Υποκλοπή RFID πιστωτικών καρτών

 Υποκλοπή RFID πιστωτικών καρτών στην Αμερική.

Αυτό μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα γιατί έχουμε τις ίδιες κάρτες ανέπαφων συναλαγών.

Όχι στις πιστωτικές ή χρεωστικές κάρτες, μόνο μετρητά, ας αντισταθούμε στον φασισμό τους με το μεγαλύτερο όπλο μας την ελευθερία μας!

Πηγή

Παποκεντρικός Οικουμενισμός εις το περιβόλι της Παναγίας

     Μετὰ τὶς πρόσφατες διώξεις τῶν ἁγιορειτῶν μοναχῶν καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν διακοπὴ τῆς Μνημόνευσης τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου), ἀλλὰ τὶς ἐπικείμενες ἀπελάσεις ὅσων δήλωσαν ὅτι δὲν θὰ τὸν Μνημονεύουν, (ἤδη μοναχὸς τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα γνωρίζουμε, «διετάχθη» νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἐπὶ δεκαετίες κατοικία του, μονὴ τῆς μετανοίας του) εἶναι ἀναγκαῖο καὶ ἐπίκαιρο νὰ ἀναρτήσουμε μιὰ πρόσφατη δημοσίευση στὸν Τύπο, ἡ ὁποία παρουσιάζει τὰ ἀδιανόητα γιὰ ἄλλες ἐποχές πράγματα, ποὺ συμβαίνουν στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀφοῦ «ο Οικουμενισμός κερδίζει νέο έδαφος, αυτή τη φορά στο Περιβόλι της Παναγίας»!

Παποκεντρικός Οικουμενισμός εις το περιβόλι της Παναγίας

Του κ. Παναγιώτου Κατραμάδου

    Ο Οικουμενισμός κερδίζει νέο έδαφος, αυτή τη φορά στο Περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος. Η Ορθόδοξος μαρτυρία νεκρά εν πολλοίς, η προς το χείρον άμβλυνσις της συνειδήσεως ανεπαισθήτως εξαπλούται υφάλως, ο συγκρητιστικός δούρειος ίππος του Οικουμενισμού εισήχθη εντός των τειχών, ο πολυμήχανος Οδυσσεύς Συνοδική μαγγανεία φιμώσας, εκπορθήσαι πειράται Αγίων το σύστημα, ο εστίν Εκκλησία· πλην και νυν, ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν, ότι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν», τις ποτέ Χριστόν νενίκηκεν;

Ολίγον καιρόν έχουσιν οι ματαιόδοξοι και όψονται του λόγου το πλήρωμα υπό του ακρογωνιαίου λίθου συντετελεσμένον επ’ αυτοίς, ήτοι «εφ’ ον δ᾽ αν πέση, λικμήσει αυτόν»· κοσμικής δόξης γλιχόμενοι λησμονούσιν ότι «δια δε τους εκλεκτούς κολοβωθήσονται αι ημέραι εκείναι» και τα έργα αυτών, ως γέγραπται. Τι δε το αναμένον αυτούς μετά το πικρόχαρον του θανάτου; Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος.

  Ως έγινε γνωστόν, ήδη κυκλοφορεί και εντός Αγίου Όρους βιβλίον με τίτλον ο “Άγιος της Πολιτικής”. Το βιβλίον αυτό αναφέρεται εκ πρώτης όψεως εις τον πρώτον Κυβερνήτη της χώρας Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά εσωτερικά επεκτείνεται και σε πλείστα Εκκλησιολογικά θέματα, περιέχον ποικίλη ύλη, με πολλά επώνυμα πρόσωπα και εικόνες σχετικά με την ανάγκη προβολής ενός πολιτικού ηγέτου σύμφωνα με το πρότυπο του Ιωάννου Καποδίστρια.

 Ταυτόχρονα, με παράλληλη ανάπτυξη προβάλλει σταδιακά Οικουμενιστικές θέσεις, όπως η “άρσις των αναθεμάτων του 1965”, η απόφανσις της Β’ Βατικανής Συνόδου με την γνωστή επωδό “ίνα ώσιν εν”, λόγους του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ περί ενότητας των Εκκλησιών και τις γνωστές αξιολογικές κρίσεις του Οικουμενισμού όπως: “αποκορύφωμα εχθρότητας, αντιπαλότητας, διάσπασης και διαχωρισμού, υπήρξε το σχίσμα Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και Δυτικής Ρωμαιοκαθολικής το 1054”.

  Ομιλεί με την γνωστή γλώσσα περί διασπασμένης Εκκλησίας με διατυπώσεις όπως: “Διάσπαση του Χριστιανικού δόγματος, διάσπαση της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διάσπαση Αυτού του Ίδιου του Σώματος του Χριστού”.

  Περιέχει πολλές εικόνες της Αναγεννήσεως και άλλες Ορθόδοξες χωρίς διαφοροποίηση μεταξύ αιρέσεως και Ορθοδόξου ευσεβείας, αρκετές από αυτές είναι απαράδεκτες Εκκλησιολογικά η και βλάσφημες, εξ αυτών δε μία είναι της Παναγίας  με τίτλο “Παναγία Ίνα Ώσιν Εν, η Πατριώτισσα”, μία καινοφανής απεικόνισης της Θεοτόκου ως κηρύττουσα

ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ & ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Του κ. Κωνσταντίνου Δημητρόπουλου

Ένα προφητικό κείμενο γραμμένο το 1964!

Ἕνα προφητικό κείμενο(1) γραμμένο τό 1964, πού πρέπει νά διαβάσουν κυρίως οἱ οἰκουμενιστές γιατί τούς ἀφορᾶ ἄμεσα!!!

Μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη

 

   Θεολόγοι τίνες, επηρεαζόμενοι από τα σύγχρονα παγκόσμια ρεύματα, ως καραμέλλαν πιπιλίζουν τώρα τελευταίως την λέξιν

«οικουμενικότης»,

«οικουμενικόν πνεύμα»,

«οικουμενική κίνησις».

Οικουμενικότης! Τι ωραία λέξις! Αλλά κάτω από την λέξιν αυτήν κρύπτεται ο φοβερώτερος δια την Ορθοδοξίαν κίνδυνος.

Ποιος κίνδυνος; Θα τον παρουσιάσωμεν με ένα παράδειγμα:

Μία γυνή είνε πιστή εις τον άνδρα της. Δεν επιτρέπει τρίτος τις να υπεισέλθη εις τας σχέσεις των. Διαρκώς ενθυμείται τας επισήμους υποσχέσεις που έδωκεν ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Αλλ’ η γυνή αύτη τυγχάνει να είνε εκτάκτου καλλονής, και ελκύει τα βλέμματα πολλών.
Λόγω όμως της εντιμότητος της γυναικός, όποιος θα ετόλμα να την πλησίαση και να κάνη πρότασιν περί ανηθίκων σχέσεων, αμέσως θα απεκρούετο μετ’ οργής. Και εάν επέμενεν, ένα ισχυρόν ράπισμα της εντίμου γυναικός επί του αναιδούς προσώπου του θα τον έκανε να συνέλθη.

