Κυριακὴ Πατέρων Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

OI AΓIOI ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

«Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14)

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

   ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τιμᾷ τοὺς ἁγίους πατέρας. Ἐξηγήσαμε ἄλλοτε τὴν ἔννοια ποὺ ἔχει ἡ λέξις πατήρ. Εἴπαμε, ὅτι Πατὴρ μὲ πῖ κεφαλαῖο εἶνε ἕνας, ὁ Θεός. Κατόπιν, πατέρες εἶνε ὅσοι μὲ τὸν εὐλογημένο γάμο δημιούργησαν οἰκογένεια καὶ ἔφεραν στὸν κόσμο παιδιά. Ἔπειτα πατέρες λέγονται ἐκεῖνοι ποὺ τροφοδοτοῦν πνευματικῶς τὸν κόσμο, ὅπως εἶνε οἱ διδάσκαλοι, καθηγηταὶ καὶ πνευματικοὶ ἡγέται τῆς ἀνθρωπότητος. Τέλος, στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα, πατέρες λέγονται ἐκεῖνοι ποὺ μὲ λόγους καὶ ἔργα τίμησαν, δόξασαν καὶ στερέωσαν τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία, τὴν Ὀρθοδοξία. Τέτοιων πατέρων, μὲ τὴν τελευταία ἔννοια, ἑορτάζουμε τὴ μνήμη σήμερα. Ἑορτάζουμε εἰδικώτερα τὴ μνήμη τῶν πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Τετάρτη (Δ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ 451 στὴ Χαλκηδόνα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

* * *

Συνεκλήθη τότε Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ποιά ἡ αἰτία; Μία αἵρεσις. Σὲ ἕνα μικρὸ τεῦχος ἀναπτύσσω «Τί εἶνε αἵρεσις» καὶ αἱρετικός. Αἱρετικὸς εἶνε ἐκεῖνος ποὺ πηγαίνει κόντρα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, διδάσκει ξένα πρὸς τὰ δόγματα καὶ τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας.

Ξέρεις πῶς μοιάζει ὁ αἱρετικός; Εἶνε σὰν αὐτὸν ποὺ δηλητηριάζει τὸ γάλα, ποὺ νοθεύει τὸ φάρμακο, πού ἀφήνει ἀφρούρητο κάτι ποὺ τὸν ἔβαλαν νὰ φυλάξῃ, ποὺ παραχαράσσει τὸ νόμισμα, ποὺ παραποιεῖ τὸ τέλειο, ποὺ παρεκκλίνει ἀπ᾿ τὸ σωστό. Πίνετε γάλα νερωμένο; Δέχεστε φάρμακο νοθευμένο; Συναλλάσσεσθε μὲ κίβδηλα νομίσματα; Ἔ, κάτι τέτοιο εἶνε ἡ αἵρεσις. Καὶ ὅπως αὐτὸς ποὺ κάνει τέτοιες δολιοφθορὲς εἶνε ὑπόδικος καὶ καλεῖται ν᾿ ἀπολογηθῇ, ἔτσι καὶ ὁ αἱρετικὸς καλεῖται ν᾿ ἀπολογηθῇ ἐνώπιον τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Διότι αὐτὸς φαρμακώνει τὸ γάλα, κυκλοφορεῖ νόμισμα κίβδηλο, νοθεύει τὰ φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας, ἀνακατεύοντας διδασκαλίες τῆς ἁγίας Γραφῆς μὲ δικές του.

Αἱρετικός, ἐξ αιτίας τοῦ ὁποίου συνεκλήθη ἡ Τετάρτη (Δ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἦτο ἕνας ποὺ ὠνομάζετο Εὐτυχής. Ἦταν μοναχός, καλόγερος, ἀρχιμανδρίτης. Εὐτυχὴς στὸ ὄνομα, ἀλλὰ δυστυχέστατος στὴν πραγματικότητα. Διότι δίδαξε πράγματα ἀντίθετα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τί διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας;

Θὰ μιλήσουμε κάπως θεολογικὰ ἐδῶ, καὶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε.
Πολλὲς εἶνε οἱ ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας. Ἀλλ᾿ ὅπως τὸ σπίτι ἔχει θεμέλιο κι ὅπως τὸ δέντρο ἔχει ῥίζα, ἔτσι καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας θεμελιώδης ἀλήθεια, ἐπὶ τῆς ὁποίας στηρίζεται ὅλο τὸ οἰκοδόμημά της, εἶνε μία· ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕνα θεανδρικὸ πρόσωπο.

