Τελικά, τι γίνεται με το βάπτισμα;

Ἡ ἀπάντηση στὸ βίντεο! Πλήρης "οἰκουμενιστικὴ ἀδιαφορία" τῶν Ποιμένων! Ἀλλὰ καὶ τῶν πιστῶν, ποὺ βλέπουν τὰ παιδιά τους νὰ μὴ βαπτίζονται ὀρθόδοξα!

Ὅλα, σιγά-σιγὰ τὰ καταπίνει ὁ Οἰκουμενισμός!

 Το βίντεο

Πηγή

Βίος Αγίου Σεβαστιανού και των συν αυτώ

Βίος Αγίου Σεβαστιανού και των συν αυτώ συναθλήσαντων Μαρκελλίνου, Μάρκου, Τραγκιλίνου, Τιβουρτίου, Νικοστράτου, Ζωής, Κλαυδίου και Κάστουλου

     Ο Άγιος Σεβαστιανός και οι συν αυτού συναθλήσαντες εορτάζουν στις 18 Δεκεμβρίου

   Ο ένδοξος Μάρτυς Σεβαστιανός και οι μετ’ αυτού συναθλήσαντες, ήσαν κατά τον καιρό των αντιχρίστων βασιλέων Διοκλητιανού (284-305) και Μαξιμιανού (286-305).

Ο Άγιος Σεβαστιανός ενθαρρύνει τους μάρτυρας

   Αυτός ο τόσον σεβαστός Σεβαστιανός ήταν άνθρωπος ξακουστός και φημισμένος στην μεγάλη πόλη των Μεδιολάνων και τόσην εκτίμηση είχανε σ’ αυτόν οι τύραννοι, ώστε τον είχανε πιστότατο φίλο. Είχε δε τόσες ικανότητες και τόση υψηλή οικογενειακή καταγωγή, ώστε ο αυτοκράτωρ Διοκλητιανός, τον είχε κάνει στρατηγό. Έκανε δε πολύ καλά την υπηρεσία του αυτή, αν και ήταν στα κρυφά Χριστιανός. Ήταν στα κρυφά, όχι διότι φοβόταν τα τρομερά βασανιστήρια, αλλά γιατί ήθελε να βοηθά τους πιστούς. Εφόσον νομιζότανε ασεβής, μπορούσε να βρίσκεται κοντά στους αθλοφόρους μάρτυρες, όπου τους έδινε θάρρος κατά το μαρτύρια τους και τραβούσε έτσι πολλούς στην πίστη του Χριστού.

Το μαρτύριο του Μαρκελλίνου και Μάρκου

   Μ’ αυτήν την προσπάθεια κατόρθωσε να σώσει και να οδηγήσει στην αθανασία δύο αδελφούς περίφημους, πρώτους στη Ρώμη, τον Μαρκελλίνο και τον Μάρκο. Αυτοί είχαν πατέρα τον Τραγκλίνο, μητέρα δε την Μαρκία, και όπως ήταν κατά σάρκα αδελφοί, έτσι και στην πίστη είχαν στερεά και ανίκητη γνώμη. Αυτούς βασάνισε

Το ...θέλημά σου!

Πηγή

Διαγράφουν το Ευαγγέλιο και υποτάσονται στα ψηφίσματα της Ψευτοσυνόδου της Κρήτης!

Καλοῦμε τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ὅσους μάλιστα θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους Ὀρθόδοξο ἐπί-σκοπο) καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀφοῦ δὲν πῆραν θέσεις στὶς προηγούμενες ἀποκαλύψεις περὶ συμπροσευχῶν τῶν «Ὀρθοδόξων» Ἐπισκόπων τῆς Γερμανίας μὲ ἀνακηρυγμένες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος αἱρέσεις (ὅπως Ἀντβεντιστές καὶ Πεντηκοστιανούς), νὰ ποῦν τουλάχιστον τώρα, ἂν συμφωνοῦν μὲ τὶς παρακάτω τραγικὲς ἀποκαλύψεις γιὰ τὰ αἱρετικὰ κείμενα ποὺ συντάσσουν καὶ διαδίδουν οἱ Ἐπίσκοποι  τῆς Γερμανίας (μὲ τὴν συμφωνία κάθε Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου στὸ Γερμανικὸ χῶρο)  ἰδίως γιὰ τὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ νὰ ἀνακοινώσουν τί πρόκειται νὰ πράξουν.

«Π.Π.»

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ Δ.Π.

Η «Νέα Εκκλησία» είναι εδώ.

Απαράδεκτο αντιορθόδοξο κείμενο προς τους ορθοδόξους νέους από την Πανορθόδοξη Επισκοπική Σύνοδο της Γερμανίας

«Αὕτη ἡ βίβλος γενέσεως ἀνθρώπων· ᾗ ἡμέρᾳ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν Ἀδάμ, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν· ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς καὶ εὐλόγησεν αὐτούς»  (Γεν. 5,1-2)

Σας παρουσιάζουμε την επιστολή των Επισκόπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Γερμανίας προς τους νέους, με τίτλο «Αγάπη – Σεξουαλικότητα – Γάμος», την οποία σύνταξε η θεολογική επιτροπή της Συνόδου υπό την προεδρία του Επισκόπου Αρίστης Βασιλείου μετά από τρία(!) χρόνια διεργασιών. Το κείμενο, για όποιον γνωρίζει την γερμανική, μπορείτε να διαβάσετε στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση:  http://www.obkd.de/Texte/Brief%20OBKD%20an%20die%20Jugend.pdf.

Από τα λίγα αποσπάσματα που θα μεταφράσουμε και θα σχολιάσουμε θα καταλάβει ο αναγνώστης, ότι το «άχρι καιρού» έχει προ πολλού περάσει και βρισκόμαστε πια σε εσχατολογικές εξελίξεις. Ακόμα θα γίνει κατανοητό, ότι οι

«Ο δε Ιησούς εκρύβη απ' αυτών»!

  To πρωτόγνωρο ενδιαφέρον για την ιδιωτικότητα (ιδιωτική ζωή) είναι παρόμοιο με τις προηγούμενες συζητήσεις για το ίδιο θέμα. Αυτό που προκαλεί μια έξαρση σήμερα (όπως το θέμα με την Apple), καταλαγιάζει αύριο και στη συνέχεια τελικά ξεχνιέται, μέχρι κάτι άλλο να ανακατέψει και πάλι τα νερά.

Στη δεκαετία του 2000 είχαμε το Echelon και το Carnivore, δύο συγκεκαλυμμένα προγράμματα που χρησιμοποιήθηκαν από κυβερνητικούς φορείς για την παρακολούθηση των

Καὶ πάλι περί «ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΩΝ», με αφορμή μια ομιλία

Καὶ περὶ τῆς κακοποιήσεως τῶν θέσεων τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

π. Θ. Ζήσης:

Θα αποδεχθούμε ή θα απορρίψουμε την Ψευδοσύνοδο;

(Ερωταποκρίσεις) [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

    Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει ἐκφράσει ὀρθόδοξα καὶ μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἔχει διατυπώσει τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται”. Εἶπε: «Αυτός ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο, τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι–Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο» (ἐδῶ).

