Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Οι ερωτοτροπούντες με την πρακτική της δημιουργίας Συνόδων και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος




Σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ στάση ἔναντι τῶν αἱρέσεων (καὶ φυσικὰ κατὰ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), παραποιεῖται μὲν πρακτικὰ ἀπὸ τοὺς δειλοὺς καὶ τοὺς ἀδιάφορους Ἐπισκόπους, διαστρέφεται δὲ συνειδητὰ ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι παραμένουν συνδεδεμένοι μὲ τὴν αἵρεση, ἂν καὶ χαρτοπολεμοῦν κατ’ αὐτῆς.
Τελευταῖα, ὅμως, καὶ καθὼς ἡ σύγχυση τῶν ἐσχάτων μεγαλώνει, ἐκδηλώνεται καὶ ἄλλη μιὰ τοποθέτηση ἀπὸ μιὰ μερίδα Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὴν ἀνάγκη τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου, ἀλλὰ ἰσχυρίζονται ὅτι γιὰ νὰ γίνει Διακοπὴ Μνημοσύνου, πρέπει νὰ ὑπάρχουν Ἐπίσκοποι καὶ νὰ δημιουργηθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος, ὑπαρχούσης τῆς ἐπίσημης. Δηλαδή, ἀποδέχονται τὴν πρακτικὴ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν.
Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἀναρτοῦμε ἕνα κείμενο τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ ἐξηγεῖ, τί ἀκριβῶς ἔκανε ὁ Ἅγιος σὲ παρομοία περίπτωση. Πιστεύουμε οἱ σεβόμενοι τὸν Ἅγιο ὀρθόδοξοι μοναχοί, ποὺ ἐρωτοτροποῦν μὲ τέτοιες ἰδέες, νὰ προσευχηθοῦν σ’ αὐτόν, τὸν δεύτερο Θεολόγο τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ τοὺς φωτίσει νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμά του καὶ νὰ εὐαρεστήσουν στὸ Θεό, μὲ τὶς μεσιτεῖες τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου.
Π.Σ.

Τοῦ π. Εθυμίου Τρικαμηνᾶ, Ἱερομονάχου

Δέν νομίζω τι θά ερη κανείς παράδειγμα στήν ρθοδοξία κατά τό ποο νά πάρχουν σέ μία κκλησιαστική παρχία καί νά σκον τά καθήκοντά των συγχρόνως δύο πίσκοποι, ρθόδοξος καί αρετικός καί δύο ντίστοιχα Σύνοδοι, ο ποες νά λειτουργον συγχρόνως καί παραλλήλως, χωρίς δηλαδή νά χη καταδικασθ αρεσις πό ρθόδοξο Σύνοδο. Καί μάλιστα παράδειγμα, πού νά μς τό δίδαξαν μέ τά ργα των ο γιοι ς κανονική δό γνος καί μολογίας ν καιρ αρέσεως. Ατή τήν τακτική, ντίθετα, τήν φάρμοσαν μετά τό σχίσμα ο Παπικοί καί χειροτονον σέ ρθόδοξες κκλησιαστικές παρχίες παπικούς πισκόπους καί δημιουργον ναλόγους Συνόδους, κατά τό πρότυπο τς Ονίας, μέ σκοπό τήν παραπλάνησι τν ρθοδόξων καί τήν παγωγή των ες ατούς.
να κόμη παράδειγμα τό ποον χρησιμοποιον ο το Παλαιο μερολογίου εναι καί ατό το γ. Γρηγορίου το Θεολόγου.
πειδή γ. Γρηγόριος λθε στήν Κωνσταντινούπολι διά νά καταπολεμήση τήν αρεσι το ρειανισμο, ποία εχε σχεδόν πικρατήσει παντο, πάρχοντος βεβαίως καί το ρειανο Πατριάρχου Δημοφίλου, σχυρίζονται τι δύνανται νά πάρχουν συγχρόνως δύο πίσκοποι (ρθόδοξος καί αρετικός) καί ν αρετικός κατέχει τόν πισκοπικό θρόνο, νά τοποθετηθ καί ρθόδοξος ς πίσκοπος παραλλήλως ες ντικατάστασιν ατο. δ προφανς γίνεται παραποίησις τς στορίας, διότι συμβαίνει κριβς τό ντίθετο.
