Το ιστολόγιο "defencenet" γράφει: ------ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Αναδημοσίευση ἀπὸ τὸ "defencenet"

Θεολογική  "βόμβα"  Πατριάρχη Βαρθολομαίου:

"Τα βρήκαμε με τους Καθολικούς
                - Να ενωθούμε"!

 

Σε επιστροφή στη Συμφωνία της Φερράρας - Φλωρεντίας και στην Ένωση των δύο μεγάλων Εκκλησιών της Χριστιανοσύνης, της Ορθόδοξης και της Καθολικής, θέλει να προχωρήουμε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Κουρίρ».

Στην ίδια συνέντευξη, όταν ερωτάται για το Σχίσμα του 1054 (που διαίρεσε τον Χριστιανισμό σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία), ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας.

Σε σχέση με το Σχίσμα του 1054, ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας, και παραπέμπει στα πρώτα βήματα που ξεκίνησαν σε αυτή την κατεύθυνση πριν από 50 χρόνια ο Πάπας Παύλος ο Έκτος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ενώ, όπως παρατηρεί, ο επίσημος Θεολογικός Διάλογος ανάμεσα στις Εκκλησίες βοήθησε να εξαλειφθούν παρεξηγήσεις και διαφορές απόψεων!

Δηλαδή αποδέχτηκαν οι Παπικοί την κατάργηση της κοσμικής εξουσίας του Πάπα; Το "αλάθητο" του Ποντίφηκα; Ότι είναι ο "ζων εκπρόσωπος του Χριστού επι Γης";Αποδέχτηκαν την άρση της κακοδοξίας του "φιλιοκβε" που σύμφωνα με το οποίο το Άγιο Πνεύμα εκπορευόταν από τον Θεό Υιό όσο και από τον Θεό Πατέρα;

Δεν έχει ανακοινωθεί κάτι τέτοιο πουθενά. Η Ένωση των δύο Εκκλησιών θα ήταν κάτι σπουδαίο. Η υποταγή όμως της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους σχεδιασμούς κέντρων εξουσίας που θα την καθιστούσαν από πνευματικό φάρο ελπίδας σε κοσμικό οργανισμό θα ήταν καταστροφή.

Μην ξεχνάμε ότι η Νέα Εποχή δεν επιζητά την καταστροφή των θρησκειών αλλά την Ένωσή τους σε μια κοσμική Πανθρησκεία,υλιστικού περιεχομένου που οπωσδήποτε δεν θα "Ακονίζει" τα πνεύματα και τις ψυχές των πιστών.

Αναφέρεται, επίσης, στη συνάντησή του τον περασμένο Μάιο στην Ιερουσαλήμ με τον Πάπα Φραγκίσκο, όπως επίσης στην ανταλλαγή επισκέψεων κάθε χρόνο ανάμεσα σε αντιπροσωπείες των δύο Εκκλησιών στη Ρώμη με την ευκαιρία της εορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και αντίστοιχα με την ευκαιρία της εορτής του Αποστόλου Ανδρέα στην Κωνσταντινούπολη, όπου φέτος θα βρίσκεται προσκεκλημένος του (από τις 29 Νοεμβρίου) ο Πάπας Φραγκίσκος, ενώ ως μεγάλη βοήθεια θεωρεί ο ίδιος θεσμούς όπως το Ίδρυμα «Προ Οριέντε», που προωθούν τόσο τις θεολογικές όσο και τις προσωπικές επαφές.

Από τον Πάπα Φραγκίσκο ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναμένει, όπως σημειώνει, περαιτέρω θαρραλέα βήματα και προσπάθειες για την ενότητα των Εκκλησιών, όπως εκείνος έχει ήδη κάνει από την εκλογή του σε προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας.

Στη συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρεται διεξοδικά και τονίζει την ιδιαίτερη σημασία που θα έχει η πρώτη ορθόδοξη μονή στην Αυστρία, η οποία θα ανεγερθεί σε έκταση στο Σανκτ Αντρέ του αυστριακού ομόσπονδου κρατιδίου Μπούργκενλαντ, που παραχωρήθηκε – δωρήθηκε από την αυστριακή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας.

Όπως παρατηρεί, αυτή η μονή θα αποτελεί πνευματικό καταφύγιο για τους μοναχούς, αλλά και μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, έναν τόπο όπου θα συναντώνται Χριστιανοί με διαφορετικές παραδόσεις και πολιτισμό, ενώ για τους κατοίκους της περιοχής η μονή θα να είναι ένας τόπος όπου θα μπορούν να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι, και ακόμη, εάν κάποιοι έχουν επιφυλάξεις, θα εκτιμήσουν και θα αγαπήσουν τη μονή και τους μοναχούς όταν τους γνωρίσουν.

Ας δούμε τι λέει η Βικιπαιδία για την πρώτη απόπειρα ένωσης των δύο Εκκλησιών (απορρόφησης της Ορθόδοξης από την Καθολική) η οποία θα γινόταν υπό δυσμενέστατους και ντροπιαστικούς όρους από την Ελληονορθόδοξη πλευρά.

Η Σύνοδος Φλωρεντίας λεγόμενη και Σύνοδος Φερράρας - Φλωρεντίας λέγεται η σύνοδος που από μέρους της Καθολικής εκκλησίας ήταν η συνέχεια της συνόδου της Βασιλείας που είχε αρχίσει το 1431 από τον πάπα Μαρτίνο τον Ε΄ και μεταφέρθηκε σε πρώτη φάση στη Φεράρα της Ιταλίας το 1438 και αργότερα, το 1439 στη Φλωρεντία της Ιταλίας όπου και εκεί συζητήθηκε το ζήτημα της Ένωσης των δυο εκκλησιών -Ανατολικής και Δυτικής- υπό την ηγεσία του πάπα Ευγένιου Δ΄. Το αποτέλεσμα της Συνόδου ήταν να ψηφιστεί η Ένωση των δυο εκκλησιών αλλά εξαιτίας των αντιδράσεων στη Κωνσταντινούπολη να μη γίνει πράξη ποτέ.

Η Σύνοδος της Βασιλείας συνεκλήθη το 1431 πρώτα από τον πάπα Μαρτίνο τον Δ' και όταν αυτός πέθανε από το διάδοχό του, τον Βενετσιάνο καρδινάλιο που ονομάστηκε Ευγένιος Δ' (1431-1447). Η σύνοδος της Βασιλείας ανήκε σε μια σειρά συνόδων για τη μεταρρύθμιση της καθολικής εκκλησίας και την καταδίκη των εμφανιζόμενων όλο και συχνότερα, αιρετικών. το συμβούλιο αντιμετώπιζε το θέμα της καθαίρεσης του Ευγένιου του Δ', γι'αυτό όταν ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Η' θέλησε να διαπραγματευτεί τη βοήθεια των Δυτικών και κυρίως του Πάπα με αντάλλαγμα την ένωση των δυο εκκλησιών, ο Ευγένιος άδραξε την ευκαιρία για να ισχυροποιήσει τη θέση του.

