Ἡ ἑρμηνεία τῆς εἰκόνας τῆς Ἀναστάσεως

Γκότσης Χρῆστος

Ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει δύο τύπους:

 Ὁ ἕνας εἶναι ἡ κάθοδος τοῦ Χριστοῦ στὸν Ἅδη, ὁ δεύτερος εἰκονογραφικὸςτύπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ εἰκονίζει ἄλλοτε τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη στὸκενὸ Μνημεῖο καὶ ἄλλοτε τὸν ἄγγελο ποὺ «ἐπὶ τὸν λίθο καθήμενος»ἐμφανίστηκε στὶς Μυροφόρες.

 Ἀργότερα ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ τύπου αὐτοῦ πλουτίστηκε μὲ τὶςσκηνὲς τῆς ἐμφάνισης τοῦ Χριστοῦ στὴ Μαρία Μαγδαληνὴ (τὸ «Μὴ μουἅπτου») καὶ στὶς δύο Μαρίες (τὸ «Χαῖρε τῶν Μυροφόρων»).

Ὁ Λεωνίδας Οὐσπένσκη γράφει σχετικά: «Οἱ δύο αὐτὲς συνθέσειςχρησιμοποιοῦνται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς εἰκόνες τῆς Ἀναστάσεως.

Στὴν παραδοσιακὴ ὀρθόδοξη ἁγιογραφία ἡ πραγματικὴ στιγμὴ τῆςἈνάστασης τοῦ Χριστοῦ οὐδέποτε ἀπεικονίστηκε. Τόσο τὰ Εὐαγγέλια, ὅσοκαὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, σιγοῦν γιὰ τὴ στιγμὴ αὐτὴ καὶ δὲ λένε πῶς ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, πράγμα ποὺ δὲν κάνουν γιὰ τὴν Ἔγερση τοῦΛαζάρου. Οὔτε ἡ εἰκόνα δείχνει αὐτό. Ἡ σιγὴ αὐτὴ ἐκφράζει καθαρὰ τὴδιαφορὰ ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν δύο γεγονότων. Ἡ Ἔγερση τοῦ Λαζάρουἦταν ἕνα θαῦμα, τὸ ὁποῖο μποροῦσαν ὅλοι νὰ κατανοήσουν, ἐνῶ ἡἈνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀπρόσιτη σὲ ὁποιαδήποτε ἀντίληψη...
 Ὁἀνεξιχνίαστος χαρακτήρας τοῦ γεγονότος αὐτοῦ γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ

καὶ συνεπῶς τὸ ἀδύνατο τῆς ἀπεικόνισής του εἶναι ὁ λόγος ποὺ

ἀπουσιάζουν εἰκόνες αὐτῆς ταύτης τῆς Ἀναστάσεως. Γι᾿ αὐτὸ στὴν

Ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ὑπάρχουν δύο εἰκόνες, ποὺ ἀντιστοιχοῦν στὴ

σημασία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ καὶ ποὺ συμπληρώνουν ἡ μία τὴν ἄλλη. Ἡ

μία εἶναι συμβολικὴ παράσταση. Ἀπεικονίζει τὴ στιγμὴ ποὺ προηγήθηκε

τῆς θεόσωμης Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ – τὴν Κάθοδο στὸν Ἅδη, ἡ ἄλλη τὴ

στιγμὴ ποὺ ἀκολούθησε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὴν

ἱστορικὴ ἐπίσκεψη τῶν Μυροφόρων στὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ».

Τὰ παραπάνω συμφωνοῦν καὶ μὲ τὰ ἀναστάσιμα τροπάρια τῆς

Ἐκκλησίας μας, ποὺ ὑπογραμμίζουν τὸ ἀνεξιχνίαστο μυστήριο τῆς

Ἀναστάσεως καὶ τὸ παραλληλίζουν μὲ τὴ Γέννηση τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν

Παρθένο καὶ τὴν ἐμφάνισή του στοὺς μαθητὲς μετὰ τὴν Ἀνάσταση

(«Προῆλθες ἐκ τοῦ μνήματος, καθὼς ἐτέχθης ἐκ τῆς Θεοτόκου». «Ὥσπερ

ἐξῆλθες ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου, οὕτως εἰσῆλθες καὶ τῶν θυρῶν

κεκλεισμένων πρὸς τοὺς μαθητάς σου»).

Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς παραπάνω δύο τύπους τῆς Ἀναστάσεως, συναντᾶμε

στοὺς ναούς μας κι ἄλλο τύπο: αὐτὸν ποὺ δείχνει τὸ Χριστὸ γυμνό, μ᾿ ἕνα

μανδύα ριγμένο, πάνω του νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸν Τάφο κρατώντας κόκκινη

σημαία. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ δὲν εἶναι ὀρθόδοξη, ἀλλὰ δυτική. Ἐπικράτησε

στὴν Ἀνατολή, ὅταν ἡ ὀρθόδοξη ἁγιογραφία ἀποκόπηκε ἀπὸ τὶς ρίζες της,

τὴ βυζαντινὴ παράδοση, λόγω τῆς ἐπικράτησης τῆς ζωγραφικῆς τῆς

Ἀναγέννησης. Ὑποστηρίχθηκε πὼς «ἡ μεγάλη προτίμηση γιὰ τὴν

δυτικότροπη ἀπόδοση τῆς Ἀναστάσεως ὀφείλεται, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ

στὴν ἐπίδραση τῶν προσκυνητῶν τῶν Ἁγίων Τόπων, γιατί πάνω ἀπὸ τὴν

εἴσοδο τοῦ Παναγίου Τάφου βρισκόταν παρόμοια (δυτικότροπη) εἰκόνα

τῆς Ἀναστάσεως, πού, ἀντιγραφόμενη στὰ διάφορα ἐνθύμια τῶν

προσκυνητῶν, ἔγινε ὑπόδειγμα γιὰ πολλοὺς ζωγράφους. Ὥστε μποροῦμε

νὰ ποῦμε πώς, ὁ συγκεκριμένος εἰκονογραφικὸς τύπος, διαδόθηκε τόσο

ἀπὸ τὴ δυτικὴ τέχνη, ὅσο καὶ ἀπ᾿ τοὺς Ἁγίους Τόπους» (Εἰκόνες τῆς

κρητικῆς τέχνης... σ. 357).

Παρακάτω θὰ παρουσιάσουμε καὶ θὰ ἀναλύσουμε τὴν εἰκόνα τῆς

Ἀναστάσεως, ποὺ λέγεται καὶ «Ἡ εἰς ᾍδου Κάθοδος, γιατὶ εἶναι ἡ γνήσια

εἰκὼν τῆς Ἀναστάσεως, ἣν παρέδωσαν ἡμῖν οἱ παλαιοὶ ἁγιογράφοι,

σύμφωνος μὲ τὴν ὑμνωδίαν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐκφράζει δὲ διὰ τῆς

ζωγραφικῆς ὅσα ἱερὰ καὶ συμβολικὰ νοήματα ἐκφράζει ἰδίᾳ τὸ

πασίγνωστον καὶ ὑπὸ πάντων ψαλλόμενον, ἀπὸ παίδων ἕως γερόντων,

τροπάριον, «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ

τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος» (Φ. Κόντογλου).

Περιγραφὴ τῆς εἰκόνας

Στὴ βάση τῆς εἰκόνας ἀνάμεσα σὲ ἀπότομους βράχους, ἀνοίγεται μία

σκοτεινὴ ἄβυσσος. Διακρίνουμε τίς μαρμάρινες σαρκοφάγους, τίς πύλες

τῆς κολάσεως μὲ τίς σκόρπιες κλειδαριές, καρφιὰ καὶ κλεῖθρα, καθὼς καὶ

τίς μορφὲς τοῦ σατανᾶ καὶ τοῦ Ἅδη μὲ τὰ φοβισμένα πρόσωπα καὶ τὰ

γυάλινα μάτια. Εἶναι τὰ «κατώτατα τῆς γῆς», «τὰ ταμεῖα τοῦ ᾍδου», ὅπου

κατέβηκε ὁ Κύριος γιὰ νὰ κηρύξει τὴ σωτηρία «τοῖς ἀπ’ αἰῶνος ἐκεῖ

καθεύδουσι».

Πάνω ἀπὸ τὸ σπήλαιο, στὸ κέντρο τῆς εἰκόνας, προβάλλει ὁ νικητὴς τοῦ

θανάτου, ὁ Χριστός. Ὁ φωτοστέφανος τῆς κεφαλῆς του, τὰ χρυσοκόκκινα

ἱμάτιά του ποὺ ἀκτινοβολοῦν, καὶ ἡ θριαμβευτικὴ ὄψη τοῦ προσώπου του

ἐναρμονίζονται πλήρως μὲ τὸ δίστιχο τῆς πασχαλινῆς ἀκολουθίας:

Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πύλην Ἅδου μόνος,

Λαβὼν ἀνῆλθε πολλά τῆς νίκης σκῦλα (=λάφυρα).

Ὁ Χριστὸς ἐπιστρέφει τροπαιοῦχος ἀπὸ τὴ μάχη του μὲ τὸν ἅδη

κρατώντας τὰ πρῶτα λάφυρα τῆς νίκης. Εἶναι ὁ Ἀδὰμ ποὺ τὸν κρατάει

ἀπὸ τὸ χέρι, ἐνῶ ἐκεῖνος γονατιστὸς τὸν κοιτάζει εὐχαριστιακά. Πίσω του

ἡ Εὔα μὲ κατακόκκινο μαφόριο καὶ κοντά της οἱ δίκαιοι, ποὺ περίμεναν μὲ

πίστη τὴν ἔλευση τοῦ Λυτρωτῆ. Ἀνάμεσά τους ὁ Ἄβελ ποὺ πρῶτος

γεύτηκε τὸν θάνατο. Στὴν ἀριστερὴ πλευρὰ εἰκονίζονται οἱ βασιλεῖς καὶ

οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Δαβίδ, Σολομών, Μωυσῆς, Πρόδρομος

κ.ἄ. Ὅλοι αὐτοὶ ἀναγνώρισαν τὸ Λυτρωτὴ ὅταν κατέβηκε στὸν ἅδη καὶ

προετοίμασαν τὸ κήρυγμά του, ὥστε νὰ βρεῖ ἀνταπόκριση στὶς ψυχὲς τῶν

κεκοιμημένων.

Σὲ μερικὲς εἰκόνες ἡ παράσταση τοῦ τροπαιούχου Κυρίου εἶναι πιὸ

ἐκφραστική, γιατὶ σ᾿ αὐτὲς ὁ Κύριος κρατάει στὸ χέρι του τὸ ζωηφόρο

Σταυρό, τῆς εὐσεβείας τὸ «ἀήττητον τρόπαιον», μὲ τὸν ὁποῖο

καταργήθηκε ἡ δύναμη καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου.

Ἀλλοῦ ἔχουμε στὸ ἐπάνω μέρος τῆς εἰκόνας δύο ἀγγέλους ποὺ κρατοῦν

στὰ χέρια τοὺς τὰ σύμβολα τοῦ Πάθους καὶ στὸ σπήλαιο τὸ θάνατο νὰ

παριστάνεται μὲ γέροντα ἁλυσοδεμένο. Εἶναι δεμένος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους

μὲ τὰ ἴδια δεσμά, μὲ τὰ ὁποῖα εἶχε δέσμιο καὶ ὑποχείριο τὸ γένος τῶν

ἀνθρώπων.

Τὴν παράσταση κλείνουν δύο γκρίζοι βράχοι μὲ ἐπίπεδους ἐξῶστες καὶ οἱ

ἐπιγραφές: «Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» καὶ «ΙΣ ΧΣ».

Ὡραῖα παρατηρήθηκε, πὼς «ἡ σύνθεση τῆς εἰκόνας εἶναι βαθιὰ

μελετημένη, ἀκόμα καὶ στὶς μικρότερες λεπτομέρειές της. Ὅλα, ἀπὸ τὸ

σχῆμα τῶν βράχων στὸ δεύτερο ἐπίπεδο ὡς καὶ τὶς ἀναλογίες τῶν

χρωμάτων, περιέχουν ἕνα βαθύτερο νόημα καὶ ὑπακούουν σ’ ἕνα γενικὸ

σχέδιο. Ἡ εἰκαστικὴ ἀπεικόνιση τοῦ ἀπόκρυφου κειμένου ἀποκτᾶ

συμβολικὸ χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, ὅμως, δὲν χάνεται ἡ σχέση μὲ τὰ

συγκεκριμένα ἐπεισόδια τοῦ κειμένου»
(Εἰκόνες τῆς κρητικῆς τέχνης..., σ.327).

