπου. 

 Αν ο επίσκοπος δεν είναι στην τοπική του Εκκλησία ο ορθοτόμος των Ορθοδόξων δογμάτων – αυτό δηλώνουν τα δικηροτρίκηρα που βαστάζει και ευλογεί και φωτίζει το ποίμνιό του -, εάν δεν είναι ο μυσταγωγός της αληθούς θεογνωσίας, την οποίαν αγωνίζεται να κατέχει εξ᾽ ιδίας εργασίας στο στάδιο των αρετών, και εάν δεν είναι το έμψυχο ευαγγέλιο, που το αναγινώσκει από την ζωή του επισκόπου του, ο λαός του Θεού, τότε θα δημιουργούνται συνεχώς πλήθος εσωτερικών προβλημάτων, ένα από τα οποία ήδη το αντιμετωπίζει ο Μητροπολ. Φλωρίνης.

“Το καίριο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι ο καθαγιασμός των τιμίων Δώρων και η μνημόνευση του ονόματος του επισκόπου ως εγγύησις για τα όσα τελούνται”. Αυτό αναφέρει στην εγκύκλιό του, αλλά ξεχνάει ο Μητροπολ. Φλωρίνης ότι οι εγγυήσεις δίδονται πριν γίνει ένα πράγμα και όχι μετά. Η μνημόνευσις του επισκόπου γίνεται, όταν πλέον έχει γίνει ο καθαγιασμός των τιμίων Δώρων. Επομένως οι άγιοι Πατέρες που έβαλαν στο σημείο αυτό την μνημόνευσιν του επισκόπου, θέλουν άλλο πράγμα να δηλώσουν.
 Η εγγύησις που αναφέρει ο Μητροπολ.  Φλωρίνης  πρα­γματι υπάρχει στην Θεία Λειτουργία και είναι πριν τον καθαγιασμό, στην σωστή του θέσι. Εγγύησις είναι η ομολογία της Ορθοδόξου πίστεως, που γίνεται λίγο πριν τον καθαγιασμό. Η Ορθόδοξος πίστις δίνει την εγκυρότητα στο μυστήριο, της οποίας είναι εκφραστές και μυσταγωγοί, ο λειτουργών ιερέας και ο οικείος Αρχιερέας. Τι να την κάνουμε την Θεία Λειτουργία, όταν δεν υπάρχει εκεί Ορθοδοξία; Όταν δεν υπάρχει η Ορθοδοξία, η επονομαζομένη Θ. Λειτουργία, γίνεται μία θεατρική παράστασις, ένα νεκρό σύμβολον.
Μία ανάγνωσις των ευχών μετά τον καθαγιασμόν, καθαρώς φιλολογικά, μας δείχνει ότι ο λειτουργών ιερεύς ενώπιον πλέον του καθαγιασθέντος αγίου Άρτου, δηλαδή της ζωντανής παρουσίας του Χριστού, αρχίζει να μνημονεύη και να εύχεται – ως πρεσβευτής του λαού και μεσίτης, και υπ᾽αυτού προβεβλημένος και τεταγμένος εις την ευχήν – υπέρ όλων των Αγίων κατά τάξιν, υπέρ όλων των κεκοιμημένων, υπέρ όλων των ζώντων κατά τάξιν δηλ. επισκόπων, πρεσβυτέρων, ιεροδιακόνων, μοναχών, βασιλέων και αρχόντων. Στην αυτήν συνάφεια καταλήγει “εν πρώτοις μνήσθητι Κύριε του αρχιεπισκόπου ημών…”. Αν, όπως λέγει ο Μητροπολ. Φλωρίνης, το όνομα του οικείου επισκόπου δίνει την εγγύησιν, τότε και όλα τα άλλα ονόματα των Αγίων, των κεκοιμημένων και των ζώντων, που προηγούνται εις την αυτήν ευχήν, θα πρέπει να είναι και αυτοί εγγυητές του μυστηρίου. Το “μνήσθητι Κύριε” η το “έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ…”, είναι ευχητικόν, παρακλητικόν και όχι εγγυητικόν. Είναι πολύ εύλογον ο λαός του Θεού, το ποίμνιον, να εύχεται ενώπιον του Χριστού υπέρ του ποιμένος του, υπέρ του πατρός του. Με αυτές τις ερμηνείες των “ειδικών” θα χάσουμε το νόημα των λέξεων και τελικά όλη την γλώσσα μας και την πίστιν μας.