Οι Έλληνες δεν ήθελαν ένα τόσο μακρινό μέρος όσο η Βασιλεία. Κάποιοι πρότειναν την Αβινιόν, η ιταλική πλευρά επέμενε για τη Φλωρεντία που ήταν κοντά και στο λιμάνι που θα έφταναν οι Έλληνες, τη Βενετία, κάτι που υποστήριξε ο πάπας για να φύγει από τη Βασιλεία, να διακόψει τις συναντήσεις της συνόδου και να πάει στη Φερράρα που τελικά επιλέχτηκε, για να συνομιλήσει με τους Έλληνες το Γενάρη του 1438. Η σύνοδος της Βασιλείας παρόλο που καθαίρεσε τον Ευγένιο τον Δ' το 1439, δεν κατόρθωσε να τον πλήξει ουσιαστικά.

Στη Φερράρα

Η πρώτη δημόσια συνεδρίαση της Φερράρα πραγματοποιήθηκε στις 10 Γενάρη του 1438 για να κηρύξει επίσημα και τη μεταφορά της συνόδου από την Βασιλεία στη Φερράρα και να ακυρώσει τις αποφάσεις των διαβουλεύσεων που κάποιοι συνοδικοί συνέχιζαν στη Βασιλεία ερήμην του πάπα. Στη δεύτερη δημόσια συνεδρίαση ο πάπας Ευγένιος ο Δ’ αφόρισε τους ιερείς που παρά τις διαταγές του συνέχιζαν να διαβουλεύονται στη Βασιλεία.

Οι Έλληνες έχοντας παραδεχτεί τη σύνοδο της Φερράρα σα νόμιμη αναχώρησαν από τη Κωνσταντινούπολη επιβιβαζόμενοι σε βενετικά πλοία στο τέλος του Νοέμβρη του 1437. Η αντιπροσωπεία με αρχηγούς τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η' και ακόμα το γιό του Μανουήλ Β' Παλαιολόγο, τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωσήφ Β', τον Πατριάρχη Πασών των Ρωσιών Ισίδωρο, αποτελούνταν από σχεδόν 700 άτομα, σχεδόν ολόκληρη την ελληνική διανόηση της εποχής. 

Οι εργασίες της Συνόδου άρχισαν στις 9 Απρίλη 1438 στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Γεωργίου της Φερράρα. Η σύνοδος αποφάσισε να συνέρχονται τρεις φορές την εβδομάδα στον ναό του Αγίου Αντρέα της Φερράρα για να συζητούν. Από τη μεριά των Ελλήνων έπαιρναν μέρος οι Μητροπολίτες Εφέσου, Μονεμβασίας, Νίκαιας, Αγχιάλου, ο μέγας χαρτοφύλακας, ο μέγας εκκλησιάρχης, ο ηγούμενος της μονής Παντοκράτορα, ο ηγούμενος της μονής Καλέως και ο ιερομόναχος Μωυσής ενώ από τη μεριά των Λατίνων υπήρχαν δυο καρδινάλιοι, δύο μητροπολίτες, δύο επίσκοποι και 4 κληρικοί.

Οι πρώτες συνεδριάσεις κράτησαν μέχρι τις 17 Ιούλη του 1438 στις οποίες συζητήθηκαν όλες οι διαφορές που είχαν προκύψει από το Σχίσμα του 1054 αλλά ο γάμος των κληρικών, το καθαρτήριο των ψυχών και κυρίως η προέλευση του Αγίου Πνεύματος, το πιο δύσκολο σημείο των συνομιλιών.

Στη Φλωρεντία

Το Γενάρη του 1439 η σύνοδος μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας λόγω της πανώλης που ξέσπασε στη Φερράρα αλλά και λόγω της προθυμίας του Λαυρέντιου των Μεδίκων να χρηματοδοτήσει τις εργασίες της Συνόδου. Για το θέμα του Filioque η διαφωνία συνεχιζόταν τόσο μεταξύ ορθοδόξων και καθολικών, όσο και μεταξύ του αυτοκράτορα και του Mάρκου Ευγενικού, Μητροπολίτη Εφέσου, κυρίως, που δεν συναινούσε στις δικηγορίστικες ερμηνείες της δογματικής αυτής διαφοράς.

Οι ορθόδοξοι τελικά υποχώρησαν και συμφώνησαν στην χρησιμοποίηση της φράσης «εκπόρευση δια του Υιού» κάτι που οι Λατίνοι που εξελάμβαναν ως «εκπόρευση εκ του Υιού» και συμφώνησαν επίσης και στα πρωτεία του Λατίνου πατριάρχη έναντι όλων των ορθόδοξων πατριαρχών της Ανατολής. 

Έτσι Ιούλιο 1439 σε επίσημη λειτουργία στο μητροπολιτικό ναό της Φλωρεντίας διαβάστηκαν από ελληνικής πλευράς από τον Μητροπολίτη Νικαίας Βησσαρίωνα, οι Όροι της Ένωσης, που έφερε τις υπογραφές των πάντων εκτός από του πατριάρχη Ιωσήφ Β΄ που είχε στο μεταξύ πεθάνει και του Μάρκου του Ευγενικού που αρνήθηκε να υπογράψει καθώς και ο επίσκοπος Ιβηρίας και ο Ιωάννης Ευγενικός –αδερφός του Μάρκου- διάκονος και νομοφύλακας της μεγάλης εκκλησίας, ο Λακεδαίμονος και ο Σταυρουπόλεως Ησαϊας που έφυγε πριν τη λήξη για να μην υπογράψει. « μόνος εφάνη και πρώτον και μέσον καν τω τελεί μάχαιρα μεν δίστομος κατά των επι τω ευγενεί σπόρω των ιερών της Εκκλησίας δογμάτων νόθων και μοχθηρών ζιζανίων» , όπως γράφει για τον Μάρκο Ευγενικό ο αδερφός του Ιωάννης Ευγενικός, στη βιογραφία του.

 Οι ορθόδοξοι αποδέχτηκαν το ρωμαϊκό δόγμα ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορευόταν από τον Θεό Υιό όσο και από τον Θεό Πατέρα και αναγνώριζαν επίσης το πρωτείο του παπισμού. σε αντάλλαγμα ο πάπας θα έστελνε δυο πολεμικές τριήρεις και 300 στρατιώτες για την άμυνα της Κωνσταντινούπολης.

Δηλαδή επρόκειτο για μηδαμινή βοήθεια, για την οποία θα δίναμε κυριολεκτικά την ψυχή μας.

Η Ορθοδοξία δεν είναι κοσμικό-υλιστικό δόγμα όπως ο Ρωμαιοκαθολικισμός αλλά στηρίζεται σε λαϊκή βάση και είναι πνευματική, για αυτό και αλάθητο δεν έχει κανείς, και όλοι μπορούν να σφάλουν αλλά και όλοι μπορούν να κατανοήσουν το Θέιο με τη Χάρη του Θεού.

