π. Αναστ. Γκοτσόπουλος τόλμησε νὰ το πει: Κανονικό εκκλησιαστικο δικαίωμα το της Αποτειχίσεως

 Ἐπιστολὴ π. Ἀναστάσιου Γκοτσόπουλου
γιὰ τὸν ἀποτειχισμένο Ἱερομόναχο π. Ευθύμιο Χαραλαμπίδη καὶ τὸν Σύρου Δωρόθεο 

κ. Κωστόπουλε,

      Δημοσιεύσατε άρθρο στο οποίο ο  Σεβ. Σύρου αναφέρεται, χωρίς να τον μνημονεύει ονομαστικά –γιατί άραγε;–  στον πανοσιολ. Αρχιμ. Ευθύμιο Χαραλαμπίδη της Ι. Μ. Αγ. Νικολάου Άνδρου.

     Ο  π. Ευθύμιος Χαραλαμπίδης έκανε χρήση του κανονικού δικαιώματος που παρέχει η κανονική εκκλησιαστική παράδοση (15^ος κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) και διέκοψε το μνημόσυνο του ονόματος του  Επισκόπου του (του Σεβ. Σύρου Δωροθέου)  για συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους με εξαιρετική σαφήνεια εκθέτει στην από Ιουλίου 2014 επιστολή του.

Αγαπητέ Αναστάσιε (Κωστόπουλε), νομίζω ότι μετά τη δημοσίευση των καταγγελιών του Σεβ. Σύρου επιβάλλεται να δημοσιεύσεις και την επιστολή του π. Ευθυμίου Χαραλαμπίδου, ώστε οι αναγνώστες σου να μπορούν να σχηματίσουν αντικειμενική άποψη (σας την αποστέλλω συνημμένως).

Πάντως, για να είμαι ειλικρινής,

1. στην επιστολή του π. Ευθυμίου δεν μπόρεσα να διαπιστώσω τίποτα απ’ όσα του καταμαρτυρεί ο Σεβ. Σύρου: «Όποιος απροκατάληπτος διαβάσει κείμενά τους, θα διαπιστώσει με πόση εμπάθεια, με πόσο μίσος στρέφονται καθ` όσων, κατά την αλάθητη άποψή τους, προδίδουν την Ορθοδοξία, ιδιαιτέρως δε αν αυτοί είναι Επίσκοποι, και καθ` όσων ευρίσκονται εκτός της Ορθοδοξίας, ένα μίσος και μια εμπάθεια, που απάδουν σε γνήσιο Χριστιανό, και μάλιστα Ορθόδοξο... Συνέπειες και αυτά του υπέρμετρου εγωισμού και της τάσεως αυτοπροβολής, που τους διακρίνει, και, έτσι,  χωρίς να το συνειδητοποιούν, οδηγούνται εκτός Εκκλησίας, … τοποθετώντας τον εαυτό τους πάνω από την Εκκλησία, ή και ταυτίζοντάς τον - βαβαί της βλασφημίας - μ` Αυτήν !» και

2. θα περίμενα από το Σεβ. Σύρου να αναφερθεί κυρίως στα συγκεκριμένα σοβαρά εκκλησιολογικά και κανονικά ζητήματα τα οποία θέτει ο π. Ευθ. Χαραλαμπίδης.

                  

                       Πάτρα 8.9.2014   

        π. Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος

  Εφημέριος  Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

τηλ. 6945-377621  -  agotsopo@gmail.com

Πηγή:  anastasiosk

Στὀ ἴδιο ἱστολόγιο καὶ τὸ παρακάτω σχόλιο:

Ο πατερ Αναστασιος Γκοτσοπουλος ειναι γνωστης της Πατερικης Παραδοσεως και εχει το δικαιωμα να εκφερει την γνωμη του νομιζω. Εχει

ΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΥΡΟΥ κ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ

Ο κ. Δωρόθεος δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεώς του (διαβάστε το εδώ) ένα άρθρο με τίτλο "l'église c'est moi" ("Η Εκκλησία είμαι εγώ"), στο οποίο στηλιτεύει την "νοοτροπία και πρακτική ενίων Χριστιανών, Κληρικών  και Λαϊκών" να ασκούν κριτική στον Επίσκοπο και έτσι να υποκαθιστούν, κατά την γνώμη του συγγραφέως, την Εκκλησία.