   Αὐτὴ τὴν θέση ἐσχάτως –χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα– φαίνεται πὼς ὁ π. Θεόδωρος τὴν ἔχει ἐγκαταλείψει. Τὴν ἐπιβεβαίωση αὐτῆς τῆς ἀπορρίψεως τῆς προηγούμενης θέσεώς του περὶ «κοινωνίας μὲ ἀκοινώνητο» καὶ «συγκοινωνούντων δοχείων» τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ πιστοποιήσει ὁ π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου, ὑποβάλλοντάς του δυὸ ἐρωτήσεις κατὰ τὴν πρόσφατη ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου στὴν Ἀθήνα.

    Θὰ μᾶς χαροποιοῦσε ἡ ἐπανεξέταση μιᾶς ἐσφαλμένης θέσεως ὁποιουδήποτε, ἀλλὰ ὄχι ἡ ἐγκατάλειψη μιᾶς ὀρθῆς θέσεως. Τοῦτο μᾶς θλίβει.

     Ἡ ἐρώτηση τοῦ π. Ματθαίου ξεκίνησε ὡς ἑξῆς:

   π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: π. Θεόδωρε, ἔχω μία ἀπορία. Ὑπάρχει αὐτὸ τὸ πατερικὸ ποὺ λέει· «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται», καὶ ὑπάρχουν κάποιοι ἀδελφοὶ ποὺ ἀποτειχίστηκαν, ἀλλὰ λένε ὅτι αὐτοί, (δηλ.) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συμμετεῖχαν στὴν Κρήτη καὶ κάνανε τὸν Οἰκουμενισμὸ ἐδῶ κι ἑκατὸ χρόνια, εἶναι ἤδη ἀκοινώνητοι, εἶναι ἤδη ἀφορισμένοι καὶ ἀναθεματισμένοι. Πῶς μποροῦμε νὰ κάνουμε αὐτὴ τὴ διαφορά. Ἐμεῖς ἀποτειχιζόμαστε, ἀλλὰ ἐὰν τοὺς θεωροῦμε, ὅτι αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶναι ἀποτειχιζόμενοι, εἶναι ἤδη ἀκοινώνητοι, σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ εἶναι ἐν κοινωνίᾳ μὲ αὐτοὺς μὲ βάση τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, εἶναι κι αὐτοὶ αἱρετικοί.

      (Ἀντὶ γιὰ τὸν π. Θεόδωρο, ἐπεμβαίνει ὁ π. Εὐστράτιος -ποὺ ἦταν παρών καὶ λέει:)

     π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Νομίζω ὅτι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται» σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ δίκη, νὰ δικασθεῖ, νὰ καθαιρεθεῖ· τότε εἶναι ἀκοινώνητος.

π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Ἀπὸ μία Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ μένα…

π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Ἀπὸ μία Σύνοδο. Ἐὰν ἐγὼ κοινωνήσω μὲ τὸν καθηρημένο, τότε εἶμαι κι ἐγὼ ἀκοινώνητος. Μὲ τὸν καθηρημένο, μὲ τὸν καταδικασμένο.

    π. Θεόδωρος Ζήσης: π. Εὐστράτιε, εὐχαριστῶ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση. Ἀκοινώνητος εἶναι ὁ καταδικασμένος ἀπὸ Σύνοδο. Αὐτὸ λέγει καὶ ὁ Κανόνας ὁ Β΄ τῆς Ἀντιοχείας.

     π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Τότε ἔχω καὶ τὴν ἑπόμενη ἐρώτηση. Τότε γιατί νὰ ἀποτειχιζόμαστε, ἀφοῦ αὐτοὶ δὲν εἶναι καταδικασμένοι; (Πρέπει μ’ αὐτούς) νὰ εἴμαστε σὲ κοινωνία, ἀφοῦ τὰ μυστήρια εἶναι ἔγκυρα.

   π. Θεόδωρος Ζήσης: Ὁ ΙΕ΄ κανόνας τῆς ΑΒ λέει καὶ πρὸ Συνοδικῆς διαγνώσεως.

    π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Ναί, σωστό. Ἔκανα μιὰ ἐρώτηση ποὺ τὸ ἔβαλα γιὰ νὰ ἀκοῦνε ἄλλοι. Χέ, χέ.

    Ἐδῶ ἀξίζει νὰ ποῦμε ὅτι περισσότερο σωστὸ θὰ ἦταν νὰ ρωτήσει ὁ π. Ματθαῖος:

«π. Θεόδωρε, παλαιότερα εἴχατε ἐκφράσει τὴν θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται” σημαίνει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς μὴ καταδικασμένους Οἰκουμενιστές· καὶ περαιτέρω διευκρινίσατε τὴν θέση σας μιλώνατς περὶ “συγκοινωνούντων δοχείων”. Σήμερα ἔχετε ἀλλάξει θέση; Ποιοί εἶναι οἱ λόγοι ποὺ σᾶς ὁδήγησαν σ’ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή;».

Ὅμως ὁ π. Ματθαῖος, παρότι γνώστης τῶν παλαιότερων θέσεων τοῦ π. Θεοδώρου, ρωτᾶ ἐκ μέρους κάποιων ἄγνωστων τάχα ἀδελφῶν, ποὺ ἔχουν …ἀκόμα(!) αὐτὲς τὶς θέσεις, οἱ ὁποῖοι δηλαδὴ ταυτίζονται μὲ τὶς παλαιότερες ὀρθόδοξες θέσεις ποὺ στὴ συνέχεια ἐγκατέλειψε ὁ π. Θεόδωρος!

    Ἂς δοῦμε, λοιπόν, ἂν ἡ ἀπάντηση ποὺ δόθηκε συμφωνεῖ μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν θὰ παραλείψουμε, βέβαια, νὰ σημειώνουμε τὸ γεγονὸς ὅτι, στὴν ἐρώτηση τοῦ π. Ματθαίου, δὲν ἀπάντησε πρῶτος ὁ ὁμιλητὴς τῆς βραδιᾶς π. Θεόδωρος Ζήσης –ὅπως ἀναμενόταν, ὁ ὁποῖος καὶ εἶχε διατυπώσει σὲ παλαιότερη ὁμιλία του –μιᾶς περίπου ὥρας– τὴν συμφωνία του μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται” –τὴν ὁποία τώρα ἀρνεῖται– ἀλλὰ ὁ παρὼν στὴν ὁμιλία π. Εὐστράτιος Λαυριώτης ποὺ εἶπε:

     π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Νομίζω ὅτι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται» σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ δίκη, νὰ δικασθεῖ, νὰ καθαιρεθεῖ· τότε εἶναι ἀκοινώνητος. Ἀπὸ μία Σύνοδο. Ἐὰν ἐγὼ κοινωνήσω μὲ τὸν καθηρημένο, τότε εἶμαι κι ἐγὼ ἀκοινώνητος. Μὲ τὸν καθηρημένο, μὲ τὸν καταδικασμένο.