(«Ὁ Μυστικὸς Κόσμος τῶν Βυζαντινῶν Εἰκόνων», Γκότσης Χρῆστος,

Ἔκδ. Ἀποστολικῆς &ιακονίας)

 

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟΝ, ΙΩΝΑ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ, ΕΝΟΣ ΑΝΥΠΑΚΟΥΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟΝ, ΙΩΝΑ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ, ΕΝΟΣ ΑΝΥΠΑΚΟΥΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΙΩΝΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΗΜΙΚΥΚΛΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ «ΠΡΟΦΗΤΩΝ»

Μεγάλο Σάββατο· κι εκεί στην ησυχία του «κελιού» μου, ξαναδιάβαζα ένα από τα αναγνώσματα της ημέρας: του Ιωνά, που αντί να κηρύξει στους Νινευΐτες, όπως του είπε ο Θεός, κρύφτηκε στο αμπάρι ενός πλοίου. Και χωρίς να το θέλω, από μόνη της η σκέψη προχωρούσε σε σύγχρονες αναγωγές: Η ανυπακοή του Ιωνά, που με την παιδαγωγία του Κυρίου μετετράπη σε υπακοή· και η φαινομενική υπακοή σύγχρονων τινών προφητών-κληρικών-πολιτικών σε εντολές προϊσταμένων τους και δημοκρατικές αρχές, που στην πραγματικότητα συνιστά ανυπακοή στον Θεό και την δημοκρατία.

Και η μεν πορεία του Ιωνά, αποτέλεσε ένα ολοκληρωμένο κύκλο, η δε πορεία συγχρόνων διαδόχων του, έχει σταματήσει στο ημικύκλιο. Έτσι το ιερό κείμενο για τον Ιωνά, πήρε μέσα μου την παρακάτω παράξενη μορφή. Αν είναι ανίερη η αναγωγή, θα το κρίνετε εσείς.

1. ΚΑΙ εγένετο λόγος Κυρίου προς τον προφήτην Ιωνάν, ήτοι προς τους σύγχρονους ιερείς και προφήτες.

2. πορεύθητε εις πόλεις και κηρύξατε, ότι ανέβη προς με η ασέβεια αυτών και οι αιρέσεις αυτών.

3. και εσκέφθησαν τινές σύγχρονοι προφήτες –μεγαλόσχημοι Επίσκοποι και ιερείς: βαρύ το καθήκον που μας επρόσταξε να κάνουμε ο Κύριος· πως είναι δυνατόν να αντιταχθούμε προς τους ηγέτες της Νέας Τάξης και του Οικουμενισμού; Πρέπει να το αποφύγωμεν αυτό; Και εσκέφθησαν έτσι, διότι το επιπολάζον ρεύμα του Οικουμενισμοῦ είχε διαβρώσει τις συνειδήσεις τους· «ηγάπησαν γαρ την δόξαν των ανθρώπων μάλλον ήπερ την δόξαν του Θεού».

4. Και αφέντες το ποίμνιο αυτών εις χείρας των Οικουμενιστών, εγκατέλειψαν το πλοίον της Εκκλησίας και εισήλθον εις εκείνο του πράσινου Πατριάρχου, δικαιολογούμενοι πως τοιουτοτρόπως δείχνουν σεβασμόν και κάνουν υπακοήν εις τον εκπρόσωπον του Κυρίου, στην πραγματικότητα όμως, φεύγοντες εκ προσώπου Κυρίου.

5. και Κύριος εξήγειρε πνεύμα μέγα εις την θάλασσαν, και εγένετο κλύδων μέγας εν τη θαλάσση, και το πλοίον της Εκκλησίας (και της πατρίδος) εκινδύνευε του συντριβήναι. και εφοβήθησαν οι απλοί πιστοί, και εκβολήν εποιήσαντο των εν τω πλοίω χρυσοποίκιλτων αμφίων και ράβδων και μιτρών και εγκολπίων και των αλλων δεσποτικών και εξουσιαστικών εξαρτημάτων εις την θάλασσαν του κουφισθήναι απ΄ αὐτῶν.

6. Οι Επίσκοποι, όμως και οι ιερείς, εκρύβοντο εις το αμπάρι του πλοίου και εκεί εκάθευδαν και έρρεγχαν.

7. και προσήλθον προς αυτούς τινές και είπον αυτοίς· τι υμείς ρέγχετε; ανάστητε και επικαλέσθητε τον Θεόν, και εκδιώξατε εκ του πλοίου πάντα μολυσμόν, όπως διασώση ο Θεός ημάς και υμάς και ου μη απολώμεθα.

8. και αναβάντες ύστερον εις το κατάστρωμα του πλοίου, είπεν έκαστος προς τον πλησίον αυτού· δεύτε βάλωμεν κλήρους και επιγνώμεν τίνος ένεκεν η κακία αύτη εστίν εν ημίν; και έβαλον κλήρους, και έπεσεν ο κλήρος επί τους συνεργάτας του Πατριάρχου και τους συμβιβασθέντας προς αυτόν. 8 Και είπον προς αυτούς· τι ποιήσομεν ημίν και κοπάσει η θάλασσα αφ ἡμῶν; ότι η θάλασσα επορεύετο και εξήγειρε μάλλον κλύδωνα.

9. και τότε ηκούσθησαν πολλαί φωναί Πατέρων Αγίων λεγόντων· 13 άρατε αυτούς και εμβάλατε εις την θάλασσαν, εκτός της νηός της Εκκλησίας και κοπάσει η θάλασσα αφ ὑμῶν·

10. και έλαβον αυτούς και εξέβαλαν εις την θάλασσαν, και εσταμάτησε η θάλασσα εκ του σάλου αυτής.

11. και εφοβήθησαν οι πιστοί φόβω μεγάλω και έθησαν θυσίαν τω Κυρίω και ηύξαντο τας ευχάς.

12. Και οι εκβληθέντες εις την θάλασσαν διεσώθησαν και ναυλώσαντες άλλο υπερσύγχρονο πλοίο, έπλεαν κατά της νηός της Εκκλησίας έχοντες θυμόν μέγα κατά των πιστών, οίτινες εξέβαλον αυτούς εις την θάλασσαν.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

και καλή λευτεριά από ανυπάκουους προφήτες και εθελόδουλους πολιτικούς

Κ.Ε., Εκπαιδευτικός

Πηγή: trelogiannis

Για τις πέντε πληγές του Χριστού

Για τις πέντε πληγές του Χριστού

(Αγίου Νικόλαου Βελιμίροβιτς)

Μου γράφεις ότι άκουσες από ηλικιωμένες γυναίκες κάποιο παραμύθι για τις πέντε πληγές του Ιησού, και ρωτάς που βρέθηκε αυτό το παραμύθι;

Διαβάστε την Καινή Διαθήκη! Μην ντροπιάζεστε μπροστά στον ουρανό και τη γη με τη άγνοια της πίστης σας! Αφήστε στην άκρη όλες τις άλλες σπουδές και αναγνώσματα μέχρι να μάθετε πρώτα αυτό που είναι το πιο σημαντικό και πιο σωτήριο. Πρώτα έρχεται η επιστήμη περί πίστεως και κατόπιν οι υπόλοιπες σπουδές…

Οι πέντε πληγές του Ιησού δεν είναι λόγια αλλά φοβερή πραγματικότητα. Γι αυτό είναι καλύτερα να τις γνωρίζουμε και από τα λόγια. Δυο πληγές στα χέρια, δυο πληγές στα πόδια και μία στα πλευρά. Όλες από μαύρο σίδερο και ακόμα περισσότερο από την κατάμαυρη ανθρώπινη αμαρτία. Τρυπημένα τα χέρια που ευλόγησαν. Τρυπημένα τα χέρια που περπάτησαν και οδήγησαν στη μόνη ορθή οδό. Τρυπημένο στο στήθος, από το οποίο ξεχυνόταν πύρινη ουράνια αγάπη στα παγωμένα ανθρώπινα στήθη.

Επέτρεψε ο Υιός του Θεού, να Του τρυπήσουν τα χέρια εξαιτίας των αμαρτιών πολλών χεριών – δάση χεριών – τα οποία φόνευσαν, έκλεψαν, έκαψαν, άρπαξαν, παγίδευσαν, βιαιοπράγησαν. Και να του τρυπήσουν τα πόδια για τις αμαρτίες πολλών ποδιών – δάση ποδιών – που περπάτησαν στο κακό, σύλησαν την αθωότητα, καταπάτησαν το δίκαιο, μόλυναν τα ιερά και πάτησαν την καλοσύνη. Και του τρύπησαν το στήθος εξαιτίας πολλών πετρωμένων καρδιών – νταμάρια καρδιών – στις οποίες γεννήθηκε κάθε μοχθηρία και κάθε ασέβεια και οι ιερόσυλοι λογισμοί και οι κτηνώδεις επιθυμίες και στις οποίες μέσα από όλους τους αιώνες σφυρηλατήθηκαν κολασμένα σχέδια αδελφού εναντίον αδελφού, γείτονα εναντίον γείτονα, ανθρώπου εναντίον του Θεού.

Τα χέρια του Ιησού τρυπήθηκαν για να θεραπευθούν του καθενός τα χέρια από τα αμαρτωλά έργα. Τα πόδια του Ιησού τρυπήθηκαν για να επιστρέψουν καθενός τα πόδια από τους αμαρτωλούς δρόμους. Το στήθος του Ιησού τρυπήθηκε για να πλυθεί κάθε καρδιά από τις αμαρτωλές επιθυμίες και σκέψεις.

Όταν ο απαίσιος Κρόμβελ, δικτάτορας της Αγγλίας, άρχισε να αρπάζει την περιουσία των μονών και έκλεινε τα μοναστήρια, έγινε σε ολόκληρη την αγγλική χώρα μία θορυβώδης λιτανεία από μερικές χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές σε ένδειξη της λαϊκής αποδοκιμασίας. Μπροστά πήγαιναν σημαιοφόροι με την επιγραφή στις σημαίες : «Οι πέντε πληγές του Ιησού» και έψελναν ύμνους εκκλησιαστικούς και τελούσαν λειτουργίες πρός τον Θεό στούς αγρούς. Φοβήθηκε ο απαίσιος δικτάτορας πολύ και περισσότερο φοβήθηκε εκείνες τις σημαίες παρά ότιδήποτε άλλο και μείωσε τη βιαιοπραγία του.

Οι πέντε πληγές του Ιησού ας σου μάθουν, να φροντίζεις τις πέντε αισθήσεις σου για τον ζώντα Θεό.

Οι πέντε πληγές του Ιησού είναι πέντε πηγές πεντακάθαρου αίματος, με το οποίο πλύθηκε το ανθρώπινο γένος και αγιάσθηκε η γη. Απ’ αυτές τις πέντε πληγές χύθηκε όλο το αίμα του Δίκαιου, όλο μέχρι την τελευταία σταγόνα. Ο Θαυματουργός Κύριος, που ήξερε να πολλαπλασιάσει τους άρτους και με πέντε άρτους να χορτάσει πέντε χιλιάδες πεινασμένους, πολλαπλασιάζει εκείνο το πεντακάθαρο αίμα Του και μ’ αυτό τρέφει και ενώνει σε χιλιάδες ναούς πολλά εκατομμύρια πιστών. Αυτό είναι η Θεία Κοινωνία.

Τη Μ. Παρασκευή πλησίασε ψυχικά μαζί με την Παναγία Θεομήτορα κάτω από το Σταυρό για να σε πλύνει εκείνο το ζωοποιό αίμα από τις πέντε πληγέ του Ιησού. Για να μπορείς με την καθαρισμένη και αναζωογονημένη ψυχή να φωνάξεις την Κυριακή μαζί με τις Μυροφόρες: Χριστός Ανέστη!