Στον Ρωμαιοκαθολικισμό έχουμε μια γνώμη του Πάπα και όλες οι άλλες παύουν να υπάρχουν, στην Ορθοδοξία επειδή στηρίζεται στο Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα της διαλεκτικής, δεν υπάρχει ο "αλάθητος".

Η δε κακοδοξία των Καθολικών με το Άγιο Πνεύμα δεν είναι διαδικαστικό θέμα, και δεν μπορεί να αγνοηθεί.Για να υπάρξει Ένωση αυτά τα δύο στοιχέια πρέπει να εξαλειφθούν,αλλιώς δεν μιλάμε περί Ένωσης αλλά περί υποταγής.

Και ακόμα και αν αυτή λόγω Μνημονίου και οικονομικής καταστροφής την δεχτούν στην Ελλάδα, πιστεύοντας ότι κάτι θα μας δώσει η Δύση προς αντάλλαγμα, δεν θα γινει αποδεχτό από την ρωσική υπερδύναμη που έχει αναλάβει την προστασία της Ορθοδοξίας στα δύσκολα και σκοτεινά χρόνια που διανύουμε όπου η Νέα Τάξη Πραγμάτων κυριολεκτικά επελαύνει, και όλα δέιχνουν ότι θα ζήσουμε "τα έσχατα χρόνια" που μας προειδοποιούσαν οι Άγιοι αιώνες πριν.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ισλάμ και Ορθοδοξία μέσα από τους διαλόγους του αγ. Γρηγορίου Παλαμά

Χθές, μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους Ἀπόστολο Φίλιππο καὶ Νεομάρτυρα Κωνσταντῖνο τὸν Ὑδραῖο, συνεορτάσαμε καὶ τὸν μεγάλο ἀντιπαπικὸ ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης (Ἡ ἑορτή του μετεφέρθη καὶ τιμᾶται τὴν Β΄ Κυριακὴ τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς). Ὅπως σὲ ἄλλες ἐποχὲς καὶ σὲ ἄλλες Οἰκουμενικὲς Συνόδους ὁ Θεὸς ἔστελνε τους Ἁγίους τους γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τοὺς αἱρετικούς, ἔτσι καὶ τὸν 14^ο αἰῶνα καὶ στὴν Η΄ (8η) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο,  ἔστειλε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν Παπικὴ κακοδοξία, ἡ ὁποία, κηρυττομένη ἀπὸ τὸν Καλαβρὸ μοναχὸ Βαρλαάμ, ἔσπερνε τὴν σύγχυση στὶς ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁριοθέτησε ὡς θεόπτης, καὶ στηριζόμενος στοὺς πρὸ αὐτοῦ Ἁγίους ὡς ὁ κατ’ ἐξοχὴν θεολόγος τῆς Παραδόσεως, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ αὐτὸ τὸ «πλήρωσε»: συκοφαντήθηκε, χαρακτηρίστηκε αἱρετικός, διώχθηκε, ἐξορίστηκε, φυλακίστηκε.

Αὐτὴ εἶναι ἡ διὰ Χριστὸν κακοπάθεια τῶν Ἁγίων κάθε ἐποχῆς, γι’ αὐτὸ πολὺ σωστὰ ἐγράφη ὅτι, οἱ διαμένοντες σὲ πολυτελεῖς οἴκους, οἱ χρυσοστόλιστοι καὶ ἀεὶ πανηγυρίζοντες Ἐπίσκοποι καὶ Ποιμένες, οἱ εὐφραινόμενοι ὅταν ἀποκαλοῦνται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων «Γέροντες» καὶ «ραβί, ραβί», εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀντισταθοῦν καὶ νὰ πολεμήσουν τὶς αἱρέσεις τῆς κάθε ἐποχῆς.

Τὸ παρακάτω ἄρθρο γιὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, εἶναι τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Κοκολάκη.

 Oἱ διάλογοι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμα μέ τούς Μουσουλμάνους εἶναι τόσο ἐπίκαιροι ὅσο ποτέ ἄλλοτε. Οἱ συχνές προκλήσεις τους διά τῶν ὁποίων ἀπό τή μιά ἀνακινοῦν τό μεγάλο κεφάλαιο τοῦ ρατσισμοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη μέ τήν προβιά τῆς ἀνεξιθρησκείας προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν τή λυκόμορφη θρησκεία τους μᾶς ὑποχρεώνουν νά παραθέσουμε τούς παρακάτω διαλόγους γιά νά φανεῖ τό ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στή σχέση της μέ παντός εἴδους ἀνθρώπους διαφόρων θρησκειῶν   ἀλλά καί γιά νά ἐνισχυθεῖ τό φρόνημα τῶν πιστῶν Χριστιανῶν μέ ἀτράνταχτα θεολογικά ἐπιχειρήματα.

(Σέ ὁρισμένα πολύ σημαντικά σημεῖα τοῦ διαλόγου παρατίθενται καί σχετικοί λόγοι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ)

  Λίγα λόγια γιά τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ:

Ἡ ἐποχή  τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, 14ος αἰ. μ. Χ. χαρακτηρίζεται ἀπό τρεῖς βασικούς κινδύνους: Τίς ἐπιδρομές τῶν Ὀθωμανῶν, τήν ἀνάπτυξη τῶν σλαβικῶν λαῶν (Ρῶσοι, Πολωνοί, Τσέχοι, Σέρβοι) καί τόν Σχολαστικισμό τῆς Δύσεως (Βαρλααμισμός). Οἱ Βαρλααμιστές ἑρμηνεύουν ὅλη τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μέ βάση τή λογική μέ συνέπεια νά ἀκυρώνουν στήν πράξη τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου· σημαντικές παρεκκλίσεις ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς διακρίσεως οὐσίας καί ἐνεργειῶν, ἡ κακοδοξία περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ κλπ.

Παράλληλα ἔχουμε τήν ἐμφάνιση τῆς αἱρέσεως

Παπικοί και Ορθόδοξοι δέχονται "ΕΥΛΟΓΙΑ" από Καρδινάλιο και Βαρθολομαίο! Η νέα "Εκκλησία" είναι εδώ!

Μερικοὶ ἀνοήτως θεολογοῦντες, δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν ὅτι μία συμπροσευχὴ ποὺ συνέβαινε σὲ παλαιότερες ἐποχὲς δουλείας ἐξ «ἀνάγκης» ἢ ἐξ ἀγνοίας τῆς σοβαρότητάς της, ἢ ἐκ συναρπαγῆς, ἀποτελεῖ ἕνα λάθος καὶ μιὰ πτώση, ἀλλὰ προσμετρεῖται στὰ ἀνθρώπινα.