Τούτο λοιπόν καλώς γνωρίζοντες τα φαύλα υποκείμενα, άλλην μέθοδον μεταχειρίζονται.
Προσπαθούν να εξακριβώσουν εις ποία πράγματα αρέσκεται

Η θεραπεία των δύο τυφλών

Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου:

Η θεραπεία των δύο τυφλών

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο πρωτόπλαστος άνθρωπος ζούσε όπως οι άγγε­λοι, με τη θεωρία τού Θεού. Μετά την πτώση, οι απόγονοί του ζούσαν με την πίστη στο Θεό. Εκείνοι που δε θεωρούσαν το Θεό κι η πίστη τους είχε εκλείψει, δεν μπορούσαν να συναριθμηθούν με τους ζωντανούς, αφού δεν είχαν επαφή με τη Ζωή. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσαν να ζουν; Η λίμνη που είναι ανοιχτή στο στερέωμα, δέχεται το νερό από ψηλά. Γεμίζει με νερό και δεν ξεραίνεται. Μια άλλη λίμνη, που δεν είναι ανοιχτή στο στερέωμα, δέχεται το νερό από τη γη, από τις πηγές των βουνών. Γεμίζει κι αυτή και δεν ξεραίνεται. Μια τρίτη λίμνη όμως, που δεν είναι ανοιχτή στο στερέωμα, ούτε και δέχεται νερό από κάποιο υπόγειο ρεύμα, δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή ν’ αδειάσει και να ξεραθεί.

Όταν μια λίμνη δεν έχει νερό, μπορεί πια να λέ­γεται λίμνη; Όχι. Μάλλον είναι ένας στεγνός κρατή­ρας. Μπορεί ένας άνθρωπος χωρίς Θεό να ονομάζεται άνθρωπος; Όχι. Μάλλον είναι ένας στεγνός, ένας άδει­ος τάφος. Όπως το νερό είναι το κύριο συστατικό της λίμνης, έτσι είναι κι ο Θεός για τον άνθρωπο. Λίμνη χωρίς νερό δεν είναι λίμνη· άνθρωπος χωρίς Θεό δε λέγεται άνθρωπος. Πώς μπορεί νά ‘χει ένας άνθρωπος το Θεό μέσα του, αν του έχει κλείσει την είσοδο απ’ όλες τις πλευρές, όπως μια αποξηραμένη λίμνη ή ένας κλειστός τάφος χωρίς φως;

    Ο Θεός δεν είναι σαν μια πέτρα που πέφτει μέσα στον άνθρωπο και παραμένει εκεί χωρίς τη θέληση του ανθρώπου. Ο Θεός είναι δύναμη, πιο ισχυρή και πιο καθαρή από το φως και τον αέρα. Είναι

Η μόλυνση που προκύπτει από την παναίρεση του Οικουμενισμού

Πηγή: "Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ" 

1.  Οἱ Οικουμενιστὲς εἶναι αὐτοὶ ποὺ προκαλοῦν ΣΧΙΣΜΑ (ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὸ ἀληθινὸ δόγμα).

2. Ἡ ὑποκρισία "ἀγάπης" τῶν Οἰκουμενιστῶν.

3. Ἡ ἐπικίνδυνη διστακτικότητα τῶν ἀντι-οικουμενιστῶν.

  Ὅλοι οἱ ἐνάντιοι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε ἀγωνιστὲς εἴτε ʺἀντιοικουμενιστέςʺ, εἴτε ἔχουν διακόψει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετίζοντες εἴτε ὄχι, συμφωνοῦν τουλάχιστον στὸ γεγονός, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση, δηλαδή, ὅτι εἶναι τὸ σύνολο τῶν αἱρέσεων τοῦ παρελθόντος μὲ νέο σύγχρονο προσωπεῖο. 

   Παράλληλα, ὅμως, γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι γιὰ πολλοὺς δυστυχῶς δὲν ἔχει γίνει κατανοητό σκοπίμως ἢ ὄχι, τί σημαίνει αἵρεση καὶ ποιοὺς κινδύνους ἐγκυμονεῖ καὶ προκαλεῖ ἰδιαίτερα ἡ παναίρεση καὶ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο μένουν ἄπραγοι καὶ συνεχίζουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς οἰκουμενιστές.

Οι Οικουμενιστές είναι αυτοί που προκαλούν ΣΧΙΣΜΑ 

(ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὸ ἀληθινὸ δόγμα)

Ἐτυμολογικὰ σημαίνει ἡ λέξη αἵρεση, τὴν ἀπόσχιση-διαφοροποίηση ἀπὸ τὸ πρωτογενές-πρωταρχικὸ μητρικὸ δόγμα ἢ τὸ σύνολο ἰδεῶν καὶ ἀπόψεων, οἱ ὁποῖες ἀνατρέπουν ἢ ἀποκλίνουν ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ θεωροῦνται σωστὲς ἢ καθιερωμένες σὲ ἕνα τομέα. Ἐτυμολογικὰ λοιπὸν καὶ μόνο γίνεται φανερό, ὅτι τὸ πραγματικὸ σχίσμα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὸ ἀληθινὸ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας τὸ προκαλοῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς μὲ τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες τους. Αὐτοὶ παραλλάσσουν, διαστρέφουν, ἀνατρέπουν καὶ καταργοῦν ὅ,τι -ὑποτίθεται- ἐτάχθησαν νὰ διαφυλάττουν χωρὶς ἀλλαγὴ οὔτε μίας κεραίας. Ὁ τρόπος ὅμως, μὲ τὸν ὁποῖον ἐπιτυγχάνουν τοὺς σκοπούς τους εἶναι τόσο ὑπόγειος καὶ τόσο ὑποχθόνιος, ἔτσι ὥστε χρειάζεται μία πιὸ βαθειὰ ἀνάλυση, ὡς πρὸς τὴν πηγὴ καὶ τὶς μεθόδους τῆς παναιρέσεως.

   Κατὰ τοὺς Πατέρες ἡ πηγὴ τῶν αἱρέσεων εἶναι ὁ μισόκαλος διάβολος, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ ἀποπλανήσει τοὺς ἀνθρώπους, νὰ τοὺς διδάξει -διαστρεβλώνοντας τὶς Γραφές- μία διαστρεβλωμένη διδασκαλία καὶ ἔτσι νὰ τοὺς στερήσει τὴν σωτηρία καὶ τὸν Παράδεισο. 

     Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πηγὴ πηγάζει ἡ ρίζα τῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο εἶναι, σὲ μορφὴ κλίμακος, ὁ ἐγωισμός ἡ μεγαλομανία καὶ ἡ ἐπιθυμία πρωτείων καὶ ἐξουσίας καὶ γι’ αὐτὸ παραινεῖ: «Διὸ παραινῶ φεύγειν αὐτῶν τὴν μανίαν» (Κατὰ ἀνομοίων λόγος α΄). Αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία πρωτείων εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε καταλήγει σὲ μανία, πόρωση, τύφλωση καὶ ἐκδικητικότητα. Παράλληλα ἡ αἵρεση δὲν διαστρεβλώνει μόνο καὶ ἀνατρέπει ἀλλὰ καὶ μολύνει. 