Πηγή: Ἀκτίνες

Phg;hQ  A

Πατριαρχική Πράξη καθαιρέσεως ἀπὸ τὴν Ἀρχιερωσύνη

τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα

Apr 9, 2012

Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου μὲ τὴν ὁποία καθαιρεῖται ἀπὸ τὴν Ἀρχιερωσύνη καὶ ἐπαναφέρεται στὶς τάξεις τῶν μοναχῶν ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας, κοινοποιήθηκε σήμερα 29/4/2012 καὶ ἐπισήμως, ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τῆς περὶ Αὐτὸν Ἁγίας καὶ Ἱερὰς Συνόδου εἰς τὴν ὁποίαν ὑπήγετο ὁ ὡς ἄνω Μητροπολίτης.

Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερὰς Συνόδου δημοσιεύεται στην ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Πατριαρχείου:

«Ἐπειδὴ τοίνυν καὶ ὁ ἐκ τῶν κληρικῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας, τοιοῦτος καταφρονητὴς μὲν τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ Δογματικῶν Ὁρῶν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, λυμεὼν τῆς Ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως κατεδείχθη, ἀνυπακούσας πρὸς τάς διατάξεις καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καὶ εἰσηγητὴς γενόμενος τῆς κακοδόξου «βαπτισματικῆς –λεγομένης- θεολογίας» ἀφαιρέσας δὲ καίρια καὶ οὐσιαστικὰ στοιχεῖα τῆς σωτηριώδους Πίστεως τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας καὶ παραδοὺς ταῦτα εἰς ἑτέραν «ἐκκλησίαν» καὶ τὸν ἀρχηγὸν αὐτῆς Πάπαν..., περὶ ὧν ἁπάντων ὑπέβαλε τῇ Ἐκκλησίᾳ πλειὰς ἐπισκόπων ἱερέων, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, ἡ Μετριότης ἡμῶν μετὰ τῶν περὶ ἡμᾶς Ἱερωτάτων Μητροπολιτῶν καὶ ὑπερτίμων, τῶν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητῶν ἀδελφῶν καὶ συλλειτουργῶν, περὶ τοῦ τοιαύτην ἀντιπειθαρχικὴν καὶ τοῦτ' αὐτὸ ἀνταρτικὴν κατὰ τῆς ἰδίας αὐτοῦ Ἐκκλησίας συμπεριφορὰν καὶ ψυχώλεθρον διὰ τὸ Ὀρθόδοξον πλήρωμα καὶ γενικῶς διαγωγὴν καὶ πολιτείαν ἐπιδειξαμένου ἀναξίου τούτου Ἀρχιερέως κρίναντες καὶ Συνοδικῶς διασκεψάμενοι, ἔγνωμεν, συμφώνως τοῖς θείοις καὶ ἱεροὶς κανόσι ... καθυποβαλεῖν αὐτὸν τῇ ἐσχάτῃ ποινῇ τῆς ἀπὸ τοῦ ἀρχιερατικοῦ βαθμοῦ καθαιρέσεως, καὶ εἰς τὴν τάξιν τῶν μοναχῶν τοῦτον καταβιβάσαι καὶ ἐπαναγαγεῖν (...)».

Τὸ περιεχόμενο τοῦ παραπάνω κειμένου εἶναι ἀνύπαρκτο. Αὐτό, ὅμως, ἔπρεπε να ἐκδοθεῖ, ἀντὶ τοῦ ἐν συνεχείᾳ παρατιθεμένου  πραγματικοῦ  κειμένου, ποὺ δημοσίευσε τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἱστολόγιο Amen.gr.

Τὸ παραπάνω, λοιπόν, κείμενο εἶναι μὲν ἐλαφρῶς παραποιημένον, ἀλλ’ ἀποτυπώνει τὴν ἀλήθεια. Πρὶν τὴν καθαίρεση τοῦ κληρικοὺ Νείλου Βατοπαιδινοῦ, τοῦ ὁποίου τὰ παραπτώματα εἶναι δευτερευούσης σημασίας καὶ ἀποτελοῦν παρωνυχίδα ἐν σχέσει μὲ ἐκεῖνα τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ζηζιούλα, ἀλλὰ καὶ τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, οἱ ἐναντίον τοῦ ὁποίου κατηγορίες πιστῶν ἔπρεπε νὰ ἐξετασθοῦν  καὶ νὰ καθαιρεθεῖ ὁ μητροπολίτης Περγάμου κ. Ζηζιούλας. Διότι ὁ κ. Ζηζιούλας (καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος) πταίουν εἰς καίρια καὶ οὐσιώδη θέματα Πίστεως καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο βρῆκε τὴν Μ. Ἑβδομάδα νὰ ἀνακοινώσει τὴν καθαίρεση αὐτή.

Στὴ συνέχεια δημοσιεύουμε τὴν πραγματικὴ εἴδηση, ἀφοῦ ὁ σκοπὸς τῆς δημοσιεύσεως αὐτῆς δὲν εἶναι ἡ παραπλάνηση, ἀλλὰ –ἔστω μὲ αὐτὸν τὸν ἀδόκιμο τρόπο– ἡ συνειδητοποίηση τοῦ προβλήματος πώς: ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἔπρεπε να τιμωρηθοῦν, ὡς ἀλλοιώνοντες τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ αἱρετίζοντες, ἔχουν στὰ χέρια τους τὴν ἐξουσία καὶ κάνουν χρήση τῶν Ἱερῶν Κανόνων μονομερῶς κατὰ τῶν ἄλλων.

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ “ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ”

«Πράξη καθαιρεσέως από την Ιερωσύνη κληρικού της Ι.Μ.Ιταλίας

Apr 9, 2012, Γραφείο Ειδήσεων http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=9011

Η απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Θρόνου με την οποία καθαιρείται από την Ιεροσύνη και επαναφέρεται στις τάξεις των μοναχών ο π. Νείλος Βατοπαιδινός κοινοποιήθηκε σήμερα και επισήμως στην Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας και Μελίτης, στην οποία εκκλησιαστικώς υπάγεται ο παραπάνω μοναχός.

Η απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου δημοσιεύεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης...

«Επειδή τοίνυν καί ο εκ των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης Αρχιμανδρίτης Νείλος Βατοπαιδινός, τοιούτος καταφρονητής μεν του ιδίου Επισκόπου, λυμεών δε της Ορθοδόξου κανονικής τάξεως κατεδείχθη, αποστάς εκ της κανονικής αυτού εκκλησιαστικής αρχής, ανυπακούσας προς τόν κανονικόν Επίσκοπον, αφαιρέσας δε εκκλησιαστικήν περιουσίαν και παραδούς ταύτην εις ετέρους, περί ων απάντων υπέβαλε τη Εκκλησία ο οικείος Μητροπολίτης Ιταλίας και Μελίτης κύριος Γεννάδιος, η Μετριότης ημών μετά των περί ημάς Ιερωτάτων Μητροπολιτών καί υπερτίμων, των εν Αγίω Πνεύματι αγαπητών αδελφών και συλλειτουργών, περί του τοιαύτην αντιπειθαρχικήν καί τουτ' αυτό ανταρτικήν κατά του ιδίου Επισκόπου συμπεριφοράν και ψυχώλεθρον διά τό Ορθόδοξον πλήρωμα και γενικώς διαγωγήν και πολιτείαν επιδειξαμένου αναξίου τούτου κληρικού κρίναντες καί Συνοδικώς διασκεψάμενοι, έγνωμεν, συμφώνως τοίς θείοις καί ιεροίς κανόσι ... καθυποβαλείν αυτόν τη εσχάτη ποινή της από του ιερατικού βαθμού καθαιρέσεως, και εις την τάξιν των μοναχών τούτον καταβιβάσαι και επαναγαγείν (...)», σημειώνεται στην απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Θρόνου».

Μητροπολίτης Πειραιώς και Πατριάρχης Βαρθολομαίος

ΘΕΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ

Από καιρού εις καιρόν τολμώ κάποιους σχολιασμούς εκκλησιαστικών γεγονότων, για να ενώσω την φωνήν μου μετ’ εκείνων, που καθημερινώς δίδουν την μάχη στην πρώτη γραμμή.

Θλίψις άφατη πλημμυρίζει την καρδιά κάθε πιστού, όταν βλέπει τους εις τύπον και τόπον Χριστού επισκόπους να ευτελίζουν το αξίωμά τους και τις όποιες «γενναίες» ίδιες ενέργειες. Γιατί δυστυχώς η συνέχεια αποδεικνύει, ότι μόνο γενναιότητα δεν μπορεί να χαρακτηρισθούν οι ενέργειές τους αυτές. Ούτε διάκριση.

Σ’ αυτήν την κατηγορία εμπίπτει και ο Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, του οποίου η ενέργεια, να διεξάγει Ημερίδα κατά της αιρετικής μεταπατερικής θεολογίας, εγέμισεν ελπίδας και χαράν την καρδία πολλών πιστών.

Όμως, πριν καλά-καλά «στεγνώσει το μελάνι» των ανακοινώσεων δια τα περί την Ημερίδα, έκπληκτοι διαβάσαμε την κολακευτικήν επιστολή του προς τον Πατριάρχην, τον Πατριάρχην που εις την Ημερίδα εζωγραφήθη ως ο πρωταίτιος των αιρετικών ανοιγμάτων.

Κατόπιν, ήλθε η επιστολή του Πατριάρχου προς την Ι. Σύνοδον, δια της οποίας ζητούσε την καρατόμησιν του Πειραιώς και όσων πιστών κινούνται στο ίδιο με αυτόν πνεύμα.

Ο Πειραιώς προς στιγμήν εσιώπησε. Άλλοι όμως συνοδοιπόροι του τον υπεστήριξαν, εκτιθέμενοι σε ποικίλους κινδύνους.

Και ήλθε η χθεσινή ημέρα, κατά την οποίαν επληροφορήθημεν ότι ο Πειραιώς από την Ι. Μ. Φιλοθέου, όπου ελειτούργησεν, ωμίλησε με πολύν σεβασμόν διά το πρόσωπον του αιρετικού Πατριάρχου και τον εμνημόνευσεν κατά την Θείαν Λειτουργίαν!

Ως εκ τούτου δύο τινά συμβαίνουν: Ή ότι ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ, δεν περιελάμβανε στα αναθέματα που εκφώνησε κατά την Κυριακήν της Ορθοδοξίας τον Πατριάρχην, αρχηγόν της αιρέσεως του Οικουμενισμού, όπως πολλοί τον αποκαλούν (και τότε προκύπτει αμείλικτο το ερώτημα: άρα ποιούς θεωρεί ως αιρετικούς οικουμενιστάς και ποιούς αναθεμάτισε;), ή ότι ανέκρουσεν πρύμναν, και πρό του φόβου καθαιρέσεώς του, έπλεξεν το εγκώμιον του Πατριάρχου και μνημόνευσε έναν αιρετικό κατά την ως άνω Θείαν Λειτουργίαν εις την Ι. Μ. Φιλοθέου εις το Άγιον Όρος!

Την τρίτη σκέψη, την οποίαν τινές υποστηρίζουν, ότι ο Πειραιώς «παίζει παιχνίδι», αποφεύγω να την συζητήσω.

Σεβασμιώτατε, Πειραιώς, γιατί αδικείτε τον εαυτόν σας και εμπαίζετε τους πιστούς, οι οποίοι εστηρίχθησαν επάνω σας ως εις Λέοντα;

Λεόντιος Διονυσίου

Πηγή: klassikoperiptosi.blogspot.com/2012/04/blog-post_1797.html

AIΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ

ΑΠΟΦΑΝΣΕΩΣ

του κ. Νικ. Σωτηροπούλου, συγγραφέως-Θεολόγου

Mερικοί, όχι μόνον Oικουμενισταί, αλλά και μη Oικουμενισταί, όχι μόνον ασεβείς, αλλά και ευσεβείς, νομίζουν, ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζωνται ως αιρέσεις γνώμες και ως αιρετικοί πρόσωπα, που δεν έχουν προηγουμένως κριθή και καταδικασθή από Σύνοδο της Εκκλησίας.

Αλλ' αυτή η άποψι δεν είνε ορθή.

Ο απόστολος Παύλος συνιστά: «Aιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Tίτ. 3: 10-11).

Η πρώτη Oικουμενική Σύνοδος, η οποία καταδίκασε αίρεσι, τον Αρειανισμό, και αιρετικό, τον Άρειο, έγινε τόν 4ον μ.X. αιώνα (το 325).

Mέχρι δε τότε εμφανίσθηκαν διάφοροι αιρετικοί.