Ἀντίθετα ἡ συστηματικὴ καὶ σκόπιμη συμπροσευχή, μὲ ὁρατὴ τὴν σκοπιμότητα τῆς Ἑνώσεως μὲ αἱρετικοὺς καὶ ὑποδουλώσεως σὲ αὐτούς, ἡ ὁποία γίνεται δεκάδες χρόνια παρὰ τὶς διαμαρτυρίες, τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις καὶ τὶς ἐπισημάνσεις, ἔ, αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸν ὁρισμὸ τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ τῆς αἱρέσεως καὶ ὄχι μιὰ ἀσχήμια (ὅπως λέγουν κάποιοι ἄλλοι ἢ παίζοντες ρόλο ἐγκάθετου τοῦ Φαναρίου ἢ ἄλλως σχιζοφρενεῖς).

Δυστυχῶς, μὲ ὅλα αὐτά, οἱ πιστοὶ ἔχουν ζαλιστεῖ, δὲν προλαβαίνουν νὰ πληροφορηθοῦν ποῦ καὶ ἀπὸ ποιούς γίνονται οἱ συμπροσευχές! Ποιοί, ποιούς εὐλογοῦν! Καὶ οἱ Ποιμένες καὶ Ἐπίσκοποι, «ἀγρὸν ἠγόρασαν»! Τίποτα δὲν βλέπουν! Οὐδὲν ἐνδιαφέρον δείχνουν γιὰ τὴν σταδιακὴ ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας (καὶ πολλάκις ἐν ἀγνοίᾳ τους, τῇ ἀποκλειστικῇ εὐθύνῃ τῶν Ποιμένων).

Ἀναπαύονται οἱ Ποιμένες ποὺ ἐκκλησιάζεται ἀκόμα τὸ 1-2% Ὀρθοδόξων ἀνὰ Κυριακή!!! Ἀναπαύονται ποὺ παντρεύεται ἀκόμα τὸ 50-60% μὲ ἕνα ἁπλὰ θρησκευτικὸ καὶ ὄχι κατ’ οὐσίαν Ὀρθόδοξο γάμο!  Ἀναπαύονται ποὺ ΑΚΟΜΑ δὲν ἔφυγαν ἀπὸ τὰ χέρια τους οἱ κηδεῖες! (ὅπως τῇ εὐθύνῃ τους θὰ γίνει μὲ ἐπιβολὴ καὶ στὴν Ἑλλάδα τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν). Ἀναπαύονται ποὺ ἀπαγγέλλουν ἀκόμα μερικοὶ κληρικοὶ κάποιους λόγους περὶ προσευχῆς, περὶ νηστείας, περὶ Ἁγίων καὶ ὅσα ἄλλα «ψυχωφέλιμα»!

Ἐκεῖ σταματάει τὸ ἐνδιαφέρον τους!

Μὰ ὅλα αὐτὰ γίνονται καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Κι αὐτοί (ἕνα ἀνάλογο ποσοστό) ἔχουν εὐλάβεια, καὶ προσεύχονται, καὶ κάνουν φιλανθρωπίες. Αὐτὸ ὅμως ἀρκεῖ; Ἂν ἀρκεῖ, γιατί νὰ μὴ ἑνωθοῦμε; Τότε θὰ εἶχε δίκιο ὁ Βαρθολομαῖος: θὰ κρατήσουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν πίστη τους, ἐμεῖς τὴ δική μας, καὶ θὰ ἑνωθοῦμε!

Ἡ Ὀρθοδοξία διολισθαίνει εἰς Παπισμὸν καὶ Προτεσταντισμόν, ἀλλὰ οἱ Ἐπισκοποι, καὶ οἱ Γέροντες, καὶ οἱ πνευματικοί δὲν ἐνδιαφέρονται (ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων)! Εἴτε ἐπειδὴ φοβοῦνται, εἴτε ἐπειδὴ σκέπτονται τὸ ὅποιο συμφέρον τους, εἴτε ἐκ δειλίας. Ἔτσι ἢ ἀλλιῶς ἔχουν συμβιβασθεῖ μὲ τὸν Οἰκουμενισμό. Ἔπαψαν νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν διατήρηση ἀκεραίας τῆς Πίστεως στὶς συνειδήσεις τοῦ Ποιμνίου, ὅπως ἔχουν ΕΝΤΟΛΗ ἀπὸ τὸν Κύριο ποὺ τοὺς τὸ ἐμπιστεύθηκε! Οἱ Ἅγιοι θυσιάζονταν γιὰ νὰ σώσουν τὴν πίστη, κι αὐτοὶ δὲν προλαβαίνουν νὰ πηγαίνουν ἀπὸ πανηγύρι σὲ πανηγύρι, νὰ συμπροσεύχονται μὲ Ἐπισκόπους, ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀποκαλοῦν αἱρετικοὺς καὶ Οἰκουμενιστές!

Καὶ ἑτοιμάζονται νὰ κάνουν Ἡμερίδα στὸν Πειραιᾶ περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου, μὲ σκοπὸ ἀνομολόγητο (ἠθελημένο ἢ ἀθέλητο ἀδιάφορο) νὰ ἐπιβάλλουν τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους!

Ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς, θὰ τοὺς τὸ ἐπιτρέψουμε;

Η Παραπληροφόρηση της Ιεραρχίας από τον Μεσσηνίας Χρυσόστομο και η Υποβάθμιση της Πανορθοδόξου Συνόδου

Ὡς γνωστὸν πρὶν ἕνα μήνα συνῆλθε ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Κατ’ αὐτὴν ἔγιναν καὶ Εἰσηγήσεις γιὰ κρίσιμα θέματα τῆς Πίστεως.

Ἡ Εἰσήγηση τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου στὴν Ἱεραρχία δὲν δημοσιεύτηκε, παρὰ τὶς ἐκκλήσεις νὰ ἐνημερώνεται ὁ Λαός, παρόλο ποὺ δὲν κόστιζε τίποτα νὰ ἀναρτηθεῖ ἡ Εἰσήγηση στὸ  ἱστολόγιο  ecclesia.gr ἢ στὸ ἀντίστοιχο τῆς Ἱ. Μ. Μεσσηνίας,. Ἀπὸ τὴν Εἰσήγηση τοῦ Μεσσηνίας δημοσιεύτηκαν μόνο κάποια σπαράγματα στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἱστολόγια.

Συνεχίζεται ἔτσι ἡ διεύρυνση τοῦ χάσματος -ποὺ ἔχει ἀνοίξει ἡ δεσποτοκρατία μεταξὺ Λαοῦ καὶ τοῦ ἀνωτέρου, κυρίως, κλήρου- κατὰ τὰ Παπικὰ πρότυπα. Ὁ Λαὸς  μένει χωρὶς ἐνημέρωση, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ἔλλειψη συνοδικότητος (πέρα ἀπὸ τὴν ἐσωτερική –καὶ μεταξὺ τῶν Ἐπισκόπων– ἔλλειψη Συνοδικότητος), ἀφοῦ πλέον ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων δὲν ἀφουγκράζεται τὶς ἀνησυχίες καὶ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐκφράζει αὐτὸν τὸν Λαό, τὸν ὑποτιμᾶ, καὶ φυσικά, δὲν συνταυτίζεται μὲ τὴν ἁγιοπνευματικὴ Σύνοδο πάντων τῶν Ἁγίων σὲ θέματα Πίστεως καὶ ποιμαντικῆς πρακτικῆς.

