Ο Μ. Αντώνιος έναντι των αιρετικών

(Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ἄρθρου δικές μας)

Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦμε τώρα νὰ κάνουμε ἐδῶ εἶναι νὰ παρουσιάσουμε πῶς ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε ἐσωτερικὰ τὴν Ἐκκλησία, ἔχουσα τὴν ὑποστήριξη αὐτοκρατόρων, ἡγεμόνων, πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων, ὅπως συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τὶς παναιρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καὶ μεταβάλουν τὴν θεϊκὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου σέ συνήθη ἀνθρώπινη διδασκαλία, ἀποσύρουν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς Πατέρας, καὶ ἐγκαθιστοῦν τὸν ἀλάθητο πάπα τῆς Ρώμης καὶ τὴν πανσπερμία τῶν αἱρέσεων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν δῆθεν Ἐκκλησιῶν. Ἡ παρουσίαση αὐτὴ εἶναι πολὺ διδακτικὴ καὶ γιὰ ὅσους καμώνονται πὼς δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο, γιὰ "σοβαροὺς" πνευματικοὺς ποὺ παρασύρουν ἢ φέρνουν σὲ πολὺ δύσκολη θέση τὰ πνευματικὰ τους παιδιά, ποὺ βλέπουν καλύτερα μὲ τὰ μάτια τῶν Ἁγίων καὶ ἀρχίζουν νὰ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης. Καὶ ἀσφαλῶς οἱ Ἅγιοι εἶναι πιὸ ἀξιόπιστοι ἀπὸ τοὺς οποιουσδήποτε Γέροντες καὶ πνευματικούς, ὅταν δὲν ὁργίζονται γιὰ τὴν αἵρεση καὶ δὲν ἀγωνίζονται νὰ τὴν φανερώσουν καὶ νὰ τὴν ἀποδιώξουν.

Ἄφησε λοιπὸν γιὰ δεύτερη φορὰ ὁ Μέγας Ἀντώνιος τὴν ἔρημο καὶ κατέβηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια, τῆς ὁποίας ὁ ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος καὶ πατριάρχης, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, βρισκόταν ὑπὸ συνεχὴ διωγμὸ καὶ διαδοχικὲς ἐξορίες καὶ τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο ὑπὸ τὴν διαποίμανση Ἀρειανῶν αἱρετικῶν, ὅπως τώρα ὑπὸ τὴν διαποίμανση οἰκουμενιστῶν ἢ φιλοοικουμενιστῶν πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων.

Ὁ Μ. Αντώνιος, ὅπως μᾶς παραδίδει ὁ «Βίος» του, καὶ στὰ θέματα τῆς πίστεως «πάνυ θαυμαστὸς ἦν καὶ εὐσεβής». Δὲν εἶχε καμμία κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, γιατὶ γνώριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν πονηρία καὶ τὴν ἀποστασία τους. Ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Μανιχαίους καὶ ἄλλους αἱρετικοὺς δὲν μίλησε ποτὲ φιλικά, παρὰ μόνο γιὰ νὰ τοὺς νουθετήσῃ καὶ νὰ τοὺς μεταβάλῃ σὲ εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξους. Πίστευε καὶ ἐδίδασκε ὅτι ἡ φιλία καὶ ἡ συναναστροφὴ μαζί τους εἶναι βλάβη καὶ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς. Ἐσιχαίνετο καὶ τὴν αἵρεση τῶν Ἀρειανῶν καὶ παρήγγελε σὲ ὅλους οὔτε νὰ τοὺς πλησιάζουν οὔτε νὰ δέχονται τὴν κακή τους πίστη.

Ὅταν τὸν ἐπισκέφθηκαν κάποτε κάτι φανατικοὶ Ἀρειανοί, ἀφοῦ συζήτησε μαζί τους καὶ κατάλαβε πὼς εἶναι ἀσεβεῖς, τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸ ὄρος ποὺ ἀσκήτευε, λέγοντας ὅτι τὰ λόγια τους εἶναι χειρότερα καὶ ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῶν φιδιῶν^(*).

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ θὰ λέγαμε κανόνα, ὁ ὁποῖος ὁλοκάθαρα μᾶς παρουσιάζει, ἀψευδέστατα καὶ ἀπλανέστατα, πῶς πρέπει νὰ γίνονται οἱ διάλογοι μὲ τοὺς αἱρετικούς, καὶ πῶς πρέπει ἀνθρώπινα καὶ κοινωνικὰ νὰ ρυθμίζουμε τὴ σχέση μας μαζί τους, ἀλλὰ συγχρόνως δείχνει πὼς σήμερα γκρεμίζονται ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ Πατέρες ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι ἀγκαλιάζουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀσπάζονται ὡς εὐσεβεῖς καὶ ὁμοπίστους   καὶ οὔτε διανοοῦνται ὄχι νὰ τοὺς διώξουν καὶ νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν, ἀλλὰ οὔτε νὰ τοὺς νουθετήσουν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ὀρθοδοξία.

Οἱ διάλογοι γίνονται ἐπὶ ἴσοις ὅροις. Ἐξίσωση τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀλήθειας, τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πλάνης. Ὅταν διαλέγεσαι ἐπὶ «ἴσοις ὅροις», αὐτὸ σημαίνει ὅτι δίνεις τὶς ἴδιες πιθανότητες νὰ ἐπικρατήσῃ τὸ ψεῦδος ἐπὶ τῆς ἀλήθειας, ὅτι ἀμφιβάλλεις γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ ψάχνεις νὰ τὴν βρῇς. Ὁ διάλογος ὅμως τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Πατέρων, εἶναι ὅπως ὁ διάλογος τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὴν Σαμαρείτιδα, τῶν Ἀποστόλων πρὸς τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἐθνικούς, τῶν Πατέρων πρὸς τοὺς αἱρετικούς, πρόσκληση καὶ νουθεσία νὰ ἐπανέλθουν στὴν ἀλήθεια, νὰ συναχθοῦν μέσα στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἕνωση καὶ εἰρήνη, τὰ ἄλλα εἶναι ψευδοενώσεις, ψευδοειρῆνες καὶ ψευδοδιάλογοι».