Το άρθρο αυτό περιλαμβάνει τις προσωπικές απόψεις του κ. Δωροθέου, οι οποίες όμως δεν υποστηρίζονται από καμία σχετική γραφική ή πατερική παραπομπή, πέραν δύο ευαγγελικών ρήσεων, άσχετων με το θέμα, και ενός ατυχούς παραλληλισμού, ο οποίος μάλλον αποβαίνει εναντίον του, όπως θα δούμε παρακάτω.

Κακίζει λοιπόν ο κ. Δωρόθεος όσους ασκούν κριτική για θέματα πίστεως και δεν αναγνωρίζει ένα τέτοιο δικαίωμα σε όσους το κάνουν γιατί τάχα "δεν είναι, ούτε μπορούν να λέγονται, Ορθόδοξοι όσοι διεκδικούν για τον εαυτό τους το Παπικό αλάθητο και διέπονται από την  προτεσταντική  αντίληψη ότι ο κάθε ένας φωτίζεται απευθείας από το Άγιο Πνεύμα!".

Επομένως συνιστά τη σιωπή των Ορθοδόξων, αφού σε αντίθετη περίπτωση "αναιρούν αυτό τούτο το Συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας, το οποίο θεόπνευστοι Οικουμενικές Σύνοδοι και Θεοφόροι Πατέρες θέσπισαν, και οικειοπούνται ρόλο, έργο και λόγο υπερ-Εκκλησίας και υπέρ-Συνόδου!".

Ας δούμε όμως τι λένε οι Θεοφόροι Πατέρες περί του θέματος.

Ο Μέγας Βασίλειος: "πας φιλόθεος άνθρωπος προς διδασκαλίαν αυτεπάγγελτος" (P.G. 32, 1037).

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: "Ταύτα και λαϊκοίς νομοθετώ, ταύτα και πρεσβυτέροις εντέλλομαι, ταύτα και τοις άρχειν πεπιστευμένοις. Βοηθήσατε τω λόγω πάντες όσοις το δύνασθαι βοηθείν εκ Θεού" (P.G. 36, 308).

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:

"Εντολή γάρ Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως... Ώστε, ότε περί πίστεως ο λόγος, ουκ εστιν ειπείν, εγώ τίς ειμί; Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης; Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά οι λίθοι κεκράξουσι και συ σιωπηλός και άφροντις;» (P.G. 99, 1321).

Δηλαδή "Είναι εντολή Κυρίου να μη σιωπούμε όταν κινδυνεύει η πίστης... Συνεπώς, όταν πρόκειται για την πίστη, δεν πρέπει να πει κανείς: ποιός είμαι εγώ; Ιερέας, άρχοντας, στρατιώτης, γεωργός, πτωχός; Δεν μου πέφτει εμένα λόγος και φροντίδα για το ζήτημα. Τι λες, οι πέτρες θα φωνάξουν, και συ θα μείνεις σιωπηλός και άπραγος;".

Ο Άγιος Θεόδωρος μάλιστα αναφερόμενος στο "φοβερόν της σιωπής κρίμα" (P.G. 99, 1072) προειδοποιεί ότι

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΟΥ π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΤΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙ!

Ἑτοιμάζοντας τὴν “ἀπολογία”  του ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος γιὰ τὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως ποὺ ἐξουσιαστικὰ ἀποφάσισε νὰ ἐπιβάλει (ὡς ἄλλος ἀλήστου μνήμης Λουδοβίκος ΙΔ΄) καὶ προανήγγειλε στὸν ἱερομόναχο Εὐθύμιο Χαραλαμπίδη, προσπαθεῖ νὰ ἐνοχοποιήσει τὸ θύμα καὶ νὰ ἐπιρρίψει στρεψόδικα σ’ αὐτὸν τὴν δική του εὐθύνη, καὶ αὐθαίρετη ποινή, ἀποδίδοντας στοὺς ὑπερασπιζόμενους τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας παραποιημένη τὴ φράση τοῦ Λουδοβίκου “l'église c'est moi”, ἡ Ἐκκλησία εἶμαι ἐγώ!