    Ὁ δὲ κίνδυνος μόλυνσης εἶναι τόσο μεγάλος, ὥστε,  κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, ἀκόμα καὶ ἡ παρουσία στὸ ἴδιο δωμάτιο μὲ τὸν αἱρετικὸ ἐπιφέρει κίνδυνο μόλυνσης. Οἱ Ἅγιοι τὴν ὀνομάζουν συχνὰ καὶ γάγγραινα, γιατὶ ὅπως μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς γάγγραινας σὲ ἕνα σωματικὸ μέλος, ἂν δὲν ἀκρωτηριαστεῖ αὐτὸ τὸ

Η Ορθοδοξία οράται μόνο μέσα στο άκτιστο Φως της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού

   «Ἐάν ἔβλεπαν τήν Δύση πνευματικά, μέ τό φῶς τῆς Ἀνατολῆς, μέ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τότε θά ἔβλεπαν τό πνευματικό ἡλιοβασίλεμα τῆς Δύσης, πού χάνει σιγά-σιγά τό φῶς τοῦ νοητοῦ Ἡλίου, τοῦ Χριστοῦ, καί προχωρεῖ γιά τό βαθύ σκοτάδι» (Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης)

_____________________________________

    Το θέμα είναι ότι οι έχοντες πολύ σύνεση άφησαν έναν στερημένο του Φωτός  πατριάρχη να σέρνει στην αίρεση όλη την Εκκλησία. Αλλά τι να πει κανείς, εζήλωσαν να έχουν κλήρο μαζί με τον Άννα και τον Καϊάφα.

   _____________________________________

Η Ορθόδοξος  Εκκλησία ως η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία έχει την αποκλειστικότητα της ορθής δογματικής συνείδησης διότι ως η ταμιούχος της Θείας Χάριτος οδηγείται από τον Παράκλητο “εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν”. Ο Κύριος μας, ο Θεάνθρωπος, Ιησούς Χριστός σαφώς το εδήλωσε: «ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ' ἑαυτοῦ, ἀλλ' ὅσα ἂν ἀκούσῃ λαλήσει…» (Iωάν. ιστ' 13). Η Εκκλησία στην εν Πνεύματι Αγίω ζωή της, την ιερά Παράδοσή της, κρατά αυτή την αλήθεια χωρίς να έχει το παραμικρό έλλειμμα εκφράζοντάς την διαχρονικά με την ομολογία της πίστεως που γίνεται όχι μόνο με το Σύμβολο της «Πιστεύω…» αλλά και με την ομολογία των αγίων της!

    Τι θα πει ορθοδοξία με την ειδική έννοια; Ορθή γνώμη περί την πίστη! Και πού βρίσκει κανείς την ορθή γνώμη -θέση- περί την πίστη;

  Εν πρώτοις, από την εξ ακοής πίστη που μας παρέδωσε η Εκκλησία με την θεοφώτιστη διδασκαλία της όπως μας λέγει ο Απόστολος Παύλος: «ἄρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ» (Ρωμ.10, 17), όπως, βέβαια, είναι υπομνηματισμένη στην Αγία Γραφή και διατυπωμένη στις αγίες Συνόδους και καθώς είναι ερμηνευμένη από τους αγίους Πατέρες που οριοθέτησαν τα παραδεδομένα και μας τα εμπιστεύθηκαν ως υψίστη παρακαταθήκη ζωής αιωνίου.

    Μαθαίνει όμως κανείς εξ ακοής την ορθόδοξο πίστη  εφ’ όσον και  έχει αγαθή προαίρεση, για να λειτουργεί σωστά ο έμφυτος λόγος της ψυχής, ως το ακριβές κριτήριο, γνωστό κατά μία έννοια και ως συνείδηση, προκειμένου να διακρίνει -να βλέπει- ορθά. Την ορθή όμως δόξα (γνώμη) περί την πίστη την αποκτά κυρίως κανείς εν Πνεύματι Αγίῳ από την εμπειρία της θεοπτίας. Σ’ αυτή την περίπτωση περνά ο ελαμπόμενος από την εξ ακοής πίστη στην ενυπόστατη πίστη· «Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Εβρ,11,1). Η πίστη πλέον ως εμπειρία αποτελεί την δογματική συνείδηση που εκφράζει αλλά και εκφράζεται από τον κανόνα της αληθείας στην Εκκλησία. Η πίστη αυτή κατοπτεύεται μέσα στο άκτιστο Φως και τότε γνωρίζει κανείς αληθινά εκείνα που αποκάλυψε ο Θεός και έτσι ο άνθρωπος θεολογεί και δύναται να ονομάζεται θεολόγος.

    «Γι’ αὐτό – έγραφε ο άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης- ἡ θεολογία δέν ἔχει καμμιά δουλειά μέ τό στεῖρο ἐπιστημονικό πνεῦμα. Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατεβαίνει μόνο Του, ὅταν βρῆ τίς πνευματικές προϋποθέσεις στόν ἄνθρωπο. Πνευματική προϋπόθεση εἶναι νά ξεσκουριάση ὁ ἄνθρωπος τά πνευματικά του καλώδια, νά γίνη καλός ἀγωγός, γιά νά δεχθῆ τό πνευματικό ρεῦμα τοῦ θείου φωτισμοῦ, καί ἔτσι γίνεται πνευματικός ἐπιστήμων, θεολόγος. Ὅταν λέω «θεολόγος», ἐννοῶ αὐτούς τούς θεολόγους πού ἔχουν ἀντίκρυσμα θεολογικό καί τό πτυχίο τους ἔχει ἀξία, καί ὄχι αὐτούς πού ἔχουν μόνο χαρτί χωρίς ἀντίκρυσμα καί τό πτυχίο τους εἶναι ὅμοιο μέ τά χρήματα τῆς Κατοχῆς».

    Η εν Χριστώ ζωή δεν είναι η ακαδημαϊκή ενασχόληση με τον λόγο του θεού και την πατερική γραμματεία ούτε φιλοσοφικές φλυαρίες που διατυπώνονται σε ατέρμονες συζητήσεις. «Η μεγάλη και παντοτινή πληγή για την Εκκλησία -όπως έγραφε ο αείμνηστος λόγιος μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης- είναι ο λανθάνων ορθολογισμός, οι αυθαίρετες φαντασίες και οι ψυχικοί συλλογισμοί, που δεν προήλθαν από “νόμιμη άθληση”, δηλαδή από την “πράξη” που αποτελεί την προϋπόθεση της επιβάσεως στην “θεωρία. Επειδή χάνουμε τα βιώματα προσπαθούμε διανοητικά να συλλάβουμε τα πνευματικά και, επειδή αυτό δεν είναι δυνατόν, η ζωή μας μένει στεγνή, γυμνή και άκαρπη από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

  Για κάποιους, βέβαια, η πνευματική ζωή είναι ανάγνωση πνευματικών βιβλίων και ακρόαση ομιλιών. Για κάποιους άλλους Ορθοδοξία είναι μία διαρκής ενασχόληση με συνέδρια, ημερίδες, στοχασμός, τραπέζια και σχεδόν καθόλου προσευχή. Για μια μεγάλη μερίδα πιστών η Ορθοδοξία είναι τυπικά, τελετές και πανηγύρεις. Σε άλλους πάλι βρίσκεις ξερό δόγμα και κανόνες χωρίς εμπειρία Χάριτος. Σε κάποιους άλλους βρίσκεις κάτι περισσότερο το οποίο όμως γίνεται τυπικά μέσα στην καθημερινότητα και δεν έχει την αγιοπνευματική δυναμική, γι αυτό και δεν υπάρχει το πνευματικό νεύρο της ψυχής να αντιδράσουν μπροστά στην ασέβεια και την αίρεση, νερόβραστοι ποιμένες που οδηγούν στην απώλεια ψυχές. Δύσκολα βρίσκεις το αυθεντικό, την χρυσή τομή.