* * *

Ἔτσι, πατερικά–ἀγωνιστικά  μιλοῦσε ὁ π. Θεόδωρος τὸ 2007, καταθέτοντας τὴν ποιμαντικὴ στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ τὴν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν. Καὶ αὐτὴ τὴν στάση περὶ ἀπομακρύνσεως–ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπικροτοῦσαν καὶ πολλοὶ ἄλλοι πατέρες· τότε.

Σήμερα, ὅμως, ἄλλαξαν θέση, χωρὶς νὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀνάγκη νὰ δικαιολογήσουν αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ μὲ θεολογικὸ λόγο. Ἡ στάση, ὅμως, τῶν Ἁγίων Πατέρων παραμένει ἡ ἴδια, παράδειγμα γιὰ μᾶς ποὺ σήμερα μὲ ἄφατη θλίψη βλέπουμε νὰ ἐπιβάλλεται ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπειδὴ οἱ σύγχρονοι ποιμένες ἀρνοῦνται νὰ ἐφαρμόσουν στὴν πράξη, ὅσα ἔχουν διαπιστώσει, ὡς διδασκαλία τῶν Ἁγίων, στὴ θεωρία.

Καὶ μιὰ ἐρώτηση σὲ κάποιο μητροπολιτικὸ «Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκειῶν».

Ποιά σύνοδος, ἄραγε προηγήθηκε, καὶ καταδίκασε τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, καὶ τοὺς αἱρετικούς Μανιχαίους ἀλλὰ καὶ ἄλλους αἱρετικούς, ὥστε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος (στηριζόμενος στὴν Σύνοδο αὐτή) νὰ διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ αἱρετικοὺς τῆς ἐποχῆς του; Δὲν τὸ ἔκανε αὐτό, χωρὶς κάποια Σύνοδος νὰ τοὺς καταδικάσει, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ οἱ θέσεις τους ἀντιστρατεύονταν τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας;

Γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουμε ἀκόμα περισσότερο νὰ καταλάβουν τὴν ἀθεολόγητη στάση τους, τοὺς προσφέρουμε ἄλλο ἕνα κείμενο (ἀπὸ τὴ γραφίδα συμπρεσβυτέρου τους, πανεπιστημιακοῦ ἱερωμένου):

«Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς αἱρέσεως,  ἀντίκειται μεγίστως καὶ οὐσιαστικῶς στὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ καταργεῖ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν αἱρεσιαρχῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν τους καὶ διαρρήσσει τὴν προσωπική τους σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἑνότητα μὲ τοὺς ὑπολοίπους πιστούς.

      Αὐτὸ εἶναι φανερὸ τοὐλάχιστον καὶ ἀπὸ τρία γνωστὰ σὲ ὅλους μας περιστατικά. Ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου μὲ σχισμένο χιτῶνα στὸν Ἅγιον Πέτρον Ἀλεξανδρείας, πρὸ τῆς συνοδικῆς καταδίκης τοῦ Ἀρείου, διὰ τῆς ὁποίας ἐμφανίσεως ὁ Κύριος προειδοποιεῖ τὴν Ἐκκλησία ἐναντίον τοῦ αἱρεσιάρχου. Ὅπως λέγει ἡ σχετικὴ διήγηση ὁ Κύριος προειδοποίησε τὸν Ἅγιον Πέτρον Ἀλεξανδρείας νὰ μὴ δεχθῇ οὔτε ὁ ἴδιος τὸν Ἄρειο σὲ κοινωνία, οὔτε οἱ διάδοχοί του, Ἀχιλλᾶς καὶ Ἀλέξανδρος». (“Μελενικιώτης”, Οἱ Οἰκουμενιστὲς θέτουν ὄντως ἑαυτοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας).

___________________

(*) «Καὶ τὰ πίστει δὲ πάνυ θαυμαστὸς ἦν καὶ εὐσεβής. Οὔτε γὰρ Μελιτιανοῖς τοῖς σχισματικοῖς ποτε κεκοινώνηκεν, εἰδὼς αὐτῶν τὴν ἐξ ἀρχῆς πονηρίαν καὶ ἀποστασίαν, οὔτε Μανιχαῖοις ἢ ἄλλοις τισὶν αἱρετικοῖς ὠμίλησε φιλικά, ἢ μόνον ἄχρι νουθεσίας τῆς εἰς εὐσέβιαν μεταβολῆς, ἡγούμενος καὶ παραγγέλλων τὴν τούτων φιλίαν καὶ ὀμιλίαν βλάβην καὶ ἀπώλειαν εἶναι ψυχῆς. Οὔτω γοῦν καὶ τὴν τῶν Ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο, παρήγγελέ τε πᾶσι μήτε ἐγγίζειν αὐτοῖς μήτε τὴν κακοπιστίαν αὐτῶν ἔχειν. Ἀπελθόντας γοῦν ποτέ τινας πρὸς αὐτὸν τῶν Ἀρειομανιτῶν, ἀνακρίνας καὶ μαθὼν ἀσεβοῦντας, ἐδίωξεν ἀπὸ τοῦ ὄρους λέγων ὄφεων ἰοῦ χείρονας εἶναι τοὺς λόγους αὐτῶν».

Οικουμενισμός: έχει παραλύσει εκκλησ. οργανισμό

 

Η Ελλάδα βουλιάζει,

η Εκκλησία ...αγρόν ηγοράζει!