π. Εὐθ. Χαραλαμπίδης

Ἀλήθεια, πῶς νὰ ταιριάξει, κ. Δωρόθεε, Πολυκανδριώτη, σὲ ἕνα διωκόμενο ἱερομόναχο ἡ φράση “l'église c'est moi”; Σὲ ἕνα ἱερομόναχο πού, ἐπειδὴ ἀντέδρασε ἁγιοπατερικὰ στὶς αὐθαιρεσίες σου καὶ διέκοψε τὴν Μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σου, ἐφαρμόζοντας εἰρηνικὰ ἕνα ἐκκλησιαστικὸ Ἱερὸ κανόνα, τὸν ἀπειλεῖς, ὡς ἄλλος αὐτοκράτωρ, πὼς θὰ τοῦ κόψεις τὸ μισθὸ καὶ θὰ τὸν καθαιρέσεις, ἂν μέχρι τὰ μέσα Σεπτεμβρίου δὲν μετανοήσει ἐγγράφως καὶ δὲν ἐπαναλάβει τὴν μνημόνευση τοῦ "θείου" ὀνόματός σου;

Ξέχασε ὁ κ. Δωρόθεος ὅτι πληθώρα Ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύουν τὴν συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς; Ξέχασε ὅτι πληθώρα Ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύουν τὴν παρουσία σὲ χειροτονία αἱρετικοῦ; Ξέχασε ὅτι ἡ Ἁγία γραφὴ καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ὁρίζουν, ὡς πρώτιστο καθῆκον τῶν Ἐπισκόπων, νὰ φροντίζουν τὸ ποίμνιό τους, νὰ τὸ προφυλάσσουν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἐνημερώνοντας τοὺς πιστοὺς γιὰ τὶς βλάβες ποὺ ἐπιφέρουν οἱ αἱρετικοὶ Παπικοί;  Ξέχασε τὸ καθῆκον του ὡς Ἐπισκόπου εἶναι νὰ ἐκδιώκει ἀπὸ τὴν ποίμνη τοὺς αἱρετικούς, κι ὄχι νὰ διευκολύνει τὸ ἔργο τους;

Καὶ τί κάνει ὁ κ. Δωρόθεος; Τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα!  Συγχρωτίζεται, συμπροσεύχεται εὐκαίρως ἀκαίρως μὲ τοὺς Παπικούς, καὶ τὸ ἐξωφρενικό, πρωτοφανὲς καὶ πρωτάκουστο στὴν Ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, δώρισε παπική μίτρα (διπλανή φωτογραφία) στὸν νέο παπικὸ Ἐπίσκοπο Σύρου!!! 

Ἡ Ἁγία γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες ὀνομάζουν τοὺς αἱρετικοὺς λύκους, καὶ ὁ μητροπολίτης Δωρόθεος τοὺς ἀντιμετωπίζει ὡς ἤμερα πρόβατα. Ὡς ἄλλος Λουδοβίκος, νομίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι δικιά του “l'église c'est moi”, καὶ ὡς ἄλλος Πάπας στὴν Μητρόπολή του, μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, καὶ ἀντὶ νὰ φροντίζει νὰ μὴ πέσουν οἱ πιστοὶ στὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν, κυνηγᾶ καὶ διώκει τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ τοῦ ὑπενθυμίζουν τὸ καθῆκον του ὡς συμποιμένες καὶ συνυπεύθυνοι ἀπέναντι στὸν Θεὸ γιὰ τοὺς πιστούς!