πόθεσις ν λίγοις χει ς ξς σύμφωνα μέ τήν βιογραφία το γίου.
γ. Γρηγόριος Θεολόγος παρεκλήθη πό τόν Μ. Βασίλειο καί πλθος λλων ρχιερέων, κόμη καί πό τούς λιγοστούς ρθοδόξους τς Κωνσταντινουπόλεως νά λθη στήν πρωτεύουσα το Βυζαντίου νά βοηθήση στήν καταπολέμησι τς αρέσεως. βιογράφος του ναφέρει διά τόν ρχομό το γίου τά ξς:
«Τς ον τοιαύτης ριδος πσαν πολαβούσης τήν πό Ρωμαίους ρχήν, πλέον δέ το Βυζαντίου κατακρατούσης, ξεγείρει Θεός τό πνεμα τό γιον Γρηγορίου το Θεολόγου, λεήσας τούς πολλυμένους πό τς φθοροποιο τσδε διδασκαλίας· καί οον πρός Μωϋσέα φησίν· δών εδον τήν κάκωσιν το λαο μου το ν Αγύπτ (σκότος δέ Αγυπτος λέγεται τ φων τν βραίων· δηλο δέ νν τν αρέσεων τόν κατασχόντα ζόφον), καί το στεναγμο ατν κουσα· καί κατέβην το ξελέσθαι ατούς. Καί νν δερο ποστελ σε ες Αγυπτον. Καί τοιαύτ παρακελεύσει κινήσας τόν νδρα, ες τό Βυζάντιον ποστέλλει πληρώσας Πνεύματι, να περμαχήσ το Πνεύματος. δέ ατίκα, Βασιλείου το μεγάλου φωστρος τήν ρμήν ατ συνεπιτείνοντος, καί πρός τούς πνευματικούς γνας λείφοντος, λλων τε πλείστων ρχιερέων, καί τν πιστν τς βασιλίδος ντιβολούντων (παρακαλούντων) ατος λεξίκακον γενέσθαι χρζουσιν πικουρίας τ βασιλίδι παρν· λης μέν πάσης, καί τρυφς καί πλούτου πορος, λλά Πνεύματος πλήρης. πεδέχθη δέ παρά συγγενν καί τό σμα καί τήν εσέβειαν, ερε δέ τήν κκλησίαν, ς στόν π’ ρους, ς σημαίαν· πί βουνο, προφητικς επεν, βραχεαν καί εαρίθμητον, καί λανθάνουσαν, διά τό πάσης παρρησίας πό το κράτους ποστερεσθαι· οκους δέ ερούς παντας διηρπασμένους, καί βί κατεχομένους. Μόνη δέ γία ναστασία τος ρθοδόξοις νετο· τάχα μέν καί ατη καταφρονηθεσα διά σμικρότητα περιγραφς, ς εδεεν ν ο θεασάμενοι τό παλαιόν ατς τέμενος» (P.G. 35, 276A).
Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν περιγραφή γιος δέν λθε διά νά κάνη τόν πίσκοπο ες τήν πρωτεύουσα, οτε πολύ περισσότερο διά νά δημιουργήση Σύνοδο ρθοδόξων πισκόπων, λλά λθε διά νά θυσιασθ πέρ τς πίστεως καί νά συνδράμη ες τήν ποκατάστασί της.