  Πηγή: Λόγιος Ερμής

 Σίγουρα το πολιτικό σύστημα της χώρας, αυτό το σύστημα που έριξε την Ελλάδα στον γκρεμό και καταδίκασε τους πολίτες της στον αφανισμό ή στην εξορία, θα τρίβει τα χέρια του επειδή στην κορυφή της ελληνικής εκκλησίας βρίσκονται οι πιο βολικοί ιεράρχες που θα μπορούσαν να βρουν στην δεδομένη συγκυρία.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 
Έτσι, εκεί που θα φοβόντουσαν από ένα ορθόδοξο κόσμο που θα στέκονταν απέναντι τους ανυποχώρητος στην ιστορική αυτή προδοσία, η ιεραρχία αυτού του ποιμνίου δεν δείχνει καμία διάθεση όχι μόνο να προβάλλει φραγμό σε αυτόν τον θανατηφόρο κατήφορο, αλλά ούτε καν να ενοχλήσει το σύστημα μήπως και της προσάψουν κάτι το «μεμπτό», αυτοί που έχουν παραβιάσει κάθε ιερό και όσιο.
Αυτή την ιεραρχία την ενδιαφέρει να δώσει αγρούς στο κάθε «πικραμένο», μήπως και έτσι μετριάσει την πίκρα του αλλά και την οργή του για την προδοσία. Και ενώ καταρρακώνεται κάθε αξία και συνθλίβεται ο κοινωνικός ιστός, παρακολουθεί απαθής όλο αυτό το κατρακύλισμα μην τυχόν και θίξει κάτι από το κατεστημένο. Είναι άραγε τόσο μακριά οι εποχές των ιεραρχών-ηρώων του ελληνισμού;
Δυστυχώς στην πιο κρίσιμη περίοδο για την ύπαρξη του ελληνισμού, στην μεγαλύτερη εθνική συμφορά της μεταπολεμικής μας ιστορίας, η ελληνική ιεραρχία, εκτός από μια ξύλινη γλωσσά του -μην απελπίζεστε όλα έχουν τον σκοπό τους- (κατά το σφάξε με αγά ν’ αγιάσω), έχει ταυτιστεί πλήρως με όλη αυτή την προδοτική διαδικασία που οδηγεί, εκτός των άλλων και στην σταδιακή αποχριστιανοποίηση, στην αποκαθήλωση όλων των ορθοδόξων συμβόλων, φυσικά για… το καλό της «ελευθερίας» και στο τέλος στην εξολόθρευση κάθε ίχνος του ελληνισμού.
Ενώ δεκάδες εκκλησίες στην επαρχία έχουν αδειάσει χωρίς ιερείς, ενώ θέλουν να βάλουν χέρι σε ότι απόμεινε με υψηλή τροΐκανική προστασία, η ελληνική εκκλησιαστική ιεραρχία κάνει δημοσιές σχέσεις, επισκέπτεται κοινούς απατεώνες στις φυλακές με τους οποίους έχει στενούς δεσμούς από τότε που καταλήστευαν το ελληνικό κράτος και ακόμα χειρότερα, βγάζει κυριακάτικους λόγους μέσα στον ναό, (ο γνωστός ιεράρχης της συμπρωτεύουσας), που προβάλλονται και από την τηλεόραση, για να στηρίξει αυτό το διεφθαρμένο και κοινωνικοκτόνο πολίτικο συστήμα.
Ντροπή !
Έχουν αντιληφθεί πως όλοι αυτοί οι πολιτικοί ταγοί έχουν παραδώσει την εθνική κυριαρχία χωρίς να πέσει ούτε ένα βόλι, χωρίς να υπάρξει ούτε μια καμπάνα να χτυπήσει σημαίνοντας συναγερμό για την μεγάλη αυτή εθνική συμφορά ;
Στην μικρασιατική καταστροφή, την δεύτερη μεγάλη συμφορά μετά την πτώση της Πόλης, η εκκλησία είχε σταθεί στην πρώτη έπαλξη και πολλοί ιεράρχες θυσίασαν ακόμα και την ζωή τους για τον ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Σήμερα οι περισσότεροι ιεράρχες μας κρύβονται πίσω από την πραγματικότητα και κινούνται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Μην μας λένε ότι το να δίνεις μερικές μερίδες φαγητό στους εξαθλιωμένους, κάνουν κάτι το σημαντικό. Κάθε μέρα ακούγονται ιστορίες φρίκης για το κατάντημα μας, κάθε μέρα και μια καινούργια τραγωδία προστίθεται στο μεγάλο δράμα της Ελλάδας που πνέει τα λοίσθια.
Έχουν την εντύπωση ότι με μια χώρα που πεθαίνει θα παραμείνουν όρθιες οι ενορίες τους και θα συνεχίσουν να λειτουργούν σαν να μην συμβαίνει τίποτα ;
«Η ευθύνη της Εκκλησίας είναι μεγάλη, γιατί έγινε μέρος του κρατικού συστήματος στον τρόπο της σκέψης και της δράσης. Αγκαλιάστηκε με το κράτος και δεν είχε ελεύθερα χέρια να αγκαλιάσει το λαό πλέον. Δεν αγκαλιάζεις το λαό μόνο με τα συσσίτια, που είναι σημαντικό και αυτό δεν το αμφισβητώ βέβαια. Τον λαό όμως, τον αγκαλιάζεις περισσότερο με τις πολιτιστικές ρίζες του, τον πολιτισμό που έχει μέσα του, τον τρόπο της σκέψης του», μας λέει ο Μεσογαίας Νικόλαος.
Αλλά σημαντικό είναι και αυτό που έρχεται. Μήπως νομίζουν πως θα γλυτώσουν και αυτοί; Αυτό το προδοτικό σύστημα έχοντας προετοιμάσει κατάλληλα τα πράγματα και με την δική τους σύμπραξη, ετοιμάζεται για την «τελική έφοδο».
Έχουν ετοιμάσει ένα πονηρό και βρώμικο πολέμιο που σκοπό έχει να απαξιώσει τελείως την ελληνική Ορθοδοξία στα εκατομμύρια δεινοπαθούντων Ελλήνων και να γκρεμίσουν κάθε πνευματικό στήριγμα σε ένα λαό που άντεξε επί τόσους αιώνες μεγάλες συμφορές.
Τα πρώτα σημάδια αυτού του πόλεμου ήδη τα βλέπουμε. Θα είναι σκάνδαλα επί σκανδαλών ενώ ο κόσμος θα λιμοκτονεί και έπεται συνέχεια, για να μην μιλήσουμε για το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την πλήρη αποχριστιανοποίηση της παιδείας.
Η κατοχή δεν είναι μόνο υλική, η οποία έχει πλήξει τα μεγαλύτερα τμήματα του λαού μας, αλλά και πνευματική, που είναι πολύ πιο σημαντική.
Η Κωνσταντινούπολη όταν έπεσε δεν έπεσε πνευματικά, με αποτέλεσμα η Ορθοδοξία να επιβιώσει και παράλληλα να μεγαλουργήσει μέσα στην σκλαβιά. Σήμερα η Ελλάδα καταρρέει και πνευματικά και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό.
Ας ξυπνήσουμε πριν είναι τόσο αργά που κάνεις δεν θα μπορεί πλέον να σώσει τίποτα. Από κάπου πρέπει να πιαστούμε, από κάπου πρέπει να αντισταθούμε, από κάπου πρέπει να σωθούμε.
Πάνω από το πτώμα αυτής της χώρας δεν θα υπάρξει συγχώρεση για κανένα.
Σεβασμιότατοι Δεσπότες, «εκτός από το πετραχήλι υπάρχει και το καρυοφύλλι».