Τί θὰ πῇ αὐτό; Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε, σὲ ἕνα πρόσωπο, τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος – πλὴν τῆς ἁμαρτίας. Τὸ δόγμα αὐτὸ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας λάμπει μέσα στὰ Εὐαγγέλια. Ἐκεῖ θὰ δῆτε τὸ Χριστὸ ἄλλοτε ὡς ἄνθρωπο καὶ ἄλλοτε ὡς Θεό. Ἄλλοτε νὰ πεινάῃ, νὰ διψάῃ, νὰ κοιμᾶται, νὰ κουράζεται, νὰ ἱδρώνῃ, ν᾿ ἀγωνιᾷ, νὰ δακρύζη, ν᾿ ἀναστενάζῃ (αὐτὰ ποὺ δείχνουν ὅτι εἶνε τέλειος ἄνθρωπος), κι ἄλλοτε νὰ διδάσκῃ λόγια ποὺ δὲν ξανακούστηκαν, νὰ περπατάῃ πάνω στὰ κύματα, νὰ λέῃ στὸν ἄνεμο «Σιώπα, πεφίμωσο» (Μᾶρκ. 4,39) κι ἀμέσως ἡ θάλασσα νὰ γαληνεύῃ, νὰ βγάζῃ δαιμόνια μὲ μιὰ προσταγή, νὰ πηγαίνῃ στὸ μνῆμα νὰ λέῃ «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰωάν. 11,43) κι ὁ νεκρὸς νὰ βγαίνῃ ζωντανός, καὶ πρὸ παντὸς ν᾿ ἀνασταίνεται ὁ διος ἀπ᾿ τὸν τάφο καὶ ν᾿ ἀναλαμβάνεται στοὺς οὐρανούς (αὐτὰ ποὺ δείχνουν ὅτι εἶνε Θεός).

Τέλειος ἄνθρωπος καὶ τέλειος Θεός. Αὐτὸ δὲν τὸ παραδέχονται οἱ αἱρετικοί. Καὶ ἄλλοι μὲν ἀρνοῦνται τὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι δοκῆται, ποὺ ἔλεγαν ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν φάντασμα, χωρὶς σωματικὴ ὑπόστασι. Ἄλλοι πάλι ἀρνοῦνται τὴ θεότητά του. Μερικοὶ ἔλεγαν ὅτι ἦταν μὲν Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἡ θεία φύσις ἀπερρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύσι καὶ εἶνε μόνο Θεός.

Ἀπὸ τοὺς πρώτους αἱρετικοὺς ὑπῆρξε ὁ Ἄρειος, ποὺ ἀρνήθηκε τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ καθαιρέθηκε ἀπὸ τὴν Πρώτη (Α΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Κατόπιν ἦρθε ὁ Μακεδόνιος, ποὺ ἀρνήθηκε τὴ θεότητα τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ τὴ Δευτέρα (Β΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Μετὰ ἐμφανίστηκε ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος, ποὺ χώριζε τὸ Χριστὸ σὲ δύο, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Τρίτη (Γ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Κατόπιν μεταξὺ τῶν ἄλλων αἱρετικῶν παρουσιάστηκε ὁ ἀρχιμανδρίτης τῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως Εὐτυχής, ποὺ κι αὐτὸς δίδαξε αἱρετικὰ γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ· αὐτός, ἀντιθέτως μὲ τὸ Νεστόριο, εἶπε ὅτι ὅπως μέσα στὸν ὠκεανὸ μιὰ σταγόνα ξίδι ἐξαφανίζεται, ἔτσι ἀπορροφήθηκε ἡ ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ μέσα στὴ θεία φύσι του· ἠρνεῖτο δηλαδὴ τὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, καὶ γι᾿ αὐτὸ καταδικάστηκε ἀπὸ τοὺς πατέρας τῆς Τετάρτης (Δ΄) Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα. Μαζὶ δὲ μὲ τὸν Εὐτυχῆ καταδικάστηκε καὶ ὁ ὁμόφρων αὐτοῦ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Διόσκορος.

Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· πῶς εἶνε δυνατὸν τὸ ἴδιο πρόσωπο νὰ εἶνε καὶ ἄνθρωπος καὶ Θεός; Εἶνε δυνατὸν δυὸ τέλεια πράγματα νὰ εἶνε μέσα στὸν ἴδιο ἄνθρωπο, στὸ ἴδιο πρόσωπο, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος;

Βοηθητικὸ εἶνε τὸ ἑξῆς πατερικὸ παράδειγμα. Ἔχετε βρεθῆ ποτὲ σὲ σιδηρουργεῖο; Τὸ σίδερο εἶνε μία φύσις. Ἡ φωτιὰ εἶνε ἄλλη φύσις. Ἅμα ὅμως βάλῃς τὸ σίδερο μέσ᾿ στὴ φωτιὰ τί γίνεται; Σμίγει τὸ σίδερο μὲ τὴ φωτιὰ καὶ τὸ σίδερο γίνεται κόκκινο. Εἶνε δύο πράγματα, σίδερο καὶ φωτιά, ἀλλ᾿ ἔχουν ἑνωθῆ καὶ σχημάτισαν ἕνα πύρινο πρᾶγμα, ἕνα φωτεινὸ μεῖγμα. Ὅπως λοιπὸν ἡ φωτιὰ ἑνώνεται μὲ τὸ σίδερο, κατὰ παρόμοιο τρόπο Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ἑνώθηκαν σὲ ἕνα πρόσωπο, στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Ἄλλο παράδειγμα. Ἐμεῖς τί εἴμεθα; Ὕλη καὶ πνεῦμα. Εἴμεθα δύο πράγματα. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα· πῶς σμίγει ἡ ὕλη μὲ τὸ πνεῦμα; Πῶς τὸ ὑλικὸ συνυπάρχει ἑνωμένο μὲ τὸ ἄϋλο; Μυστήριο. Ὅπως λοιπὸν εἶνε μυστήριο ἡ ἕνωσις τοῦ σώματος μὲ τὴν ψυχή, κατὰ παρόμοιο τρόπο εἶνε ἀλήθεια, μυστηριώδης ἀλήθεια, ὅτι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ἑνώθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἕνα θεανδρικὸ πρόσωπο.
Αὐτὰ διεκήρυξε ἡ Ἐκκλησία. Καὶ μένει στερεὰ καὶ ἀκλόνητος στὴν πίστι αὐτή.

* * *

Σήμερα ἔχουμε αἱρετικούς; Ἔχουμε. Ἴσως καὶ χειρότερους ἀπὸ τοὺς παλαιούς. Ποιοί εἶνε; Εἶνε οἱ χιλιασταί. Αὐτοὶ ἀρνοῦνται τὴν ἁγία Τριάδα, τὴ θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Σταυρὸ δὲν προσκυνοῦν, εἰκόνες δὲν τιμοῦν (τὶς λένε παλιόξυλα), τὴν ἑλληνικὴ σημαία δὲν τὴ σέβονται (τὴ λένε κουρελόπανο), ἀρνοῦνται τὰ πάντα. Οἱ χιλιασταὶ εἶνε «φροῦτο» ποὺ μᾶς ἦρθε ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Εἶνε ἑβραϊκὴ προπαγάνδα, ὄργανο τῆς σκοτεινῆς ὀργανώσεως τοῦ σιωνισμοῦ.

Στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ οὔτε ἕνας χιλιαστής. Ἡ πατρίδα μας δὲν εἶνε ἑβραϊκὸ ἢ ἀμερικάνικο ἔδαφος· εἶνε τόπος ποτισμένος μὲ δάκρυα καὶ αἷμα. Ἀλλὰ καὶ τὸ καλύτερο χωράφι, ἅμα δὲν τὸ καλλιεργήσῃς, καταντᾷ χέρσο. Ἔτσι καὶ ἡ πατρίδα μας. Οἱ ὑπεύθυνοι ἀμέλησαν τὴν καλλιέργειά της, οἱ χιλιασταὶ αὐξήθηκαν, καὶ κάνουν συγκεντρώσεις σὲ γήπεδα. Ἐκεῖ ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας ὀνομάζεται μὲ τὴν ἑβραϊκὴ λέξι «Ἰεχωβᾶ» καὶ οἱ ἰεχωβῖτες μὲ ἀμερικάνικα δολλάρια ζητοῦν νὰ διαλύσουν τὴν πατρίδα μας.

Ποιός φταίει; Ὅλοι φταῖμε. Φταίει ἡ μάνα, φταίει ὁ πατέρας, φταίει ὁ δάσκαλος, φταῖνε ἡ τηλεόρασι καὶ ὁ κινηματογράφος, οἱ ἐφημερίδες καὶ οἱ δημοσιογράφοι. Φταῖμε πρὸ παντὸς ἐμεῖς οἱ ῥασοφόροι, οἱ παπᾶδες καὶ οἱ δεσποτάδες. Ἡ ἁγία αὐτὴ ἡμέρα μᾶς ὑπενθυμίζει, ὅτι μόλις παρουσιάστηκε ἕνας αἱρετικός, ὁ Εὐτυχής, ἀμέσως μαζεύτηκαν στὴ Χαλκηδόνα – πόσοι; 630 πατέρες! καὶ κατεδίκασαν τὴν αἵρεσί του καὶ ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτὴ τὴν θανατηφόρο ἄκανθα.

Εἴμεθα ὅλοι ὑπεύθυνοι. Γέρος ἄνθρωπος εἶμαι, τόσα χρόνια ὑπηρετῶ τὴν Ἐκκλησία, καὶ σᾶς τὸ λέγω· ἐὰν δὲν ξυπνήσουμε, ἡ πατρίδα μας θὰ σβήσῃ ἀπὸ τὸ χάρτη. Δὲν θὰ εἶνε πλέον Ἑλλάς! Θὰ εἶνε μία ἑβραϊκὴ ἐπαρχία, μιὰ χάβρα. Καὶ θά ᾿χουμε ὅλοι τὴν εὐθύνη.
Ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιὰ ποὺ μὲ ἀκοῦτε, σᾶς καλῶ σὲ ἐπιφυλακή. Ὅλοι στὰ ὅπλα, τὰ ὅπλα πνευματικά! Δὲν πρέπει νὰ νικήσουν οἱ χιλιασταί, οἱ Ἑβραῖοι, τὸ ἀμερικάνικο κεφάλαιο, ἡ ἀθεΐα! Νὰ νικήσῃ ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης 13-7-1975)

Πηγή: "Αυγουστίνος Καντιώτης"

«Από εδώ θα ξεκινήσει ο αγώνας με ενότητα και παρρησία»!