ταν δέ μετά τούς γνες του μετεστράφη ες τήν ρθοδοξία μέγα μέρος το κλήρου καί το λαο καί μετά τούς πειρασμούς πού εχε πό τόν κυνικό φιλόσοφο Μάξιμο, γιος θέλησε νά ναχωρήση ες τήν γαπημένη του συχία. βιογράφος ναφέρει ες ατό τό σημεο τά ξς:
«Γρηγόριος δέ τ πλήθει τν πόνων πιεσθείς, καί πειρηκώς πρός τάς ποικίλας φροντίδας, οκαδε ετο, τά ξιτήρια τ λα προσφθεγξάμενος, νουθετήσας ατούς τηρεν τήν πίστιν, ν παρειλήφασιν, ργάζεσθαι τήν ρετήν, ν ατος ργ τε καί λόγ πέδειξεν. πειδή τούτων κουσαν κλρός τε καί λαός, μία βοή παρά πάντων ρθη, τήν κδημίαν το ποιμένος δυρομένων· ν τε δεν λεεινόν θέαμα, νδρας, γυνακας, νέους, γέροντας, λλογίμους καί μαθες, ρχοντας, διώτας, παντας ομωγ συμφών κατεχομένους, καί τήν ρφανίαν ο φέροντας· στε τινά, τήν φωνήν ραντα, τολμσαι επεν· “ Πάτερ, συνεκβάλλεις σεαυτ τήν Τριάδα”. Ταύτης κούσας τς φωνς γεννάδας, λώφησε τς ρμς, καί πέσχετο συμπαραμένειν ατος, μέχρις ν πισκόπων παρουσία (καί γάρ ν λπιζομένη) προβάλληται τινα τς πισκοπς ξιον, ς ατόν φροντίδων λευθερώσει, πιτρέψει τε μα τήν ξοδον. Οτως ον διελύθησαν τ ποσχέσει θαρρήσαντες, ρκ μέν ο βεβαιωθέντες, τ δέ παγί το τρόπου καταπιστεύσαντες» (P.G. 35, 285A).
γιος λοιπόν θέλησε νά ναχωρήση πό τήν πρωτεύουσα πρίν κόμη τοποθετηθ ρθόδοξος πίσκοπος ες ατήν. Κατεπείσθη δέ νά παραμείνη πό τίς παρακλήσεις καί τά δάκρυα κλήρου καί λαο καί πό τόν ρο τι θά γίνετο Σύνοδος ρθοδόξων πισκόπων: «...καί πέσχετο συμπαραμένειν ατος, μέχρις ν πισκόπων παρουσία (καί γάρ ν λπιζομένη) προβάλληται τινα τς πισκοπς ξιον, ς ατόν φροντίδων λευθερώσει, πιτρέψει τε μα τήν ξοδον».
δ ποκαλύπτεται λο τό βάθος τς ρθοδόξου Παραδόσεως, τό ποο βίωνε γιος καί συνίστατο ες τό τι μόνο πικείμενη Οκουμενική Σύνοδος το ρμοδία διά νά πιλύση τό θέμα τς κλογς καί τοποθετήσεως ρθοδόξου πισκόπου ες τήν θέσιν τν αρετικν.
ταν ν συνεχεί πέστρεψε πό τόν πόλεμο ατοκράτωρ Μ. Θεοδόσιος νεχείρισε ες τόν γιον τήν προστασίαν τς κκλησίας τς Κωνσταντινουπόλεως, παρ’ τι ο ρειανοί κόμη σαν σχυροί καί πειλοσαν στάσιν καί φόνους. βιογράφος περιγράφει τό γεγονός ς ξς:
«Το δέ πολέμου λωφήσαντος, ς πρός τούς σπερίους βαρβάρους συνέστη, καί κατά νον κβεβηκότος τ ατοκράτορι, δίκην τε ατούς εσπραξαμέν το θράσους ξίαν, αχμαλώτους τε λαβόντι καί φόρους τάξαντι τος ττημένοις, συνέβη παρεναι τ βασιλίδι, τος θριάμβοις πηρμέν καί γαυρουμέν· καί τηνικατα προσδέξασθαι τόν ρχιερέα Γρηγόριον ντίμως τε καί τν ατο πόνων παξίως, καί διαλέξει πλατυτέρ τό περί ατόν νδείξασθαι πρόθυμον, καί τέλος επεν· πάτερ, σοί τε καί τος δρσι τος σος δι’ μν Θεός γχειρίζει τήν κκλησίαν. δού δίδωμί σοι τόν οκον τόν ερόν καί τόν θρόνον”. δέ μακάριος, περιχαρείας πληρωθείς, σπασάμενος τόν ατοκράτορα, καί εχας μειψάμενος, ξει τν βασιλείων. Ο δέ ρειανοί (μέχρι γάρ το χρόνου τοδε τόν ερόν κατεχον οκον) παρετάττοντο ξιφήρεις, πέρ ατο πολεμεν ρημένοι πρός τόν μακάριον. Καί τόν μέν βασιλέα κέτευον μή φαιρεθναι τόν οκον, δεδοικότες ντιβαίνειν τ κράτει· τ δέ σί καί τος μετ’ ατο θάνατον πηπείλουν, δημοσί τε πλισθέντες, καί δί τινί ποθέμενοι, λάθρα προσελθόντι διά τν σπλάγχνων το ρχιερέως θεν τό ξίφος. Καί μέν σύστασις τν πολεμίων τοσαύτη» (P.G. 35, 289C).