   Λόγω του ότι παρουσιάζονται διάφορα πρότυπα “πνευματικής ζωής,” μοντέλα που δεν είναι αυθεντικά και ορθόδοξα, τα οποία

Στή Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ

Θεολήπτου Φιλαδελφείας

1. – Ἡ σημερινή λαμπρή ἡμέρα τῆς Μεταμόρφωσης, ἀπαιτεῖ νά ἐξηγήσω στήν ἀγάπη σας -ἀνάλογα μέ τή Χάρη πού μοῦ δόθηκε ἀπό τόν Χριστό πού μεταμορφώθηκε- τό μυστήριο τῆς ἑορτῆς. Καί ἔτσι, ἀφοῦ μάθουμε τή δύναμη τοῦ μυστηρίου πού κρύβεται μέσα της, νά ἑορτάζουμε ἀπό δῶ καί πέρα ὄχι μόνο ψάλλοντας ἱερούς ὕμνους, ἀλλά καί μέ σωστή ζωή. Ἐπειδή αὐτό ἀκριβῶς, δηλαδή ἡ προκοπή μας στά καλά ἔργα, ἀποδεικνύει καί ὅτι ἔχουμε ἐπίγνωση τῆς δωρεᾶς πού ἀξιωθήκαμε καί ὅτι ἔχουμε ἀνακαλύψει τό

Λόγος στην Μεταμόρφωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Ὁ φιλάνθρωπος Ἰησοῦς, ὅταν φανερώθηκε στὸν κόσμο ὡς διδάσκαλος ἀγαθός, ἐπειδὴ ἦταν καὶ Θεός, εἶπε στοὺς μαθητές του: «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν ζωή του θὰ τὴν χάσει· ὅποιος ὅμως ἐξαιτίας μου χάσει τὴν ζωή του θὰ τὴν εὕρει. Διότι τί ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἂν

Οι αντιφάσεις των αντι-Οικουμενιστών (που συνεχίζονται και μετά την Πανορθόδοξη) και οι συνέπειες της διδαχής τους για τη σωτηρία των πιστών

 

Τοῦ Σημάτη Παναγιώτη

  Ἡ Οἰκουμενιστικὴ παναίρεση εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἐπεκτείνεται καὶ προκαλεῖ βάναυσα τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἀντιδράσεις ἐναντίον τῶν κακοδόξων Οἰκουμενιστῶν νὰ αὐξάνονται καὶ οἱ πιστοὶ νὰ ἀποφασίζουν νὰ μὴν ὑπακούουν στὶς συμβουλὲς τῶν «ἀντι-Οἰκουμενιστῶν», ποὺ ἀποδείχτηκαν δίγλωσσοι καὶ εἶναι συνυπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐπέκταση τῆς αἱρέσεως.

  Δυστυχῶς τόσα χρόνια μὲ δαιμονιώδη ἐπιμονὴ διαστρέφουν οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» τὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση ὡς πρὸς τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, χρησιμοποιώντας  –γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς πιστοὺς νὰ μιμηθοῦν τοὺς Ἁγίους μας–  ἐκβιαστικὰ καὶ ἀντορθόδοξα ὀρθολογιστικὰ διλήμματα.

   Τὸ φοβερότερο ὅλων (γιὰ τὸ ὁποῖον ἡ εὐθύνη τους ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἶναι μεγάλη) ἔγκειται στὸ ὅτι διδάσκουν πὼς ἡ ἐπικοινωνία μετὰ τῶν αἱρετικῶν δὲν σχετίζεται μὲ τὴν σωτηρία μας! Εἴτε κοινωνεῖ κανεὶς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἴτε ὄχι, εἴτε λαμβάνει ἀπ’ αὐτοὺς τὰ μυστήρια εἴτε ὄχι, εἴτε ἔχει ὡς συμβούλους καὶ πνευματικοὺς Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες εἴτε ὄχι, αὐτὸ εἶναι ἀδιάφορο, ἀρκεῖ ὁ ἴδιος νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος καί, ἐὰν μπορεῖ, νὰ διαμαρτύρεται! Διαγράφουν κυριολεκτικὰ τὰ ἑκατοντάδες Ἁγιογραφικὰ καὶ Πατερικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα ἐπισημαίνουν τὴν μόλυνση ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν σχέση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὰ ὁποῖα διδάσκουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς!

  Δυστυχῶς οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες προσποιοῦνται ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν μεγάλη ἀντίφαση καὶ ἀποφεύγουν νὰ κάνουν τὴν ἁπλὴ σκέψη:

   Δὲν ἀντιφάσκω, ὅταν π.χ., κηρύττω τόσα χρόνια τὴν ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἀπὸ τοὺς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, τὶς διάφορες «φωτισμένες» ἢ ἀπὸ ἑκατοντάδες ἄλλες νεοφανεῖς αἱρέσεις (ποὺ προέρχονται ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν χῶρο τῶν Προτεσταντῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν χῶρο τῶν Ὀρθοδόξων), καὶ τώρα διδάσκω τοὺς πιστούς τὰ ἀντίθετα; Τοὺς διδάσκω, δηλαδή, καὶ τοὺς συμβουλεύω πειθαναγκαστικά: μὴν ἀπομακρύνεσθε ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, παρότι εἶναι πολὺ χειρότεροι τῶν ἄλλων μικρῶν αἱρέσεων καὶ κακοδοξιῶν, ὥσπου νὰ καταδικάσουν οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστὲς τὸν ἑαυτό τους σὲ Σύνοδο!

    Μὰ καὶ οἱ ἄλλες αἱρέσεις δὲν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Πανορθόδοξο ἢ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (ἂν ἀποδεχτοῦμε τὶς θέσεις τους) κι ὅμως οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς θεωροῦν ὅτι εἶναι ὑποχρεωτικὴ γιὰ ἕναν ὀρθόδοξο (κι ὄχι δυνητική) ἡ ἀπομάκρυνση ἀπ’αὐτόν!