 Παρασκευή 11 Ιουλίου βράδυ στο μοναστήρι της Σουρωτής. Πλήθος πιστών περιμένει μέχρι και πέντε ώρες για να προσκυνήσει το μνήμα του Αγίου πατρός Παϊσίου, τον οποίο ο Πατριάρχης δεν έχει ακόμα προχωρήσει στην επίσημη αγιοποίηση του για κάποιους «λόγους».

Πολλοί γνωστοί αλλά και περισσότεροι άγνωστοι που έτυχε να με γνωρίζουν, πλησίαζαν και μου μιλούσαν για την μεγάλη τους αγωνία, για όλα όσα γίνονται για εμάς χωρίς εμάς, για το πρόβλημα ακόμα και της επιβίωσης τους, για την Ορθοδοξία που πολεμιέται από ένα ξεπουλημένο σύστημα με χίλια μέσα, για την αγωνία τους για το που οδηγεί με τις συμπροσευχές ο Πατριάρχης, η κεφαλή της Ορθοδοξίας.

Ρασοφόροι και μη, ευλαβούμενοι τον μεγάλο παππούλη, αυτόν που δίδαξε και οδήγησε χιλιάδες περιπλανώμενες ψυχές στον σωστό δρόμο. Δεκαπέντε χρόνια συνεχούς προσκυνήματος στον ευλογημένο αυτόν τόπο. Τα πρώτα χρόνια λίγοι. Το παρκάρισμα άνετο. Η ουρά μόνο μίση ώρα περίπου. Όσο περνούσαν τα χρόνια ο κόσμος γίνονταν όλο και πιο πολύς. Από το 2007 και μετά άρχισαν τα προβλήματα της κοσμοσυρροής και του παρκαρίσματος γι’ αυτό άρχισαν να παίρνονται τα πρώτα μέτρα. Σήμερα φτάσαμε σε μια πραγματικά κοσμοθύελλα πιστών. Μεγάλη η χάρη του και μεγάλη η ευλογία αυτής της χώρας που μοναδική στην «Ενωμένη Ευρώπη» γεννά αγίους για όλο τον κόσμο.

Μπροστά σε αυτό το ευλογημένο πλήθος τα ερωτήματα πολλά και αμείλικτα. Αγιοτόκος Ελλάδα που έφτασες και που σε οδηγούν;  Γιατί κανείς δεν μπορεί να ορθώσει κάποιο φράγμα στο κατρακύλισμα; Γιατί οι Ποιμενάρχες κατάντησαν πειθήνια όργανα της Νέας Τάξης; Γιατί προδοθήκαμε και μας έριξαν στον γκρεμό; Γιατί οι προσευχές μας δεν εισακούονται και οι νέοι μας εγκαταλείπουν αυτή την ευλογημένη χώρα, οι Νεοέλληνες σταμάτησαν να γεννοβολούν και ο πληθυσμός μας εξαφανίζεται ενώ οι μουσουλμάνοι κατά χιλιάδες κάθε χρόνο εισβάλουν ανεξέλεγκτα και απειλούν να μας κάνουν μειονότητα μέσα στην ίδια μας τη πατρίδα; Γιατί, «Το κράτος πολλές φορές από αετός που πρέπει να είναι, γίνεται κόρακας που κατασπαράσσει τους πολίτες του. Μπορεί με τα λόγια να κόβεται γι’ αυτούς, αλλά δεν κάνει τίποτε», όπως μας είπε ο Παππούλης.

Από τα τέλη της δεκαετία του εξήντα μέχρι σήμερα φαντάζει σαν να πέρασαν δέκα αιώνες και παραπάνω. Τότε δεν υπήρχαν καθίσματα στις εκκλησίες και οι παχύσαρκοι ήταν ελάχιστοι. Ο κόσμος έτρωγε ψωμί από καθαρό σιτάρι και όχι ορμόνες και φυτοφάρμακα. Ακόμα υπήρχε το φιλότιμο, όπως έλεγε και ο Άγιος Παππούλης.  «Είχες ένα τορβά με φρούτα και το πολύ ένα να ήταν χαλασμένο. Σήμερα σχεδόν όλα είναι χαλασμένα».

