Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

ΕΚ ΣΤΟΜΑΤΟΣ κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΤΟΥ

● Τὰ νομικίστικα  τεχνάσματα καὶ ἡ παραπληροφόρηση

τοῦ Δικαστηρίου ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων

   Κατάθεση τῶν πραγματικῶν γεγονότων

Εἰσαγωγικά:

Ὑπάρχουν πολλὲς αἰτίες γιὰ τὸν ἐθνικὸ καὶ πολιτικὸ κατήφορο, ἀλλὰ καὶ τὴν κλιμακούμενη οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τῆς Ἑλλάδος, τὴν οἰκονομικὴ γενοκτονία, ποὺ ἔγκυροι μελετητὲς ἔχουν ἀναλύσει. Μία ἀπὸ τὶς κυριότερες αἰτίες, ἂν καὶ παραθεωρεῖται, εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάπτωση, κυρίως τοῦ ἀνωτάτου κλήρου, καὶ ἡ ἅλωσή του ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικὴ ἰδεολογία καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση, ποὺ διάβρωσε καὶ ἀπονεύρωσε τὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό.

Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἀδρανοποίηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων, συνέβαλε ἔτι περαιτέρω στὴν ὑποβάθμιση τῆς κοινωνικῆς καὶ θρησκευτικῆς ζωῆς. Κι αὐτὸ διότι οἱ ποιμένες ἔπαυσαν  νὰ ἐργάζονται ἐμπράκτως καὶ ἁγιοπνευματικῶς γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς διόγκωσης τῆς ἀνθρώπινης ἐγωκεντρικότητας· ἔπαυσαν νὰ ἀποτελοῦν τὸν κυματοθραύστη τοῦ ποικίλου κακοῦ· ἔπαυσαν νὰ βοηθοῦν στὴν περιστολὴ τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν καὶ τὴν θεραπεία τους· ἔπαυσαν νὰ ἐμπνέουν τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄλλον· ἔπαυσαν νὰ εἶναι ὁ παρηγορητὴς τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖο ἐγκατέλειψαν στὴν ἀπελπισία του· ἔπαυσαν νὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Πίστεως, καὶ μᾶλλον ἀγωνίζονται κατὰ τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Πίστεως· συμβιβάστηκαν τελικὰ μὲ τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων. Εἴδαμε πραγματοποιούμενο κι ἐδῶ τὸ θεῖο λόγο: «πατάξω τὸν ποιμένα, καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης».

Τὰ παραπάνω ἔχουν ἐπαρκῶς ἀναλυθεῖ. Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ θὰ καταθέσω τὴ δική μου προσωπικὴ μαρτυρία γιὰ τὸν συγκεκριμένο ἐπίσκοπο, τοῦ ὁποίου ἡ νοοτροπία κατεγράφη στὴν ἀπολογία του, ὅταν ὡς κατηγορούμενος κατέθεσε στὸ ἐφετεῖο Πατρῶν πρὶν δέκα μέρες.

Εἶναι γνωστὸ γιὰ ποιό λόγο ὁδηγήθηκε ὁ κ. Ἀμβρόσιος στὸ Δικαστήριο. Τὸ σημειώνω ἐδῶ τηλεγραφικά. Ἐπειδὴ ὁ Μητροπολίτης ἔδωσε προσωρινὰ ἐκκλησιαστικὴ αἴθουσα σὲ Παπικοὺς γιὰ νὰ τελοῦν τὴν Θ. Λειτουργία τους, καὶ πραγματοποίησε Ἱερατικὴ Σύναξη γιὰ νὰ «ὁλοκληρώσει αὐτὴ τὴν τακτοποίηση» (πρωτοπρ. π. Δαμιανός) μὲ τὴν παραχώρηση μόνιμης αἴθουσας ἢ Ὀρθόδοξου Ναοῦ, ἀντιδράσαμε μὲ πρωτοβουλίες τοῦ πνευματικοῦ μας π. Κων/νου Παλαιολογόπουλου. Τοῦτο ἐξόργισε τὸν Μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος τὴν Μ. Τετάρτη τοῦ 2006 μὲ ἀφόρισε. Κατόπιν μὲ κατήγγειλε στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ζητώντας νὰ τιμωρηθῶ. Δὲν σταμάτησε ἐδῶ, ἀλλὰ στὴ συνέχεια ἐξαπέλυσε ἀπειλὴ διὰ τοῦ Τύπου: «τὰ χειρότερα ἕπονται» γιὰ τὸ Σημάτη.

Μὲ ἐξώδικο ζήτησα ἀπὸ τὸ Μητροπολίτη νὰ ἀνακαλέσει τὸν παράνομο ἀφορισμὸ καὶ τοὺς συκοφαντικοὺς ἰσχυρισμοὺς καὶ αἰτιάσεις ἐναντίον μου πού, λόγῳ καὶ τοῦ θεσμικοῦ ρόλου ποὺ εἶχε, συντελοῦσαν στὴν καταρράκωση τῆς προσωπικότητάς μου καὶ ἐμπόδιζαν τὸ ἔργο μου, ἀφοῦ οἱ μαθητές μου στὸ Γυμνάσιο ἔβλεπαν νὰ τοὺς διδάσκει ἕνας ἀφορισμένος θεολόγος! Ὁ κ. Ἀμβρόσιος ὄχι μόνο δὲν ἀνακάλεσε, ἀλλὰ καὶ συνέχισε τὴν ἴδια τακτική. Ὁπότε, ἕνας ἐκ τῶν δικηγόρων μου μὲ προέτρεψε νὰ μηνύσω τὸν Μητροπολίτη, γιὰ νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ «καταδιωκτικὴ μανία» ἐναντίον μου, ὅπως τὴν χαρακτήρισε ὁ Τύπος.

* * *

Δυστυχῶς στὴν δίκη τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου, ποὺ μὲ δική του εὐθύνη καθυστέρησε δύο χρόνια νὰ πραγματοποιηθεῖ, ἀφοῦ δὲν προσῆλθε στὴν πρώτη δικάσιμο, κατεδείχθη καὶ κατὰ τὴν δίκη, πέραν τῆς συνεχιζόμενης ἐμπαθείας καὶ τῶν ὕβρεων ἐναντίον μου, ἐκεῖνο ποὺ σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο θέλω ἰδιαιτέρως νὰ καταδείξω.

Ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι πρὸ τῶν θυρῶν, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τετελεσμένο γεγονὸς πλέον στὴν τοπικὴ Μητρόπολη καὶ γενικότερα στὴν Ἐκκλησία.

Ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων, οἱ ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως ποὺ τὸν χειροκρότησαν στὸ τέλος τῆς δίκης, καθὼς ἀθωώθηκε, κάποιοι θεολόγοι τοῦ Αἰγίου, ὁ καθηγητὴς Κανονικοῦ Δικαίου κ. Χριστινάκης ποὺ ἦρθε ὡς μάρτυρας ὑπερασπίσεως τοῦ Μητροπολίτη, οἱ συνεπίσκοποι ποὺ ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὶς οἰκουμενιστικὲς θέσεις του (θέσεις ποὺ στὸ Δικαστήριο ἐπιβεβαιώθηκαν), ἀποδεικνύουν ὅτι, τὰ δρομολογηθέντα ἀπὸ τὴν Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ περὶ ἑνώσεως τῶν «ἐκκλησιῶν» ὑπὸ τὸν Πάπα διὰ τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ φρονήματος τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν, πραγματοποιοῦνται σὲ τοπικὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο, κατὰ τὰ βατικάνεια σχέδια καὶ εὐρύτερα τὰ Νεοταξικά. Ἤδη ὁ κύριος στόχος ἐπετεύχθη. Ὁ ἐχθρὸς εὑρίσκεται ἐντὸς τῶν τειχῶν. Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη βάλλεται ἐκ τῶν ἔσω, ἀφοῦ διὰ τοῦ Δούρειου ἵππου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐγκαταστάθηκαν στὶς ἀνώτατες ἐπιτελικὲς θέσεις τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας οὐνιτίζοντες ἐπισκόποι.

Ὁ Μητροπολίτης στὸ Δικαστήριο, ἀντὶ νὰ διορθώσει τὶς αἱρετίζουσες ἰδέες του, ποὺ ἀποτέλεσαν τὴν γενεσιουργὸ αἰτία τῆς ἀντιπαραθέσεως, ἐπανέλαβε τὶς ἀντίθετες μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας θέσεις του καὶ τὶς ἐμπλούτισε μὲ νέες. Καὶ γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὸν ἑαυτό του, ἐπέρριψε τὴν εὐθύνη, γιὰ τὸν παράνομο ἀφορισμὸ ποὺ εἶχε ἐπιβάλει, στὸν ἀφορισθέντα, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐθύνη ὅλων τῶν κατηγοριῶν γιὰ τὶς ὁποῖες δικαζόταν, δηλώνοντας ὅτι δὲν αἰσθάνεται καμία τύψη γιὰ ὅ,τι ἔκανε· ἐπιπροσθέτως δέ, ἐξαπέλυσε νέα «δεσποτικὰ» κοσμητικὰ ἐπίθετα. Καὶ καλά, στὰ ἄλλα, ἔτσι τὰ κατάλαβε. Εἶναι δυνατόν, ὅμως, νὰ μὴ νιώθει τύψεις γιὰ τὸν ἀφορισμό, ποὺ παρανόμως, ἀδίκως καὶ παρατύπως ἐπέβαλε;

Ἀλλὰ τὴν ἴδια τακτικὴ τήρησαν καὶ οἱ συνήγοροί του, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀναπόδεικτες κατηγορίες (τὶς ὁποῖες ἄκουσε ὁ Μητροπολίτης καὶ τὶς ἀποδέχθηκε, ἂν δὲν τὶς ὑπέβαλε), ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ μᾶς συκοφαντήσουν ὡς «προτεστάντες», ὅσους ἀγωνιζόμαστε κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς δεσποτοκρατίας, καταθέτοντας κείμενα ποὺ ἀναρτήθηκαν στὸ panayiotistelevantos.blogspot.gr.

 Στὸ τέλος, βέβαια, ὁ Μητροπολίτης ἀθωώθηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, στηριζόμενος σὲ δικές του δυνάμεις, τὶς ἐντὸς τοῦ Δικαστηρίου δηλαδὴ διαστρεβλώσεις τῆς πραγματικότητος καὶ νομικίστικα  τεχνάσματα, καὶ ἐπηρεάζοντας μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο τὸ Δικαστήριο, ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὶς εὐνοϊκὲς γιὰ τὸν Μητροπολίτη ἐρωτήσεις τῆς Προέδρου· ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι κάλυψε τὴν φανερὴ ἀνακολουθία τοῦ κ. Χριστινάκη, ὁ ὁποῖος καταθέτοντας στὸ Δικαστήριο ὡς μάρτυρας τοῦ κ. Ἀμβρόσιου, ...ἀνασκεύασε, ὅσα ἀντίθετα εἶχε γράψει σὲ προηγούμενη ἐπίσημη Γνωμάτευσή του!!! (Ἔτσι, καθηγητὴς Κανονικοῦ Δικαίου αὐτός, ἐξέθεσε ἐν δικαστηρίῳ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ εἶναι μέλος τῆς Νομοκανονικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἱ. Συνόδου).

Γιὰ τὴν ἱστορία: «Ἡ εἰσαγγελέας τῆς ἕδρας ζήτησε νὰ κηρυχθεῖ ἔνοχος ὁ Μητροπολίτης καὶ νὰ μετατραπεῖ τὸ κατηγορητήριο ἀπὸ συκοφαντικὴ δυσφήμηση σὲ ἐξύβριση, θεωρώντας ὅτι ἡ ἀναφορὰ πρὸς τὴν Ὑπουργὸ εἶχε ὑβριστικό χαρακτῆρα» (Γ. Ἡλιόπουλος, http://www.pelop.gr).

Εἶναι δὲ γνωστὸ ὅτι λόγῳ φόρτου τῶν δικαστηρίων, ἡ ἐξύβριση παραγράφεται.

Παραθέτω ἀπὸ τὴν πολυήμερη καὶ πολύωρη διαδικασία ἐξετάσεως μαρτύρων στὸ Δικαστήριο, ἐκεῖνα κυρίως τὰ ἀποσπάσματα, ἀπὸ Καταθέσεις μαρτύρων καὶ ἀπὸ τὴν Κατάθεση τοῦ κ. Ἀμβροσίου, ποὺ ἀποδεικνύουν πόσο ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει ἐπηρεάσει μέλη τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε θεολόγοι νὰ ὑπερασπίζονται τὴν παραχώρηση χώρου στοὺς Παπικούς (ἔτσι ὅπως ἔγινε ἢ ἐπιχειρήθηκε), ὁ ἴδιος δὲ νὰ ἐπαναλαμβάνει τὴν θέση ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση (ἄρα εἶναι Ἐκκλησία καὶ ἔχει μυστήρια).

Μάλιστα στὸ Δικαστήριο μᾶς δίδαξε, πλαστογραφώντας καὶ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἡ θέση αὐτὴ «εἶναι θέση τῆς Ἐκκλησίας»!!!

Παραθέτοντας τὸ κείμενο τῆς Καταθέσεως τοῦ Μητροπολίτου, διακόπτω τὴ συνέχειά του, ὅπου χρειάζεται καὶ κατὰ διαστήματα, καὶ παρεμβάλλω, χάριν ἀμεσότητος, κάποιους Σχολιασμοὺς καὶ Ἀναίρεση τῆς διαστρεβλώσεως τῶν πραγματικῶν γεγονότων καὶ ὅσων ψευδῶν ἀκούστηκαν μέσα στὸ Δικαστήριο.

Τὰ «ἐντὸς εἰσαγωγικῶν» εἶναι λόγια, ὅπως ἀκριβῶς ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸ κ. Ἀμβρόσιο στὸ Δικαστήριο, τὰ ὑπόλοιπα δὲ παρατίθενται κατὰ νόημα. Οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι δικές μου.

Κατάθεση τοῦ πρωτοπρεσβύτερου-θεολόγου καὶ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου

π. Χρήστου Τσάκαλου

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Χ.Τ. εἶπε, πὼς στὴ Σύναξη ἱερέων συνεκάλεσε καὶ διηύθυνε ὁ μητροπολίτης κ. Ἀμβρόσιος, ἀλλὰ ἦταν ἀντικειμενικὸς καὶ δὲν ἔλαβε θέση ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς παραχωρήσεως. Βέβαια, τέθηκε καὶ ἡ πρόταση ἀπὸ ἕνα ἱερέα νὰ δοθῆ Ναός στοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, πλειοψήφισε, ὅμως, ἡ πρόταση νὰ δοθεῖ αἴθουσα. Τὴν ἀπόφαση αὐτὴ ὁ Μητροπολίτης δὲν ὑλοποίησε. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ὅλη διαδικασία ποὺ ἐφάρμοσε ὁ κ. Σημάτης δὲν ἦταν καλόπιστη.

Ἐγὼ πιστεύω, εἶπε ὁ Χ.Τ., ὅτι ἦταν πάρα πολὺ λογικὸ καὶ φυσικὸ νὰ δοθεῖ χῶρος νὰ κάνουν τὴν λατρεία τους οἱ Καθολικοί. Καὶ ἀπευθύνθηκαν στὸν τοπικὸ ἡγέτη τῆς Ἐκκλησίας. Προσωπικὰ ἔχω λειτουργήσει σὲ Καθολικὸ Ναό στὸ ἐξωτερικό, ποὺ εἶχε παραχωρηθεῖ σὲ ὀρθοδόξους. Εἶναι μιὰ τακτικὴ ποὺ ἀκολουθεῖται στὸ ἐξωτερικό.

Ἀλλὰ τὸ νὰ δώσουμε κι ἐδῶ ἕνα χῶρο νὰ κάνουν οἱ Καθολικοὶ τὴν λατρεία τους, δὲν εἶναι θανάσιμο ἁμάρτημα. Ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; Ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; (ἐπανέλαβε μὲ ἔμφαση). Χῶρο ζητοῦσαν νὰ προσεύχονται, κι ὄχι Ναό. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι αὐτὸ τόσο βαρὺ δογματικὸ λάθος. Ἡ Ἐκκλησία ἡ δική μας εἶναι Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης, ἀγκαλιάζει τοὺς ἀνθρώπους, τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; Δὲν πουλήσαμε τὴν πίστη.

Ἐδῶ ἡ πρόεδρος ἐξέφρασε τὴ συμφωνία της, λέγοντας: «Ἔτσι, ὅπως τὸ λέτε εἶναι. Δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὰ δογματικὰ καὶ τὶς διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Καθολικῶν. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης καὶ δίπλα στὸν ἄνθρωπο. Ἔτσι τὸ εἶδε ὁ Μητροπολίτης».

Γιὰ τὸν ἀφορισμό ποὺ ἐπέβαλε ὁ μητροπολίτης τὴν Μεγάλη Βδομάδα, κι ἂν ὁ ἀφορισμὸς ἦταν μικρὸς ἢ μεγάλος, ἀπάντησε: ἡ Μητρόπολη ἔβγαλε τὴν ἀνακοίνωση καὶ ὁ κ. Σημάτης μὲ τὶς συγγραφές του διέσυρε τὸν Μητροπολίτη καὶ διήγειρε τὸ ποίμνιό του. Ἔτσι, ἦταν ἐπιβαλλόμενο ὁ Μητροπολίτης νὰ προχωρήσει  στὸν ἀφορισμό γιὰ λόγους παιδαγωγικούς.

Ἡ Εἰσαγγελέας εἶπε στὸ μάρτυρα πώς, ἀπὸ τὰ ὅσα γνωρίσαμε ἀπὸ τὶς καταθέσεις, εἶχε ἀποφασισθεῖ νὰ δοθεῖ χῶρος ἐκκλησιαστικὸς πρὶν γίνει ἡ Σύναξη τῶν ἱερέων. Ἡ Σύναξη ἔγινε γιὰ νὰ νομιμοποιηθεῖ  ἡ παραχώρηση. Καὶ τὸν ρώτησε ἂν τὸ ἐπιβεβαιώνει.

Ὁ Χ.Τ. εἶπε, ὅτι ναί μὲν εἶχε δοθεῖ χῶρος στοὺς Καθολικοὺς σὲ ὑπόγεια αἴθουσα τοῦ γηροκομείου «Ἅγιος Χαράλαμπος», ἀλλὰ γιὰ μία μόνο φορά. Τελικά, ὅμως, δὲν ἔδωσε τίποτα ὁ Μητροπολίτης!

Ἡ Εἰσαγγελέας ρώτησε, ἂν τὸ γεγονός, ὅτι εἶχε ἤδη δώσει αἴθουσα ὁ Μητροπολίτης, καὶ ὅτι στόχευε στὴν μονιμοποίηση τῆς κατάστασης (ὅπως ἱερέας τῆς Μητροπόλεως ἔγραψε σὲ ἐφημερίδα), ἂν αὐτὰ ἐνεργοποίησαν τὸν π. Κων/νο Παλαιολογόπουλο καὶ τὸν κ. Σημάτη γιὰ νὰ ἀντιδράσουν. Καὶ ἐπίσης, πῶς γίνεται, τὴν μιὰ φορὰ νὰ δώσει ὁ Μητροπολίτης χῶρο χωρὶς νὰ ρωτήσει κανένα, καὶ τὴν ἄλλη, γιὰ νὰ δώσει χῶρο, ἔκανε Σύναξη ἱερέων.

Ὁ Χ.Τ. εἶπε. «Ὁ Μητροπολίτης ἔτσι ἔκρινε».

Ἐδῶ εἴχαμε μιὰ παρέμβαση τῆς Προέδρου, ἡ ὁποία εἶπε, «πὼς ὁ Μητροπολίτης γιὰ μιὰ φορὰ μόνο εἶχε δώσει χῶρο», ἐνῶ ἄλλος μάρτυρας εἶχε ἀναφέρει ὅτι περισσότερες φορὲς εἶχε δοθεῖ χῶρος, καὶ ὁ Μητροπολίτης στὴν κατάθεσή του εἶχε πεῖ ὅτι δυό φορές λειτούργησαν σὲ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο οἱ Παπικοί.

Στὴ συνέχεια ὁ συνήγορος ὑπεράσπισης ρώτησε τὸν μάρτυρα: «Εἴπατε ὅτι τὸ νὰ δοθεῖ ἕνας χῶρος γιὰ τὶς λατρευτικὲς ἀνάγκες τῶν Καθολικῶν δὲν εἶναι κακό. Ὅταν σὲ μία ἐπίσκεψη στὴν Ἀμερική, ἕνας Πατριάρχης, καὶ μάλιστα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, δίνει τὸ “Κοράνιο”, τὸ θεωρεῖτε πράξη ἐνάντια στὴν Ὀρθοδοξία αὐτό;».

Ὁ Χ.Τ. ἀπάντησε πὼς δὲν εἶναι ἡ πράξη, ἀλλὰ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἐδόθηκε τὸ Κοράνιο. Εἶπε ὁ Πατριάρχης χαρακτηριστικά: «σᾶς παραδίδω τὸ Ἱερὸ καὶ Ἅγιο Κοράνιο».

Τότε ὁ Συνήγορος ὑπεράσπισης τοῦ διάβασε τὸ ἑξῆς κείμενο τοῦ μητροπολίτη Καλαβρύτων: «Στὶς Η.Π.Α πρὸ μηνῶν συνετελέσθη μία, ἂς τὴν ποῦμε, ἱεροσυλία! Ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μας κ. κ. Βαρθολομαῖος, εὑρισκόμενος στὴν Ἀτλάντα, ἐπισκέφθηκε τὶς ἐκεῖ κεντρικὲς Ὑπηρεσίες τῆς Coca Cola, καὶ προσέφερε ὡς δῶρο ἕνα ἀντίτυπο τοῦ Κορανίου!». Οἱ ἄλλοι Επίσκοποι «ἀποδέχθηκαν σιγηλοὶ τὴν πατριαρχικὴ βλασφημία!». Καὶ βλέπω ἐδῶ, νὰ μιλάει γιὰ δουλοπρέπεια κ.λπ. Αὐτὰ πῶς τὰ θεωρεῖτε ἐσεῖς;

Ὁ μάρτυρας Χ.Τ. ἀπάντησε πὼς ὁ Μητροπολίτης νομιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀπαντάει, ὅταν τίθεται πρόβλημα καὶ βλέπει ὅτι θίγεται ἡ Ἐκκλησία καὶ θεσμικὰ πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας· ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαντάει ὅπως θέλει.

Ὁ Συνήγορος ὑπεράσπισης, συνεχίζοντας τὴν ἐξέταση, ρώτησε. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία παραδίδει χῶρο λατρείας σὲ ἑτερόδοξους εἶναι μέσα στὰ πλαίσια τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως; Γιὰ νὰ πάρει τὴν ἀπάντηση: Ἐδέχθη ἕνα αἴτημα ὁ Μητροπολίτης καὶ ἀφοῦ ἐδέχθη τὸ αἴτημα τοὺς ἔδωσε ἕνα χῶρο νὰ κάνουν τὴν προσευχή τους.