 Πηγή: amethystos 

Οι Οικουμενιστές συνεχίζουν το έργο τους

Ἕνας «γκουροῦ» τῆς μετανεωτερικότητος

καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Διαβάσαμε στὸ Διαδίκτυο:

«Οἰκουμενικὸ Συμπόσιο ἀφιερωμένο στὸν Οἰκουμενικὸ Διάλογο ξεκίνησε τὶς ἐργασίες του χθὲς στὴ Θεσσαλονίκη πρὸς τιμὴν τοῦ ἀποχωροῦντα ἀπὸ τὴν ἐνεργὸ διδασκαλία Καθηγητοῦ Πέτρου Βασιλειάδη. Στὸ Συμπόσιο μὲ θέμα “Ὁ Οἰκουμενικὸς Διάλογος στὸν 21ο αἰῶνα: Πραγματικότητες, προκλήσεις, προοπτικές”, συμμετέχουν διακεκριμένοι Πανεπιστημιακοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι διεθνῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργανισμῶν».

 http://www.amen.gr/article11994, 15 Ιανουαρίου 2013

Ἀπὸ κάποιες πρῶτες πληροφορίες διαπιστώσαμε ὅτι ὁ Βασιλειάδης ἐπαναλαμβάνει τὸν ἑαυτό του, ὅπως τὸν διέπλασε ἀπὸ τὸν δάσκαλό του τὸν Ἀγουρίδη καὶ τὴ συμμετοχή του στὰ οἰκουμενιστικὰ Συνέδρια καὶ τοὺς Διαλόγους τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν μπόρεσε νὰ ἀπαντήσει ἐν μετανοίᾳ στὴν ἐμπεριστατωμένη κριτικὴ ποὺ τοῦ ἐξάσκησε ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου. Ἐξάλλου ἡ μετάνοια, ὅπως τὴν διδάσκει ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία», δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν θανατερὴ ἐσχατολογικὴ σύλληψη τῆς μετανεωτερικότητας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἐπίσης δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη (ὁ κ. Βασιλειάδης) νὰ ἀπαντήσει σὲ ὅσα κάποιοι πιστοὶ χριστιανοὶ καὶ εἰδικὰ τὸ ἱστολόγιο amethystosbooks ἐπὶ χρόνια τοῦ καταμαρτυροῦν.

Πῶς θὰ μποροῦσε ἄλλωστε νὰ ἐπανακάμψει στὴν ὀρθή δόξα; Τώρα ποὺ τιμᾶται ἐπάξια ὡς οἰκουμενιστής–γκουροῦ; Τώρα ποὺ βλέπει νὰ στεφανώνονται οἱ ἀγῶνες μιᾶς ζωῆς; Ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ κύριοί του ἐξάλλου, ποὺ τὸν τιμοῦν γιὰ τὴν οἰκουμενιστική του προσφορά, τοῦ ἐπαναλαμβάνουν ἐπιτακτικά:

«Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες, καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους» τὰ οἰκουμενιστικὰ «γράμματα οἶδας...»!

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραψε τὴν φοβερὴ βλασφημία, ὅτι «διέστρεψε τὸ μήνυμα τοῦ πρώτου Χριστιανισμοῦ» τὸ ἔχει προφητέψει:

«Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι».

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε ἕνα πρῶτο δημοσίευμα ποὺ ἀναφέρεται στὸ γεγονός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συμποσίου ποὺ διοργανώθηκε πρὸς τιμήν τοῦ κ. Βασιλειάδη.

___________________________________________________

«Βίβλος και Οικουμένη» Με τήν ευκαιρία τής αντιφωνήσεως του καθηγητή

Πέτρου Βασιλειάδη στο oικουμενικό συμπόσιο που διοργανώθηκε προς τιμήν του

Ο   Θ Ε Ο Λ Ο Γ Ο Σ   Τ Ω Ν   Ε Θ Ν Ω Ν

Ένας σημαντικός "άγιος" τής νεωτερικής - οικουμενιστικής" εκκλησίας"

Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».

Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!

Το περιοδικό διείδε την φιλοδοξία του Βασιλειάδη αλλά ο αξιότιμος καθηγητής δεν κατόρθωσε να δει τις σκοτεινές προθέσεις του περιοδικού, διότι στο ίδιο τεύχος του περιοδικού μαζί με την καταγγελία του Βασιλειάδη εναντίον του Αποστόλου Παύλου ανακοινώνεται, τυχαία, και η κατάρρευση των Ελλήνων από τον κ. Ζιάκα και η κατάρρευση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Μέσκο!

κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;
Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;

 Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά - σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;
Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!

Είμαστε σοβαροί;

Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;

Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!

Πρέπει κατεπειγόντως να εγκαταλείψουμε το πρωτείο του Παύλου, υπέρ του πρωτείου του Πέτρου. Γιατί και οι Ορθόδοξοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Και αυτοί πιστεύουν σε ένα πρωτείο (του Απ. Παύλου).

Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι- πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!
Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!

Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!

Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.
Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!

ΣΧΟΛΙΟ: Επειδή θα ασχοληθούμε εκτενέστερα μέ τίς κενολογίες τού οικουμενισμού. Καί επειδή ο Βασιλειάδης επαναλαμβάνει συνεχώς τά ίδια καί τά ίδια (Ίσως είναι τό διδακτορικό του μέ τόν Αγουρίδη) ξαναπαρουσιάζουμε μιά παληά μας ανάρτηση καί από τήν σημερινή του ομιλία σχολιάζουμε ως εξής τήν ουσία τής ομιλίας του :

"...η χριστιανική εσχατολογία δεν είναι ούτε άρνηση της ιστορίας, ούτε προσθήκη και απλή συνέχεια της ιστορίας και του παρελθόντος· η εσχατολογία στην αυθεντική χριστιανική κατανόησή της είναι μάλλον μια επέλαση των εσχάτων μέσα στις δικές μας ιστορικές πραγματικότητες. Τα έσχατα «επελαύνουν» (σάν τόν Αττίλα) στην ιστορία μέσω του Αγίου Πνεύματος — κατά κύριο λόγο κατά την Θεία Ευχαριστία".