    Σὲ ποιό ἄραγε Κανόνα ἀναφέρεται ὁ π. Εὐστράτιος; Ὁ μὲν ΙΕ΄ δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τέτοιου εἴδους ἀκοινώνητον, ἀλλὰ λέγει ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα· ὁ δὲ Β΄ Κανόνας τῆς Ἀντιοχείας –τὸν ὁποῖο μνημονεύει στὴ συνέχεια ὁ π. Θεόδωρος– μιλᾶ μὲν γιὰ ἀκοινώνητον, ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ σύναξη ἀποβάλλει, ἀλλὰ κι ὁ Β΄ Κανόνας σὲ ἄλλα θέματα ἀναφέρεται κι ὄχι σὲ θέματα αἱρέσεως, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:

    «Πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ, ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι, καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας, καὶ παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης· μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».

   Γι’ αὐτὸν τὸν Κανόνα σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο: «Ὅποιος δὲ Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος ἤθελε συγκοινωνήσει μὲ τοὺς τοιούτους ἀκοινωνήτους (τοὺς ἀφορισμένους), ἢ ἐν οἴκῳ, ἢ ἐν Ἐκκλησίᾳ, νὰ γίνεται καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους» (σελ. 408).

  Πράγματι, ἐδῶ ὁ Κανόνας ὁμιλεῖ γιὰ ἀκοινώνητους (ἀφορισμένους), ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι ἀκοινώνητοι ὄχι γιὰ θέματα αἱρέσεως, ἀλλὰ γιὰ ἐλαφρότερα θέματα. Γιὰ τὰ θέματα αἱρέσεως ὅμως, ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως γνωρίζουμε καὶ θὰ ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια) καὶ οἱ Ἱεροὶ κανόνες θεσπίζουν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες, ΟΧΙ μόνο μετὰ τὸν ἀφορισμό-καταδίκη τους (τελεσίδικα), ἀλλὰ καὶ ΠΡΙΝ αὐτοὶ καταδικαστοῦν! Κι ἂν γιὰ ἐλαφρότερα θέματα καθίστανται κάποιοι ἀκοινώνητοι, πόσο μᾶλλον γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως!

    Ἄρα ὁ π. Εὐστράτιος ἐδῶ φαίνεται ὅτι συγχέει τὰ πράγματα. Ὁ Κανόνας Β΄ Ἀντιοχείας θεσπίστηκε γιὰ συγκεκριμένη χρήση ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, γιὰ συμπεριφορὲς καὶ ἁμαρτήματα ποὺ ἀπαιτοῦν τὸν κολασμό τους ἀπὸ Σύνοδο. Ἐνῶ, ὅπως γνωρίζουμε, γιὰ θέματα Πίστεως, δὲν περιμένουμε τὴν καταδίκη τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπ’ αὐτοὺς «ὡς ἀπὸ ὄφεως» (ὅπως ἀπομακρυνόμαστε, ὅταν δοῦμε δίπλα μας φίδι -καὶ λύκο), σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν συγκεκριμένη φράση-στάση πρὸς τοὺς ἀκοινώνητους, δὲν τὴν περιορίσαν μόνο στὶς συγκεκριμένες περιπτώσεις ποὺ κάποιος ἔχει καταδικαστεῖ γιὰ κάποιο λόγο ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλά -πολλῷ μᾶλλον- τὴν ἐφάρμοσαν στὴν παρέκκλιση γιὰ θέματα Πίστεως-αἱρέσεων· κι ἀκριβῶς ἐκεῖ, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ἀπόφαση Συνόδου, ἐφαρμόζεται ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου! Αὐτὴ ἡ στάση εἶναι στάση ζωῆς στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινή Διαθήκη· οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν χρησιμοποίησαν σὲ πάμπολλες περιπτώσεις ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· θυμίζουμε τὸ «χαίρειν αὐτοῖς μὴ λέγητε» τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου καὶ τὸ «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε» τῆς Π. Διαθήκης καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἀκοινώνητους προσιδιάζει στοὺς κατ’ ἐξοχὴν ἀκοινώνητους, τοὺς αἱρετικούς, ἀσχέτως ἂν αὐτοὶ εἶναι ἄκριτοι, μὴ καταδικασμένοι ἀπὸ Σύνοδο· προσιδιάζει δηλαδή, σὲ κανονικοὺς Ποιμένες, ὅταν αὐτοὶ εἶχαν καταστεῖ ψευδοπροφῆτες, ψευδοδιδάσκαλοι καὶ ψευδεπίσκοποι! Αὐτοὺς ποὺ ἐννοεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀφείλουμε νὰ ἀποτειχιζόμαστε ἄμεσα· εἶναι ἀκοινώνητοι. Γι’ αὐτοὺς κατ’ ἐξοχὴν ἰσχύει τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται». Ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτοὺς γιὰ νὰ μὴν καταστοῦμε κι ἐμεῖς ἀκοινώνητοι, γιὰ νὰ μὴν συμμετέχουμε στὰ φρονήματά τους καὶ στὴν εὐθύνη ἄμεσης καὶ ἔμμεσης ἀποδοχῆς τῶν κακοδοξιῶν τους.

    Ἐξ ἄλλου ὁ Μελενικιώτης (κάποιοι λένε ὅτι τὸ ψευδώνυμο αὐτὸ ἀνήκει στὸν π. Θεόδωρο Ζήση, ἀλλὰ ἔτσι κι ἀλλιῶς τὶς θέσεις του τὶς ἔχει ἀποδεχθεῖ) γράφει ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἤδη καταδικασμένοι ἀπὸ τὶς Συνόδους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Γράφει: «Είναι χαρακτηριστική και η απάντηση του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού προς τον αιρετικό-μονοθελήτη Πατριάρχη Κων/πόλεως Πέτρο: “Ο των όλων Θεός απεφάνθη ότι Καθολική Εκκλησία είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία της Πίστεως σε Αυτόν, μακαρίζοντας τον Πέτρο για όσα είπε, ομολoγώντας Αυτόν καλώς”. Αυτής της, κατά τον Άγιο Μάξιμο, Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλαδή της “σωτηρίου ομολογίας της εις τον Χριστόν Πίστεως” είναι παντελώς αλλότριοι και μακράν οι Οικουμενιστές, που ποικιλοτρόπως ισοπέδωσαν και κατεπάτησαν την Ορθοδοξία επί του βορβορώδους πεδίου των από αιώνων αιρέσεων, τις οποίες κατεδίκασεν η Ορθόδοξη Εκκλησία» (Μελενικιώτης, Οι Οικουμενισταί θέτουν όντως εαυτούς εκτός Εκκλησίας, ἐδῶ).