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ "ὀρθόδοξος" ἐπίσκοπος Σύρου, ἐργάζεται γιὰ τὴν οὐνιτοποίηση τῆς Μητροπόλεώς του, ἀλλὰ κανένας Ἐπίσκοπος καὶ καμιὰ Σύνοδος δὲν ἐνδιαφέρεται γι' αὐτό. Κανεὶς δὲν ἐνδιαφέρεται ἂν γίνονται μικτοί γάμοι, ἂν οἱ βαπτίσεις ἀντικαταστάθηκαν μὲ τὸ χρίσμα· ἂν ἡ Θ. Κοινωνία τῶν Ὀρθοδόξων μεταδίδεται στοὺς Παπικούς, ἂν  οἱ δικοί μας «κοινωνοῦν» τὴν “ὄστια” ἀπὸ τοὺς παπικούς, ὅπως εἶχε ἀποκαλύψει

Απάντηση στον π. Βασ. Βολουδάκη από τον θεολόγο Νικ. Πανταζή

Οποιος δημοσίως, γυμνή τη κεφαλή αυθαιρέτως θεωρεί "απορριπτέους" τους Θείους, Απαρασάλευτους Ιερούς Κανόνες, που μάλιστα εθεσπίσθησαν εν Αγίω Πνεύματι και εν Συνόδω, απορρίπτει τους ιδίους τους Αγίους Πατέρες και συνεπώς γίνεται ο ίδιος απορριπτέος και καταδικαστέος. "Αμαρτάνει ών αυτοκατάκριτος!" (Τιτ. 3, 11).

Αυτή η αμαρτία-αστοχία, η απόρριψη και άρνηση δεν είναι και μικρή. Συνιστά ανατροπή Πατρώων Νόμων, μετάθεση και υπέρβαση ορίων (Παρ. 22, 28) και διαστροφή Ευαγγελικών αληθειών. Η απόρριψη αυτή είναι παρακινδυνευμένη και λίαν τολμηρή, μας καθιστά υποδίκους ενώπιον Θεού και ανθρώπων "ως λόγον αποδώσοντες".

Δεν τον κατακρίνουμε λοιπόν εμείς, τον π. Βασίλειο Βολουδάκη, ως επώδυνοι αποδέκτες αυτής της αήθου απορρίψεως του Κανόνος, τον οποίο Κανόνα συνειδητά και έμπιστα ακολουθούμε, αλλά κατακρίνει και καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του. Εκθέτει την υπόληψή του και διακινδυνεύει την σωτηρία του, μ' αυτή του τη στάση.

Η στάση που επιλέγει ο καθένας, προκαθορίζει τη σχέση και θέση του ως προς την Αλήθεια και τη σωτηρία του. Προίμιο και "ακροαματική διαδικασία" αποτελεί η στάση του καθενός μας ως προς τις Κρίσεις των Πατέρων και την Κρίση του Θεού για την σωτηρία ή την κατάκριση της ψυχής μας.

Υπάρχει, για παράδειγμα, μια προκαθορισμένη, συγκεκριμένη Αγιοπατερική Στάση και Γραμμή την οποία υποχρεούται ο κάθε Πιστός, ως προς την αντιμετώπιση των αιρέσεων, ν' ακολουθεί. Η Αγιοπατερική Στάση είναι Ανάταση, Ανάσταση και Επανάσταση μαζί. Όταν το εγώ μου εκφράζει άκρως αντίθετη θέση και "στάση-από" αυτήν, καταλήγω σε από-σταση και διά-σταση από το Θεό, με αυτή μου την παρά-σταση και παρατύπως στασιάζω, απορρίπτω,

Γενέσιον της Θεοτόκου: Η απαρχή της σωτηρίας μας

 Μέγας Φώτιος  

Στη Γέννηση της Υπεραγίας Δέσποινάς μας Θεοτόκου

 