Μέ τον Απόστολο Παύλο, τόν οποίο φιλοδοξείτε νά αντικαταστήσετε, κ. Βασιλειάδη, έχουμε μιά πρώτη επέλαση τών εσχάτων στήν ιστορία.

Θα τα ξαναπούμε.

Αμέθυστος

Πηγή: amethystosbooks.blogspot.gr/2013/01/o_15.html

________________________________________________________

Δὲν προλάβαμε νὰ δημοσιεύσουμε τὸ ἕνα κείμενο τοῦ «Ἀμέθυστου», δημοσίευσε καὶ δεύτερο, ὁπότε παραθέτουμε κι αὐτό.

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΕΣ

 

ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Είναι μάταιο νά προσπαθούμε νά εκλογικεύσουμε, έστω, έναν αιρετικό. Δέν συνέβη ποτέ στήν ιστορία. Επειδή όμως άλλος σπέρνει καί άλλος θερίζει καί επειδή αυτή είναι η ορθόδοξη εσχατολογία, διότι η πλάνη τής επιστημονικής ιστορικής εσχατολογίας προσπαθεί νά μάς πείσει πώς μπορούμε νά θερίσουμε χωρίς νά έχουμε σπειρει, θά συνεχίσουμε τίς προσπάθειές μας μέχρι τέλους. Μέχρι τής τελικής νίκης τής ορθοδοξίας έναντι τής συγχρόνου αιρέσεως.

Η σύγχρονη αίρεση τής εσχατολογίας είναι προτεσταντικής, γερμανικής προελεύσεως καί ολοκληρώνει τήν αίρεση τού Αυγουστίνου. Τό περίεργο είναι πώς καί στην περίπτωση τού οικουμενισμού, η προτεσταντική αρχή, θεωρείται πώς ανανεώνει τόν χριστιανισμό. Ξέθαψε τήν αρχική εσχατολογική πίστη τής πρώτης εκκλησίας. Καί είναι περίεργο διότι μέ τόν ίδιο ακριβώς λόγο περιγράφεται καί η κακοδοξία τού Αυγουστίνου. Ο san Gerolamo έγραψε γύρω στά 386 μ.Χ., όταν κυκλοφόρησε τό de beata vita τού Αυγουστίνου : «Δοξάζεσαι σε όλο τόν κόσμο. Οι καθολικοί (όλος ο κόσμος δηλ. από τότε) σέ λατρεύουν σάν τόν νέο θεμελιωτή τής αρχαίας πίστης». Ήδη τό 386, γιά τούς Λατίνους, η πίστη στόν Κύριο ήταν απαρχαιωμένη καί χρειαζόταν μιά καλή μεταρρύθμιση. Καί ποιά ήταν αυτή; Η ψυχολογία στήν θέση τής θεολογίας. ΤΟ ΕΓΩ ΣΑΝ ΕΑΥΤΟΣ.

Η γερμανική εσχατολογία θεμελιώνει καθαρά πλέον τήν ανθρώπινη ζωή στόν χρόνο καί τόν απελευθερώνει από τήν ουσία, τόν αληθινό εαυτό τού ανθρώπου, τήν νόηση. Γιαυτό καί η σύγχρονη ελευθερία είναι μιά απελευθέρωση τού ανθρώπου από τό βάθος του, τόν λόγο καί η εγκατάλειψή του στήν πολιτική. Γιαυτό καί εμφανίζονται μελέτες τύπου : ο χωρόχρονος τών χριστιανών είναι ο χριστός. Η πολιτικοποίηση τής χριστιανικής ζωής βρίσκεται πίσω καί από τόν διάλογο πού ξεκίνησε η δήθεν εκκλησία μέ τούς αριστεριστές.

Καί ιδού η απορία μας πρός τόν Βασιλειάδη. Ισχυρίζεστε όλοι οι οικουμενιστές, πώς τό Άγιο Πνεύμα βρίσκεται στήν εκκλησία. Ταυτόχρονα ισχυρίζεστε πώς η Σωτηρία έρχεται από τήν επέλαση τού Αγίου Πνεύματος από τά έσχατα. Εννοείτε δύο Άγια Πνεύματα, διαφορετικά μεταξύ τους; Τό ένα είναι βοηθός τού άλλου; Κι αυτό τό δεύτερο Άγιο Πνεύμα οδηγώντας σάν φάρος τήν ιστορία, στήν οποία βολοδέρνει καί η εκκλησία πού ατυχώς διαθέτει μόνον τό πρώτο Άγιο Πνεύμα, μπορεί νά σώσει καί όλες τίς υπόλοιπες θρησκείες, διότι τό Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνεί; Τό πρώτο ή τό δεύτερο; Διότι τό πρώτο βρίσκεται μέσα στήν εκκλησία. Τό δεύτερο επελαύνει στην ιστορία. Αυτό τό πνεύμα πού ‘‘όπου θέλει πνεί’’ είναι ένα τρίτο Άγιο Πνεύμα; Η θέληση τού Άγίου Πνεύματος είναι διπλή; Διότι μέ τήν θέλησή του συνεργεί μέ τόν Κύριο στήν οικονομία της σωτηρίας μας καί κατοικεί μαζί μέ τόν Κύριο στήν εκκλησία. Πέτυχαν οι μαθητές τού Κυρίου τόν ευαγγελισμό όλων τών εθνών; Ή μήπως απομένει νά ευαγγελίσουμε σήμερα τίς δύο θρησκείες πού εμφανίστηκαν μετά τόν Κύριο καί οι οποίες προϋποθέτουν τήν άρνηση τού Κυρίου, τόν εβραϊσμό καί τόν μωαμεθανισμό; Καί η ενότης τών χριστιανών μέ αυτές τίς θρησκείες, σάν τήν σύνθεση τών αντιθέτων τού Χέγκελ, δέν θά περιέχει οπωσδήποτε καί τήν άρνηση τού Κυρίου; Καί θά μάς σώσει από αυτή τήν άρνηση τό Άγιο Πνεύμα; Αυτονομούμενο εντελώς από τόν Κύριο; Καί θά διδάξουμε σέ αυτές τίς θρησκείες τήν ειρήνη καί τήν αγάπη τίς οποίες διαθέτουν ήδη οι χριστιανοί;

Οι Γερμανοί Βασιλειάδη, αφού πέτυχαν τήν υπαταγή τής πίστεως στόν χρόνο, κατάλαβαν πώς ο χρόνος χρειάζεται καί ένα διαφορετικό τέλος από τόν θάνατο, πού είναι τό φυσικό άδοξο τέλος του. Κάι επινόησαν τόν αναστημένο Χριστό τής δόξης ο οποίος επιτρέπει στό Άγιο Πνεύμα νά επελαύνει στήν ιστορία, καθότι τό Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται καί εκ τού Υιού.