Παρὰ τὴν ἐλλειπῆ ἐνημέρωση, ὅμως, διέρευσαν κάποια στοιχεῖα τῆς εἰσηγήσεως τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας. Ἕνας πρῶτος σχολιασμὸς ἔγινε στὴν προηγούμενη ἀνάρτησή μας (ἐδῶ).

Στὴν Εἰσήγησή του ὁ Μεσσηνίας εἶπε ὅτι θὰ ἐξηγήσει στοὺς ἄλλους Ἐπισκόπους, ἐκείνους τοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι προκάλεσαν –καὶ ἀσφαλῶς δικαιολογοῦσαν– τὴν προετοιμασία τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου καὶ ὑπεστήριξε ὅτι ὅλες οἱ διαδικασίες εἶχαν Συνοδικὴ ἔγκριση.

Ὅσα ἀναφέραμε στὴν προηγούμενη ἀνάρτηση, κατέδειξαν ὅτι ὁ Ἀθηναγόρας πορευόταν μὲ μυστικότητα, παρασκηνιακῶς καὶ ὑπούλως, καὶ ἄρα οἱ «Συνοδικὲς» ἀποφάσεις περὶ τῆς ἐνάρξεως τοῦ Διαλόγου μετὰ τῶν Παπικῶν, ἦσαν ἀποτέλεσμα ἐκβιασμῶν καὶ πραξικοπηματικῶν ἐνεργειῶν, καὶ ἄρα δὲν ἦσαν ἐν ὀρθοδόξῳ ἐννοίᾳ Συνοδικές. Ὡς ἐκ τούτου, ὁ κ. Σαββᾶτος παραπληροφόρησε τοὺς συναδέλφους του, ἀποκρύπτων τὸν δόλιο καὶ ἐκβιαστικὸ τρόπο ποὺ ἐξησφάλιζε τὴν Συνοδικὴ ἔγκριση ὁ Ἀθηναγόρας, καὶ ἀποκρύπτων ὅτι κατὰ παρόμοιο καὶ χειρότερο τρόπο συνεχίζονται αὐτοὶ οἱ Διάλογοι,παρὰ πᾶσαν Θεολογικὴ καὶ Κανονικὴ δεοντολογία!

Τοῦτο ἔχει ἐπιβεβαιώσει ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος διηγήθηκε σὲ Σύναξη κληρικῶν καὶ λαϊκῶν τὴν ἐργώδη προσπάθεια ποὺ ἔκανε (παρακάλεσε ἀκόμα καὶ τὸν Περγάμου κ. Ζηζιούλα) γιὰ νὰ τοῦ δοθοῦν εἰσηγήσεις κάποιων Διαλόγων μὲ τοὺς Παπικούς καὶ κανεὶς δὲν γνώριζε τίποτα!

Τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ἡ χθεσινὴ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Τσελεγγίδη πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο (ἐδῶ).

Πληροφορεῖ ὁ κ. Τσελεγγίδης, ὅτι, ἂν καὶ εἰδικὸς καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς, καὶ ἐνῶ τὸ ζητοῦσε, δὲν ὑπῆρχε κανεὶς συνοδικὸς νὰ τὸν ἐνημερώσει γιὰ τὸν πρόσφατο Διμερῆ Θεολογικὸ Διάλογο ποὺ ἔγινε στὸ Ἀμμὰν τῆς Ἰορδανίας (15-19 Σεπτεμβρίου 2014), γιατὶ τὰ ὑπεύθυνα μέλη τῆς Ἱ. Συνόδου δὲν γνώριζαν τίποτα!!!  Καὶ κάτι ἀκόμα σοβαρότερο: Κατὰ τὴν συζήτηση αὐτὴ στὸ Ἀμμάν, οὔτε ὁ ἀντιπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε λάβει τὸ ἐπίσημο κείμενο περὶ «Συνοδικότητας καὶ Πρωτείου» (ποὺ εἶχε ἑτοιμασθεῖ πρὸς συζήτηση στὸ Παρίσι ἀπὸ τὸ ...2012(!) στὰ μυστικοσυμβούλια τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φαναρίου), ὥστε νὰ τὸ θέσει ὑπ’ ὄψιν τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καὶ νὰ προετοιμασθεῖ ὀ ἴδιος! Τὸ παρέλαβε μερικὲς μέρες πρὶν πάει στὸ Ἀμμάν!!!

Ὁ κ. Τσελεγγίδης, λοιπόν, καταγγέλλει τὸ ἑξῆς φοβερό:

«Πο­τέ  ὁ  Ἀν­τι­πρό­σω­πος τῆς Ἑλ­λα­δι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού με­τεῖ­χε στίς Συ­νε­λεύ­σεις τῆς Μι­κτῆς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς, δέν εἶ­χε στά χέ­ρια του τήν Συ­νο­δι­κή ἀ­πό­φα­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας του, τήν ὁ­ποί­α ὑ­πο­τί­θε­ται ὅ­τι ὑ­πο­στή­ρι­ζε καί κα­τέ­θε­τε (σ.σ. κατὰ τοὺς Διαλόγους)»!!!

Καὶ ἐρωτᾶ: Τότε, καὶ ἐφ’ ὅσον «οἱ Ἀρ­χι­ε­ρεῖς μας βρί­σκον­ται σέ ἄ­γνοι­α γιά ὅ­σα ἔ­γι­ναν,  πῶς δι­α­κη­ρύσ­σε­ται ὅ­τι ὁ Θε­ο­λο­γι­κός Δι­ά­λο­γος δι­ε­νερ­γεῖ­ται ὄ­χι μέ τίς ἐ­νέρ­γει­ες ὁ­ρι­σμέ­νων προ­σώ­πων ἤ Ἐκ­κλη­σι­ῶν, ἀλ­λά μέ ἀ­πο­φά­σεις ὅ­λων ἀ­νε­ξαι­ρέ­τως τῶν κα­τά τό­πους αὐ­το­κε­φά­λων καί αὐ­το­νό­μων Ἐκ­κλη­σι­ῶν;»! Μήπως, τελικά, «κάποιος ἐπιδιώκει νά τεθεῖ ἐπάνω ἀπό ὅλους τούς Ἐπισκόπους καί τελικά ἐπάνω ἀπ’ ὅλη τήν Ἐκκλησία;»!

Εἶπε, λοιπόν, ὁ κ. Σαββᾶτος εἰσηγούμενος τὸ θέμα του στὴν Ἱεραρχία ὅτι, ὅσα ἀποφάσισαν οἱ Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπὲς γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου καὶ οἱ Προσυνοδικὲς Διασκέψεις, εἶχαν ὁμοφωνία.