Παρ’ λη τήν συμφωνία κλήρου, λαο καί ατοκράτορος γιος δέν θέλησε νά νθρονισθ ς ρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Προφανς περίμενε τήν σύγκλησι τς Συνόδου. βιογράφος ναφέρει δ τά ξς:
«...καί τ έρι φωτισθέντι α τν νθρώπων διάνοιαι τήν δυσθυμίαν ες φαιδρότητα συμμετέβαλον, τόν τε βασιλέα κέτευον γκαθιδρσαι τόν ρχιερέα τ θρόν. δέ μακάριος, μή βουλόμενος κεσε καθιδρυνθναι, ατός ν τοσούτοις κφωνεν πό τς γκρατείας καί τς σθενείας οχ οός τε ν, προσφωνε τ πλήθει διά τινος λέγων ατος· “τέκνα, νν καιρός εγνωμονοντας τήν χάριν μολογεν φ’ ος χαρίσατο μν Τριάς. Περί δέ το θρόνου εσαθις ναλαβώμεθα”. Τατα μέν λαός δεξάμενος, πραΰνετο· ατοκράτωρ δέ τς μετριότητος το νδρός κατεπλήττετο. Καί οτως μέν πανήγυρις διελύθη, εφροσύνην τε πλείστην παρασχομένου Χριστο καί σφάλειαν, στε κατευνασθναι τν τε πλων τήν παρασκευήν καί τς μανίας τό ζέον· ν δέ μόνον γυμνωθέν ξίφος ναιμωτί πάλι μβληθναι τ ξιφοθήκ» (P.G. 35, 292C).
ταν μετ’ λίγον συνλθε Β ́ Οκουμενική Σύνοδος πό τήν προεδρίαν κατ’ ρχάς το γ. Μελετίου, το μολογητο, πέδωσε τόν θρόνο τς Κωνσταντινουπόλεως, ες τόν γιον καί τόν γκατέστησε ες ατόν. ναφορά το βιογράφου ες τό σημεο ατό εναι ξς:
«πό δέ τόν καιρόν τοτον κ πάσης τς πό Ρωμαίων ρχς, πλήν Αγύπτου καί τς σπερίας, συνλθεν τν κατόν πεντήκοντα γία σύνοδος, ρχιερέα καταστσαι τ βασιλίδι πιστόν, καί τάς αρέσεις τάς ν τ μεταξύ τν ρειανικν χρόνων ναφυείσας ξωθσαι τς κκλησίας ψήφ οκουμενικς συνελεύσεως. Τά μέν ον κατά τν αρέσεων προωδοποίησεν μέγας Γρηγόριος κ πολλν τν χρόνων, σπερ θρας πιβούλους το ποιμνίου τς κκλησίας ποδιώκων· καί ατς δέ παρούσης τς γίας συνόδου, μοίως συνηγωνίσατο. δέ γία σύνοδος ατόν νεθρόνισεν, γεμόνα χουσα τόν μέγαν ποιμένα τς ντιοχέων, Μελέτιον, νδρα εσεβ μέν τ πίστει καί ν τος χρόνοις το ρειανικο κράτους ξελαθέντα τς κκλησίας, πλεστά τε κακοπαθήσαντα, συνέβη ξορί πολυχρονί παραδοθναι· τόν δέ τρόπον τί δε λέγειν, ποός τις πρχεν; γάρ ατός πρός τε ν καί δραστήριος, σώφρων, δίκαιος, νδρεος, σοφός, καί πρός πν τς ρετς κάλλος πεξεσμένος. Τούτου δέ εσηγήσει καί συμβουλί συνοδική ψφος κύρωσε τήν προεδρίαν τς βασιλίδος τ Γρηγορί. δέ, καίπερ τά λλα δυσχεραίνων πρός τήν πισκοπήν, πόθ μέντοι τς ποίμνης, καί τ νομίζειν, ε τς βασιλίδος κρατήσειε, δυνατός σεσθαι τάς ν κύκλ τς οκουμένης ριδας, σπερ πό σκοπις τινος καταμανθάνων, διαλύειν, καί πρός νωσιν μφον ταν χερον γειν διεστώσας τάς κκλησίας, ελετο δέξασθαι τήν πισκοπήν» (P.G. 35, 296Β).