Βρισκόμαστε Βασιλειάδη αυτή τήν στιγμή μέ τρία Άγια Πνεύματα καί μέ δύο Χριστούς. Είσαι σίγουρος πώς δέν υπάρχει καί τρίτος Χριστός; Υπάρχει. Κάι θά στόν φανερώσουμε εμείς, γιά νά ολοκληρωθείς.

Ο διανοούμενος, ο οποίος πήρε τήν θέση τού φιλοσόφου στήν ιστορία, εδημιουργήθη από τήν εσωτερικότητα τού Αυγουστίνου, έχει ανάγκη ενός σκοπού πού πρέπει νά βρίσκεται έξω από αυτόν. Διότι τό εγώ, η εσωτερικότης καί όχι τό βάθος πού είναι ο Νούς, είναι αυτοσκοπός. Είναι η απόλυτη αδράνεια. Είναι η απόλυτη ακινησία. Κάι χρειάζεται τόν μοχλό τού Αρχιμήδη γιά νά κινηθεί. Μόνο πού καί ο Αρχιμήδης χρειάζεται κάπου νά σταθεί γιά νά κινήσει αυτή τή γή πού είναι τό ΕΓΩ. Αυτό τό κάπου είναι η ετερότης. Η θεολογία τού Ζηζιούλα. Διότι τό εγώ είναι πάντοτε ετεροπροσδιοριζόμενο. Τό εγώ υπηρετεί, δέν είναι σκλάβος, είναι υπάλληλος. Εξασφαλίζει τό μέλλον. Παλέυει γιά τη σύνταξη καί τό εφάπαξ. Τήν Βασιλεία επί τής γής.

Κι αυτός ο διανοούμενος διαφέρει ριζικά από τόν Έλληνα πολίτη, διότι ο σκοπός τού Έλληνα ρίζωνε στά βάθη τού είναι του καί ήταν αυτοσκοπός. Ο αρχαίος ορισμός τής ελευθερίας. Γι αυτό καί ο Νούς καθορίστηκε σάν αυτοκίνητος καί σάν αεικίνητος. Η θεολογία τού Ζηζιούλα αφορά όντα ετεροκίνητα, σάν τού λόγου σας.

Σήμερα ο Μανιχαϊσμός κινεί όλα τά νήματα τής ιστορίας. Οι καλοί Εβραίοι θά νικήσουν στά έσχατα, πού ήδη επελευνουν στήν ιστορία, τούς κακούς μωαμεθανούς καί θά ξαναχτίσουν τόν ναό τής παντοκρατορίας τους, θά κατακτήσουν τήν οικουμένη. Τή νέα γή τής επαγγελίας τήν οποία έχουν υποσχεθεί στόν εαυτό τους.

Θά τά ξαναπούμε

Αμέθυστος

Η φιλία με Οικουμενιστές διασπά την ενότητα

Ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στὸ παρακάτω τμῆμα

τοῦ σημερινοῦ Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

Ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε

ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος,

μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς Πατὴρ

πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ

ἐν πᾶσιν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις

κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

(Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους, Λόγος ΙΑ΄,

Πατερικαὶ Ἐκδόσεις ”Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς”, τόμ. 20, σελ. 686, ἑξ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

^{___________________________}

«Εἴ τις αἱρετικῶν φίλος εἴη, οὐχ ἓν πνεῦμα»

Ἑρμηνεύοντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοὺς στίχους τοῦ σημερινοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς τοῦ ἀπ. Παύλου, στρέφει τὸ λόγο πρὸς τὸ τρίπτυχο ἀλήθεια, ἀγάπη, ἑνότητα ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ γράφει:

«Ἀγάπην ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Παῦλος, ὄχι οἱανδήποτε, ἀλλ’ αὐτὴν ἡ ὁποία μᾶς συνενώνει μεταξύ μας ἀδιασπάστως, καὶ μᾶς συνενώνει κατὰ τέτοιον τρόπον καὶ τόσον τέλεια, ὡσὰν νὰ εἴμεθα μέλη πρὸς μέλη. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κατορθώνει τὰ μεγάλα καλά. Διὰ τοῦτο λέγει, “ἕνα σῶμα”, διὰ νὰ δείξῃ καὶ τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ νὰ μὴ ἐπιδιώκομεν ν’ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθὰ τῶν ἄλλων καὶ τὸ νὰ χαιρώμεθα μαζὶ μὲ αὐτούς, καὶ ὅλα γενικῶς νὰ εἶναι κοινά. Καὶ καλῶς εἶπε, “ἕνα πνεῦμα” διὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἰς τὸ ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα θὰ ὑπάρχῃ, ἢ ὅτι εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἕνα σῶμα, ὄχι ὅμως ἕνα πνεῦμα...»

Καὶ πότε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνήκει κανεὶς στὸ ἴδιο σῶμα, ἀλλὰ νὰ μὴ ἔχει τὸ ἴδιο πνεῦμα; Αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ συμβεῖ, λέγει ὁ ἱ. Χρυσόστομος, καὶ στὴν περίπτωση ποὺ «κάποιος γίνῃ  φίλος  αἱρετικῶν». Μὲ αὐτὴ τὴν διαπίστωση ὁ ἱ. Χρυσόστομος, θίγει τὸ κρισιμότατο πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας, τὴν ὅποια σχέση καὶ ἐπαφή μας μὲ τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία κομματιάζει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν. Ἐπισημαίνει δηλαδή, αὐτὸ ποὺ κατὰ κόρον συμβαίνει σήμερα στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο: τὴν ἄμεση ἢ ἔμμεση –ἀλλὰ συνειδητὴ– φιλία τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ διαδίδουν στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Καὶ οἱ φίλοι τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἐνῶ ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τυπικά, ὅμως δὲν ἀποτελοῦν μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους «ἓν σῶμα», ἀφοῦ διαφοροποιοῦνται ὡς πρὸς τὴν ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἔτσι ἀποδέχονται στὴν πράξη τὴν δράση τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν.