Το πολίτευμα της Εκκλησίας μας είναι ιεραρχικόν και ομοταγές της Ουρανίου Ιεραρχίας. Ο Αρχιερεύς άρχει των ιερέων, καθότι εν δυνάμει θεοφόρος και πλήρης Θείας Χάριτος, και φωτίζει το ποίμνιόν του, όπως φωτίζει το ανώτερον Αγγελικόν τάγμα το υφειμένον. Πάσα πραγματεία ιερατική, διαιρείται σε δύο, στην μετοχή και στην διάδοσιν, πρώτον μετέχει και έπειτα μεταδίδει. Βέβαια σε πολλούς ιεράρχες σήμερα έχει χαθεί η όρασις του τίνος μετέχομεν και τίνος μεταδίδομεν. “Ει μη φωτισθείη καθ’  έξιν ο ιεράρχης άνωθεν, ουκ αν ενεργήσοι ετέροις τον φωτισμόν” (Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί ουρανίου ιεραρχίας, P.G 3, στ. 169). 

Η μνημόνευσις λοιπόν του επισκόπου γίνεται δια τον θεσμόν της ευκόσμου Ιεραρχίας και όχι όπως λέγει η εγκύκλιος δια την εγκυρότητα του μυστηρίου! Ο ιερεύς “ο εις την ευχήν τεταγμένος και δια τούτο του λαού προβεβλημένος, ως πρεσβευτής αυτών και μεσίτης, ίνα η αυτού δέησις ενεργουμένη πολύ ισχύη…” (Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, Εις την Θ. Λειτουργία / Ε.Π.Ε, τομ. 22, σ. 80), αφού μνημονεύση πάντας τους αγίους ενώπιον του αγίου Άρτου, δηλαδή του ζωντανού Χριστού, άρχεται την μνημόνευσιν των ζώντων, ευχόμενος υπέρ του Αρχιερέως της τοπικής εκκλησίας.

Στην τρίτη σελίδα, στην δεύτερη παράγραφο, ο συλλογισμός του Μητροπολ. Φλωρίνης δεν ευσταθεί, διότι ταυτίζει τον αυτοχειροτόνητο λαϊκό (δηλ. το ανυπόστατο μυστήριο), με τον ιερέα ο οποίος κανονικώς και κατά την εκκλησιαστική τάξιν έχει χειροτονηθή, αλλά δεν μνημονεύει τον επίσκοπο του, χωρίς βέβαια να εξετάζη ιεροκανονικώς τους λόγους της μη μνημονεύσεως.
Προς το τέλος της εγκυκλίου, αναμασάει την οικουμενιστική “καραμέλα” περί ενότητος, αγνοώντας ότι στην Εκκλησία η ενότητα είναι δεδομένη, δεν είναι ζητούμενο. Επειδή δίνει οικουμενιστική ερμηνεία στον λόγο του Κυρίου μας “Ίνα ώσιν εν”, θα τον παραπέμψουμε, εάν αποδέχεται ως κριτήριο τον λόγο των αγίων Πατέρων, στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη που εκφράζει την Ορθόδοξο Εκκλησία, “Μονάς δε εστι και ενάς η αγία και μακαρία Τριας· μονάς μεν, ως απλή και ασύνθετος, ενάς δε, επειδή και προς εαυτήν ηνωται φυσικώς, και ενοί πάντας τους αυτή πλησιάζοντας, κατά το ειρημένον εν τοις Ευαγγελίοις. Ίνα ώσιν εν, καθώς και ημείς εν εσμέν” (Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, περί ουρανίου ιεραρχίας, P.G. 3, στ. 237). Λέει καθαρά ο άγιος, ότι όσο μετέχει κανείς, δια των αρετών, στην αγιότητα του τριαδικού Θεού, μετέχει χάριτι Θεού και στην ενότητα Αυτού. Στην Εκκλησία είναι δεδομένη η ενότητα, όταν ζούμε εκκλησιαστικά και μετέχουμε στον Μέγα Εκκλησιαστήν Χριστόν. Όσοι την ψάχνουν την ενότητα, σημαίνει ότι είναι εκτός Εκκλησίας.
Ο Μητροπολ. Φλωρίνης θέλοντας να λύση το πρόβλημα που έχει με τον κληρικό του, δημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα, με τα όσα γράφει και λέει. Παρουσίασε ένα φρόνημα αλλότριον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Λυπούμεθα, διότι δυστυχώς οι Ιεράρχες μας αντί να έχουν ως θεμέλιο του φρονήματός των τους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Οικουμενικούς διδασκάλους, έχουν τους καθηγητές των Πανεπιστημίων, και μάλιστα τους πλέον ανορθοδόξους.
ΚΑΡΥΕΣ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (π.η) Αγίου Στεφάνου Οσιομάρτυρος.
πηγή 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το περιεχόμενο των επώνυμων άρθρων ενδέχεται να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου.