''Η Εκκλησία οδηγείται σε διχοτόμηση! ''Αίσχος, Παναγιώτατε! Η πράξη αυτή ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΙΜΑ!''

«Πολύ γρήγορα θα αποκόψει από την Εκκλησία της Ελλάδος το κομμάτι αυτό των λεγομένων «Νέων Χωρών» και θα δημιουργήσει μια «δική» Του εκκλησιαστική δικαιοδοσία!».

''Αίσχος, Παναγιώτατε!
Η πράξη αυτή ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΙΜΑ!''

Μετέρχεσθε «καμώματα γειτονιάς, αποστείλατε τα “τσιράκια σας”, φέρατε στὴν Ἑλλάδα “μπράβο”, “κατάσκοπο”, “πράκτορά”» σας!!!

Ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος μὲ ἀνοικτὴ Ἐπιστολή του πρὸς τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ἀποκαλύπτει πράγματα ποὺ ὅλοι μας γνωρίζουμε καὶ τὰ λέμε. Ἡ ἰδιαιτερότητα τοῦ κ. Ἀμβρόσιου ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι, ὅσα γράφει, τὰ γνωρίζει πολὺ καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα μας, ὡς μέλος τοῦ ἐπισκοπικοῦ σώματος, ἐκ τῶν ἔσω, καὶ ὅτι τὰ ἐκφράζει μὲ τὴν «ἐκκλησιαστικὴ» γλῶσσα ποὺ γνωρίζει καλά!

Ἔτσι, δὲν ἐξανίσταται καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται, πρωτίστως καὶ κυρίως, γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι ἔχουν ἐκδιώξει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἀπὸ τὶς Συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας καὶ ἀποφασίζουν χωρὶς Αὐτό, δὲν ἐξανίσταται γιὰ τὴν οἰκουμενιστικοποίηση τῆς Ἐκκλησίας (ἀφοῦ ἀποτελεῖ μέρος της), ἀλλὰ τὸ ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπενέβη (κακῶς, κάκιστα) εἰς τὰ διοικητικὰ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας!
Γι’ αὐτὸ καὶ διαμαρτύρεται ποὺ ὁ Πατριάρχης «εζήλωσε το “Πρωτείο του Πάπα”, και απέστειλε τα “τσιράκια” Του εδώ... μετερχόμενος καμώματα της γειτονιάς, ...ώστε να ψηφίσουν τον δικό Του εκλεκτό ...Αρχιμ. π. Αμφιλόχιο Στεργίου, αδελφό μιάς εκ παρανομίας προελθούσης, ψευδο-πατριαρχικής Μονής». Αὐτὸς «ο κληρικός θα αποτελή τον “μπράβο”, τον “κατάσκοπο”, τον “πράκτορα” του Οικουμενικού Πατριάρχου εις βάρος της Εκκλησίας μας».

Ἐπειδὴ δὲν τὸν ἐξέλεξε ἡ Ἱ. Σύνοδος Μητροπολίτη Ἰωαννίνων «τούτο, δυστυχώς, ερέθισε υπερβαλλόντως την πατριαρχική ψυχή!». Κι ὁ «εκπρόσωπος της αγάπης, αυτήν την πανηγυρική αποδοκιμασία την κράτησε στην ψυχή Του ως “μανιάτικο”!

Αποφάσισε, λοιπόν, να πάρει την εκδίκηση! Και τον χθες αποδοκιμασθέντα από την Ελλαδική Ιεραρχία π. Αμφιλόχιο εξέλεξαν ως Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως και τον εφόρτωσαν ως εκπρόσωπό του Πατριάρχου στην Αθήνα, ΧΩΡΙΣ να ερωτήσουν, ως ώφειλον, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος!

Πίσω από την ενέργεια αυτή κρύβεται πολλή κακία, μεγάλο μίσος, απύθμενη σκληροκαρδία!

Αίσχος, Παναγιώτατε! Αίσχος! Και πάλιν Αίσχος!”

Πηγή: Ρομφέα

Ανοιχτή επιστολή προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, απέστειλε ο Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος.

Ο Σεβασμιώτατος στην αρχή της επιστολής αναφέρει: Παναγιώτατε, Σας αγαπάμε και Σας σεβόμεθα! Γιατί μας ταπεινώνετε; Ευσεβάστως παρακαλώ να λάβετε γνώση των κατωτέρω αναφερομένων."

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ:

Αγαπητοί μου εν Χριστώ Αδελφοί, Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος

Και Αγαπητά μου τέκνα εν Κυρίω,

Υπάρχει μια απαραβάτη αρχή, ότι τα δημοσίως πραττόμενα, δημοσίως και ελέγχονται! Αυτή η αρχή, που εξυπηρετεί μόνο την αλήθεια και το ήθος, ιδιαίτερα μέσα στον ιερό χώρο της Εκκλησίας,

Ερώτηση ιστολογίου προς Μητροπολίτη Σύρου κ. Δωρόθεο: Χτυπούσατε την καμπάνα πένθιμα στο θάνατο του Πάπα;

  Ιστολόγιο "Ἀποτείχιση":

 

Θα απαντησετε κυριε Πολυκανδριωτη;

Σεβασμιωτατε μητροπολιτη Συρου κ. Δωροθεε Πολυκανδριωτη.

Επειδη διαμαρτυρεσθε οτι τα ιστολογια σας κατηγορουν και σας συκοφαντουν αδικως, ΣΑΣ ΕΡΩΤΟΥΜΕ καλοδιαθετα και σας παρακαλουμε να μας απαντησετε και σε ολοκληρο τον λαο του Θεου, στο παρακατω ερωτημα μας.

Ελπιζουμε να μας απαντησετε για να γινη και η επαληθευσι ή η αναληθης διαδοσι.
Θα περιμενουμε.
Για να χαρουμε ευχαριστα ή για να λυπηθουμε δυσαρεστα και αφορητα...
Οριστε, το ιστολογιο μας στην διαθεσι σας.


