Ἀφιερωμένο στὸ 99%

"ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ"  ΚΑΙ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ἐπιλογὴ Ἀποσπασμάτων, Ἀπόδοση καὶ Σχόλια^*:

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικὸς

Τὸ 1849, ὁ Ρῶσος συγγραφέας Φιοντὸρ Μ. Ντοστογιέφκυ συνελήφθη ὡς μέλος συνομωτικῆς ὁμάδας, ἡ ὁποία ἀπεργαζόταν τὴν ἀνατροπὴ τοῦ τσαρικοῦ καθεστῶτος. Ἀφοῦ δικάσθηκε, καταδικάσθηκε σὲ θάνατο.

Ἡ Διπλὴ Σωτηρία: Πρὸ τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, ὁ Ντοστογιέφσκυ –πού, μέχρι τότε, ἦταν ἄθεος– εἶδε τὸν ἥλιο νὰ ἀνατέλλει πίσω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ καμπαναριοῦ μιᾶς ἐκκλησίας καί, ξαφνικά, αἰσθάνθηκε τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή του νὰ συγκλονίζονται ἀπὸ μιὰ ἔκρηξη ἀπόλυτης πίστης καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεό.

Τότε, συνέβη τὸ ἀνέλπιστο: τὴν τελευταία στιγμή, κατέφθασε μήνυμα ὅτι ὁ Τσάρος μετέτρεψε τὴν θανατικὴ ποινή του σὲ ποινὴ κάθειρξης, σὲ στρατόπεδο καταναγκαστικῶν ἔργων, στὴν Σιβηρία. Ἐκεῖ, ὁ Ντοστογιέφσκυ παρέμεινε ἕως τὸ 1859, ἔχοντας ὡς μόνη πνευματικὴ τροφή του τὸ Εὐαγγέλιο.

Προσωπικὸ Βίωμα; Ἕνδεκα χρόνια μετὰ τὴν ἀποφυλάκισή του (δηλαδή, τὸ 1870), ὁ Ντοστογιέφσκυ –βαθιὰ ὀρθόδοξος πλέον– ἐκδίδει τοὺς «Δαιμονισμένους», τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται σὲ μιὰ συνομωσία ὀλίγων καὶ «ἐκλεκτῶν», γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς νέου ὁλοκληρωτικοῦ κοινωνικοῦ συστήματος, τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ». Ἡ πρωτοτυπία τοῦ συστήματος αὐτοῦ συνίσταται στὸ ὅτι χειραγωγεῖ τὴν ἀνθρωπόμαζα τόσο παραπλανητικὰ καὶ ἀποτελεσματικά, ὥστε αὐτὴ νὰ συνεργεῖ ἐνθουσιωδῶς στὴν ἴδια της τὴν ὑποδούλωση.

Ὁ Τίτλος: Τὸν συγκεκριμένο τίτλο ἐπέλεξε ὁ Ντοστογιέφσκυ, ἐπειδὴ –στὸ ἀδίστακτο, στὸ μισάνθρωπο καὶ ἀνθρωποκτόνο, στὸ στυγνό, στὸ πειρασμικὸ καὶ στὸ παραπλανητικὸ τῶν μεθοδειῶν καὶ τοῦ τελικοῦ σκοποῦ τῶν «σιγκαλιεφιστῶν»– ἀναγνώρισε τὶς μεθόδους καὶ τὸν τελικὸ σκοπὸ τοῦ Ἀντιδίκου: ἀμφότεροι χρησιμοποιοῦν τὸν δόλο γιὰ νὰ κερδίσουν τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ φέρουν τὴν Κόλαση καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.

«Σιγκαλιεφισμὸς» καὶ Παγκοσμιοποίηση: Οἱ συγκλονιστικὲς ὁμοιότητες ποὺ παρατηροῦνται μεταξὺ τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ» καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης ἀποδεικνύουν στὸν σημερινὸ ἀναγνώστη ὅτι, μέσῳ τοῦ ἔργου του αὐτοῦ, ὁ Ντοστογιέφσκυ θέλησε νὰ ἀποκαλύψει τοὺς σκοποὺς καὶ τὸ μακρόπνοο τῆς συνομωσίας στὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος εἶχε συμμετάσχει, καὶ ἡ ὁποία ἦταν πολὺ πραγματικὴ καὶ ὑπαρκτή.

Ἀλαζόνες καὶ Ἀνυπόμονοι, οἱ «Σύντροφοι»: Στοὺς «Δαιμονισμένους», πάντως, ἐπικεφαλῆς τῆς συνομωσίας εἶναι ὁ Σιγκάλιεφ, πού, ἀπελπισμένος γιὰ τὸν ἀργὸ τρόπο ποὺ προχωροῦν οἱ κοινωνίες (δηλαδή, ἀμφισβητώντας, ἢ ἀρνούμενος ὅτι ὁ Θεὸς ἐπεμβαίνει στὴν Ἱστορία), συγκαλεῖ σὲ «ἄμεση δράση» μιὰ μικρὴ ὁμάδα «συντρόφων»-συνομωτῶν. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἑνώνει εἶναι ἡ πεποίθηση ὅτι, ὄντες «ἐκλεκτοὶ» καὶ ἀνώτεροι, δικαιοῦνται νὰ κυριαρχήσουν ἐπὶ τῆς λοιπῆς ἀνθρωπότητας, ὑποδουλώνοντας την.

Πεθαίνει τὸ «Παληό»: Ἔχοντας πλήρως ἀπορρίψει, ὡς «παληὲς προλήψεις», τὸ σύνολο τῆς δυτικῆς σκέψης –καί, μαζύ της, τὴν δημοκρατία καὶ τὴν πίστη ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὡς κτίσμα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἔχει θεοειδὴ ψυχὴ καὶ ἐλευθέρα βούληση– οἱ συνομῶτες ἀκούουν μὲ προσοχὴ τὴν πορεία τῶν συλλογισμῶν τοῦ Σιγκάλιεφ:

«Ἀφιέρωσα πολὺ χρόνο μελετώντας τὸ πρόβλημα τοῦ πῶς πρέπει νὰ ὀργανωθεῖ ἡ κοινωνία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσει τὴν σημερινὴ καὶ κατέληξα στὸ συμπέρασμα ὅτι ὅλοι οἱ δημιουργοὶ κοινωνικῶν συστημάτων, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ὡς τὸ τρέχον ἔτος 187…, ἦταν ὀνειροπαρμένοι, φαντασιοκόποι, βλᾶκες, ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι δὲν ἐγνώριζαν ἀπολύτως τίποτε περὶ τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, οὔτε περὶ αὐτοῦ τοῦ παράξενου ζώου ποὺ λέγεται ἄνθρωπος. Ὁ Πλάτων, ὁ Ρουσώ, ὁ Φουριέ, εἶναι ἐλαφροὶ σὰν ἀλουμίνιο. Οἱ θεωρίες τους μπορεῖ νὰ εἶναι καλὲς γιὰ τὰ σπουργίτια, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία».

Γεννιέται τὸ «Νέο»: «Ἀλλά, ἐπειδὴ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ξέρουμε ὁριστικὰ τὴν αὐριανὴ κοινωνικὴ μορφή, τώρα προπάντων ποὺ τόχουμε πάρει ἀπόφαση νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν θεωρία στὴν δράση, προτείνω τὸ δικό μου σύστημα σχετικῶς μὲ τὴν ὀργάνωση τοῦ κόσμου... (Ὅμως) ἔμπλεξα μὲ τὰ ἴδιά μου τὰ δεδομένα καὶ τὸ συμπέρασμά μου ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄλλα σκέλη τοῦ συλλογισμοῦ μου. Ξεκινώντας ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία, κατέληξα στὸν ἀπόλυτο δεσποτισμό. Προσθέτω, ὅμως, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρξει καμμιὰ ἄλλη λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, ἔξω ἀπὸ αὐτὴν ποὺ προτείνω ἐγώ…».

Ἀνθρωποκτόνα, ἡ Καλύτερη Λύση: Ὁ Σιγκάλιεφ συνεχίζει λέγοντας ὅτι, παρ’ ὅλο πὼς ὁ ἴδιος πιστεύει πὼς ἡ «καλύτερη λύση» θὰ ἦταν νὰ «τινάξει στὸν ἀέρα» τὰ ἐννέα δέκατα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀναγκάσθηκε νὰ τὴν ἀπορρίψει, «ὡς ἀνεφάρμοστη σχεδόν»(!).

[Σ.σ.: Τὸ «σχεδὸν ἀνεφάρμοστο» γιὰ τοὺς Σιγκάλιεφ τοῦ 1870, εἶναι ἀπόλυτα ἐφικτὸ γιὰ τοὺς σύγχρονους Σιγκάλιεφ, λόγω τῆς προόδου τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας (βλ. διάφορα σχετικὰ βίντεο ποὺ κυκλοφοροῦν στὸ Διαδίκτυο, περὶ σχεδίων ἐλάττωσης τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς σὲ 500 ἑκατομμύρια ψυχές!).]

Ἡ Τελικὴ Λύση: Ἔτσι, ὁ Σιγκάλιεφ ἀποφασίζει νὰ ἐπιτρέψει μὲν στὴν ἀνθρωπόμαζα νὰ ζήσει, ἀλλὰ ὑπὸ τοὺς ἑξῆς συγκεκριμένους ὅρους καὶ προϋποθέσεις:

«Ἡ τελικὴ λύση τοῦ προβλήματος εἶναι ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἀνθρώπων σὲ δύο ἄνισα μέρη. Τὸ ἕνα δέκατο μονάχα τῆς ἀνθρωπότητος θάχει τὴν ἐλευθερία τῆς προσωπικότητας καὶ ἡ ἐξουσία του πάνω στὰ ἄλλα ἐννέα δέκατα θὰ εἶναι ἀπεριόριστη».

Ἀποβλάκωση καὶ Ὑποταγὴ στὸν Παράδεισο τοῦ Ἐργάτη: Θεωρώντας τὸν ἐξαναγκασμὸ τοῦ λαοῦ σὲ μετανάστευση (!) λύση ἀνεπαρκῆ, οἱ «σύντροφοι» τοῦ Σιγκάλιεφ ἀποδέχονται τὴν ἑπόμενη πρότασή του ἀναφορικὰ μὲ τὰ ἐννέα δέκατα τῆς ἀνθρωπότητας:

«Οἱ δεύτεροι πρέπει νὰ χάσουν τὴν προσωπικότητά τους, νὰ μεταβληθοῦν σὲ ἕνα εἶδος ἀγέλης, καί, ἔχοντας ἀπεριόριστα ὑποταχθεῖ, νὰ ξαναγυρίσουν, ὕστερα ἀπὸ μιὰ σειρὰ γενεῶν, στὴν πρωτόγονη ἁπλότητα, στὸν παράδεισο, νὰ ποῦμε, τῶν πρωτοπλάστων, ὅπου, ὅμως, θὰ πρέπει νὰ δουλεύουν κιόλας».

Ἐξαφάνιση τῆς Βούλησης καὶ Συνείδηση Ἀγέλης: Μαρτυρώντας τὸ μακρύπνοο τῶν σχεδίων του, ὁ Σιγκάλιεφ ἐξηγεῖ τόσο τὴν οὐσία τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ὅσο καὶ τὶς ἀθέατες μεθόδους ἐπιβολῆς του:

«Τὰ μέτρα (…) γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἐλεύθερης βούλησης στὰ ἐννέα δέκατα τῶν ἀνθρώπων καὶ γιὰ τὴν μετατροπή τους σὲ ἀγέλη, μὲ νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης σειρᾶς γενεῶν, εἶναι πολὺ ἀξιοπρόσεκτα, πολὺ λογικὰ καὶ στηρίζονται στὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης».

Σοσιαλισμὸς καὶ Σιγκαλιεφισμός: Ἐνθουσιασμένος ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, «σιγκαλιεφισμὸς» σημαίνει τὴν μόνιμη ὑποδούλωση τῆς ἀνθρωπόμαζας στοὺς ὀλίγους καὶ «ἐκλεκτούς», ἕνας ἐκ τῶν «συντρόφων»-συνομωτῶν, ὁ Βερχοβένσκυ, ἀναφωνεῖ: «Τί ἔκανε ὁ σοσιαλισμός; Γκρέμισε τὶς παληὲς δυνάμεις, ἀλλὰ δὲν τὶς ἀντικατέστησε».

[Σ.σ.: Μὲ τὴν φράση αὐτή, ὁ Ντοστογιέφσκυ δὲν ἀπενοχοποιεῖ τὸν σοσιαλισμό. Ἀντιθέτως, τὸν προσδιορίζει ὡς τὸ ἐργαλεῖο καταστροφῆς ὅλων τῶν πνευματικῶν καὶ θεσμικῶν ἀμυντικῶν μηχανισμῶν τοῦ «παληοῦ» κόσμου, γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ κρυφοῦ σχεδίου μόνιμης ὑποδούλωσης τῆς ἀνθρωπότητας: τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ».]

Ἡ Οὐσία τοῦ «Σιγκαλιεφισμοῦ»: Μέσῳ τοῦ Βερχοβένσκυ πού, σὲ ἕνα παραληρηματικὸ ξέσπασμα ἐνθουσιασμοῦ, ἀναφωνεῖ, «Ἐγὼ εἶμαι ἀπατεώνας, δὲν εἶμαι σοσιαλιστής!», ὁ Ντοστογιέφσκυ ἀποκαλύπτει τὴν οὐσία τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ἀλλὰ καὶ ποιότητα ὅσων, διαχρονικά, τὸν προωθοῦν.

Ἡ Νέα Θρησκεία: Γιὰ νὰ ἀποκαλύψει δὲ τὸν ἐσώτερο πυρῆνα τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ὁ Ντοστογιέφσκυ βάζει τὸν Βερχοβένσκυ νὰ τὸν προσδιορίζει ὡς κάτι πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ ἕνα ἁπλὸ κοινωνικὸ σύστημα: τὸν προσδιορίζει ὡς τὴν «νέα θρησκεία ποὺ ἔρχεται νὰ ἀντικαταστήσει τὴν παληά».

[Σ.σ.: Τὸ ποιὸν λατρεύουν οἱ «πιστοὶ» αὐτῆς τῆς «νέας θρησκείας» ὑποδεικνύει ὁ τίτλος τὸν ὁποῖον ἐπέλεξε ὁ συγγραφέας γιὰ τὸ συγκεκριμένο ἔργο του.]

Προσκλητήριο Κολασμένων: Ἐξ ἄλλου, διὰ στόματος Βερχοβένσκυ, ὁ Ντοστογιέφσκυ ἀποκαλύπτει ὅτι, «πιστοί» του «σιγκαλιεφισμοῦ» εἶναι ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ συνταχθοῦν ἐνεργὰ μὲ τὸ ἀπόλυτο Κακό:

«Δικοί μας δὲν εἶναι μόνον ἐκεῖνοι ποὺ σκοτώνουν καὶ πυρπολοῦν, ποὺ κτυπᾶνε μὲ κλασικὸ τρόπο ἢ ποὺ δαγκώνουν. Αὐτοὶ εἶναι μόνο μπελὰς γιὰ μᾶς! Ὁ δάσκαλος πού, μαζὶ μὲ τὰ παιδιά, κοροϊδεύει τὸν Θεὸ καὶ τὴν οἰκογένεια, αὐτὸς εἶναι δικός μας. Ὁ δικηγόρος ποὺ ὑπερασπίζεται τὸν μορφωμένο δολοφόνο, λέγοντας πὼς εἶναι πιὸ ἀνεπτυγμένος ἀπὸ τὰ θύματά του καί, ὡς ἀνώτερος, δὲν εἶχε ἄλλον τρόπο νὰ ἀποκτήσει λεφτὰ παρὰ σκοτώνοντας. Οἱ μαθητὲς ποὺ σκοτώνουν ἕναν μουζίκο γιὰ νὰ δοῦν τί αἴσθημα θὰ δοκιμάσουν, εἶναι δικοί μας».

Ἡ Ἀνοχὴ ποὺ Ὑποδουλώνει: Ἀλλά, «πιστοὶ» αὐτῆς τῆς «νέας θρησκείας» εἶναι καὶ ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ ἀνέχονται τὸ ἀπόλυτο Κακό, ἢ νὰ μὴν τὸ ἀντιμάχονται, ὅπως π.χ.:

«Οἱ ἔνορκοι ποὺ ἀθωώνουν συστηματικὰ ὅλους τοὺς ἐγκληματίες, αὐτοὶ εἶναι δικοί μας. O εἰσαγγελέας πού, ὅταν μιλάει στὸ δικαστήριο, τρέμει μήπως δὲν φανεῖ ἀρκετὰ φιλελεύθερος, εἶναι δικός μας, δικός μας».

Ὑπόδουλοι στὸ «Θέλω, Ἐδῶ καὶ Τώρα»: Ἐπίσης, «πιστοί» της εἶναι καὶ ὅσοι εἶναι ἤδη ὑποδουλωμένοι στὸ «θέλω, ἐδῶ καὶ τώρα», σὲ κάθε τομέα καὶ ἔκφανση τῆς ζωῆς τους:

«Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ τάση ὑποταγῆς ἔχει φθάσει τοὺς μαθητὲς καὶ στοὺς ἄλλους ἀφελεῖς στὸ ἀκρότατο σημεῖο· καὶ παντοῦ ἡ φιλοδοξία ἀνεπτυγμένη στὸν ἀκρότατο βαθμό, μιὰ ὄρεξη ζωώδικη, πρωτοφανής».

[Σ.σ.: Ἂν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀναγνῶστες ἐγνώριζαν ὅτι, ὁ πρῶτος νόμος τοῦ σατανισμοῦ εἶναι «Τὸ “Θέλω” εἶναι ὁ Νόμος», θὰ συνειδητοποιοῦσαν ὅτι, μὲ τὸ νὰ ὑποκύπτουν ὅλο καὶ περισσότερο στὸ πειρασμικὸ «θέλω, ἐδῶ καὶ τώρα», κατὰ τὰ σαράντα τελευταῖα χρόνια, ἐνέτασσαν ἑαυτοὺς στὴν δεύτερη κατηγορία σκλάβων, τόσο σὲ ἀτομικό, ὅσο καὶ σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο. Ἐπίσης, θὰ συνειδητοποιοῦσαν ὅτι, Μνημόνιο καὶ Μεσοπρόθεσμο δὲν ἀποτελοῦν παρὰ τὴν γήινη ἐπισφράγιση τῆς ἐσωτερικῆς τους ὑποδούλωσης στὸν “ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου”.]

«Διαπαιδαγώγηση» (ἢ Προσηλυτισμός): Στὴν συνέχεια, ὁ Ντοστογιέφσκυ περιγράφει –πάντα διὰ στόματος Βερχοβένσκυ– τοὺς ἀθέατους τρόπους «διαπαιδαγώγησης» τῆς ἀνθρωπόμαζας, διὰ τῶν ὁποίων ἡ «νέα θρησκεία» μέλλει νὰ πολλαπλασιάσει τοὺς «πιστούς» της, ὥστε, χειραγωγούμενοι ἀθέατα, νὰ συνεργήσουν ἐνθουσιωδῶς στὴν μόνιμη ὑποδούλωσή τους.

Διαφθορά, Ἀθεΐα καὶ Ἐθισμοί: «Μιὰ δυὸ γενιὲς διαφθορᾶς εἶναι ἀπαραίτητες· καὶ νάναι μιὰ διαφθορὰ ἀνήκουστη, ὕπουλη. Τέτοια ποὺ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο μιὰ δειλή, ἄκαρδη, ἐγωιστικὴ σαπίλα –νὰ τί μᾶς χρειάζεται! Κι ἀπὸ πάνω λίγο “ἀχνιστὸ αἱματάκι” γιὰ νὰ συνηθίζει!». «Ὁ Θεὸς τῆς Ρωσίας παραχώρησε τὴν θέση του στὸ πιοτό. O λαὸς πίνει, οἱ μανάδες πίνουν, τὰ παιδιὰ πίνουν, οἱ ἐκκλησίες εἶναι ἄδειες… Ἂς τὴν ἀφήσουμε νὰ πληθύνει τούτη τὴν γενηά! Κρῖμα ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ περιμένουμε, θὰ τόρριχναν ἀκόμα περισσότερο στὸ πιοτό».

 [Σ.σ.: Σήμερα, ποὺ ἡ ἀθεΐα ἐξιδανικεύεται ὡς ἀπόδειξη «προοδευτικότητας», οἱ ἐκκλησίες ἀδειάζουν. Μάλιστα, στὴν λοιπὴ Εὐρώπη, πολλὲς μετατρέπονται σὲ ἑστιατόρια ἢ νυκτερινὰ κέντρα. Στὰ δὲ οἰνοπνευματώδη, ἔχουν προστεθεῖ καὶ οἱ ψυχοτρόπες οὐσίες, ἡ χρήση τῶν ὁποίων ὄχι μόνον δὲν πατάσσεται, ἀλλὰ νομιμοποιεῖται μὲ διάφορα περίτεχνα προσχήματα. Ὅσο γιὰ τὸν ἐθισμὸ τῶν πολλῶν στὸ “ἀχνιστὸ αἱματάκι”, ἀρκεῖ νὰ σκεφθοῦμε ποιὰ ἦταν ἡ ἐπίδραση τῆς κινηματογραφικῆς βιομηχανίας, ἐπὶ σειρᾶς γενεῶν.]

Χειραγώγηση γιὰ Κατάργηση Ἰδιοκτησίας: Οἱ «σιγκαλιεφιστὲς» ὁδηγοῦν τὴν ἀνθρωπόμαζα στὴν ψυχοπνευματικὴ καὶ σωματικὴ ἐξαχρείωση, καὶ γιὰ τὸν λόγο ὅτι…

«Μόλις ἀναφανεῖ ἡ οἰκογένεια καὶ ὁ ἔρωτας, νάσου καὶ ἡ ἐπιθυμία τῆς ἰδιοκτησίας. Ἐμεῖς θὰ πνίξουμε τὴν ἐπιθυμία: θὰ ἐξαπολύσουμε ἀπίστευτη διαφθορά».

[Σ.σ.: Τὴν ἐπιθυμία τῆς ἰδιοκτησίας δὲν πνίγουν οἱ σύγχρονες «πολιτικῶς ὀρθὲς» θέσεις περὶ σεξουαλικῆς ἐλευθεριότητας, ἀμβλώσεων, ὁμοφυλοφιλίας, παρενδυτισμοῦ κ.ο.κ., πού στρέφονται κατὰ τῆς οἰκογένειας; Καί, μήπως τὸν ἴδιο σκοπὸ δὲν ἐξυπηρετεῖ ἡ μεταμνημονιακὴ φορολογία εἰς βάρος τῆς ἰδιοκτησίας καὶ τῶν πολυτέκνων;]

Ἐκπαίδευση στὴν Ὑποταγή: Ἀλλά, ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» ἔχει καὶ ἐκπαιδευτικὸ ὅραμα:

«…τὸ νὰ ἰσοπεδώνει κανεὶς τὰ βουνὰ εἶναι ὄμορφη σκέψη καὶ καθόλου γελοία! Δὲν χρειάζεται μόρφωση, φθάνει πιὰ ἡ ἐπιστήμη! Καὶ χωρὶς ἐπιστήμη θάχουμε ἀρκετὸ ὑλικὸ γιὰ χίλια χρόνια, μονάχα ποὺ πρέπει νὰ ἑδραιωθεῖ ἡ ὑποταγή. Ἡ δίψα γιὰ μόρφωση εἶναι, κατὰ βάση, δίψα ἀριστοκρατική».

[Σ.σ.: Μήπως τὸ ἐκπαιδευτικὸ ὅραμα τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ» βρῆκε, σταδιακά, τὴν πλήρη ἐφαρμογή του στὶς ἀλλεπάλληλες ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις, ποὺ πραγματοποιήθηκαν καὶ στὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὰ 35 τελευταῖα ἔτη; Διότι, πῶς ἀλλοιῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἑλληνορθόδοξης σχολικῆς ὕλης ἀπὸ ἀμφιλεγόμενα, ἀνθελληνικὰ καὶ ἀσήμαντα κείμενα, μὲ κορύφωση τὶς διαβόητες ὁδηγίες γιὰ τὴν χρήση τῆς καφετιέρας;]

Ἐξαφάνιση τοῦ Δυτικοῦ Πνεύματος καὶ τῶν Ἀρίστων: «Πρῶτα θὰ ὑποβιβασθεῖ τὸ ἐπίπεδό της ἐπιστήμης καὶ τῶν ταλέντων. Σὲ ὑψηλὸ ἐπιστημονικὸ ἐπίπεδο φθάνουν τ' ἀνώτερα μυαλὰ καὶ μυαλὰ ἀνώτερα δὲν χρειάζονται. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μεγάλες πνευματικὲς ἱκανότητες, παίρνουν πάντοτε στὰ χέρια τους τὴν ἐξουσία καὶ γίνονται ἀπόλυτοι κύριοι. Νὰ κόψουμε τὴν γλῶσσα τοῦ Κικέρωνα, νὰ βγάλουμε τὰ μάτια τοῦ Κοπέρνικου, νὰ σκοτώσουμε μὲ λιθοβολισμὸ τὸν Σαίξπηρ –νὰ τί σημαίνει «σιγκαλεφισμός».

[Σ.σ.: Μήπως, δηλαδή, καὶ τὸ νὰ ἐξαφανίσουμε τὴν ἀρχαιοελληνικὴ καὶ βυζαντινὴ-πατερικὴ γραμματεία, νὰ διαστρεβλώσουμε τὴν Ἱστορία, νὰ καταστρέψουμε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, νὰ λατινοποιήσουμε τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, νὰ κλείνουμε σχολεῖα καὶ νὰ καταργοῦμε Τ.Ε.Ι. καὶ πανεπιστημιακὲς σχολές, εἶναι «σιγκαλεφισμός»;]

Πυρῆνες Τρομοκρατίας: Οἱ σχεδιασμοὶ γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς «νέας θρησκείας» περιλαμβάνουν καὶ τὴν δράση τῶν «γνωστῶν ἀγνώστων» καὶ τῆς τρομοκρατίας:

«…Στὴν ἀρχή, θὰ προκαλέσουμε τὴν ἀναρχία…Τὸ ξέρεις πὼς εἴμαστε κιόλας ἀρκετὰ δυνατοί;». (…) «Ἄκου, θὰ δημιουργήσουμε ταραχές…».