  Ἀλλὰ οὔτε καὶ μετὰ τὴν Πανορθόδοξη ―παρότι ἀπεδείχθη μὲ τὴν διεξαγωγή της, πὼς οἱ Οἰκουμενιστὲς κάνουν ὅ,τι θέλουν: συνεδριάζουν μὲ «διορισμένους»-δικούς τους ἀνθρώπους, διευθύνουν, νομοθετοῦν, καταργοῦν Ἱεροὺς Κανόνες καὶ Εὐαγγελικὲς Ἐντολές, ἀποφασίζουν γιὰ τὴν «ἐκκλησιαστικότητα» τῶν αἱρετικῶν κ.λπ.―  οὔτε μετά, λοιπόν, ἀλλάζουν «νοῦν» (μετανοοῦν), ἀλλὰ ἐπιμένουν στὴν κακόδοξη τακτική τους!

   Διαγράφουν, πλέον, ὁλοφάνερα καὶ σκανδαλωδῶς τὴν διδασκαλία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅλων τῶν ἐποχῶν, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν ἀπὸ κοινοῦ ὅτι ὁ συμπνευματισμὸς καὶ ἡ κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς καὶ κακοὺς ἀνθρώπους φθείρει, δηλητηριάζει, μολύνει τὶς ψυχές! Καὶ τοῦτο, παρότι δεκάδες ἄρθρα, ἀναρτήσεις καὶ βιβλία ἔχουν δημοσιευθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια, ποὺ παρουσιάζουν τὶς θέσεις αὐτὲς τῶν Ἁγίων! Οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» (Ἐπίσκοποι, Πατέρες καὶ ἱστολόγοι) τὶς πετοῦν στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων!

    Ἀποσυνδέουν δηλαδὴ τὴν σημασία ποὺ ἔχει ἡ κοινωνία τοῦ πιστοῦ μετὰ τῶν αἱρετικῶν στὸ κεφαλαιῶδες καὶ πρώτιστο θέμα τῆς σωτηρίας του! Καὶ τὸ ἀκόμα χειρότερο· ὅλα αὐτά –τουλάχιστον οἱ ἡγέτες τοῦ «ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ» ἀγῶνος καὶ οἱ ὁμόχνωτοι ἱστολόγοι– δὲν τὰ ἀγνοοῦν· γνώριζαν, προέβαλαν καὶ δίδαξαν τὴν ὀφειλόμενη στάση τῶν πιστῶν ἔναντι τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλ’ ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὰ ἐφαρμόσουν, ὀπισθοχώρησαν καὶ ἔκτοτε –καὶ κάθε φορὰ ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς προωθεῖται καὶ ἐπεκτείνεται– ἐπινοοῦν νέους τρόπους καὶ συλλογιστικὲς γιὰ νὰ μὴν τὰ ἐφαρμόζουν!

  Νὰ ἐπιμείνουμε σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματά τους: Ὅταν συγκληθεῖ Σύνοδος, ἔλεγαν, καὶ ἀποφασίσει τὴν καταδίκη τους, τότε θὰ θὰ διακόψουμε τὸ Μνημόσυνο!

   Βέβαια, γνώριζαν πολὺ καλά, (ὅταν ἔλεγαν αὐτό) ὅτι κορόϊδευαν καὶ ἐνέπαιζαν τοὺς πιστούς, διότι ὅταν κάποια Σύνοδος καταδικάσει τοὺς αἱρετικούς, τότε δὲν μιλᾶμε γιὰ Διακοπὴ Μνημοσύνου, γιατὶ οἱ αἱρετικοὶ τότε, βρίσκονται ἐπίσημα ἐκτὸς Ἐκκλησίας! Ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου γίνεται, ὅταν οἱ αἱρετικοὶ εἶναι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας· ὅταν κυρίως κατέχουν ἡγετικὲς θέσεις ἐντὸς αὐτῆς.

   Καὶ ἐπειδὴ γνώριζαν, ἐλέγχονται ὡς Ποιμένες, γιὰ ἀδιαφορία! Ἀδιαφορία γιὰ τὶς ψυχὲς ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός· καὶ στρουθοκαμηλισμό· διότι παρέβλεψαν τὸ βασανιστικὸ ἐρώτημα: καὶ ἕως τότε, ποιός εὐθύνεται γιὰ τὶς ψυχὲς ποὺ ἀποδέχονται αἱρετικὲς ἰδέες καὶ πρακτικές; Ποιός

Αυτόν τον Πανθρησκειαστή Πάπα αναβάθμισαν σε "εκκλησία" οι Οικουμενιστές!

Το «Θηρίο» ανάμεσα μας!

Έρχεται η Παγκόσμια Θρησκεία και τα ανοιχτά σύνορα!

Στο βίντεο εμφανίζονται διάφοροι πιστοί θρησκειών του κόσμου, αρχικά δηλώνοντας την ξεχωριστή δική τους «πίστη».
«Πιστεύω στον Βούδα», λέει μια γυναίκα.
«Πιστεύω στον Θεό», λέει ένας ραβίνος.

«Πιστεύω στον Ιησού Χριστό», λέει ένας ιερέας.
«Πιστεύω στον Αλλάχ», λέει ένας μουσουλμάνος.
Ο Πάπας κλείνει το βίντεο με μια έκκληση προς τους ανθρώπους από κάθε θρησκεία να μιλήσουν ο ένας με τον άλλον και να συνεργαστούν μεταξύ τους, ενώ λίγο μετά, ισχυρίζεται ότι όλοι, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, είναι «παιδιά του Θεού», ενώ το κλου του παπικού βίντεο είναι όταν οι θρησκευτικοί ηγέτες δηλώνουν την κοινή τους πίστη στην «αγάπη» (προφανώς αυτή η «αγάπη» είναι ανώτερη από κάθε θεό, ή είναι η ίδια «θεός»).

πηγή

«Ρήμα σατανικόν ...τροφοδοτούν οι πνευματικοί»!

TIMOYME TON KAΛΟ EΠΙΣΚΟΠΟ, ΤΟΝ ΥΠΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ,

ΑΛΛΑ  ΔΕΝ  ΤΙΜΟΥΜΕ  ΚΑΙ  ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ  ΤΟΝ  ΑΛΛΟΤΡΙΟ,  ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΑΤΕΙ  ΤΟΥΣ  ΙΕΡΟΥΣ  ΚΑΝΟΝΑΣ ΚΑΙ  ΔΕΝ  ΟΡΘΟΤΟΜΕΙ  ΤΟΝ  ΛΟΓΩ  ΤΗΣ  ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου τοῦ 1965

1) TON KAΛΟ ΠΟΙΜΕΝΑ ΘΑ ΤΟΝ ΥΠΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΤΡΙΟ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ἡ ὑπακοή σὲ κακούς ἐπισκόπους εἶναι ρήμα σατανικόν καὶ ὄχι θεόπνευστο, που τροφοδοτοῦν ἐσφαλμένως οἱ πνευματικοί. 