Και εμεις δεν ειμαστε ανωνυμο ιστολογιο, διαβιουν "εν κρυπτω και παραβυστω", αλλα επωνυμο, με τηλεφωνα και διευθυνσι και γραφουμε δημοσια, εντιμα και θαρραλεα με διαθεσι της καλης συνομιλιας και του καθαρου διαλογου "επ' εκκλησια", ως λαλουντες ενωπιον του Ζωντος Θεου και των ανθρωπων.
Οφειλετε, σεβασμιωτατε, να μας απαντησετε, τουλαχιστον, κατα παρομοιον τροπον.

Πηγή: "Ἀποτείχιση"

Απάντηση στον Σύρου κ. Δωρόθεο, που εμμένει στον Οικουμενισμό, απολογείται αλλά και απειλεί, Β΄ Μέρος

              Β΄ Μέρος

Συνεχίζουμε τὸν χθεσινὸ σχολιασμὸ τῆς Ἐπιστολῆς τοῦ μητροπολίτη Σύρου κ. Δωρόθεου (ἐδῶ), ὁ ὁποῖος θεωρεῖ ἀπαράδεκτη (καὶ στηριζόμενη σὲ ψεύδη καὶ συκοφαντίες) τὴν Διακοπὴ Μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματός του ἀπὸ τὸν ἀρχιμανδρίτη τῆς Μητροπόλεώς του π. Εὐθύμιο Χαραλαμπίδη καὶ ἐγκαλεῖ τὰ ἱστολόγια ποὺ τὴν ἀναπαρήγαγαν.

Χθὲς παρουσιάσαμε (ἐδῶ) τὸν ἅγιο Νικόδημο, νὰ ἐλέγχει τὸν Μητροπολίτη Σύρου, γιὰ τὸν λόγο ὅτι δὲν ἀποστρέφεται τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν, δὲν τοὺς ἐλέγχει καὶ δὲν τοὺς νουθετεῖ, ὥστε νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν πλάνη τους καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Μία Ἐκκλησία, ἀφοῦ σ’ αὐτὴν μόνο ὑπάρχει ἡ σωτηρία (ἀφοῦ μάλιστα διατείνεται ὅτι τοὺς ἀγαπᾶ).

Δὲν τὰ γνωρίζει αὐτὰ ὁ Μητροπολίτης; Τὰ γνωρίζει, ἀλλὰ κάνει αὐτὸ ποὺ ἐπιτάσσει ἡ Οἰκουμενιστικὴ ἰδεολογία τὴν ὁποία φιλοτίμως ὑπηρετεῖ. Γι’ αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴν κάθε αἵρεση καὶ τὴν κάθε ἀνωμαλία στὴν Ἐκκλησία, ἔλεγε, κ. Δωρόθεε, ὁ κοινός μας Δάσκαλος, καθηγητὴς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Ἀθηνῶν, ὁ Μέγας Φαράντος:

Οἱ περισσότεροι ἱ. Κανόνες, ἔχουν γραφεῖ γιὰ νὰ προφυλάξουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους, γιατὶ οἱ Ἅγιοι ποὺ τοὺς συνέταξαν εἶχαν φρίξει ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰ καὶ τὴν φιλαρχία ἐνίων Ἐπισκόπων! Μόνο ποὺ σήμερα δὲν τηροῦνται ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους οἱ κατὰ τῶν Ἐπισκόπων Κανόνες, ἀλλὰ ἐφαρμόζονται μόνοι ἐκεῖνοι ποὺ κανονίζουν τιμωρητικὰ τὰ τῶν κατωτέρων κληρικῶν καὶ τῶν πιστῶν. Διότι οἱ Ἐπίσκοποι ἔγιναν ἐξουσιαστὲς καὶ ἐκτὸς νόμου, ὡς εἰς «τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ», δηλαδὴ ἄλλοι Πάπες. Καὶ ἐνῶ ὁ Πάπας εἶναι ἕνας, ἡ Ἑλλάδα ἔχει δεκάδες παπίσκους.

π. Ευθ. Χαραλαμπίδης

Γιὰ νὰ δοῦμε λοιπόν. Ἐσύ, ἔχεις καλέσει τὸν π. Εὐθύμιο γιὰ νὰ τὸν καθαιρέσεις, ὅπως τοῦ προανήγγειλες. Καὶ θὰ χρησιμοποιήσεις φυσικὰ Ἱεροὺς Κανόνες. Ἐσύ, ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶσαι τὸ παράδειγμα καὶ ὁ τηρηρὴς ὡς «ἐπάνω ὄρους κειμένη πόλις» καὶ «ὡς φῶς», τοὺς τηρεῖς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες; Γιατὶ γιὰ νὰ κρίνεις τὸν ἄλλον, πρέπει πρῶτος ἐσὺ νὰ τοὺς τηρεῖς.

Γράφει ὁ Ι' Κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων: «Εἴ τις ἀκοινωνήτω (δηλ. μὲ κάποιον αἱρετικὸ ἢ μὲ κάποιον ποὺ ἔχει κοινωνία μὲ αἱρετικὸ ἢ σχισματικό), κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω». 

Καὶ ὁ ΜΕ' Κανών, ἐπίσης τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων γράφει: «Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς ἐνεργῆσαι τι, καθαιρείσθω». 

Ὁ δὲ ΜΣΤ΄ γράφει: «Εἴ τις κληρικὸς ἢ λαϊκὸς εἰσέλθοι, εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν, προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω».

Οἱ φωτογραφίες δίπλα δείχνουν ὅτι ἔχεις παραβεῖ αὐτοὺς τοὺς Κανόνες, παρότι διατείνεσαι ὅτι "ΟΥΔΕΠΟΤΕ συνευχήθημεν μετὰ τῶν ΡΚαθολικῶν"!

Ἀπ’ ὅ,τι ξέρουμε καμία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (ἡ μόνη ἁρμόδια νὰ καταργήσει Ἱ. Κανόνες) δὲν ἔχει καταργήσει τοὺς παραπάνω Ἱ. Κανόνες. Ἐσὺ εἶσαι πάνω ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὥστε αὐθαίρετα νὰ τὶς καταπατεῖς καὶ νὰ τὶς καταργεῖς; Καὶ μὲ «τί μοῦτρα» θὰ δικάσεις τὸν συλλειτουργό σου π. Εὐθύμιο, ὅταν παραβαίνεις, ἐκείνους μάλιστα, τοὺς Ἱ. Κανόνες, γιὰ τὴν παράβαση τῶν ὁποίων Ἀποτειχίστηκε ἀπὸ σένα;

Θὰ ἰσχυρισθεῖς, μήπως, ὅτι τοὺς ἔχεις καταργήσει, μιμούμενος τὸν Πατριάρχη καὶ τοὺς ἄλλους Οἰκουμενιστὲς προστάτες σου;

Ἂν ἐπικαλεσθεῖς τὸ παράδειγμα αὐτῶν ὡς δικαιολογία, ἁπλῶς ἀποδεικνύεις τὴν συμπόρευσή σου μετὰ τῶν παραβαινόντων τοὺς Ἱ. Κανόνες παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές.