Ἰσοπέδωση, Σκλαβιὰ καὶ Ἐξαθλίωση: Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐξαθλίωση τῆς ἀνθρωπόμαζας, ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» θέλει καὶ τὴν διάλυση τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ της καὶ τὴν μετάλλαξή της σὲ ἄμορφη, ἀλληλοϋπονομευόμενη, ἀταξική, συλλογικότητα:

«(…) κάθε μέλος τῆς κοινωνίας, παρακολουθεῖ τὸν διπλανό του καὶ τὸ «κάρφωμα» εἶναι καθῆκον. Ὁ καθένας ἀνήκει σὲ ὅλους καὶ ὅλοι στὸν καθένα. Ὅλοι εἶναι σκλάβοι καὶ ἴσοι στὴν σκλαβιά. Ἡ συκοφαντία καὶ ἡ δολοφονία θὰ χρησιμοποιοῦνται σὲ ἐξαιρετικὲς μονάχα περιπτώσεις. Πάνω ἀπ' ὅλα θάναι ἡ ἰσότητα». «Οἱ σκλάβοι πρέπει νὰ εἶναι ἴσοι: χωρὶς δεσποτισμὸ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἐλευθερία, οὔτε ἰσότητα. Ἀλλά, σ' ἕνα κοπάδι πρέπει νὰ βασιλεύει ἡ ἰσότητα –νὰ τί σημαίνει “σιγκαλεφισμός”. Μόνον τ' ἀπαραίτητα εἶναι ἀπαραίτητα –αὐτὸ θὰ εἶναι πιὰ τὸ σύνθημα τῆς γήινης σφαίρας!».

[Σ.σ.: Εἶναι ἐνδιαφέρον ὅτι, στὴν μεταμνημονιακὴ Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὴν λοιπὴ Εὐρώπη καί, νωρίτερα, στὶς Η.Π.Α. (ὅπου ἡ καταστολὴ ἐνισχύεται καὶ ἡ δημοκρατία πνέει τὰ λοίσθια, καὶ ὅπου οἱ νεόπτωχοι, οἱ ἄνεργοι καὶ οἱ ἄστεγοι αὐξάνονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο) πραγματοποιοῦνται ὅλοι οἱ ὁραματισμοὶ τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ».]

Καννιβαλισμὸς καὶ Ἐξαχρείωση: Γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ»…

«Χρειάζονται ὅμως καὶ ἀναταραχὲς –θὰ φροντίσουμε γι' αὐτὲς ἐμεῖς ποὺ θὰ κυβερνᾶμε» … «Οἱ σκλάβοι πρέπει νάχουν κυβερνῆτες. Πλήρης ὑποταγή, ὁλοκληρωτικὸς ἀφανισμὸς τῆς προσωπικότητας. Ὅμως, μιὰ φορὰ κάθε τριάντα χρόνια, ὁ Σιγκάλιεφ θὰ δίνει τὸ σύνθημα τῶν ταραχῶν κι' ὅλοι θ' ἀρχίσουν ἄξαφνα νὰ τρῶνε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον· ὡς ἕνα σημεῖο ὅμως, ἔτσι, μὲ τὸν σκοπὸ μονάχα νὰ μὴν πλήξουν. H πλήξη εἶναι αἴσθηση ἀριστοκρατική. Στὸν σιγκαλεφισμὸ δὲν θὰ ὑπάρχουν ἐπιθυμίες. Τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὰ βάσανα θὰ τάχουμε ἐμεῖς, κι' οἱ σκλάβοι θάχουν τὸν σιγκαλεφισμό».

[Σ.σ.: Ὅσοι κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ κατώτερα ἔνστικτά τους δὲν ἔχουν ἐπιθυμίες, διότι ἔχουν μόνον ὁρμέμφυτα, ὅπως τὰ ζῶα. Καὶ δὲν ἔχουν οὔτε βάσανα, διότι μόλις ἱκανοποιήσουν τὰ ὁρμέμφυτά τους, ἠρεμοῦν, ὅπως τὰ ζῷα.]

Ἡ Χρησιμότητα τοῦ Τρόμου: Ἐπιπλέον, γνωρίζοντας ὅτι, ὁ τρόμος –ποὺ παραλύει βούληση καὶ λογικὴ– ὁδηγεῖ τὴν μᾶζα “νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὸν δυνάστη της”, ὁ Βερχοβένσκυ ἐκτυλίσσει, μὲ ἀγαλλίαση, μιὰν ἀκόμη μεθοδεία τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ»:

«…Θὰ προπαγανδίσουμε τὴν καταστροφή… ἡ ἰδέα αὐτὴ εἶναι τόσο ξεπλανευτική… θὰ καλέσουμε τὴν φωτιὰ σὲ βοήθειά μας. Θὰ δημιουργήσουμε θρύλους…». «Θὰ προκαλέσουμε ἕναν σεισμὸ ποὺ θὰ κλονίσει τὰ πάντα ἀπὸ τὶς βάσεις τους…».

[Σ.σ.: Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ «σὸκ καὶ δέος», ποὺ προκάλεσε σὲ ὅλους μας ἡ κατάρρευση τῶν Δίδυμων Πύργων, μᾶς βομβαρδίζουν μὲ διάφορα ἄλλα ὁράματα ἀφανισμοῦ –πραγματικὰ ἢ ψεύτικα, θεϊκῆς, φυσικῆς ἢ ἀνθρωπογενοῦς-τεχνητῆς προέλευσης–, ὅπως π.χ.: συντέλεια τοῦ κόσμου, ἠλεκτρομαγνητικὲς ἡλιακὲς ἐκρήξεις, φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου, ἀκραία φυσικὰ φαινόμενα, κομῆτες σὲ πορεία σύγκρουσης μὲ τὴν γῆ, ἐπισιτιστικὲς κρίσεις, πυρηνικοὶ ὄλεθροι δημεύσεις περιουσιῶν, χρεοκοπίες οἰκονομιῶν, ἔλευση ἐξωγήινων κ.ο.κ.]

Πυρῆνες Κρούσης καὶ Ἀναρχία: «Οἱ “ὁμάδες” τῶν τρωκτικῶν θὰ μᾶς χρησιμέψουν πολὺ σ' αὐτό. Μόλις θὰ εἶναι νὰ πέσει καμμιὰ ντουφεκιά, θὰ σοῦ βρίσκω σ' αὐτὲς τὶς ὁμάδες, ἀνθρώπους καλοπροαίρετους, ποὺ θὰ μ' εὐχαριστοῦν κιόλας ποὺ τοὺς ἔκανα τὴν τιμὴ νὰ τοὺς διαλέξω. Θ' ἀρχίσει λοιπὸν ἡ ἀναρχία στὸν κόσμο. Θὰ γίνει μιὰ ἀναστάτωση ποὺ δὲν ξαναπαρουσιάσθηκε ποτὲ στὸν κόσμο… Ἡ Ρωσία θὰ βυθισθεῖ στὰ σκοτάδια, ἡ γῆ θὰ κλαίει τοὺς παληοὺς θεούς της».

[Σ.σ.: Ὅσες ἀπὸ τὶς σύγχρονες ἀναρχικὲς καὶ τρομοκρατικὲς ὁμάδες δὲν μισθοδοτοῦνται ἀπὸ παράκεντρα ἐξουσίας, θεωροῦν ἑαυτὲς ἐλεύθερο-αὐτόνομες. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ἀποτελοῦν τὸ ἀνθρωποπροϊὸν ἐξειδικευμένων καὶ ἀφανῶν ἐπιστημονικῶν μεθόδων «διαπαιδαγώγησης», οἱ ὁποῖες τοὺς ἐξωθοῦν νὰ καταστρέφουν τὴν κοινωνία τους ἐκ τῶν ἔνδον, πρὸς ὄφελος τῶν σύγχρονων «σιγκαλιεφιστῶν».]

Ἐμφάνιση Μεσσία-Σωτῆρα: Ὅμως, τὸ θέμα δὲν τελειώνει ἐδῶ, διότι, ὡς «νέα θρησκεία», ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» προβλέπει καὶ τὴν ἐμφάνιση ἑνὸς Μεσσία-Σωτῆρα. Γι’ αὐτό, ὁ Βερχοβένσκυ ἐξηγεῖ στὸν ὑποψήφιο γιὰ τὸν ρόλο:

«Καὶ τότε… θὰ προβάλουμε ποιὸν νομίζεις;…… Τὸν τσάρεβιτς Ἰβάν. Δηλαδὴ ἐσένα. Θὰ ποῦμε πὼς “κρύβεσαι”. Καταλαβαίνεις τὴν δύναμη ποὺ κλείνει μέσα της αὐτὴ ἡ λέξη; “Kρύβεται!”. Ὑπάρχει, ἀλλὰ κανένας δὲν τὸν ἔχει δεῖ… Φέρνει μιὰ καινούργια ἀλήθεια καὶ “κρύβεται”… Τί θρῦλο μποροῦμε νὰ σκαρώσουμε μ' αὐτό. Κυρίως ὅμως θὰ ξεπηδήσει μιὰ καινούργια δύναμη ποὺ τὴν χρειαζόμαστε, ποὺ τὴν λαχταροῦμε. Τί ἔκανε ὁ σοσιαλισμός; Γκρέμισε τὶς παληὲς δυνάμεις, ἀλλὰ δὲν τὶς ἀντικατέστησε. Ἔτσι ὅμως ἔχουμε μιὰ δύναμη, μιὰ δύναμη ἀφάνταστη μάλιστα! Φθάνει ἕνας μοχλὸς γιὰ νὰ κουνηθεῖ ἡ γῆ. Καὶ θὰ κουνηθοῦν τὰ πάντα!». «...Πρέπει νὰ εἶσαι ἀόρατος. Ὑπάρχει, ἀλλὰ δὲν τὸν ἔχει δεῖ κανείς, “κρύβεται”. Θὰ μπορεῖς ὡστόσο νὰ παρουσιαστεῖς σὲ ἕναν στοὺς ἑκατὸ χιλιάδες. “Tόν εἴδανε! Τὸν εἴδανε!” Θὰ λένε παντοῦ…».

 [Σ.σ.: Παραδόξως, σχετικὸ σενάριο δοκιμάσθηκε ἤδη ἐπιτυχῶς στὸν μουσουλμανικὸ κόσμο, μὲ τὸν Μπὶν Λάντεν στὸν ρόλο τοῦ «σωτῆρα ποὺ φέρνει μιὰ καινούργια ἀλήθεια, ἀλλὰ “κρύβεται”». Ἐνῶ στὸ Διαδίκτυο εἶναι ἀναρτημένος ὁ λόγος ποὺ ἐκφώνησε στὸν Ο.Η.Ε., πέρυσι, ὁ πρόεδρος τοῦ Ἰράν, Ἀχμαντινετζάντ, περὶ τοῦ Ἰμὰμ Μαχντί, ὡς ἀναμενόμενου νέου σωτῆρα τῆς ἀνθρωπότητας. Τὴν ἴδια στιγμή, οἱ ἁπανταχοῦ Ἑβραῖοι ἀναμένουν ὁσονούπω τὸν δικό τους Μεσσία.

Στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ρόλο Μεσσία-Σωτῆρα ἔχουν ἀναλάβει, πρὸς τὸ παρόν, οἱ περίφημοι «ἐξωγήινοι μὲ τὴν ἀνώτερη εὐφυΐα», στοὺς ὁποίους πιστεύουν –καὶ τοὺς ὁποίους ἀναμένουν– δεκάδες ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἀνὰ τὸν πλανήτη· ἐνῶ ἄλλοι περιμένουν, φυσικά, τὸν Ἀντίχριστο.]

Πλασματικὴ Πραγματικότητα καὶ Χειραγώγηση: Γνωρίζοντας τὴν ἀπελευθερωτικὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας, ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» βυθίζει συστηματικὰ τὴν ἀνθρωπόμαζα στὴν ψευδαίσθηση:

«Τὸ μόνο ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὁ θρῦλος… Θὰ βγάλουμε κανὰ-δυὸ δίκαιες ἀποφάσεις ποὺ ἡ φήμη τους θὰ σκορπισθεῖ παντοῦ. Μὲ τὶς ὁμάδες καὶ τὶς πενταμελεῖς ἐπιτροπές, δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἐφημερίδες. Ἄν, στὶς δέκα χιλιάδες αἰτήσεις, ἱκανοποιήσουμε τὴν μιὰ μόνο, θάρθουν στὸ πλευρό μας ὅλοι. Σ' ὅλα τὰ μέρη, ὁ κάθε μουζίκος θὰ ξέρει πὼς ὑπάρχει κάποιο μέρος ὅπου ὅ,τι ζητήσεις σοῦ τὸ δίνουν».