2) Η ΟΔΟΣ ΦΙΛΟΘΕΗ, ΠΟΥ ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΕΡΑ ΟΔΟΣ…

ΨΗΦΩ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΣΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

Σχόλιο:  Ἂν αὐτὰ ἔλεγε τότε ὁ Καντιώτης, τί νὰ ποῦμε σήμερα ἐν μέσῳ κληρικῶν ἀλλοιωμένων ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Κι ὅμως οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἀπαιτοῦν ὑπακοὴ σὲ τέτοιους Ἐπισκόπους! Καὶ ὅλοι τοὺς ἀκολουθοῦν, ἀκόμα κι ἐκεῖνοι ποὺ καυχῶνται ὅτι εἶναι ...πνευματικὰ τέκνα τοῦ Καντιώτη!!!

Πως οι τελευταίοι Πάπαι προωθούν την σύγκλισιν με το Ισλάμ;

     Προσφάτως αντικρύσαμεν τον Πάπαν να διάκειται ευνοϊκά προς το Ισλάμ όχι μόνον περιθάλπων αποκλειστικά μουσουλμάνους, αλλά και κατά την επίσκεψίν του εις Λέσβον να χαιρετά μίαν σημαίαν του Ισλαμικού Κράτους! Μετά από ολίγας ημέρας προσεκάλεσε και εδέχθη ενθέρμως τον ιμάμην του Καΐρου εις το Βατικανόν. Η πολιτική του Βατικανού όμως δεν προέκυψε τώρα, αλλά είναι σταθερά κατά τουλάχιστον τους τελευταίους τρεις πάπαι, ο οποίοι απέφευγαν αρχικώς να καταφερθούν εναντίον του

Αιρετικὸ παραλήρημα!

«Εξηρεύξατο η καρδία μου λόγον αγαθόν», 3^ο.

ΟΝΤΩΣ  ΑΓΙΑ  ΚΑΙ  ΜΕΓΑΛΗ  Η  ΣΥΝΟΔΟΣ  ΤΗΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Α.

Όντως! Και Αγία και Μεγάλη η Σύνοδος της Ορθοδοξίας -Ιούνιος, 2016- στην Αποστολική μας μεγαλόνησο, την Κρήτη. Σημαδεμένη με την εναρκτήρια Λειτουργία της γιορτής των Γενεθλίων της Εκκλησίας, της Πεντηκοστής, από την πυρφόρο χάρη του Αγίου Πνεύματος που, «θεραπεύει τα ασθενή και αναπληρώνει τα ελλείποντα»! [σ.σ.: Θεραπεύει καὶ τοὺς θεληματικὰ αἱρετίζοντας καὶ ἀντιστεκομένους στὴ Θ. Χάρη;].

      Αγία, γιατί η Ορθοδοξία ως η απαρέγκλιτη συνέχεια της ενωμένης Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ευλογήθηκε να εκπέμψει σήμα μαρτυρίας ζώντος Θεού σε καίρια σύγχρονα προβλήματα! Μεγάλη, γιατί αντιμετώπισε με διακριτική οικονομία και ευδιάκριτη αδελφική αλληλοπεριχώρηση το θέμα «αιχμής», τις σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το θρυμματισμένο, λόγω του μη επαρκώς «ουρανωθέντος γεώδους φυράματος» όλων, υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο! [σ.σ.: Ἡ ἀναγνώριση τῶν αἱρετικῶν ὡς Ἐκκλησιῶν, εἶναι -γιὰ ὅλους ὅσους συνεργάζονται, ἐπαινοῦν καὶ σχολιάζουν στὸ ἐν λόγῳ ἱστολόγιο- διάκριση, οἰκονομία καὶ ἀδελφικὴ ἀλληλοπεριχώρηση!].

      Η εμμονή των τεσσάρων στην απουσία, παρά τις αδελφικές εκκλήσεις ως τη δωδεκάτη, ουδόλως την έβλαψε. Γιατί, ο εθνοφυλετισμός δεν έχει πέραση στην Ορθοδοξία, όσο μεγάλο αριθμητικά πάτρωνα κι αν διαθέτει! [σ.σ.: Ἐνῶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει!].Το θέμα της Αλήθειας της Εκκλησίας ήταν πάντα και είναι ποιοτικό, όχι ποσοτικό! Ένας Μέγας Αθανάσιος άρκεσε να το σηκώσει στους ώμους του! [σ.σ.: Κι ἕνας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Νεστόριος, τὸ καταπόντησε· τὸ ἴδιο κάνει σήμερα ὁ ὁμόλογος του Βαρθολομαῖος καὶ σηκώνει στοὺς ὤμους του, ἀντὶ γιὰ τὴν Ἀλήθεια, τὴν πλάνη τῆς οἰκουμενιστικῆς παναιρέσεως!]. Και η εν Ελλάδι Επισκοπική «Τετρακτύς», με την πανεπιστημιακή υποστηρικτική τριανδρία της συντονισμένη στο γνωστό της κυμβαλισμό, «ώδινεν όρος και έτεκε μυν», ή πιο θεολογικά, «συ τηρήσεις αυτής -της Εκκλησίας- την πτέρναν»!  [σ.σ.: !!!].

******

      Αμφότερα, «όντως Αγία και Μεγάλη», κοινωνούνται ειρηνικά από όσους χριστιανούς συντονίζονται με την παρθενική ταπείνωση -«Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»- Λκ.1,38- και τη συνακόλουθη υπακοή στη Συνοδική-δημοκρατική-έκφραση της Εκκλησίας -«Πείθεσθε τοις ηγουμένοις και υπείκετε, αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών ημών ως λόγον αποδώσοντες»-Εβρ.13,17. [σ.σ.: Βλάσφημος λόγος κατὰ τῆς Παναγίας μας μέσα στὸν Δεκαπενταύγουστο! Τί σχέση, βλάσφημε ἄνθρωπε, ἔχουν οἱ αἱρετικὰ ἀποφασίσαντες μὲ τὴν παρθενικὴ ταπείνωση τῆς Παναγίας; Καὶ ὁ ἱερέας ποὺ στὸ τέλος σχολιάζει (π. Νικόλαος Μεσσαλάς), καμία νύξη γι' αὐτὸ καὶ πολλὰ ἄλλα θέματα!]. Δηλαδή, από τους ορθόδοξους ουσίας, που μπορούν να ιχνηλατήσουν στα διασκευασμένα κατάλληλα αποσπάσματα που ακολουθούν, από γραπτό υψηλής πνευματικότητας, αυτό του παραπάνω από λίαν αγαπητού μου Αγιορείτη Προηγούμενου της Μονής Ιβήρων, Αρχιμανδρίτη Βασιλείου- του Μιχάλη Γοντικάκη των φοιτητικών χρόνων, συνεργάτη σε δυο μηχανές στο τμήμα Διεκπεραίωσης του φύλλου της «Ζωής». Φυσικά, όχι από τους «ορθόδοξους» τύπου οπαδού ποδοσφαιρικού σωματείου! Που, και δεν παρέλειψαν να του εξαπολύσουν τους απαραίτητους μύδρους! [σ.σ.: Τὸ κατανοήσαμε· οἱ οἰκουμενιστές -ἂν μάλιστα προέρχονται ἀπὸ Ἂδελφότητες, ἰδιαιτέρως τὴν "Ζωἠ"- εἶναι θεολόγοι οὐσίας!].