Συνεχίζουμε: Ὁ Κανὼν ΣΤ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου λέγει: «Περὶ τοῦ, μὴ συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει».

Ὁ Σύρου προσέφερε Δῶρο ἐπισκ. Μίτρα

Ὁ Κανὼν ΛΖ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς».

Γνωρίζεις ἀσφαλῶς, κ. Δωρόθεε, τί ἔχει νομοθετήσει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τοὺς ἀφαιροῦντας ἐκ τῶν Ἱ. Κανόνων της: «Ἡμεῖς τοὺς προστιθέντας ἢ ἀφαιροῦντάς τι ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας (δηλ. τῆς Ὀρθοδόξου) ἀναθεματίζομεν… Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν Ἐκκλησιαστικὴν ἔγγραφόν τε ἢ ἄγγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα» (Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, Πρακτικά).

Καὶ γιατί ἡ Ἐκκλησία μας ἀπαγορεύει νὰ συμπροσευχόμεαστε μὲ τοὺς αἱρετικούς, νὰ παίρνουμε ἢ νὰ δίνουμε δῶρα κ.λπ.; Γιὰ νὰ μὴν δίδεται ἡ ἐντύπωση στοὺς πιστούς, ὅτι συμπλέουμε μαζί τους, ὅτι ταυτιζόμαστε. Γιὰ νά μή μολυνόμαστε. Ὅταν δωρίζεις μίτρα, λοιπόν, κ. Δωρόθεε, ὅταν δέχεσαι τοὺς παπικούς, πηγαίνεις στὶς λειτουργίες τους, τί κάνεις; Παραβαίνεις τοὺς Ἱ. Κανόνες, γιὰ χάρη τῶν δημοσίων σχέσεων! Πλήρης ἐκκοσμίκευση, ἐξοικουμενισμὸς τοῦ ποιμνίου σου. Καὶ διαμαρτύρεσαι ποὺ ὁ Ἀρχιμανδρίτης διέκοψε τὸ Μνημόσυνό σου! Καλὰ ἔκανε, καὶ πολὺ ἄργησε!

Ἂς παραθέσουμε ἐδῶ καὶ ἄλλον ἕνα Ἱ. Κανόνα:

Ὁ ΛΑ΄ Κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ τοπικῆς Συνόδου, λέει: «Ὅτι οὐ δεῖ πρὸς πάντας αἱρετικοὺς ἐπιγαμίας ποιεῖν, ἢ διδόναι υἱοὺς ἢ θυγατέρας, ἀλλὰ μᾶλλον λαμβάνειν, εἴγε ἐπαγγέλλοιντο Χριστιανοὶ γίνεσθαι» (σ.σ. ἐὰν ὑποσχεθοῦν ὅτι θὰ γίνουν Χριστιανοί, γιατὶ οἱ αἱρετικοὶ δὲν εἶναι Χριστιανοί).

Ἐσὺ γράφεις στὴν ἀπολογητικὴ Ἐπιστολή σου, ὅτι οἱ μικτοὶ γάμοι ἐγίνοντο στὴν Μητρόπολη ποὺ πῆγες. Ἐσὺ τί ἔκανες ὡς Ἐπί+σκοπος γιὰ νὰ σταματήσεις τὸ κακό; Τὴν «κακὴ εἰρήνη καὶ ἁρμονία» τῶν κατοίκων τὴν ὑπηρετεῖς, τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία, πῶς τὴν ὑπηρετεῖς;

Ὁ Κανὼν ΡΛΒ΄ (ΡΚΓ´) τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου γράφει (ἡ ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου) ὅτι «πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος νὰ ἐπιμελῆται νὰ ἐπιστρέφῃ πρὸς τὴν ὀρθοδοξίαν καὶ ὄχι νὰ ἀμελῇ» (σ.σ. καὶ τὸ χειρότερο νὰ παρακινεῖ μὲ τὶς πράξεις του ἄμεσα ἢ ἔμμεσα τὸ Ποίμνιο του πρὸς τὴν αἵρεση). Τοὺς ἀμελοῦντες πρέπει νὰ τοὺς συνεφέρουν οἱ συνεπίσκοποί τους, καὶ ἂν ὁ ἀμελὴς Ἐπίσκοπος «μετὰ ἓξ μῆνας δὲν φροντίσῃ νὰ ἐνεργήσῃ ὅλους τοὺς τρόπους ἐκείνους, μὲ τοὺς ὁποίους ἠμποροῦν νὰ ἐπιστραφοῦν οἱ αἱρετικοὶ (στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία), νὰ γίνεται ἀκοινώνητος ἕως οὗ νὰ κάμῃ τοῦτο» (Πηδάλιον, σελ. 534).

Τὸ κείμενο τοῦ ΡΛΒ΄ Κανόνος: «Ἐὰν ἐν τοῖς ματρικίοις, ἤγουν ἐν ταῖς καθέδραις, ἐπίσκοπος ἀμελὴς γένηται κατὰ τῶν αἱρετικῶν, ὑπομνησθείη ἀπὸ τῶν γετνιώντων ἐπιμελῶν ἐπισκόπων, καὶ ὑποδειχθείη αὐτῷ ἡ ἰδία περιφρόνησις πρὸς τὸ μὴ ἔχειν ἀπολογίαν· ἐὰν δέ, ἀφ᾽ ἧς ἡμέρας ὑπομνησθῇ· ἐντὸς μηνῶν ἕξ, ἐν τῇ αὐτῇ ἐπαρχίᾳ διάγων, μὴ τῶν ὀφειλόντων εἰς τὴν καθολικὴν ἑνότητα ἐπιστραφῆναι τὴν φροντίδα ποιήσηται, τῷ τοιούτῳ μὴ συγκοινωνηθῇ, ἕως οὗ τοῦτο πληρώσῃ».

(Θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὴν Ἐπιστολή του καὶ σὲ μιὰ ἑπόμενη ἀνάρτηση).

Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ, π. Αυγουστίνου Καντιώτου

 Πως  πρεπει  να  ζουμε;

«Εἶπεν ὁ Κύριος· Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως» (Λουκ. 6,31)

 ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ἀγαπητοί μου, ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ κατηγοροῦν συνεχῶς. Καὶ τί λένε; Μία ἀπὸ τὶς κατηγορίες εἶνε, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν, εἶνε ξένη στὶς ταλαιπωρίες τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου· ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὴν πέραν τοῦ τάφου ζωὴ καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν παροῦσα· ὅτι μὲ τὰ κηρύγματα περὶ παραδείσου καὶ κολάσεως στρέφει

τὸ νοῦ στὸ μεταφυσικὸ κόσμο καὶ ὑπνωτίζει τὸ λαό, ποὺ πέφτει θῦμα διαφόρων ἐκμεταλλευτῶν. Τί ἔχουμε ν᾿ ἀπαντήσουμε;

Ἀπαντοῦμε. Ἡ Ἐκκλησία δὲ θὰ παύσῃ νὰ κηρύττῃ, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή, κι ὅτι ἡ παροῦσα ζωὴ ἐν συγκρίσει μὲ τὴν αἰωνιότητα εἶνε μία σταγόνα τοῦ ὠκεανοῦ. Ἀλλ᾿ ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία δείχνει τὸν οὐρανὸ καὶ λέει ὅτι ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἡ αἰωνιότης, ἐν τούτοις δὲν παύει νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ γιὰ τὴν παροῦσα ζωή. Κηρύττει, ὅτι κανείς δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ στὴν αἰώνιο ζωή, ἂν δὲν ζήσῃ ἐδῶ, τὰ λίγα αὐτὰ χρόνια ποὺ τοῦ ὥρισε ὁ Μεγαλοδύναμος, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του τὸ ἅγιο. Ἡ ἐπίγειος ζωὴ δίνει τὸ εἰσιτήριο γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Γι᾿ αὐτὸ ἡ πίστις μας κηρύττει τὴν ἀξία τῆς παρούσης ζωῆς.

Ζῇς σὰν κτῆνος; τότε εἶνε κλειστὲς οἱ πύλες τοῦ παραδείσου· ὅπως λέει κάπου ὁ ποιητὴς Δάντης, δὲν μποροῦν νὰ εἰσέλθουν ἐκεῖ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν βορβορώδη τὴν ψυχή. Ἕνα χοῖρο δὲν τὸν βάζεις στὸ σαλόνι, καὶ στὸ παλάτι τοῦ Θεοῦ, τὸ σαλόνι τῆς αἰωνιότητος, δὲ μπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ μία ψυχὴ κτηνώδης καὶ ἀκάθαρτη. Πρέπει νὰ ζῇς σὰν ἄνθρωπος. «Ἀλήθεια, χαριτωμένο πλάσμα ὁ ἄνθρωπος, ὅταν εἶνε ἄνθρωπος», ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας (Μένανδρος). Τὰ πόδια σου θὰ πατοῦν ἐδῶ στὴ γῆ, ἀλλὰ τὰ μάτια σου νὰ τά ᾿χῃς στραμμένα στὸν οὐρανό. Νὰ ζῇς ἀνεβαίνοντας διαρκῶς τὴν κλίμακα τῆς τελειοποιήσεως, τῆς θεώσεως, ὥστε νὰ γίνῃς υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Θεὸς κατὰ χάριν.

Ἡ πίστι μας λοιπὸν δὲν περιφρονεῖ τὴν ἐπίγειο ζωή. Γιὰ μᾶς ἡ

Απάντηση στον Σύρου κ. Δωρόθεο, που εμμένει στον Οικουμενισμό, απολογείται αλλά και απειλεί

Ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος ἀπάντησε στὴν Ἐπιστολὴ Ἀποτειχίσεως καὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου του ἀπὸ τὸν ἀρχιμανδρίτη π. Εὐθύμιο Χαραλαμπίδη. Στὴν ἀπάντησή του ἀναφέρει καὶ τὰ ἱστολόγια ποὺ δημοσίευσαν τὴν Ἐπιστολὴ τοῦ π. Εὐθυμίου καί, ὡς ἐκ τούτου (ἀσχέτως ἂν ὑπάρξει ἀπάντηση ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο στὸν κ. Δωρόθεο),  αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπαντήσουμε στὸ Μητροπολίτη ποὺ μᾶς ἐγκαλεῖ γιὰ ὕβρεις, τάχα, πρὸς τὸ πρόσωπό του καὶ ἀναπαραγωγὴ συκοφαντιῶν καὶ ψεμάτων, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ ὁ ἴδιος περιπίπτει σὲ ἀντιφάσεις καὶ ἀνακρίβειες, ὅταν λέγει περὶ τοῦ ἑαυτοῦ του ὅτι "ΟΥΔΕΠΟΤΕ συνευχήθημεν μετὰ τῶν ΡΚαθολικῶν"! Θέλει νὰ μᾶς πείσει ὅτι ἡ παρουσία του καὶ ἡ στάση του στὸν παπικὸ Ναό,

ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Σύρου Δωρόθεος:

«ΟΥΔΕΠΟΤΕ συνευχήθημεν μετά ΡΚαθολικῶν….»

Συμπροσευχήθηκες, και μάλιστα σε Θ. Λειτουργία Παπικών!

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ Β'

ΠΡΟΣ ΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ"

Μιά πρώτη ἀπάντηση

ἀπὸ σχόλιο τῶν "Ἀκτίνων"

Οφειλω να ομολογησω τον λεγομενον υπο του Σεβασμιοτατου Συρου, κυρου Δωροθεου, εν πολλοις ακατανοητον.

Προ της επιτελεσεως της συμπροσευχης, εχουμε αλλα, εξ ισου φοβερα...