Στὴ συνέχεια ρωτήθηκε: Ἕνας μάρτυρας κατέθεσε, (παρουσιάζοντας καὶ τὸ ἐπιβεβαιωτικὸ Fax στὸ Δικαστήριο), ὅτι τὸ 2007 στὴ Φλώρινα ὁ Μητροπολίτης εἶπε σὲ ἱερεῖς: «ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι ἔπρεπε νὰ παραχωρήσουμε ναό, διότι κ’ ἐμεῖς στὶς ξένες χῶρες χρησιμοποιοῦμε ναοὺς τῶν παπικῶν». Τί ξέρετε γι’ αὐτό;

Ὁ Χ.Τ. ἀπάντησε: Ἐγὼ δὲν ἤμουν ἐκεῖ, ἀλλὰ κάποιο ἱερέα ποὺ ρώτησα, μοῦ εἶπε ὅτι τὰ ὀνόματα ποὺ ἀναφέρθησαν εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστα, δὲν τὰ συνάντησε στὴ Φλώρινα ὁ Μητροπολίτης.

__________________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 1^η: Γιὰ αὐτὰ ποὺ καταθέτει ὁ π. Χρῆστος Τσάκαλος, δὲν θὰ κάνω ἄλλον σχολιασμό, πέραν ὅσων σχολιάζω στὶς καταθέσεις τῶν ἄλλων μαρτύρων καὶ στὴν ἀπολογία τοῦ Μητροπολίτη. Μόνο θὰ θυμίσω ὅτι ὁ π. Χρῆστος ἐπὶ δεκαετίες ἦταν ὑπὸ τὴν δυσμένεια τοῦ κ. Ἀμβρόσιου καὶ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἐν δικαστηρίῳ ὑβρισθέντος ἀναιτίως π. Κωνσταντίνου. Ὅσοι ἐγνώριζαν αὐτὴν τὴν κατάσταση ἐξεπλάγησαν καὶ ἀπόρησαν, ὅταν εἶδαν τὸν π. Χρῆστο νὰ χρίεται Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας.

__________________________________________________________________________

Ἀπό τὴν κατάθεση τοῦ θεολόγου κ. Βαλιανάτου Παράσχου.

Ἐρωτώμενος ἀπὸ τὴν Πρόεδρο ὁ μάρτυρας Π.Β., δήλωσε ὅτι ἀπὸ μικροὶ ἔβλεπαν στὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία τὸν στολισμὸ τῆς Φάτνης ποὺ πραγματοποιοῦσαν οἱ μεγαλύτεροι ἢ καὶ συμμετεῖχαν στὴν χορωδία τῶν Καθολικῶν. Πὼς στὴ Πάτρα, ἔβλεπε στὴν ὁδό Ἁγ. Νικολάου νὰ κάνουν τὴν «βόλτα» μαζί, ὁ ἱερέας τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τὸν ἱερέα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας Πατρῶν καὶ ὅλοι οἱ Πατρινοὶ τοὺς ἔκαναν τὴν ὑπόκλιση. Πὼς ἔχει παραστεῖ σὲ μυστήρια Καθολικῶν, ὅπως γάμο καὶ σὲ κηδεία. Καὶ πὼς στὸ οἰκογενειακό του περιβάλλον ὑπάρχει ἄνθρωπος τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία καὶ ἡ παρουσία του σὲ μυστήρια τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας, δήλωσε πὼς δὲν ἐπηρέασαν σὲ τίποτα τὴν πίστη του· «ποτὲ δὲν παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα» ἐξ  αὐτῶν.

Ἐρωτώμενος ἀπὸ τὴν Πρόεδρο, ἂν ἡ ἐπαφή του μὲ Καθολικοὺς ἔδρασε προσηλυτιστικά, ἀπάντησε ὅτι «ἀσφαλῶς οὔτε μὲ προσηλύτισε κανείς, οὔτε μὲ ἐπηρέασε τίποτε ἀπὸ αὐτά. Δὲν λέω μ’ αὐτὰ ὅτι ἀπεμπολῶ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας».

Ἡ Πρόεδρος, ἐπιδοκίμασε τὴ θέση του αὐτή, λέγοντας, ὅτι ἔτσι εἶναι, μὲ τὸ νὰ πᾶς στὴν κηδεία, ἢ στὸ μυστήριο τοῦ γάμου Καθολικῶν, μ’ αὐτὸ δὲν γίνεται προσηλυτισμός.

Ἐρωτώμενος ὁ Π.Β. ἀπὸ τὴν Πρόεδρο γιὰ τὸ θέμα παραχώρησης χώρου στοὺς Καθολικούς ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων, εἶπε ὅτι μιὰ συζήτηση στὴ Σύναξη ἱερέων γιὰ παραχώρηση χώρου δὲν εἶναι κάτι κακό. Αὐτὰ τὰ θέματα, συνέχισε, ὅπως εἶπε ὁ καθηγητὴς  Χριστινάκης στὴν κατάθεσή του, ἑρμηνεύονται σήμερα μὲ κάποια ἐλαστικότητα. Ὁ Χριστὸς εἶπε καὶ «μία κεραία οὐ μὴ παρέλθη ἀπὸ τοῦ νόμου...». Ἄρα, ἀπὸ τὴν Κ. Διαθήκη δὲν θ’ ἀλλάξουμε τίποτα. Ἀλλὰ «κάποια πράγματα μποροῦν ν’ ἀλλάξουν, χωρὶς νὰ γίνει καμιὰ ἀλλαγὴ στὰ δογματικὰ» ποὺ μένουν ἀναλλοίωτα.

__________________________________________________________________________________

 Σχολιασμός–Ἀναίρεση 2^α: Μὲ τὴν κατάθεσή του καὶ τὰ παραδείγματα ὁ μάρτυρας δικαιολογεῖ τὴν πράξη παραχώρησης αἴθουσας ἀπὸ τὸ Μητροπολίτη στοὺς Παπικούς. Δείχνει νὰ ἀγνοεῖ τὴν διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας ὅπως ἀποκρυσταλλώθηκε στοὺς Ἱ. Κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν νὰ δίδεται χῶρος λατρείας στοὺς αἱρετικοὺς ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία, ὥστε νὰ ἑδραιώνουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν αἵρεσή τους καὶ νὰ τὴν ἐπεκτείνουν. Ἔτσι, ἀντὶ ὁ Ἐπίσκοπος νὰ ἀναιρεῖ τὶς κακοδοξίες τους τὶς ἐνισχύει. Στὰ καθημερινά, βέβαια, πράγματα, οἱ Πατέρες μᾶς συμβουλεύουν νὰ συμπεριφερόμαστε μὲ ἀγάπη πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ τοὺς βοηθοῦμε στὶς ἀνάγκες τους, ὅπως γράφει χαρακτηριστικὰ  καὶ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, τοῦ ὁποίου τὴν μνήμη τελοῦμε αὔριο.

__________________________________________________________________________

Ἀπό τὴν κατάθεση τοῦ θεολόγου κ. Ἀχιλλιᾶ Παναγιώτη.

Κατέθεσε ὅτι ἔχει στενὸ συγγενὴ ποὺ εἶναι ὀρθόδοξος ἱερέας στὸ Βέλγιο καὶ λειτουργεῖ σὲ παρεκκλήσιο Ρωμαιοκαθολικῶν. Γι’ αὐτό, εἶπε, νιώθουμε ὑποχρεωμένοι ποὺ διέθεσαν Ναὸ στοὺς ἐκεῖ μετανάστες ὀρθοδόξους. Εἶναι ἐξάλλου αἴτημα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπευθύνθηκε στὴν τοπικὴ Καθολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Βελγίου καὶ παραχώρησε τὸ παρεκκλήσιο, καὶ ἔχουν οἱ ὀρθόδοξοι ἐκεῖ, τὴν αἴσθηση τῆς ἐξυπηρέτησης, τῆς ἀνθρωπιᾶς.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Κανόνες. Κάποιοι μιλᾶνε γιὰ τὰ λάθη τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ κι ἐδῶ στὴν Ἐκκλησία κάνουμε πολλὰ λάθη. Κι ἂν ἀρχίσουμε καὶ τὰ παραδεχόμαστε πᾶμε μπροστά. Ὑπάρχει καὶ ἡ μετάνοια.

_______________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 3^η: Ἀκριβῶς, τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔκανε αὐτὸ τὸ αἴτημα, ἀποδεικνύει ὅτι καὶ μὲ αὐτὴ τὴν κίνηση, ὑπηρετεῖ τοὺς στόχους τῆς Β΄ Βατικάνειας Συνόδου. Μᾶς ὑποχρεώνουν οἱ Παπικοί, δηλαδή, μὲ τὶς παραχωρήσεις Ναῶν, ὥστε νὰ ἀνταποδώσουμε τὴν ὑποχρέωση, παρόλο ποὺ ἐμεῖς δεσμευόμαστε μὲ Ἱ. Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν, αὐτὰ ποὺ τὸ αἱρετικὸ Βατικανὸ ἐπιτρέπει, ἀφοῦ μὲ ἀποφάσεις τοῦ Πάπα ἔχουν καταργηθεῖ ἑκατοντάδες Ἱ. Κανόνων. Ἀλλὰ τὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὁ Πατριάρχης ἔχει ἀποδείξει μὲ σοβαρότερες παραβάσεις ὅτι ὑπηρετεῖ τοὺς Βατικάνειους στόχους: π.χ. συμπροσευχόμενος μὲ αἱρετικούς, διδάσκοντας τὶς κακοδοξίες περὶ «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν», περὶ «βαπτισματικῆς θεολογίας», περὶ τῆς «θεωρίας τῶν δύο πνευμόνων» κ. ἄ.

_______________________________________________________________________________

Κατάθεση Μητροπολίτη κ. Ἀμβρόσιου

Μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ὁ Μητροπολίτης εἶπε:

Θέλω νὰ ἐξωτερικεύσω τὴ θλίψη μου στὸν κ. Σημάτη, διότι δὲν ἐπιτρέπεται σὲ θρησκευόμενο ἄνθρωπο ...νὰ ἔχει μία κακία, ἕξι χρόνια μετὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά· σὰν χριστιανὸς θάπρεπε νὰ εἶναι πιὸ συγκαταβατικός· ἔβλεπα καὶ «τὴν ἀγριότητα τοῦ προσώπου του ὅταν κατέθετε καὶ σκεπτόμουν. Εἶναι δυνατὸν αὐτὸς νὰ ἔχει χάρη Θεοῦ; Θαρρῶ πὼς ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ διότι ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματος εἶναι ἡ χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης καὶ ἄλλα πράγματα ποὺ στολίζουν τὸν χριστιανό». Διαπίστωσα στὸ Δικαστήριο ὅτι «ὁ κ. Σημάτης φορεῖ, δυστυχῶς, παραμορφωτικοὺς φακούς. Βλέπει τὰ γεγονότα μὲ διαφορετικὸ τρόπο ἀπ’ ὅ,τι εἶναι, κι αὐτὸ ἐνοχλεῖ τὸν ἴδιον καὶ τὸν βασανίζει. Ἐγὼ δὲν ἔχω τύψεις στὴ συνείδησή μου διότι ἔκανα αὐτά, ἀλλὰ φοβᾶμαι ὅτι αὐτὸς βράζει μέσα του ταλαιπωρεῖται, αὐτοτιμωρεῖται καὶ βασανίζεται», διότι βλέπει τὰ πράγματα λανθασμένα.

__________________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 4^η: Ἀσφαλῶς, δὲν ἐπιτρέπεται στὸ Μητροπολίτη Καλαβρύτων νὰ προβαίνει σὲ ἀξιολογικὴ κρίση καὶ νὰ ἀποφαίνεται δημοσίως γιὰ τὴν ψυχολογικὴ καὶ πνευματική μου κατάσταση, μετὰ μάλιστα, ὅσα ἐμπαθῆ καὶ ὑβριστικὰ ἔχει ἐκστομίσει ἐναντίον μου. Οὔτε εἶναι κατάλληλος νὰ μιλᾶ γι’ αὐτὰ τὰ θέματα αὐτός, ποὺ –κατὰ τὸν καθηγητὴ Πανεπιστημίου π. Θεόδωρο Ζήση– «πρὸ ἐτῶν ἐβλασφήμησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀγνόησε τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, πράττει δὲ εὐκαίρως ἀκαίρως τὸ πᾶν γιὰ τὴν ἐκκλησιολογικὴ νομιμοποίηση τοῦ Παπισμοῦ». Αὐτὸς δηλαδή, ποὺ εἶπε πὼς τὸ Filioque δὲν ἀποτελεῖ αἵρεση, ἀλλ’ εἶναι θεολογούμενο καὶ διετύπωσε τὴ φράση: «ἂν  τὸ  στέλλει  τὸ Ἅγιο  Πνεῦμα ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱός, ἐγὼ δὲν ἤμουνα σύμβουλος ἐκεῖ γιὰ νὰ δῶ τί ἔγινε»! Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεσσαλονίκης λέγει: «Πῶς τολμᾶς, ὦ ὑπερήφανε, καὶ καινοτομεῖς; Ποιός ξέρει πιὸ πολλὰ γιὰ τὴν ἄναρχο ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σὺ ἢ ὁ Χριστός;» (Ἅπαντα, σ. 417). Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς λέγει: «Ὅποιος ἀπορρίπτει καὶ περιπαίζει τὴν ἀλήθεια, ἀρνεῖται καὶ περιπαίζει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀρνεῖται καὶ περιπαίζει τὸ Θεό». Κάποιος θεολόγος λέγει: «Ὅποιος ἀρνεῖται τὸ χάρισμα ἑνὸς ἄλλου μέλους τῆς Ἐκκλησίας πέφτει στὸ ἁμάρτημα τῆς βλασφημίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο δίδει τὸ χάρισμα αὐτό»... Ἂς σκεφθεῖ ὁ Μητροπολίτης αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέση μὲ τὴ σωτηρία μας.

__________________________________________________________________________________

«Κυρία Πρόεδρε, ἀρχὲς τοῦ 2005 δέχομαι μιὰ ἐπιστολὴ ἀπὸ 35 Ρωμαιοκαθολικοὺς μετανάστες. Ζητοῦν νὰ τοὺς δώσω ἕνα χῶρο γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν τὰ λειτουργικά τους καθήκοντα καὶ νὰ μὴ πηγαίνουν στὴν Πάτρα. Ἐπειδὴ ζοῦμε, ὅμως, σὲ μιὰ πλουραλιστικὴ κοινωνία, ἀποφασίζω, μόνο γιὰ δύο Κυριακές, νὰ τοὺς δώσω ἕνα χῶρο» στὸ Ἵδρυμα Ἅγιος Χαράλαμπος νὰ κάνουν ἐκεῖ τὴ λειτουργία τους. Αὐτὸ ἦταν. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ μὲ εὐχαρίστησαν. Ἔληξε τὸ θέμα για μένα. Γι’ αὐτοὺς ὅμως δὲν εἶχε λήξει.

Στὶς 17/9/2005, ἔρχεται ὁ ἱερέας τῶν Καθολικῶν ἀπὸ τὴν Πάτρα καὶ μοῦ φέρνει ἕνα γράμμα γιὰ τὴν ἴδια ὑπόθεση. Τοῦ ἀπάντησα: Πάτερ, δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω. Ὅμως, αὐτὸς ἐπιμένει. Γιὰ μῆνες δὲν ἀπάντησα. Τὸ Φεβρουάριο 2006, ἐπειδὴ ἔχω πολλὲς πιέσεις, θέτω τὸ θέμα στὴ Σύναξη τῶν ἱερέων γιὰ νὰ δῶ τί θὰ κάνω. Ἐν τῷ μεταξύ, ὅμως, ὁ ἱερεὺς αὐτός, ἔχει κάνει ἐνέργειες γιὰ νὰ βρεῖ αἴθουσα σὲ ἄλλους φορεῖς καὶ στὸν Αἰγιώτη ἐπιχειρηματία κ. Κουνινιώτη.

Ὁ ἱερεὺς τῶν Καθολικῶν μοῦ δίνει μία ἐφημερίδα, τὶς «Ἐνοριακὲς Καμπάνες» ποὺ λέει «ὅτι στὴν Κρήτη ἔχουν παραχωρήσει Ναό».

Στὸν ἱερέα ἀπάντησα πὼς δὲν μπορῶ νὰ παραχωρήσω Ναό, ἀλλὰ ἀφοῦ ἐπέμενε, καλῶ σὲ Σύναξη τοὺς ἱερεῖς τῆς Αἰγιάλειας καὶ τὸν Καθολικὸ ἱερέα νὰ παρίσταται. Ἡ Σύναξη ἀποφαίνεται νὰ δώσουμε αἴθουσα. «Ἐγώ, ὅμως, δὲν θέλω νά δώσω αἴθουσα, διότι ὑπολογίζω κάποιες ἀντιδράσεις, ἤξερα ὅτι ὁ κ. Σημάτης εἶναι ὑπερορθόδοξος», ἀλλὰ τὸ κουβεντιάζω. Ἐλήφθη, λοιπόν, ἡ ἀπόφασις ἀλλὰ δὲν τὴν πραγματοποιῶ. «Εἶδα, λοιπόν, ἐδῶ, τί νὰ πῶ, μία στρέβλωση, μία τύφλωση».

Ὁ κ. Παλαιολογόπουλος, εἶναι ἕνας ἀρχιμανδρίτης, μὲ τὸν ὁποῖο σπουδάσαμε μαζί, φτωχόπαιδα εἴμαστε καὶ δουλεύαμε μαζί. Ὅταν ἦρθα στὴ Μητρόπολη τοῦ ἔδειξα τὴν πιὸ καλή μου ἀγάπη. Τὸν πῆρα καὶ τοῦ ἔδωσα καὶ ἐξουσίες, καὶ διακονήματα. Αὐτός, ὅμως, δὲν μπόρεσε νὰ σταθεῖ στὸ ὕψος ποὺ τοῦ ἔδωσα, «διότι εἶναι ἕνα προβληματικὸ ἄτομο, ἕνας ταλαίπωρος ἄνθρωπος». Πῆρε διαφορετικὸ δρόμο καὶ ἦταν μὲ τὸν κ. Σημάτη, τοῦ ὁποίου ἦταν ὁ πνευματικὸς πατέρας, καὶ πολλοὶ λένε ὅτι τὰ κείμενα τοῦ π. Κων/νου εἶναι τοῦ κ. Σημάτη.

_______________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 5^η: Τὸ ἦθος τοῦ κ. Ἀμβρόσιου ἀναδεικνύεται ἐδῶ καὶ σὲ ἑπόμενες φράσεις του. Προέβη σὲ μειωτικοὺς χαρακτηρισμοὺς γιὰ ἱερωμένο ποὺ δὲν ἦταν παρὼν στὴ δίκη καὶ ταυτόχρονα εἶναι ἀσθενής. Γιὰ ἱερωμένο ποὺ (ὅπως ὁμολογεῖ) δουλεύανε μαζί, σπουδάσανε μαζί, ποὺ ὑπηρέτησε –ἂν καὶ ἔγγαμος– ἀνιδιοτελῶς ἐπὶ δεκαετίες στὴν Μητρόπολη, ἦταν ὁ «πνευματικὸς» τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, ἔχει ἱδρύσει Ἱεραποστολικὸ Γραφεῖο στὸ Αἴγιο, βάσταξε ἐπὶ δεκαετίες τὸν σταυρὸ τῆς χηρείας ἀνατρέφοντας παράλληλα πέντε παιδιά, καὶ  γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης τὸν ἐτίμησε μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη. Τὸν ταπεινώνει, ἐπίσης, λέγοντας στὸ Δικαστήριο, ὅτι ἐγὼ γράφω τὰ κείμενα τοῦ π. Κωνσταντίνου, παρόλο ποὺ στὴν κατάθεσή μου, ὅταν σκόπιμα μὲ ρώτησαν γι’ αὐτὸ οἱ συνήγοροί του, τὸ διέψευσα. Καὶ ὅμως, ὁ Μητροπολίτης τὸ ἐπαναλαμβάνει γιὰ νὰ ἐκθέσει αὐτόν (ἐπειδὴ τόλμησε νὰ ἀντισταθεῖ στὴ νοοτροπία του) καὶ παράλληλα νὰ ἐπιρρίψει σὲ μένα εὐθύνες. Ἐπαναλαμβάνω. Τοῦτο εἶναι ψευδέστατο. Δὲν συνέγραφα ἐγὼ τὰ κείμενά του. Ἀντίθετα, ἐγὼ κατέφευγα σ’ αὐτὸν γιὰ νὰ τὸν συμβουλευτῶ καὶ αὐτὸς διόρθωνε τὰ δικά μου κείμενα! Ἐξάλλου ὁ π. Κωνσταντῖνος ἔχει τὸ δικό του ἰδιαίτερο ὕφος καὶ τὴ δική του ὀρθογραφία.

_______________________________________________________________________________

«Ὁ κ. Σημάτης μὲ κατηγορεῖ ὡς φιλοπαπικὸ καὶ αἱρετικό. Οἱ ἄλλοι μὲ πολεμοῦν ὡς ἀντιπατριαρχικό. Ἐγὼ ἔχω βούτυρο στὸ στόμα, στὴν καρδιά, ἀλλὰ ὑπηρετῶ τὴν ἀλήθεια. Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ μιλῶ κατὰ συνείδηση. Αὐτὸς εἶμαι. Δὲν ὑπολογίζω. Δὲν θέλω φιλίες μὲ τοὺς ἀνθρώπους, θέλω νὰ εἶμαι φίλος μὲ τὸ Θεό».

«Τί κάνει τώρα ὁ κ. Σημάτης; Στὶς 2 Ἀπριλίου, Κυριακή διοργανώνεται μιὰ Ἡμερίδα στὸ Αἴγιο», μοιράζονται φεϊβολάν, ἀφίσες. «Κάνει Ἡμερίδα Θεολογική: Σύγχρονες προσπάθειες γιὰ τὴν ἕνωση μεταξὺ Ὀρθοδόξων, Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν λοιπῶν ἑτεροδόξων Χριστιανῶν. Εἶναι σύμφωνες οἱ ἐνέργειες αὐτὲς μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Παράδοση; Ἐὰν ὄχι, πῶς ἀντιμετωπίζονται; Μὲ ξευτιλίζει δηλαδή».

_______________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 6^η: Ὁποία διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητος! Ἡ ἀλήθεια ἔχει ὡς ἑξῆς: Τὴν Ἡμερίδα πραγματοποίησε ὁ «Σύλλογος Πολιτισμὸς καὶ Παράδοσις» (Διεύθ.: Ἀλεξ. Μωραϊτίδου 30–26443 ΠΑΤΡΑ), καὶ οἱ διοργανωτὲς πρόσκεινται στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Ἐπειδὴ εἶχε προκύψει τὸ θέμα μὲ τὴν Παραχώρηση αἴθουσας ἢ Ναοῦ στοὺς Παπικούς, μὲ ἐπισκέφτηκαν καὶ ἐπέμεναν φορτικὰ νὰ λάβω μέρος ὡς ὁμιλητής. Ἀρνήθηκα. Μὲ κάλεσαν νὰ εἶμαι ἔστω παρών. Κι αὐτὸ τὸ ἀρνήθηκα, γιατὶ ὡς τότε μὲ τὸ χῶρο αὐτὸ δὲν εἶχα ἐπικοινωνία. Δὲν προέτρεψα κανέναν νὰ πάει, ἀντίθετα δυὸ-τρεῖς φίλους ποὺ μὲ ρώτησαν τοὺς ἀπέτρεψα νὰ πᾶνε, ἐξηγώντας τους ὅτι, ἂν πᾶμε, α) θὰ φορτώσουν σὲ μᾶς αὐτὴν τὴν ἐνέργεια καὶ β) γιατί νὰ πᾶμε ἀφοῦ δὲν συμφωνοῦμε μὲ τὸν τρόπο σκέψεως, μὲ τὶς ἰδέες τῶν Παλαιοημερολογιτῶν. (Ὑπόψιν ὅτι ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς θεωρεῖ ὅτι ἡ παράταξη τῶν Παλαιοημερολογιτῶν στὴν ὁποία ἀνήκει, εἶναι  ἡ μοναδικὴ Ἐκκλησία!). Στὴν ἀφίσα, δὲν ὑπῆρχε καμιὰ ἀναφορὰ στὸ ὄνομα τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων, δὲν ὑπῆρχε καμιὰ ἀναφορὰ στὸ θέμα τῆς παραχώρησης Ναοῦ. Ὑπῆρχαν: τὸ ὄνομα τοῦ Συλλόγου ποὺ τὴν διοργάνωσε καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ὁμιλητῶν. Οἱ τέσσερις ἀπὸ αὐτοὺς ἀνήκουν στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο καὶ δύο στὸ Νέο. Εἶναι: 1. Ὁ Παπαγεωργίου Ἀθανάσιος, ὁ Σωτηρόπουλος Νικόλαος, ὁ Κουτσοῦκος Πέτρος, ὁ Τρικαμηνᾶς Εὐθύμιος (ἱερομόναχος), ὁ Δημαρᾶς Νικόλαος (ἱερέας) καὶ ὁ Ἡλιόπουλος Παναγιώτης. Καὶ ἐδῶ, ἀλλὰ καὶ παρακάτω, πρέπει νὰ θυμηθοῦμε τὸ ρητό, πὼς «χείλη Ἀρχιερέως δὲν ψεύδονται»!