         Πιο συγκεκριμένα:        

1. Το πρώτο απόσπασμα αναδείχνει περίλαμπρα «όντως Αγία» τη Σύνοδο της Ορθοδοξίας σε όσους μπορούν να το διαβάσουν απροκατάληπτα ως εξής: Οι Συνοδικοί Ιεράρχες, Λειτουργοί του Κυρίου, πιστοί «στο χρέος το μεγάλο και άγιο των Ορθοδόξων, δεν έκαναν απλώς κάτι, αλλά φανέρωσαν τον πλούτο της χάριτος που λειτουργικά ζούμε στην Εκκλησία. Αυτό που μένει αμετάθετο, έστω κι αν ταράσσεται η οικουμένη και μετατίθενται όρη εις καρδίαν θαλασσών. Έχοντας συνείδηση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, όχι ως ισχυρισμό, αλλά, ως ευλογία προερχόμενη από το Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, και τη μαρτυρία των Αγίων του, διατράνωσαν ότι είναι «η μικρά ζύμη», η οποία «ουρανώνει το γεώδες ημών φύραμα»,  σε τούτη τη χαοτική εποχή,  στο μέτρο της χάρης που δέχονται από το Χριστό!  [σ.σ.:Ἀσφαλῶς δὲν ἀξίζει σχολιασμὸ τὸ συγκεκριμένο σημεῖο τραγικῆς τυφλότητος -ὅπως καὶ ὅλο τὸ ἄρθρο- ποὺ  βαπτίζει «πιστοὺς "στο χρέος το μεγάλο και άγιο των Ορθοδόξων» τοὺς  Οἰκουμενιστές, παρὰ μόνο γιὰ τὴν συνειδητοποίηση τῆς ἀλλοτριώσεως (μεγάλης-τεράστιας) μερίδος τῶν ὀρθοδόξων].

         Αυτό είναι λίαν ευανάγνωστο στο Τριαδικής δοξολογίας και ευχαριστίας μήνυμά της, όπου επισημαίνεται ότι: «Η Εκκλησία δε ζει  για τον εαυτό της. Προσφέρεται για ολόκληρη την ανθρωπότητα, για την ανύψωση και ανακαίνιση του κόσμου…»! Και, αναλύεται στα εξής έξι κεφάλαια. 1. «Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και η εικόνα της Αγίας Τριάδος», και,  2. «Η αποστολή της στον κόσμο», όπου υπογραμμίζεται το θείο και ανθρώπινο της φύσης της, η αυτοσυνειδησίας της, συνακόλουθα και η αποστολή της. Να συντελέσει, ως θα λέγαμε χωρίς τις γνωστές θεολογικές μεγαλοστομίες, απλά και ταπεινά με το στίχο του Σεφέρη, «λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα» σε καίρια θέματα, όπως: 3. Η οικογένεια …. 4. Η χριστιανική παιδεία. 5. Οι σύγχρονες προκλήσεις, και, 6. Η παγκοσμιοποίηση, τα ακραία φαινόμενα βίας και η μετανάστευση. Μεγάλα θέματα ή προβλήματα της σύγχρονης ζωής, που η Ορθοδοξία επιζητεί να διαποτίσει με «νουν Χριστού», ήγουν, με τη δυναμική της χωρίς όρους και όρια αγάπης Του, της κορυφαίας αγάπης -«μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει»- Ιω.15,13! Να τα ανεβάσει όσο είναι ανθρώπινα εφικτό σε άλλο επίπεδο, «ουρανώνοντας» «με τα όπλα του φωτός» -Ρωμ.13,12- «το γεώδες φύραμα» των μελών της, από τούτο, της ευρύτερης κοινωνίας. [σ.σ.: Σὲ λίγα κείμενα συναντᾶ κανεὶς τόσο "μεγάλα" καὶ κούφια λόγια].

2.   Το δεύτερο απόσπασμα αναδείχνει περίλαμπρα «όντως Μεγάλη» τη Σύνοδο της Ορθοδοξίας σε όσους μπορούν να το διαβάσουν απροκατάληπτα ως εξής: Οι Συνοδικοί Ιεράρχες, με όση χάρη τους δώρισε ο Χριστός ως Λειτουργούς Του, υπακούοντας στη «σαφή προτροπή του Κυρίου … Σας έδωσα παράδειγμα. Όποιος θέλει ας έλθει μαζί μου. Σηκώστε το σταυρό σας και ακολουθείστε με, χωρίς να έχετε παράπονο προς ουδένα. Αλλά, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς…»- Λκ.6,27. Και, έχοντας υπόψη ότι: «Η Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος …γι αυτό, το θέμα μας δεν είναι πώς θα δώσουμε λύσεις σε προβλήματα -«καθώς ο κόσμος δίδωσι»- Ιω.14,27-αλλά να αφήσουμε να φανεί πώς λύνει τα προβλήματα ο εν ημίν ζων Κύριος … Που, δεν προκαλεί κανέναν, αλλά ο Ίδιος «πάντα υπομένει» για να σώσει όλους …Φίλους του θεωρεί … εκείνους που αυτός αγαπά. Και τους αγαπά όλους, και αυτούς που τον αρνούνται, τον μισούν, και τον σταυρώνουν. Αυτή είναι η επανάσταση της αγάπης, «το μόνον καινόν υπό τον ήλιον». [σ.σ.: Παραλήρημα οἰκουμενιστικῆς πνευματικότητος!].

      Διό, στο έβδομο κεφάλαιο. «Η Εκκλησία εν διαλόγω», η Ορθοδοξία, ως η απαρέγκλιτη συνέχεια της ενωμένης Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, σηκώνει το Σταυρό του διαλόγου για όσο χρόνο χρειαστεί με τη θρυμματισμένη–διχοτομημένη από το 1054, και τριχοτομημένη από το 1517 -λόγω μη επαρκούς «ουρανώσεως του γεώδους φυράματος»  ό λ ω ν,  Εκκλησία του Χριστού, στηριζόμενη στη μόνη Κεφαλή της, τον Κύριο, που κάνει «τα αδύνατα, δυνατά» ! Γιατί, η Ορθοδοξία: «Έχει την ευρυχωρία του Πνεύματος, που αγκαλιάζει την οικουμένη. Αυτός είναι ο τρόπος και ο σκοπός της ζωής της. Και, αυτούς που ήλθαν … να την κτυπήσουν, να την αλλοιώσουν και να επιβληθούν, τους βλέπει ως θύματα πλάνης. Τους βλέπει ως αδελφούς αδύνατους που έχουν ανάγκη τη βοήθειά της. Έμαθε μόνο να αγαπά ! Εδώ κρίνεται η γνησιότητα και η δύναμη της πίστεώς μας, γιατί ούτε την αλήθεια σώζουμε καταρώμενοι τους πεπλανημένους, ούτε προσφέρουμε αυτό που ζητά η ψυχή του ανθρώπου με ψεύτικες φιλοφροσύνες» !  [σ.σ.: Ἡ βοήθεια δίνεται,ἀλλὰ δὲν τὴν δέχονται. Ἀντίθετα θέλουν νὰ μᾶς τραβήξουν κι ἐμᾶς στὸν ἅδη τους. Καὶ κάποιους κατάφεραν καὶ τοὺς κέρδισαν].