[Σ.σ.: Σήμερα, ἡ μόνη πραγματικότητα ποὺ προβάλλεται εἶναι ἡ πλασματική: οἱ πολιτικοί, ὅταν δὲν ψεύδονται ἀσυστόλως, καταφεύγουν σὲ ἀοριστολογίες ἀντάξιες τῶν ἀστρολογικῶν, καὶ σὲ εὐφημισμοὺς καὶ ἀμφισημεῖες ἀντάξιους τῶν δελφικῶν χρησμῶν.

Οἱ κυβερνήσεις βαπτίζουν «ἀνεξάρτητους» καὶ «μὴ κυβερνητικούς», φορεῖς ποὺ οἱ ἴδιες ἱδρύουν, στελεχώνουν καὶ χρηματοδοτοῦν ἀνέλεγκτα. Οἱ ἐφημερίδες (ποὺ κατηγοροῦνται γιὰ ἐπιλεκτικὴ ἐκδοχὴ τῆς πραγματικότητας) ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὴν τηλεόραση (μὲ ὅσα καταμαρτυροῦνται περὶ εἰκονικῆς πραγματικότητας) καί, φυσικά, ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο (μὲ τὴν ἀμφισβητούμενη ἀξιοπιστία του).

Δι’ αὐτῶν, διατυμπανίζονται θριαμβικὰ πύρρειες νῖκες, ἐνῶ ἀποσιωποῦνται σημαντικὰ γεγονότα· ἐνοχοποιοῦνται ἀθῶοι καὶ ἀθωώνονται ἔνοχοι· ἐξιδανικεύονται ἀντίστροφες ἀξίες καὶ γελοιοποιοῦνται οἱ ἀληθινές· ἀγνοοῦνται πραγματικοὶ κίνδυνοι καὶ προβάλλονται φανταστικοὶ κ.ο.κ.. Ἐπίσης, δι’ αὐτῶν, οἱ ἐλάχιστες ἀποφάσεις ἑλληνικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν δικαστηρίων, ποὺ δικαιώνουν ἀδικούμενους πολῖτες, διασαλπίζονται θριαμβικά, καθ’ ἣν στιγμήν, ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν πολιτῶν, ὁδηγούμενη στὴν πλήρη ἐξαθλίωση, ἀδυνατεῖ νὰ προσφύγει σ’ αὐτά.]

Νέα Ἐποχή, Ὀλιγαρχία καὶ Ὁλοκληρωτισμός: Τέλος, τρέμοντας καὶ ἱδρώνοντας ἀπὸ τὴν ἀνίερη ἡδονή, ποὺ τοῦ προκαλεῖ τὸ ὁλοκληρωτικὸ ὅραμα τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ὁ Βερχοβένσκυ καταλήγει θριαμβευτικά:

«Καὶ ἡ γῆ ὁλόκληρη θὰ χαιρετήσει τὸν “καινούργιο νόμο”, τὴν “νέα δικαιοσύνη”». «Θὰ φουσκώσει ἡ θάλασσα, θὰ γκρεμισθεῖ ἡ παράγκα καὶ ὕστερα ἐμεῖς θὰ βροῦμε τρόπο νὰ κτίσουμε ἕνα πέτρινο οἰκοδόμημα –τὸ πρῶτο. Ἐμεῖς θὰ τὸ χτίσουμε, ἐμεῖς καὶ μόνο».

Τὸ Πέτρινο Οἰκοδόμημα: Σήμερα πλέον, οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς παγκοσμιοποίησης –αὐτοὶ καὶ μόνον– ἔχουν ἀνεγείρει τὸ «πέτρινο οἰκοδόμημά» τους, στὸ σύνολο τοῦ πλανήτη. Καὶ εἶναι τὸ πρῶτο, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι, εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν Παγκόσμια Ἱστορία, ποὺ τὸ 1% τῆς ἀνθρωπότητας –αὐτὸ καὶ μόνον– ὑποδουλώνει τὸ 99%.

Καὶ εἶναι «πέτρινο» αὐτὸ τὸ οἰκοδόμημα, διότι οἰκοδομεῖται ἀπὸ πέτρινες καρδιές, μὲ πέτρινες καρδιές καὶ μέσα σὲ πέτρινες καρδιές.

Ἡ Σωτηρία: Ὅμως, μέσα στὸν ζόφο καὶ τὴν ἀπελπισία τοῦ ἀναπόφευκτου, τὸ προσωπικὸ βίωμα τῆς διπλῆς σωτηρίας τοῦ Ντοστογιέφσκυ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι, ὁ Τριαδικὸς Θεὸς –ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ἐλευθερία καὶ ἀγάπη, δωρίζοντάς του ἐλευθέρα βούληση– ἐπεμβαίνει τόσο στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὅσο καὶ στὴν Ἱστορία. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ Τοῦ τὸ ἐπιτρέψουμε.

Ἂν Τοῦ τὸ ἐπιτρέψουμε, μὲ ἕναν βίο γνήσια χριστιανικό, μὲ καρδία νήφουσα καὶ ἀγωνιζόμενοι τὸν “ἀγῶνα τὸν καλόν”, θὰ εὐδοκήσει νὰ συμβάλλει καὶ Ἐκεῖνος, μὲ τὴν δική Του λυτρωτικὴ παρέμβαση, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, τὸν ὁποῖον Ἐκεῖνος ἔχει δημιουργήσει καὶ ἐξακολουθεῖ πάντοτε νὰ τὸν ἀγαπᾶ.

Τότε, κανένα «πέτρινο οἰκοδόμημα» δὲν θὰ μπορέσει πιὰ νὰ σταθεῖ.

_________________________

  (*) Τὰ ἀποσπάσματα ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ 7^ο κεφάλαιο, “Οἱ Συντροφοι”, καὶ ἀπὸ τὸ 8^ο κεφάλαιο, “Τσάρεβιτς Ἰβάν”, καὶ παρατίθενται μὲ θεματική σειρά. Ὅλα τὰ ἔντονα στοιχεῖα εἶναι δικά μας.

Τι δουλειά έχει εκεί ο Πατριάρχης, παρέα με Ουνίτες;

  Εἰδησεογραφικὲς σημειολογικὲς λεπτομέρειες:

 

Ὁ ΟΥΝΙΤΗΣ διάκος, μετά τήν ἀνάγνωση τῆς περικοπῆς.

Πηγή: Ἀμέθυστος 

Σύμφωνα μέ τήν εἰδησεογραφία (κλίκ), τόν Πάπα, στήν σημερινή τελετή ἐνθρόνισης του, θά τόν πλαισώσουν ΟΥΝΙΤΕΣ ἐπίσκοποι, ὅταν αὐτός ἐπισκεφθεῖ τόν τάφο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, γιά νά προσευχηθεῖ.

Ταυτόχρονα, τά ἀποστολικά άναγνώσματα(τουλάχιστον ἕνα, ὅπως εἶδα προσωπικῶς) ἀναγνώσθηκαν στήν ἑλληνική, μέ τόν ἐξῆς προκλητικό τρόπο:

Ὁ ἀναγιγνώσκων ἦταν ΟΥΝΙΤΗΣ, ἐνδεδυμένος φυσικά τά ὀρθόδοξα ἄμφια. Ἐπειδή ὅμως ἡ ΟΥΝΙΑ εἶναι ἕνας ἀπό τούς βραχίονες τοῦ Παπισμοῦ ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπειδή ὁ νέος Πάπας ἐκτελοῦσε χρέη ΟΥΝΙΤΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, θά ἤθελα νά ρωτήσω ὅσο πιό δυνατά μπορῶ:

Πρῶτον

Ὁ Παναγιώτατος, εἶναι Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἱκουμενικός Πατριάρχης. Τό νά παρίσταται ὡς ἐκπρόσωπος, "μιᾶς ἐκ τῶν εἴκοσι ἑκκλησιῶν πού ἐκπροσωποῦνται" στήν τελετή, εἶναι προσβλητικό, τόσο γιά τόν ἴδιο, ὅσο καί γιά τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

Δεύτερον.
Ἡ ἀνάγνωση εὐαγγελικῶν περικοπῶν στά Ἕλληνικά ἀπό οὐνίτη διάκονο δέν συνιστᾶ ἐπίδειξη εὐγενείας, ἀλλά ὑπόμνηση πρός τόν Πατριάρχη, ὅτι τό Βατικανό ἐξακολουθεῖ νά θεωρεῖ τήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολική Ἐκκλησία ἐλλειμματική καί περίπου αἱρετική, καί ὅτι, οἱ πληθυσμοί τῆς Ἀνατολῆς ἔχουν ἀνάγκη τῆς Παπικῆς διαποίμανσης. Ἐξ΄ ἄλλου, ὁ νέος Πάπας, ἐκτελοῦσε χρέη οὐνίτη ἐπισκόπου!

Τρίτον.
Ἄς συναισθανθεῖ κάποτε ὁ Παναγιώτατος τόν τίτλο πού φέρει, ἄς συναισθανθεῖ ὅτι οἱ ἐνέργειες του, ὅπως αὐτή τῆς σημερινης παρουσίας του στήν Ρώμη, καταβιβάζει τήν Ἐκκλησία μας, -τήν ὄντως Ἐκκλησία- "σέ μιά ἀπό τίς εἴκοσι ἐκκλησίες (sic) που ἐκπροσωποῦνται" ἐκεῖ, καί μᾶς κάνει -ὡς πλήρωμα- νά ντρεπόμαστε.

Τέταρτον.
Ἄς τό καταλάβει έπιτέλους, ὅτι σιγά-σιγά, όλισθαίνει στό νά γίνει Πατριάρχης τῶν οἰκουμενιστῶν. Γιά τούς ὑπόλοιπους θά εἶναι ἕνας, κατά συνθήκη Πατριάρχης. Αὐτό θέλει; Τί δέν καταλαβαίνει πιά;

Σημείωση:

Προσέξτε τήν παρακάτω φράση, (κόκκινα γράμματα), μέσα στήν εἴδηση ὅπως τήν δημοσίευσε τό defencenet

Στις 9.45 ώρα Ελλάδος ο διακοσιοστός εξηκοστός τέταρτος ποντίφικας πρόκειται να χαιρετήσει από κοντά τους πιστούς, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, από το ειδικό όχημα Papamobile, το παπικό τζιπ. Στη συνέχεια θα μεταβεί στα σπήλαια του Βατικανού, για να τιμήσει και να προσευχηθεί πάνω από τον τάφο του Αποστόλου Πέτρου. Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο θα συνοδεύεται από τέσσερις, τουλάχιστον, ουνίτες επισκόπους της Καθολικής Εκκλησίας.
«Πρόκειται για φόρο τιμής στη χριστιανική παράδοση της Ανατολής», αναφέρουν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης. Ως καθολικός αρχιεπίσκοπος Αργεντινής, ο Μπεργκόλιο, τελούσε, άλλωστε, και χρέη επισκόπου για τους ουνίτες πιστούς.
Η κυρίως τελετή θα ξεκινήσει στις 10.30 ώρα Ελλάδος και αναμένεται να είναι απλή, αλλά και με σεβασμό στην παράδοση. Κατά την επιθυμία και τις οδηγίες του Αργεντινού ποντίφικα, τα αποσπάσματα του Ευαγγελίου που έχουν επιλεγεί, αυτή την φορά θα ψαλούν μόνο στα ελληνικά, και όχι στα λατινικά, κίνηση ευγενείας και ουσιαστικής αδελφοσύνης προς την Ορθοδοξία, δεδομένης και της παρουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Προσέξτε τώρα, τήν σχετική εἴδηση στό οίκουμενίστικο amen

Στις 09:45 ώρα Ελλάδας ο Πάπας Φραγκίσκος Α΄ θα χαιρετήσει από κοντά τους πιστούς, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, από το ειδικό όχημα Papamobile, το παπικό τζίπ. Στην συνέχεια, θα μεταβεί στα σπήλαια του Βατικανού, για να προσευχηθεί πάνω από τον τάφο του Αποστόλου Πέτρου.
Η θεία λειτουργία αναμένεται να ξεκινήσει στις 09:30 το πρωί ώρα Ρώμης (10:30 ώρα Ελλάδας). Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, θα είναι απλή, αλλά με σεβασμό στην παράδοση. Κατά την επιθυμία και τις οδηγίες του αργεντινού ποντίφικα, τα αποσπάσματα του Ευαγγελίου που έχουν επιλεγεί, θα ψαλλούν μόνον στα ελληνικά, και όχι στα λατινικά.
Μια κίνηση που μπορεί να ερμηνευθεί και ως πράξη ευγενείας και ουσιαστικής αδελφοσύνης προς την Ορθοδοξία, δεδομένης και της παρουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

. Ὅπως βλέπετε, λείπει κάθε ἀναφορά γιά τούς ΟΥΝΙΤΕΣ ἐπισκόπους πού θά συνοδεύσουν τόν Πάπα, στόν τάφο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Ὀ λόγος εἶναι προφανής.