   Ἡ θέση ὅμως ὅτι οἱ Παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἀκοινώνητοι, εἶναι ὁλοφάνερο ἀπὸ τὶς τοποθετήσεις τῶν Ἁγίων, μέρος τῶν ὁποίων δημοσιεύτηκαν πρόσφατα σὲ βιβλίο, τὸ ὁποῖο προλογίζει τὸ πνευματικοπαίδι τοῦ π. Εὐστρατίου, ὁ π. Σάββας Λαυριώτης. Δὲν τὸ διάβασε, ἄραγε, ὁ π. Εὐστράτιος τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ π. Χαρίτωνος; Στὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ π. Χαρίτων δὲν διστάζει νὰ παραλληλίσει τὸν πατριάρχη Βέκκο καὶ τοὺς ὁμοίους του, μὲ τοὺς σημερινοὺς Οἰκουμενιστές (καὶ φυσικὰ μὲ τὸν ἀρχηγό τους πατριάρχη Βαρθολομαῖο), ἐνῶ τοὺς συγχρόνους ἀντι-Οἰκουμενιστές, μὲ τοὺς τότε ἀνθενωτικούς (σελ. 111). Δυὸ σελίδες δὲ παρακάτω, ὁμιλώντας γιὰ τοὺς κοινωνοῦντας μὲ τοὺς ἀκοινώνητους, γράφει: «Ὅσοι ἐπίσκοποι κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἀποκόπτονται ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας»! «“Οἱ κοινωνοῦντες ἐπίσκοποι τοῖς αἱρετικοῖς… ἐκκήρυκτοι γίνονται, ἤτοι πᾶσι δῆλοι ὡς ἀποκεκομμένοι τοῦ ὀρθοδόξου σώματος τῆς Ἐκκλησίας”. Ἐδῶ ἀναφέρεται ξεκάθαρα στοὺς φιλενωτικούς-λατινόφρονες ἐπισκόπους» καὶ ρωτᾶ: «μήπως διαφέρουν σὲ κάτι οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι» ἀπὸ τοὺς φιλενωτικούς; (σελ. 113).

    «Ἐδῶ βλέπουμε (ἀνακεφαλαιώνει συνεχίζοντας) ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες μᾶς προτρέπουν, ὄχι μόνον, νὰ διακόπτουμε κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Λατίνους, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες (σ.σ.: τοὺς Οἰκουμενιστές) ποὺ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἔχουν ἐκπεφρασμένα αἱρετικὰ φρονήματα» (σελ. 114), γιατὶ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται»!

   Καὶ συνεχίζει ὁ π. Χαρίτων τὸν λόγο τῆς Ἀκριβείας, ἀνατρέποντας αὐτὰ ποὺ ὁ π. Εὐστράτιος καὶ ὁ π. Θεόδωρος 

Άλλος ένας Μητροπολίτης ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ την Παναίρεση του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ χρησιμοποιώντας τον Ιερό Κανόνα που ...επιτρέπει την Διακοπή Μνημοσύνου!!!

Πηγή: opaidagogos

 ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: 

ΔΙΩΞΗ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (ηγουμένου π. Ιγνατίου Σέρρα) επειδή διέκοψε την μνημόνευση του μητροπολίτη Κεφαλονιάς λόγω Οικουμενισμού.

Τα Χριστούγεννα φτάνουν σε 1 βδομάδα όμως οι "καλικάντζαροι" δεν ησυχάζουν.


Ένας ακόμη δεσπότης  ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ έναν ευλαβή αγωνιστή ιερομόναχο, τον π.Ιγνάτιο Σέρρα, στην Κεφαλονιά.

Δείτε :

Ομιλία εις την Κυριακήν των Προπατόρων

Κυριακή ΙΑ' Λουκά: Ομιλία εις την Κυριακήν των Προπατόρων

(Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

   Κατά την ενδεκάτην του παρόντος (Δεκεμβρίου μηνός), ει τύχοι εν Κυριακή, ή την πρώτη μετ’ αυτήν ερχομένη, δια το εγγίζειν την του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού Γέννησιν, μνείαν ποιούμεθα των προ Νόμου και εν Νόμω κατά σάρκα Προπατόρων Αυτού.

Ομιλία Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, εις την Κυριακήν των Προπατόρων

   
    Όταν ο μονογενής Υιός του Θεού εσαρκώθη προς χάριν μας από την Παρθένον, δια της μετά σαρκός πολιτείας του, ετελειοποίησε τον νόμον, ο οποίος είχε δοθή δια του Μωυσέως. Τον ολοκλήρωσε δίδοντας τον νόμο της χάριτος, και μεταποίησε έτσι τον παλαιόν εκείνο νόμο στην ιδική μας Εκκλησία. Εκβάλλεται τότε το γένος των Εβραίων από την ιεράν Εκκλησία, και αντί αυτών εισαγόμεθα εμείς, οι οποίοι έχουμε εκλεγεί από τα έθνη. Και μας συνήνωσε ο Κύριος με τον εαυτόν του και με τον Πατέρα, μας παραλαμβάνει δηλαδή ως γνησίους νέους και αδελφούς, ακόμη δε, ω της ανεκφράστου φιλανθρωπίας, και γονείς ιδικούς του. Πράγματι, λέγει «ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς, ούτος και αδελφός μου και αδελφή μου και μήτηρ εστί».

  Σήμερα όμως, εορτάζουμε στην ‘Εκκλησία τους προπάτορες, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στο γένος των Εβραίων. Για ποιον λόγο; Για να μάθουν όλοι ότι οι Ιουδαίοι, δεν απεκηρύχθησαν και οι εθνικοί δεν υιοθετήθησαν αδίκως, ούτε παραλόγως ούτε αναξίως από τον Θεόν, ο οποίος τα πραγματοποιεί αυτά και τα ρυθμίζει. Αλλά όπως ακριβώς από τους προσκεκλημένους εθνικούς συγκαταλέγονται στους συγγενείς του Θεού μόνον όσοι υπακούουν, έτσι και το γένος του Ισραήλ και όλοι όσοι προήλθαν από τον ‘Αδάμ μέχρι αυτήν την γενεάν, είναι πλήθος πολύ, αληθείς όμως Ισραηλίτες είναι όσοι από αυτούς έζησαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτοί μόνον είναι αληθινοί πατέρες και προπάτορες, πρώτον μεν εκείνης που εγέννησε παρθενικώς κατά σάρκα τον

Τήνος: ο Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης στα εγκαίνια της Κάριτας

Με απλότητα αλλά και με πολλή χαρά πραγματοποιήθηκαν το μεσημέρι της 6ης Δεκεμβρίου 2017, γιορτή του Αγίου Νικολάου, τα επίσημα εγκαίνια του Κέντρου Ακρόασης / Συμβουλευτικού Σταθμού της Κάριτας Νάξου – Τήνου.

Ο π. Μάρκος Φώσκολος, εφημέριος του Αγ. Νικολάου και ο π. Γεώργιος Ανδριώτης πραγματοποίησαν τον αγιασμό και έδωσαν πρώτοι από όλους τις ευχές τους. Ο πατέρας Ιάκωβος Σέττας επίσης μας τίμησε με την παρουσία του.

Η καθολική κοινότητα και ευρύτερα η κοινωνία της Τήνου είχε

Ο προστάτης των ζώων:

 Άγιος Μόδεστος, 16 Δεκεμβρίου

   Μια γυναίκα χήρα και φτωχή, είχε πέντε ζεύγη βοδιών, ως μοναδικό πόρο για την συντήρησή της, που όμως τα βρήκε κακή και μεγάλη ασθένεια, και η γυναίκα λυπήθηκε θρηνώντας απαρηγόρητα, καταφεύγοντας στις Εκκλησίες και παρακαλώντας όλους τους Αγίους να την βοηθήσουν στην συμφορά της.