Σήμερα η Παρθένος μητέρα γεννιέται από στείρα μητέρα και ευτρεπίζεται το παλάτι του ερχομού του Δεσπότου Χριστού. Σήμερα σπάζουν τα δεσμά της στειρότητας και σφραγίζονται τα κλείθρα της Παρθένου. Γιατί εκείνα με τα οποία η άγονη μήτρα και τα νεκρά σπλάχνα για παιδοποιΐα έδωσαν παρ’ ελπίδα ωραίο καρπό, με αυτά μνηστεύεται και το αδιάφθορο της παρθενίας και με ολοφάνερα έργα προαγγέλλεται το θαύμα της κυοφορίας. Γιατί είναι υπερφυσικό θαύμα γέννηση χωρίς μεσολάβηση άνδρα και διατήρηση της παρθενίας μετά τη γέννηση. Επίσης νικά τους νόμους της φύσης και η στείρα που συλλαμβάνει μετά τα γηρατειά της και γεννά και με όσα θαυμαστά έργα γίνονται προοιμιάζεται η γέννηση της Παρθένου.

Σήμερα η Άννα θερί­ζει τον καρπό που προήλθε από τον ονειδισμό της ατεκνίας και η οικουμένη απολαμβάνει τα καρποφόρα στάχυα της χαράς. Ο Ιωακείμ ονομάζεται πατέρας του παιδιού, και εμείς παίρνουμε ως αρραβώνα την τιμή της υιοθεσίας. Σήμερα

Η διαστρέβλωση του βίου του αγ. Θ. Στουδίτη από π. Β. Βολουδάκη

Παρακολουθήσαμε μὲ μεγάλη λύπη ὅσα ἀντιπατερικὰ ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης δίδαξε στοὺς ἐνορῖτες του. Μᾶς λύπησε ἀκόμα περισσότερο ἡ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας, τῆς μαρτυρικῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου (τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρει καὶ ὁ Σύλλογός μας), ὁ ὁποῖος ὑπέστη τὰ πάνδεινα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του, καί μάλιστα ἀκόμη καί γιά τήν παράβαση ἔστω καὶ μίας εὐαγγελικῆς ἐντολῆς.

Ἐπειδὴ λοιπόν ὁ π. Βασίλειος ἀπαξιώνει τὸν π. Εὐθύμιο, ποὺ ἔχει καταδείξει πολλάκις καὶ διὰ πολλῶν τεκμηρίων τὴν ὀρθόδοξη θέση γιὰ τὸ θέμα, καί κατ’ ἐπέκταση ὅλους ἐμᾶς ποὺ κατὰ δύναμη ἀκολουθοῦμε τὴ γραμμὴ τῆς ἀποτείχισης, θὰ ἐπικαλεσθοῦμε κείμενο ἄλλου συγγραφέα γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, πέρα ἀπὸ ἐκεῖνα τοῦ π. Εὐθύμιου ποὺ ἤδη δημοσιεύτηκαν.
Σὲ πρόσφατο ἄρθρο του ὁ θεολόγος κ. Λάμπρος Σκόντζος διαψεύδει τὴν ἀστήρικτη θέση ποὺ ἐξέφρασε ὁ π. Β. Βολουδάκης, ὁ ὁποῖος ἀμφιβάλλουμε ἂν διάβασε ὄχι μόνο ἐλάχιστο μέρος τοῦ συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου (ἐπιστολές, κατηχήσεις, διδαχές),  ἀλλά οὔτε κἄν τόν βίο του!  Ὑποστηρίζει  ὁ π. Βασίλειος, ὅτι ὁ ἅγιος Θεόδωρος δὲν εἶχε «διακόψει τὴν κοινωνία τὴν ἐκκλησιαστική» μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του, ἐνῶ ὁ κ. Σκόντζος γράφει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, ὅτι δηλαδή, ὁ ἅγιος Θεόδωρος διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς πατριάρχες τῆς ἐποχῆς του, γιὰ τὴν παράβαση, μάλιστα, μιᾶς εὐαγγελικῆς ἐντολῆς.
Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ κ. Σκόντζος δὲν εἶναι ἀποτειχισμένος, ὁπότε ἐλπίζουμε ὅτι ὁ π. Βασίλειος  θὰ δεχθεῖ τὸ κείμενό του ἀμερόληπτα κι ἀντικειμενικὰ καὶ θὰ ἀνακαλέσει αὐτὴ καὶ ὅσες ἄλλες ἀνακρίβειες, ἠθελημένες ἢ μή, ἐξεστόμισε.