Ἄραγε, ὅταν λέει ὁμοφωνία τί ἐννοεῖ; Τὴν οἰκουμενιστικὴ ὁμοφωνία τοῦ Φαναρίου μὲ τὸ Βατικανό; Δηλαδὴ τὴν ἐπιλογὴ Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν θεολόγων συνέδρων ἀπὸ τὸν Ἀθηναγόρα (καὶ στὴ συνέχεια ἀπὸ τὸν Βαρθολομαῖο), οἱ ὁποῖοι ὑπακούουν ὁμοφώνως στὰ κελεύσματά τους; Ὴ μήπως, τὸν ἀποκλεισμό (ἢ ἐξαναγκασμὸ σὲ παραίτηση) ὅσων κατάλαβαν καὶ δὲν συνευδοκοῦσαν στὴν προδοσία τῆς Πίστεως; (Νὰ θυμήσουμε τὴν παραίτηση ἢ τὴν διαφοροποίηση μελῶν τῶν Διαλόγων, ὅπως οἱ καθηγητὲς Δογματικῆς Ἰωάννης Καρμίρης, Μέγας Φαράντος καὶ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, οἱ καθηγητὲς Πατρολογίας Στυλιανὸς Παπαδόπουλος καὶ π. Θεόδωρος Ζήσης κ. ἄ.).

Τέτοια ὁμοφωνία δὲν ἰσχύει καὶ δὲν ὑφίσταται, στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἀφοῦ ὅλες οἱ ἐνέργειες καὶ οἱ σκοποὶ τῶν Διαλόγων καὶ τῆς προετοιμαζόμένης Πανορθοδόξου Συνόδου εἶναι ἐξόφθαλμα ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὅπως π.χ. ἡ τεράστια παράλειψη (ἀκυρωτικὴ τῆς Συνόδου) νὰ μὴν συμπεριληφθεῖ στὰ πρὸς συζήτηση θέματα τὸ κορυφαῖο πρόβλημα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ὁμοφωνία στὴ γλῶσσα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῶν μελῶν τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν ἑκάστης ἐποχῆς, μεθ’ ὅλων τῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὅλων τῶν δικαίων, ἁγίων καὶ τετελειωμένων πνευμάτων.

Ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ὅμως, μὲ οἰκουμενιστικὴ λογική, περισσὴ ἀμετροέπεια καὶ παράλογη (καὶ ἀνόητη) ἐπιχειρηματολογία ξεπέρασε στὴν Εἰσήγησή του τὸ πρόβλημα τῆς μὴ συμπερίληψης στὰ θέματα ποὺ θὰ συζητηθοῦν, τῆς παμμέγιστης αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ταλανίζει σήμερα τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὴ ἡ παράλειψη ἀποτελεῖ σατανικὴ ἐπιτυχία πρώτου μεγέθους, ἐσχατολογικῆς ὑφῆς, ἀφοῦ κατόρθωσαν οἱ ἡγέτες τῆς Παναιρέσεως γιὰ ΠΡΩΤΗ φορὰ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, μιὰ αἵρεση ποὺ ἐπεκτείνεται συνεχῶς ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες, ποὺ ἀλλοιώνει δραματικὰ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα –καὶ διαβρώνει καὶ διαφθείρει τὶς ὀρθόδοξες συνειδήσεις καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος– νὰ ἔχει τόσο κοιμίσει καὶ τιθασσεύσει τὶς ὅποιες ἰσχνὲς φωνὲς ἀντιδράσεως, ὥστε:

i. νὰ διστάζουν οἱ Ποιμένες καὶ οἱ πιστοὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς μὲ ἀποτέλεσμα οἱ τελευταῖοι νὰ κερδίζουν χρόνο,

ii. (αὐτὴ ἡ μὴ ἀπομάκρυνση) νὰ παριστᾶ στὰ μάτια τῶν πιστῶν τοὺς αἱρετικοὺς ὡς ὀρθοδόξους καὶ ἄρα ἡ μετ’ αὐτῶν κοινωνία νὰ ἀλλοιώνει ἔτι περαιτέρω τὶς συνειδήσεις,

iii. νὰ προσφέρει (ἡ μὴ ἀπομάκρυνση, δηλ. ἡ μὴ ἀποτείχιση) ἕνα δῶρο στοὺς Οἰκουμενιστές· τὸ δῶρο τοῦ νὰ μὴν ἀναγκάζονται νὰ προχωρήσουν σὲ διώξεις ἐναντίον τους, (ἕνας ἐλάχιστος ἀριθμὸς ἀποτειχισμένων πιστῶν δὲν τοὺς ἐνοχλεῖ· τοὺς ἀποκαλοῦν φανατικούς –ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές– καὶ τελειώνουν μαζί τους) μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἀποκαλύπτεται ἡ μορφὴ τοῦ λύκου ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς λυκοποιμένες καί, ἔτσι, νὰ ἐπιτείνεται ἡ σύγχυση γιὰ τὸ ποιός εἶναι ποιμὴν καὶ ποιός λυκοποιμήν.

iv. Τέλος, ἡ μὴ μηδαμινὴ πίεση καὶ ἀντίδραση, νὰ ἐπιτρέπει στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ προχωροῦν στὴν πολυδιαφημισμένη Πανορθόδοξη Σύνοδο, ἔχοντας ἀποκλείσει τὴν συζήτηση τοῦ καίριου σωτηριολογικοῦ πρόβλημα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

[Πρὸς τοῦτο, ἀσφαλῶς ὑποβοηθεῖ ἀφάνταστα καὶ τὸ γεγονός (καὶ ταυτόχρονα ἡ τραγικὴ πραγματικότητα), πὼς ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀντιδρώντων, ἀντὶ νὰ παραμείνουν ὡς ἀποτειχισμένοι στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ πολεμοῦν τοὺς αἱρετικοὺς λυκοποιμένες, ἐπαναπαύονται ἐκκλησιαζόμενοι μὲ τὸ ὅποιο κόστος στὶς «δικές» τους Παρατάξεις–Ἐκκλησίες (ἀφοῦ ἔχουν ἐξασφαλίσει μυστηριακὴ ζωή), καὶ ἀρνούμενοι νὰ ἀποδεχτοῦν ὅτι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι πρωτίστως τὸ Ἡμερολόγιο, ἀλλὰ ἡ αἵρεση, ὅτι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως ἀπαιτεῖ συστράτευση πέρα ἀπὸ Ἡμερολόγιο καὶ ὅποιες ἄλλες σύγχρονου εἴδους «περιτομές»· ἀρνούμενοι τὴν πραγματικότητα ὅτι εἶναι ἀδύνατον αὐτούς, οἱ ὁποῖοι δυσκολεύονται νὰ πραγματοποιήσουν τὸ μεῖζον (νὰ ἀποτειχιστοῦν ἀπὸ τοὺς οἰκουμενίζοντες ἢ αἱρετικοὺς ποιμένες τους), νὰ τοὺς προτρέψεις νὰ κάνουν ταυτόχρονα καὶ τὸ ἐλάσσον, νὰ ἀλλάξουν δηλ. καὶ τὸ Ἡμερολόγιο].