Και πώς οι πιστοί προ της πρώτης Oικουμενικής Συνόδου θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τη σύστασι του αποστόλου Παύλου περί της τηρητέας στάσεως απέναντι του A ή του B αιρετικού, αν προ Συνόδου δεν θα έπρεπε να θεωρούν κανένα αιρετικό;

Πώς επίσης οι πιστοί προ Συνοδικής αποφάνσεως θα μπορούσαν να τηρήσουν τη σύστασι του αποστόλου Ιωάννου,

«Eι τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε»; (B΄ Ιωάν. 10).

Όταν κανείς «γυμνή τη κεφαλή», σαφώς δηλαδή, λέγει κάτι αντίθετο προς την Πίστι, δυνάμεθα και προ Συνοδικής αποφάνσεως να χαρακτηρίσωμε αυτό αίρεσι, και αυτόν αιρετικό (Bλέπε IE΄ Kανόνα Πρωτοδευτέρας Συνόδου).

Η Γραφή λέγει: «Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95:5). Και για τη λατρεία των εθνικών λέγει:

«Έθυσαν τους υιούς και τας θυγατέρας αυτών τοις δαιμονίοις» (Ψαλμ. 105:37), «Α θύει τα έθνη, δαιμονίοις θύει και ου Θεώ» (A΄ Kορ. 10:20).

Ο αρχιοικουμενιστής δε Πατριάρχης αντιθέτως προς τη Γραφή λέγει, ότι σε όλες τις Θρησκείες ο αυτός Θεός υπάρχει και όλοι οι λαοί τον αυτό Θεό λατρεύουν με διαφορετικό τρόπο.

Ερωτούμε: Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι, η οποία θα έπρεπε να εξεγείρη σε διαμαρτυρία όλους τους πιστούς;

Ο απόστολος Παύλος γράφει:

«Aι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ' υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει» (A΄ Kορ. 14:34. Bλέπε και στίχ. 35).

Επίσης γράφει: «Γυναικί διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός» (A΄ Tιμ. 2:12).

Συμφώνως προς τους θεοπνεύστους αυτούς λόγους δεν επιτρέπεται στις γυναίκες να ομιλούν και να διδάσκουν στις εκκλησιαστικές συνάξεις, την ώρα της λατρείας.

Επίσης δεν επιτρέπεται στη γυναίκα να εξουσιάζη τον άνδρα.

Εν τούτοις ο θεολόγος κ. Παντελής Kαλαϊτζίδης, ο διευθυντής και ο ιθύνων νους της Ακαδημίας των Θεολογικών Σπουδών του Mητροπολίτου Δημητριάδος, έχει το θράσος να αντιτίθεται στον απόστολο Παύλο και να λέγη, ότι πρέπει και οι γυναίκες να ομιλούν στις εκκλησιαστικές λατρευτικές συνάξεις, προχωρεί δε και λέγει ακόμη, ότι πρέπει οι γυναίκες να χειροτονούνται, να γίνωνται και επίσκοποι, και ως επίσκοποι, εννοείται, να εξουσιάζουν όχι μόνο τους άνδρες τους, αλλά και τους ιερείς.

Και ερωτούμε:

Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι; Και πώς ο Δημητριάδος διώρισε και κρατεί στη διεύθυνσι της Ακαδημίας του θεολόγο με αιρετικές αντιλήψεις;…

Εάν λοιπόν κάποιος λέγη κάτι σαφώς διαφορετικό και αντίθετο από την Πίστι, οι πιστοί έχουν το δικαίωμα να θεωρούν το λόγο του αίρεσι και αυτόν αιρετικό προ Συνοδικής αποφάνσεως.

Εάν π.χ. εγώ τρελλαθώ και κηρύξω, ότι η Θεία Kοινωνία δεν είνε μυστήριο της Εκκλησίας, δεν είνε σώμα και αίμα Xριστού, αλλά ψωμί και κρασί με συμβολική έννοια, χρειάζεται Συνοδική απόφανσι για να θεωρηθώ αιρετικός και να υποστώ κριτική και έλεγχο;

Άλλωστε οι Oικουμενικές και άλλες Σύνοδοι συγκλήθηκαν για να καταδικάσουν διδασκαλίες, οι οποίες θεωρήθηκαν αιρέσεις, και πρόσωπα, τα οποία θεωρήθηκαν αιρετικά προ της συγκλήσεώς των.

Η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει εκδώσει φυλλάδιο, στο οποίο, χωρίς απόφανσι Oικουμενικής Συνόδου, κατονομάζει 500 περίπου κινήσεις ως αιρέσεις, οι οποίες δρουν στην Ελλάδα.

Kακώς έπραξε η Αποστολική Διακονία;

Άριστα έπραξε.

Άριστα πράττουν και όσοι χαρακτηρίζουν τη Mεταπατερική Θεολογία ως αίρεσι και τον Oικουμενισμό ως παναίρεσι και πανθρησκεία, και τους οπαδούς αυτών ως αιρετικούς, και διαμαρτύρονται με όλη τη δύναμι της ψυχής των.

Ανοχή ή ευγένεια σε θέματα Πίστεως δεν επιτρέπεται.

Κα­τω τα Χε­ρι­α α­πο τους Ο­μο­λο­γη­τες της Πι­στε­ως
Ε­πι­σκο­πους, Κλη­ρι­κους και Λα­ϊ­κους

Ὁ αἱ­ρε­τι­κὸς κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος ἐ­πι­τί­θε­ται
κα­τὰ τῆς Ἁ­γί­ας Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας

Τὸ Φα­νά­ρι ἀ­περ­γά­ζε­ται νέ­ο σχί­σμα
καὶ ἡ Ἀ­θή­να κα­θεύ­δει

Γρα­φει ο Λαυ­ρεν­τι­ος Ντετ­ζι­ορ­τζι­ο
προ­ε­δρος της Φι­λορ­θο­δο­ξου Ε­νω­σε­ως «Κο­σμας Φλα­μι­α­τος»

1. Ἑ­ά­λω ἡ Ὀρ­θό­δο­ξος Ἐκ­κλη­σί­α, ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί. Ὑ­πού­λως καὶ δο­λί­ως ἐ­ξώ­σθη ὁ Τρι­α­δι­κὸς Θε­ός, ἡ Ἀ­λή­θει­α Του, οἱ Ἅ­γι­οί Του, ἀ­πὸ τὴν στρα­τευ­ο­μέ­νη Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ· με­θο­δεύ­ε­ται δὲ καὶ ἡ ἔ­ξω­ση τοῦ πι­στοῦ λα­οῦ Του. Οἱ κα­τὰ τοὺς ἁ­γί­ους καὶ θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες καὶ κα­τὰ τὴν ἱ­ε­ρὰ Πα­ρά­δο­ση ὀρ­θό­δο­ξοι χρι­στι­α­νοὶ βρί­σκον­ται πλέ­ον ὑ­πὸ ἀ­προ­σχη­μά­τι­στο καὶ ἀ­πη­νῆ δι­ωγ­μόν.

Ἡ ἐ­κτὸς τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως εὑ­ρι­σκο­μέ­νη, αἱ­ρε­τι­κὰ καὶ ἀλ­λό­τρι­α πρε­σβεύ­ου­σα, ἀλ­λὰ ἐν­τὸς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας κυ­ρι­αρ­χοῦ­σα ἑ­ω­σφο­ρι­κὴ συμ­μο­ρί­α τῶν λα­τι­νο­φρό­νων πα­τρι­αρ­χῶν καὶ ἀρ­χι­ε­ρέ­ων ―φι­λο­πα­πι­στῶν, οἰ­κου­με­νι­στῶν, συγ­κρη­τι­στῶν καὶ θι­α­σω­τῶν πά­σης κα­τὰ τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως αἱ­ρέ­σε­ως καὶ ἀλ­λο­δό­ξου δαι­μο­νο­πλη­ξί­ας― μὲ ἐ­πὶ κε­φα­λῆς τὸν αἱ­ρε­σι­άρ­χη κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο Ἀρ­χον­τώ­νη, ἐ­πι­βάλ­λει δι­οι­κη­τι­κὴ κα­το­χὴ καὶ πνευ­μα­τι­κὴ τρο­μο­κρα­τί­α, χρη­σι­μο­ποι­ών­τας τὸ ἐ­ξου­σι­α­στι­κό, ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κό, αὐ­ταρ­χι­κὸ καὶ αὐ­θαί­ρε­το κα­θε­στὼς τῆς δε­σπο­το­κρα­τί­ας γι­ὰ νὰ φι­μώ­σει καὶ ἐ­ξον­τώ­σει τοὺς ἀ­γω­νι­ζο­μέ­νους ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στές, μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος· δη­λα­δὴ τὴ δι­α­χρο­νι­κὴ καὶ αὐ­θεν­τι­κὴ ὀρ­θο­δό­ξως φρο­νοῦ­σα συ­νεί­δη­σή της: ἐ­πι­σκό­πους, κλη­ρι­κοὺς καὶ λα­ϊ­κούς.

Εἶ­ναι αὐ­τοὶ οἱ ἀρ­νη­σί­χρι­στοι αἱ­ρε­τι­κοί, ποὺ ἀν­τι­κα­τέ­στη­σαν τὴν Ἀ­λή­θει­α τοῦ Χρι­στοῦ μὲ τὴν Ἐ­ξου­σί­α τοῦ Δι­α­βό­λου, καὶ τὸ ἱ­ε­ρὸ μυ­στή­ρι­ο τῆς Πί­στε­ως μὲ τὴν δυ­τι­κὴ καὶ δυ­τι­κό­τρο­πη ἐ­πι­στη­μο­νι­κὴ δι­α­στρο­φὴ τῆς Θε­ο­λο­γί­ας· εἶ­ναι αὐ­τοὶ ποὺ ἀν­τι­κα­τέ­στη­σαν τὴν ἁ­γι­ό­τη­τα μὲ τὰ πα­νε­πι­στη­μι­α­κὰ πτυ­χί­α καὶ τὴν ἔ­ρη­μο τῶν ἀ­σκη­τῶν μὲ τοὺς ὑ­πὸ τῶν μα­σώ­νων ἐ­λεγ­χο­μέ­νους κα­θη­γη­τι­κοὺς θώ­κους. Γι’ αὐ­τὸ ἀρ­νού­με­θα νὰ δε­χθοῦ­με, νὰ ὑ­πα­κού­σου­με καὶ νὰ ἀ­πο­κα­λέ­σου­με τὸν κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο «Οἰ­κου­με­νι­κὸ Πα­τρι­άρ­χη», εἰς τό­πον καὶ εἰς τύ­πον Χρι­στοῦ εὑ­ρι­σκό­με­νον καὶ ὀρ­θο­το­μοῦν­τα τὸν λό­γον τῆς ἀ­λη­θεί­ας Του· δι­ό­τι κα­τὰ Χρι­στὸν Πα­τρι­άρ­χην οὐκ ἔ­χο­μεν, ἀλ­λὰ αἱ­ρε­σι­άρ­χη καὶ σφε­τε­ρι­στὴ τοῦ πα­τρι­αρ­χι­κοῦ θρό­νου καὶ κα­τα­πα­τη­τὴ τοῦ πα­τρι­αρ­χεί­ου ἀλ­γει­νῶς ὑ­φι­στά­με­θα, ἐγ­κά­θε­το τῆς σι­ω­νο­μα­σω­νι­κῆς παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας!­.­..

2. Ἡ ἀ­πὸ 16 Μαρ­τί­ου 2012 πρὸς τὸν Ἀ­θη­νῶν καὶ πρό­ε­δρο τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου κ. Ἱ­ε­ρώ­νυ­μο κα­τά­πτυ­στη καὶ ἀν­τι­κα­νο­νι­κὴ καὶ κα­τα­χρη­στι­κὴ ἐ­πι­στο­λὴ τοῦ Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου κα­τα­δει­κνύ­ει ὅ­τι ὁ αἱ­ρε­σι­άρ­χης καὶ σφε­τε­ρι­στὴς καὶ κα­τα­πα­τη­τὴς ἀ­πέ­βα­λε πλέ­ον κά­θε «ἀ­γα­πο­λο­γι­κὸ» πρό­σχη­μα εἰ­ρή­νης καὶ κα­τα­λα­γῆς, κα­θὼς καὶ τὸ «ἀ­γα­θὸ» οἰ­κο­λο­γι­κὸ καὶ πλου­ρα­λι­στι­κὸ προ­σω­πεῖ­ο του.