πηγή : cummulus

Ο Πατριάρχης στην ενθρόνιση του Πάπα Φραγκίσκου

    
Ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς, μὲ σημερινὸ Ἀνακοινωθέν του, πάλι ξιφουλκεῖ καὶ χτυπᾶ λάθος στόχο. Δυστυχῶς, ἐκτιμοῦμε, συνειδητὰ καὶ ἀποπροσανατολιστικά! Διατυπώνει τὴν θέση, ὅτι ὁ νέος Πάπας εἶναι «καταληψίας τοῦ πρεσβυγενοῦς Θρόνου τῆς παλαιᾶς Ρώμης».

Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι σήμερα τὸ πρόβλημά μας τὸ ἄμεσο καὶ τραγικό;

Ἀσφαλῶς ὄχι. Οὐδόλως μᾶς ἐνδιαφέρουν αὐτὴ τὴ στιγμὴ  οἱ ἀναλύσεις γιὰ τὶς ἀπάτες τοῦ Βατικανοῦ. Ξέρετε τί μᾶς ἐνδιαφέρει τώρα, Σεβασμιώτατε, τί μᾶς ἐξοργίζει, τί προκαλεῖ θλίψη καὶ ὀδύνη ἀφόρητη στὶς ψυχές μας;

Ὄχι οἱ χιλιοειπωμένες ἀπάτες καὶ τὰ δόλια καμώματα τοῦ αἱρετικοῦ οἰκοδεσπότη τοῦ Βατικανοῦ, ἀλλὰ

α) ἡ πρωτοφανὴς καὶ ἀντικείμενη στὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας παρουσία τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στὴν ἐνθρόνιση τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα. Ποῦ ἀκούστηκε, ὁ «Ὀρθόδοξος» Πατριάρχης καὶ κατὰ καθῆκον φύλακας τῆς Πίστεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, νὰ πηγαίνει νὰ συγχαρεῖ τὸν αἱρετικό; Ἐπαναλαμβανόμενο καὶ βασανιστικὸ τὸ ἐρώτημα γιὰ μᾶς τοὺς ἐλάχιστους: Θὰ πήγαινε ὁ ἅγιος Γρηγόριος, ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὁ Μ. Φώτιος στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα; Ἢ ἡ μίμηση τῶν Ἁγίων, θεωρεῖται πλέον ἀνοησία;

β) ἡ ἐπίσης πρωτοφανὴς καὶ ἀντικείμενη στὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀδράνεια, ἀφωνία τῶν Ἐπισκόπων, Ἁγιορειτῶν, Ἀδελφοτήτων, ἀκαδημαϊκῶν κ.λπ. Ὀρθοδόξων, ἀφ’ ὅτου ἀνακοινώθηκε –προχθές– ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τοῦ Πατριάρχη.

Φαντάζεσθε τί θὰ γινόταν, ἂν αὐτὸ ἀπετολμεῖτο πρὶν πενῆντα χρόνια;

Τί ἄλλαξε σήμερα καὶ δὲν μιλᾶ κανείς; Κι ἂν μιλήσει, οὐδεὶς ἐκ τοῦ ἐσβεσμένου Φαναρίου θὰ τὸν ἀκούσει. Διότι ὁ Οἰκουμενισμὸς ἅλωσε τὶς συνειδήσεις. Οὐδεὶς ἀντιδρᾶ ἁγιοπατερικά. Οἱ ὅποιες ἐκ τῶν ὑστέρων ἀντιδράσεις, χλιαρὲς καὶ ἄσφαιρες.

Συμπλέουν ἅπαντες οἱ ἀνωτέρω μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, Σεβασμιώτατε. Καὶ πρῶτος ἐσεῖς. Καὶ μάλιστα, ἐσεῖς προσπαθεῖτε, τάχα κατακεραυνώνοντας τὸν Πάπα, νὰ καλύψετε αὐτὸν ποὺ σέβεσθε (κατὰ δήλωσή σας), ἐπειδὴ σᾶς χειροτόνισε, τὸν ἀρχηγέτη τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ προδότη τῆς Πίστεως Πατριάρχη Βαρθολομαῖο μετὰ τοῦ δεξιοῦ του βραχίονα, μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα.

Σημάτης Παναγιώτης

ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΣΤ΄

Εἶναι ἀπίστευτη ἡ ἐπιπολαιότητα μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζει τὸ Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μητρ. Πειραιῶς, σοβαρά θέματα τῆς Πίστεως. Ἐξέδωσε ἕνα μικρό βιβλίο-κριτικὴ στὶς θέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ περὶ Διακοπῆς Μηνημονεύσεως τῶν αἱρετικῶν. Στὶς θέσεις τους ἄρχισε νὰ ἀπαντᾶ ὁ π. Εὐθύμιος μὲ σειρὰ ἄρθρων, ποὺ δημοσιεύουμε στὸ ἱστολόγιό μας.

Ἤδη εἶχαν δημοσιευθεῖ πέντε (5) συνέχειες (καὶ ἕπονται ἄλλες ὀκτὼ περίπου), ὅταν μὲ ἔκπληξη εἴδαμε τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα, νὰ ἀπαντοῦν οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς μητρ. Πειραιῶς μόνο στὴν πρώτη συνέχεια τῆς ἀνταπάντησης τοῦ π. Εὐθύμιου! Μάλιστα σ’ αὐτὴ κατηγοροῦν τὸν π. Εὐθύμιο, ὅτι δὲν ἀπάντησε σὲ ὅλο τὸ βιβλίο τους(!!!), παρὰ μόνο στὴν εἰσαγωγή του! Ὅπως δὲ διαβάσαμε στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» (στὸ ὁποῖο ἐστάλη ἡ ἀπάντηση τῆς ἱ. Μητροπόλεως), ὁ ἱστολόγος μίλησε μὲ τὸν π. Παῦλο Δημητρακόπουλο, ἐξηγώντας του ὅτι ἡ ἀνταπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου δὲν περατώθηκε ἀκόμα. Καὶ ὁ π. Παῦλος, ἀντὶ νὰ ἀναγνωρίσει τὴν «βιασύνη» του,  ἐπέμενε: «Το κείμενό μας το έχουμε ήδη δημοσιεύσει σε άλλα ιστολόγια, γι αυτό νομίζω, ότι καλό είναι, να το δημοσιεύσετε και εσείς στο ιδικό σας»!

Τὰ συμπεράσματα δικά σας.

Συνεχίζουμε μὲ τὸ ἕκτο μέρος.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ

Ι. ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟ π. ΕΥΘΥΜΙΟ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ

ΣΤ΄ Μέρος

Θά ἀναφερθῶ, ἐν συνεχείᾳ, εἰς τό κεφάλαιο τῆς σελ. 22 τῆς κριτικῆς μελέτης σας «Ὁ 15^ος Κανών τῆς ΑΒ Συνόδου ἐν σχέσει μέ τήν Ἁγ. Γραφή καί τούς Ἁγ. Πατέρες».

 Ἐδῶ πάλι πατέρες, προκειμένου νά ἀποδείξετε ὅτι τά συμπεράσματα, τά ὁποῖα ἐξάγω ἀπό τά ἁγιογραφικά χωρία, εἶναι λανθασμένα, στηρίζεσθε στήν τεχνολογία τῶν συλλογισμῶν στούς ὁποίους ἀνωτέρω ἀναφέρθηκα. Στηρίζεσθε ἀκόμη καί στό συμπέρασμα τό ὁποῖο ἔχετε βγάλει, ὅτι ἡ ἀποτείχισις καταργεῖ τόν συνοδικό θεσμό καί προαρπάζει τήν κρίσι τῆς Συνόδου.  Στηρίζεσθε ἀκόμη στό συμπέρασμά σας ὅτι ἡ ἀποτείχισις καταδικάζει τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο τελεσιδίκως καί, ὡς ἐκ τούτου, δέν χρειάζεται ἡ συνοδική καταδίκη του.

Γράφετε συγκεκριμένα μετά τήν παράθεσι τῶν ἁγιογραφικῶν χωρίων (Γαλάτ. 1,8 καί Τίτ. 3,10) τά ἑξῆς: «Τό ὅτι τά συμπεράσματα αὐτά εἶναι αὐθαίρετα, μόλις εἶναι ἀνάγκη νά ὑπογραμμιστεῖ, γιά τούς λόγους, πού ἐξηγήσαμε παραπάνω, στό προηγούμενο κεφάλαιο, ὅπως ἐπίσης καί στό κεφάλαιο της ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος». 

Ἐσεῖς δηλαδή πατέρες ἐβγάλατε αὐτά τά συμπεράσματα καί βάσει αὐτῶν καταδικάζετε ὅλα τά ἑπόμενα, ἐγώ δέ οὐδόλως πιστεύω, οὔτε διενοήθηκα ὅτι αὐτά ἰσχύουν ἤ φαίνεται νά  τά πρεσβεύω κάπου εἰς τό βιβλίο μου. Ἄρα λοιπόν φροντίσατε νά βγάλετε αὐτά τά συμπεράσματα, προκειμένου νά διευκολυνθῆτε στήν κριτική σας καί νά ἀποδείξετε τήν θεωρία σας περί τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος.

Ὅταν λοιπόν ἐγώ ἀναφέρω, ὅτι ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Ἀπ. Παύλου ἰσχύει διά τούς κηρύσσοντας αἵρεσι «καί δέν χρειάζεται ἄλλη ἀπόφασις Συνόδου παρά μόνο πρός κατοχύρωσι τῶν Ὀρθοδόξων», ἐννοῶ ὅτι δέν χρειάζεται ἀπόφασι Συνόδου, προκειμένου νά ἀποτειχισθῆ κάποιος πρό συνοδικῆς κρίσεως ἀπό αὐτόν τόν Ἐπίσκοπο∙  ὅτι δηλαδή αὐτός ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει μεταβληθῆ διά τῆς αἱρέσεως σέ λύκο καί ὅτι δέν θά  τόν μεταβάλη σέ λύκο ἡ ἀπόφασις τῆς Συνόδου, ὅπως ἐσεῖς πρεσβεύετε. Ἐννοῶ τέλος πάντων ὅτι πρέπει κάθε Ὀρθόδοξος νά διασφαλίση τήν ὀρθόδοξο πορεία του μόνος του, ἐφ’ ὅσον δὲν τὸ κάνουν αὐτὸ οἱ Ποιμένες, καί μάλιστα ἀπομακρυνόμενος ἀπό ἕνα τέτοιο Ἐπίσκοπο.

Θά σᾶς ἀναφέρω ἐν προκειμένῳ ἕνα ἁπλό παράδειγμα διά νά γίνη ἴσως κατανοητό ἀπό ἐσᾶς αὐτό, τό ὁποῖο εἶναι ὀφθαλμοφανές. Ὅταν κάποιος διαπιστώση ὅτι ὁ ἰατρός τόν ὁποῖο ἐπισκέπτεται εἶναι ἀπατεώνας καί κομπογιαννίτης, θά συνεχίση νά τόν ἐπισκέπτεται μέχρι νά τόν καταδικάση ἐπισήμως ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία ἤ θά σταματήση κάθε ἐπικοινωνία μαζί του προασπιζόμενος ἔτσι τήν ὑγεία του; Κάθε λογικός ἄνθρωπος πιστεύω ὅτι θά ἀπεμακρύνετο πάραυτα ἀπό αὐτόν τόν δῆθεν γιατρό. Ἐσεῖς ὅμως πατέρες, ἄν σᾶς ἑρμηνεύω σωστά, διδάσκετε ὅτι μέχρι τήν τελική καταδίκη του ὀφείλομε νά τόν ἔχωμε ὡς ἰατρό μας καί ἁπλῶς νά διαμαρτυρώμεθα πρός τίς ἁρμόδιες ὑπηρεσίες δι’ αὐτήν τήν κατάστασι. Ἰσχυρίζεσθε ἀκόμη ὅτι δέν θά ἔχη καμμία ἐπίπτωσι στήν ὑγεία μας ἡ συνεργασία μας μέ αὐτόν τόν ἰατρό καί, βεβαίως, ἰσχυρίζεσθε  ἀκόμη ὅτι δέν εἴμεθα ἐμεῖς ἁρμόδιοι νά τόν κρίνωμε, ἀλλά προφανῶς εἴμεθα ἁρμόδιοι νά ὑποστοῦμε τίς συνέπειες στήν ὑγεία μας.

Γι’ αὐτές τίς συνέπειες ἀπό ἕνα τέτοιο Ἐπίσκοπο, προκειμένου μάλιστα γιά τήν πνευματική μας ὑγεία καί τή σωτηρία μας, δυστυχῶς πατέρες, δέν ἀσχολεῖσθε καθόλου, ἐπειδή προφανῶς δέν μπορεῖτε νά τίς ἐναρμονίσετε μέ τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος. Οἱ Ἅγιοι ὅμως, ἐπειδή πρωτίστως δι’ αὐτό ἐνδιαφέρονται, διδάσκουν παντοῦ καί πάντοτε τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό κάθε αἱρετικό Ἐπίσκοπο, τόν ὁποῖο μάλιστα ἀποκαλοῦν λύκο καί φαρμακερό φίδι, διά νά ὑποδηλώσουν τόν κίνδυνο πού ἐνέχει κάθε ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μαζί του. Αὐτή ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων εἶναι, θά λέγαμε, ἡ αὐθεντική ἑρμηνεία τῶν δύο αὐτῶν ἁγιογραφικῶν χωρίων, τά ὁποῖα ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν.