Υπήρχαν ακόμα ιδανικά και προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον. Οι νέοι ήξεραν να γράφουν με το χέρι, όχι πατώντας κουμπιά αχρηστεύοντας έτσι τα ίδια τους τα χέρια. Μπορούσαν να διαβάζουν επί ώρες και δεν τους έπνιγαν οι οθόνες που σαν ναρκωτικό εξουσίασε την ζωή τους. Η τεχνολογία δεν είναι κακό πράγμα, αλλά ο τρόπος που μας την επέβαλλαν σαν μέσο μαλθακοποίησης και ρομποτοποίησης, έγινε ο δυνάστης της νεολαίας. Βλέπεις νέα παιδιά να είναι στο δρόμο καρφωμένα σε ένα μικρό «κουτάκι» με πολύχρωμα χρώματα που τους καθοδηγεί ακόμα και στις πιο ιδιαίτερες στιγμές τους. Για αυτούς δεν υπάρχουν οι άλλοι, δεν υπάρχει το περιβάλλον τους.  Ο διάβολος ήξερε άριστα να παίξει με τα πάθη των ανθρώπων και να τους εξουσιάσει χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα.

Η χώρα αυτή προδόθηκε από ένα διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο και ακόμα χειροτέρα από μια ασυγχώρητη θρησκευτική αποστασία. Όσοι διαβάζουν ακόμα τους Πατέρες της Ορθοδοξίας, θεωρούνται αναχρονιστές, αντιδραστικοί, ακόμα και... σκοταδιστές. Ακόμα και η βαθειά πίστη λοιδορείται, καθώς, όπως μας «σερβίρουν», όλα έχουν αλλάξει και θα πρέπει να πάμε μπροστά σβήνοντας όλο το παρελθόν μας. Μπροστά, αλλά που; Στον πιο βαθύ γκρεμό της ιστορίας μας!

Αλήθεια θα καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

Θα βλέπουμε την πυρκαγιά να κατακαίει τα πάντα και εμείς να είμαστε απαθείς και τυφλοί στην μεγαλύτερη καταστροφή μας;

Θα ευλογήσουμε τον «έξω από εδώ», καθώς σαν ο «άρχοντας αυτού του κόσμου» θα πατήσει με την σιδερένια μπότα του επί των κεφαλών μας και εμείς θα είμαστε και ευγνώμονες γιατί μας… «έσωσε»;

Θα βλέπουμε την Νέα Τάξη να κατατρώει τα σωθικά μας σαν τον Προμηθέα στο όρος και εμείς θα ευλογούμε να ίδια τα δεσμά μας;

Θα ανυψώσουμε την κάθε είδους διαστροφή σε «πρόοδο» και θα καταδικάσουμε την ίδια μας την φύση που μας την δώρισε ο Παντοδύναμος;

Θα προσφέρουμε το ποτισμένο με αίμα χιλιάδων μαρτύρων χώμα αυτής της πατρίδας σε αλλόπιστους εισβολείς, χάριν των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και του «εκσυγχρονισμού μας»;

Θα βάλουμε στα σχολεία μας δάσκαλους που θα διδάσκουν στα παιδιά μας όχι όσα πιστέψαμε επί αιώνες, αλλά το πώς… κάνουν σχέσεις οι λεσβίες και το πώς συνουσιαζόμαστε χωρίς να συλλάβουμε;

Θα συνεχίσουμε σαν οι μεγαλύτεροι δολοφόνοι να σκοτώνουμε τα ίδια μας τα παιδιά πριν ακόμα γεννηθούν, γιατί έτσι το απαιτεί η «πρόοδος» αλλά  και η πορεία εξαφάνισης της φυλής μας;

Τέλος θα κατεβάσουμε τις καμπάνες από τις εκκλησίες μας και θα τις αντικαταστήσουμε με μυτερούς σαν λόγχες μιναρέδες και με κάποιους παρείσακτους φανατικούς  να ουρλιάζουν ανατριχιαστικά το Εζάν;

Ε όχι! Ως εδώ και μη παρέκει!

Ή είμαστε ανθρώπινα όντα με αυτεξούσιο όπως μας το χάρισε ο Παντοδύναμος, ή είμαστε άψυχα ρομποτ στην κρεατομηχανή της Νέας Τάξης.

Όσοι έχουμε ακόμα συνείδηση, όσοι πιστεύουμε στον ένα και μοναδικό Ιησού Χριστό στην Παναγία στους Αγίους και στους Πατέρες μας, θα πρέπει επιτέλους  να υψώσουμε την φωνή της αντίστασης.

Να ενωθούμε, να συνασπιστούμε, να ενώσουμε την φωνή μας με την φωνή του μεγάλου Άγιου Παππούλη, που δεν κρύβονταν στο κελί του όταν έβλεπε πως η θύελλα πλησίαζε και απειλούσε να εξαφανίσει τα πάντα.

Είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες. Ένα και μόνο δείγμα το βλέπει κανείς κάθε χρόνο στην Σουρωτή, στις 11 Ιουλίου. Από όλο τον κόσμο χιλιάδες προσκυνητές για την Ορθοδοξία, για τον μεγάλο Αγιο της, τον Πατέρα Παϊσιο. Όλοι αυτοί που με τόση πίστη από τα πέρατα της οικούμενης έρχονται να προσκυνήσουν, είναι η μεγάλη μαγιά του αναχώματος.