Δηλαδή, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ σθεναρῶς ἀντικρούουν τὶς κακόδοξες θέσεις τῶν “ὀρθοδόξων” Οἰκουμενιστῶν (αὐτὸ τὸ κάνουν οἱ λίγοι), ἐνῶ οἱ πολλοὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό· ἀμφότεροι δέ, ἀπὸ τὴν ἄλλη, μνημονεύουν τοὺς ἡγέτες τῶν Οἰκουμενιστῶν (π.χ. τοὺς Πατριάρχες Κων/πόλεως Βαρθολομαῖο, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρο, Σερβίας Εἰρηναῖο κ.λπ), ἢ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ κλάδων στὶς διάφορες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἐπισκέψεις τους, ἢ συλλειτουργοῦν μαζί τους, καὶ ἀρνοῦνται νὰ καταγγείλουν ὀνομαστικὰ τὶς κακόδοξες πράξεις καὶ λόγους τους.

Ἂς ἐπανέλθουμε στὴν ἑρμηνεία ἀπὸ τὸν Ἅγιο τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

«Ὕστερον, ”Καθὼς καὶ μία εἶναι ”, λέγει, ”ἡ ἐλπὶς τῆς κλήσεώς σας”. Ὁ Θεός, λέγει, εἰς τὰ ἴδια σᾶς ἐκάλεσε· τίποτα περισσότερον δὲν ἐμοίρασεν εἰς τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον· εἰς ὅλους ἐχάρισεν ἀθανάσίαν, εἰς ὅλους ζωὴν αἰώνιον, εἰς ὅλους δόξαν ἀθάνατον, εἰς ὅλους ἀδελφότητα, εἰς ὅλους κληρονομίαν· κοινὴ κεφαλὴ ἔγινεν εἰς ὅλους· ὅλους συνανέστησε καὶ ἐκάθισε μαζί του.

Σεῖς λοιπὸν οἱ ὁποῖοι εἰς τὰ πνευματικὰ ἔχετε τόσην ἰσοτιμίαν, ἀπὸ ποῦ ὁρμώμενοι μεγαλοφρονεῖτε; ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ τάδε εἶναι πλούσιος καὶ ὁ τάδε ἰσχυρός; Καὶ πῶς δὲν θὰ ἦτο αὐτὸ ἀξιογέλαστον; Διότι εἰπέ μου· ἐὰν κάποτε ὁ βασιλεύς, ἀφοῦ ἐλάμβανε δέκα ἀνθρώπους καὶ ἐνέδυε ὅλους μὲ πορφύραν καὶ τοὺς ἐκάθιζεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον καὶ ἔδιδε εἰς ὅλους τὴν αὐτὴν τιμήν, ἆρά γε θὰ εἶχε τὴν τόλμην κάποιος ἐξ αὐτῶν νὰ κατηγορήσῃ τὸν ἄλλον ὅτι εἶναι πλουσιώτερος ἢ λαμπρότερος; Καθόλου. Καὶ ἀκόμη δὲν τὰ εἶπα ὅλα· διότι δὲν εἶναι τόση ἡ διαφορὰ εὶς τοὺς οὐρανούς, ὅσον κάτω εἰς τὴν γῆν» [Μὲ τὴν τελευταία πρόταση ἑρμηνεύεται ἡ φράση:  «οὐ γὰρ τοσοῦτον τὸ μέσον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὅσον καὶ κάτω διεστήκαμεν». Εἰς τὸ T.L.G. ὅμως, παραδίδεται ἡ ἑξῆς γραφὴ (ὁπότε ἀλλάζει καὶ τὸ νόημα): «Ἐν οὖν τοῖς οὐρανοῖς ἴσοι, καὶ κάτω διεστήκαμεν;»].

»”Ἕνας Κύριος, μία πίστις, ἕνα βάπτισμα... Ἕνας Θεὸς καὶ Πατὴρ ὅλων..., ἀλλ’ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς ἐδόθη ἡ χάρις”. Τί λοιπόν; θὰ εἴπῃ κάποιος· ἀπὸ ποῦ εἶναι τότε διάφορα τὰ χαρίσματα; ...Καὶ πρόσεχε τί λέγει. Δὲν εἶπε, “Συμφώνως πρὸς τὴν πίστιν τοῦ καθενός”, διὰ νὰ μὴ ὁδηγήσῃ εἰς μικροψυχίαν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠξιώθησαν τὰ μεγάλα χαρίσματα. Ἀλλὰ τί λέγει; ”Συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ”.  Τὰ κυριώτερα ἀπὸ ὅλα, λέγει, εἶναι κοινὰ εἰς ὅλους, δηλαδὴ τὸ βάπτισμα, ἡ διὰ τῆς πίστεως σωτηρία, τὸ νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν Πατέρα, τὸ νὰ μετέχωμεν ὅλοι εἰς τὸ αὐτὸ Πνεῦμα. Ἐὰν πάλι ὁ τάδε ἔχει κάποιο χάρισμα περισσότερον, μὴ στενοχωρῆσαι, διότι καὶ ὁ κόπος εἶναι εἰς αὐτὸν περισσότερος...

»Διὰ τοῦτο ἐδῶ ἀπὸ τὴν ἰδίαν αἰτίαν παρηγορεῖ τὸν ἀκροατήν. “Πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τοὺς ἁγίους”, λέγει, “διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἔλεγεν ἀλλοῦ· ”Ἀλλοίμονόν μου, ἐὰν δὲν κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιον”. Δηλαδή, ἔλαβε τὸ χάρισμα ἀποστολῆς. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, διὰ τὸ ὅτι ἔλαβε, ἀλλοίμονον· ἐνῷ ἐσὺ ἔχεις ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὸν κίνδυνον.