1) «είτις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει μεθ' εαυτού, χαίρειν αυτώ μη λέγετε και εις οικίαν μη λαμβάνετε Ω ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς» (πρβλ. β΄ Ιω. 10-11).

2) «εί τις ευαγγελίζεται υμάς παρ' ό παρελάβετε, κάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού, ανάθεμα έστω» (πρβλ. Γαλ. Α΄ 8).

3) Β΄ ΙΩΑΝΝΟΥ στιχ. 9 "πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν οὐκ ἔχει• ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει. 10 εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε• 11 ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς"

4) «ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν» ( βλ. Μ. Αθανασίου, Τοις τον μονήρη βίον ασκούσι P.G. 26, 1188ΒC)

5) Ιερος Κανὼν των Αγιων Αποσοτλων ΞΔ'

Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.

Το κοινωνικως χαιρειν προς τοις αβαπτισπτοις και αιρειτικοις λατινοις, ως αναγκαιον επι τω ευαγγελισμω αυτων, ινα ευρωσι την εν Χριστω σωτηριαν τω αγιω βαπτισματι, ευσεβες και φιλανθρωπινον...

Το θεολογικον χαιρειν επι των αβαπτιστων και αιρετικων Λατινων, αισχρον και της εν Χριστω σωτηριας απολεστικον.

Ελπιζω, συν Θεω, να τα κατανοησετε αυτα ταχεως, Σεβασμιοτατε Συρου, κε Δωροθεε...

Ο των αθλιοτατων Γερασιμος Θηκαρας,

εκ του Ορους και της Χωρας των σπουδαιων.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ Β'

ΠΡΟΣ ΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ"

Ἀριθμ.Πρωτ.:2654

Πρός


τόν Ἀξιότιμον


κ. Γεώργιον Ζερβόν


Διευθυντήν τῆς Ἐφημερίδος «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ»

Εἰς Ἀθήνας

Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,

 
Φιλοξενηθείσης εἰς τό ὑπ’ ἀριθμ. 2038/26.09.2014 φύλλον, σελίς 8, τῆς Ἐφημερίδος «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» τῆς ἐπιστολῆς τοῦ αὐτοπροαιρέτως ἐκ τῆς Ἐκκλησίας

Εις Μνημόσυνον Νικολάου Σωτηροπούλου

Συμπληρώνονται την 6-10-2014, 40 ημέρες από την ημέρα που εκοιμήθη εν Κυρίω¹, ο ομολογητής μέχρι θανάτου² της Ορθοδόξου Πίστεως³, θεολόγος, δεινός αντιαιρετικός συγγραφέας και διδάσκαλός μου της Ορθόδοξης ερμηνείας της Αγίας Γραφής, αγαπητός εν Χριστώ αδελφός Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Την 4-10-2014 θα τελεστεί το 40ήμερο μνημόσυνό του στην Ι.Μ. Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς Τριχωνίδος, στο κοιμητήριο της οποίας ενταφιάστηκε το σκήνωμά του. Σαν μία ελάχιστη εκδήλωση τιμής και σεβασμού μου στο πρόσωπό του καταθέτω και την προσωπική μου μαρτυρία.

Μετά την ειρηνική κοίμησή του εγράφησαν πολλοί εγκωμιαστικοί λόγοι. Όσοι εγκωμιαστικοί λόγοι εγράφησαν για το πρόσωπό του και το ιεραποστολικό του έργο είναι αληθείς, και δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο το στοιχείο της υπερβολής, όπως συνηθίζεται σε παρόμοιες περιπτώσεις κατά τις οποίες εξαίρονται υπαρκτές ή ανύπαρκτες αρετές του κοιμηθέντος.

Δεν θα επαναλάβω λοιπόν τα ανωτέρω γραφέντα. Θα παρουσιάσω μερικές ακόμη πτυχές της ιεραποστολικής δράσεώς του και της συνεργασίας μας σε θέματα καταπολεμήσεως αιρέσεων και παροχής πνευματικής βοήθειας σε πλανεμένες ψυχές, που είναι άγνωστες στο ευρύ

Οι δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στο Σουφλί και ο μύθος του χταποδιού

Ἄλλη μιὰ «ἐπίθεση» τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, εἴδαμε νὰ δημοσιεύεται στὸ ἱστολόγιο "Ἀκτίνες". Τὸ ἄρθρο ἀναφέρεται στὶς τελευταῖες διαβεβαιώσεις τοῦ Πατριάρχη ὅτι «ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε, ούτε προδώσαμε κάτι μέχρι σήμερα από την ορθόδοξη πίστη μας με τους διαλόγους και τις επαφές και ούτε πρόκειται να το κάνουμε στο μέλλον».

• Ἀλήθεια, ἐκεῖ στὸν Πειραιᾶ (οἱ τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Μητροπόλεως), δὲν κατάλαβαν ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν προδοσία τῆς Πίστεως καὶ τὰ αἱρετικῶς "Πραχθέντα καὶ Λεχθέντα" τοῦ Πατριάρχη, δὲν ἐκθέτουν κατὰ κύριο λόγο τὸν Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος δὲν φοβᾶται τὸν Ἰντερνετικὸ πόλεμο (ἢ ἀλλιῶς χαρτοπόλεμο), ἀλλὰ ἐκθέτουν τοὺς ἑαυτούς τους, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, Μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μὲ ἕνα τόσο αὐτοπόδεικτα αἱρετικό;

• Καὶ ἡ κατάληξη τοῦ ἄρθρου τους, πόσο σχέση ἔχει μὲ τὴν ἀλήθεια; Ἡ πίστη τοῦ λαοῦ καθημερινὰ ἀλλοιώνεται, ὁ λαὸς ὑποδέχεται καὶ ἀποδέχεται (μὲ τὴν παρότρυνση τῶν Ποιμένων) ὅλο καὶ περισσότερους αἱρετικοὺς Πατριάρχες καὶ τὶς εὐλογίες τους, καὶ αὐτοὶ φαντασιώνονται τὸν λαὸ «εὐαισθητοποιημένο καὶ ἐπαγρυπνοῦντα»!