Οι πραγματικοί πιστοί και όχι οι υποκριτές οικουμενιστές.

Από εδώ θα ξεκινήσει η αναστροφή. Όχι με πολεμικές κραυγές. Όχι με φωνές μίσους. Όχι με πολεμικά τύμπανα, αλλά με την ενωμένη σταθερή φωνή μας.

Φτάνει πια! Υπάρχουν ιεράρχες, υπάρχουν γέροντες άξιοι ποιμενάρχες, ακόμα και επώνυμοι κοσμικοί, υπάρχει πιστός κόσμος που είναι πρόθυμος να αντισταθεί στη λεηλασία της ίδιας μας της πίστης, της ίδιας μας της πατρίδας, της ίδιας μας της ύπαρξης. Από εδώ θα ξεκινήσει ο αγώνας με ενότητα και παρρησία, αλλά και με ανυποχώρητη διάθεση γιατί ο «άρχοντας του κόσμου» έχει εξαπολύσει την τελική του επίθεση. Γιατί στο «τέλος των καιρών», μετρούν μονό όσοι είναι έτοιμοι και έχουν διάθεση να αντισταθούν. Γιατί στο «τέλος των καιρών», θα σωθούν μόνο όσοι φρόντισαν να έχουν λάδι για τις καντήλες τους.

Αφιερώνεται σε ένα πολύ αγαπητό μου και πολύ πιστό, επί χρόνια ταπεινό προσκυνητή στον πάτερ Παΐσιο, που εκείνο το βράδυ μου «ζωγράφισε» με αδρά χρώματα την μεγάλη του αγωνία.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Κράτος συνεπὲς στὴν ἀσυνέπεια

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 10.07.2014

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Τὸ Κράτος εἶναι μὲν «ἀπρόσωπο» ἀλλὰ τὸ διοικεῖ ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνηση. Συνεπῶς ἡ φαρισαϊκὴ ἀσυνέπεια στολίζει ΜΟΝΟΝ τὰ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ (ἀχυρανθρώπους) ποὺ συγκροτοῦν διαδοχικῶς καὶ ἐντεταλμένα τὶς ἑκάστοτε Κυβερνήσεις. Ἀχυρανθρώπους μὲ εἰδίκευση στὴν κατ᾽ ἐπάγγελμα ἀπροσχημάτιστη ψευδολογία καὶ τὴν ἀκατέργαστη ὑποκρισία. Κλασικὰ παραδείγματα: αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται στὸ κατωτέρω ἄρθρο, ἀλλὰ κυρίως ἡ ἀπάνθρωπη καὶ κακουργηματικὰ μεθοδευμένη κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς.
.      Ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι ἐπαγγελματίες, οἱ ἄνθρωποι. Κλέφτες νὰ γίνουν; Τὸ ψωμί τους βγάζουν. Ἀλίμονο ὅμως στὰ κνώδαλα ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται (ἐνίοτε καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τετριμμένων “χριστιανικῶν” ἐπιχειρημάτων) 