Πράγ­μα­τι, γι­ὰ ποι­άν «ἀ­γά­πη» μι­λοῦν αὐ­τοὶ ποὺ κο­λυμ­ποῦν στὴν ἐμ­πά­θει­α καὶ στὴν ἀ­λα­ζο­νεί­α; Τί «ἀ­γά­πη» εἶ­ναι αὐ­τή, ποὺ χω­ρά­ει τοὺς πάν­τες ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τοὺς ἐν Χρι­στῷ ὀρ­θο­δό­ξως ὀρ­θο­φρο­νοῦν­τες ἀ­δελ­φούς τους; Καὶ ποι­άν «ἀ­γα­θό­τη­τα» ὑ­πο­κρί­νον­ται ἐ­κεῖ­νοι ποὺ κα­τέ­στη­σαν ἐρ­γό­χει­ρό τους, τὴ μνη­σι­κα­κί­α καὶ τὴ σκλη­ρό­τη­τα, τὸ μί­σος καὶ τὴν ἐκ­δι­κη­τι­κό­τη­τα ἐ­ναν­τί­ον ἐ­κεί­νων τοὺς ὁ­ποί­ους ἰ­δι­αι­τέ­ρως πρέ­πει νὰ ἐ­παι­νοῦν καὶ νὰ τι­μοῦν γι­ὰ τὸ ὀρ­θό­δο­ξο φρό­νη­μά τους;­.­.. Ὁ­ποί­α «ἀ­γα­θό­της»· νὰ δι­α­λέ­γε­ται ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος καὶ οἱ σὺν αὐ­τῷ μὲ τὴν ἀ­νὰ τὴν οἰ­κου­μέ­νη «σά­ρα καὶ μά­ρα» τῶν ἑ­τε­ρο­δό­ξων, ἀλ­λο­δό­ξων, μά­γων-σα­μά­νων καὶ ἀ­πο­κρυ­φι­στῶν τῆς ἑ­ω­σφο­ρι­κῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς, ἐ­νῶ ἀρ­νεῖ­ται ν’ ἀ­κού­σει τὰ πνευ­μα­τι­κὰ τέ­κνα του καὶ τοὺς ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φούς του ποὺ ὀρ­θο­δό­ξως γρη­γο­ροῦν, ἀ­νη­συ­χοῦν καὶ μά­χον­ται!.­..

Ἡ ἰ­τα­μω­τά­τη ἐ­πι­στο­λὴ τοῦ κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου ―μὲ τὴν ὁ­ποί­α ἐν­τέλ­λε­ται δί­κην αὐ­θέν­του τὴ φί­μω­ση, τὴν τι­μω­ρί­α καὶ τὸν ἐ­ξο­βε­λι­σμὸ τῶν ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στῶν με­λῶν τῆ­ς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, ἐ­πι­σκό­πων καὶ κλη­ρι­κῶν καὶ λα­ϊ­κῶν, δι­α­πράτ­των κα­τά­φο­ρη εἰ­σπή­δη­ση σὲ αὐ­το­κέ­φα­λη Ἐκ­κλη­σί­α― εἶ­ναι ἡ ἔ­ναρ­ξη μι­ᾶς γε­νι­κευ­μέ­νης καὶ με­θο­δευ­μέ­νης ἐ­πι­θέ­σε­ως τῶν ἐ­κτὸς τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως εὑ­ρι­σκο­μέ­νων ἀλ­λὰ ἐν­τὸς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας πα­ναι­ρε­τι­κῶν οἰ­κου­με­νι­στῶν ἀ­σχη­μο­νούν­των ἐ­ναν­τί­ον τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν: ἐ­ναν­τί­ον ἐ­κεί­νων ποὺ ἐμ­μέ­νουν στὴν αὐ­θεν­τι­κό­τη­τα τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως, ὅ­πως αὐ­τὴ ὁ­ρί­ζε­ται ἀ­πὸ τὸ ἱ­ε­ρὸ Εὐ­αγ­γέ­λι­ο, τὴν ἱ­ε­ρὰ Πα­ρά­δο­ση, τὴν ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κὴ Δι­δα­σκα­λί­α, τὶς ἁ­γί­ες οἰ­κου­με­νι­κὲς καὶ το­πι­κὲς Συ­νό­δους, τοὺς ἱ­ε­ροὺς Κα­νό­νες· καὶ ἐ­πι­μέ­νουν στὴν ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ ὅ­πως μᾶς τὴν πα­ρέ­δω­σαν οἱ προ­φῆ­τες, οἱ ἀ­πό­στο­λοι, οἱ ἅ­γι­οι, οἱ ὁ­μο­λο­γη­τές, οἱ μάρ­τυ­ρες, καὶ ἐν τέ­λει οἱ πα­τέ­ρες μας!­.­..

Δι­αγ­γέλ­λον­ται ἀ­σμέ­νως οἰ­κου­με­νι­στι­κὰ συ­νέ­δρι­α καὶ ἡ­με­ρί­δες μὲ ἀν­τι­χρί­στους στό­χους τὴν ἐ­ξα­πά­τη­ση καὶ τὸν ἐ­κμαυ­λι­σμὸ τοῦ πι­στοῦ λα­οῦ τοῦ Θε­οῦ· ἐ­κτο­ξεύ­ον­ται εὐ­σπε­σμέ­νως δη­μο­σι­εύ­μα­τα μὲ θε­ο­λο­γι­κὸ ἔν­δυ­μα καὶ ἀ­θε­ο­λό­γη­το λό­γο· ἐ­ξα­πο­λύ­ε­ται ἀ­κα­τα­σχέ­τως ὀ­χε­τὸς ὕ­βρε­ων, λοι­δω­ρι­ῶν καὶ ἀ­θλί­ων ἐμ­παιγ­μῶν ἀ­πὸ τὰ ἀ­πύ­λω­τα στό­μα­τα καὶ μὲ τὸ ἀ­λα­ζο­νι­κὸ ὕ­φος νε­ω­τε­ρι­στῶν χρι­στο­μά­χων, πα­τρο­μά­χων καὶ ἁ­γι­ο­μά­χων στὸ δι­α­δί­κτυ­ο καὶ ἀλ­λοῦ. Αὐ­τὰ εἶ­ναι τὰ ὅ­πλα καὶ τὰ πυ­ρο­μα­χι­κὰ ἑ­νὸς ―καὶ ἐ­πι­σή­μως πλέ­ον κε­κυ­ρηγ­μέ­νου― πο­λέ­μου κα­τὰ τῆς Ἁ­γί­ας Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας. Στὰ πλαί­σι­α αὐ­τὰ ἐν­τάσ­σον­ται, με­τα­ξὺ ἄλ­λων, ἡ ἐ­πι­στο­λὴ τῶν 29 οἰ­κου­με­νι­στῶν εὐ­ρυ­μα­θῶν μὲν ἀλ­λὰ ἀ­θε­ο­λο­γή­των «θε­ο­λό­γων» τῆς Θε­ο­λο­γι­κῆς Σχο­λῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης καὶ τὸ ἄρ­θρο τοῦ Χαλ­κη­δό­νος κ. Ἀ­θα­να­σί­ου, ποὺ ζη­τοῦν ἐ­πὶ πί­να­κι τὴν κε­φα­λὴ τοῦ μη­τρο­πο­λί­του Πει­ραι­ῶς ἐ­πι­σκό­που κ. Σε­ρα­φεὶμ καὶ ὅ­λων τῶν ὀρ­θο­δό­ξως φρο­νούν­των, οἱ ὁ­ποῖ­οι μά­λι­στα χα­ρα­κτη­ρί­ζον­ται ἀ­πὸ ἐ­πι­σκο­πι­κὰ χεί­λη ὡς «θε­ο­λο­γι­κὴ ἀ­λη­τεί­α»­!.­..

Ἀλ­λὰ ἐ­ὰν οἱ ἐ­πι­κα­λού­με­νοι τοὺς ἁ­γί­ους καὶ θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας εἶ­ναι «θε­ο­λο­γι­κὴ ἀ­λη­τεί­α», τό­τε μή­πως καὶ οἱ ἴ­δι­οι οἱ Πα­τέ­ρες εἶ­ναι «θε­ο­λό­γοι-ἀ­λῆ­τες»; (Θοῦ, Κύ­ρι­ε, φυ­λα­κὴν τῷ στό­μα­τί μου! Ἅ­γι­οι τοῦ Θε­οῦ, συγ­χω­ρέ­στε μας!) Ἄλ­λω­στε αὐ­τὸ δὲν ἰ­σχυ­ρί­στη­κε ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος (καὶ μά­λι­στα δη­μο­σι­εύ­θη­κε στὸ πα­τρι­αρ­χι­κὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ «Ἐ­πί­σκε­ψις», 1998); Ὅ­τι οἱ Ἅ­γι­οι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, οἱ ὑ­πὸ τῆς Θεί­ας Χά­ρι­τος μὲ ση­μεῖ­α στε­φα­νω­μέ­νοι καὶ μὲ πλεῖ­στα θαυ­μα­τουρ­γι­κὰ χα­ρί­σμα­τα κε­χα­ρι­τω­μέ­νοι, εἶ­ναι ἑ­ω­σφο­ρι­κῶς πλα­νε­μέ­νοι καὶ ὅ­τι ὁ ἴ­δι­ος ―φεῦ, «πα­να­γι­ώ­τα­τος» ὦν― προ­σεύ­χε­ται γι­ὰ τὴ σω­τη­ρί­α τους!­!­!­.­..

Ὄ­χι, ἀ­δελ­φοί μου, δὲν πρό­κει­ται πε­ρὶ ἀ­λα­ζο­νεί­ας μό­νον· καὶ πε­ρὶ βλα­κεί­ας πρό­κει­ται!­.­..

3. Ὁ κα­τα­πα­τη­τὴς τοῦ πα­λαι­φά­του καὶ μαρ­τυ­ρι­κοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος, ἀν­τι­κα­τέ­στη­σε τὴν Ἀ­λή­θει­α τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ Θε­οῦ μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ ―τὴν ὁ­ποί­α ἐ­κλή­θη ὡς λει­τουρ­γός Του νὰ ὀρ­θο­το­μεῖ καὶ ὡς ἐ­πί­σκο­πος τοῦ λο­γι­κοῦ ποι­μνί­ου Του νὰ δι­α­φυ­λάτ­τει― μὲ τὴν ἑ­ω­σφο­ρι­κὴ ἐ­ξου­σί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, ὑ­πο­κύ­πτον­τας στὶς τρεῖς προ­κλή­σεις τοῦ δι­α­βό­λου καὶ ἀ­πο­δε­χό­με­νος τὶς ἐ­πὶ γῆς «δω­ρε­ές» του: τὴν κο­σμι­κὴ ἐ­ξου­σί­α, τὴ βρω­τὴ δό­ξα καὶ τὰ ὑ­λι­κὰ ἀ­γα­θά. Ἐ­ξε­δί­ω­ξε τὸν Χρι­στὸ καὶ τὴν ἀ­λή­θει­α Του καὶ τοὺς ἁ­γί­ους Του καὶ τοὺς μάρ­τυ­ρές Του· ἀ­πέ­βα­λε τὴ χά­ριν τοῦ ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος!­.­..

Ἀ­πὸ τὸ ὄν­τως ἐμ­πε­ρί­στα­το Οἰ­κου­με­νι­κὸ Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο κρά­τη­σε τὸν ἱ­στο­ρι­κὸ-πο­λι­τι­κὸ θε­σμὸ καὶ ―γι­ὰ τὴ δι­α­τή­ρη­ση τῆς προ­σω­πο­πα­γοῦς ἐ­ξου­σί­ας τοῦ ἑ­κά­στο­τε πα­τρι­άρ­χη― κα­τάρ­γη­σε τὸν ρό­λο τοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου ὡς φύ­λα­κα καὶ φά­ρο καὶ ἀ­να­φο­ρὰ τῆς αὐ­θεν­τι­κό­τη­τος τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ώς μας καὶ τῆς ἀ­κε­ραι­ό­τη­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ, προ­κει­μέ­νου νὰ βρεῖ στή­ρι­ξη καὶ συμ­μά­χους στοὺς ἑ­ω­σφο­ρι­στὲς σι­ω­νι­στο­μα­σώ­νους οἰ­κο­νο­μι­κοὺς καὶ πο­λι­τι­κοὺς παγ­κο­σμι­ο­κρά­τες τοῦ κό­σμου τού­του!­.­.. Ἀλ­λὰ ὁ π. Ἐ­πι­φά­νι­ος Θε­ο­δω­ρό­που­λος εἶ­χε ἤ­δη ἀ­πὸ δε­κα­ε­τι­ῶν ὑ­πο­δεί­ξει στὸν προ­κά­το­χο τοῦ κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου, ἐ­πί­σης αἱ­ρε­τι­κό, Ἀ­θη­να­γό­ρα καὶ σὲ κά­θε ἐ­πί­δο­ξο λα­θρε­πι­βά­τη τῆς Ἁ­γί­ας Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας: Κα­λύ­τε­ρα νὰ κα­τα­βυ­θι­στεῖ ὁ πα­τρι­αρ­χι­κὸς θρό­νος στὰ ἐ­ρέ­βη τοῦ Βο­σπό­ρου, πα­ρὰ νὰ πα­ρα­σα­λευ­τεῖ στὸ ἐ­λά­χι­στο ἡ Ὀρ­θό­δο­ξος Πί­στη μας!­!!