Ἐσεῖς ὅμως ἐκ τοῦ ἀντιθέτου πατέρες, ἀντιστρατεύεσθε στόν Ἀπόστολο Παῦλο καί κατ’ ἐπέκτασιν στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, διότι τήν ὀρθόδοξο πορεία καί τήν ἀσφάλεια διά τήν σωτηρία τοῦ κάθε πιστοῦ τήν ἐναποθέσατε ἀποκλειστικῶς καί μόνον στή Σύνοδο, τήν στιγμή μάλιστα πού, ὅπως καί ἐσεῖς ἀναφέρετε, πολλοί Σύνοδοι ὑπῆρξαν πού ἐπεκύρωσαν τίς αἱρέσεις καί κατεδίκασαν τούς Ὀρθοδόξους ὁμολογητές. Στήν σύγχρονη δέ πραγματικότητα ὁμολογεῖτε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἐπί ἑκατό χρόνια δέν ἔχει καταδικασθῆ Συνοδικῶς, ἀλλά οἱ Οἰκουμενιστές Ἐπίσκοποι βαδίζουν ἀνεξέλεγκτοι ἐπί τά χείρω «πλανῶντες καί πλανώμενοι».

Θά ἔλθω ἐν συνεχείᾳ, ἀναιρῶντας τήν κριτική μελέτη σας, στίς ἑρμηνεῖες τίς ὁποῖες μᾶς ἔδωσαν οἱ Ἅγιοι στά δύο αὐτά ἁγιογραφικά χωρία τοῦ Ἀπ. Παύλου, διά νά διακρίνωμε καί ἐμεῖς πού ἀντιπαρατιθέμεθα, ἀλλά καί κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης τῶν γραφομένων μας, τό ποῦ εὑρίσκεται ἡ ἀλήθεια. Στήν μελέτη σας πατέρες, δυστυχῶς δέν διέκρινα τίποτε συγκεκριμένο ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, προκειμένου νά κατοχυρώσετε τίς θέσεις σας. Ἁπλῶς στηρίζεσθε στή λογική σας, τήν ὁποία μέ διαφόρους συλλογισμούς προσπαθεῖτε νά παρουσιάσετε ὡς Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας.

Κατ’ ἀρχάς θά ἀναφέρω τόν ἄριστον τῶν ἑρμηνευτῶν, ὁ ὁποῖος κατ’ ἀναλογίαν ὀνομάσθηκε στόμα τοῦ Παύλου, ὅπως ὁ Παῦλος ὀνομάστηκε στόμα Χριστοῦ, δηλαδή τόν ἅγ. Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο. Εἰς τό χωρίον λοιπόν (Γαλατ. 1,8) ἀναφέρει τά ἑξῆς ἑρμηνευτικά: «Ἀλλὰ κἂν ἐγὼ, ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω. Ὅρα σύνεσιν ἀποστολικήν. Ἵνα γὰρ μή τις λέγῃ, ὅτι κενοδοξίας ἕνεκεν τὰ ἴδια συγκροτεῖ δόγματα, καὶ ἑαυτὸν ἀνεθεμάτισεν. Ἐπειδὴ δὲ καὶ εἰς ἀξιώματα κατέφευγον, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, διὰ τοῦτο καὶ ἀγγέλων ἐμνήσθη. Μὴ γάρ μοι Ἰάκωβον εἴπῃς, φησὶ, καὶ Ἰωάννην· κἂν γὰρ τῶν πρώτων ἀγγέλων ᾖ τις τῶν ἐξ οὐρανοῦ διαφθείρων τὸ κήρυγμα, ἀνάθεμα ἔστω. Καὶ οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ἐξ οὐρανοῦ, ἀλλ' ἐπειδὴ καὶ οἱ ἱερεῖς ἄγγελοι ἐκαλοῦντο· Χείλη γὰρ ἱερέως φυλάξεται γνῶσιν, καὶ νόμον ἐκζητήσουσιν ἐκ στόματος αὐτοῦ, ὅτι ἄγγελος Κυρίου παντοκράτορός ἐστιν· ἵνα μὴ τούτους νομίσῃς ἀγγέλους λέγεσθαι νῦν, τῇ τοῦ οὐρανοῦ προσθήκῃ τὰς ἄνω δυνάμεις ᾐνίξατο. Καὶ οὐκ εἶπεν, Ἐὰν ἐναντία καταγγέλλωσιν, ἢ ἀνατρέπωσι τὸ πᾶν, ἀλλὰ, Κἂν μικρόν τι εὐαγγελίζωνται παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα, κἂν τὸ τυχὸν παρακινήσωσιν, ἀνάθεμα ἔστωσαν» (ΕΠΕ 20,200).

Ἐδῶ ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δηλώνει ἀπερίφραστα ὅτι ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Ἀπ. Παύλου ἰσχύει σέ κάθε ἕναν ὁ ὁποῖος ἀλλοιώνει καί στό ἐλάχιστο τό εὐαγγελικό καί ἀποστολικό κήρυγμα. Δι’ αὐτό συμπεραίνει ὅτι στόν ἀναθεματισμό περιέβαλε καί τούς ἰδίους τούς Ἀποστόλους καί ἀκόμη τούς πρώτους τῶν ἀγγέλων. «Μὴ γάρ μοι Ἰάκωβον εἴπῃς, φησὶ, καὶ Ἰωάννην· κἂν γὰρ τῶν πρώτων ἀγγέλων ᾖ τις τῶν ἐξ οὐρανοῦ διαφθείρων τὸ κήρυγμα, ἀνάθεμα ἔστω».

Ποία Σύνοδος ἄραγε, πατέρες, θά εἶχε τό δικαίωμα καί τό ἀξίωμα νά καταδικάση τούς ἰδίους τούς Ἀποστόλους καί τούς πρώτους τῶν Ἀγγέλων; Ἐδῶ ἀκόμη ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ἀναθεματισμός κατ’ οὐσίαν δέν προέρχεται ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο ἤ ἀπό τήν Σύνοδο, ὅπως ἐσεῖς ἰσχυρίζεσθε, ἀλλά ἀπό τήν ἴδια τήν φύσι τῆς αἱρέσεως. Ἐπειδή δηλαδή καί ἡ αἵρεσις προσβάλλει τήν ἀλήθεια ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τό ἁγιογραφικό χωρίο (Ἰωαν. 14,6) εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, δι’ αὐτό ὁ αἱρετικός εἶναι ἀναθεματισμένος ἐκ τῆς ἰδίας τῆς αἱρέσεώς του, ὡς κηρύσσων δηλαδή ἄλλον Χριστόν καί ἄλλον Εὐαγγέλιο. Ἡ Σύνοδος δηλαδή ἐπεκύρωσε αὐτό τό ὁποῖο ἤδη ὑφίσταται. Ἄν ἡ Σύνοδος δέν τό κάνει αὐτό, ὑπαρχούσης τῆς αἱρέσεως, ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι καί αὐτή αἱρετική, ὡς ὑποθάλπουσα καί ἀναγνωρίζουσα τήν αἵρεσι καί τούς αἱρετικούς.

Εἶναι ἐπίσης σημαντικό, καί πρέπει νά τονισθῆ, αὐτό τό ὁποῖο ἀναφέρει ἑρμηνευτικά ὁ ἅγιος:  «Καὶ οὐκ εἶπεν, Ἐὰν ἐναντία καταγγέλλωσιν, ἢ ἀνατρέπωσι τὸ πᾶν, ἀλλὰ, Κἂν μικρόν τι εὐαγγελίζωνται παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα, κἂν τὸ τυχὸν παρακινήσωσιν, ἀνάθεμα ἔστωσαν».

Νομίζω πατέρες ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός, διά νά ὀνομασθῆ εὐστόχως ἀπό ἐσᾶς καί ἀπό ἄλλους πολλούς «παναίρεσι», δέν ἀλλοιώνει κάτι «μικρόν ἤ τό τυχόν» ἀπό τό εὐαγγελικό κήρυγμα, ἀλλά ἀνατρέπει τό πᾶν.

Στή συνέχεια ὁ ἅγιος ἑρμηνεύοντας τόν ἑπόμενο στίχο (Γαλατ. 1,9) ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ὡς προείρηκα, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω. Ἵνα γὰρ μὴ νομίσῃς θυμοῦ τὰ ρήματα εἶναι, ἢ ὑπερβολικῶς εἰρῆσθαι, ἢ κατὰ συναρπαγήν τινα, δεύτερον τὰ αὐτὰ πάλιν τίθησιν. Ὁ μὲν γὰρ θυμῷ τι προαχθεὶς εἰπεῖν, κἂν μεταγνοίη ταχέως· ὁ δὲ δεύτερον τὰ αὐτὰ λέγων, δείκνυσιν ὅτι κρίνας οὕτως εἶπε, καὶ πρότερον ἐν τῇ γνώμῃ κυρώσας, οὕτως ἐξήνεγκε τὸ λεχθέν. Ὁ μὲν οὖν Ἀβραὰμ ἀξιούμενος πέμψαι τὸν Λάζαρον ἔλεγεν, Ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἐὰν μὴ ἐκείνων ἀκούσωσιν, οὐδὲ νεκρῶν ἀνισταμένων ἀκούσονται. Ταῦτα δὲ αὐτὸν εἰσάγει λέγοντα ὁ Χριστὸς, δεικνὺς ὅτι καὶ νεκρῶν ἐγειρομένων ἀξιοπιστοτέρας εἶναι βούλεται τὰς Γραφάς. Ὁ δὲ Παῦλος (ὅταν δὲ Παῦλον εἴπω, τὸν Χριστὸν πάλιν λέγω· αὐτὸς γὰρ ἦν ὁ κινῶν αὐτοῦ τὴν ψυχήν) καὶ ἀγγέλων ἐξ οὐρανοῦ καταβαινόντων αὐτὰς προτίθησι· καὶ μάλα εἰκότως. Οἱ γὰρ ἄγγελοι, κἂν μεγάλοι, ἀλλὰ δοῦλοι καὶ ὑπουργοὶ τυγχάνουσιν ὄντες· αἱ δὲ Γραφαὶ πᾶσαι οὐ παρὰ δούλων, ἀλλὰ παρὰ τοῦ τῶν ὅλων Θεοῦ Δεσπότου γραφεῖσαι ἐπέμφθησαν» (ΕΠΕ 20,200).

Ἐδῶ  ὁ ἅγιος διδάσκει ὅτι ἡ ἁγ. Γραφή εἶναι ἀξιοπιστώτερη ἀπό ὅλους καί ὅλα, διότι ἐγράφη ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό καί μᾶς ἀπεστάλη διά μέσου τῶν Ἀποστόλων. Παραδόξως ἐσεῖς, εἰς αὐτό τό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς μελέτης σας, ἀναφέρετε τά ἑξῆς: «Δέν εἶναι δυνατόν ἡ Ἁγία Γραφή νά ἀκυρώνει τήν Κανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, διότι τά δύο αὐτά μεγέθη, Γραφή καί Παράδοση, ὡς ἰσόκυρα, ἀλληλοσυμπληρώνονται μεταξύ τους, ὥστε νά ἀποτελουν ἕνα ἑνιαῖο σύνολο». Αὐτά προφανῶς πατέρες, εἶναι λάθος καί ἀπορῶ πῶς τά ἰσχυρίζεσθε, διότι ἡ ἁγ. Γραφή εἶναι πλήρης καί δέν ἀλληλοσυμπληρώνεται ἀπό τήν «Κανονική Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας», ἀλλά ἁπλῶς ἐκφράζεται  καὶ ἑρμηνεύεται δι’ αὐτῆς.

Αὐτό σημαίνει πώς ὅ,τι δέν συμφωνεῖ μέ τήν ἁγ. Γραφή δέν εἶναι Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι φυσικά τό ἀντίθετο, δηλαδή ὅ,τι δέν  συμφωνεῖ μέ τήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἁγ. Γραφή. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἁγ. Γραφή εἶναι ἡ βάσις ἀπό τήν ὁποία ἐδημιουργήθη ἡ ἱερά Παράδοσις καί ἡ ἱερά Παράδοσις καί ἡ «Κανονική Παράδοσις» τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζουν τήν ἁγία Γραφή, τήν ἀκολουθοῦν πιστά καί τήν ἑρμηνεύουν ἀλάνθαστα, ποτέ ὅμως δέν συμπληρώνουν, διότι τότε αὐτή θά ἦτο ἐλλιπής. Τό γεγονός δέ ὅτι αὐτά ἀποτελοῦν ἕνα ἑνιαῖο σύνολο καί εἶναι ἰσόκυρα, σημαίνει ἀκριβῶς τήν πιστότητα τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως στήν ἁγ. Γραφή καί μάλιστα στό σημεῖο πού, μέ βάσι τήν ἱερά Παράδοσι, νά προσδιορισθοῦν καί καταγραφοῦν τά γνήσια βιβλία τῆς ἁγ. Γραφῆς, ὥστε νά προστατευθῆ ἀπό τά νόθα καί ψευδεπίγραφα. Αὐτό ἀκριβῶς διδάσκει ἐδῶ ὁ ἅγιος ὅταν λέγει «Ὁ δὲ Παῦλος (ὅταν δὲ Παῦλον εἴπω, τὸν Χριστὸν πάλιν λέγω· αὐτὸς γὰρ ἦν ὁ κινῶν αὐτοῦ τὴν ψυχήν».