    Κατά ταύτα, η Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς να παύει «να γνωρίζει, πού είναι η Εκκλησία, και να αναγνωρίζει ότι, δεν έχει την εξουσία να εκφέρει κρίση και να πει, πού δεν είναι η Εκκλησία» -Π. Ευδοκίμωφ- γιατί, «το Άγιο Πνεύμα πνέει όπου θέλει»-Ιω,3,8- αυτονόητο, χωρίς να ζητήσει την άδειά μας. [σ.σ.: Ὥστε ἔτσι λέει ὁ Εὐδοκίμωφ; Καλά, γιατί δὲν κάνεις τὸν κόπο νὰ μᾶς πεῖς, τί λένε οἱ Ἅγιοί μας;]. Ακολουθώντας τη δημοκρατική αρχή, «η γνώμη των πλειόνων κρατείτω» -που εδώ άγγιξε την παμψηφία-αποφασίζει: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται την ιστορική ονομασία άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών». Με άλλα λόγια και πολύ απλά, ξεκαθαρίζει μια για πάντα ότι, «τα μεν οπίσω επιλανθανομένη, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινομένη κατά σκοπόν διώκει εις το βραβείον της άνω κλήσεως» -Φλπ.3,13. Τουτέστιν ότι, ευθυγραμμίζεται με το Χριστό που: «Φίλους του θεωρεί … εκείνους που αυτός αγαπά. Και τους αγαπά όλους, και αυτούς που τον αρνούνται, τον μισούν, και τον σταυρώνουν. Αυτή είναι η επανάσταση της αγάπης, το μόνον καινόν υπό τον ήλιον»! [σ.σ.: Τρέλα!].

     Άρα, από δω κι εμπρός εκείνο που μετράει  για όλους είναι το λειτουργικό: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου»! Ο Χριστός κρίνει την ταπείνωση, την υπακοή, την ειλικρίνεια όλων !

*******

Β. Επίμετρα.
α.    Η ανωτέρω επικυρωθείσα σχεδόν παμψηφεί από τους Αγίους Συνοδικούς για το σημείο «αιχμής», τις «Σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο», τελική διατύπωση: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται την ιστορική ονομασία άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», αντί

εκείνης της αρμόδιας Επιτροπής: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορική ύπαρξη άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, που δεν είναι σε πνευματική κοινωνία μαζί της», από την οποία η Εκκλησία της Ελλάδος ζητούσε να διαγραφεί ο όρος «Εκκλησιών», αποτελεί ευλογία και δωρεά της Αγάπης του Χριστού! Και, καταγράφεται στην Παύλεια υπομονή, επιμονή, και ευρύτητα πνεύματος με την οποία οι, Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ανέλαβαν την πρωτοβουλία και ευθύνη να αποτολμήσουν να προτείνουν αυτή την ιερή υπέρβαση! 

   Που είναι, και Αγιογραφικά άψογη, και πατάει γερά στο αγαπητικό πνεύμα των Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας! Και πρόκειται για μια ειλικρινή αδελφική υπέρβαση της αδυναμίας του «υπόλοιπου χριστιανικού κόσμου», έστω με καθυστέρηση όχι λίγων αιώνων, που χωρίς περιστροφές λέει: «Ως η Ορθόδοξη Εκκλησία βλέπουμε ότι κάπου κάπως ξεστρατίσατε! Ωστόσο, αποδεχόμαστε αυτό που υπεύθυνα μας λέτε ότι ήσαστε, Εκκλησία ή Ομολογία. Αποτολμούμε αυτό το βήμα σεβόμενοι τη Γραφή που λέει ότι, «το Άγιο Πνεύμα πνέει όπου θέλει» -Ιω.3,8. Μας επισημαίνει, δηλαδή,  ότι:  «Η Αγία  Τριαδική Αγάπη στέλνει τη χάρη της, όπου κρίνει Αυτή, ασφαλώς χωρίς να ζητάει την άδειά μας  ! Πράγμα κάθε άλλο παρά άγνωστο, αφού παμπάλαια ο Θεός μέσω του προφήτη μας το κάνει γνωστό λέγοντας: «Ευρέθην τοις προς εμέ μη ζητούσιν, εμφανής εγενόμην τοις εμέ μη επερωτώσιν»-65,1. Και, ο τιμώμενος σε Ανατολή και Δύση Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Θεολόγος επισημαίνει: «Πολλοί της Εκκλησίας εντός, είναι ουσιαστικά εκτός αυτής, και όχι λίγοι τυπικά της Εκκλησίας εκτός, είναι ουσιαστικά εντός αυτής» ! Στο Όνομα, λοιπόν, του Χριστού, και σε ευθεία γραμμή με τους Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας,  αποδεχόμαστε αυτό που με ευθύνη σας λέτε ότι ήσαστε, και συζητάμε ως ισότιμοι αδελφοί μαζί σας τα πάντα, αφήνοντας το ατυχές παρελθόν στην κρίση της αγάπης του Θεού! [σ.σ.: Κορύφωση τοῦ αἱρετικοῦ παραληρήματος!].  

   Είναι που λέει ο όχι μικρής ασκητικής εμπειρίας και θεολογικής εμβρίθειας

Η ιστορία των παρακλήσεων στην Υπεραγία Θεοτόκο

   Η αγάπη, ο σεβασμός και η τιμή των πιστών για το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας εκδηλώθηκαν από πολύ νωρίς, από την αρχή της σωτηρίου οικονομίας, όπως λέγουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, και είναι τόσο μεγάλη, ώστε αδυνατεί ο ανθρώπινος λόγος να περιγράψει τα αισθήματα αυτά επαρκώς.
    Από αυτήν την αγάπη, την τιμή και την ελπίδα στην μεσιτεία της προς τον μέγα και Μόνο Μεσίτη Χριστό και Υιό της, κατά το ανθρώπινον η Εκκλησία καθιέρωσε να τελείτε κατά την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταυγούστου, η ι. Ακολουθία του Μικρού και του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος εναλλάξ, εκτός των εορτών της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
    Έτσι επ' ευκαιρίας του γεγονότος αυτού καλόν είναι να δούμε και να γνωρίσουμε μερικά πράγματα για το τι είναι κανόνας, και

ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΕΥΡΩΠΗΣ! (Νίκος Χειλαδάκης)

"Π.Π.": Ὑπ' ὄψιν ὅτι μὲ ὅλους αὐτοὺς "κοινωνοῦν" οἱ "ἀντι-Οἰκουμενιστές", π.χ. ὅσοι συμμετεῖχαν στὸ Κολυμπάρι Κρήτης ἢ ἐπισκέπτονται τὸ Φανάρι, ἢ …!

Πράγματι φωτογραφίες που σοκάρουν και που δείχνουν πως εμφανίζονται οι εκπρόσωποι του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στην Ευρώπη και υποτίθεται οι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας. Οι εμφανίσεις τους δεν έχουν