Μεταξὺ ἄλλων, λοιπόν, ὁ Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι ἡ Α’ Προσυνοδικὴ Διάσκεψις (Σαμπεζὺ 1976) ἀποφάσισε ὅτι κανένα ἄλλο θέμα ἀπὸ τὰ δέκα (10) τῆς Ἡμερησίας διατάξεως ποὺ εἶχαν καθορισθεῖ δὲν μπορεῖ νὰ προστεθεῖ στὸν κατάλογο τῶν πρὸς συζήτηση θεμάτων, μὲ τὴν ἐπισήμανση ὅτι, ὅσα ἔχουν ἐπιλεγεῖ εἶναι τὰ κρισιμότερα θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ ποὺ χρήζουν τῆς ἀμέσου ἀντιμετωπίσεως!

Καὶ προσέξτε, ἡ ἀπόφαση αὐτὴ ἔχει ληφθεῖ πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια! Σὲ πόσες δεκαετίες, ἄραγε, προβλέπουν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ δρομολογηθεῖ, νὰ προετοιμασθεῖ καὶ νὰ πραγματοποιηθεῖ μιὰ ἄλλη Σύνοδος (Οἰκουμενικὴ αὐτὴ τὴ φορά) γιὰ νὰ ἐξετάσει καὶ τὸ θέμα τῆς Παναιρέσεως;

Μᾶλλον, τόσα, ὅσα χρειάζονται γιὰ νὰ ἐπικρατήσει πλήρως ἡ Παναίρεση καὶ ἡ Πανθρησκεία! Ὢ τῆς ὑποκρισίας!

Ἀλλὰ οἱ καλοὶ Οἰκουμενιστές, λησμονοῦν ἐσκεμμένα ὅτι, ὅπως ἔχει ληφθεῖ ἀπόφαση γιὰ τὰ πρὸς συζήτησιν θέματα, εἶχε ληφθεῖ ἀπόφαση ἀπὸ τὴν Πανορθόδοξο Διάσκεψη τῆς Ρόδου καὶ γιὰ τὸ θέμα τῆς Οὐνίας· ἡ ὁποία ἔλεγε: νὰ μὴ ἀρχίσει ὁ Διάλογος, πρὶν λυθεῖ τὸ ἀγκάθι τῆς Οὐνίας. Κι ὅμως αὐτὸ τὸ ξεπέρασαν εὔκολα οἱ Οἰκουμενιστικὲς κεφαλὲς εἰς ...βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας! Καὶ συνέχισαν τὸν Διάλογο ἀναβαθμίζοντας τὴν Οὐνία, ἀντὶ νὰ τὴν καταργήσουν! Ἐνῶ, τὸ θέμα τῆς συζητήσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, λένε οἱ «σοφὲς» κεφαλὲς τῶν Οἰκουμενιστῶν, δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ στὴ συζήτηση, γιατί ἔχει κλείσει ὁ κατάλογος θεμάτων ἀπὸ τὶς Πανορθόδοξες Διασκέψεις!!! Δυὸ μέτρα καὶ δυὸ σταθμὰ αἱρετικο-Οἰκουμενιστικά!

Καὶ ἐπειδὴ ἔχει ἐπισημανθεῖ ἀπὸ Ἐπισκόπους, καθηγητές, ἱερομονάχους ἡ ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγκροτηθεῖ Σύνοδος Οἰκουμενικὴ χωρὶς νὰ συζητηθοῦν σὲ αὐτὴ θέματα Πίστεως, παρακάμπτει αὐτὸ τὸν σκόπελο ὁ κ. Σαββᾶτος, πληροφορῶν τὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας «αὐθεντικῶς», ὡς καθηγητὴς θεολογίας ὁ «ἀθεολόγητος», ὅτι ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος δὲν συγκαλεῖται ὡς Οἰκουμενική, ἀλλὰ τάχα ὡς «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας» πού, ὅμως θὰ ἐκφράζει τὴν ἑνότητα τῆς Πίστεως, κι ἂς ἔχει στοὺς κόλπους της πιστούς, ἀμφιταλαντευόμενους, ἄπιστους καὶ αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές!

Εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχεται σήμερα ὁ κ. Σαββᾶτος καὶ νὰ μᾶς λέει ὅτι ἡ πολυδιαφημισμένη Πανορθόδοξος Σύνοδος, μετὰ ἀπὸ δεκαετιῶν προετοιμασία καὶ τὴν πλύση ἐγκεφάλου ποὺ ὑπέστησαν οἱ πιστοί, τοὺς ὁποίους διαβεβαίωναν ὅτι πρόκειται νὰ ἀποτελέσει (ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος) συνέχεια τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, μετὰ ἀπὸ ἐπίσημες περὶ τούτου Πατριαρχικὲς δηλώσεις κ.ἄ., νὰ ἔρχεται στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ὁ κ. Σαββᾶτος και νὰ λέει ὅτι αὐτὴ τάχα δὲν ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γιατὶ δὲν πληροῖ τὶς προϋποθέσεις νὰ ὀνομασθεῖ Οἰκουμενική;

[Μήπως αὐτὸ γίνεται γιὰ κάθε ἐνδεχόμενο (στὴν περίπτωση ποὺ δὲν συμμετάσχουν κάποια Πατριαρχεῖα ἢ Ἐκκλησίες, ὁπότε θὰ ἰσχυριστοῦν ὅτι οἱ ἀποφάσεις της, ὡς ἀπηχοῦσες τὴν πλειοψηφία τῶν Ἐκκλησιῶν, εἶναι ἰσχυρές καὶ ἄρα θὰ ἰσχύουν, μέχρι τὴν σύγκληση κάποιας, κάποτε Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία θὰ ἐπιληφθεῖ τελικὰ περὶ τοῦ θέματος;).