• Κι αὐτὴ τὴν ἐμμονὴ στὴν αἱρετικὴ κακοδοξία τοῦ κ. Σεραφείμ, πὼς ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπιτρέπεται μὀνο ὅταν «φτάσουν στο κοινό ποτήριο» γιατί τὴν ἐπαναλαμβάνουν; Δὲν καταλαβαίνουν πὼς ἐκθέτουν τὸν προϊστάμενό τους;

"Πατερικὴ Παράδοση"

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 29η Σεπτεμβρίου 2014

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΟ ΣΟΥΦΛΙ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΧΤΑΠΟΔΙΟΥ

   Αναγνώσαμε στην εκκλησιαστική ειδησεογραφία την πρόσφατη επίσκεψη τουΠαναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στο Σουφλί και τις δηλώσεις του κατ’ αυτήν. Ιδιαίτερα μας εντυπωσίασε η  διαβεβαίωσή του προς την αντιπροσωπεία του Αγίου Όρους και δι’ αυτής προς τον πιστό λαό του Θεού, ότι «ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε, ούτε προδώσαμε κάτι μέχρι σήμερα από την ορθόδοξη πίστη μας με τους διαλόγους και τις επαφές και ούτε πρόκειται να το κάνουμε στο μέλλον», με την οποία εδήλωσε ότι στους δε μέχρι τώρα γενομένους διαλόγους με τους ετεροδόξους ουδεμία προδοσία της πίστεως έγινε, ούτε θα γίνει στο μέλλον.

     Καθώς διαβάζαμε τις παρά πάνω δηλώσεις, μας ήρθε στο νού «ο μύθος του χταποδιού» του αείμνηστου Φώτη Κόντογλου, με κάποια παραλλαγή, βέβαια,προσαρμοσμένη στα δεδομένα της σύγχρονης εκκλησιαστικής πραγματικότητος: Καθόταν το χταποδάκι με την μητέρα του την χταπόδα στον πάτο της θάλασσας. Κάποια στιγμή το χταποδάκι πιάστηκε στο αγγίστρι του ψαρά και άρχισε να ανεβαίνει προς τα πάνω. -«Με πιάσανε μάνα!», φωνάζει το χταποδάκι τη μάνα του.- «Μη φοβάσαι παιδί μου, ουδένα κίνδυνο διατρέχεις», του αποκρίνεται η μάνα. Το χταποδάκι φωνάζει πάλι: -«Με βγάλανε απ’ το νερό μάνα!». -«Μη φοβάσαι παιδί μου, ουδένα κίνδυνο διατρέχεις», του αποκρίνεται πάλι η μάνα. – «Με κόβουνε με το μαχαίρι μάνα!». -«Μη φοβάσαι παιδί μου, ουδένα κίνδυνο διατρέχεις». –«Με βράζουνε στο τσουκάλι μάνα!». -«Μη φοβάσαι παιδί μου,ουδένα κίνδυνο διατρέχεις». – «Με τρώνε μάνα!». – «Αχ παιδί μου τώρα σ’ έχασα».

      Η εφαρμογή του μύθου στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα είναι προφανής: Μετά την άρση των Αναθεμάτων το 1965, (όπου στο Γαλλικό κείμενο της Ρωμαιοκαθολικής πλευράς αναφέρονται ως Άρσις της Ακοινωνησίας!!), ξεσηκώθηκε το άγιον Όρος, άγιοι και θεοφόροι Πατέρες (όπως ο άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς, ο άγιος γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος κ.α.),ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι, ο πιστός λαός του Θεού, διαμαρτυρόμενοι για όσα απαράδεκτα έγιναν. Ωστόσο το Φανάρι έσπευσε να καθησυχάσει τους πάντες: Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε». Στη συνέχεια το κακό προχώρησε ακόμη περισσότερο. Φθάσαμε στις συμφωνίες του Μπαλαμάντ. Και πάλι οι πάντες ξεσηκώθηκαν. Θύελλα διαμαρτυριών ξέσπασε από παντού, (άγιον Όρος, κ.λ.π.). Και πάλι το Φανάρι απήντησε:  Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε».Μετά το Μπαλαμάντ ήρθε το Πόρτο Αλέγκρε. Και πάλι το Φανάρι: Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε». Μετά το Πόρτο Αλέγκρε ήλθε η Ραβέννα. Και πάλι το Φανάρι: Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε». Μετά την Ραβέννα η προσφορά του Κορανίου από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο ως αναμνηστικό δώρο στον πρόεδρο της Κόκα Κόλα κ. Μουχτάρ, αλλά και η επίσκεψή του στην Εβραϊκή Συναγωγή της Νέας Υόρκης. Και πάλι το Φανάρι: Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε». Στη συνέχεια το Πουσάν της Νοτίου Κορέας τον περασμένο Νοέμβριο. Και πάλι το Φανάρι: Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε».Τέλος μετά το Πουσάν η δήλωση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου στο Σουφλί: «ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε, ούτε προδώσαμε κάτι μέχρι σήμερα από την ορθόδοξη πίστη μας με τους διαλόγους και τις επαφές και ούτε πρόκειται να το κάνουμε στο μέλλον». Καθόλου δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε, αν στο προσεχές μέλλον, στην μέλλουσα να συνέλθει Πανορθόδοξο Σύνοδο του 2016, όχι μόνον δεν προχωρήσουν στην καταδίκη του Οικουμενισμού, αλλά στην πλήρη  νομιμοποίησή του. Οπότε και πάλι θα ακουσθεί το ίδιο moto: Μη φοβάστε,«ουδένα κίνδυνο διατρέχουμε».Καθόλου απίθανο να φθάσουν και στο κοινό ποτήριο με τους Ρωμαιοκαθολικούς και στην πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία με τους Προτεστάντες. Στην περίπτωση αυτή καλό θα είναι να βρουν κάποιο άλλο σύνθημα για να πείσουν τους αφελείς, γιατί αυτό ως χιλιοειπωμένο δεν θα «πιάνει» πλέον.

Ειλικρινά πιστεύουν ότι με τέτοιου είδους δηλώσεις θα πείσουν τον πιστό λαό του Θεού; Ο πιστός λαός του Θεού έχει ήδη ευαισθητοποιηθεί απέναντι στην αίρεση και επαγρυπνεί στην διαφύλαξη της πίστεως. Ας δοκιμάσουν να φθάσουν στο κοινό ποτήριο και θα το δουν στην πράξη!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Οι αντι-Οικουμενιστές ανέχονται τις κοροϊδίες των Οικουμενιστών!

Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔχει ἀποκαλυφθεῖ ὅτι ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει γίνει στὰ ὑψηλὰ κλιμάκια τῶν «ὀρθοδόξων» καὶ εἶναι ζήτημα χρόνου νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὶς Ἐκκλησίες διὰ τῆς παρελκυστικῆς ὁδοῦ τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, τῶν συμπροσευχῶν καὶ τῶν πολυεπίπεδων συναντήσεων, Ἡμερίδων, Συμποσίων κ.λπ. Τοῦτο τὸ ἔχει ὁμολογήσει ξεκάθαρα ὁ Ἀθηναγόρας· τὸ ἔχει ἐπίσης ἀποκαλύψει ὁ ἀείμνηστος πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Ρωμανίδης· τὸ ἔχει περιγράψει σὲ βιβλίο ὁ θεολόγος κ. Ἀθανάσιος Σακαρέλος· τὸ ἔχουν ἀποδεχθεῖ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, ἄλλοι ἐμμέσως καὶ ἄλλοι ἀμέσως, ὅπως ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, ὁ ἀείμνηστος Ἀρσένιος Κομπούγιας (ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης σὲ ἔρθρο του), ὅταν π.χ. ἔγραφαν ὅτι γίνονται συλλείτουργα ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές κ.λπ.

Καὶ παρόλα αὐτά, ἀρνοῦνται νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς πρωτάρχους τῆς παναιρέσεως καὶ προδότες τῆς Πίστεως καὶ περιμένουν, ὅπως δηλώνουν, νὰ ἐξαντληθοῦν ὅλα τὰ ἄλλα μέσα (ποιά ἄραγε;) ἀντιδράσεως ποὺ ἔχουμε στὴν διάθεσή μας γιὰ νὰ προχωρήσουν στὴν ὀδυνηρή, μὰ ἁγιοπατερικὴ πρακτικῆς τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν! Ὅταν, λένε οἱ ἴδιοι διὰ τοῦ «λέοντος» τῆς ὀρθοδοξίας μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφεὶμ καὶ τοῦ ἑξαπτερύγου Τελεβάντου, ὅταν ἔρθει τὸ «κοινὸ ποτήριο» (intercommunio) τότε καὶ μόνο τότε θὰ προχωρήσουμε στὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου!!!

Τὴν παραπάνω πραγματικότητα (τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς ἀνοχῆς τῶν ἀντιΟἰκουμενιστῶν) ἦρθε νὰ ἐνισχύσει ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης μὲ σημερινὸ ἄρθρο του στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο». Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτό (ἂν καὶ ἀλλοῦ ρίχνει τὸ κέντρο βάρους) ἀποκαλύπτει ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἡ ὁποία βεβαιώνει ὅτι ἡ Ἕνωση ἔχει γίνει.

Γράφει ὁ Ἀθηναγόρας: Μὲ τὴν Ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων «ἐπανήλθομεν αὐτομάτως εἰς τήν πρό τοῦ 1054 ἐποχήν, καθ’ ἥν ὑπῆρχον μέν διαφοραί μεταξύ των δύο ἐκκλησιῶν καί ἐνίοτε σκληρότερον ἐκδηλούμεναι, ἀλλά διετήρουν τήν ἑνότητα ἐν τοῖς Ἱ. Μυστηρίοις καί ἰδίως ἐν τῷ κοινῷ Ποτηρίῳ, ποία νέα μετά τό 1054 ἐμπόδια ἐνεφανίσθησαν κωλύοντα τήν ἐπάνοδον εἰς τήν πρό αὐτοῦ ἐποχήν;»!

Ἡ ψευτιὰ καὶ ἡ ἀπάτη τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀποδεικνύεται μὲ ἄλλη δημοσίευση τοῦ Ἀθηναγόρα, (ἀντίθετη μὲ τὴν παραπάνω Ἐπιστολή), ἕνα δηλαδὴ «Ἐγκύκλιο Γράμμα» του ποὺ ἀπέστειλε (ὅπως θυμίζει ὁ κ. Λυκοῦργος Νάνης μὲ σημερινό του σχόλιο) «ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπαίσχυντη καὶ προδοτικὴ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων (ἡ ὁποία σημειωτέον ἔγινε μὲ τὴν ἀποκλειστικὴ πρωτοβουλία τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἐρήμην τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων...). Μὲ τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ ὁ Ἀθηναγόρας τόνισε τὰ ἑξῆς:

«Ἔστι τὸ γενόμενον πρᾶξις ἀγάπης οὐδόλως ἄρσιν τοῦ μεταξύ της καθ΄ ἡμᾶς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίαςκαι τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ὑφισταμένου σχίσματος ὑποσημαίνουσα, οὐδὲ μεταβολὴν τινὰ ἐπιφέρουσα εἰς τὴν ὑφισταμένην σήμερον ἐν ἑκατέρᾳ τῶν Ἐκκλησιῶν κατάστασιν δογματικῆς διδασκαλίας, κανονικῆς τάξεως, θείας λατρείας καὶ ἐν γένει ἐκκλησιαστικοῦ βίου, οὐδὲ ποσῶς ἀποκατάστασιν τῆς μυστηριακῆς διακοινωνίας, ἀλλ΄ ἁπλῶς καὶ μόνον μέλλουσα, ἵνα καὶ τύποις διευκολύνει περαιτέρω τὴν ἤδη ἀρξαμένην καὶ ἔργῳ σήμερον ὑφισταμένην, συνεχῶς δὲ προαγομένην ἐπικοινωνίαν μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν» (Βλέπε Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ΤΟΜΟΣ Β΄, σελ. 353-364).