_______________________________________________________________________________

Συνεχίζει ὁ Μητροπολίτης: «Στὶς 24 Ἰανουαρίου 2008 σ’ ἕνα ἱστολόγιο ποὺ λέγεται “Ναταποῦμε” μὲ ἀποκαλεῖ χωροφύλακα». Γράφει τὸ ἱστολόγιο, πὼς ὁ Σημάτης ἀπαντᾶ στὸ χωροφύλακα Μητροπολίτη.

_______________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 7^η: Γιὰ νὰ δοῦμε α) Ποιά εὐθύνη ἔχω ἐγώ, ἂν ὁ ἱστολόγος τοῦ «Ναταποῦμε» ἀποκάλεσε χωροφύλακα τὸν κ. Ἀμβρόσιο; Γιατί τὸ χρεώνει σὲ μένα; β) Στὸ δικαστήριο ἀπέδωσε σὲ μένα τὸ γεγονὸς αὐτό. Δυστυχῶς, ὅμως, γιὰ  αὐτόν. Ἄλλα ἔγραφε τὸ 2008. Ἐκεῖ ἀλλιῶς μᾶς τὰ ἐξηγοῦσε ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἀμβρόσιος. Πότε ἔλεγε τὴν ἀλήθεια. Τότε ἢ τώρα; Στο ἱστολόγιό του, λοιπόν, ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων, τὸ Σάββατο, 26 Ἰανουαρίου 2008, καταχωρεῖ τὸ ἑξῆς κείμενο:

«Ἀπὸ τὸ blog τοῦ κ. Παν. Μιχαλόπουλου ἁλιεύσαμε καὶ ἀναδημοσιεύουμε τὴν ἀπάντηση τοῦ κ. Σημάτη στὴν ἄρση τοῦ ἐπιτιμίου. Ὁ κ. Σημάτης δὲν καταδέχθηκε νὰ μᾶς ἀποστείλει τὴν ἀπάντησή του! Προτιμάει τὰ διάφορα μέσα τοῦ Διαδικτύου. Ὁ κ. Μιχαλόπουλος, δημοσιεύοντας τὴν ἐπιστολὴ τοῦ κ. Σημάτη, ἔθεσε σὰν τίτλο: Ὁ θεολόγος κ. Σημάτης ἀπαντᾶ στὸν "Χωροφύλακα" Μητροπολίτη. Δίπλα μάλιστα ἔβαλε καὶ τὴν φωτογραφία τοῦ ἠθοποιοῦ Luis de Finees!». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ποὺ τότε ἔγραψε ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων στὸ δικό του ἱστολόγιο http://mkka.blogspot.gr/2008/01/blog-post_26.html. Γιατί τώρα, στὸ Δικαστήριο δίδει διαφορετικὴ εἰκόνα, ὅτι τάχα ἐγὼ τὸν ἀποκάλεσα χωροφύλακα;

_______________________________________________________________________________

«Ὁ κ. Σημάτης βγάζει ἐνημερωτικὸ φυλλάδιο, “Περὶ Παραχωρήσεως ἱ. Ναοῦ σὲ ἑτερόδοξους”. Ψέμα, συκοφαντία. Γράφει: “Καὶ τώρα σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο προχωροῦμε ἀπὸ γκρεμὸ σ’ ἄλλο γκρεμό... Ἡ παραχώρηση ναοῦ σὲ αἱρετικούς”»...

Ὑπάρχουν κι ἄλλες ἐνέργειες, ποὺ δείχνουν τὴν ἐπιθετικότητα τοῦ κ. Σημάτη στὸ ταπεινό μου πρόσωπο. «Ἡ κακοπιστία του ὅμως δεν ἔχει ὅρια, διότι ἀναφέρθηκε ἐδῶ τὸ Συνέδριο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε τὸ 2006», στὴν ὁποία ἐπάρθη μία ἀπόφαση. Τὴν ἀπόφαση αὐτὴ οὔτε τὴν γνώριζα,   οὔτε  μὲ  ἐνδιέφερε.   Ἀλλὰ ὁ κ. Σημάτης στὸ περιοδικὸ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» λέει: τὸ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΔΕΚΤΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΣΤΗΝ 9η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ “ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ”» κι ἔχει τὴ φωτογραφία μου καὶ τὴ φωτογραφία τοῦ Μητρ. Δημητριάδος καὶ μὲ κατηγορεῖ γιὰ αἱρετικό.

__________________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 8^η: Ὁ κ. Ἀμβρόσιος παραπλάνησε κι ἐδῶ τὸ Δικαστήριο, χρησιμοποιώντας τὸ Πόρτο Ἀλέγκρε. Τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς Δίκης (8/10/2012) θέλοντας νὰ  δικαιολογήσει τὴν ἀστήρικτη καταγγελία ἐναντίον μου στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὅτι τάχα δηλαδὴ «διέβαλα τὸ ὄνομά του ὡς πονηρόν», χρησιμοποίησε ὡς σανίδα σωτηρίας τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι τὸν ἀποκάλεσα αἱρετικό. Ἐπέδειξε πρὸς τοῦτο στὸ Δικαστήριο ἕνα κείμενο τῆς  «Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”», τῆς ὁποίας εἶμαι μέλος καὶ Γραμματέας ἀπὸ τὸ 2009, καὶ εἶπε ὅτι μὲ αὐτὸ τὸ κείμενο μὲ ἀποκαλεῖ (ὁ Σημάτης) αἱρετικό. Τὰ ἴδια δηλαδή, ποὺ εἶπε καὶ στὴν κατάθεσή του.

Νά, ὅμως, ποιά εἶναι ἡ ἀλήθεια, τὴν ὁποία παρουσιάζω καὶ στὸ βιβλίο «Καταστρατήγηση Ἱ. Κανόνων ἀπὸ Ἐπισκόπους (ἔκδ. 2007, σελ. 11). «Κατ’ ἀρχήν: Σὲ κανένα κείμενό μου δὲν τὸν ὀνομάζω αἱρετικό. Ὑποδεικνύω βέβαια τὰ ἀντορθόδοξα λόγια του, ἀλλὰ δὲν τὸν χαρακτηρίζω, γιατὶ γνωρίζω ὅτι αἱρετικὸς καθίσταται ὁ ἐπιμένων -παρὰ τὶς προσπάθειες τῆς Ἐκκλησίας- νὰ κηρύττει τὶς ἐσφαλμένες ἀπόψεις του». Οὐδέποτε μέχρι τὸ 2006 τὸν εἶχα πεῖ αἱρετικό, δηλαδή τὸ διάστημα ποὺ τὸ δικαστήριο ἐξέταζε (γιὰ νὰ ἀξιολογήσει ἂν εἶχε διαπράξει τὰ ἀδικήματα γιὰ τὰ ὁποῖα ἐδικάζετο).

Γιὰ νὰ ἀποδείξει, ὅμως, ὅτι τὸν εἶπα αἱρετικό, καὶ ἔτσι νὰ δικαιολογήσει τὶς διώξεις, χρησιμοποίησε τὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, νομίζοντας ὅτι κανεὶς δὲν θὰ καταλάβει ὅτι το κείμενο τοῦ «Κοσμᾶ Φλαμιάτου» ποὺ ἐπέδειξε ὁ Μητρολίτης στὸ Δικαστήριο, εἶχε  γραφεῖ...  δυὸ χρόνια  μετὰ  τὴν καταγγελία του ἐναντίον μου στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας!!! Δηλαδὴ τὸν Μάρτιο τοῦ 2008! Καὶ ἀκόμα, τότε δὲν ἤμουν κἂν μέλος τοῦ «Κοσμᾶ Φλαμιάτου», τὸ δὲ κείμενο ποὺ ἐπέδειξε, δὲν φέρει τὴν ὑπογραφὴ Σημάτης, ἀλλὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ τότε Γραμματέα τοῦ «Φλαμιάτου» κ. Β.Κ.!!! Μὲ τέτοιες μεθόδους προσπάθησε ὁ Μητροπολίτης νὰ ἐξαπατήσει τὸ Δικαστήριο, τὸ ὁποῖο καὶ τελικὰ ἐξηπατήθη, ἂν καὶ τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς Δίκης προσκόμισα ἔγγραφο ποὺ ἀποδείκνυε τὴν ἀπάτη! Μᾶλλον οἱ κ.κ. Δικαστές, δὲν πρόλαβαν νὰ τὸ ἀναγνώσουν.

__________________________________________________________________________________

Στὶς 28 Μαρτίου 2011 μοῦ ἔστειλε ὁ κ. Σημάτης μὲ δικαστικὸ ἐπιμελητὴ μία Δήλωση  Ἀποτειχίσεως: «Δήλωση Ἀποτειχίσεως Ὀρθοδόξων Πιστῶν ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἂν τὸ ἔστελνε στὸν Μητροπολίτη Πατρῶν δὲν μὲ ἐνδιέφερε. Ἀλλὰ τὸ ἔστειλε σὲ μένα καὶ λέει, ἐγὼ φεύγω ἀπὸ τὴ μάνδρα σου, «γιατὶ σὲ θεωρῶ αἱρετικὸ καὶ κάνω τὴν Ἀποτείχιση». Αὐτὸς εἶναι ὅρος τῶν Ἱ. Κανόνων, ποὺ σημαίνει ὅτι βγαίνει κανεὶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση.

Ἔτσι, λοιπόν, ὁ κ. Σημάτης δὲν εἶναι δικός μας, καὶ δὲν ξέρω τίνος εἶναι, ὅταν ἐδῶ στὴν κατάθεσή του ὁμιλεῖ καὶ λέει ὅτι «ἐὰν πεθάνω, δὲν θέλω ἐκκλησιαστικὴ κηδεία, ἂς μὲ κηδέψουν πολιτικά». Γιὰ σκεφτεῖτε το, «εἶναι αὐτὸ συμβατὸ μ’ ἕνα θεολόγο ὑπερζηλωτή»; Ἐπίσης, δὲν ὁρκίστηκε στὸ Εὐαγγέλιο. Ἔδωσε πολιτικὸ ὅρκο. Ὁμολόγησε ἐπίσης, ὅτι δὲν ἐκκλησιάζεται, δὲν κοινωνεῖ.

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 9^η: Παρόλο ποὺ αὐτὲς οἱ ἀναφορὲς δὲν εἶχαν καμιὰ ἄμεση σχέση μὲ τὴ Δίκη ποὺ ἐξέταζε τὰ γεγονότα τοῦ 2006, τὴν χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν στάση του ἐναντίον μου κατὰ τὸ 2006. Μὲ προσβάλλει καὶ πάλι μὲ τὰ κατωτέρω: α) Λέγει ὅτι ἀποτειχίστηκα ἀπὸ αὐτὸν τὸ 2011. Πράγματι, εἶναι ἀληθὲς αὐτό, ἀλλ’ ἔγινε πέντε χρόνια μετὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ ἐξέταζε τὸ δικαστήριο, καὶ  ἀφοῦ ἐπέμενε πεισματικὰ στὶς αἱρετίζουσες θέσεις του ἐπὶ χρόνια. β) Οὐδέποτε εἶπα ὅτι δὲν θέλω νὰ κηδευτῶ μὲ θρησκευτικὴ κηδεία, ὅπως ἀναληθῶς ἰσχυρίζεται ὁ κ. Ἀμβρόσιος, συνεχίζοντας τὴν κακόβουλη ἐρώτηση τῶν δικηγόρων του, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀνάγκασαν νὰ μιλήσω ἀκόμα καὶ γιὰ τὴν κηδεία μου! Μοῦ ἔκαναν δηλαδή, ἐρώτηση, ὅταν κατέθετα, γιὰ ἕνα τόσο εὐαίσθητο θέμα (προσωπικὸ δεδομένο): Ποιός θὰ σᾶς κηδέψει ὅταν πεθάνετε, ἀφοῦ ἀποτειχιστήκατε καὶ δὲν ἀνήκετε πλέον στὴν τοπικὴ Ἐκκλησία; Καὶ ἀπάντησα στὴν σκόπιμη καὶ μακάβρια αὐτὴ ἐρώτησή τους. Θὰ μοῦ κάνουν πολιτικὴ κηδεία, καὶ πιστεύω πὼς κάποιος ἱερέας ποὺ θὰ εἶναι ὀρθόδοξος θὰ μοῦ διαβάσει μιὰ εὐχὴ καὶ ὅσα προβλέπονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Οἱ ἐρωτήσεις αὐτὲς τῶν συνηγόρων τοῦ κ. Ἀμβρόσιου προκάλεσαν τὴν διαμαρτυρία τῶν δικηγόρων μου πρὸς τὴν Πρόεδρο, ἡ ὁποία ἐπέτρεψε νὰ γίνουν μιὰ σειρὰ ἀπὸ προσωπικὲς ἐρωτήσεις. γ) Μὲ κατηγορεῖ ὅτι δὲν ὁρκίστηκα στὸ Εὐαγγέλιο! Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθοπραξία τοῦ Μητροπολίτη! Ἀντὶ νὰ μὲ ἐπαινέσει γιατὶ ἐφήρμοσα  τὸν λόγον τοῦ Κυρίου «ἔστω δὲ ὑμῖν τὸ ναί, ναί. Καὶ τὸ οὐ, οὐ»· καὶ τὸ «ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὁμῶσαι ὅλως», [ὅπως ἔκανα κι ὅταν ἤμουν ἔνορκος ἐδῶ καὶ δεκαπέντε περίπου χρόνια, πρὶν ἀποτειχιστῶ], μὲ ψέγει στὸ Δικαστήριο, ἀμφισβητώντας καὶ τὴν ὀρθότητα θείας Ἐντολῆς, ἀλλὰ καὶ νόμιμο δικαίωμά μου! δ) Ψεύδεται, ἐπίσης, γιατὶ δὲν ὁμολόγησα πὼς δὲν κοινωνῶ, ἀλλ’ εἶπα ἐνώπιον Δικαστῶν καὶ ἀκροατηρίου (ὅταν πάλι ἐκ σκοπιμότητος μὲ ρώτησαν οἱ συνήγοροί του), ὅτι ἐξομολογοῦμαι καὶ κοινωνῶ ἀπὸ ὀρθόδοξους, ἀλλὰ ἀποτειχισμένους ἱερεῖς. Καὶ τέλος, ἐκτελῶ μὲ συνέπεια τὰ ἐκπαιδευτικά μου καθήκοντα ὡς ὀρθόδοξος θεολόγος καθηγητής.

__________________________________________________________________________

Στὴ συνέχεια ὁ Μητροπολίτης εἶπε: «Ἔκανε τὸν ἀγῶνα αὐτὸ γιὰ νὰ δρέψει δάφνες. Γι’ αὐτὸ καταθέτω ταπεινὰ καὶ μὲ πόνο: Ὁ κ. Σημάτης δὲν εἶναι οὔτε καλῆς πίστεως ἄνθρωπος, ἀλλὰ οὔτε καλὸς χριστιανός».

Ἄλλη στρέβλωση τοῦ κ. Σημάτη. Μιλᾶ περὶ Παραχωρήσεως Ναοῦ. Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νὰ δίδεται αἴθουσα, κι ἄλλο ἐκκλησιαστικὸς χῶρος, κι ἄλλο Ναός. «Ποτέ, μὰ ποτὲ δὲν ἐτέθη θέμα παραχωρήσεως ναοῦ. Ἄλλο εἶναι ἂν κάποιος ἱερέας στὴ Σύναξη τὸ εἶπε».

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 10^η: Στὴν μία φράση λέει ὅτι «ποτὲ δὲν ἐτέθη θέμα παραχωρήσεως ναοῦ» καὶ  στὴν ἀμέσως ἑπόμενη φράση, ὁ ἴδιος καταρρίπτει τὸν ἰσχυρισμό του. Καὶ τοῦτο γιατὶ στὴν Σύναξη ἱερέων ποὺ ὁ κ. Ἀμβρόσιος συνεκάλεσε, ἔθεσε (ὅπως ὁμολογεῖ) τὸ θέμα παραχωρήσεως Ναοῦ ἕνας ἱερέας τῆς Μητροπόλεως. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος, ἂν καὶ ἦταν παρών, ὄχι μόνο δὲν ἐπέπληξε τὸν ἱερέα γι’ αὐτὴν τὴν πρόταση, λέγοντάς του ὅτι, αὐτὸ «ποτὲ δὲν τὸ ἐσκέφθην», δὲν θέλω λοιπόν, νὰ τεθεῖ καὶ νὰ συζητηθεῖ, γιατὶ οἱ Ἱ. Κανόνες τὸ ἀπαγορεύουν, ἀλλὰ ἐπέτρεψε νὰ μπεῖ σὲ ψηφοφορία τὸ θέμα περὶ παραχωρήσεως Ναοῦ (ἄρα δὲν τὸ θεωροῦσε ἀντίθετο μὲ τοὺς Ἱ. Κανόνες) καὶ μάλιστα ἡ πρόταση τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου τῆς Μητροπόλεως π. Δαμιανοῦ, πῆρε τὸ 10% περίπου τῶν ψήφων τῶ παρόντων ἱερέων!

__________________________________________________________________________

Εἶπε ὁ κ. Σημάτης νὰ τοῦ ζητήσω συγγνώμη δημόσια. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι βαρύ. Αὐτὸ τὸ ἀναπαρήγαγε κι ἕνα ἱστολόγιο (panayiotistelevantos.blogspot.gr). Ἔγραψε ὁ ἱστολόγος στὶς 9 Ὀκτωβρίου τοῦ 2012:  «Ποιός ἔχασε τὴν ντροπὴ καὶ τὴ συναίσθηση τοῦ βάρους τῆς εὐθύνης τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος γιὰ νὰ τὴν βρεῖ ὁ Ἅγιος Καλαβρύτων; Ἐμβρόντητοι πληροφορηθήκαμε κατὰ τὴν ἀκροαματικὴ διαδικασία τῆς ἀγωγῆς τοῦ κ. Σημάτη ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ὅτι ὁ Σεβ. ἀρνήθηκε νὰ ζητήσει συγγνώμη γιὰ νὰ ἀποσύρει ὁ κ. Σημάτης τὴν ἀγωγή». Καὶ στὸ τέλος γράφει ὁ ἱστολόγος, ὅτι ἔπρεπε νὰ πέσω στὰ πόδια τοῦ Σημάτη στὸ δικαστήριο καὶ νὰ τοῦ πῶ: «Παιδί μου σὲ παρακαλῶ συγχώρα με. Συγχώρεσέ με ἀπὸ καρδιᾶς. Εἶσαι παιδί μου καὶ εἶμαι ὁ πατέρας σου». Κι ἐρωτῶ. Ἐγὼ νὰ «τὸ κάνω, θὰ τὸ καταδεχθεῖ αὐτὸ ὁ κ. Σημάτης; Θὰ καταδεχθεῖ νὰ δεῖ τὸ Μητροπολίτη, ἕνα Μητροπολίτη, νὰ εὐτελίζεται τόσο πολύ;».

Στὴν πρώτη δικάσιμο ἦταν μάρτυς ὑπερασπίσεώς μου ὁ κ. Χριστινάκης. Ἀκοῦστε τὴν στρέβλωση καὶ τὴν παραπληροφόρηση. «Ὁ Σεβ. Καλαβρύτων, κάλεσε τὸν κ. Χριστινάκη μάρτυρα ὑπερασπίσεως». Κι ἔχουν καὶ τὴν φωτογραφία του. Εἶναι πληροφόρηση αὐτό;  Ποιός τὰ ἔδωσε αὐτά; Φυσικὰ ἡ ἄλλη πλευρά.

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 11^η: Δὲν ἀναφέρει, ὅμως, τίποτε ἀπὸ τὸ κείμενο γιὰ τὸν κ. Χριστινάκη ποὺ ἐπικαλεῖται, γιατὶ δὲν τὸν συνέφερε νὰ ἀποκαλύψει ὅτι ὁ κ. Χριστινάκης τὸν «ἔκαψε». Ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ δικαστηρίου, ποὺ δὲν ἐπέμεινε νὰ διαβάσει τὸ τάχα κακόβουλο δημοσίευμα γιὰ τὸ κ. Χριστινάκη, τὸν ἀφήνει νὰ δώσει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι συκοφαντικὸ ἐναντίον του. Ἀντίθετα ἡ ἀναφορά του στὴν περίπτωση Χριστινάκη, τὸν ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα, ἀφοῦ ὁ μάρτυρας ὑπερασπίσεως κ. Χριστινάκης, ἀπεδείχθη μάρτυρας κατηγορίας, γιατὶ ὁ καθηγητὴς Κανονικοῦ Δικαίου ἀπέδειξε ὅτι ἦταν ἀνακόλουθος(!!!).  Καὶ αὐτὸ διότι, ἡ κατάθεσή του στὸ δικαστήριο ἦταν ἀντίθετη ἀπὸ τὴν Γνωμοδότηση ποὺ ἔκανε ὡς μέλος τῆς Νομοκανονικῆς Ἐπιτροπῆς, στὴν προσπάθειά του νὰ ὑποστηρίξει τὸν κ. Ἀμβρόσιο!!! Καὶ ὁ κ. Ἀμβρόσιος, τὸν κάλυψε!!! Γράφει στὴν Γνωμοδότηση ὁ κ. Χριστινάκης: «Πράγματι ἐνῶ τὸ ἐπιτίμιο χαρακτηρίζεται ὡς “Μικρὸς ἀφορισμός”, στὴ συνέχεια καὶ ἐντὸς κειμένου περιγράφεται καὶ ἐξειδικεύεται ὡς μεγάλος ἀφορισμὸς ἢ ἀνάθεμα. ...Τὸ ἐπιβληθὲν ἐπιτίμιο δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἀποχὴ ἀπὸ τὴ Θεία Εὐχαριστία, ποὺ καὶ αὐτὴ θὰ ἔπρεπε γιὰ τὴ συγκεκριμένη συμπεριφορὰ τοῦ κ. Σημάτη, νὰ εἶναι ὁρισμένης διαρκείας, ἀλλὰ περιέχει καὶ στοιχεῖα ποὺ προσιδιάζουν μόνο στὸ Μεγάλο ἀφορισμό». Αὐτὰ ἔγραψε στὴν Γνωμάτευση, ἀλλὰ στὴν ἔνορκη κατάθεσή του καὶ ὅταν κατέθεσε στὸ Δικαστήριο, εἶπε τὰ ἀντίθετα ὁ κ. Χριστινάκης. Εἶπε ὅτι δὲν ἦταν μεγάλος ἀφορισμός: «Δὲν προκύπτει ἀπὸ τὰ γραφόμενα, κατὰ τὴν γνώμη μου, ὅτι τὸν ἀπέκοψε καὶ ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος»!!!