Ξεχνοῦν, ἄραγε, ὅτι στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, κάθε τοπικὴ Σύνοδος, ὅταν ἀποφασίζει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ «ἑπομένη τοῖς ἁγίους πατράσι», ἀποτελεῖ κανονιστικὴ Σύνοδο, καὶ τὰ θεραπευτικὰ μέτρα ποὺ λαμβάνει, καὶ ἡ διδασκαλία της ἰσχύουν γιὰ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας;

Ἄρα σὲ μικρὰ παιδιὰ μιλοῦσε ὁ κ. Σαββᾶτος ἢ σὲ ὑπεύθυνους Ἱεράρχες; Κι ἂν μιλοῦσε σὲ ὑπεύθυνους ἀνθρώπους, γιατί δὲν τοῦ εἶπαν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει ἑνότητα Πίστεως, ὅσες Πανορθόδοξες Συνόδους καὶ νὰ κάνουν, ἂν σὲ αὐτὲς δὲν καταδικαστοῦν οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι ποὺ συνυπάρχουν μέσα στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία; 

      Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐξάλλου, νὰ ὁμιλεῖ γιὰ ἑνότητα Πίστεως, ὅταν στὸ Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας (ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας) ὑπάρχουν Ἱεράρχες ποὺ χαρακτηρίζονται –ὄχι ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, ἀλλά– ἀπὸ συναδέλφους τους Ἀρχιερεῖς ὡς αἱρετικοί; Θὰ ἐπικαλεσθοῦμε ἐδῶ τὸ λόγο τοῦ μητροπολίτη Καλαβρύτων Ἀμβροσίου, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι ἡ «νεοφανής καί κενοφανής θεολογική κίνηση, η οποία ονομάσθηκε  "Μεταπατερική Θεολογία"» καὶ ἐκπορεύεται «από τήν Θεολογική Ακαδημία Βόλου κατά τά τελευταία ετούτα χρόνια» (ἐδῶ) «αποτελεί αίρεση, καθώς ουσιαστικά ακυρώνει τη Παράδοση των Πατέρων της Εκκλησίας» (ἐδῶ). 

Ὁ ἴδιος ἐπίσης ἐπεσήμανε  ὅτι ὁ μὲν «Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, διοργάνωσεν Ημερίδα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με θέμα τήν Μεταπατερική Θεολογία ως αίρεση», ἐνῶ ἀντίθετα «ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος καί ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος φέρονται ως αποδεχόμενοι την Μεταπατερική Θεολογία καί ως επευλογούντες ταύτην»! (ἐδῶ) 

Βέβαια δὲν εἴχαμε ἀνάγκη νὰ μᾶς πεῖ ὁ Καλαβρύτων ὅτι ἡ μεταπατερικὴ θεολογία εἶναι αἵρεση, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος παρόμοια οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία ἔχει (μὴ ἀποδεχόμενος τὸν Παπισμὸ καὶ τὸ filioque ὡς αἵρεση!), ἀλλὰ ἔχει σημασία ἡ μαρτυρία του, ὡς σάρκα ἐκ τῆς σαρκὸς τῆς συγχρόνου Ἱεραρχίας.

Καὶ γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὸ ἐρώτημα τοῦ Καλαβρύτων, εἶναι δυνατὸν νὰ τίθεται ἐπίσημα θέμα καὶ νὰ καταγγέλλεται ὅτι στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἔχει εἰσχωρήσει καὶ καλλιεργεῖται αἵρεση (καὶ μάλιστα Παναίρεση) καὶ οἱ συμμετέχοντες στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας καὶ ἀκροώμενοι τὸν Εἰσηγητή, νὰ ἀποδέχονται τὶς ἐξυπνάδες καὶ τὰ νομοκανονικὰ τερτίπια τοῦ κ. Σαββάτου, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προστεθεῖ καὶ νὰ συζητηθεῖ τὸ θέμα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Καὶ μάλιστα, νὰ μένουν ἀμίλητοι, ἐπειδὴ ὁ κ. καθηγητὴς Πανεπιστημίου Σαββᾶτος, τοὺς πληροφορεῖ ὅτι ἔχει ἑτοιμάσει πολυσέλιδη διατριβὴ γιὰ τὸ θέμα;

Δὲν γνωρίζουν οἱ κ.κ. Συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς ὅτι ἡ παναίρεση κατατρώγει τὰ σπλάγχνα τῆς Ἐκκλησίας; Ὅτι διακινδυνεύεται ἡ σωτηρία ψυχῶν; Καὶ αὐτοί, προκειμένης αἱρέσεως δεκαετιῶν, “κομπλάρουν” στὶς ἐπιστημονικὲς ἐξαγγελίες περὶ τοῦ νέου του συγγράμματος καὶ σιωποῦν; Ὡσὰν ἀναίσθητοι καὶ νεκροί, δὲν διαμαρτυρόνται στὸ ἄκουσμα ὅτι αὐτὸ τὸ καίριο θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ δὲν θὰ συζητηθεῖ, ἐνῶ θὰ συζητηθοῦν ἄλλα θέματα ἥσσονος σημασίας, περὶ ἐλαφρύνσεως τῆς νηστείας, καὶ περὶ ἐξουσίας καὶ δεσποτικῶν δικαιοδοσιῶν; Καὶ ἔμειναν στὴν αἴθουσα συνεδριάσεων καὶ δὲν ἔφυγαν διαμαρτυρόμενοι καὶ τινάζοντες τὴν κόνιν τῶν ὑποδημάτων τους;

 Τί προσδοκᾶ ἢ τί ἐξυπηρετεῖ, λοιπόν, ἡ Ἱ. Μ. Πειραιῶς, ὅταν βγαίνει καὶ ἐπαινεῖ τὸν Μεσσηνίας; Οἱ ζοφερὲς διαπιστώσεις του γιὰ τοὺς Διαλόγους, δὲν τὸν ἀποχαρακτηρίζει, οὔτε τὸν ἀπαλλάσσει γιὰ τὴν πιστότητά του στὸ οἰκουμενιστικὸ ὅραμα. Οὐδέποτε ἀποκήρυξε τὰ περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας». (Οἱ ἀναδιπλώσεις του καὶ ἡ προσπάθεια νὰ «κουκουλωθεῖ» ἡ κακόδοξη διδασκαλία του ἀπὸ τὴν παρέμβαση τοῦ Πειραιῶς, ἀποδεικνύει τὴν ἐμμονή του σ’ αὐτήν). Ἀντίθετα, αὐτὲς οἱ διαπιστώσεις ὑπηρετοῦν σκοπιμότητες. Εἶναι μέσα στὰ πλαίσια τῆς προπαγάνδας καὶ τῆς παραπλανήσεως τοῦ λαοῦ (“στάχτη στὰ μάτια”), γιὰ νὰ ἐφησυχάσει, ἕως ὅτου ἐπιτευχθοῦν οἱ στόχοι τους. Δύσκολο εἶναι νὰ τὸ καταλάβουν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ Ποιμένες; Μήπως, ἄραγε, αὐτὴ ἡ εἰσήγηση τοῦ κ. Σαββάτου ἐπαινέθηκε (ἀπὸ τήν  Ἱ. Μ. Πειραιῶς  καὶ ἀπὸ τὸν «Σωτῆρα») γιατὶ παρέχει “ἄλλοθι” στὴν ἀπραξία τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν; Ἤδη δημοσιογραφικὲς πληροφορίες παρουσιάζουν τὴν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Φανάρι ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ τελικὰ στάδια τῆς Ἕνωσης; Κατόπιν ἑορτῆς θὰ ἀντιδράσουν δυναμικὰ καὶ ἁγιοπατερικά;

Παναγιώτης Σημάτης