Ἐδῶ θαυμάσια ὁ ἅγιος μᾶς παρουσιάζει τήν πραγματικότητα ὅτι, ὅταν ὁμιλεῖ ὁ Παῦλος στίς ἐπιστολές, ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἐσεῖς, ἀντιθέτως, πατέρες, διδάσκετε ὅτι δέν ἰσχύουν τά λόγια τοῦ Παύλου (δηλαδή κατά τόν Χρυσόστομο, τοῦ Χριστοῦ), ἀλλά ἡ ἀπόφασις τῆς Συνόδου.  Δέν γνωρίζω ποῦ τά εὑρήκατε αὐτά γραμμένα καί τί σχέσι ἔχουν μέ τήν ἁγ. Γραφή καί τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Θά εἶναι ἄκρως λυπηρό βεβαίως, ἄν μέ αὐτές τίς ἀπόψεις συμφωνεῖ καί ὁ Μητροπολίτης σας.

Ἐδῶ ἐπίσης ὁ ἅγιος ἐπικυρώνει τήν μοναδικότητα τῆς ἁγ. Γραφῆς καί καθορίζει τήν θέσι της, ὅταν γράφει «αἱ δὲ Γραφαὶ πᾶσαι οὐ παρὰ δούλων, ἀλλὰ παρὰ τοῦ τῶν ὅλων Θεοῦ Δεσπότου γραφεῖσαι ἐπέμφθησαν». Μολονότι δηλαδή ὁ Χριστός ἐν τῇ πράξει δέν ἔγραψε τίποτε, ὅμως κατ’ οὐσίαν ὅ,τι γράφει ἡ ἁγ. Γραφή εἶναι λόγια καί γράμματα δικά Του.

Συνεχίζοντας ὁ ἅγιος καί ἑρμηνεύοντας τόν Ἀπόστολο Παῦλο ἀναφέρει τά ἑξῆς:  «Διὰ τοῦτό φησιν· Ἐάν τις ὑμᾶς εὐαγγελίσηται παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν. Καὶ οὐκ εἶπεν, Ὁ δεῖνα καὶ ὁ δεῖνα, συνετῶς σφόδρα καὶ ἀνεπαχθῶς. Τί γὰρ ἔδει λοιπὸν ὀνομάτων μνησθῆναι τὸν τοσαύτῃ χρησάμενον ὑπερβολῇ, ὡς καὶ ἅπαντας, καὶ τοὺς ἄνω καὶ τοὺς κάτω, περιλαβεῖν; Διὰ μὲν γὰρ τοῦ τοὺς εὐαγγελιστὰς καὶ ἀγγέλους ἀναθεματίσαι, πᾶν ἀξίωμα περιέγραψε· διὰ δὲ τοῦ ἑαυτὸν, πᾶσαν οἰκειότητα καὶ γνησιότητα. Μὴ γάρ μοι εἴπῃς, ὅτι Οἱ συναπόστολοί σου καὶ ἑταῖροι ταῦτα λέγουσιν· οὐδὲ γὰρ ἐμαυτοῦ φείδομαι τοιαῦτα κηρύττοντος. Ταῦτα δὲ οὐχ ὡς καταγινώσκων τῶν ἀποστόλων φησὶν, οὐδὲ ὡς παραβαινόντων τὸ κήρυγμα, ἄπαγε· Εἴτε γὰρ ἡμεῖς, εἴτε ἐκεῖνοι, φησίν, οὕτω κηρύσσομεν· ἀλλὰ δεῖξαι βουλόμενος, ὅτι ἀξίωμα προσώπων οὐ προσίεται, ὅταν περὶ ἀληθείας ὁ λόγος ᾖ» (ΕΠΕ 20,202).

Ἐδῶ ὁ ἅγιος διδάσκει ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος εἰς τόν ἀναθεματισμό του συμπεριέλαβε ἅπαντας τούς κηρύσσοντας κάτι ἀντίθετο ἀπό τό εὐαγγελικό κήρυγμα. «Καὶ οὐκ εἶπεν, Ὁ δεῖνα καὶ ὁ δεῖνα, συνετῶς σφόδρα καὶ ἀνεπαχθῶς. Τί γὰρ ἔδει λοιπὸν ὀνομάτων μνησθῆναι τὸν τοσαύτῃ χρησάμενον ὑπερβολῇ, ὡς καὶ ἅπαντας, καὶ τοὺς ἄνω καὶ τοὺς κάτω, περιλαβεῖν;»

Ἐπίσης διδάσκει τήν διαφορά τῶν θεμάτων τῆς πίστεως ἀπό ὅλα τά ἄλλα παραπτώματα τοῦ Ἐπισκόπου, τά ὁποῖα ἐσεῖς πατέρες ἐπαναλαμβάνω ἐξισώσατε «ἀλλὰ δεῖξαι βουλόμενος, ὅτι ἀξίωμα προσώπων οὐ προσίεται, ὅταν περὶ ἀληθείας ὁ λόγος ᾖ».

Ἐφ’ ὅσον  λοιπόν «ὅταν περί ἀληθείας ὁ λόγος ᾖ» ὁ Θεός «ἀξίωμα προσώπων οὐ προσίεται», ἐσεῖς πῶς θέτετε γιά τά θέματα τῆς πίστεως τό ἀξίωμα τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία μάλιστα, ὅπως ὁμολογεῖτε, πολλάκις ἔσφαλε καί ἐδικαίωσε τήν αἵρεσι καί κατεδίκασε τήν Ὀρθοδοξία;

Εἰλικρινά πατέρες, πιστεύω ὅτι στήν σκέψι σας κυριαρχεῖ ἡ δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος ἀπό τήν ὁποία ξεκινᾶτε καί στήν ὁποία καταλήγετε καί ὅ,τι γράφετε τό προσαρμόζετε ἀστήρικτα μέ τήν μέθοδο τοῦ ὀρθολογισμοῦ εἰς τήν ἑρμηνεία αὐτή. Ἄν, πάντως, εἴδατε στήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου κάτι πού νά μᾶς ὁδηγῆ εἰς τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος ἤ στήν ἀναμονή τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου προκειμένου νά ἰσχύουν τά ἀναθέματα τοῦ Παύλου, σᾶς παρακαλῶ νά μᾶς τό ὑποδείξετε, ὅπως ἐπίσης κι ἄν κάπου δέν τόν κατανοήσαμε τόν ἅγιο ἤ δέν τόν ἑρμηνεύσαμε σωστά.

Γιά τό δεύτερο ἐπίμαχο χωρίο τοῦ ἀπ. Παύλου (Τίτου 3,10) ὁ Χρυσορρήμων πατήρ ἔχει νά μᾶς διδάξη τά ἑξῆς: «Ἔρεις δὲ, φησί, τὰς πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς, ἵνα μὴ κάμνωμεν εἰκῆ, ὅταν μηδὲν ᾖ κέρδος· τὸ γὰρ τέλος αὐτῶν οὐδέν. Ὅταν ᾖ τις διεστραμμένος, καὶ μηδ', ἂν ὁτιοῦν γένηται, προῃρημένος μεταθέσθαι τὴν γνώμην, τίνος ἕνεκεν εἰκῆ κάμνεις κατὰ πετρῶν σπείρων, δέον πονεῖν τὸν καλὸν τοῦτον πόνον εἰς τοὺς σοὺς τὰ περὶ ἐλεημοσύνης αὐτοῖς διαλεγόμενος καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς; πῶς οὖν ἑτέρωθί φησι, Μή ποτε δῷ αὐτοῖς ὁ Θεὸς μετάνοιαν, ἐνταῦθα δὲ, Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν νουθεσίαν καὶ δευτέραν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος, καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος; Ἐκεῖ μὲν περὶ τῆς τῶν ἐλπίδα ἐχόντων διορθώσεώς φησι, καὶ περὶ τῶν ἀντιδιατιθεμένων ἁπλῶς· ὅταν δὲ δῆλος ᾖ πᾶσι καὶ φανερὸς, τίνος ἕνεκεν πυκτεύεις εἰκῆ; τί τὸν ἀέρα δέρεις; Τί ἐστιν, Ὢν αὐτοκατάκριτος; Οὐ γὰρ ἔχει εἰπεῖν, ὅτι οὐδεὶς εἶπεν, οὐδεὶς ἐνουθέτησεν. Ὅταν οὖν μετὰ τὴν παραίνεσιν ὁ αὐτὸς ἐπιμένῃ, αὐτοκατάκριτος γίνεται» (ΕΠΕ 24,120).

Ἐδῶ ὁ ἅγιος ἑρμηνεύοντας μέ πιστότητα τόν Παῦλο ἀπαγορεύει κατ’ ἀρχάς τίς συζητήσεις μέ τούς αἱρετικούς, «ὅταν μηδέν ᾖ κέρδος». Καί μάλιστα ὁμιλεῖ γιά «ἔρεις» δηλαδή φιλονεικίες καί ὄχι γιά συμβιβαστικούς καί προσκυνημένους «θεολογικούς διαλόγους», οἱ ὁποῖοι μάλιστα γίνονται, ἀπό πλευρᾶς Ὀρθοδόξων, ἀπό τούς βετεράνους καί, κατά τό δή λεγόμενο, ξεφωνημένους Οἰκουμενιστές. Καταλαβαίνετε πατέρες, ὅτι οἱ ἔριδες καί οἱ φιλονεικίες στίς συζητήσεις μέ τούς αἱρετικούς, τίς ὁποῖες ἀπαγορεύει ὁ Παῦλος, ἔχουν κάτι τό ὁμολογιακό, ἐφ’ ὅσον δημιουργεῖται ἕνας παροξυσμός στήν συζήτησι, ἐνῶ τό νά ἀνήκη π.χ. ἡ Μητρόπολις Πειραιῶς στό Π.Σ.Ε. ὡς ἰσότιμο μέλος, εἶναι σά νά συμπλέης στό ἴδιο πλοῖο μέ ὅλους αὐτούς πού συστεγάζονται (καί συγχρωτίζονται) σ’ αὐτόν τόν ὀργανισμό. Δηλαδή πατέρες, μέ ἁπλά λόγια, οἱ Παπικοί εἰς τό σημεῖο αὐτό εἶναι ὀρθοδοξώτεροι ἀπό ἐσᾶς καί τόν Μητροπολίτη σας, διότι αὐτοί συμμετέχουν εἰς τό Π.Σ.Ε. ὄχι ὡς ἰσότιμα μέλη, ἀλλά ὡς παρατηρητές καί φυσικά χωρίς δικαίωμα ψήφου.

Ἐδῶ ἐπίσης ὁ ἅγιος, ὁμιλῶντας γιά τούς αἱρετικούς, τούς μή καταδικασθέντες ὑπό Συνόδου, ἀπαγορεύει καί κάθε ἀσχολία καί ἀγῶνα ἐναντίον των «ὅταν δέ δῆλος ᾖ καί πᾶσι φανερός (ὁ αἱρετικός), τίνος ἕνεκεν πυκτεύεις εἰκῇ; τί τόν ἀέρα δέρεις;». Θά λέγαμε σήμερα, ἀκολουθῶντας τήν σκέψι τοῦ ἁγίου: τί πυκτεύεις πρός τούς Οἰκουμενιστάς καί τόν ἀέρα δέρεις σκορπώντας χαρτοπόλεμο; Τό ὅτι ὁ ἅγιος ὁμιλεῖ γιά αἱρετικούς μή καταδικασθέντας ὑπό Συνόδου, φαίνεται ἀπό τίς ἐκφράσεις «ὅταν δέ δῆλος ᾖ καί πᾶσι φανερός»,· διότι ὁ καταδικασμένος αἱρετικός ὑπό τῆς Συνόδου δέν εἶναι «δῆλος καί πᾶσι φανερός», ἀλλά χωρισμένος ὑπό τῆς Συνόδου ἀπό τήν ὀρθόδοξον ὁμήγυριν.