λα ατά πού ναφέραμε πό τόν βίο το γ. Γρηγορίου το Θεολόγου προφανς διδάσκουν τά ντίθετα πό ατά πού πρεσβεύουν καί πράττουν σήμερα ο το Παλαιο μερολογίου. γιος δηλαδή οτε λθε ες τήν Κωνσταντινούπολι ς πίσκοπός της, οτε νεθρονίσθη ες ατήν πρίν τήν πόφασι τς Β ́ Οκουμενικς Συνόδου, οτε πολύ περισσότερο δημιούργησε Σύνοδο παράλληλο πρός τήν αρετικήν, λλά ντιθέτως ταν μφισβητήθηκε κλογή καί νθρόνισίς του πό κάποιους πισκόπους, ο ποοι λθον καθυστερημένα ες τήν Σύνοδο, πεχώρησε καί παραιτήθη το θρόνου, γενόμενος καί κ τούτου μέγα παράδειγμα πρός μίμησιν διά τό πς ποφεύγονται τά σχίσματα καί ο διχοστασίες.
Εναι παρομοιώδεις ο λόγοι του νώπιον τς Οκουμενικς Συνόδου μέ τούς ποίους, χάριν τς ποφυγς τν σχισμάτων, παραιτεται το θρόνου:
«Ε δέ τι μν γώ τς διαστάσεως ατιος, οκ εμί σεμνότερος ων το προφήτου. Βάλετέ με ες τήν θάλασσαν, καί παύσεται φ’ μν κλύδων τν ταραχν. Αρομαι παθεν τι ν βούλησθε, καίπερ θος ν, τς μν νεκεν μονοίας. Θρόνου ξώσατε, πόλεως πελάσατε. Μόνον τήν λήθειαν καί τήν ερήνην, ς Ζαχαρίας φησίν, γαπήσατε. ρρωσθε, εροί ποιμένες, καί τν μν πόνων μνημονεύοντες, μή πολήξητε. Τατα επόντος, αδώς τις ατούς εχε τος ερημένοις κατανυγέντας. μέν ον πί τήν Καππαδοκν βαδιούμενος ξει το συλλόγου, συμμιγής χαρ τε καί κατηφεί· τό μέν, τι τν πόνων νάπαυλαν ηρατο, τό δέ το ποιμνίου χάριν, πως ατό καταλείψειεν» (P.G. 35, 300Β).
βιογράφος του λοιπόν ναφέρει τι γιος γκατέλειψε τό ποίμνιο τό ποο δια Σύνοδος προηγουμένως το εχε μπιστευθ καί ατό το δημιούργησε θλίψι καί κατήφεια. ν δέ ερίσκετο κόμη ες τήν Κωνσταντινούπολι Σύνοδος ξέλεξε ρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως τόν Νεκτάριο. στάσις το γίου, σύμφωνα μέ τόν βιογράφο, το ξς: «νδημοντος δέ ατο τι τ βασιλίδι, καθίσταται ες τήν ατο κκλησίαν πό τς συνόδου Νεκτάριός τις πίσκοπος, Ταρσεύς πάρχων τς Κιλικίας. Ατός δέ προσκαλεσάμενος τόν κλρον καί τολαο τούς κκρίτους, νουθετήσας τε ατούς φυλάττειν τήν παρακαταθήκην τς πίστεως, καί τάς ντολάς το Θεο κατεργάζεσθαι, σπασάμενος, πολλά τε κινήσας πασι δάκρυα, τς δοιπορίας εχετο» (P.G. 35, 301Α). Ατός δηλαδή ν κοπίασε ξ λοκλήρου χάριν τς παναφορς το ποιμνίου ες τήν ρθοδοξία, τώρα ναχωρε χάριν τς μονοίας καί τς ποφυγς τν σχισμάτων.