Ἀλ­λὰ ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος ἀρ­νή­θη­κε τὴν ἀ­κα­τα­μά­χη­τη καὶ ἀ­κα­τά­λυ­τη παν­το­δυ­να­μί­α τοῦ Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ μας, γι­ὰ τὴν προ­στα­σί­α τοῦ ὄν­τως ―ἀλ­λὰ ἀ­πο­κλει­στι­κὰ καὶ μό­νον ἐκ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μας― ἐμ­πε­ρι­στά­του Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου τῆς Κω­σταν­τι­νου­πό­λε­ως· ὀρ­θο­λο­γι­στι­κῶς σκε­πτό­με­νος καὶ πα­ρα­λό­γως φε­ρό­με­νος ἀ­πο­δέ­χθη­κε καὶ προ­σέ­φυ­γε στὴ δύ­να­μη τῶν προ­σκυ­νούν­των τὸν Μέ­γα Ἀρ­χι­τέ­κτο­να τοῦ Σύμ­παν­τος (τὸν Μ.Α.Τ.Σ.­), δη­λα­δὴ τὸν Σα­τα­νᾶ!­!! Τὰ κεί­με­να, οἱ λό­γοι καὶ τὰ ἔρ­γα του αὐ­τὸ μαρ­τυ­ροῦν· κι ἂς προ­σπα­θεῖ νὰ μᾶς μπερ­δέ­ψει καὶ νὰ μᾶς ἐ­ξα­πα­τή­σει χα­μαι­λε­ων­τί­ζον­τας, κα­θὼς ἐμ­φα­νί­ζε­ται στοὺς αἱ­ρε­τι­κοὺς αἱ­ρε­τι­κός, στοὺς ἀλ­λο­δό­ξους ἀλ­λό­δο­ξος-συγ­κρη­τι­στὴς καὶ στοὺς ὀρ­θο­δό­ξους «ὀρ­θό­δο­ξος»· ἀ­σκών­τας τά­χα ὑ­ψη­λὴ πο­λι­τι­κὴ καὶ πε­ρί­τε­χνη δι­πλω­μα­τί­α!­.­.. Ἀλ­λὰ τὸ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὸ τοῦ Δι­α­βό­λου εἶ­ναι τὸ ψέμ­μα καὶ ἡ δι­α­βο­λή· κι αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ ἐρ­γό­χει­ρο τοῦ κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου!­!!

Ὅ­μως καὶ ἡ πνευ­μα­τι­κὴ τύ­φλω­ση δι­α­κα­τέ­χει τὸν κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο: πῶς ἐλ­πί­ζει ὅ­τι θὰ δι­α­σώ­σει χω­ρὶς τὸν Χρι­στὸ τὸ Οἰ­κου­με­νι­κὸ Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο, τὸ ὁ­ποῖ­ο ὑ­φί­στα­τα­ται ἐ­λέ­ῳ Χρι­στοῦ καὶ γι­ὰ τὸν Χρι­στό; Τὸ ἐλ­πί­ζει γι­α­τὶ δὲν ἀ­γα­πᾶ τὸν Χρι­στό, γι­α­τὶ μι­σεῖ καὶ κα­τα­δι­ώ­κει τὸν Χρι­στό· γι­α­τὶ ἀ­γα­πᾶ καὶ ὁ­μνύ­ει στὸν Ἀν­τί­χρι­στο, τοῦ ὁ­ποί­ου ἑ­τοι­μά­ζει τὴν πα­νη­γυ­ρι­κὴ εἴ­σο­δο καὶ ἐγ­κα­τά­στα­ση στὸ Οἰ­κου­με­νι­κὸ Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο, με­τα­τρέ­πον­τάς το ἀ­πὸ φω­λι­ὰ καὶ γι­άφ­κα τῆς μα­σω­νί­ας, ὅ­πως τὸ ἔ­χουν κα­ταν­τή­σει οἱ οἰ­κου­με­νι­στὲς τὶς τε­λευ­ταῖ­ες δε­κα­ε­τί­ες, σὲ ἄν­τρο τῆς Παν­θρη­σκεί­ας!­!!

Ἀ­πὸ τὸ Οἰ­κου­με­νι­κὸ Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως πέ­ρα­σαν ἅ­γι­οι καὶ θε­ο­φό­ροι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ, γί­γαν­τες τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ώς μας, ὅ­πως ὁ ἅ­γι­ος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος· ἀλ­λὰ πέ­ρα­σαν καὶ νά­νοι αἱ­ρε­τι­κοί, ὅ­πως ὁ Ἰ­ω­άν­νης Κα­λέ­κας καὶ ὁ Ἰ­ω­άν­νης Βέκ­κος: πλά­νοι κι ἐ­κμαυ­λι­στές, προ­βα­τό­σχη­μοι λύ­κοι βα­ρεῖς, προ­δό­τες καὶ ρι­ψά­σπι­δες, δι­ῶ­κτες καὶ δή­μι­οι, ἐ­ξω­μό­τες καὶ αὐ­το­μό­λοι.­.. Δυ­στυ­χῶς, ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος δὲν ἐ­πέ­λε­ξε νὰ μι­μη­θεῖ τὸν ἡ­ρω­ϊ­κὸ καὶ μαρ­τυ­ρι­κὸ ἱ­ε­ρὸ Χρυ­σό­στο­μο καὶ τοὺς ἄλ­λους ἁ­γί­ους προ­κα­τό­χους του· ἐ­ζή­λω­σε δό­ξαν Βέκ­κου!­!!

4. Πλεῖ­στες οἱ θε­ό­πνευ­στες το­πι­κὲς καὶ οἰ­κου­με­νι­κὲς Σύ­νο­δοι, ἀλ­λὰ καὶ εὐ­ά­ριθ­μες οἱ κα­κο­δο­ξοῦ­σες καὶ λη­στρι­κὲς ὀ­νο­μα­ζό­με­νες! Τὴν Ἀ­λή­θει­α Του, ὅ­μως, μό­νον ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα ―μὲ τὴν οἰ­κο­νο­μί­α τοῦ Κυ­ρί­ου καὶ ἐν ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι― ἀ­να­δεί­κνυ­ε· καὶ ἡ συ­νεί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὁ πι­στὸς λα­ός Του, τὴ δι­α­σφά­λι­ζε. Ὅ­πως τό­τε καὶ τώ­ρα καὶ πάν­το­τε!­!! Ἡ ἐ­πί­κλη­ση σή­με­ρα ἀ­πο­φά­σε­ων πα­νορ­θο­δό­ξων Συ­νό­δων καὶ τῆς αὐ­θεν­τί­ας τῶν «ἁρ­μο­δί­ων» ἱ­ε­ραρ­χῶν-ἡ­γε­τῶν, μό­νον πο­νη­ρῶν ἐ­πι­χεί­ρη­μα γι­ὰ ἀ­πλη­ρο­φό­ρη­τους, μι­κρό­νο­ες καὶ μω­ροὺς ἀ­πο­τε­λεῖ.

Οἱ συ­νο­δι­κὲς ἀ­πο­φά­σεις καὶ ἡ αὐ­θεν­τί­α ἐ­κεί­νων ποὺ τὶς λαμ­βά­νουν ἔ­χουν ἰ­σχὺ καὶ ὑ­πο­χρε­ω­τι­κό­τη­τα γι­ὰ ὅ­λα τὰ μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μό­νον ἐ­ὰν ὀρ­θο­το­μοῦν τῆν Ἀ­λή­θει­α τοῦ Χρι­στοῦ καὶ συ­νά­δουν μὲ τὸ ἱ. Εὐ­αγ­γέ­λι­ο, τὴν ἱ. Πα­ρά­δο­ση, τὴν ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κὴ Δι­δα­σκα­λί­α, τὶς ἁ­γί­ες Συ­νό­δους, τοὺς ἱ. Κα­νό­νες. Ἄλ­λω­στε γι­ὰ κά­θε ζή­τη­μα ποὺ ἔρ­χε­ται σὲ Σύ­νο­δο πρέ­πει νὰ ἔ­χει τε­θεῖ καὶ νὰ ἔ­χει προ­η­γη­θεῖ συ­ζή­τη­ση ἐ­π’ αὐ­τοῦ, νὰ ἔ­χει λη­φθεῖ σχε­τι­κὴ ἀ­πό­φα­ση στὴν το­πι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς ὁ­ποί­ας οἱ ἀν­τι­πρό­σω­ποι συμ­με­τέ­χουν στὴ Σύ­νο­δο. Ὁ πι­στὸς λα­ὸς τοῦ Θε­οῦ πρέ­πει νὰ ἔ­χει ἐ­νη­με­ρω­θεῖ καὶ ἐκ­φρα­στεῖ. Σή­με­ρα οἱ συμ­με­τέ­χον­τες στὶς δι­ά­φο­ρες Συ­νό­δους (ἀ­κό­μη καὶ δι­α­λό­γους, συ­ναν­τή­σεις κ.λπ.) «προκα­θή­με­νοι» καὶ «ἡ­γέ­τες» τῶν δι­οι­κου­σῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν ―καὶ ὄ­χι Ποι­με­νάρ­χες καὶ Τα­γοὶ τοῦ λο­γι­κοῦ ποι­μνί­ου τοῦ Κυ­ρί­ου― ἐκ­προ­σω­ποῦν μό­νον τὸν ἑ­αυ­τό τους, τὸ κα­θε­στὼς τῆς δε­σπο­το­κρα­τί­ας ποὺ τοὺς ἀ­νέ­δει­ξε καὶ τὶς πά­σης φύ­σε­ως ἐ­λὶτ στὶς ὁ­ποῖ­ες ἀ­νή­κουν καὶ ὑ­πη­ρε­τοῦν· αὐ­τοὶ ὅ­μως, ὡς μὴ ὀρ­θο­το­μοῦν­τες τὸν λό­γον τῆς Ἀ­λη­θεί­ας Του ἀλ­λὰ και­νο­το­μοῦν­τες τὶς δι­κές τους κα­κο­δο­ξί­ες καὶ αἱ­ρέ­σεις, δὲν εὑ­ρί­σκον­ται εἰς τό­πον καὶ τύ­πον Χρι­στοῦ καὶ ὡς ἐκ τού­του, μὴ δι­α­θέ­τον­τες ὁ­ποι­α­δή­πο­τε ἐ­λέ­ῳ Χρι­στοῦ δι­και­ο­δο­σί­α, ἀ­πο­φα­σί­ζουν καὶ ἐ­νερ­γοῦν γι­ὰ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α ὡς σφε­τε­ρι­στὲς τῆς ἀρ­χι­ε­ρω­σύ­νης πα­ρα­νό­μως (δι­α­λό­γους, συ­ναν­τή­σεις, συμ­με­το­χές, συμ­προ­σευ­χὲς κ.λπ.­)!­!­!.­..