«Όπως συμπεραίνει κανείς (συνεχίζει ὁ κ. Νάνης), άλλα είπε ο Αθηναγόρας τη μία φορά και άλλα ισχυρίστηκε την άλλη! Μήπως αυτήν του η συμπεριφορά σηματοδοτεί μία έκφραση της διγλωσσίας των οικουμενιστών; Μάλλον ναι! Απ’ τη μία καθησυχάζουμε το ποίμνιο που δεινώς αγωνιά και αλγεί για την προδοτική άρση των αναθεμάτων και από την άλλη, απευθυνόμενοι προς την Ελλαδική Εκκλησία, εξάγουμε και προβάλλουμε εντελώς αυθαίρετους, θεολογικά και εκκλησιολογικά έωλους και σαθρούς, ανιστόρητους και φαιδρούς ισχυρισμούς προκειμένου να εξυπηρετήσουμε και θεμελιώσουμε τις οικουμενιστικές μας ιδεοληψίες!».

Ἡ ἀλήθεια, λοιπόν, ποὺ γνωρίζουν καλὰ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, εἶναι ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς μόνο στὴν ἐνδυμασία εἶναι Ὀρθόδοξοι. Ἡ ψυχή τους εἶναι μὲ τὸν Πάπα καὶ τὴν Πανθρησκεία. Καὶ ὅμως τοὺς Μνημονεύουν. Ὁ π. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, μέλος τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἔχει παρουσιάσει στὸ περιοδικὸ «Ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι» τὴν ἀλήθεια:

«Με την άρση των αναθεμάτων οι δύο πλευρές εννοούσαν την άρση του Σχίσματος. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, επίσημος απεσταλμένος εκείνη την περίοδο του Πατριάρχη Αθηναγόρα προς τους Ρωμαιοκαθολικούς, αποκαλύπτει το περιεχόμενο των μηνυμάτων που αντέλλασσαν Φανάρι και Βατικανό «μέχρι του τολμηρού επίσης μηνύματος που μου ανέθεσε ο Πατριάρχης να μεταβιβάσω στον πρόεδρο της Επιτροπής Σχέσεων Δύσης και Ανατολής, που ήταν ένας Γερμανός σεβάσμιος καρδινάλιος, ο Αυγουστίνος Μπέα».

Και συνεχίζει ο Αρχιεπίσκοπος: «Λίγο καιρό μετά, επισκέπτομαι τον Μπέα στη Νέα Υόρκη. Τον ρώτησα: ‘Τι λέτε, σεβασμιότατε, μπορούμε να φέρουμε τις Εκκλησίες μας πιο κοντά με την άρση του Σχίσματος;’ Μου λέει: ‘Καλή ιδέα, δεν ξέρω πως θα τη δεχτούν στη Ρώμη, αλλά εγώ νομίζω ότι πρέπει να γίνει η άρση του Σχίσματος. Έτσι, δεν θα έχουμε λόγο κανέναν να μην πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο’.

Ερώτηση Γ. Μαλούχου: «Την άρση του Σχίσματος ή του αναθέματος;».

Απάντηση Αρχιεπισκόπου: «Και τα δύο αυτά μαζί πηγαίνουνε, γιατί όταν κατέθεσαν οι αντιπρόσωποι του Πάπα το ανάθεμα, τρόπον τινά, με το οποίο αναθεμάτιζε ο Πάπας Νικόλαος τον Μιχαήλ Κηρουλάριο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ήταν το οριστικό Σχίσμα πια. Δεν έγινε άλλη επίσημος πράξις που να καθιερώσει το Σχίσμα ως μία διαιρετική γραμμή μεταξύ Ανατολής και Δύσεως» (Γ. Μαλούχου, Εγώ ο Ιάκωβος, σελ. 196-197).

Η άρση του σχίσματος εντάσσεται, άλλωστε, και στην λογική των αποφάσεων της Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, που πραγματοποιείτο εκείνο το διάστημα, για άρση της ακοινωνησίας και αναγνώριση των μυστηρίων των Ορθοδόξων.

Στο λατινικό μάλιστα κείμενο της «άρσεως των αναθεμάτων» υπάρχει ο όρος excommunicatio=ακοινωνησία, ο οποίος στην επίσημη μετάφραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεταφράζεται ως «αναθέματα» (βλ. σχ. Τόμος Αγάπης, Vatican-Phanar (1958-1970), Rome- Istanbul 1971, σελ. 286-287).

Το κείμενο, δηλαδή μιλούσε για «άρση της ακοινωνησίας». «Οι New York Times μετέδωσαν την από κοινού αγγελίαν του Βατικανού και του Φαναρίου της 7ης Δεκεμβρίου 1965 δια την άρσιν του excommunicatio (της ακοινωνησίας του Λατινικού κειμένου) εις την πρώτην σελίδα, ως το τέλος του σχίσματος του 1054 και ως την επανέναρξιν της μυστηριακής κοινωνίας που είχε τότε δήθεν διακοπεί. Φαίνεται πλέον σαφώς ότι το Ελληνικόν κείμενον που αναγγέλει την ‘άρσιν των αναθεμάτων’ ήτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται είχε σκοπόν να αμβλύνη ενδεχομένας αρνητικάς αντιδράσεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών» (π. Ιω. Ρωμανίδου, Ορθόδοξος και βατικάνειος συμφωνία περί Ουνίας.

http://www.romanity.org/htm/rom.e.14.orthodoxi_kai_vatikania_sumfonia_peri_ounias.01.htm).

Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι ότι «ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' πρίν επισκεφθεί το Φανάρι (30-11-1979)... εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι η ενότητα έχει αποκατασταθεί στην πράξη (In Tat war derwiederhesteung der Einheit der Christen)» (Αντ. Παπαδόπουλου, Θεολογικός Διάλογος Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών (Ιστορία-Κείμενα-Προβλήματα), εκδ. οίκος αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη-Αθήνα 1996, σελ. 40).

Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ περιοδικοῦ στὸ http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2012/01/blog-post_91.html

 Κι ἀφοῦ τὰ ξέρουν ὅλα αὐτὰ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, πῶς τὰ ἀνέχονται κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οὐνίτες τοῦ Φαναρίου μαζοχιστικῷ τῷ τρόπῳ;

 Σημάτης Παναγιώτης

Τὸ κείμενο τοῦ π. Βασίλειου Βολουδάκη μὲ τίτλο:

"Μία ἄγνωστη Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου"

 καὶ τὸ σχόλιο τοῦ κ. Νάνη έδῶ:

 http://www.apotixisi.blogspot.gr/2014/10/blog-post_3.html#comment-form