Τά παραδείγματα πό τόν βίο το γίου Γρηγορίου το Θεολόγου, πό τά ποα διδασκόμεθα τόν τρόπο παναφορς κ τς αρέσεως ες τήν ρθοδοξία εναι πολλά. ναφέρεται πό τόν βιογράφον του τι μετά τήν ναχώρησί του πό τήν Κωνσταντινούπολι λθε ες τήν πατρίδα του Νανζιανζόν. Ες ατήν, πειδή λειπε ρκετά χρόνια, εχε πικρατήσει αρεσις το πολλιναρίου, ο δέ αρετικοί ατοί ες λην τήν περιοχή εχαν χειροτονήσει πισκόπους. φο γιος τήν πανέφερε ες τήν ρθοδοξία ρνήθηκε νά γίνη πίσκοπός της καί γκατέστησε λλον, νόματι Ελάλιον.
«Χρόνον δέ πλεστον τς πατρίδος ατο πολειφθέντος διά τήν ν τ βασιλίδι διατριβήν (δύο γάρ καί δέκα τη λόγος ατόν ν τ Βυζαντί πεποιηκέναι), συνέβη τν πολλιναρίου μαθητν τινας ες τήν δευτέραν παρχίαν τν Καππαδοκν πολλούς μέν ξαπατσαι τος λόγοις τς σεβείας, τολμσαι δέ μέχρι καί τοδε προσελθεν, στε καί πισκόπους ν τ χώρ χειροτονσαι, καί ατς δέ τς Ναζιανζο. Καθαίρει μέν ον τήν Ναζιανζόν το τοιούτου γους ς τάχιστα· λίαν δέ κετευόμενος προστναι τς πατρίδος, ο δέχεται τήν πισκοπήν (μάλα γάρ τόν σύχιον μετεδίωκε βίον)· καί τινα Ελάλιον τς Ναζιανζο ποιμένα κατέστησεν, ν σχεν γαν ν τος τιμίοις, θεραπεύοντά τε ατόν, καί μέτριον τό θος τυγχάνοντα» (P.G. 35, 301Β).
Καί δ εναι κατάδηλο τι γιος πρτα πανέφερε ες τήν ρθοδοξία τό ποίμνιο καί μετά τοποθέτησε πίσκοπο, προφανς μέ τήν συμφωνία το λαο καί τν λλων πισκόπων.
Σύμφωνα λοιπόν μέ λα ατά τά παραδείγματα πό τόν βίο το γ. Γρηγορίου το Θεολόγου πρτα γίνεται γνας ναντίον τς αρέσεως, ρχς γενομένης πό τς ποτειχίσεως πό τόν αρετικό πίσκοπο καί ν συνεχεί ες τόν τόπο καί τόν θρόνο το κθρονισθέντος αρετικο καθίσταται ρθόδοξος διά νομίμου Συνόδου καί μέ τήν συμφωνία το ρθοδόξου λαο. Ατή δός ποτελε, πως δεικνύουν ο βίοι τν γίων, καί τήν ρθόδοξον Παράδοσι ες τό θέμα ποκαταστάσεως το αρετικο πισκόπου καί ς κ τούτου τήν ποφυγή σχισμάτων καί παρατάξεων μέσα ες τήν κκλησία.