  Αφού δεν έβρισκε βοήθεια, παρεκάλεσε τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, να ελεήσουν την αμαρτωλή, διότι δια τις αμαρτίες της κινδύνευαν τα βόδια της να χαθούν. Φανερώθηκε τότε στον ύπνο της ο Άγιος Κοσμάς και της είπε ότι σε εκείνους δεν δόθηκε το χάρισμα να ιατρεύουν τα ζώα, διότι αυτή η Χάρις δωρίθηκε από τον Θεό στον μεγάλο Αρχιερέα των Ιεροσολύμων Μόδεστο, καί αν πάει σ’ αυτόν θα ιατρεύσει τα βόδια της.

   Εκείνη ξύπνησε και έτρεξε ευθύς αναζητώντας τον Άγιο Μόδεστο χωρίς να τον βρίσκει, διότι κατοικούσε μακριά από τα Ιεροσόλυμα, προσευχόμενη με θερμή πίστη να της φανερωθεί ο Θαυματουργός ιατρός.

   Μία νύκτα, η γυναίκα είδε σε όραμα τον Άγιο που την ρώτησε γιατί θρηνεί πολύ και της απεκάλυψε ότι εκείνος είναι ο Μόδεστος που ζητεί και ακούγοντας την προσευχή της ήρθε για να θεραπεύσει τα βόδια της! Την συμβούλευσε τότε να κόψει ένα μέρος από τα σιδερένια εργαλεία που είχε και τα τεμάχια αυτά να τα πάει σε έναν τόπο που τον έλεγαν «Λαγήνας» όπου βρισκόταν ένας Ναός του Αρχιστρατήγου Μιχαήλ και εκεί μπροστά στην κόγχη του Ναού διέμενε ένας καλός τεχνίτης που ονομαζόταν Ευστάθιος και με τα σιδερικά αυτά να της κατασκευάσει έναν Σταυρό, που θα τον φέρει στο σπίτι της και το πρωί ας λειτουργήσουν οι Ιερείς αλείφοντας τον Σταυρό με λάδι και μ’ αυτό το λάδι ας ραντίσουν τα βόδια και ευθύς δια του ονόματος του Χριστού και της επικλήσεώς τους θα θεραπευθούν από την ασθένεια.

Αυτά η γυναίκα έκαμε καθώς διετάχθη από τον Άγιο και ιατρεύτηκαν τα βόδια της και τα είχε πάλι στη δούλεψή της χωρίς κανένα πρόβλημα δοξάζοντας όλοι τον Θεό, που έδωσε τέτοια Θαυματουργή εξουσία στον δούλο του Μόδεστο. Από τότε εξαφανίστηκε η τέχνη των απίστων και των μάγων, και δεν μπορούσαν να βλάψουν τα σπίτια των πιστών Χριστιανών, οι οποίοι προσέτρεχαν στη δύναμη του θαυμαστού εκείνου Σταυρού.

   Αλλά καί τώρα, όποιος με πίστη εορτάσει την μνήμην του Αγίου Μοδέστου, κατασκευάζοντας Σταυρό και κάνει κάθε έτος τα προαναφερθέντα φυλάσσεται το σπίτι του και όλα τα ζώα του αβλαβή, με την Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, από κάθε διαβολική ενέργεια και ανθρώπινη βλάβη.

πηγή: poimin

Προεόρτια Χριστουγέννων

 Τοῦ Ι. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

  Σέ λίγες ἡμέρες θά ἑορτάσωμε τήν μεγάλην ἑορτή τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Τό γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου θά ξαναφέρῃ ἡ Ἐκκλησία μπροστά στά μάτια τῆς ψυχῆς μας καί θά μᾶς καλέσῃ νά προσκυνήσωμε μαζί μέ τούς ποιμένας καί μέ τούς μάγους τόν γεννηθέντα βασιλέα καί νά ὑμνολογήσωμε μαζί μέ τίς στρατιές τῶν οὐρανίων ἀγγέλων τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Θεοῦ τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης.

    Τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», ὁ ἀγγελικός ὕμνος τῆς γεννήσεως (Λουκ. 2, 3), θά ἀντηχήσῃ καί πάλι στούς ναούς μας. Στό νεογέννητο βρέφος τῆς Βηθλεέμ θά ἰδοῦμε τόν τεχθέντα Σωτῆρά μας, τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό. Σ᾿ αὐτό τό βρέφος θά ἀντικρύσωμε τήν «λύτρωσιν» πού «ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Ψαλμ. 110, 9), γιατί μέσα στό βρεφικό του σῶμα δέν κρύβεται μόνον ὁ Θεός, ἀλλά καί τό πλήρωμα τῆς σωτηρίας μας, ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ θέωσις τῆς φθαρτῆς μας φύσεως, ἡ καινή κτίσις· ὁ ἄνθρωπος πού γίνεται Θεός, αὐτό τό μυστήριο τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεως ὅλων ἡμῶν.

   Ἀκριβῶς δέ λόγῳ τῆς θεολογικῆς της αὐτῆς σπουδαιότητος ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἀποτελεῖ μαζί μέ τήν ἑορτή τοῦ Πάσχα τούς δύο μεγάλους πόλους γύρω ἀπό τούς ὁποίους στρέφεται τό λειτουργικό ἔτος. Τό Πάσχα εἶναι ἡ κορωνίς τῶν κινητῶν καί τά Χριστούγεννα τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν. Εἰδικά δέ ἡ ἑορτή τῶν Χριστούγεννων εἶναι ἡ «μητρόπολις» τῶν ἑορτῶν κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο (Εἰς τόν μακάριον Φιλογόνιον, 3), γιατί τό γεγονός πού ἑορτάζομε κατ᾿ αὐτή εἶναι ἡ προϋπόθεσις ὅλων τῶν ἄλλων σταθμῶν τῆς σωτηρίας μας. Ἄν δέν ἐγεννᾶτο ὁ Χριστός οὔτε θά ἐβαπτίζετο, οὔτε θά ἐδίδασκε καί θά ἐθαυματούργει, οὔτε θά ἔπασχε καί θά ἀνίστατο. Ἤδη μέ τήν γέννησι τοῦ Χριστοῦ ἡ σωτηρία τοῦ γένους μας ἔχει δυνάμει συντελεσθῆ. Ἡ θεία καί ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἔχουν ἑνωθῆ ἐν Χριστῷ. Ὁ Θεός καί ἄνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός ἀποτελεῖ τήν ζῶσαν εἰκόνα καί τήν ἐγγύησι τῆς μελλοντικῆς ἐν Χριστῷ ἀνακεφαλαιώσεως τῶν πάντων.