__________________________________________________________________________

Καὶ ἐρχόμαστε στὸ θέμα τῶν ὑπογραφῶν. Ἀνεφέρθη ἐδῶ, ὅτι ἔχουν 1200 ὑπογραφές. Κυρία Πρόεδρε, ἀμφιβάλλω ἂν ὑπάρχουν καὶ παρακαλῶ τὸ δικαστήριο «νὰ ἀπαιτήσει νὰ δοθοῦν οἱ ὑπογραφές, γιὰ νὰ τὶς πάρω κι ἐγὼ μετὰ νὰ κάνω τὴ δουλειά μου». Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν.

Καὶ παρακάτω ὁ κ. Ἀμβρόσιος καταθέτει: Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νὰ δώσω αἴθουσα, κι ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νὰ δώσει ὁ Πατριάρχης «Ἅγιο Κοράνιο» στὸν μουσουλμᾶνο διευθυντῆ τῆς Coca-Cola, κι ἄλλο νὰ πῶ στοὺς Καθολικούς, “πᾶτε στὸν Ἅγιο Χαράλαμπο νὰ κάνετε μιὰ Θ. Λειτουργία”. Εἶναι πράγματα ἀνισομερῆ. Εἶναι στρέβλωση. Κι ἂν ἡ παραχώρηση χώρου κρίνεται ἔτσι, ἔχω μιὰ αἴθουσα στὸ Κέντρο Νεότητος, ποὺ λειτουργεῖ ὡς Internet café... Ἂν τοὺς ἔδινα αὐτὴ τὴν αἴθουσα τοῦ Internet café, τί θὰ λέγανε, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε; Εἶναι αὐθαίρετο. Μία αἴθουσα μοῦ ζήτησαν. «Ὅλα ὅσα διέδωσαν εἶναι σκόπιμα. Ποτέ, μὰ ποτὲ δὲν ἐτέθη θέμα παραχωρήσεως ναοῦ. Ἕνας ἱερέας στὴ Σύναξη ἔθεσε τὸ θέμα».

Ὁ Μεγάλος ἀφορισμὸς ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία. Ὁ μικρὸς ἀφορισμὸς ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο. Εἶναι ὅπως ὅταν ἕνας πιστὸς πηγαίνει νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ τοῦ λέει ὁ πνευματικός του: παιδί μου, ἐπὶ ἕνα μῆνα, ἕνα χρόνο δὲν θὰ κοινωνήσεις. Αὐτὸ εἶναι, ὁ ἀποκλεισμὸς ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας. Ὁ Μεγάλος ἀφορισμὸς ἐπιβάλλεται ἄνευ χρονικοῦ περιορισμοῦ. Ὁ μικρὸς ἔχει ἕνα περιορισμό. Καλῶ τὸν κ. Σημάτη νὰ ἔρθει νὰ μιλήσουμε, καὶ μὲ γράφει στὰ παλιά του τὰ παπούτσια. Καὶ λέει νὰ ἀπαντήσει ὁ ἐπίσκοπος δημόσια. «Ἔ, δὲν εἴμαστε ἴσια κι ὅμοια, παρακαλῶ». Κάτι εἶμαι, μιὰ θέση ἔχω. Καὶ ποῦ θέλω νὰ καταλήξω. Μεγάλη Τετάρτη ἔχουμε τὴν ἀκολουθία τοῦ Εὐχελαίου καὶ συνήθως πηγαίνω στὸ Μοναστήρι τοῦ Βερίνου. Ποῦ θὰ ἤμουνα;

Πᾶμε τώρα στὸ Μεγάλο ἀφορισμό. «Μεγάλος ἀφορισμὸς ἢ ἀνάθεμα εἶναι ἡ ὁλοσχερὴς ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία». Ἂν κάποιος θέλει νὰ μάθει νὰ ἀνοίξει τὴ Μ. Θρησκευτικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια, ἐκεῖ φαίνεται τί εἶναι ὁ Μικρὸς καὶ ὁ Μεγάλος ἀφορισμός.

__________________________________________________________________________

 Σχολιασμός–Ἀναίρεση 12^η: Λέει ὅλα αὐτὰ τὰ φιλολογικὰ περὶ ἀφορισμοῦ, χωρὶς τελικὰ νὰ πεῖ ἂν ὁ ἀφορισμὸς ποὺ ἔβαλε εἶναι μικρὸς ἢ μεγάλος!  Τὰ λέει ἁπλῶς γιὰ νὰ δείξει ὅτι μίλησε γιὰ τὸ θέμα, ὅτι τὸ ἐξήντλησε. Ἀπέφυγε, λοιπόν, μὲ ὅλα αὐτὰ νὰ ἀπολογηθεῖ γιὰ τὴν ἐξαπάτηση ποὺ ἔκανε, βαπτίζοντας τὸ Μεγάλο ἀφορισμό ὡς μικρό. Καὶ ἡ κα Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, ἄφησε αὐτὴν τὴν παραπλάνηση νὰ ὑφέρπει. Ἀρνήθηκε νὰ ἐρωτήσει. Διότι ἂν προχωροῦσε τὸ Δικαστήριο σὲ διεξοδικὴ ἐξέταση, θὰ ἀποδεικνυόταν ἡ ἀπάτη, τὴν ὁποία χωρὶς νὰ καταλάβει, ἀποκάλυψε ὁ μάρτυρας ὑπερασπίσεώς του, ὁ κ. Χριστινάκης, μὲ τὴν ἀντιφατικὴ κατάθεση. Μὲ τὸ νὰ γράει δηλαδὴ ἄλλα στὴν Γνωμοδότηση καὶ ἄλλα νὰ πεῖ στὴν κατάθεσή του στὸ Δικαστήριο.

__________________________________________________________________________

Ὡς πρὸς τὴν φράση ποὺ ἔγραψα γιὰ τὸν κ. Σημάτη, «Τὰ χειρότερα ἕπονται»: Τί ἐννοοῦσα γράφοντας τὰ χειρότερα; Ποιά εἶναι τὰ χειρότερα; Εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀκολούθησαν ἐκ μέρους τοῦ κ. Σημάτη. «Εἶναι ἡ ἀποτείχιση, ἡ στέρηση τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Ἐστερήθη τῆς Θείας Χάριτος. Δὲν πάει στὴν Ἐκκλησία, θὰ κάνει πολιτικὴ κηδεία, ἔχασε τὴ χάρη. Νὰ “τὰ χειρότερα ἕπονται”· δὲν ἦταν ἀπειλή, ἦταν ὅμως μία πρόβλεψη».

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 13^η: Ἐδῶ πλέον, τὸ μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου σταματᾶ, μπροστὰ σ’ αὐτὴν τὴν διαστρέβλωση. Κι ὅμως, κι αὐτὰ τὸ Δικαστήριο τὰ ἀντιπαρῆλθε!

__________________________________________________________________________

Θὰ μποροῦσα νὰ κάνω μήνυση κατὰ τοῦ κ. Σημάτη γιὰ τὶς συκοφαντίες... Δὲν μοῦ ἐπιτρέπει ὅμως ἡ συνείδησή μου καὶ ἡ θέση μου. Ἐγὼ δὲν ἤθελα νὰ κάνω μήνυση, νὰ τοῦ κάνω ἀγωγή, νὰ τοῦ ζητήσω ἀποζημίωση. Δὲν τὸ ἔκανα.

Στὸ θέμα: Τί εἶναι οἱ Παπικοί; Εἶναι σχισματικοὶ ἢ αἱρετικοί;.

«Ἂν μὲ ρωτήσετε ὡς ἄτομο, θὰ πῶ: εἶναι αἱρετικοί.  Ὡς ἐπίσκοπος δὲν μπορῶ νὰ τὸ πῶ ὅτι εἶναι αἱρετικοί, γιατὶ αὐτὸ δὲν εἶναι τῆς Ἐκκλησία μου».

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 14^η: Πῶς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ ἀπὸ τὴν ψυχολογία τῆς θρησκείας καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου κάποιος Ἐπίσκοπος ποὺ λέει ὅτι ἄλλο πιστεύει σὰν ἐπίσκοπος κι ἄλλο ὡς ἄτομο γιὰ θέματα Πίστεως; Ποῦ στηρίζεται ὡς ἄτομο καὶ τοὺς χαρακτηρίζει ὡς αἱρετικούς, ἂν ὄχι στοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ στοὺς Ἁγίους Πατέρες; Κι ἂν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοὺς χαρακτηρίζουν ὡς αἱρετικούς, ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ «Ἐκκλησία» στὴν ὁποία ὑπακούει ὁ κ. Ἀμβρόσιος; Μήπως ὑπάρχει κάποιο ἄλλο Εὐαγγέλιο στὸ ὁποῖο στηρίζεται αὐτὴ ἡ δικιά του «Ἐκκλησία»;

__________________________________________________________________________

Ἕνας καθολικὸς γιὰ νὰ γίνει ὀρθόδοξος, χρίεται καὶ ὑποβάλλει ἕνα λίβελλο, ἀρνεῖται τὶς κακοδοξίες του. «Δὲν εἶναι ὅμως αἱρετικός. Ὁ Χιλιαστὴς θὰ βαπτιστεῖ, ὁ Βουδιστὴς θὰ βαπτισθεῖ, ὁ Μουσουλμᾶνος θὰ βαπτισθεῖ. Πρέπει νὰ ἀκολουθῶ τὴ γραμμὴ τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μπορῶ νὰ κάνω τὰ δικά μου».

__________________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 15^η:  Ὑπάρχει χειρότερη παραπληροφόρηση; Κι ὅμως μέσα στὴ δικογραφία, ὑπάρχει μιὰ δεκασέλιδη πραγματεία ποὺ κατέθεσα, στὴν ὁποία ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση. Τὸ Δικαστήριο, ὅμως, κι ἐδῶ δὲν τὴν ἀξιοποίησε, τὴν ἀντιπαρῆλθε, ἴσως λόγῳ ἄγνοιας τῶν θεολογικῶν θεμάτων, ἴσως ἐπειδὴ παραπλανήθηκε ἀπὸ τὸν κ. Ἀμβρόσιο! Ἀκριβῶς, ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικοί οἱ Παπικοί, κ. Ἀμβρόσιε, ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ὑποβάλλουν λίβελλο. Μὲ τὸ λίβελλο, τί ἄλλο ἀποκηρύσσουν, παρὰ τὶς αἱρέσεις τους; Ἐκτὸς αὐτοῦ, αὐτὴ ἡ μέθοδος ἐπιστροφῆς τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν, ἂν καὶ ἀμφισβητούμενη, γίνεται κατ’ οἰκονομία. Ἡ ἀκρίβεια ἐπιβάλλει τὸν ἀναβαπτισμό.

____________________________________________________________________

Ρωτᾶ μὲ ἔμφαση ὁ κ. Ἀμβρόσιος τὸ Δικαστήριο: Λοιπόν, εἶμαι  αἱρετικός; Αὐτὴ ἡ κατηγορία εἶναι μεγάλη γιὰ μένα, εἶναι βαριὰ κατηγορία. Μὰ δὲν εἶμαι αἱρετικός. Ὅμως ὁ κ. Σημάτης μὲ κατηγορεῖ. Ἀπὸ 23 ἐτῶν ἔδωσα τὸν ἑαυτόν μου στὴν Ἐκκλησία, μὲ ἕνα ὅραμα, νὰ ὑπηρετήσω τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἁμαρτωλὸς εἶμαι, λάθη κάνω, ἀλλὰ «δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ προδώσω τὴν πίστη μου».

Ὅταν ρωτήθηκε ὁ κ. Σημάτης, εἶπε: “πότε τὸν εἶπα αἱρετικό;”. Μὲ εἶπε ὅμως αἱρετικό, καὶ δὲν εἶμαι αἱρετικός. «Δύο πράγματα ἔχω. Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα. Τίποτε ἄλλο. Γι’ αὐτὰ δίνω τὰ πάντα. Δὲν εἶμαι ἀντιρρησίας». Ἀλλὰ λέγω αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ πῶ. Ὅταν ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἦρθε μὲ τὸ ἀεροπλάνο καὶ ἔφερε μιὰ φιλενάδα, ἐγὼ τὸν «στιγμάτισα, ὁ μόνος ἀπὸ τὴν Ἱ. Σύνοδο γιατὶ δὲν θέλω τὴν ἀνηθικότητα. Αὐτὸς εἶμαι».

Γιὰ τὴν ἱστοσελίδα μου. Εἶπε ὁ κ. Σημάτης ὅτι καταχωρίζω σχόλια ἐναντίον του. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κατ’ ἐμοῦ σχόλια.

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 16^η: Τὰ ἀρνητικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του σχόλια, εἶχε ὅλο τὸ δικαίωμα νὰ τὰ ἀναρτήσει καὶ νὰ τὰ ἀφήσει ὅσο χρόνο ἤθελε. Τὰ ὑβριστικὰ σχόλια γιὰ τοὺς ἄλλους, ὅμως, μὲ ποιό δικαίωμα τὰ ἄφηνε ἀναρτημένα, παρόλες τὶς διαμαρτυρίες μου καὶ τὶς τρεῖς ἀναφορές μου στὴν Ἱ. Σύνοδο; Αὐτὸ τὸ ἦθος διδάσκει; Δίνω δεῖγμα τῶν σχολίων, ἀποφεύγοντας ὅμως νὰ ἀναφέρω καὶ πρόστυχα σχόλια (μὲ ἀνήθικες λέξεις) ποὺ ἀναρτοῦσε στὸ ἐπισκοπικὸ ἱστολόγιό του ὁ κ. Ἀμβρόσιος: «Μετανόησε Παναγιώτη ἠλίθιε βλάκα σατανά …Πρὸς τὸν ...θεολόγο Σημάτη ἐγὼ εἶμαι ὁ σατανάς καθήκια Ἠρώδιδες τὸ αἷμα σας ...θὰ βάψει τὸ κέντρο τῆς Ὁμόνοιας... ὅπως σφάζετε τὸ Χριστό, ἔτσι θὰ εἶναι στὸ τέλος καὶ ὁ θερισμὸς τῆς σποράς σας. Θὰ σὲ βάλλω μέσα στὸ καζάνι ποὺ εἶχες ἀνάψει γιὰ μένα. Γονεῖς φυλᾶχτε τὰ παιδιά σας ἀπὸ θεολόγους τύπου Σημάτη. Εἶναι ἐπικίνδυνοι!!!».

__________________________________________________________________________

Πῆγα στὸ Ξινὸ νερό, στὴ Φλώρινα. «Εἶναι μυθεύματα αὐτὰ ποὺ ἰσχυρίστηκε ὅτι εἶπα ἐκεῖ περὶ παραχωρήσεως Ναοῦ».

__________________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 17^η:  Καταχωρῶ τὴν διάψευση τοῦ κ. Ἀμβρόσιου, ἀλλ’ ὅμως ὑπάρχει ἡ κατάθεση μάρτυρα, ὑπάρχει τὸ ἐπιβεβαιωτικὸ Fax στὸ Δικαστήριο, μὲ τὸ ὁποῖο φαίνεται ὅτι τὸ 2007 στὴ Φλώρινα ὁ Μητροπολίτης εἶπε σὲ ἱερεῖς: «ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι ἔπρεπε νὰ παραχωρήσουμε ναό, διότι κ’ ἐμεῖς στὶς ξένες χῶρες χρησιμοποιοῦμε ναοὺς τῶν παπικῶν». Καὶ ὅλα αὐτὰ συμπλέουν νοηματικὰ μὲ ὅσα ὁ ἴδιος ἔχει πεῖ στὴν Ἀνωμοτί κατάθεσή του, ἀλλὰ καὶ ὅσα κατέθεσε ὁ π. Χρῆστος Τσάκαλος.

__________________________________________________________________________

Ὡς πνευματικὸς πατέρας «προσπάθησα πολλὲς φορὲς νὰ ἐπαναφέρω στὴν τάξη» τὸν κ. Σημάτη μὲ πολλοὺς τρόπους, μὲ μεσολάβηση ἄλλων ἀνθρώπων, ἀλλὰ δὲν δέχτηκε.

Ἕνας θεολόγος ἀπὸ τὴ Θράκη, κοινὸς φίλος, στὶς 8/10/2008 μοῦ γράφει ἕνα γράμμα καὶ λέει. Θὰ ἔλεγα ὅτι μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτά, ὁ κ. Σημάτης «δὲν εἶναι εἰλικρινής, ὅτι δὲν εἶναι καλοπροαίρετος, ...πάσχει ἀπὸ φιλοδοξία».

Παρόμοια γράφει καὶ ἡ κα Σαββοπούλου.

Ὁ κ. Σημάτης μὲ ὅλα ὅσα ἐλέχθησαν ἐδῶ, ὁμολόγησε, ὅτι πρωτοστάτησε στὸν ἀγῶνα μὲ τὸν πνευματικό του π. Κωνσταντῖνο Παλαιολογόπουλο ποὺ ἀναστάτωσε τὴν κοινωνία, μετέφερε τὸ κλίμα αὐτὸ μέσα στὸ σχολεῖο του καὶ στοὺς μαθητές του. Ἐγὼ δὲν μετέφερα αὐτὰ στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας γιὰ νὰ μὴν τὸν θίξω περισσότερο, παρόλο ποὺ τὸ ἐγνώριζα. Ἀλλ’ ἦταν βεβήλωση νὰ μεταφέρει ὅλα αὐτὰ γιὰ τὸ Μητροπολίτη του στοὺς μαθητές του.

__________________________________________________________________________

 Σχολιασμός–Ἀναίρεση 18^η: Ἐδῶ, τὴν κατάθεση τῆς ἀλήθειας, ὁ κ. Ἀμβρόσιος ὀνομάζει βεβήλωση. Ἐπαναλαμβάνει τὴν παραπληροφόρηση ὅτι ἐγὼ μετέφερα στοὺς μαθητές μου τὸ κλίμα τῆς ἀντιπαραθέσεως μαζί του, τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν κατέθεσε στὸ Δικαστήριο καμιὰ μαρτυρία μαθητὴ ἢ γονιοῦ, παρόλο ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχω διαψεύσει στὸ Πανελλήνιο Συνέδριο 800 Θεολόγων στὴν Ἀθήνα, στὸ ὁποῖο συζητήθηκε τότε τὸ θέμα· ὅτι δηλαδή, δὲν μετέφερα ἐγὼ στοὺς μαθητὲς τὰ γεγονότα, ἀλλὰ αὐτὸς μὲ τὸν ἀφορισμὸ ποὺ μοῦ ἐπέβαλε, ὁ ὁποῖος προβλήθηκε ἀπὸ πολλὰ τοπικά, ἀκόμα καὶ Ἀθηναϊκὰ κανάλια καὶ ἐφημερίδες. Τὸ κλίμα λοιπόν, δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο, ὁ ὁποῖος μὲ ἀφόρισε Μεγάλη Τετάρτη, προκαλώντας τὴν ἀγανάκτηση τῶν Αἰγιωτῶν ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτη. Κι αὐτὸ φάνηκε τότε, ἀπὸ τοὺς τίτλους τῶν ἐφημερίδων, ἀπὸ τὶς συζητήσεις τῶν γονιῶν τους κ.λπ. Ὅταν δηλαδή, εἶχαν μάθει οἱ μαθητὲς μου γιὰ τὸν ἀφορισμό, καὶ μὲ ἔβλεπαν σὰν ἕνα ἀφορισμένο, καὶ μὲ ρωτοῦσαν γι’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ἐγὼ (κατὰ τὸν Μητροπολίτη) θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ἀπαντῶ σὲ γεγονὸς πασίγνωστο; Ἔπρεπε νὰ ἀφήνω τὰ παιδιά, ὡς μὴ ἀπολογούμενος, νὰ νομίζουν, ὅτι καλῶς ἀφορίστηκα, καὶ ἄρα εἶμαι ἕνα μίασμα ποὺ πρέπει νὰ ἀποφεύγουν;

__________________________________________________________________________

Τὸ μεγαλύτερο στὴν Ἐκκλησία εἶναι τὸ σχίσμα. Αὐτὸ ἔκανε ὁ κ. Σημάτης. Μὲ τὶς ἐνέργειές μου πρόλαβα τὰ χειρότερα. Αὐτὰ ποὺ ἐξέθρεψε ἕνα φαντασιόπληκτο πρόσωπο.

Ὑπάρχουν στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας πρόσωπα ἀντι-οικουμενιστῶν ὑπερθορθόδοξων, ὅπως οἱ τοῦ «Κ. Φλαμιάτου». Ὁ κ. Σημάτης δὲν μπορεῖ νὰ φύγει ἀπ’ ἐκεῖ. Κάνει ὅ,τι τοῦ ποῦνε. Γράφουν ἐναντίον Ἐπισκόπων. Εἶναι ἡ κίνηση ποὺ πιστεύει ὅτι οἱ καθολικοὶ πρέπει νὰ ἀναβαπτίζονται.

Ὡς ἐπίσκοπος ἔλαβα τὸ μπαστοῦνι γιὰ νὰ στηρίζω τοὺς πιστούς, ἀλλὰ ἔχω καὶ τὸ καθῆκον νὰ προστατέψω τὸ ποίμνιο  ἀπὸ τὰ κακοποιὰ αὐτὰ στοιχεῖα.

__________________________________________________________________________

Σχολιασμός–Ἀναίρεση 19^η: Δὲν ἄκουσε ποτὲ ὁ Μητροπολίτης ὅτι τὸ «μπαστοῦνι» τὸ ἔχουν λάβει οἱ Ἐπίσκοποι γιὰ νὰ διώχνουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ προστατεύουν ἀπ’ αὐτοὺς τὸ ποίμνιο, καὶ ὄχι τοὺς ὀρθόδοξους θεολόγους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ὑποδεικνύουν τὰ θεολογικὰ λάθη τους; Εἶναι, λοιπόν, «κακοποιὸ» στοιχεῖο κατὰ τὸν κ. Ἀμβρόσιο, ὅποιος χριστιανὸς ἀγωνίζεται γιὰ νὰ μὴ λέει ὁ Ἐπίσκοπος ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν εἶναι αἱρετικοί, ἀλλὰ ὅτι εἶναι κι αὐτοὶ Ἐκκλησία; Ὅποιος ἀντιδρᾶ στὴν παραχώρηση αἴθουσας σὲ αἱρετικοὺς (ποὺ ὁ κ. Ἀμβρόσιος ὁμολόγησε στὸ Δικαστήριο πὼς ἔδωσε στοὺς Παπικούς) ἢ καὶ Ναοῦ, ποὺ ἐμποδίστηκε νὰ δώσει (ἀφοῦ –ὅπως πάλι ὁμολόγησε– ὑπολόγιζε τὶς ἀντιδράσεις τῶν ὑπερορθοδόξων), αὐτοὶ λοιπὸν εἶναι «κακοποιὰ» στοιχεῖα; Ἀλήθεια, γιατί τόση χολή, τόσο  δεσποτικὸ πάθος ἐναντίον τοῦ προσώπου μου; Ἐπειδὴ ἀμύνομαι  ὡς θεολόγος ἀσυμβίβαστα (παρὰ τὶς ἐλλείψεις μου) ὑπὲρ τῆς Ὀρθόδοξου πατερικῆς παραδόσεως;

________________________________________________________________________

* * *

Πολλοὶ ἀναρωτήθηκαν, πρὸς τί αὐτὴ ἡ διαμάχη μεταξὺ ἐπισκόπου καὶ θεολόγου. Δὲν ἐκτίθεται ἔτσι ἡ Ἐκκλησία;

Ἔγραψα πολλὲς φορές, καὶ ἀπεδείχθη αὐτὸ καὶ στὴ Δίκη, ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ προσωπικὴ διαφορά. Ἔτσι ὅπως ἐξελίχθηκαν τὰ πράγματα, ἐπρόκειτο γιὰ ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως. Τὴν Ἐκκλησία δὲν τὴν ἐκθέτουν ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ὑπερασπίζονται ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, ἀλλ’ ὅσοι αἱρετίζουν κι ὅσοι σιωποῦν, γιὰ νὰ μὴ ἐκτεθεῖ τάχα ἡ Ἐκκλησία.