Ες τήν ποτείχισι μως, λόγ τς λλαγς το μερολογίου, κολουθήθηκε τελείως διαφορετική δός. πό τήν ρχή το γνος των ο ποτειχισθέντες λόγ τς λλαγς το μερολογίου ναζητοσαν γέτες πισκόπους, ο ποοι, δέν θά τίθεντο πικεφαλς το γνος μέ λες τίς συνέπειες τν διωγμν καί διώξεων, λλά θά ποκαθιστοσαν τήν διασαλευθεσαν πίστιν καί τήν καθ’ λα λειτουργία τς κκλησίας, ες τό τμμα ατό το λαο, τό ποο δέν δέχθη τήν λλαγή το μερολογίου. Ατή ποκατάστασις θά γίνετο μέ πρωτοφαν ες τά κκλησιαστικά δεδομένα τρόπο, χωρίς δηλαδή τήν συνοδική καταδίκη τς αρέσεως, χωρίς τήν μετάνοια τήν καθαίρεσι τν αρετικν πισκόπων, χωρίς τήν συμφωνία τν τοπικν κκλησιν καί χωρίς τήν νόμιμη μεταβίβασι τς ποστολικς διαδοχς. λα σα προαναφέρθησαν καταδεικνύουν τι ες τήν ποτείχισι λόγ τς λλαγς το μερολογίου, λλαξε Παράδοσις, τήν ποία διαχρονικς ξέφραζε ΙΕ ́ ερός Κανόνας τς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί δίδασκε, φ’ νός τήν κκλησιαστική πομάκρυνσι τν αρετικν ποιμένων πό τίς κκλησιαστικές θέσεις πού κατεχον καί φ’ τέρου τήν συνοδική καταδίκη τς αρέσεως. Ατό μως πού ποδεικνύει τόν κτροχιασμό ατς τς ποτειχίσεως εναι δημιουργία πολλν Συνόδων, μή χόντων μεταξύ των οδεμία κκλησιαστική πικοινωνία, Συνόδων ο ποες μία πολεμε τήν λλη, Συνόδων λληλοκαθαιρουμένων, ο ποες χουν να μόνο συνδετικό κρίκο καί κοινό γνώρισμα τήν μετά πάθους μμονή ες τό παλαιό μερολόγιο. Ατό ποτελε να εδος διότυπου Προτεσταντισμο μέ τή μόνη διαφορά, σέ θεωρητικό πίπεδο, τι στόν Προτεσταντισμό ο λεγόμενες κκλησίες θεωρονται κάθε μία μέρος τς «κκλησίας» καί μία συμπλήρωμα τς λλης, ν στό Παλαιό μερολόγιο κάθε μία Σύνοδος (κκλησία) θεωρε τόν αυτόν της κατ’ ποκλειστικότητα συνέχεια τς διαχρονικς κκλησίας καί τούς λλους ς πλανεμένους καί κτός κκλησίας, πως κριβς δηλαδή καί τούς κολουθοντες τό νέο μερολόγιο.
Διά τίς Συνόδους το Παλαιο μερολογίου θά δυνάμεθα νά σχυρισθομε, τι λειτουργε πνευματικός νόμος τς νταποδόσεως, ποος λέγει τι, πό ατό τό παράνομο τό ποο πράττεις, νομίζοντας τι πηρετες τόν Θεό, πό ατό καί θά τιμωρηθς. Ατή κατάστασις τν ντιμαχομένων Συνόδων, σως εναι μεγαλυτέρα πόδειξις διά τό τι ν καιρ αρέσεως δέν δημιουργομε αθαίρετα Σύνοδο, οτε κκλησία λειτουργε πως τόν καιρό τς ερήνης, οτε ποκαθιστάμεθα ες τούς θρόνους πρίν τήν ποκατάστασι τς πίστεως καί τή συνοδική καταδίκη τς αρέσεως, οτε δημιουργομε παράλληλες θέσεις πισκόπων. ν δέν εχε δημιουργηθ κατ’ ρχάς Σύνοδος ες τό Παλαιό ̈Ημερολόγιο, δέν θά πρχαν τά σχίσματα καί σωτερικός λληλοσπαραγμός.
θυμίου Τρικαμηνᾶ, Ἱερομονάχου, Διαχρονικ Συμφωνία τν γίων Πατέρων γι τ ποχρεωτικ το 15ου Κανόνος τς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περ Διακοπς Μνημονεύσεως πισκόπου Κηρύσσοντος π’ κκλησίας Αρεσιν (σελ.  248-257).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.