   Θά περίμενε κανείς ὕστερα ἀπό ὅλα αὐτά ἡ ἑορτή τῶν Χριστούγεννων νά εἶναι καί ἡ χρονολογικῶς πρώτη ἑορτή τοῦ χριστιανικοῦ ἡμερολογίου. Ἡ ἑορτή ὅμως τοῦ Πάσχα καί ἡ καθ᾿ ἑβδομάδα ἐπανάληψίς της, ἡ Κυριακή, εἶναι κατά πολύ ἀρχαιοτέρα ἀπό τά Χριστούγεννα. Γιά πρώτη φορά κατά τά μέσα τοῦ Β´ αἰῶνος

Οι Οικουμενιστές εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, μας πετούν κατάμουτρα την αιρετική τους ταυτότητα!!! --Κι οι ιερωμένοι-πνευματικοί, θα συνεχίσουν να τους θεωρούν εκπροσώπους τους, ως συγκοινωνοί στην αίρεση! --Κι ο λαός θα συνεχίσει να τους έχει πνευματικούς του!!! --Η νέα "εκκλησία" είναι εδώ! Κι ο αγώνας των Οικουμενιστών και πάλι δικαιώνεται, χάρη στη αφασία των Ορθοδόξων!

Συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στις Βρυξέλλες

Την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017 έλαβε χώρα στην έδρα της Συνέλευσης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), στις Βρυξέλλες συνάντηση εργασίας για την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εκπροσώπων Ευρωπαϊκών Εκκλησιών εν όψει της προσεχούς Γενικής Συνέλευσης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στο Novi Sad της Σερβίας από 31 Μαΐου μέχρι 6 Ιουνίου 2018.
Κεντρικό θέμα αυτής της Γενικής Συνέλευσης θα είναι ο επανευαγγελισμός της Ευρώπης, ενώ κεντρικές της έννοιες θα είναι αυτές της χριστιανικής μαρτυρίας, της δικαιοσύνης και της φιλοξενίας.
Όπως δήλωσε ο π. Heikki Huttunen, Γενικός Γραμματέας της CEC, πάνω από 350 άνθρωποι προβλέπεται να παραστούν στις εργασίες της συνέλευσης αυτής, από τους οποίους 188 εκπρόσωποι από τις 114 Εκκλησίες-Μέλη και 28 εκπρόσωποι Εθνικών Συμβουλίων Εκκλησιών.
Στην συνάντηση εργασίας της Τετάρτης παρουσιάσθηκε σε γενικές γραμμές η Ανοικτή Επιστολή (Open Letter) της CEC, η οποία απευθύνθηκε προς τις Εκκλησίες –Μέλη της το καλοκαίρι του 2016, ως βάση συζήτησης για τις σχέσεις Εκκλησίας και Ευρώπης εν όψει της Γενικής Συνέλευσης του Novi Sad, αλλά και σε απάντηση των πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Προέδρου Junger προσωπικά για το τί λογής μέλλον τελικά επιθυμούμε για την ΕΕ και γενικότερα για την Ευρώπη. 
Στη συνέχεια ο συνεργάτης της CEC πάστορας Peter Pavlovic αναφέρθηκε στην πορεία των σχετικών συζητήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί στις περιφερειακές συναντήσεις εργασίας μεταξύ εκπροσώπων Εκκλησιών από το καλοκαίρι του 2016 μέχρι σήμερα στο Ρέυκιαβικ, στο Εδιμβούργο, στην Πράγα και στον Βόλο αναφορικά με τα θέματα που άνοιξε προς συζήτηση η Ανοικτή Επιστολή και παρουσίασε μια σειρά θεμάτων που έχουν τεθεί στις συζητήσεις αυτές όπως ευρωπαϊκή ταυτότητα, από την οικονομική στην κοινωνική Ευρώπη, κοινές αξίες, η αξιοπιστία των Εκκλησιών, διακονία και πολιτική αποκρυστάλλωσή της κ.α. 
Ακολούθησε διατύπωση απόψεων εκ μέρους παρισταμένων εκπροσώπων Εκκλησιών στην συζήτηση αυτή.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας, εκπροσωπώντας το Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναφέρθηκε καταρχήν στο ρόλο που καλούνται να παίξουν οι θρησκείες σήμερα στην Ευρώπη και παρατήρησε:
«Κατά τη διάρκεια του 20ου αι. το σλόγκαν ότι η θρησκεία είναι το “όπιο του λαού” εξαπλώθηκε παντού στην Ευρώπη με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να γυρίσουν μαζικά την πλάτη τους στην Εκκλησία. Οι ευρωπαϊκές πόλεις διαθέτουν σήμερα, έτσι, εντυπωσιακούς ναούς που όμως εξυπηρετούν μικρές μόνο χριστιανικές μειονότητες. 
Ορθά αναγράφεται στην Ανοικτή Επιστολή ότι “χωρίς κοινές αξίες, ευρωπαϊκή ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει”. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο ευρωπαίος άνθρωπος συχνά ξεχνάει ότι οι αξίες είναι προϊόντα συλλογικής εμπειρίας και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η θρησκεία, ως έκφραση συλλογικής εμπειρίας, υπήρξε μέσω των αιώνων η κύρια πηγή αξιών.
Όλως παραδόξως, εξαιτίας του πρόσφατου κύματος άθλιων φονταμενταλιστικών ακροτήτων, το ζήτημα της θρησκείας επανήλθε στο ευρωπαϊκό προσκήνιο. Έχουμε, λοιπόν τώρα, ως χριστιανοί τη μεγάλη ευκαιρία από τη μια να πολεμήσουμε εναντίον του θρησκευτικού φανατισμού και από την άλλη να αναδείξουμε την αξία του αληθινού χριστιανικού μηνύματος.
Μπορεί το σώμα μας να χρειάζεται ανάπαυση, η ψυχή μας πολιτιστικές εκδηλώσεις, το πνεύμα μας όμως χρειάζεται προσευχή. Η πνευματική ανάγκη για λειτουργική και ατομική προσευχή είναι βαθιά γραμμένη στην ανθρώπινη συνθήκη και οι άνθρωποι που αποτυχαίνουν αυτήν τη βαθιά τους ανάγκη θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική τους υγεία.
Τελικά η θρησκεία δεν είναι το όπιο των λαών. Αντίθετα, η ανθρώπινη ανάγκη για προσευχή, λειτουργική και ατομική, είναι πολύ επιτακτικότερη από την ανάγκη των εξαρτημένων για όπιο.
Θα είμαστε όλοι μας υποχρεωμένοι στην CEC, αν θελήσει να ασκήσει όλη την επιρροή της στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, ώστε όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες να λάβουν το μήνυμα ότι η θρησκεία δεν είναι απλώς η κύρια πηγή αξιών αλλά κυρίως η απόλυτη προϋπόθεση για την καλύτερη πνευματική υγεία των ευρωπαίων πολιτών.
Η τηλεόραση, το ράδιο και άλλα μέσα ενημέρωσης θα έπρεπε τακτικά –ακόμα καλύτερα καθημερινά– να δίνουν βήμα σε εκπροσώπους θρησκειών αναλογικά με τον αριθμό των πιστών τους σε κάθε χώρα-μέλος της ΕΕ και περιμένουμε από την CEC να πρωταγωνιστήσει σε αυτήν τη σταυροφορία».
Ειδικά για το ζήτημα της αξιοπιστίας του εκκλησιαστικού λόγου στην ευρωπαϊκή σκηνή, ο π. Γεώργιος Λέκκας ανάφερε: 
«Ο άνθρωπος φαίνεται ότι δημιουργήθηκε ως κοινωνικό ον για να ζήσει εν τη Εκκλησία. 
Ένας από τους κύριους λόγους που οι ευρωπαϊκοί λαοί αποστασιοποιούνται από τις Εκκλησίες τους είναι και οι ασυμφωνίες μεταξύ των Εκκλησιών.
Το αν έχουμε ή όχι το Πνεύμα του Χριστού αποδεικνύεται όχι τόσο από τις αποφάσεις μας για τους ασθενέστερους –τέτοιες μπορεί να λαμβάνονται και από άθρησκους πολιτικούς– αλλά κυρίως από τις αποφάσεις μας προς την κατεύθυνση της ένωσης όλων των χριστιανών εντός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας στο πνεύμα της προσευχής του Ιησού “ίνα πάντες εν ώσιν” (Ιω. 17.21).
Αν πραγματικά είμαστε χριστιανοί και όντως επιδιώκουμε την “ενότητα  μέσα  στη  δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ό τ η τ ά ”  μας,  οφείλουμε να εργασθούμε από κοινού για την απάλειψη οποιουδήποτε στοιχείου μας χωρίζει από το Πνεύμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, επιτρέποντας ταυτοχρόνως στις Εκκλησίες μας να διατηρήσουν όλες τις διαφορές που δεν απάδουν προς αυτό το Πνεύμα.
Αυτό περιμένουν οι κοινωνίες μας αν πραγματικά, όπως το γράφει η Ανοικτή Επιστολή, “οι Εκκλησίες θέλουν να συμβάλουν θετικά στην οικοδόμηση ενός κοινού ευρωπαϊκού οίκου”».