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ ἅγιος ἑρμηνεύει τήν λέξι «αὐτοκατάκριτος», τήν ὁποία ἐσεῖς στήν κριτική σας μελέτη ἀφήσατε ἀνερμήνευτη, ἐνῶ ἐγώ τήν ἑρμήνευσα γράφοντας τά ἑξῆς: «Καί ἐδῶ τό «αὐτοκατάκριτος» σημαίνει τήν αὐτόματη ἀποκοπή τοῦ αἱρετικοῦ ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς ἀπόφασι Συνόδου. Ἡ αἵρεσις δηλαδή μᾶς ἀποκόπτει ἀμέσως ἀπό τήν Ἐκκλησία» (σελ. 77). Ἐσεῖς σχολιάζοντας τό ἐν λόγῳ κείμενο ἀναφέρετε τά ἑξῆς: «Τό ὅτι τά συμπεράσματα αὐτά εἶναι αὐθαίρετα, μόλις εἶναι ἀνάγκη νά ὑπογραμμιστεῖ, γιά τούς λόγους, πού ἐξηγήσαμε παραπάνω, στό προηγούμενο κεφάλαιο, ὅπως ἐπίσης καί στό κεφάλαιο τῆς ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τό συγκεκριμένο χωρίο τοῦ ἀπ. Παύλου ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Τί ἐστιν, Ὢν αὐτοκατάκριτος; Οὐ γὰρ ἔχει εἰπεῖν, ὅτι οὐδεὶς εἶπεν, οὐδεὶς ἐνουθέτησεν. Ὅταν οὖν μετὰ τὴν παραίνεσιν ὁ αὐτὸς ἐπιμένῃ, αὐτοκατάκριτος γίνεται». Δηλαδή ὁ ἅγιος ἀναφέρει ὅτι, ἐφ’ ὅσον τοῦ ἔγιναν μία – δύο νουθεσίες καί αὐτός παραμένει σταθερός στίς ἀπόψεις του, γίνεται αὐτοκατάκριτος, δηλαδή αὐτοκαταδικάζεται.

Ἐδῶ ὁ ἅγιος ἐξαιρεῖ τήν περίπτωσι πού κάποιος ἀπό ἄγνοια κηρύττει κάτι αἱρετικό, δι’ αὐτό ἀναφέρει: «Οὐ γάρ ἔχει εἰπεῖν, ὅτι οὐδείς εἶπεν, οὐδεὶς ἐνουθέτησεν». Ἐπίσης, στήν ἑρμηνευτική σκέψι τοῦ ἁγίου, ὁ αἱρετικός αὐτός δέν ἔχει καταδικασθῆ ἀπό Σύνοδο, διότι τότε οἱ νουθεσίες καί οἱ συμβουλές θά εἶχαν γίνει καί μάλιστα εἰς τό ἔπακρον  ἀπό τήν Σύνοδο. Τό «αὐτοκατάκριτος» δέ στήν «Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαίδεια» ἑρμηνεύεται ὡς «ὁ ἀφ’ ἑαυτοῦ κατακρινόμενος». Μάλιστα ἡ ἐγκυκλοπαίδεια στήν ἑρμηνεία τῆς λέξεως πού δίδει, ἔχει παραπομπή τό σημεῖο αὐτό   τῆς πρός Τίτον ἐπιστολῆς τοῦ Παύλου.

Ἐσεῖς προφανῶς πατέρες, τό «αὐτοκατάκριτος» τό ἑρμηνεύετε ὡς «κατακριτέος», δηλαδή δέν κατακρίνεται ἀφ’ ἑαυτοῦ του κάποιος λόγῳ τῆς αἱρέσεως, ἀλλά κατακρίνεται ἀπό τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου. Ὁ ἅγιος ὅμως ἀναφέρει ὅτι «Ὅταν οὖν μετά τήν παραίνεσιν ὁ αὐτός ἐπιμένει, αὐτοκατάκριτος γίνεται»· δηλαδή μετά τήν παραίνεσι καί ὄχι μετά τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

Καταλαβαίνω ὅμως πατέρες, ὅτι ἡ ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου δέν ταιριάζει στήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος,  διότι αὐτή ἡ ἑρμηνεία δέν δέχεται αὐτοκατάκριτους καί ἀποτειχίσεις, ἀλλά μόνον καταδικασμένους κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Συνόδου. Δηλαδή ἡ Σύνοδος εἶναι ἀνώτερη ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ἀπό τήν ἁγ. Γραφή, ἀπό τούς ἀγγέλους καί βεβαίως ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό, διότι ὅπως προανέφερα τό στόμα τοῦ Παύλου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο ἦταν τό στόμα τοῦ Χριστοῦ. Καί μάλιστα σήμερα ὁμιλοῦμε γιά  Σύνοδο, ἡ ὁποία κατά τό πλεῖστον συγκροτεῖται ἀπό τούς ἰδίους τούς αἱρετικούς Οἰκουμενιστές.

Ἡ διδασκαλία αὐτή τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου περί ἀμέσου ἀπομακρύνσεως ἀπό τούς ἐντός τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικούς, φαίνεται καί ἀπό τήν ἑρμηνεία ἄλλων χωρίων τῆς ἁγ. Γραφῆς καί δή τοῦ Ἀπ. Παύλου. Εἰς τήν ἑρμηνεία π.χ. τοῦ χωρίου (Ρωμ. 16,17), ἀναφερόμενος ὁ ἅγιος γιά τίς ἐντός τῆς Ἐκκλησίας διχοστασίες, οἱ ὁποῖες προέρχονται ἀπό δογματικές παρεκκλίσεις, ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ἡ δὲ διχοστασία πόθεν; Ἀπὸ τῶν δογμάτων τῶν παρὰ τὴν διδαχὴν τῶν ἀποστόλων. Τὰ δὲ δόγματα τὰ τοιαῦτα πόθεν; Ἀπὸ τοῦ γαστρὶ δουλεύειν καὶ τοῖς ἄλλοις πάθεσιν. Οἱ γὰρ τοιοῦτοι, φησὶ, τῷ Κυρίῳ οὐ δουλεύουσιν, ἀλλὰ τῇ αὑτῶν κοιλίᾳ. Ὥστε οὐκ ἂν γένοιτο σκάνδαλα, οὐκ ἂν γένοιτο διχοστασία, εἰ μή τι παρὰ τὴν ἀποστολικὴν διδαχὴν ἐπινοηθείη δόγμα· ὃ καὶ ἐνταῦθα δηλῶν ἔλεγε, Παρὰ τὴν διδαχήν. Καὶ οὐκ εἶπεν, Ἣν ἐδιδάξαμεν, ἀλλ', Ἣν ὑμεῖς ἐμάθετε, προκαταλαμβάνων αὐτοὺς, καὶ δεικνὺς πεπεισμένους δὴ καὶ ἀκούσαντας καὶ καταδεξαμένους. Καὶ τί ποιήσομεν τοῖς τὰ τοιαῦτα κακουργοῦσιν; Οὐκ εἶπεν, Ὁμόσε χωρεῖτε καὶ πυκτεύετε, ἀλλ', Ἐκκλίνατε ἀπ' αὐτῶν. Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀγνοίας ἢ πλάνης τοῦτο ἐποίουν, ἔδει διορθοῦν· ἐπειδὴ δὲ εἰδότες ἁμαρτάνουσιν, ἀποπηδᾶτε. Καὶ ἀλλαχοῦ δὲ τοῦτο λέγει· Συστέλλεσθε γάρ, φησὶν, ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος. Καὶ Τιμοθέῳ περὶ τοῦ χαλκέως διαλεγόμενος, τοιαῦτα παρῄνει λέγων· Ὃν καὶ σὺ φυλάσσου» (ΕΠΕ 17,718).

Ἐδῶ πάλι βλέπομε τήν ἀπόλυτο ταύτησι καί συνέπεια τοῦ ἁγίου μέ τό χωρίον τοῦ Παύλου (Τίτ. 3,10), τό ὁποῖον περιέχει τήν λέξι «αὐτοκατάκριτος». Πάλι στό σημεῖο αὐτό παραγγέλλει ὁ ἅγιος νά ἀπομακρυνώμεθα πάραυτα ἀπό αὐτούς πού, ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργοῦν διχοστασίες ἐξ αἰτίας τῶν διεστραμμένων δογμάτων, χωρίς νά περιμένωμε τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

Μάλιστα ἐδῶ ὁ ἅγιος, ὅπως συνηθίζει νά κάνη, πρός κατοχύρωσι τῆς διδασκαλίας του ἀναφέρει καί ἄλλα παρόμοια χωρία. Δέν θεωρῶ ὅτι θά χωροῦσε στήν πιό ἀκατάσχετη φαντασία ἡ πιθανότης ὅτι τό «ἐκκλίνατε ἀπ’ αὐτῶν» τοῦ Παύλου καί τό «ἀποπηδᾶτε» τοῦ Χρυσοστόμου προϋποθέτει γιά τήν ἐφαρμογή των τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου. Ἡ δυνητική ὅμως ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος, ὁπωσδήποτε προϋποθέτει αὐτήν τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, διότι ἄλλως καταρρίπτεται.

Στήν δευτέρα ἐπίσης ὁμιλία του «Περί Ἀκαταλήπτου» ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ταῦτα πρὸς τοὺς ἰσχυροτέρους λέγω καὶ ἀνεπηρεάστους καὶ δυναμένους ἐκ τῆς ἐκείνων ὁμιλίας μηδεμίαν παραδέξασθαι βλάβην· ὡς εἴ τις ἀσθενέστερος εἴη, φευγέτω τούτων τὰς συνουσίας, ἀποπηδάτω τοὺς συλλόγους, ὥστε μὴ τὴν τῆς φιλίας ὑπόθεσιν ἀφορμὴν ἀσεβείας γενέσθαι. Οὕτω καὶ Παῦλος ποιεῖ, αὐτὸς μὲν τοῖς ἀρρωστοῦσιν ἀναμίγνυται καὶ λέγει· “Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος”, τοὺς δὲ μαθητὰς καὶ ἀσθενέστερον διακειμένους ἀπάγει παραινῶν οὕτω καὶ διδάσκων· “Φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί”. Καὶ πάλιν· “Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος”.

»Ὁ μὲν γὰρ ἰατρός, ἐὰν ἔλθῃ πρὸς τὸν κάμνοντα, κἀκεῖνον καὶ ἑαυτὸν πολλάκις ὠφέλησεν· ὁ δὲ ἀσθενέστερος καὶ ἑαυτὸν καὶ τὸν ἀρρωστοῦντα παρέβλαψε, τοῖς νοσοῦσιν ἀναμιγνύμενος· ἐκεῖνόν τε γὰρ οὐδὲν ὠφελῆσαι δυνήσεται, καὶ αὐτὸς ἐπισπάσεται πολλὴν ἀπὸ τῆς ἀρρωστίας τὴν βλάβην. Καὶ ὅπερ οἱ πρὸς τοὺς ὀφθαλμιῶντας ὁρῶντες πάσχουσιν, ἐφελκόμενοί τι τῆς ἀρρωστίας ἐκείνης, τοῦτο καὶ οἱ τοῖς βλασφήμοις συναναμιγνύμενοι τούτοις ὑπομένουσιν, ἂν ὦσιν ἀσθενέστεροι, πολὺ τῆς ἀσεβείας πρὸς ἑαυτοὺς ἐπισπώμενοι μέρος» (ΕΠΕ 35,74).

Ἐδῶ ὁ ἅγιος διδάσκει ὅτι οἱ ἀσθενέστεροι κατά τήν πίστι πρέπει ἀμέσως νά ἀπομακρύνωνται ἀπό κάθε αἱρετικό, διότι αὐτοί θά ὑποστοῦν μεγαλυτέρα βλάβη, ἐπηρεαζόμενοι προφανῶς ἀπό τήν αἵρεσι. Δυστυχῶς ἐσεῖς πατέρες, διδάσκετε τά ἐντελῶς ἀντίθετα.

 Γιά παράδειγμα στήν σελ. 13 τῆς κριτικῆς σας μελέτης ἀναφέρετε τά ἑξῆς: «Ἀλλοίμονο, ἄν ὁ κάθε πιστός μεταβληθεῖ σέ κριτή καί δικαστή καί τοποθετήσει ἔτσι τόν ἑαυτό του ὑπεράνω Συνόδων καί Πατέρων καί ἔχει τήν ἀξίωση νά κρίνει τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως τοῦ κάθε ἐπισκόπου». Ὁ κάθε πιστός λοιπόν, σύμφωνα μέ τά λόγια σας δέν ἔχει δικαίωμα νά κρίνη «τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως τοῦ κάθε ἐπισκόπου». Ὁ Χρυσόστομος ὅμως διδάσκει ὅτι ὁ κάθε πιστός κινδυνεύει ἄμεσα καί πρέπει νά ἀπομακρυνθῆ ἀμέσως ἀπό αὐτόν πού ἔχει διεστραμένη πίστι. Τώρα τό ἄν ὀφείλετε ἐσεῖς πατέρες, νά συμφωνήσετε μέ τόν ἅγιο ἤ ὁ ἅγιος μέ ἐσᾶς, κρίνετέ το ἐσεῖς καί φυσικά  ἄς τό κρίνουν καί οἱ ἀναγνῶστες τῶν κειμένων μας.

  (Συνεχίζεται)

Α΄ ΜΕΡΟΣ:  http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_22.html

Β΄ ΜΕΡΟΣ:  http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_28.html

Γ΄ ΜΕΡΟΣ:  http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7.html

Δ΄ ΜΕΡΟΣ: http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8517.html

Ε΄ ΜΕΡΟΣ: http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_15.html