Λίγες ἑβδομάδες πρὶν τὴν δίκη, σὲ ἄρθρο ποὺ δημοσίευσα μὲ τίτλο «Πρακτικὸς Οἰκουμενισμὸς Ἐπισκόπων», ἄφηνα νὰ διαφανοῦν οἱ προθέσεις μου καὶ καλοῦσα ἔμμεσα, πλὴν σαφῶς, τὸ Μητροπολίτη νὰ ἀπαντήσει: ἐμμένει στὶς κατακριτέες θέσεις του, ἢ ἀποδέχεται καὶ πιστεύει ὅσα καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πιστεύει; Τὸν ρωτοῦσα, δηλαδή:

«α) ἂν δέχεται ὅτι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμὸς καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἱρέσεις· ἂν ἔπαψε πλέον νὰ θεωρεῖ ὅτι οἱ Παπικοὶ ἔχουν μυστήρια· ἂν ἔπαψε νὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ Βατικανὸ εἶναι «Ἐκκλησία» καὶ μάλιστα «προκαθημένη»(!)·

β) ἂν ἔπαψε νὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ Filioque εἶναι θεολογούμενο, ἂν δέχεται τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑκατοντάδων Συνόδων, ὅτι εἶναι αἵρεση καὶ φοβερὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος·

γ) ἂν ἄλλαξε γνώμη γιὰ τὴν πανοικουμενιστικὴ καὶ πανθρησκειακὴ ταυτότητα τοῦ Σηλυβρίας Αἰμιλιανοῦ μὲ τὸν ὁποῖο, ὅσο ἦτο ἐν ζωῇ, ταυτίστηκε καὶ σχεδὸν ἁγιοποίησε ἕνα ἀναγνωρισμένο οἰκουμενιστή·

δ) ἂν συνειδητοποίησε τὰ ἄλλα δημόσια ἐκκλησιαστικὰ λάθη του».

Δυστυχῶς, ὅλες αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις ἔμειναν ἀναπάντητες ἀπὸ τὸν Καλαβρύτων.

Κατακλείω τὸ παρὸν μὲ τροπάριο ἀπὸ τὴν «ε΄ ᾠδὴ» καὶ τὸν «Οἶκο» ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἀκολουθία τῆς  Συνάξεως τῶν Ἀρχιστρατήγων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, καί τῶν λοιπῶν ἁγίων ἀσωμάτων καὶ οὐρανίων Ταγμάτων. Μιλοῦν γιὰ «λύση τῶν σκανδάλων καὶ τῶν αἱρέσεων» καὶ γιὰ «μετάνοια». Πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση εἶναι καὶ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ περιέχει τοὺς γνωστοὺς ἐλεγκτικοὺς λόγους τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν͵ πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;».

Τροπάριο ἀπὸ τὴν ε΄ ᾠδή:

«Τῶν πολέμων τὰς στάσεις, Ἄγγελοι Ἀρχάγγελοι θεῖαι Δυνάμεις Θεοῦ, καὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὰς αἱρέσεις καὶ πάντα τὰ σκάνδαλα, ταῖς ὑμῶν λύσατε, πρὸς τὸν Θεόν ἀεὶ πρεσβείαις, καὶ ἡμᾶς ἐν εἰρήνῃ φρουρήσατε».

Ὁ Οἶκος:

«Ἔφης φιλάνθρωπε ἐν Γραφαῖς σου, πλήθη χαίρειν Ἀγγέλων ἐν οὐρανῷ, ἐπ' ἀνθρώπω ἑνὶ μετανοοῦντι, Ἀθάνατε, ὅθεν ἡμεῖς οἱ ἐν ἀνομίαις, ἀναμάρτητε, μόνε καρδιογνῶστα, σὲ δυσωπεῖν καθ' ἑκάστην τολμῶμεν ὡς εὔσπλαγχνον, οἰκτεῖραι καὶ καταπέμψαι ἀναξίοις κατάνυξιν, Δέσποτα, παρέχων ἡμῖν συγχώρησιν, ὑπὲρ πάντων γὰρ ἡμῶν πρεσβεύουσιν, οἱ τῶν Ἀσωμάτων Ἀρχιστράτηγοι».

Σημάτης Παναγιώτης

Η «Ουρανια Ιεραρχια»

Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτη

     «Κάθε αγαθή προσφορά και κάθε τέλειο δώρημα κατεβαίνει άνωθεν από τον Πατέρα των Φώτων» (Ιακ. 1:17). Με αυτά τα λόγια της Αγίας Γραφής αρχίζει ο Διονύσιος να γράφει “περί της Ουρανίας Ιεραρχίας”. Το κάνει, ίσως, αυτό για να τοποθετηθεί το όλο πλαίσιο στο Φως, το πραγματικό φως. Δεν πρέπει δε να λησμονούμε ούτε προς στιγμή ότι από τον Έναν, τον Κύριο του παντός, πηγάζει κάθε ευλογία. Ακόμα και τα αγγελικά πνεύματα – “το τέλειο δώρημα” – μας έρχονται από το Θεό και μας καλούν να επανέλθουμε στην ποίμνη του Πατέρα. Και ο Διονύσιος συνεχίζει: «Για το λόγο αυτό, αφού επικαλεστούμε τον Ιησού, το Φως το αληθινό που φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο· (Ιω. 1:9) και διά του οποίου πετύχαμε την προσέγγισή μας προς τον αρχίφωτο Πατέρα, ας κοιτάξουμε επάνω προς τον ουρανό, όσο μας είναι δυνατό, προς τις ιεραρχίες των ουρανίων νόων που μας αποκαλύφτηκαν με σύμβολα για την καλύτερη κατανόησή μας». Πραγματικά τα ιερά Λόγια χρησιμοποίησαν θεία σύμβολα και εικόνες αφού η εκτυφλωτική θεία ακτίνα ήταν αδύνατο να φτάσει στους ανθρώπους χωρίς παραπέτασμα.

      «Για το λόγο αυτό οι υπερκόσμιες ουράνιες ιεραρχίες των αγγέλων ενδύονται με υλικά σχήματα και σύνθετες μορφές ώστε από αυτά τα πλασματικά ιερά σύμβολα να φτάσουμε, ανάλογα με την ικανότητά μας, στην άϋλη μίμηση και θεωρία των ουρανίων Ιεραρχιών. Και αυτό δεν γίνεται χωρίς την κατάλληλη υλική χειραγωγία». Με κάθε τρόπο προσπαθεί ο Διονύσιος να μας δείξει ότι μόνο αν φτάσει και σε μας ο φωτισμός μπορεί ο νους μας «να καταλάβει τα φαινόμενα κάλλη ως απεικόνισμα της αφανούς ωραιότητας, τις ευωδιές ως εκτυπώματα της νοητής διαχύσεως, τα υλικά φώτα ως εικόνα της άϋλης φωτοχυσίας…».

     Μας λέει ακόμα ότι οι λέξεις και οι ποικίλες εκφράσεις δεν είναι παρά ανεπαρκή σύμβολα που επιχειρούν να περιγράψουν την απερίγραπτη θεία δόξα της οποίας μια παροδική ματιά μπορούμε να έχουμε. «Όλα αυτά έχουν παραδοθεί στις μεν ουράνιες δυνάμεις υπερκόσμια, σε μας δε συμβολικά». Και συνεχίζει: «Για χάρη αυτής της θεώσεώς μας λοιπόν, της ανάλογης με τις ικανότητές μας, οι ιεροί συγγραφείς της Αγίας Γραφής μας φανέρωσαν τις ουράνιες ιεραρχίες έτσι, με αισθητά μέσα και σύμβολα, ώστε να αποδεσμευτούμε από τη βαριά ύλη που μας κρατάει και να φτάσουμε στις κορυφές των ουρανίων ιεραρχιών».

      Ο Διονύσιος δεν μας λέει αν ο ίδιος είχε κάποιο ουράνιο όραμα. Βασίζει αυτά που λέει στις Γραφές. Φαίνεται όμως ότι είχε μια καταπληκτική ενόραση που δείχνει ότι έβλεπε και κατανοούσε πράγματα πολύ πέρα από τις δικές μας δυνατότητες. Κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να μας απομακρύνει από το λάθος που κάνουμε νομίζοντας ότι οι άγγελοι είναι κάτι σαν «χρυσά όντα ή φωτεινοί άνθρωποι που λάμπουν αδιάκοπα και αξίζει να τα παρατηρεί κανείς»· και να μας αποτρέψει από το «δύσμορφο χαρακτήρα της απεικόνισης των αγγέλων». Αυτή η δυσμορφία όχι μόνο δεν αφήνει το νου μας να αναπαυθεί αλλά τον ερεθίζει ν’ αποφεύγει τις υπερκόσμιες πνευματικές καταστάσεις.

      Ύστερα από πολλή μελέτη της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, ο Διονύσιος κατανέμει τις ουράνιες δυνάμεις σε μια ιεραρχία. «Κατά την άποψή μας, λέει, η ιεραρχία είναι ιερή τάξη, γνώση και ενέργεια που είναι κατά το δυνατόν αφομοιωμένη προς τη Θεία ομοιότητα και οδηγείται προς τη θεία μίμηση ανάλογα με τη δεδομένη από το Θεό έλλαμψη… Σκοπός της ιεραρχίας είναι η κατά το δυνατό αφομοίωση και ένωση με το Θεό. Κάθε πρόσωπο που ανήκει σε μια ιεραρχία γίνεται τελειότερο σύμφωνα με τη δύναμη μιμήσεως που έχει· γίνεται δηλαδή “συνεργός Θεού” (Α ‘ Κορ. 3:9, Γ’ Ίω. 8)».

     Ο Διονύσιος ταξινομεί τους ουράνιους Νόες σε τρεις τριάδες και σε κάθε τριάδα υπάρχουν τρεις τάξεις Νόων (αγγέλων) των οποίων τα ονόματα έχουν σχέση με τις Θείες ιδιότητες. Οι αγγελικές τάξεις μεταδίδουν το θείο Φως η μια στην άλλη έως ότου φτάνει σε μας και μας φωτίζει σύμφωνα με τις διάφορες ικανότητες μας. «Δι’ αγγέλων, λέει η Γραφή, (Γαλ. 3:19) μας δόθηκε ο νόμος και άγγελοι ανέβαζαν προς το θείο τους πιστούς πατέρες μας (Πράξ. 7:53). Αυτοί απεκάλυπταν προφητικώς ιερά παραγγέλματα ή απόκρυφα οράματα υπερκοσμίων μυστηρίων ή τέλος θείες προρρήσεις».

      Οι ουράνιοι άγγελοι έχουν κατευθείαν σχέση με κάθε μια ψυχή ξεχωριστά. Με τη δική τους βοήθεια το πνεύμα του ανθρώπου ελευθερώνεται από τα υλικά δεσμά και γνωρίζει την πραγματική αιτία της ύπαρξης. Όσο περισσότερο φωτίζεται η ψυχή τόσο πιο πολύ βρίσκει το σκοπό της ύπαρξής της και έρχεται εγγύτερα στον τελικό στόχο της: το «καθ’ ομοίωσιν».     Ο Διονύσιος λέει: «Το μυστήριο της θείας φιλανθρωπίας του Ιησού πρώτοι οι άγγελοι το πληροφορήθηκαν κι έπειτα η χάρη της γνώσεως πέρασε σε μας διά μέσου αυτών. Ο Γαβριήλ διαφώτισε τον αρχιερέα Ζαχαρία και έπειτα την Παρθένο Μαρία. Άλλος πάλι άγγελος δίδαξε τον Ιωσήφ; και άλλος έφερε την καλή αγγελία στους ποιμένες. Εκείνοι δε ζώντας μακρυά από τα πλήθη και μέσα στην ησυχία, καθάρισαν την ψυχή τους, δέχτηκαν το μήνυμα και μαζί με πλήθος ουράνιας στρατιάς παρέδωσαν στους επί της γης την πολυύμνητη δοξολογία» (Λουκ. 2:8-14).

      Ο Διονύσιος περιγράφει αναλυτικά την Ουράνια Ιεραρχία. Η πρώτη τάξη σχηματίζεται από τα Σεραφίμ, τα Χερουβίμ και τους Θρόνους. Όλοι αυτοί στέκουν πολύ κοντά στο θρόνο του Θεού όπως τους είδαν ο Ησαΐας και ο Ιεζεκιήλ. Τα «Σεραφίμ» ονομάζονται και «θερμαστές και θρόνοι και έκχυση σοφίας· ονόματα που αποκαλύπτουν τις θεοειδείς ιδιότητές τους». Η θερμή έκχυση της αγάπης τους κατακαίει ό,τι τυχόν βρεθεί ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θεό, και ενισχύει τον άνθρωπο να φτάσει στα ύψη της προσωπικής του τελειότητας. Η ονομασία των «Χε­ρουβίμ» φανερώνει την ικανότητα να γνωρίζουν και να βλέπουν το Θεό, να δέχονται από Εκείνον το φως και τη σοφία και να παρέχουν αυτά τα δώρα άφθονα σε όσους είναι έτοιμοι να τα δεχτούν. Τέλος το όνομα των υψηλών «Θρόνων» διδάσκει ότι είναι τελείως ξένα προς κάθε γήινο και χαμηλό και τείνουν πάντα προς τα υπερκόσμια, πάνω από κάθε κατώτερο.

     Η δεύτερη τάξη είναι οι Κυριότητες, οι Δυνάμεις και οι Εξουσίες. Η ονομασία «Κυριότητες» δηλώνει μια κατάσταση αδούλωτη και ελεύθερη από κάθε «πεζή χαμέρπεια» και δεν έχει καμιά σχέση με τυραννία και δουλοπρέπεια. Είναι ανένδοτη σε κάθε άρνηση και επιθυμεί την πραγματική κυριότητα και κυριαρχία. Είναι πάντα στραμμένη ολοκληρωτικά όχι σε ό,τι μάταιο που φαίνεται κυρίαρχο, αλλά προς τον πραγματικά κυρίαρχο, το Θεό. Το όνομα «Δυνάμεις» δηλώνει μια ακλόνητη και αρρενωπή ανδρεία σε όλες τις θεοειδείς ενέργειες αυτής της τάξης. Δεν πέφτει ποτέ σε αδράνεια και ανεβαίνει διαρκώς προς τη θεομίμηση. Τέλος το όνομα «Εξουσίες» δηλώνει την κοινή θέση αυτής της τάξης με τις θείες Κυριότητες και Δυνάμεις. Έχει, η τάξη αυτή, μια αρμονική και ασύγχυτη υποδοχή των θείων δώρων και ανυψώνει προς το αγαθό τους κατωτέρους της.

       Ας δούμε και την τρίτη τάξη της Ουράνιας Ιεραρχίας που την απαρτίζουν οι αγγελικές ιεραρχίες: οι Αρχές, οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι. «Αρχές» σημαίνει τη θεϊκή αρχή, την ηγεμονικότητα μαζί με την ιερή, ταιριαστή στις αρχικές δυνάμεις, τάξη. Το όνομα των αγίων «Αρχαγγέλων» δηλώνει ότι η τάξη τους είναι ομοταγής με τις ουράνιες Αρχές και μετέχει εξ ίσου και στην τάξη των Αγγέλων. Μέσω των Αρχών στρέφονται οι Αρχάγγελοι προς την υπερούσια Αρχή, το Θεό και μέσω των Αγγέλων φανερώνουν σε μας τη θεία βούληση. Αυτοί – στην Αποκάλυψη του Ιωάννου – φέρνουν τη θεϊκή Σφραγίδα που σφραγίζει την ψυχή με τον ζώντα Λόγο του Θεού. Οι «Άγγελοι» συμπληρώνουν και ολοκληρώνουν όλες τις τάξεις των Ουρανίων Νόων. Ονομάζονται Άγγελοι αφού είναι τα αποστελλόμενα πνεύματα προς διακονίαν των ανθρώπων. Μέσω αυτών γίνεται ευκολότερη η κοινωνία και η ένωση μετά του Θεού. Η Γραφή αποδίδει στους Αγγέλους τη φροντίδα για τη δική μας ζωή ονομάζοντας άρχοντα του λαού των Ιουδαίων τον Μιχαήλ και άλλους αγγέλους άρχοντες άλλων λαών. Διότι, όπως λέει στη Γραφή (Δευτ. 32,) ο «Ύψιστος ώρισε τα σύνορα των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων».

      Όλα τα πνευματικά όντα της Ουράνιας Ιεραρχίας έχουν πραγματική υπόσταση και καθιερώθηκε να ονομάζονται άγγελοι. Ο Διονύσιος λέει: «θα μπορούσα, όχι χωρίς λόγο, να προσθέσω ότι κάθε ουράνιος και ανθρώπινος νους κατέχει και καθεαυτόν ιδιαίτερες τάξεις και δυνάμεις, πρώτες και μεσαίες και τελευταίες…» Ο καθένας γίνεται, όσο του είναι αυτό επιθυμητό και δυνατό, μέτοχος της τελειότητας κατά τη θεία Χάρη. Όσα νοερά και λογικά όντα στρέφονται ολοκληρωτικά προς την τελειότητα αυτή, κατά  τη δύναμή τους, θεούνται δηλαδή γίνονται, σύμφωνα με τη γραφική ρήση, «θεοί κατά χάριν». Ο άγγελος φύλακάς μας δίνεται ακριβώς για να πορευτούμε προς αυτή την τελειότητα».

    Διαβάζοντας τα γραπτά του Διονυσίου Αρεοπαγίτου νιώθουμε έναν απέραντο θαυμασμό, για να μην πω ότι στεκόμαστε εκστατικοί. Κάθε λέξη του είναι γεμάτη με βαθιά νοήματα. Δεν υπάρχει στην έκφρασή του τίποτε ελαφρό, υπερφίαλο ή προσποιητό. Η φωνή της Αγίας Γραφής, στην οποία διαρκώς αναφέρεται, παίρνει σάρκα με τα λόγια του. Δεν ασχολείται με φανταστικές διηγήσεις αλλά οικοδομεί σε στέρεο βράχο στρώνοντας δρόμους με γερές πλάκες σχολαστικά διαλεγμένες. Δεν μας κάνει να πετάμε στον αέρα σε ουράνια ύψη χαμένοι σε χρυσή ομίχλη. Ο ουράνιος κόσμος που μας δείχνει δεν είναι καθόλου φτιαγμένος με βαμβακένια ροζ συννεφάκια και αγγελάκια με χρυσές άρπες. Είναι πραγματικός κόσμος του ουρανού και το εκθαμβωτικό φως του Θείου Γνόφου. Μόνο με νηφάλιο νου ας προσεγγίσουμε τα κείμενα του και με πολύ καλή γνώση των Γραφών. Χωρίς αυτή τη γνώση δεν θα κατανοήσουμε τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη, ο οποίος κλείνει το έργο του, «Ουράνιες Ιεραρχίες» με τα λόγια: «τα κρυμμένα Μυστήρια που βρίσκονται πέρα από μας τα προσεγγίζουμε μόνο εν σιωπή».

(Αλεξάνδρας Μοναχής, «Οι Άγγελοι. Μια ζωντανή παρουσία»,

εκδ. Έλαφος, σ. 248-253) Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας).

Πηγή: http://blogs.sch.gr/kantonopou

Αve New World Order

Όταν πουλήσουν τα πάντα...

Όταν χάσεις το χρεωμένο στην Αγροτική χωραφάκι σου για χρέη στο κράτος και δεις τους ξένους να το κάνουν ηλιακό πάρκο...

Όταν θα δεις τις ορδές των λαθρομεταναστών να επιβιώνουν δουλεύοντας για 200 ευρώ σαν σκλάβοι στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θα ιδρύσουν σε κάθε πλούσια περιοχή της Ελλάδας ενώ εσύ θα ψάχνεις στα σκουπίδια τους γιατί δεν θα γνωρίζεις Τουρκικά...

Όταν θα λες κι ευχαριστώ για το αμφιβόλου ποιότητας νερό που θα σου δίνουν οι ιδιώτες στους οποίους θα ανήκει....

Όταν ακόμη και η συλλογή βρόχινου νερού θα αποτελεί αδίκημα για να πρέπει να πληρώσεις για τον μικρό σου μπαχτσέ...

Όταν δεν θα μπορείς ούτε ντοματιά να φυτεύσεις αν δεν αγοράσεις τους σπόρους μιας χρήσης που μόνο οι πολυεθνικές τους θα σου πουλάνε....

Όταν θα τρως φρούτα χωρίς βιταμίνες γιατί θα θεωρούνται τοξικές από τον Κώδικα Alimentarious και αν δεν έχεις φράγκα να αγοράσεις τα συμπληρώματα διατροφής που θα σου πουλάνε χρυσάφι, το σώμα σου και το μυαλό σου θα υπολειτουργούν....

Όταν, όσο υπάκουος κι αν είσαι στις προσταγές τους δεν θα ξέρεις αν την επόμενη μέρα σου επιτρέψουν να συνεχίσεις να υπάρχεις...

Όταν θα αντιληφθείς πως με το να μην αντιδράσεις ΕΠΕΛΕΞΕΣ να περιφέρεσαι ζωντανός-νεκρός....

Τότε ΙΣΩΣ να καταλάβεις το ΕΓΚΛΗΜΑ που διέπραξες ΕΣΥ που ψήφισες τους δωσίλογους κι ΕΣΥ που αδιαφόρησες...
Γιατί θα προλάβεις να τα βιώσεις όλα αυτά...
Τόσο κοντά είναι !!!!
Μόνο που τότε θα είναι αργά, καθώς θα φωνάζεις με την ψυχή σου να αργοπεθαίνει....

Αve New World Order, Morituri te salutant !!!

Το παρόν εστάλη στο email του Ramnousia από αναγνώστη

 Πηγή: amethystosbooks.blogspot.gr

Οικουμενισμός, αποπλανά, διαβρώνει

Ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὁ Ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης

 

Πολλές φορές συνέβη στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας νά παρεκκλίνουν ἄτομα, μεμονωμένα ἤ ὁμαδικά, ἀπό τήν ὀρθόδοξη ᾿Αποστολική Παράδοσι. Πολλές φορές συνέβη ἡγετικά στελέχη τῆς Ἐκκλησίας νά πέσουν σέ πλάνες καί αἱρέσεις. Πολλές φορές συνέβη νά ἐπικρατήσουν ἤ νά ἐπιβληθοῦν στήν Ἐκκλησία συνήθειες ἀλλότριες πρός τό πνεῦμα καί τό γράμμα τῶν ἁγίων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Πάντοτε ὅμως τό κακό ἐπικρατοῦσε περιορισμένα  καί προσωρινά καί δέν ἀπεκλείετο ἡ ἐπάνοδος στήν ἀλήθεια καί τήν Ὀρθοδοξία. ῎Ισως αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ δοκιμασίες νά ἀποτελοῦν καί ἕνα μέρος ἀπό τό κατά παραχώρησι θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θέλει νά δοκιμάζεται παντοιοτρόπως ἡ Ἐκκλησία του καί ἡ γνησιότης τῶν μελῶν της. ῎Ισως ἀκόμη αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ δοκιμασίες, οἱ ὁποῖες ἔχουν σχέσι μέ τήν πλάνη καί τήν ἐκτροπή ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Παράδοσι, νά εἶναι οἱ πλέον δύσκολες καί ὕπουλες, ὡς πρός τήν διάγνωσι καί ἀντιμετώπισί των ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ.