Πηγή

Σχόλιο katanixis.gr: Ο ρόλος όλων των λογής λογής μορφωμάτων του δόλιου διαλόγου με τους αιρετικούς, αποκαλύπτεται. Από ένα μακροσκελές ρεπορτάζ, σε μόλις δυο τρεις παραγράφους, ο εκπρόσωπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ομολόγησε ανερυθρίαστα από ποιο πνεύμα εμφορείται.

Τι σημαίνει ομολογία πίστεως, ποιες είναι οι απαράβατες (προϋπο)θέσεις;

Γιὰ ὅλους μας καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ ὅσους παρακάμπτουν ἢ ἀλλοιώνουν διὰ τῆς "Οἰκονομίας" τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἢ προτεσταντίζουν ὑποτιμώντας τους

  Τι σημαίνει ομολογία πίστεως, ποιες είναι οι απαράβατες (προϋπο)θέσεις που πρέπει να έχει κατά νου ένας ορθόδοξος χριστιανός; Παραθέτουμε κείμενο του Αγίου Νικοδήμου που απαντά με σαφήνεια στην ερώτηση αυτή:

    Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, ομολογούμε και κηρύττουμε και αποδεχόμαστε τα δώδεκα άρθρα πού Βρίσκονται στο κοινό Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή αυτά πού περιέχονται στο «Πιστεύω εις ένα Θεόν», τα οποία καθημερινά τα διαβάζουμε και ό καθένας μόνος του και από κοινού, και στα κελλιά μας και στις άγιες εκκλησίες του Θεού, στις όποιες θα τύχει να παρευρεθούμε. Διότι ακούμε τον θείο Χρυσόστομο να λέγει: «Είναι δόγματα πού κατέβηκαν από τον Ουρανό οι φρικτοί κανόνες πού βρίσκονται στο Σύμβολο» (στην Ομιλία Μ΄ στην Α΄ προς Κορινθίους).

    Δεύτερο, ομολογούμε και ενστερνιζόμαστε όλα τα αλλά δόγματα, όσα ή Καθολική και Ανατολική Αγία Εκκλησία του Χριστού ομολογεί και κηρύττει. Τόσο αυτά πού αφορούν την υψηλή και Τριαδική θεολογία, δηλαδή τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, των οποίων ή Θεότητα είναι μία, σύμφωνα με τον Ε΄ Κανόνα της δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου, όσο και αυτά πού έχουν σχέση με την βαθιά και ένσαρκη Οικονομία του Θεού Λόγου. Και για να πω αυτό πού λέει ό Μέγας Βασίλειος: «Πιστεύουμε σύμφωνα με όσα ομολογήσαμε ατό βάπτισμα μας και φρονούμε σύμφωνα με’ όσα έχουμε πιστεύσει» (στον Α΄ Ασκητικό Λόγο).

    Τρίτο, ομολογούμε και αποδεχόμαστε με ευσεβές φρόνημα τα επτά θεία και ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία είναι: Το άγιο Βάπτισμα, το άγιο Μύρο, ή θεία Ευχαριστία, ή Ιεροσύνη, ο νόμιμος Γάμος, ή Μετάνοια και το Ευχέλαιο. Και αυτά τα τιμούμε και τα σεβόμαστε με κάθε πίστη και ευλάβεια, ως αναγκαίους συντελεστές στη σωτηρία της ψυχής μας· και αποδεχόμαστε την χάρη και τον αγιασμό αυτών των Μυστηρίων, σύμφωνα με το (ιεροτελεστικό) τυπικό πού τηρείται και διαφυλάσσεται στην Ανατολική (Ορθόδοξη) του Χριστού Εκκλησία.

    Τέταρτο, κρατάμε τις αποστολικές παραδόσεις, πού διδαχθήκαμε είτε προφορικά είτε με’ Επιστολή των θείων και ιερών Αποστόλων και μένουμε (σταθεροί) σ’ αυτά πού μάθαμε και επιβεβαιώσαμε, όπως ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει σ’ εμάς και σ’ όλους τους χριστιανούς και στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή και στην Β’ προς Θεσσαλονικείς και στην Β΄ προς Τιμόθεο.

    Πέμπτο, μαζί με τις παραδόσεις των αποστόλων κρατούμε και αποδεχόμαστε και τις παραδόσεις της Εκκλησίας, δηλαδή αυτές που ορίσθηκαν από τους διαδόχους των αποστόλων -ήταν φρόνημα του κακόδοξου Μοντανού, ό όποιος άκμασε κατά τον δεύτερο αιώνα, το να αθετεί τις παραδόσεις και τις συνήθειες της Εκκλησίας, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, βιβλίο Ε΄, κεφ. ΙΕ΄ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας-, γιατί τα δόγματα και οι παραδόσεις της Εκκλησίας δεν είναι αντίθετα μεταξύ τους· μη κάτι τέτοιο! Άλλα μάλλον το ένα είναι συστατικό του άλλου. Γιατί, αφενός τα δόγματα της Πίστεως συνιστούν (συγκροτούν) τις παραδόσεις της Εκκλησίας· και αφετέρου οι παραδόσεις της Εκκλησίας θεμελιώνονται επάνω στα δόγματα της Πίστεως. Έτσι και τα δύο μαζί έχουν την ίδια σπουδαιότητα για την ευσέβεια (των πιστών). 