.      Εἶπε ὁ ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν Γκίκας Χαρδούβελης σὲ ὁμιλία του σὲ συνέδριο τοῦ Economist στὴν Ἀθήνα: «Ἡ Ἑλλάδα ἐφάρμοσε ἕνα συλλεκτικὸ πρόγραμμα γιὰ νὰ ἐξαλείψει τὶς μακροχρόνιες παθογένειές της, οἱ ὁποῖες ἦταν καὶ οἱ αἰτίες τῆς κρίσης. [...] Τὸ πρόγραμμα εἶναι στὸ τέλος του καὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ ἐμφανιστεῖ ἕνα ξεκάθαρο τοπίο. [...] Μὲ στοχευόμενες ἐφαρμογὲς κατάφερε ἡ χώρα νὰ παρουσιάσει πρωτογενὲς πλεόνασμα. [...] Τὸ πρόγραμμα ἔβαλε τὰ θεμέλια γιὰ νὰ συνεχίσουμε νὰ χτίζουμε γιὰ τὸ μέλλον».
.     Ὡς σχόλια στὰ παραπάνω ὑπεραισιόδοξα θὰ μποροῦσαν νὰ παρατεθοῦν ἀρκετὲς παρόμοιες δηλώσεις τοῦ μοιραίου Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος ἔβλεπε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Μνημονίου βελτίωση τῶν δεικτῶν καὶ καλύτερες… ἡμέρες, τὴν ἴδια περίοδο ποὺ ἡ χώρα βυθιζόταν στὸ χάος.
.  Ὡστόσο, ἀκόμα καλύτερες ἀπαντήσεις -καὶ μακρὰν πιὸἀποστομωτικὲς- εἶναι ἐκεῖνες ποὺ δίνουν οἱ ἀριθμοί. Οἱ ληξιπρόθεσμες ὀφειλὲς τοῦ Δημοσίου πρὸς τοὺς ἰδιῶτες ἔχουν φτάσει στὸ πρῶτο πεντάμηνό του ἔτους τὰ 4,6 δισ. εὐρώ. Ἐνῶ εἶχε κατ᾽ ἐπανάληψιν τονιστεῖ ὅτι ἡ ἐξόφληση τῶν χρεῶν τοῦ κράτους πρὸς τοὺς ἰδιῶτες θὰ μποροῦσε νὰ ἐνισχύσει τὶς προοπτικὲς «ἐπανεκκίνησης» τῆς οἰκονομίας, οἱ κρατοῦντες συνεχίζουν τὸἴδιο βιολὶ καὶἡγοῦνται τοῦ κινήματος Δὲν Πληρώνω.
.   Αὐτὸ τὸ σύνθημα, ὅταν ἐξέφραζε πολίτες, θεωρεῖτο περίπου προδοτικό. Ἡ ἐνσωματωμένη στὸ ἅρμα τοῦ Μνημονίου «ἐνημέρωση» χρωμάτιζε μὲ τὰ μελανότερα τῶν χρωμάτων τοὺς μή… πληρώνοντες, ὅποτε αὐτοὶἐκστόμιζαν τὴ συγκεκριμένη φράση καὶ τὴν ὑλοποιοῦσαν ἀποφεύγοντας (γιὰ παράδειγμα) νὰ πληρώσουν τὰ διόδια. Ὅταν, ὅμως, τὸ «δὲν πληρώνω» ἀποτελεῖ κυβερνητικὴ πολιτική, ἡ ὁποία στρέφεται ἐναντίον τῶν πολιτῶν, εἶναι ἀνεκτὸ καὶ χαρακτηρίζεται «ἐπιβεβλημένο».
.  Καὶ ἡ κατάσταση ἐπιδεινώνεται. Μέσα στὸ 2013 ἡ κυβέρνηση ἀποπλήρωσε 2 δισ. εὐρὼ στοὺς ἰδιῶτες, ἐνῶ στὸ πρῶτο πεντάμηνο τοῦ 2014 ἡ ἀποπληρωμὴ τῶν ληξιπρόθεσμων χρεῶν φτάνει μόλις τὰ 400.000.000 εὐρώ.
.    Τελικά, οἱ πολίτες στὸ φέουδο τῆς τρόικας ὀφείλουν νὰ εἶναι συνεπεῖς στὶς ὑποχρεώσεις ποὺ ἐφευρίσκει τὸ ἀσυνεπὲς καὶ τυραννικὸ κράτος.

Πηγή: Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία

Ο σφαγιασμός των 12 Μητροπολιτών, του Λυκούργου Νάνη

Ήταν θέρος του 1974, χρονιάς που σημαδεύτηκε απ’ την εμφάνιση και εκδήλωση συγκλονιστικών πολιτικών και εκκλησιαστικών γεγονότων. Τότε, μία δράκα επίορκων μητροπολιτών, μελών της δυσώνυμης "πρεσβυτέρας Ιεραρχίας", ως επί το πλείστον, προέβησαν, εφαρμόζοντας το "κυκλώπειο δίκαιο" –κατά την προσφυά ρήση του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου– και σχηματίζοντας την εντύπωση   ότι δεν φοβούνται το Θεό και δεν ντρέπονται τους ανθρώπους, κατά τη χαρακτηριστική δήλωση, επί συνόδω, του επίσης μακαριστού Κοζάνης Διονυσίου, στον εν ψυχρώ σφαγιασμό δώδεκα εκλεκτών, το ήθος, συνεπισκόπων τους.

Οι δώδεκα κατέστησαν έκπτωτοι όλως αντικανονικώς, τουτέστιν άνευ κλητεύσεώς τους,  κανονικής εκκλησιαστικής δίκης, απολογίας, επί τη βάσει (για τους εννέα εκ των δώδεκα) της σχιζοφρενικής, κατά τον αείμνηστο  καθηγητή του Κανονικού Δικαίου, Κωνσταντίνο Μουρατίδη, συντακτικής πράξεως (υπ αριθμόν  7) του τότε δικτατορικού καθεστώτος (που τελούσε υπό την "αόρατη" καθοδήγηση  του ταξιάρχου

Ο εφοπλιστής και ο "Λέων" μητροπολίτης, το στήριγμα των αντι-Οικουμενιστών!

Μη μου τους εφοπλιστές τάραττε

(Ἀποσπάσματα ἀπὸ ἀνάρτηση στο blogvirona.blogspot)

       «Για σωρεία εγκληματικών πράξεων, μεταξύ των οποίων σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, εκβίαση, παραβάσεις του νόμου περί εκρηκτικών, δωροδοκία και άλλα αδικήματα, εγκαλείται από τις δικαστικές αρχές ο πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Βαγγέλης Μαρινάκης, σύμφωνα με δικαστικό έγγραφο το οποίο φέρνει στη δημοσιότητα ο ΣΚΑΙ.