Στούς ἐσχάτους καιρούς πού ζοῦμε, συμβαίνει αὐτό τό μοναδικό γιά τήν ἱστορία καί τήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Νά ὑπάρχη δηλαδή μία συστηματική, μεθοδευμένη καί δαιμονική προσπάθεια ἀλλοτριώσεως καί ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν Ἀποστολική καί Ὀρθόδοξη Παράδοσι καί προσεγγίσεως στίς αἱρετικές παραδόσεις τῆς Δύσεως, τοῦ Παπισμοῦ δηλαδή καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ. ῾Η ἔννοια τοῦ μοναδικοῦ, ἡ ὁποία προανεφέρθη, εἶναι ὅτι οἱ φορεῖς αὐτῆς τῆς προσπαθείας εἶναι κυρίως οἱ ποιμένες καί δή οἱ ἐπίσκοποι, ἡ δέ σκευωρία εἶναι τόσο ὀργανωμένη καί μελετημένη, ὥστε ἀποκλείει ἀνθρωπίνως τήν ἐπάνοδο καί ἐπανατοποθέτησι  στά Ὀρθόδοξα καί Ἀποστολικά πλαίσια τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας.

῎Ετσι λοιπόν ὁ κάθε ἐνσυνείδητος χριστιανός εὑρίσκεται πρό τοῦ διλήμματος, τοῦ νά ἀνήκη δηλαδή, ἀκολουθώντας τούς στρατωνισμένους καί προγραμματισμένους ποιμένες, σέ μία κοσμική, ἀνελεύθερη καί διαβρωμένη ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει ἀπολέσει τόν σταυρικό της χαρακτήρα καί τόν σύνδεσμό της μέ τούς ἁγίους, ἤ νά βαδίση ξέχωρα ἀπό τήν πορεία αὐτῶν τῶν ποιμένων καί αὐτῆς τῆς νοοτροπίας ἤ καλλίτερα αὐτῆς τῆς κοσμικῆς καί ἐκκοσμικευμένης ἐκκλησίας, μέ τόν σκοπό νά ἀνήκη στήν ἀληθινή ἐκκλησία τῶν ἁγίων, τῶν μαρτύρων,  τῶν Ἱ. Συνόδων καί τῶν ἱερῶν κανόνων.

῞Ολη αὐτή ἡ προσπάθεια καί ἡ μέθοδος διαβρώσεως τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί προσεγγίσεως στήν νοοτροπία τῶν αἱρετικῶν ὀνομάζεται «Οἰκουμενισμός» καί εἶναι αἵρεσις, ὡς ἐκτροπή ἀπό τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Πατέρων. Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αὐτό τό ξεχωριστό ἀπό τίς ἄλλες αἱρέσεις, τό ὅτι δηλαδή βαδίζει μακροχρονίως καί συστηματικῶς πρός ἕναν καθορισμένο σκοπό, χωρίς νά ἀποκαλύπτη ὅλο του τό πρόσωπο καί τό προσωπεῖο, καί ἔχοντας τό ἐπικάλυμμα καί τό ἐπίχρισμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, διά νά ἀποπλανᾶ καί ἀποκοιμίζη τούς ἀφελεῖς καί ἀστηρίκτους χριστιανούς. Βοηθοῦν δέ ἀφάνταστα τά σχέδιά του ἡ τυφλή ὑπακοή στούς ποιμένες καί ἡ ἀνεξέταστη παραδοχή ὅλων ὅσων σερβίρουν αὐτοί, εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς  Σύνοδοι.

Τά μέχρι στιγμῆς ἐπιτεύγματα αὐτῆς τῆς δαιμονικῆς πλάνης εἶναι ὅτι κατορθώθηκε ἡ λειτουργική προσέγγισις μέ τούς αἱρετικούς, διά τῶν συμπροσευχῶν καί συνιερουργιῶν, ἡ ἀμνήστευσις τῶν πλανῶν καί αἱρέσεών των, ἡ ἀναγνώρισίς των ὡς ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν πού ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια, διά συνυπογραφῶν καί κοινῶν ἀποφάσεων καί ἡ ἀλλαγή τῆς ἐξ ἐνστίκτου νοοτροπίας τοῦ λαοῦ, πρός τούς αἱρετικούς, ὡς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἐκκλησίας, διά τῆς ἀμβλύνσεως τοῦ κριτηρίου τῆς πίστεως.

Μέσα στά πλαίσια αὐτῆς τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐντάσσεται καί ἡ δημιουργία, ἐκ μέρους τῶν Οἰκουμενιστῶν Ποιμένων, ἁγίων μή μαρτυρημένων ὑπό τοῦ Θεοῦ, μή ἐπικυρωθέντων ὑπό τῆς συνειδήσεως τοῦ λαοῦ καί μή ἐχόντων οὐδεμία σχέσι πρός τούς παλαιοτέρους ἁγίους, ὅσον ἀφορᾶ στήν πίστι των, τήν διδασκαλία των καί τήν ζωή των. Δηλαδή ἡ ἔκφρασις «νέος ἅγιος» πού προανεφέρθη, δέ σημαίνει τήν χρονική θέσι τοῦ ἁγίου στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πίστι καί ζωή ἀπό τούς πραγματικούς ἁγίους, καθώς ἐπίσης καί τά ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα κριτήρια αὐτῶν, πού τόν ἀνεγνώρισαν, ἀπό τά πραγματικά κριτήρια τῶν πατέρων. Οἱ νεόκοποι αὐτοί ἅγιοι, ἀντίθετα ἀπό τούς πραγματικούς ἁγίους, ἔχουν ποικίλες σχέσεις μέ τούς αἱρετικούς, ἐκφράζονται δι' αὐτούς μέ τά καλλίτερα λόγια, καθοδηγοῦν τόν λαό σύμφωνα μέ τά «πιστεύω» των, σέ ἕνα ἄχρωμο χριστιανισμό, χωρίς σταυρό καί ἀλήθεια καί γενικῶς εἶναι μεγάφωνα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐμποτισμένοι στό πνεῦμα του.

῞Ενας τέτοιος νεόκοπος ἅγιος, χαλκευμένος διά νά γεφυρώση τό χάσμα τῆς νοοτροπίας τῶν πραγματικῶν ἁγίων μέ τήν νοοτροπία τῶν σημερινῶν οἰκουμενιστῶν ποιμένων, εἶναι καί ὁ ᾿Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Καλαφάτης,  μητροπολίτης  Σμύρνης. Ἀνεκηρύχθη ὡς ἅγιος ἀπό τήν Διαρκή Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τό 1992. Κατηγγέλθη κατ᾿ ἐπανάληψι  καί δημοσίως διά τοῦ τύπου, ὡς ἀνήκων στήν μασονική στοά «ΙΩΝΙΑ» καί ὡς μέγας οἰκουμενιστής καί πρωτοπόρος αὐτῆς τῆς αἱρέσεως. Δυστυχῶς, μέχρι τήν στιγμή πού γράφονται αὐτά, δέν ἔδειξαν οἱ οἰκουμενιστές ἐπίσκοποι κανένα ἐνδιαφέρον πρός ἐξέτασι τῶν στοιχείων πού κατετέθησαν διά τόν Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, πρᾶγμα τό ὁποῖο δείχνει τόν βαθμό τῆς διαβρώσεώς των καί τήν κυνική ἀδιαφορία των διά τήν ἀλήθεια, καθώς ἐπίσης καί τό ὅτι θέλουν νά τόν ἐπιβάλλουν ὡς ἅγιο στό λαό πρός ἐξυπηρέτησι σκοτεινῶν σκοπῶν, κατευθύνοντας μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν ἐκκλησιαστική του συνείδησι.

Θεωρώντας ὅτι εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο διά τήν σωτηρία μας καί δαιμονικό, τό νά προσκυνοῦμε καί νά τιμοῦμε ὡς ἅγιο κάποιον, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ τούς πραγματικούς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πρότυπα πρός μίμησι καί ὡς πρός τήν πίστι των καί ὡς πρός τήν ζωή των, καθώς ἐπίσης ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἡ ὁποία ἔχει τέτοιους ἁγίους εἶναι «ἐκκλησία πονηρευομένων καί συνέδριο ματαιότητος» (Ψαλμ. 25, 4,5) κατά τόν ψαλμωδό, καταθέτω ὅσα στοιχεῖα συγκέντρωσα καί τά ὁποῖα πιστοποιοῦν τήν ζωή καί τήν πίστι τοῦ Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου Καλαφάτη. Ἡ προσπάθεια καί καταγραφή αὐτῶν τῶν στοιχείων σκοπό ἔχει τήν ἐνημέρωσι καί περιφρούρησι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅσον ἀφορᾶ στόν Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο  Καλαφάτη, καθώς ἐπίσης καί τήν προάσπισι τῆς ᾿Ορθοδόξου Παραδόσεως, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀναγνώρισι τῶν ἁγίων. Οἱ ἐλπίδες διά τήν ἀφύπνισι καί ἐπαναφορά ἐκ τῆς πλάνης, ὅσων ταυτίζονται μέ τήν πίστι καί τήν ζωή τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, καθώς ἐπίσης καί ὅσων τόν ἀνεγνώρισαν ὡς ἅγιο, εἶναι ἀπό ἐλάχιστες ἕως ἀνύπαρκτες. Καί τοῦτο διότι πιστεύω ὅτι ἡ παρουσίασις τῆς ἀληθείας ματαιώνει τά σχέδια τῶν οἰκουμενιστῶν καί τούς ἀπομακρύνει ἀπό τό ποθητό τέρμα των, δηλαδή τήν τέλεια ἕνωσι καί συνύπαρξι σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο μέ ὅλους τούς αἱρετικούς. ῞Οπως λοιπόν ἐπί τόσα ἔτη οἱ Εὐρωπαῖοι μᾶς κάνουν πλύσι ἐγκεφάλου λέγοντάς μας ὅτι διά νά ἐνταχθοῦμε στήν Εὐρωπαϊκή ῞Ενωσι, πρέπει νά μάθωμε νά σκεπτώμεθα καί νά ἐνεργοῦμε εὐρωπαϊκά ὅσον ἀφορᾶ στήν πατρίδα μας,τά ἤθη καί τά ἔθιμά μας, τήν γλῶσσα μας, τά σύνορά μας, τήν ὁμοιογένειά μας, τήν πίστι μας κλπ., ἔτσι καί ὁ οἰκουμενισμός ἐπί δεκαετίες τώρα μᾶς κάνει πλύσι ἐγκεφάλου λέγοντάς μας ὅτι πρέπει νά ἐγκαταλείψωμε τά εὐσεβιστικά στεγανά τοῦ παρελθόντος καί  τήν ἀπαρχιωμένη νοοτροπία τῶν ἁγίων, ὅσον ἀφορᾶ στούς αἱρετικούς, στήν Ἐκκλησία, στήν ἀλήθεια, στό σταυρικό εὐαγγέλιο κλπ. καί νά ἐγκολπωθοῦμε τίς σύγχρονες καί μοντέρνες ἰδέες τῶν νέων ἁγίων, τῶν νέων πατέρων καί τῶν νέων Συνόδων ὅσον ἀφορᾶ σ' αὐτά τά θέματα. ῎Ετσι λοιπόν ὁ οἰκουμενισμός ἔρχεται ἀρωγός τῆς νέας εὐρωπαϊκῆς νοοτροπίας καί οἱ νεόκοποι ἅγιοι καί σύνοδοι ἀναδεικνύονται οἱ θεωρητικοί του ἰδεολόγοι καί ἡ βιτρίνα στά μάτια τοῦ λαοῦ.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ λαός μας σήμερα ἀρέσκεται στό νά μελετᾶ εὔκολα καί εὐχάριστα πράγματα, δηλαδή διηγήσεις πατέρων, περιγραφές, βιογραφικές ἐξιστορήσεις κλπ., δέν τόν εὐχαριστοῦν ὅμως καθόλου θέματα πού ἔχουν σχέσι μέ δογματικές ἀποκλίσεις, παραποιήσεις τῆς ἀληθείας, σύγχρονες πλάνες καί αἱρέσεις, ἀγῶνες ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί ἄλλα παρόμοια καί ἀποφεύγει συστηματικά ἀκόμη καί τή μελέτη πρός ἐνημέρωσι. Αὐτά ὅμως τά θέματα πού ἀποφεύγει εἶναι τά βασικώτερα μέ τά ὁποῖα πρέπει νά ἀσχοληθῆ, διότι αὐτά προφυλάσσουν καί προασπίζουν τήν ἀλήθεια, ἄνευ τῆς ὁποίας ἡ ἐκκλησία αὐτομάτως καταπίπτει ἀπό σῶμα Χριστοῦ σέ συναγωγή τοῦ σατανᾶ. Ἄς εἶναι λοιπόν ὁδηγός στήν παρουσίασι αὐτῶν τῶν στοιχείων, τά λόγια τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, οἱ δέ ἀναγνῶστες ἄς τοποθετηθοῦν ἀναλόγως τῶν καιρῶν καί τῶν περιστάσεων:

«Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ᾿ ἀλλήλων καλούμενοι μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ᾿ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Γρηγορίου Παλαμᾶ, ΕΠΕ  3,  608 σελ.)

(Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, Ὁ Ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης καί ἡ παράνομη κατάταξίς του στὴ χορεία τῶν Ἁγίων, Πρόλογος)

Ατέλειωτες συκοφαντίες δημοσιογράφου

ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ, Η ΕΣΗΕΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

ΠΟΥ ΔΥΣΦΗΜΟΥΝ ΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

Πάλι, ἡ κ. Πάλλη Μαρίτα, ἀσχημονεῖ καὶ συκοφαντεῖ

συνηγορώντας ὑπὲρ τοῦ Καλαβρύτων Ἀμβροσίου

Ἡ κ. Πάλλη Μαρίτα, μέλος τῆς ΕΣΗΕΑ, μὲ ἐξύβρισε, δημοσιεύοντας δύο 8σέλιδα ἄρθρα συκοφαντικὰ κατὰ τοῦ προσώπου μου καὶ ὑπὲρ τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ἐνῶ διεξαγόταν ἀκόμα ἡ δίκη στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν. Ἀπάντησα στὸ πρῶτο της ἄρθρο, ἐπισημαίνοντας ὅτι περιέχει σαράντα ένα (41) ψεύδη, ἀνακρίβειες καὶ συκοφαντίες, καὶ κατήγγειλα αὐτή της τὴν ἐνέργεια στὴν ΕΣΗΕΑ. Ἡ κ. Πάλλη, ὅμως, ἀπτόητη, συνέχισε τὶς ὕβρεις καὶ μὲ δεύτερο ἄρθρο, στὸ ὁποῖο δὲν ἀπάντησα ἐλπίζοντας ὅτι θὰ σταματήσει τὶς ἐναντίον μου ὕβρεις. Ἀλλὰ μάταια ἤλπισα.

Μετὰ τὴ δίκη τοῦ Καλαβρύτων στὸ Ἐφετεῖο, πάλι ἡ κ. Πάλλη συνεχίζει νὰ μὲ συκοφαντεῖ σκαιότατα καὶ ἀσύστολα (τρίτο δημοσίευμά της μέσα σὲ λίγες μέρες), καὶ παρὰ τὴν κοινοποίηση στὴν ΕΣΗΕΑ τῶν 41 κακόβουλων συκοφαντιῶν της.

Στὸ πρῶτο ἄρθρο της ἔγραφε:

«Θεολόγος» καθηγητής σχολείου σπέρνει δηλητήριο φανατισμού σε μαθητές... Ο θεολόγος κ. Σημάτης, διδάσκων θρησκευτικά στο σχολείο, άρχισε να διαδίδει σε μαθητές, γονείς και κοινωνία, ότι ο Μητροπολίτης “είναι αιρετικός”».

Στὸ ἄρθο της ὑπάρχουν  καὶ ἄλλες σαράντα παρόμοιες συκοφαντίες, ὅπως μπορεῖ νὰ διαπιστώσει κανεὶς στὴν ἀπάντησή μου στὸ ksipnistere.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5473.html

Στὸ τρίτο ἄρθρο της, προχωρᾶ ἀκόμα περισσότερο καὶ χωρὶς ντροπὴ γράφει:

Ὁ Σημάτης «διδάσκει δημόσια καὶ διὰ τοῦ διαδικτύου,  φανατισμό,  προτρέποντας  ἀκόμη καὶ σὲ πράξεις βίας».

Διαψεύδω ὅλα τὰ παραπάνω. Δὲν ἔχω χρόνο γιὰ νὰ ἀναιρῶ τὶς ὕβρεις της. Καταγγέλλω καὶ πάλι στὴν ΕΣΗΕΑ τὸ γεγονός, καὶ τὴν καλῶ καὶ τὴν προσκαλῶ νὰ ἀναιρέσει τὰ ὅσα ἐσκεμμένα συκοφαντικὰ διέδωσε γιὰ τὸ πρόσωπό μου, ἄλλως ἐπιφυλάσσομαι παντὸς νομίμου δικαιώματός μου σὲ βάρος της.

Παρακαλῶ, ὅμως, καὶ τὸ ἱστολόγιό σας, ποὺ δημοσίευσε τόσο βαριὲς κατηγορίες ἐναντίον μου ἀνεξέλεγκτα καὶ χωρὶς νὰ διασταυρώσει τὶς πληροφορίες ποὺ περιεῖχε τὸ ἄρθρο της, νὰ δημοσιεύσει  τὴν παρακάτω δήλωσή μου, διότι μὲ δυσφημεῖ ἐξωφθάλμως στοὺς μαθητές μου, στοὺς γονεῖς τους, στὴν κοινωνία τοῦ Αἰγίου, στοὺς συναδέλφους μου στὸ χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τοὺς προϊσταμένους μου.

Δηλώνω, λοιπόν,  ὅτι  οὐδένα  καὶ  οὐδέποτε προέτρεψα σὲ πράξεις βίας καὶ φανατισμοῦ, καὶ ἀσφαλῶς οὔτε τοὺς μαθητές μου. Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο κάνω. Ἀρκεῖ μιὰ βόλτα στὸ σχολεῖο ποὺ διδάσκω γιὰ νὰ τὸ ἐξακριβώσετε.

Δηλώνω, πὼς ὅλα  τὰ  ἀποσπάσματα, περὶ προτροπῆς σὲ πράξεις βίας, ποὺ ἀνεντίμως ἀποδίδει σὲ μένα ἡ κ. Πάλλη μὲ τὸ τρίτο ἄρθρο της (συκοφαντώντας με ἐν γνώσει της), δὲν ἀνήκουν σὲ μένα, ἀλλὰ ἀνήκουν στὸν διαχειριστὴ τοῦ ἱστολογίου «Ἀποτείχιση», ὁ ὁποῖος -ὅπως εἶδα ἀπόψε στὸ ἱστολόγιό του- διαψεύδει κι αὐτὸς ἀπὸ μέρους του τὶς ἐναντίον μου συκοφαντίες της. Κανένα κείμενο ἀπὸ ὅσα μοῦ ἀποδίδει δὲν ἔγραψα, οὔτε μὲ ἐκφράζουν. Ἀλλὰ καὶ τὰ δικά μου κείμενα, τὰ ὁποῖα δημοσιεύει ὁ συγκεκριμένος ἱστότοπος, δὲν τὰ στέλνω ἐγὼ στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση», ἀλλὰ ὁ διαχειριστής του τὰ παίρνει ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «paterikiparadosi» στὸ ὁποῖο τὰ δημοσιεύω.

Οὐδεὶς μέχρι σήμερα ἔχει ἰσχυριστεῖ ὅτι τὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» εἶναι δικό μου ἢ τὸ διαχειρίζομαι ἐγώ, πλὴν τοῦ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιου. Kαὶ αὐτὴ τὴν ἀνακρίβεια, παρόλο ποὺ διεψεύσθη, τὴν ἀναπαράγει ἡ σύμμαχος τοῦ Καλαβρύτων στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν, κ. Πάλλη Μαρίτα.

Πράγματι ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων, ἀπέστειλε στὶς 19 Νοεμβρίου 2011 ἐπιστολὴ πρὸς τὴν «Φιλορθόδοξη Ἕνωση “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”» (Φ.Ε.Κ.Φ.), στὴν ὁποία γράφει:

«...ὅσα ἀναγράφονται καὶ δημοσιοποιοῦνται σήμερον διὰ τῆς ἱστοσελίδος σας www.apotixis.blogspot.com καὶ ἀναφέρονται εἰς τὸ προσωπόν μου...».

Τοῦ ἀπαντήσαμε ὡς Φ.Ε.Κ.Φ. στὶς 6/3/2012:

«Οὐδὲν τούτου ἀναληθέστερον. Ἡ ἀνωτέρω ἱστοσελίδα δὲν εἶναι δική μας καὶ εἴμαστε βέβαιοι πὼς τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά... Ἄρα σκοπίμως (καὶ γιὰ λόγους ποὺ φανταζόμαστε) θέλετε νὰ μᾶς παρουσιάσετε ὡς διαχειριστὲς μιᾶς ἱστοσελίδας, τῆς ὁποίας δὲν ἔχουμε οὔτε τὴν ἰδιοκτησία, οὔτε τὴν διαχείριση, ἁπλῶς ἐκεῖ φιλοξενοῦνται κείμενά μας, ὅπως καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες ἱστοσελίδες. Δηλώνουμε δέ, ὅτι δὲν μᾶς ἐκφράζουν ὅλα ὅσα δημοσιεύονται σ’ αὐτήν, ὅπως καὶ ἐκεῖνα ποὺ δημοσιεύονται σὲ ἄλλες ἱστοσελίδες».

www.blogger.com/blogger.g?blogID=8461218371580949598#editor/target=post;postID=7280145457984290114

Εἶναι φανερό, ὅτι τέτοια κακόβουλα δημοσιεύματα, ἀνθρώπων ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Καλαβρύτων Ἀμβρόσιο, ὑποβαθμίζουν ὅλο καὶ περισσότερο τὴν κοινωνία μας.

Σημάτης Παναγιώτης

Πού είναι η πνευματική ηγεσία;

«Φιλοδοξεῖτε νὰ σωθεῖτε;»

Δυὸ μικρὰ ἀποσπάσματα ὁμιλιῶν

π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

(Ἐκφωνήθηκαν τὸ 1994) (*)

«Ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας

ἐπροδόθη καὶ προδίδει»

«Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει

στὸν  Οἰκουμενισμό»!

 

«Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι,

μή ποτε παραρρυῶμεν... πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα

τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Ἑβρ. 2, 3).

«Σᾶς λέω τώρα τί συντελεῖ, στὸ νὰ ἀκολουθεῖ ὁ πολὺς ὁ κόσμος τὴν πλατεῖαν ὁδόν, τὴν ἐξομαλισμένη, ποὺ δὲν ὑπάρχουν πέτρες τάχα, ὅλα εἶναι ὁμαλά, ὡραῖα...

Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν κατάσταση (ἐδῶ εἶναι τώρα) δὲν ὑπάρχουν πνευματικά ἀντισταθμίσματα. Πόσες φορὲς λέμε: ποῦ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἡγεσία; Ποῦ εἶναι! Ποῦ εἶναι! Ποιά πνευματικὴ ἡγεσία; Ὅλοι εἶναι προδομένοι κι ὅλοι ἔχουν γίνει τὸ ἴδιο. Δὲν ὑπάρχουν πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα. Μὴ μοῦ πεῖτε, ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει αὐτὰ τὰ πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας. Ναί, (θὰ μποροῦσε), ἀλλὰ φρόντισαν οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀνθρωπότητος, αὐτὲς οἱ ἀντίθεες δυνάμεις, οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, νὰ ἐγκλωβίσουν κάθε προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τοῦ σκοποῦ των· νὰ καταστρέψουν τὴν ἀνθρωπότητα.

Ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Χμ! Ἐπροδόθη καὶ προδίδει. Ναί. Ἐπροδόθη καὶ προδίδει. Βλέπει κανεὶς μία κατάσταση ποὺ λυπᾶται κατάβαθα. Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἦσαν φύσει-θέσει οἱ ἁρμόδιοι νὰ βοηθήσουν τὸν σύγχρονον κόσμο καὶ τὴ νέα γενεά, δὲν κάνουν τίποτα, ἔξω ἀπὸ κάποιες, ἴσως, ἐξαιρέσεις. Γιατί; Ὅταν ἀκοῦτε ἐπὶ παραδείγματι τὸ τάδε στέλεχος τῆς Ἐκκλησίας..., ὅτι εἶναι μασῶνος, ὅτι εἶναι ἄνθρωπος τῆς «ντόλτσε βίτα», τῆς γλυκειᾶς ζωῆς... Τέτοιοι ἄνθρωποι πῶς θὰ ποδηγετήσουν τὴν ἀνθρωπότητα; Ναί, κατ’ ὄνομα εἶναι ὀρθόδοξοι, χριστιανοί, ἐπίσκοποι, εἶναι Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἔχουν ἐγκλωβιστεῖ. Ἔχουν δεθεῖ. Ἔχουν ἀπομονωθεῖ. Φρόντισαν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις νὰ τοὺς βάλουν ν’ ἀγαπᾶνε αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ ἐπιθυμοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα ἤ, ἄν θέλετε καλύτερα, νὰ ἀναδεικνύουν μὲς στὴν Ἐκκλησία ἀνθρώπους ποὺ ἁλώνονται ἀπὸ τὶς ἡδονὲς καὶ τὸ χρῆμα. Αὐτοὺς προβάλλουν. Καὶ ἔτσι δὲν ὑπάρχουν τὰ πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα...».

«Πρέπει νὰ παίρνουμε «πολλὲς στροφές», γιὰ νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὴν Εὐαγγελικὴ ἀλήθεια, γιὰ νὰ ὀσφραινόμεθα τὴν πλάνη, τὴν αἵρεση, τὴν κακία καὶ τὸν δόλον... «Ἀδελφοί, μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσίν· ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε, ταῖς δὲ φρεσὶ τέλειοι γίνεσθε» (1Κορ. 14, 20)... Ἀγαπητοί, λέμε ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα ἔξυπνοι· ἔξυπνος θὰ πεῖ ξύπνιος, δὲν κοιμᾶται κανείς· θυμηθεῖτε πόσες φορὲς ὁ Χριστὸς εἶπε τὸ ρῆμα «γρηγορεῖτε». Ἔτσι, ἀγαπητοί, εἶναι γραμμένο, ὅταν θὰ ‘ρθεῖ ὁ Ἀντίχριστος, πάρα πολλοὶ χριστιανοί μας –τώρα δὲν μιλᾶμε μὲ ποσοστά, ἂς ποῦμε τὸ 95%, τὸ 97% τῶν χριστιανῶν (θὰ σᾶς πῶ ἀπὸ ποῦ τὸ βγάζουμε)– θὰ προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο. Καὶ κληρικοί, καὶ Πατριάρχες, καὶ Ἐπίσκοποι, καὶ λαός, καὶ ἐπιστήμονες καὶ σπουδαῖοι καὶ τρανοί. Γιατί; Γιατὶ δὲν θάχουν τὴν ἐν Χριστῷ ἐγρήγορση.

Ἀπὸ ποῦ τὸ βγάζω; Στὴν «Ἀποκάλυψη» εἶναι γραμμένο τὸ ἑξῆς. Λέει ὁ Ἄγγελος εἰς τὸν Ἰωάννην. Τοῦ δίνει ἕνα καλάμι καὶ τοῦ λέει, μέτρα. Μετράει τὸ Ναό, ποὺ ἦταν κάπου 30-33 μέτρα... Καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ Ναοῦ, λίγα μέτρα, 5-6 μέτρα, πολύ κοντά, ἦταν τὸ μεγάλο θυσιαστήριο τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Καὶ τοῦ λέει, μέτρα τὸ Ναό, πόσες καλαμιές εἶναι. Μέτρα καὶ τὸ θυσιαστήριο. Σταμάτα. Τί λέει (στὴ συνέχεια); Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα –ποιά ὑπόλοιπα; ὅ,τι ἦταν πάνω εἰς τὸν λόφον Σιών, ἦταν πολλὰ κτίσματα– καὶ ὅλη ἡ πόλις Ἱερουσαλήμ, θὰ πατηθεῖ ὑπὸ τῶν Ἐθνῶν τρισήμιση χρόνια.

Ὅλοι οἱ Πατέρες λέγουν ὅτι: Ἱερουσαλὴμ εἶναι εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας· πολὺ δὲ περισσότερο εἶναι ὁ λόφος Σιών· ἀκόμα δὲ περισσότερο ὁ ναὸς Σολομῶντος. Ἀλλὰ ἡ πόλις ὁλόκληρη καὶ ὅλα τὰ λοιπὰ κτίσματα τοῦ λόφου Σιὼν θὰ πατηθοῦν ὑπὸ τῶν Ἐθνῶν. Δηλαδὴ τί θὰ πεῖ αὐτό; Τὰ ἔθνη εἶναι οἱ μὴ χριστιανοί. Θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος ποὺ θὰ ἔχει ἐπιβάλει τὴν θέλησή του. Αὐτὸ θὰ γίνει τρισήμισυ χρόνια, ὅσο θὰ εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Ἀντιχρίστου.

Συγκριτικὰ τώρα, ...τοπογραφικὰ πάρτε το, πάρτε την πόλη, πάρτε καὶ τὸ Ναό. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο. Αὐτὸ ἀντιπροσωπεύει ὅ,τι μετρήθηκε. Γιατί; Διότι ὅ,τι μετρᾶται, ἀνήκει στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, ἀνήκει στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι δὲν μετρᾶται, δὲν ἀνήκει στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέει ὁ Θεός: «Οὐ μὴ μνησθῶ»=δὲν θὰ σὲ θυμηθῶ, ...δὲν σὲ ἀναγνωρίζω. Πάρτε λοιπόν, συγκριτικά, τὸ ἕνα ποσὸν καὶ τὸ ἄλλο ποσόν. Ὁλόκληρη τὴν πόλη, μ’ ἕνα μικρὸ μέρος μόνο ἐπάνω στὸ λόφο Σιών. Γι’ αὐτὸ σᾶς εἶπα, ἀπὸ κεῖ, πάνω-κάτω, καταλαβαίνουμε ὅτι λίγοι θὰ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ σωθοῦν.

Μὲ τὴν καλὴ σημασία: φιλοδοξεῖτε νὰ σωθεῖτε; Ἐὰν ναί, πρέπει νάχουμε ἐγρήγορση. Καὶ τὰ λέμε αὐτά, γιατὶ δὲν ξέρουμε αὔριο τί ἔρχεται. Ὄχι ἐπὶ θύραις, ἔχει μπεῖ μέσα ὁ ἐχθρός. Δὲν λέω τὶς αἱρέσεις μόνο, δὲν λέω ...πάμπολλα. Ἕνα θὰ πῶ μόνο, τὸν Οἰκουμενισμό. Ὁ ὁποῖος Οἰκουμενισμός, φορεῖς του ἔχει αὐτὴ τὴν στιγμὴ Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὰ ἀκούσατε; Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει φορεῖς του: Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὸ καταλάβατε; Πῶς λοιπόν, θὰ παίρνει τὸ μυαλό μας στροφές, ὅταν αὔριο θὰ μᾶς ποῦν –προοδευτικὰ ἐννοεῖται, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, λίγο-λίγο–  καὶ τοῦτο κι ἐκεῖνο. Δὲν θὰ ἀντιδράσουμε; Θὰ πιαστοῦμε στὸν ὕπνο; Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει.

Κι ἂν εἶναι λίγοι, ἐκεῖνοι ποὺ θάχουν μείνει ὄρθιοι (δὲν ξέρω, πάντως δὲν θὰ προσκυνήσουνε, πάντως δὲν θὰ δεχθοῦν), μπορεῖ ἡ φωνή τους νὰ μὴν ἀκουστεῖ, μπορεῖ χίλια δυό, μπορεῖ νάχουμε τὸ μαρτύριο, ...ἀλλὰ δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν, δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν. Παρακαλῶ προσέξατέ το.

Γι’ αὐτὸ λέγει ἡ Σοφία Σειράχ, «οὐαὶ τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν ὑπομονὴν [καρδίαν] καὶ τί ποιήσουσιν ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;» (Σοφία Σειρὰχ 2, 14). Τὸ κείμενον ἔχει ὑπομονήν, ἀλλὰ οἱ Πατέρες βάζουν τὴν λέξη «καρδίαν». Ἀλλοίμονο σὲ κείνους, λέει, πούχουν χάσει τὴν καρδιά τους, τὸ νοῦ τους. Κι ὅταν θὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ ὁ Κύριος, τί θὰ κάνουν;».

Ἀπομαγνητοφώνηση:

«Φιλορθόδοξος Ένωσις "Κοσμάς Φλαμιάτος"»

__________________________________

(*) Ἀπὸ ὁμιλίες π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου στὴ Σοφία Σειρὰχ  μὲ ἀριθ. 172 (ἀπὸ 53:00 ἑξῆς) καὶ 173 (ἀπὸ 41:00 ἑξῆς). Διεύθυνση ἱστολογίου: http://www.pantocrator.info/gr/modules.php?name=Downloads&d_op=viewdownload&cid=41&min=170&orderby=titleA&show=10

28η Οκτωβρίου, Εορτη της Αγίας Σκέπης

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ

Νικολάου Κ. Δρατσέλλα Θεολόγου M.Th.

   Η εορτή της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία αναγράφεται στο Μέγα Συναξαριστή την 1^η Οκτωβρίου, αλλά τιμάται στις 28 Οκτωβρίου για να συμ­πίπτει με την Εθνική Επέτειο, ανήκει στις εορτές προς τιμήν των θεομητορικών άμφιων, δηλαδή της Τίμιας Εσθήτος και της Τίμιας Ζώνης και έχει ως υπόθεση την εμφάνιση της Θεοτόκου στον Ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως επί αυτοκράτορος Λέοντος τού Σοφοί (βλ. Ράμφου Ιω. «Σκέπης, Θεοτόκου Εορτή», άρθρον εν Θ.Η.Ε., τόμος 11ος, Αθήναι 1967, στ. 218).

Σύμφωνα με τον βίο τού Αγίου Ανδρέου τού δια Χριστόν σαλού, τον οποίο έγραψε ο Νικη­φόρος ο πρεσβύτερος και επεξεργάστηκε ο Αγιολόγος Σέργιος, αρχιεπίσκοπος Βλαδιμήρου (βλ. Ράμφου Ιω. έ.α.), ο Αγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός και ο συνοδός του Επιφάνιος βρίσκονταν στον Ιερό Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ενώ ετελείτο δοξολογία ολονύ­χτια (P.G. 11,848). Κατά την τέταρτη ώρα της νύχτας ο Αγιος Ανδρέας είδε μία γυναικεία μορφή και δίπλα τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και άλλους Αγίους ενδεδυμένους στα λευκά, οι οποίοι ακολουθούσαν με υμνωδίες και άσματα πνευματικά. Όταν έφτασε κοντά στον άμβω­να, ρώτησε τον Επιφάνιο: «Οράς την Κυρίαν και Δέσποιναν τού κόσμου;» (P.G. 111,848). Και η απάντηση τού Επιφανίου ήταν «Ναι, Πάτερ μου πνευματικέ» (P.G. 111,848).

Και ενώ αυτοί έβλεπαν το όραμα, η Θεοτό­κος, της οποίας την μορφή εθεώντο, προσευχό­ταν κλαίοντας. Μετά την προσευχή της, πλη­σίασε στο θυσιαστήριο και δεόταν για τον λαό τού Θεού, ο οποίος βρισκόταν σε εκείνο τον ναό. Και όταν τελείωσε την δέησή της, άφησε σε όλο τον λαό το κάλυμμα της κεφαλής της, αφού το απετύλιξε με την ωραία σεμνότητα και με τα πανάχραντα χέρια της (P.G. 111,848- 849). Ο όσιος Ανδρέας και ο συνοδός του Επιφάνιος έβλεπαν για πολλή ώρα το κάλυμμα αυτό πάνω από τον λαό να ακτινοβολεί την δό­ξα τού Θεού.

Όσο η Υπεραγία Θεοτόκος βρισκόταν εκεί φαινόταν και εκείνο. Όταν η Θεοτόκος αναχώρησε, δεν ξαναφάνηκε. Το βέβαιο είναι ότι η Παναγία έλαβε αυτό το κάλυμμα μαζί της, άφησε όμως την χάρη της σε όσους βρίσκο­νταν εκεί (P.G. 111,849). Αυτά τα είδε ο Επιφάνιος με την μεσιτεία τού Άγιου Ανδρέα. Διότι, επειδή ο τελευταίος είχε παρρησία προς τον Θεό, τού χαριζόταν ως δώρο η θέα τού Θεού και αποκτούσε δόξα (P.G. 111,849).

Ο αρχιεπίσκοπος Βλαδιμήρου Σέργιος απέδειξε ότι «η εν τω ναώ των Βλαχερνών εμφάνισις, εν οράματι, της Θεομήτορος εις τον Άγιο Ανδρέα και τον συνοδόν του Επιφάνιον, εγένετο πιθανώς κατά το β' τέταρτον τού I' αι., μικρόν προ της Κοιμήσεως τού Άγιου Ανδρέου (936)» (Ράμφου Σπ. Ιω. έ.α.).

Στην Ελλάδα στις 31 Οκτωβρίου 1952 σε Εγκύκλιο προς τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος τονίζεται: «Η Ιερά Σύνοδος εν τη συνεδρία αυτής εισηγουμένου, όπως η εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, αγομένη τη 1^η Οκτωβρίου, συμπανηγυρίζηται τη 28^η αυτού εν συνδυασμώ προς την κατ’ αυτήν την ημέραν τελουμένην Εθνικήν Εορ­τήν, δεδομένου ότι το Έθνος ημών ανέκαθεν συνέδεσε τα μεγάλα αυτού εθνικά γεγονότα μετά θρησκευτικών εκδηλώσεων και δη και μάλιστα εορταστικώς απέδωκε τα ευχαριστήρια αυτού εις την Υπέρμαχον Στρατηγόν, την αείποτε προστατεύσασαν και σωτηρίω σκέπη σκεπάσασαν το ευσεβές των Ελλήνων Γένος» («Εκκλησία», επίσημον δελτίον της Εκκλη­σίας της Ελλάδος, Αριθ. 20, 1 Νοεμβρίου 1952, σελ. 305).

Σύμφωνα με τον π. Ιω. Σπ. Ράμφο «την Ακο­λουθίαν της εορτής ταύτης εν συνδυασμώ προς το περιεχόμενον της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου συνέταξεν ο εν τω αγιωνύμου Όρει, υμνογράφος της Μεγάλης τού Χριστού Εκκλη­σίας μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης» (Ράμφου Σπ. Ιω, ε.α., στ. 219). Όπως παρατη­ρεί ο ανωτέρω σημειωθείς συγγραφεύς, «ανέκ­δοτοι Ακολουθίαι της εορτής ως και υπομνή­ματα, διηγήσεις και εγκώμια εύρηνται εις κώ­δικας των Αγίω Όρει μονών» (Ράμφου Σπ. Ιω., ε.α., στ. 219).

Ο Μέγας Συναξαριστής δικαιολογεί την κα­θιέρωση της εορτής της Αγίας Σκεπής ως εξής: 

«Θυμόμαστε την ένδοξη φανέρωση της Υπε­ραξίας Θεοτόκου στις Βλαχέρνες, την οποία είδαν οι Άγιοι Ανδρέας και Επιφάνιος. Κατά την εορτή ευχαριστούμε την προστάτιδά μας για την τόση ευσπλαχνία της και την παρακαλούμε να σκεπάζει πάντοτε εμάς, οι οποίοι ζη­τούμε την Σκέπη της. Διότι χωρίς την Σκέπη και Βοήθεια της Θεοτόκου είναι αδύνατο να ζούμε πάνω στην γη εμείς, οι οποίοι παροργί­ζομε τον Θεό. Επομένως αν δεν προσευχόταν για μας η προστάτιδά μας, κανείς δεν θα μας λύτρωνε από τόσους κινδύνους, κανείς δεν θα μας διατηρούσε ελεύθερους μέχρι σήμερα. Σε κανένα άλλο πρόσωπο δεν βρίσκομε σκέπη, για να καταφύγομε, παρά μόνο στην Δέσποι­να τού κόσμου». (πρβλ. Κ. Χρ. Δουκάκη, Μέγας Συναξαριστής, Έκδοσις δευτέρα, Μην Οκτώ­βριος, Αθήναι 1949, σελ. 21).

Ο Μέγας Συναξαριστής καταλήγει τον λόγο του στην Aγία Σκέπη της Θεοτόκου ως εξής: «Σκέπασον ημάς εν τη Σκέπη σου η Προστα­σία ημών, Παναγία Παρθένε˙ εν ταις πονηραίς ημέραις σκέπασον ημάς. Πάσαι γαρ αι ημέραι της ζωής ημών πονηραί εισί, και βλέπομεν εν αυταίς πονηρά και πράττομεν εν αυταίς πονη­ρά, θησαυρίζοντες εαυτοίς οργήν εν ημέρα οργής. Άπασαι δε αι πονηραί εκείναι ημών ημέραι χρήζονσι της σης, παvευσπλάγχνου Σκέπης. Σκέπασον ουν ημάς εν πάσαις ταις ημέραις ημών, μάλιστα δε εν τη δεινή ημέρα, εν η η ψυχή ημών μέλλει τού σώματος χωρισθήναι, πρόστηθι ημίν εις βοήθειαν, και σκέπασον ημάς εκ των εναερίων πονηρών πνευμά­των αλλά και εν τη φοβερά ημέρα της κρίσεως σκέπασον ημάς εν τη μυστική σου Σκέπη, Αμήν» (Κ. Χρ. Δουκάκη, ε.α.).

πηγή

Και πάλι περι Αποτειχίσεως

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Οἱ συγγραφεῖς τῆς νέας αὐτῆς ἐκδόσεως τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, ἀσχολοῦνται μὲ τὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, ποὺ ἀναφέρεται στὸν ΙΕ΄ ἱερὸ Κανόνα. "Κόλλησαν", ὅμως, σὲ λέξεις τοῦ Κανόνα, ἐνῶ ὁ συγγραφέας τοῦ κρινόμενου βιβλίου, μὲ ἀφορμὴ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα παρουσιάζει τὴν διαχρονικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρὸς τὴν στάση μας ἀπέναντι στοὺς ἐπισκόπους ποὺ διδάσκουν κακοδοξίες, μὲ ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὴν ἐσχατολογικὴ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀρνοῦνται δὲ κι αὐτοί, ὅπως καὶ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, νὰ κατονομάσουν, ποιοί ἐπιτέλους εἶναι αὐτοὶ οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι. Πρόκειται, δυστυχώς, γιὰ μιὰ ἐπιπόλαια κριτικὴ συγχύσεως ἐννοιῶν καὶ πραγμάτων, ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ διαστρέβλωσης τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων.

Γνωρίζω ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς ἑτοιμάζει ἀπάντηση στὰ ὅσα γράφονται στὸ βιβλίο ποὺ ἐξέδωσε ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς «15ος ΚΑΝΩΝ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ».

Επειδή, ὅμως, τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀναφέρεται καὶ σὲ ὅσους ἔχουμε προχωρήσει σὲ ἀποτείχιση, κακίζοντάς μας, δημοσιεύουμε μιὰ πρώτη ἀπάντηση, ποὺ προέρχεται ὄχι ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, κείμενα δηλαδὴ τοῦ π. Θε­όδω­ρου, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς ὡς ὁ ἀρχηγὸς του ἀντι-οικουμενιστικοῦ ἀγῶνος.

Ὁ π. Θεόδωρος, εἶναι κα­θη­γη­τὴς Πα­τρο­λο­γί­ας, καὶ γνω­ρί­ζει πο­λὺ κα­λά, ποι­ά εἶ­ναι ἡ θέ­ση τῶν Πα­τέ­ρων σχε­τι­κὰ μὲ τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τι στοὺς αἱ­ρε­τί­ζον­τες «ὀρ­θό­δο­ξους» ἐ­πι­σκό­πους. Ἔχει πάρει σαφῆ θέση ὑπὲρ τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς ἀποτειχίσεως. Δὲν ἔχει ὡς πρὸς αὐτὸ ἐνδοιασμούς. Ἀπὸ τὰ κείμενά του βγαίνει ὅτι πρέπει νὰ προχωρήσουμε στὴν διακοπὴ κοινωνίας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές. Δὲν προχώρησε, ὅμως, ὁ ἴδιος στὴν ἀποτείχιση, περιμένοντας τὴν κατάλληλη περίσταση-χρόνο (ὅπως μᾶς δήλωσε). Γιὰ ὅσους ὅμως ἀποτειχίστηκαν, θεώρησε ὅτι ἔπραξαν κατὰ συνείδηση, ἐφαρμόζοντες ἕνα Ἱ. Κανόνα. Ὡς ἐκ τούτου οἱ θέσεις του εἶναι ἄκρως ἀντίθετες μὲ αὐτὲς τῆς ἀντι-αιρετικής ὁμάδος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς.

Τί συμβαίνει λοιπόν; Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ κάνει τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς νὰ προχωρήσει σ’ αὐτὴ τὴ διχαστικὴ κίνηση, ἐναντιούμενος σὲ Ἱ. Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας, ἔστω προαιρετικό; Γιατί, μὲ τὸ βιβλίο αὐτό, δὲν κάνει κριτικὴ μόνο στὶς θέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου, γιὰ τὸ ὑποχρεωτικὸ ἢ μὴ τοῦ ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνος, ἀλλὰ ἀρνεῖται καὶ αὐτὴν τὴν προαιρετικὴ ἀποτείχιση στὴν ὁποία προχωρήσαμε.

Ἐπικαλοῦνται οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου τὸν π. Ἐπιφάνιο, διαστρέφοντας οὐσιαστικὰ –μὲ ὅσα γράφουν–, ὅσα ὁ π. Ἐπιφάνιος δίδασκε. Ὁ π. Επιφάνιος, π.χ., ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τὶς ἀπαρχὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τότε ποὺ ἐλάχιστες ἦταν οἱ παρεκτροπὲς τῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἐλάχιστες πληροφορίες καὶ φωτογραφίες ἀπὸ τὶς συμπροσευχὲς ὑπῆρχαν, οὐδένα δὲ βίντεο, ἀποδέχεται τὴν ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὡς προαιρετική· γράφει: Ὁ ΙΕ΄ Κανών «εἶναι δυνητικὸς καὶ οὐχὶ ὑποχρεωτικός. Δὲν ἀξιοῖ, ...ἀλλ’ ἁπλῶς παρέχει εἰς αὐτοὺς τὴ δυνατότητα. Ἄν τις κληρικός, λέγει ὁ Κανών, ἀποκοπῆ ἀπὸ τοιούτου Ἐπισκόπου “πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως”, οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶναι» (Θεοδωρόπουλου Ἐπιφάνιου, ἀρχιμ., Τὰ δύο Ἄκρα, σελ. 75-76).