»”Συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον”. Τί σημαίνει ”συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον”; Δηλαδὴ ὄχι συμφώνως πρὸς τὴν ἰδικήν μας ἀξίαν· διότι δὲν θὰ ἐλάμβανε κανεὶς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν, ἀλλ’ ὅλοι ἀπὸ τὴν δωρεάν του ἐλάβομεν. Καὶ διατί ὁ μὲν ἔλαβεν περισσότερον, ὁ δὲ ὀλιγώτερον; Δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν αὐτό, λέγει, ἀλλ’ εἶναι ἀδιάφορον πρᾶγμα· διότι εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὁ καθένας συντελεῖ. Καὶ μὲ αὐτὸ δεικνύει ὅτι δὲν ἔλαβεν ἀπὸ τὴν ἰδικὴν του ἀξίαν ὁ μὲν περισσότερον, ὁ δὲ ὀλιγώτερον, ἀλλὰ δι’ ἄλλους λόγους, ὅπως ἀκριβῶς ἔκρινεν ὁ Θεός...

»”Διὰ τοῦτο λέγει· Ὅταν ἀνέβη εἰς τὰ ὕψη... ἔδωκε δῶρα εἰς τοὺς ἀνθρώπους”. Δηλαδή, τί μεγαλοφρονεῖς; ὅλα ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔγιναν...

»Ἀλλοῦ ὅμως λέγει ὅτι τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἔκαμεν αὐτά, λέγων τὰ ἑξῆς· “Εἰς τὸ ὁποῖον ποίμνιον τὸ ἅγιον Πνεῦμα σᾶς ἐτοποθέτησεν ἐπισκόπους, διὰ νὰ ποιμάνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ”. Ἐδῶ λέγει ὅτι ὁ Υἱὸς ἔκαμεν αὐτά· ἀλλοῦ, ὅτι ὁ Θεὸς Πατήρ· ”Καὶ ὁ Θεὸς ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας”. Εἰς δὲ τὴν πρὸς Κορινθίους λέγει· ”Ἐγὼ ἐφύτευσα, ὁ Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ὁ Θεὸς ὅμως ἔδινε τὴν αὔξησιν”. Καὶ πάλιν· ”Ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι τὸ ἴδιο, ἀλλ’ ὁ καθεὶς θὰ λάβῃ τὸν ἰδικόν του κόπον”.

»Ἔτσι κι ἐδῶ. Τί σημασία λοιπὸν ἔχει ἐὰν ὀλιγώτερον συνεισφέρῃς; Τόσον ἔλαβες...

»”Πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τοὺς ἁγίους, διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”. Βλέπεις τὸ ἀξίωμα; Ὁ καθένας οἰκοδομεῖ, ὁ καθένας καταρτίζει, ὁ καθένας ὑπηρετεῖ. ”Μέχρις ὅτου φθάσωμεν”, λέγει, ”ὅλοι εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς πλήρους γνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς τὸ μέτρον τοῦ τελείου ἀναστήματος τοῦ Χριστοῦ”. Τέλειον ἀνάστημα ὀνομάζει ἐδῶ τὴν τελείαν ἐπίγνωσιν. Διότι ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἀνὴρ ἵσταται μὲ σταθερότητα, ἐνῷ οἱ νεαροὶ περιπλανῶνται κατὰ τὸν νοῦν, ἔτσι συμβαίνει καὶ εἰς τοὺς πιστούς. ”Εἰς ἑνότητα”, λέγει, ”τῆς πίστεως”· δηλαδή, μέχρις ὅτου ἀποκτήσωμεν ὅλοι μίαν πίστιν. Διότι αὐτὸ εἶναι ἑνότης πίστεως. ὅταν ὅλοι εἴμεθα ἕνα, ὅταν ὅλοι ἀντιλαμβανώμεθα μὲ τὸν ἴδιον τρόπον τὸν σύνδεσμον· μέχρι τότε πρέπει νὰ ἐργαζώμεθα.

»Ἐὰν ἔλαβες χάρισμα διὰ τοῦτο, διὰ νὰ οἰκοδομῇς ἄλλους, πρόσεχε μήπως καταστρέψῃς τὸν ἑαυτόν σου φθονῶν ἄλλον... Μὴ μοῦ εἴπῃς λοιπὸν διὰ τὴν διαφορὰν τῶν χαρισμάτων, ἀλλὰ διὰ τὸ ὅτι ὅλοι εἶχον ἕνα ἔργον. Ὅταν λοιπὸν ὅλοι πιστεύωμεν ὁμοίως, τότε ὑπάρχει ἑνότης...

»”Ὥστε νὰ μὴ εἴμεθα πλέον”, λέγει, “νήπιοι, κλονιζόμενοι καὶ παρασυρόμενοι ἀπὸ κάθε ἄνεμον τῆς διδασκαλίας, μέσα εἰς τὴν δολιότητα τῶν ἀνθρώπων, μέσα εἰς τὴν πανουργίαν των πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ὁμαδικῆς παραπλανήσεως”. ”Καὶ παρασυρόμενοι”, λέγει, ”ἀπὸ κάθε ἄνεμον”. Ὡμίλησεν ἐναντίον τῆς μεταβολῆς, διὰ νὰ δείξῃ εἰς ποῖον κίνδυνον εὑρίσκονται αἱ ψυχαὶ αἱ ὁποῖαι διστάζουν... ”Ἀλλά, ὁμολογοῦντες τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀγάπῃ, ἂς αὐξήσωμεν τὰ πάντα εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλή, δηλαδὴ τὸν Χριστόν”».

Εἶναι σαφὴς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὄχι μόνον ἐπίκληση τῆς ἀγάπης, ὅπως κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές. Διότι μιὰ ἀγάπη χωρὶς τὴν ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς Ἀλήθειας, τὴν ὀρθὴ Πίστη, ἀλλὰ καὶ τὶς προϋποθέσεις διδασκαλίας καὶ Ὁμολογίας τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἑνότητα· καὶ φυσικά, μιὰ τέτοια μορφὴ ἀγάπης, δὲν εἶναι ἀγάπη, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη εἶναι ἀχώριστη τῆς ἀλήθειας, καὶ μόνο ἡ συμπόρευση ἀγάπης καὶ πίστης φέρνει τὴν ἑνότητα.

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”

Ὅλο τὸν ΙΑ΄ λόγο τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου (στὸ ἀρχαῖο κείμενο), θὰ βρεῖτε στὸ http://eugenikos.blogspot.gr