Ὑ­πὸ αὐ­τὸ τὸ κα­θε­στώς, ὡ­στό­σο, μέλ­λει νὰ συγ­κλη­θεῖ ἡ ἐκ τοῦ Φα­να­ρί­ου με­τὰ ἐ­ξου­σι­α­στι­κοῦ πά­θους καὶ ἀ­λα­ζο­νι­κῆς ἐμ­μο­νῆς ἀ­περ­γα­ζο­μέ­νη Με­γά­λη Σύ­νο­δος, προ­κει­μέ­νου νὰ ἐ­πι­βά­λει τὴν και­σα­ρο­πα­πι­κὴ ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὴ-φα­σι­στι­κὴ ἐ­ξου­σί­α τοῦ οἰ­κου­με­νι­κοῦ πα­τρι­άρ­χη Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως ὡς πά­πα-Σα­τρά­πη τῆς Ἀ­να­το­λῆς ἐ­πὶ ὅ­λων τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν, νὰ ἐ­πι­ση­μο­ποι­ή­σει τὴν οὐ­νι­τι­κὴ ἕ­νω­ση τῆς Ἁ­γί­ας Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας μὲ τὸν ἀ­με­τα­νό­η­το Πα­πι­σμὸ καὶ νὰ ἀ­να­γο­ρεύ­σει τὸν Οἰ­κου­με­νι­σμὸ καὶ τὸν Συγ­κρη­τι­σμὸ σὲ δόγ­μα­τα καὶ μά­λι­στα κεν­τρι­κὰ τῆς «Ὀρ­θο­δο­ξί­ας»­!­.­..

Εἶ­ναι πλέ­ον τοῖς πᾶ­σι φα­νε­ρὸν ὅ­τι ὁ ἐ­ξου­σι­ο­κρά­της κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος ἐ­νερ­γεῖ ὡς ὁ πά­πας-Σα­τρά­πης τῆς Ἀ­να­το­λῆς, ὑ­πο­τε­λὴς ὡ­στό­σο στὸν πά­πα-Αὐ­το­κρά­το­ρα τῆς Δύ­σε­ως ―ἀμ­φο­τέ­ρων ὑ­πο­λό­γων στοὺς σι­ω­νι­στο­μα­σώ­νους παγ­κο­σμι­ο­κρά­τες τῆς ἑ­ω­σφο­ρι­κῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς― οἱ ὁ­ποῖ­οι πά­πες, στὰ πλαί­σι­α τῆς Παγ­κο­σμι­ο­ποι­ή­σε­ως, ἔ­χουν ἐ­πι­φορ­τι­σθεῖ ἐρ­γο­λα­βι­κὰ μὲ τὴν ἐ­πι­βο­λὴ τῆς Παν­θρη­σκεί­ας γι­ὰ τὴν προ­ε­τοι­μα­σί­α τῆς ἐ­λεύ­σε­ως τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου. Ἡ ἀ­πο­στο­λὴ τοῦ κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου καὶ τῶν σὺν αὐ­τῷ φι­λο­πα­πι­στῶν, οἰ­κου­με­νι­στῶν καὶ συγ­κρη­τι­στῶν εἶ­ναι νὰ ἐ­πι­βά­λουν ―δί­κην ἀ­ναι­δῶν καὶ φορ­τι­κῶν «πλα­σι­ὲ» τοῦ σι­ω­νι­σμοῦ καὶ τῆς μα­σω­νί­ας― τὴ λα­τρεί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου ἐν­τὸς τῶν ὀρ­θο­δό­ξων να­ῶν μας μὲ τὸ με­ταλ­λαγ­μέ­νο ὀρ­θό­δο­ξο λα­τρευ­τι­κὸ τυ­πι­κὸ (λει­τουρ­γι­κὴ «ἀ­να­γέν­νη­ση», με­τα­φρά­σεις, νε­ω­τε­ρι­σμοί)· δη­λα­δὴ νὰ ἐ­πι­βά­λουν ἕ­να νέ­ου τύ­που οὐ­νι­τι­κὸ καὶ ἀν­τὶ-Χρι­στο κα­θε­στώς.

5. Τὸν Ὀ­κτώ­βρι­ο τοῦ 2008 στὸ Φα­νά­ρι ὁ Ἀ­θη­νῶν κ. Ἱ­ε­ρώ­νυ­μος δέ­χθη­κε δη­μο­σί­ως τὴν αὐ­θαί­ρε­τη καὶ ἄ­τυ­πη ἀλ­λὰ οὐ­σι­α­στι­κὴ κα­τάρ­γη­ση ―μὲ τὴ σι­ω­πη­ρὴ καὶ κα­θο­λι­κὴ συ­ναί­νε­ση ἢ ἀ­δι­α­φο­ρί­α τῆς ἑλ­λα­δι­κῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας― τοῦ Αὐ­το­κε­φά­λου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος καὶ τὸν ὑ­πο­βι­βα­σμό της ἀ­πὸ ἀ­δελ­φὴ-Ἐκ­κλη­σί­α σὲ κό­ρη-Ἐκ­κλη­σί­α. Ἔ­κτο­τε συ­στη­μα­τι­κὰ ἡ τα­κτι­κὴ καὶ αὐ­θαί­ρε­τη καὶ κα­τα­χρη­στι­κὴ ἀλ­λὰ κα­τὰ πάν­τα με­θο­δευ­μέ­νη ―πρό­σκλη­ση καὶ ὑ­πο­δο­χὴ ὡς ἀρ­χη­γοῦ κρά­τους μὲ πρω­το­βου­λί­α κυ­ρί­ως οἰ­κο­νο­μι­κῶν πα­ρα­γόν­των (ἐ­πι­με­λη­τή­ρι­α κ.λπ.) καὶ αὐ­το­δι­οι­κη­τι­κῶν φο­ρέ­ων σὲ δι­ά­φο­ρα μέ­ρη τῆς χώ­ρας καὶ στα­νι­κῶς ἐ­πι­βαλ­λο­μέ­νη στὶς οἰ­κεῖ­ες μη­τρο­πό­λεις― πα­ρου­σί­α τοῦ κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου στὴν Ἑλ­λά­δα, ὡς σὲ ἐ­παρ­χί­α τῆς δι­και­ο­δο­σί­ας του, στὴν πρά­ξη ἐμ­πέ­δω­σε τὴν κα­τάρ­γη­ση τῆς αὐ­το­κε­φα­λί­ας καὶ ἐ­πέ­βα­λε τὸν ὑ­πο­βι­βα­σμὸ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος σὲ «ὑ­πη­ρέ­τρι­α»-Ἐκ­κλη­σί­α!­.­..

Μὲ τὴν ἐν λό­γῳ ἐ­πι­στο­λή του ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος ἐν­τέλ­λε­ται «ὀ­φει­λε­τι­κῶς» (δι­και­ω­μα­τι­κῶς, ὡς ἐ­πι­κυ­ρί­αρ­χος) ἐ­νέρ­γει­ες καὶ ἀ­πο­φά­σεις στὴν Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος, ἡ ὁ­ποί­α ὑ­πο­χρε­οῦ­ται «ὀ­φει­λε­τι­κῶς» (κα­θη­κόν­τως, ὡς ὑ­πο­τε­λὴς) νὰ ἐ­κτε­λέ­σει ―νὰ δι­κά­σει καὶ νὰ κα­τα­δι­κά­σει μέ­λης της: ἐ­πι­σκό­πους, κλη­ρι­κοὺς καὶ λα­ϊ­κοὺς―, ἐ­πι­βάλ­λον­τας ἀ­νοι­κτὰ καὶ ἀ­προ­σχη­μά­τι­στα σχέ­σεις πλή­ρους ὑ­πο­τέ­λει­ας καὶ ρα­γι­α­δι­σμοῦ. Ἀ­πει­λεῖ δέ, σὲ πε­ρί­πτω­ση μὴ συμ­μορ­φώ­σε­ως, νὰ ἐ­γεί­ρει θέ­μα ―βλέ­πε: κα­τα­δί­κες, δι­ωγ­μούς, ἀ­φο­ρι­σμοὺς― σὲ πα­νορ­θό­δο­ξο ἐ­πί­πε­δο, ἐ­φό­σον θε­ω­ρεῖ ὅ­τι οἱ ἄλ­λες δι­οι­κοῦ­σες Ὀρ­θό­δο­ξες Ἐκ­κλη­σί­ες δι­ὰ τῶν «προ­κα­θη­μέ­νων» τους «εἶ­ναι τοῦ χε­ρι­οῦ του»· ἡ κα­τ’ ἀ­να­το­λὰς Ἱ­ε­ρὰ Ἐ­ξέ­τα­ση, ἑ­τε­ρο­χρο­νι­σμέ­νη με­ρι­κοὺς αἰ­ῶ­νες, βρί­σκε­ται ἐ­πὶ θύ­ραις μὲ τοὺς δαυ­λοὺς ἕ­τοι­μους ν’ ἀ­νά­ψουν τὶς πυ­ρὲς τῆς «κα­θάρ­σε­ως» κα­τὰ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν!­.­..

6. Τὸ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κὸ πρα­ξι­κό­πη­μα τοῦ 2008 κα­θί­στα­ται πα­τρι­αρ­χι­κὴ κα­το­χή τὸ 2012. Ἔτ­σι ἐμ­πε­δώ­νε­ται καὶ πα­γι­ο­ποι­εῖ­ται ἔ­τι πε­ρισ­σό­τε­ρο ὁ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸς κα­τα­κερ­μα­τι­σμὸς τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­πι­κρά­τει­ας, ὅ­που, ἀν­τὶ ἡ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ δι­και­ο­δο­σί­α νὰ κα­τα­στεῖ ὡς εἴ­θι­σται ἑ­νι­αί­α καὶ ν’ ἀ­κο­λου­θή­σει τὴν ἐ­θνι­κὴ-πο­λι­τι­κὴ-κρα­τι­κὴ δι­α­μόρ­φω­ση (κα­τὰ τοὺς ἱ. κα­νό­νες 8^ο τῆς Γ΄ Οἰκ. Συ­νό­δου τὸ 431 καὶ 17^ο τῆς Δ΄ Οἰκ. Συ­νό­δου τὸ 451, τὸν Μέ­γα Φώ­τι­ο, τὴ δι­α­χρο­νι­κὴ κα­νο­νι­κὴ-πρα­κτι­κὴ τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας), ἐ­πι­βάλ­λε­ται τε­τρα­πλὸς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸς κα­τα­κερ­μα­τι­σμὸς τῆς Ἑλ­λά­δος, ποὺ ἐν τοῖς πράγ­μα­σι ἀμ­φι­σβη­τεῖ ἐξ ἀρ­χῆς τὴν ἐ­θνι­κὴ ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­α καὶ κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ Κρά­τους. Ἔτ­σι ἔ­χου­με:

(α) Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος· στὴν ὁ­ποί­α ἐν­σω­μα­τώ­θη­καν κα­νο­νι­κὰ μό­νον ἡ Θεσ­σα­λί­α καὶ ἡ Ἑ­πτάν­νη­σος με­τὰ τὴν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή τους.

(β) Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Κρή­της· ὅ­που ὑ­πο­βό­σκουν αὐ­το­νο­μι­στι­κὲς τά­σεις ὑ­πο­κι­νού­με­νες ἀ­πὸ τὸν σι­ω­νι­σμὸ καὶ οἱ μη­τρο­πο­λί­τες της ἔ­γι­ναν τοῦρ­κοι ὑ­πή­κο­οι πρὸς «πα­τρι­αρ­χο­ποί­η­σή» τους, δι­α­τη­ρών­τας ὡ­στό­σο τοὺς μη­τρο­πο­λι­τι­κοὺς θρό­νους τους στὴν Ἑλ­λά­δα!­.­..­

(γ) Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Δω­δε­κα­νή­σου· ὅ­που νη­σι­ά της ὀ­ρέ­γε­ται μο­νί­μως ἡ τουρ­κι­κὴ βου­λι­μί­α καὶ προ­σφά­τως «ἀ­να­κα­λύ­πτον­ται» (μου­σουλ­μά­νοι) ἢ «ἐ­πι­και­ρο­ποι­οῦν­ται» (πα­πι­στὲς) μει­ο­νό­τη­τες.