Ἂς ἔλθουμε, ὅμως, στὶς θέσεις τοῦ π. Θεοδώρου:

Ἤ­δη ἀ­πὸ τὸ 2001 ὁ π. Θ. Ζή­σης ἔ­γρα­φε: «Ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με τοὺς οἰ­κου­με­νι­σμοὺς καὶ τοὺς ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοὺς ἐ­πὶ ἕ­να αἰ­ῶ­να. Κά­να­με ὑ­πο­μο­νὴ καὶ ὑ­πα­κο­ή∙ πε­ρι­μέ­να­με καὶ ἐλ­πί­ζα­με νὰ παύ­σουν οἱ συμ­προ­σευ­χές, οἱ συγ­χρω­τι­σμοί, οἱ συγ­κρη­τι­σμοί∙ .­..ἐ­νι­στά­με­θα καὶ δι­α­μαρ­τυ­ρό­με­θα. Θὰ δι­α­κό­ψου­με τὴν κοι­νω­νί­α μὲ ὅ­σους κοι­νω­νοῦν μὲ τὸν ἀ­κοι­νώ­νη­το, αἱ­ρε­τι­κὸ καὶ σχι­σμα­τι­κὸ πά­πα» (Ζή­ση Θ., “Μὲ τὸ ἀρ­νί­ο ἢ μὲ τὸ θη­ρί­ο; Μὲ τὸν Χρι­στὸ ἢ μὲ τὸν πά­πα;­”, Θε­ο­δρο­μί­α, Ἰ­α­νου­ά­ρι­ος‒Μάρ­τι­ος 2001).

Κι αὐ­τὲς οἱ ἐκ­φρά­σεις ἐ­πα­να­λή­φθη­καν μὲ τὴν «Δι­α­κή­ρυ­ξη κλη­ρι­κῶν καὶ μο­να­χῶν» τὴν ὁ­ποί­α προ­συ­πο­γρά­φουν πλὴν τοῦ π. Θ. Ζή­ση καὶ ὁ ―δι­ω­κό­με­νος ἀ­πὸ τὴν οἰ­κου­με­νι­στι­κὴ Ἱ­ε­ραρ­χί­α τῆς Σερ­βι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ τὴν νε­ο­τα­ξι­κὴ Πο­λι­τεί­α τῆς Σερ­βί­ας― Μη­τρο­πο­λί­της Ρά­σκας κ. Ἀρ­τέ­μι­ος, ὁ π. Γ. Με­ταλ­λη­νὸς καὶ πολ­λοί ἄλ­λοι: «Τὸ θέ­μα τῆς κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς αἱ­ρε­τι­κούς, ὡς καὶ τῆς ἐν συ­νε­χεί­ᾳ κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι μὲ τὴν πρά­ξη τους αὐ­τὴ ἀ­πο­βαί­νουν ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, εἶ­ναι τὸ μεῖ­ζον καὶ ἐ­πεῖ­γον θέ­μα στὴν ση­με­ρι­νὴ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ ζω­ή. Τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ σῶ­μα νο­σεῖ ἐ­πι­κίν­δυ­να· ὑ­πεύ­θυ­νοι γι­ὰ τὴν νό­σο εἴ­μα­στε ὅ­λοι, ὄ­χι μό­νον οἱ κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­σοι κοι­νω­νοῦ­με μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες· ἡ ἐ­κτρο­πὴ καὶ ἡ πα­ρά­βα­ση μοι­ά­ζει μὲ τὰ συγ­κοι­νω­νοῦν­τα δο­χεῖ­α…» (“Μαρ­τυ­ρί­α ἢ ἀ­πο­στα­σί­α; Σκέ­ψεις καὶ ἐ­κτι­μή­σεις με­τὰ τὴ Ρα­βέν­να”, Ὀρ­θό­δο­ξος Τύ­πος, φ. 1466, 12.7.2002).

Δὲν εἶ­ναι σα­φὲς Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ὅ­τι ἑρ­μη­νεύ­ον­τες οἱ πα­ρα­πά­νω πα­τέ­ρες ὀρ­θὰ τὸν 15ο Κα­νό­να, θε­ω­ροῦν τὴν Δι­α­κο­πὴ Μνη­μο­σύ­νου ὡς τὸ μό­νο μέ­σο ἀν­τι­στά­σε­ως στὴν αἵ­ρε­ση τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ; Δὲν εἶ­ναι σα­φὲς ὅ­τι ἀ­γνο­οῦν τὴν ἐ­φευ­ρε­τι­κὴ θε­ω­ρί­α σας πε­ρὶ i­n­t­e­r­c­o­m­m­u­n­io, ἀ­φοῦ αὐ­τὴ εἶ­ναι ἕ­να ἀ­πὸ τὰ ἐν­δει­κτι­κὰ ση­μεῖ­α καὶ ὄ­χι τὸ μο­να­δι­κὸ τῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῆς αἱ­ρέ­σε­ως; Μή­πως θὰ ἐ­πι­κολ­λή­σε­τε τὴν κα­τη­γο­ρί­α τῆς «κα­κο­δο­ξί­ας» καὶ σ’ αὐ­τούς; Κι ἂν ὄ­χι σ’ αὐ­τούς, γι­α­τί σ’ ἐ­μᾶς ποὺ ἐ­φαρ­μό­σα­με τὴν Πα­τε­ρι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α ποὺ με­τὰ λό­γου γνώ­σε­ως ἐ­κεῖ­νοι τό­σα χρό­νι­α μᾶς δί­δα­ξαν;

Καὶ λί­γο ἀρ­γό­τε­ρα ὁ π. Θε­ό­δω­ρος ἔ­γρα­φε: «Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, πο­λύ­τε­κνος, τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Δη­μη­τρι­ά­δος, ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νος νὰ δι­α­κό­ψῃ τὸ μνη­μό­συ­νο τοῦ συμ­φω­νοῦν­τος μὲ ὅ­λα αὐ­τὰ ἐ­πι­σκό­που του, ὅ­ταν δι­α­κρι­τι­κὰ τοῦ ὑ­πεν­θύ­μι­σα τὶς πι­θα­νὲς δι­ώ­ξεις καὶ ποι­νὲς μοῦ εἶ­πε:

»“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη. Τὸ πλῆ­θος τῶν σχε­τι­κῶν πα­τε­ρι­κῶν μαρ­τυ­ρι­ῶν ὑ­πάρ­χει τώ­ρα στὸ βι­βλί­ο μας “Κα­κὴ Ὑ­πα­κο­ὴ καὶ Ἁ­γί­α Ἀ­νυ­πα­κοή”» (πε­ρι­οδ. Θε­ο­δρο­μί­α, καὶ w­ww.t­h­e­o­d­r­o­m­ia.gr/87D26F7F.p­r­i­nt.el.a­s­px).

Βλέ­πε­τε, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ποι­ά εἶ­ναι ἡ δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νεί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Αὐ­τὴν ἐκ­φρά­ζει καὶ ὁ π. Εὐ­θύ­μι­ος στὸ βι­βλί­ο του. Κι ἂν κά­που σφάλ­λει, ἔ­χει ζη­τή­σει νὰ τὸν δι­ορ­θώ­σε­τε, ἀλ­λὰ ὀρ­θό­δο­ξα, βά­σει τῆς Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς Δι­δα­σκα­λί­ας καὶ Πρα­κτι­κῆς, ὄ­χι κα­κό­δο­ξα, βά­σει τῶν αὐ­θαι­ρέ­των προ­σω­πι­κῶν σας ἀ­πό­ψε­ων. Αὐ­τὴν ἀ­κο­λου­θοῦ­με κι ἐ­μεῖς, κι ὄ­χι κά­ποι­ες δι­κές μας τά­χα ὑ­περ­βάλ­λον­τος ζή­λου πρα­κτι­κές. Χω­ρᾶ, λοι­πόν, με­τὰ ἀ­πὸ αὐ­τὴν τὴν ξε­κά­θα­ρη Πα­τε­ρι­κὴ θέ­ση ποὺ ἐκ­φρά­ζει ὁ π. Θε­ό­δω­ρος καὶ ἀ­κο­λου­θεῖ ὁ π. Εὐ­θύ­μι­ος, ἡ δι­κή σας ἄ­στο­χη ἑρ­μη­νεί­α, καὶ ἐ­ναν­τί­ον μας κα­τη­γο­ρί­α, καὶ ἡ πε­ρὶ i­n­t­e­r­c­o­m­m­u­n­io καινοφανὴς θέση;

Στὸ ἴ­δι­ο κεί­με­νο, λί­γο πα­ρα­κά­τω, ὁ π. Θε­ό­δω­ρος ἐ­παι­νεῖ ἱ­ε­ρο­μό­να­χο ποὺ δι­έ­κο­ψε τὸ μνη­μό­συ­νο του Πα­τρι­άρ­χη. Γρά­φει: Ὁ Μ. Ἀ­θα­νά­σι­ος λέ­γει, πὼς «στὴν πε­ρί­πτω­ση ποὺ ὁ ἐ­πί­σκο­πος ἢ ὁ πρε­σβύ­τε­ρος, οἱ ὀ­φθαλ­μοὶ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται κα­κῶς καὶ σκαν­δα­λί­ζουν τὸν λα­ό, πρέ­πει νὰ ἐκ­δι­ώ­κον­ται, ἔ­στω καὶ ἂν ὑ­πάρ­χῃ κίν­δυ­νος νὰ με­ί­νουν οἱ πι­στοὶ χω­ρὶς ποι­μέ­να. Εἶ­ναι κα­λύ­τε­ρα, συμ­φέ­ρει, χω­ρὶς ἐ­πι­σκό­πους καὶ ἱ­ε­ρεῖς νὰ γί­νον­ται οἱ συ­νά­ξεις στοὺς να­ο­ύς, πα­ρὰ νὰ ρι­φθοῦν οἱ πι­στοὶ μα­ζὶ μὲ τὸν ἐ­πί­σκο­πο καὶ τοὺς ἱ­ε­ρεῖς στὴν κό­λα­ση, ὅ­που πῆ­γαν οἱ Ἑ­βραῖ­οι τῆς ἐ­πο­χῆς τοῦ Χρι­στοῦ μα­ζὶ μὲ τοὺς ἀρ­χι­ε­ρεῖς τους.­..

»Αὐ­τὸ ἔ­πρα­ξε στὶς ἡ­μέ­ρες μας ὁ Ἁ­γι­ο­ρε­ί­της Ἱ­ε­ρο­μό­να­χος Γα­βρι­ὴλ καὶ μὲ μί­α ὀ­λι­γό­λο­γη καὶ θαρ­ρα­λέ­α Δή­λω­ση καὶ Ὁ­μο­λο­γί­α δι­έ­κο­ψε τὸ μνη­μό­συ­νο τοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­άρ­χου κ. Βαρ­θο­λο­μα­ί­ου, με­τὰ τὶς συμ­προ­σευ­χὲς καὶ τὶς κοι­νὲς δη­λώ­σεις μὲ τὸν προ­η­γο­ύ­με­νο πά­πα. Στὸ ἑ­ξῆς, γρά­φει, γι­ὰ νὰ μὴ θε­ω­ρη­θῇ ὅ­τι μὲ τὴν σι­ω­πή μου συμ­φω­νῶ μὲ ὅ­σα γί­νον­ται, δὲν θὰ συμ­με­τέ­χω στὶς ἀ­κο­λου­θί­ες ποὺ μνη­μο­νε­ύ­ε­ται τὸ ὄ­νο­μα τοῦ οἰ­κου­με­νι­κοῦ πα­τρι­άρ­χου».

Καὶ σὲ ἄλ­λο ση­μεῖ­ο ση­μει­ώ­νει: «Αὐ­τὰ γρά­φον­ται ἐν πλή­ρει συ­νει­δή­σει τῶν ἱ­στο­ρι­κῶν ὄν­τως στιγ­μῶν ποὺ ζοῦ­με, ἀ­πὸ τὶς ἀρ­νη­τι­κὲς καὶ κα­τα­στρο­φι­κὲς τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας ἐ­νέρ­γει­ες καὶ ἐκ­δη­λώ­σεις. Ἐν πλή­ρει συ­νει­δή­σει ἐ­πί­σης τῶν εὐ­θυ­νῶν καὶ τῶν συ­νε­πει­ῶν αὐ­τῆς μας τῆς στά­σε­ως. Προ­τι­μοῦ­με νὰ δι­ω­κό­με­θα καὶ νὰ συ­κο­φαν­το­ύ­με­θα, πα­ρὰ νὰ μέ­νου­με σι­ω­πη­λοὶ καὶ ἀ­φω­νό­τε­ροι ἰ­χθύ­ος μπρο­στὰ στὴν ἐμ­φα­νῆ κα­κο­πο­ί­η­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως, νὰ εἴ­μα­στε μὲ τοὺς Ἁ­γί­ους, πα­ρὰ νὰ ἔ­χου­με τὴν φι­λί­α καὶ τὴν συμ­πά­θει­α τῶν φι­λο­πα­πι­κῶν καὶ λα­τι­νο­φρό­νων». Πολ­λοί πλέ­ον «δι­α­πι­στώ­νουν ὅ­τι κιν­δυ­νε­ύ­ει πλέ­ον ἡ ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῆς ἀ­λή­θει­ας, ὅ­τι οἱ μνη­μο­νευ­ό­με­νοι στὴ Θ. Λει­τουρ­γί­α ἐ­πί­σκο­ποι, ὡς ἐγ­γυ­η­τὲς τῆς ἐν τῇ πί­στει ἑ­νό­τη­τος δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γον τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, δὲν εὑ­ρί­σκον­ται σὲ κοι­νω­νί­α μὲ τοὺς πρὸ αὐ­τῶν Ἁ­γί­ους, ἀλ­λὰ οὐ­σι­α­στι­κὰ εἶ­ναι ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, ὡς κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους» (Ζή­ση Θε­όδ., Κα­κὴ Ὑ­πα­κο­ή…, σελ. 23).

Ἀλ­λὰ καὶ στὰ «Πο­ρί­σμα­τα τοῦ Συ­νε­δρί­ου γι­ὰ τὸν Οἰ­κου­με­νι­σμό: «Γέ­νε­σις – Προσ­δο­κί­αι - Δι­α­ψεύ­σεις» καὶ στὴν § 8 δι­α­βά­ζου­με: «Νὰ δι­α­τρα­νω­θεῖ πρὸς τὶς Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὲς ἡ­γε­σί­ες ὅ­τι σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ ἐ­ξα­κο­λου­θή­σουν νὰ συμ­με­τέ­χουν καὶ νὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν πα­να­ί­ρε­ση τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, δι­α­χρι­στι­α­νι­κοῦ καὶ δι­α­θρη­σκει­α­κοῦ, ὁ ἐ­πι­βε­βλη­μέ­νος σω­τή­ρι­ος, κα­νο­νι­κὸς καὶ ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κὸς δρό­μος τῶν πι­στῶν, κλη­ρι­κῶν καὶ λα­ϊ­κῶν, εἶ­ναι ἡ ἀ­κοι­νω­νη­σί­α, ἡ δι­α­κο­πὴ δη­λα­δὴ τοῦ μνη­μο­σύ­νου τῶν ἐ­πι­σκό­πων, οἱ ὁ­ποῖ­οι κα­θί­σταν­ται συ­νυ­πε­ύ­θυ­νοι καὶ συγ­κοι­νω­νοὶ τῆς αἱ­ρέ­σε­ως καὶ τῆς πλά­νης. Δὲν πρό­κει­ται πε­ρὶ σχί­σμα­τος, ἀλ­λὰ πε­ρὶ θε­α­ρέ­στου ὁ­μο­λο­γί­ας, ὅ­πως τὸ ἔ­πρα­ξαν πα­λαι­οὶ Πα­τέ­ρες, ἀλ­λὰ καὶ στὶς ἡ­μέ­ρες μας ὁ­μο­λο­γη­ταὶ ἐ­πί­σκο­ποι, με­τα­ξὺ τῶν ὁ­πο­ί­ων ὁ γε­ρα­ρὸς καὶ σε­βα­στὸς μη­τρο­πο­λί­της πρώ­ην Φλω­ρί­νης Αὐ­γου­στῖ­νος, καὶ τὸ Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος…» (πε­ρι­οδ. Θε­ο­δρο­μί­α καὶ t­h­e­o­d­r­o­m­ia.gr/0A96DE2C.el.a­s­px).

Βλέ­πε­τε νὰ κά­νου­με ἐ­μεῖς κά­τι δι­α­φο­ρε­τι­κὸ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε κ. Σε­ρα­φείμ; Ἢ μή­πως βλέ­πε­τε στὰ κεί­με­να αὐ­τά, νὰ ἀ­νε­φέ­ρε­ται κά­τι, ποὺ νὰ δι­και­ο­λο­γεῖ τὴν μο­νο­δι­ά­στα­τη μι­νι­μα­λι­στι­κὴ καὶ κα­κό­δο­ξη θέ­ση σας πε­ρὶ i­n­t­e­r­c­o­m­m­u­n­io; Ἀ­σφα­λῶς ὄ­χι.

Ὑ­πάρ­χει, ὅ­μως, καὶ ἄλ­λο κεί­με­νό τοῦ π. Θε­ό­δω­ρου, τὸ ὁ­ποῖ­ον ἐ­ξε­τά­στε σο­βα­ρὰ μή­πως σᾶς ἀ­φο­ρᾶ. Γρά­φει: «Ἂς μᾶς ξε­κα­θα­ρί­σουν λοι­πὸν με­ρι­κοὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὶ ἡ­γέ­τες ὅ­τι ἔ­χουν προ­σχω­ρή­σει σ' αὐ­τὴν τὴν “προ­ο­δευ­τι­κὴ” ἄ­πο­ψη, γι­ὰ νὰ κα­θο­ρί­σου­με καὶ ἐ­μεῖς τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τί τους, τὴν ὁ­ποί­α οὕ­τως ἢ ἄλ­λως εἴ­μα­στε ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νοι νὰ κα­θο­ρί­σου­με, δι­ό­τι δι­α­φο­ρε­τι­κά, κοι­νω­νοῦ­με καὶ ἐ­μεῖς “τοῖς ἔρ­γοις αὐ­τῶν τοῖς πο­νη­ροῖς” (Β' Ἰ­ω. 11). Ἐ­μεῖς ἐ­πι­θυ­μοῦ­με νὰ ἔ­χου­με κοι­νω­νί­α ὄ­χι πρὸς τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους, ἀλ­λὰ πρὸς τοὺς ἁ­γί­ους καὶ πι­στοὺς ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, νὰ πι­στεύ­ου­με ὅ­πως ἐ­πί­στευ­αν ὅ­λοι οἱ πρὸ ἡ­μῶν Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες, στοὺς ὁ­ποί­ους πει­θό­με­θα καὶ ὑ­πα­κού­ου­με» (Ζή­ση Θ., Δι­α­θρη­σκει­α­κὲς Συ­ναν­τηήσεις, Ἄρ­νη­σις τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου καὶ προ­σβο­λὴ τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων».

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, δὲν νομίζουν, οἱ τῆς ἀντιαιρετικῆς ὁμάδος Πειραιῶς, ὅτι ακόμα κι ἂν εἶχαν ἐπισημάνει κάποιες συζητήσιμες θέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπορρίπτουν ὅλους, ὅσους ἔχουν ἀποκοπῆ ἀπὸ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους,;

Καὶ δεύτερον. Γιατί προσωποληπτοῦν καὶ κρίνουν ἐπιλεκτικὰ ἐμᾶς, τὶς θέσεις δὲ τοῦ π. Θεοδώρου (τὰ κείμενα τοῦ ὁποίου συνετέλεσαν στὴν ἀπόφασή μας)  τὰ παραβλέπουν; Ἢ μήπως ἔχουν κατὰ νοῦν, νὰ ἀναιρέσουν καὶ τὶς θέσεις τοῦ π. Θεοδώρου;

Σημάτης Π.

π. Σαράντης Σαράντος και Corpus Christi

Δὲν προλάβατε τότε. Γιατί δὲν πᾶτε τώρα,

νὰ σβήσετε τὴ ντροπή σας π. Σαράντη;

«Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος:  “Ντροπή μου πού δέν πῆγα στό Γκάζι γιά ὁμολογία Χριστοῦ…”

Ἔγραφε ὁ π. Σαράντης στὶς 21 Οκτωβρίου 2012:

«Ὅσοι λοιπόν ἀπό μᾶς τούς ὀρθοδόξους πιστούς χριστιανούς δέν βρεθήκαμε ἐκεῖ, ἔξω ἀπό τό θέατρο τῆς Νέας Ἐποχῆς, στό Γκάζι, ἀσφαλῶς εἴμαστε ἔνοχοι μέ βάση τὰ λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πού προαναφέραμε.

Αἰσθάνομαι ντροπή, πού δέν πρόλαβα ἔγκαιρα νά βρίσκομαι ὡς ὀρθόδοξος κληρικός ἔξω ἀπό τό θέατρο, στό Γκάζι, καί νά κλαίω μετά τῶν πιστῶν χριστιανῶν, γιατί μέ τό χειρότερο τρόπο κάποιοι ἐπώνυμοι ἤ μή, ἀποφασίζουν «δυναμικά» νά ξανασταυρώσουν τό τίμιο πρόσωπο καί νά βεβηλώσουν τό Ὄνομα καί τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.  Ζητῶ εἰλικρινά ἄπειρα συγγνώμη γι’ αὐτή τήν σοβαρή ἔλλειψη ταπεινῆς, εὐτελοῦς ἀλλά ἀπαραίτητης φυσικῆς παρουσίας μου, γιά ὁμολογία Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Γιαυτό ἄλλωστε δημόσια καταθέτω αὐτήν τήν ὁμολογία, ἐπιφυλασσόμενος τό συντομότερο νά ἐξομολογηθῶ αὐτή τήν παράλειψη ὡς ἁμαρτία, στόν ἅγιο πνευματικό μου πατέρα». 

Ἐφόσον συνεχίζει νὰ παίζεται τὸ βλάσφημο ἔργο, ἐφόσον νιώσατε, π. Σαράντη, ντροπὴ ποὺ δὲν πήγατε νὰ ὑπερασπισθεῖτε  τὸ Χριστό, ἐλπίζουμε ὅτι σήμερα τὸ βράδυ, θὰ βρεθεῖτε μὲ μερικὲς ἑκατοντάδες ὀπαδούς σας ἔξω ἀπὸ τὸ θέατρο, (καλὸ θὰ ἦταν νὰ πάρετε μαζί σας καὶ  τὸ Μητροπολίτη Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος διαμαρτυρήθηκε, ἀλλὰ μόνο μὲ λόγια), γιὰ νὰ ξεπλύνετε τὴν πρώτη ντροπή σας. Αὐτοὺς ποὺ διαδηλώνουν μαζί σας γιὰ τὴν ἠλεκτρονικὴ κάρτα, φοβούμενοι μήπως ἂν δὲν τὴν πάρουν, θὰ χάσουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά.

Λεόντιος Διονυσίου