   Δεν είναι καθόλου προσεκτικός ο Βαγγέλας. Κατηγορείται ότι δωροδόκησε αστυνομικούς, δικαστικούς, πολιτικούς κι άλλους, ενώ θα μπορούσε απλά να τους απειλήσει ότι θα τους σκοτώσει τις οικογένειες.

         Μάλιστα, τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης μπορεί να κριθεί προφυλακιστέος. Έχουν πολύ χιούμορ εκεί στα ειδησεογραφικά σάιτ...

     Κι ενώ γράφω αυτές τις γραμμές, μου στέλνει ο Bert κείμενο στήριξης του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ προς τον Βαγγέλη Μαρινάκη, οπότε κάπου εδώ σταματάω να γράφω. Έχει κι η βλακεία τα όριά της...............».

Ανάρτηση από:http://thethreemooges.blogspot.gr

 ΣΧΟΛΙΟ:

Προχθὲς δημοσιεύσαμε τὸ «ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ» τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, διὰ τῆς ὁποίας ἀποκάλυπτε ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης ὅτι ἐπεμβαίνει στὰ τῆς Δικαιοσύνης. Ὑπερασπιζόταν δηλαδή -μὲ τὸ Ἀνακοινωθέν- τὸν Πρόεδρο ποδοσφαιρικῆς ὁμάδας γιὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα ἐξετάζει ἡ δικαιοσύνη· καὶ τὸν ὑπερασπιζόταν πρὶν ἐκδικάσει

Ιωάννης Κορναράκης. Ένας χρόνος από την κοίμησή του (της Δάφνης Βαρβιτσιώτη)

Τὰ ξημερώματα τῆς 12^ης Ἰουλίου τοῦ 2013, ὁ Ἰωάννης Κορναράκης τοῦ Κωνσταντίνου καὶ τῆς Σταματίνας, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν –ἔχοντας μεταλάβει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἱερέα υἱοῦ του– ἐκοιμήθη, χριστιανικά, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικά

Τὴν καλὴν ἀπολογίαν τοῦ Ἰωάννου Κορναράκη ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Θεοῦ ἐγγυήθηκε ἡ Ἴδια ἡ Κυρία Θεοτόκος, εἰδοποιώντας τον, τὴν προηγούμενη ἡμέρα, ὅτι θὰ ἐρχόταν, γι’ αὐτόν, τὴν ἑπομένη.

Ὁ Πιστός: Αὐτὸ ποὺ ὁδηγεῖ στὴν βεβαιότητα περὶ τῆς καλῆς ἀπολογίας τοῦ Ἰωάννου Κορναράκη ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ δύναμη τῆς πίστεώς του.

Τόσο ἀκατάβλητη ἦταν ἡ πίστη του αὐτή, ὥστε –σὲ ἀντίθεση μὲ ἄλλους πνευματικοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας (λαϊκοὺς ἢ/καὶ κληρικούς)–, ἡ δύναμή της διατηροῦσε ἄσβεστη, ἐντός του, τὴν συνεχῆ καὶ ἀδιάλειπτη ἐπίγνωση ὅτι, σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς του, ἡ παραμικρότερη πράξη του, ὁ κάθε λόγος του καὶ ἡ πιὸ μύχια σκέψη του, ἐπισυμβαίνουν ἐνώπιόν του παντόπτου Θεοῦ.

Ζώντας ἐνώπιον Θεοῦ, ὁ Ἰωάννης Κορναράκης ἦταν συγκλονιστικὰ ἔντιμος, εἰλικρινής, ἀνιδιοτελὴς καὶ διαφανῆς, ὄχι μόνον ἔναντι Αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἔναντι ὅλων  τῶν συνανθρώπων του –ἀνεξαρτήτως

Αγίου Μακαρίου τού Αιγυπτίου: Για την ομόνοια των αδελφών

Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου:

Γιὰ τὴν ὁμόνοια τῶν ἀδελφῶν

Πηγή: "Τρελογιάννης"

«Οφείλουν λοιπόν οι αδελφοί ο,τιδήποτε και αν κάνουν να συναναστρέφονται μεταξύ τους με αγάπη και χαρά. Και αυτός που ασχολείται με κάποιο έργο να λέγει αυτά τα λόγια για εκείνον που προσεύχεται ότι, “Το θησαυρό που θα αποκτήσει ο αδελφός μου, επειδή είναι κοινός, τον κατέχω και εγώ”· και αυτός που προσεύχεται να λέγει αυτά τα λόγια για τον αδελφό που διαβάζει· “η ωφέλεια που αποκομίζει εκείνος από την ανάγνωση είναι κέρδος και για μένα”· και εκείνος πάλι που προσφέρει κάποια εργασία ας λέγει αυτό· “την διακονία που προσφέρω, την προσφέρω για κοινή ωφέλεια”.