(δ) Μη­τρο­πό­λεις «Νέ­ων Χω­ρῶν»· ὅ­ρος κα­θ’ ἑ­αυ­τὸν ὕ­πο­πτος, ποὺ ὑ­πο­νο­εῖ προ­σω­ρι­νῶς κα­τα­κτη­μέ­νες πε­ρι­ο­χὲς καὶ ὄ­χι ὁ­ρι­στι­κῶς ἀ­πε­λευ­θε­ρω­μέ­να πά­λαι πο­τε ἑλ­λη­νι­κὰ ἐ­δά­φη σὲ Ἤ­πει­ρο, Μα­κε­δο­νί­α, Θρά­κη, ἐ­νῶ ἡ ἑλ­λη­νι­κό­τη­τά τους καὶ ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ κυ­ρι­αρ­χί­α ἐ­κεῖ μο­νί­μως ἀμ­φι­σβη­τεῖ­ται ἀ­πὸ τοὺς γεί­το­νες, καὶ ὅ­που ὑ­πάρ­χει ἱ­στο­ρι­κὸ αὐ­το­νο­μι­στι­κῶν καὶ ἀ­πο­σχι­στι­κῶν κι­νη­μά­των: ὅ­πως λ.χ. ὁ ἔ­χων μέλ­λον σκο­πι­α­νὸς ἀ­λυ­τρω­τι­σμός, μὲ τὴν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ δι­ά­στα­σή του τὸν Ἀ­χρί­δος Ἰ­ω­άν­νη ποὺ ἔ­χει τὴν ἕ­δρα του στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη (γι­ὰ τὸν ὁ­ποῖ­ον οὐ­δὲν λέ­γε­ται ἀ­πὸ τὸ Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο καὶ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος), ἀλ­λὰ καὶ τὸ πα­ρὸν τῆς ἀ­νοι­κτῆς τουρ­κι­κῆς ἐ­πι­κυ­ρι­αρ­χί­ας στὴ Θρά­κη (προ­ξε­νεῖ­ο καὶ μου­λά­δες)!­.­..

Εἶ­ναι γνω­στὸ ἄλ­λω­στε στὴν παγ­κό­σμι­α ἱ­στο­ρί­α, ἀλ­λὰ καὶ ἰ­δι­αι­τέ­ρως στὰ Βαλ­κά­νι­α (λ.χ. Βουλ­γα­ρί­α), ὅ­τι ἡ με­τα­βο­λὴ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῶν δι­και­ο­δο­σι­ῶν προ­η­γεῖ­ται καὶ προ­ε­τοι­μά­ζει αὐ­το­νο­μί­ες καὶ ἀ­πο­σχί­σεις ἐ­δα­φῶν, κρα­τι­κὰ μορ­φώ­μα­τα καὶ γε­ω­πο­λι­τι­κὲς-γε­ω­στρα­τη­γι­κὲς ἀ­να­κα­τα­τά­ξεις!­.­.. Τί συμ­βαί­νει, λοι­πόν, μὲ τὸν κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο καὶ τοὺς σὺν αὐ­τῷ; Εἶ­ναι τυ­χαῖ­ο ὅ­τι ὁ αἱ­ρε­τι­κὸς φα­να­ρι­ώ­της ἐ­ξου­σι­α­στὴς ἔ­χει κα­τα­φερ­θεῖ κα­τὰ τῆς Ἐ­θνε­γερ­σί­ας τοῦ 1821 καὶ τῶν ἡ­ρω­ϊ­κῶν ἀ­γω­νι­στῶν της, ὑ­βρί­ζον­τάς τους ὡς «ξυ­πό­λυ­τους ἀ­λῆ­τες» (κι ἔ­χει δη­μο­σι­ευ­θεῖ), ποὺ δι­α­τά­ρα­ξαν τὴν ἀ­γα­στὴ καὶ φι­λι­κὴ συμ­βί­ω­ση τῶν τούρ­κων κα­τα­κτη­τῶν μὲ τοὺς ὑ­πο­δού­λους Ἕλ­λη­νες; Ὄ­χι, ἀ­δελ­φοί μου, δὲν πρό­κει­ται πε­ρὶ ἀ­λα­ζο­νεί­ας οὔ­τε πε­ρὶ βλα­κεί­ας· πε­ρὶ προ­δο­σί­ας πρό­κει­ται!­.­..

Ἡ Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­α προ­ω­θεῖ μὲ ὅ­λα τὰ μέ­σα τὴ Νέ­α Τά­ξη Πραγ­μά­των στὸν κό­σμο καὶ στὴ Βαλ­κα­νι­κή· ἀ­φαι­ρεῖ ἀ­πὸ τὸν ὀρ­θό­δο­ξο ἑλ­λη­νι­κὸ λα­ὸ ὄ­χι μό­νον τὴν ἐ­θνι­κὴ ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­α του καὶ τὴν κρα­τι­κὴ κυ­ρι­αρ­χί­α του, τὴν οἰ­κο­νο­μι­κὴ καὶ πο­λι­τι­κὴ αὐ­το­νο­μί­α του, τὴν ἱ­στο­ρι­κὴ καὶ πο­λι­τι­σμι­κὴ ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­α του, ἀλ­λὰ ἀ­κό­μη καὶ τὴν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ αὐ­το­κε­φα­λί­α του· ἐ­νῶ συ­στη­μα­τι­κὰ προ­ω­θοῦν­ται ἡ πα­ρα­χά­ρα­ξη τῆς ἱ­στο­ρί­ας του, ἡ δι­α­στρο­φὴ τῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νει­δή­σε­ώς του, ἡ πλη­θυ­σμι­α­κὴ ἀλ­λοί­ω­σή του, ἡ φαλ­κί­δευ­ση τῶν ἀν­θρω­πί­νων δι­και­ω­μά­των του καὶ ἡ κα­τάρ­γη­ση τῶν πο­λι­τι­κῶν ἐ­λευ­θε­ρι­ῶν του. Καὶ ὄ­χι μό­νον: ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται καὶ αὐ­τὴ ἀ­κό­μη ἡ βι­ο­λο­γι­κὴ καὶ δη­μο­γρα­φι­κὴ ἐ­ξόν­τω­σή του· χω­ρὶς νὰ τὸ συ­νει­δη­το­ποι­οῦ­με ἐν­δε­χο­μέ­νως νὰ βι­ώ­νου­με μί­αν ὑ­πού­λως «ἐκ­κλε­πτυ­σμέ­νη» γε­νο­κτο­νί­α του!­!!

«Στὴν ἀ­ναμ­πουμ­πού­λα ὁ λύ­κος χαί­ρε­ται», λέ­ει ὁ λα­ός· καὶ ὁ αἱ­ρε­σι­άρ­χης κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος, ἐν­τε­ταγ­μέ­νος στοὺς παγ­κο­σμι­ο­κρα­τι­κοὺς σχε­δι­α­σμούς, εἶ­ναι ὁ προ­βα­τό­σχη­μος καὶ βα­ρὺς λύ­κος ποὺ κα­τα­σπα­ράσ­σει πνευ­μα­τι­κα, καὶ ὄ­χι μό­νον, τὸ λο­γι­κὸ ποί­μνι­ο τοῦ Θε­οῦ ―ἐν προ­κει­μέ­νῳ τὸν ἑλ­λη­νι­κὸ λα­ὸ― τοῦ ὁ­ποί­ου κα­κο­βού­λως καὶ δο­λί­ως ὑ­φήρ­πα­σε τὴν «ἡ­γε­σί­α», προ­φα­σι­ζό­με­νος ὅ­τι τά­χα τὸν ποι­μαί­νει!­.­..

7. Προ­τεί­νου­με στὸν σφε­τε­ρι­στὴ τοῦ πα­τρι­αρ­χι­κοῦ θρό­νου καὶ κα­τα­πα­τη­τὴ τοῦ πα­λαι­φά­του καὶ μαρ­τυ­ρι­κοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου Κων­σταν­τι­νου­πό­λως κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο Ἀρ­χον­τώ­νη νὰ συ­νέλ­θει καὶ νὰ ἔλ­θει σὲ συ­ναί­σθη­ση, ὅ­τι κα­νεὶς δὲν μπο­ρεῖ νὰ ἐμ­παί­ζει τὸν Κύ­ρι­ο καὶ Θε­ό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, νὰ κα­τα­κρε­ουρ­γεῖ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α Του, νὰ δι­α­στρέ­φει τὴν Ὀρ­θό­δο­ξη Πί­στη μας καὶ νὰ ἐ­κμαυ­λί­ζει τὸν πι­στὸ λα­ὸ τοῦ Θε­οῦ· οὔ­τε κι αὐ­τὸς ἀ­κό­μη ὁ αἱ­ρε­τι­κὸς καὶ οἰ­η­μα­τί­ας πά­πας-Σα­τρά­πης τῆς Ἀ­να­το­λῆς, ποὺ «ἀ­να­γό­ρευ­σε» τὸν ἑ­αυ­τό του θε­ὸ καὶ «κα­θαί­ρε­σε» τὸν Τρι­α­δι­κὸ Θε­ό μας σὲ ὑ­πο­τε­λή του!­!!

Τὴν Ὀρ­θό­δο­ξη Πί­στη μας μᾶς τὴν προ­α­νήγ­γει­λαν οἱ δί­και­οι καὶ οἱ προ­φῆ­τες Του, μᾶς τὴν ἀ­πο­κά­λυ­ψε ὁ ἴ­δι­ος ὁ Χρι­στός, μᾶς τὴν ἐ­δί­δα­ξαν οἱ ἀ­πό­στο­λοί Του, μᾶς τὴν στε­ρέ­ω­σαν οἱ μάρ­τυ­ρές Του, μᾶς τὴν δι­α­φύ­λα­ξαν οἱ ἅ­γι­οί Του, μᾶς τὴν πα­ρέ­δω­σαν οἱ Πα­τέ­ρες μας!

Ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος, πα­ρ’ ὅ­λες τὶς κομ­πορ­ρη­μο­σύ­νες του καὶ τοὺς κορ­δα­κι­σμούς του, πα­ρὰ τὴν τρο­μο­κρα­τί­α καὶ τὶς ἀ­πει­λὲς ποὺ ἐ­ξα­πο­λύ­ει ἐ­ναν­τί­ον μας, πα­ρὰ τοὺς ἑ­ω­σφο­ρι­κοὺς βρυ­χηθ­μούς του, εἶ­ναι πο­λὺ μι­κρός, ἐ­λα­χι­στό­τα­τος, σχε­δὸν ἀ­νύ­παρ­κτος χω­ρὶς τὴν ἐ­ξου­σί­α ποὺ ἔ­χει ὑ­φαρ­πά­σει ἀλ­λὰ καὶ ἀ­πο­λύ­τως ἀ­δύ­να­μος ἀ­κό­μη καὶ μὲ αὐ­τήν, γι­ὰ νὰ μπο­ρέ­σει νὰ μᾶς χω­ρί­σει ἀ­π’ τὸν Χρι­στὸ καὶ τὴν Ἀ­λή­θει­α Του· ἡ ὁ­ποί­α ἐμ­πε­ρι­έ­χει τὴν μό­νη καὶ πραγ­μα­τι­κὴ Ἀ­γά­πη, τὴν μό­νη καὶ πραγ­μα­τι­κὴ Ἑ­νό­τη­τα, τὴν μό­νη καὶ πραγ­μα­τι­κὴ Εἰ­ρή­νη· καὶ ποὺ ―κυ­ρί­ως― ἐ­ξα­σφα­λί­ζει τὴν μό­νη καὶ πραγ­μα­τι­κὴ Σω­τη­ρί­α μας.

Στὴν προ­σω­πι­κή τους πτώ­ση καὶ ἀ­πώ­λει­α, ποὺ ἔ­χουν ἐ­πι­λέ­ξει ν’ ἀ­κο­λου­θή­σουν ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος καὶ οἱ σὺν αὐ­τῷ λα­τι­νό­φρο­νες φι­λο­πα­πι­στές, πα­ναι­ρε­τι­κοὶ οἰ­κου­με­νι­στὲς καὶ νε­ο­ε­πο­χί­τες συγ­κρη­τι­στὲς μή­τε θὰ τοὺς ἀ­κο­λου­θή­σου­με μη­δὲ θὰ μᾶς πα­ρα­σύ­ρουν.

Ζεῖ ὁ Κύ­ρι­ος καὶ Θε­ός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς ὁ σαρ­κω­θεὶς καὶ ὁ σταυ­ρω­θεὶς καὶ ὁ ἀ­να­στὰς γι­ὰ τὴ σω­τη­ρί­α ἡ­μῶν τῶν ἁ­μαρ­τω­λῶν.

Κα­λὸ Πά­σχα καὶ κα­λὴν Ἀ­νά­στα­ση. Ἀ­μήν.

Δρο­σε­ρὸ Τρι­κά­λων, 6 Μαρτίου 2012
Λ. Ντετζιόρτζιο