     Γι’ αυτό και ο μέγας Βασίλειος είπε ότι «αυτά τα δύο έχουν την ίδια ισχύ για την ευσέβεια» (Κανόνας 91ος). Γιατί, όπως οι μεγάλες πέτρες στέκονται με τις μικρές, και οι δύο μαζί συγκροτούν την οικοδομή -επειδή αν θελήσει κανείς να γκρεμίσει τις μικρές, γκρεμίζει ταυτόχρονα και τις μεγάλες-, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τα δόγματα της Πίστεως στέκονται μαζί με τις παραδόσεις της Εκκλησίας· και αν θελήσει κανείς να αθετήσει τις παραδόσεις της Εκκλησίας, αθετεί μαζί και τα δόγματα της Πίστεως. Για αυτό είπε πάλι ο Μέγας Βασίλειος: «Γιατί αν επιχειρούσαμε να εγκαταλείψουμε τις άγραφες συνήθειες, επειδή τάχα δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα, χωρίς να το είχαμε αντιληφθεί θα ζημιώναμε στα πιο σημαντικά σημεία το Ευαγγέλιο· και μάλλον θα καταντούσαμε το κήρυγμα (του Ευαγγελίου) απλό όνομα (Κανόνας 91ος).

    Έκτο, κρατούμε και αποδεχόμαστε όλους τους ιερούς κανόνες των πανευφήμων αποστόλων, των επτά Οικουμενικών Συνόδων, των τοπικών Συνόδων και των κατά μέρος αγίων και θεοφόρων πατέρων, πού επικυρώθηκαν από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο στον β΄ κανόνα της και από την Έβδομη στον α΄ κανόνα της. Και μαζί με τους κανόνες αποδεχόμαστε και τα πρακτικά των ίδιων αγίων Συνόδων, γιατί και τα δύο αυτά έχουν την ίδια εγκυρότητα. Έβδομο, και για να ολοκληρώσουμε, όλα όσα αποδέχεται και ομολογεί ή Αγία, Καθολική, Αποστολική και Ανατολική Εκκλησία του Χριστού, ή κοινή και πνευματική μας μητέρα, αυτά και εμείς αποδεχόμαστε και ομολογούμε μαζί της. Και όσα αυτή αποστρέφεται και αποκηρύττει, αυτά παρόμοια κι εμείς τα αποκηρύττουμε και τα αποστρεφόμαστε μαζί της σαν παιδιά της και ειλικρινή και γνήσια.

(από ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΆΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ).

Cheap Offers: http://bit.ly/gadgets_cheap

Πηγή

http://koukfamily.blogspot.gr/2017/12/blog-post_532.html

Οι παράπλευροι δάσκαλοι του Οικουμενισμού!

Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

 Ο Μηδενισμός του π. Βασιλείου Θερμού

   Ακολούθως δημοσιεύομεν κείμενον, το οποίον υπογράφουν οι κάτωθι διαπρεπείς κληρικοί: 

π. Ιωάννης Φωτόπουλος, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Παρασκευής Αττικής, π. Αθανάσιος Μηνάς, πρώην εφημ. Ι. Ν. Αγ. Ελευθερίου Αρεως, π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος εφημ. Ι. Ν. Αγ. Ανδρέου Λαυρίου, π. Βασίλειος Κοκολάκης, εφημ. Ι. Ν. Υψώσεως Τ. Σταυρού Χολαργού, π. Σταύρος Τρικαλιώτης, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Παρασκευής Αττικής, π.

«Πίστευε και…μη ερεύνα το δόγμα των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”», Β΄ ΜΕΡΟΣ

  Μια συναρπαστική και άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη με τον Artem Grigoryan, πρώην μέλος των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά»

Μετάφραση-Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Α. Γκριγκοριάν: Η αποχώρησή μου δεν ήταν έκπληξη, υποθέτω. Πριν εγκαταλείψω την Οργάνωση, είχα γράψει πολλές επιστολές στο Κυβερνών Σώμα στις ΗΠΑ. Δεν ήθελαν να ταχυδρομήσω εκείνες τις επιστολές, όταν ήμουν στο Διοικητικό Κέντρο. Οι επιστολές αφορούσαν τη «Μετάφραση του Νέου Κόσμου», μια «μετάφραση» της Αγίας Γραφής, που γράφτηκε σύμφωνα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των «Μαρτύρων του Ιεχωβά».

π. Γεώργιος: Δεν θα μπορούσατε να τις ταχυδρομήσετε μόνος σας;

Α. Γκριγκοριάν:  Ως μέλος του Μπέθελ (Bethel = τοπικό διοικητικό κέντρο της εταιρείας «Σκοπιά» - The Watchtower Society), ήθελα να στείλω αυτή την επιστολή μέσω εσωτερικών καναλιών και όχι με

Ο δίγλωσσος "λέων" Σεραφείμ Πειραιώς, δέσμιος της σκιώδους (στον Πειραιά) αντιπολίτευσης του Δημητριάδος!

 Εμφύλιος στον Πειραιά

    katanixis.gr: Από τη μία το γραφείο επί των αιρέσεων και παραθρησκειών της μητροπόλεως Πειραιώς ασκεί κριτική στις απαράδεκτες απόψεις του παπα-Θερμού και απ την άλλη ο τελευταίος φιλοξενείται από το γνωστό και μη εξαιρετέο θαμώνα της "Ακαδημίας" του Βόλου κ. Λιαμή.

    Γιατί μας έχει  δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το "ΕΝΟΡΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ" καλεί "προοδευτικούς" συζητητές στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων;

    Ποιος ενορχηστρώνει το ξεχείλωμα της παραδόσεως και την άλωση της Πόλης του Πειραιά; "Φοβάται" κάποιον ο Μητροπολίτης Πειραιώς; Υπάρχει σχέση του Μητροπολίτη Δημητριάδος με την σκιώδη αντιπολίτευση της Μητροπόλεως Πειραιώς;

Δείτε εδώ:

«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει… 2017»: Ηλίας Λιαμής - π. Βασίλειος Θερμός

Πηγή

ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ...ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ Π Α Ν Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο στο Φανάρι;

Σας παραθέτουμε σε 'βίντεο' που ΔΕΝ έχει προβληθεί διόλου εν Ελλάδι, ακόμα μία ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ενέργεια αυτού του απολύτως ανεκδιήγητου δήθεν πατριάρχου στο Φανάρι, που έχει εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, καταπατήσει και λυπούμεθα να πούμε κατα-εξευτιλίσει κάθε έννοια Ορθοδοξίας, Πίστεως, Κανόνων, Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας!

Καί όμως ακόμα αρκετοί επιλήσμονες και ασφαλώς  εξωμότες  υψηλόβαθμοι του κλήρου, αιχμάλωτοι ποιός ξέρει τί είδους και τύπου ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ τον αγκαλιάζουν, τον προστατεύουν και τον "σέβονται"....

     ...ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ 'ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥ', ΑΚΟΜΑ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΪΣΜΟ, Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ  ΚΑ-ΤΑ-ΣΤΡΕ-ΦΕΙ  "ΤΟΝ ΑΡΑΦΟ ΧΙΤΩΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" ΜΑΣ!

ΞΕΧΝΑ ΟΜΩΣ, ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 'ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ' ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ...

"Π Α Π Α Φ Λ Ε Σ Σ Α Σ"