Χριστίνα Νάκου

Ο ασυμβίβαστος ομολογητής

ΑΓΙΟΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ  Ο  ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

Ο  ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ  ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού

     Μια από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτή την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας τους αυτής. Δε θα ήταν υπερβολικό να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της, στη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.

Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια πολύ ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για την φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726-843). Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν εκτός από την ευσέβεια και κατά κόσμον παιδεία, την οποία ο ίδιος αργότερα την χρησιμοποίησε για την Εκκλησία. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας. 

Από μικρός αγαπούσε το Χριστό και λαχταρούσε να προσφέρει σε Αυτόν τη ζωή του. Έφηβος ακόμη, άφησε την καριέρα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου και αποσύρθηκε το 781 σε μοναστήρι στην Προύσα της Μ. Ασίας, όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του Πλάτων. Αυτός τον μύησε στην ορθόδοξη πνευματικότητα και τον ενέπνευσε να αφιερώσει τη ζωή του για την προάσπιση της αλήθεια και της αυθεντικότητας της Εκκλησίας. Το 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ταράσιο και το 794 ανέλαβε τη θέση του ηγουμένου της Μονής.

Δεν πρόλαβε να χαρεί την ηγουμενία του, διότι δύο χρόνια μετά ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο ΣΤ΄ (780-797) χώρισε τη σεμνή σύζυγό του Μαρία για χάρη μιας άλλης γυναίκας της Θεοδότης. Αφού έκλεισε σε μοναστήρι τη Μαρία, νυμφεύτηκε το ίδιο βράδυ κρυφά στα ανάκτορα τη Θεοδότη. Το μυστήριο τέλεσε ο ιερέας της Αγίας Σοφίας Ιωσήφ. Την επόμενη ημέρα έγινε η στέψη της ως βασίλισσα!

Η Θεοδότη ήταν εξαδέλφη του αγίου Θεοδώρου. Αυτό δεν τον εμπόδισε να ελέγξει την παρανομία του αυτοκράτορα και τη γελοιοποίηση του ιερού μυστηρίου του γάμου. Ζήτησε εξηγήσεις από τον πατριάρχη Ταράσιο γιατί δεν τιμώρησε τον ιερέα Ιωσήφ, και επειδή δεν πήρε επαρκείς εξηγήσεις διέκοψε το μνημόσυνό του. Οι κολακείες του αυτοκρατορικού ζεύγους δεν απέδωσαν και για τούτο άρχισαν οι διώξεις εναντίον του.  Εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη ως το 797, όπου ο Κωνσταντίνος εκθρονίστηκε και τυφλώθηκε από τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία (797-802). Το 798 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε ηγούμενος της περίφημης Μονής του Στουδίου. Ευτύχησε να έχει στην ηγουμενία του περισσότερους από χίλιους μοναχούς. Μετέβαλλε τη Μονή σε κέντρο κοινωνικής ευποιΐας και πνευματικής ακτινοβολίας. Μεταξύ των άλλων στη Μονή γινόταν και αντιγραφή αρχαίων κωδίκων. Τότε αντιγράφηκαν και έφτασαν ως εμάς τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

 Αλλά και πάλι το 808 αναγκάστηκε να έρθει σε σύγκρουση με τον πατριάρχη Νικηφόρο, ο οποίος αποκατέστησε τον Ιωσήφ, κατ’ απαίτηση του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ (86-815) και διότι θεώρησε την εκλογή του αντικανονική. Εξορίστηκε αυτή τη φορά στη Χάλκη και διαλύθηκε η περίφημη Μονή του Στουδίου και αναστάλθηκε το κολοσσιαίο πνευματικό της έργο.

Το 811 επέστρεψε από την εξορία, αλλά τέσσερα χρόνια μετά, το 815 ανέβηκε στο αυτοκρατορικό θρόνο ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος, ο οποίος εγκαινίασε τη δεύτερη  εικονομαχική περίοδο. Στις 25 Μαρτίου του 815, Κυριακή των Βαΐων, ο άγιος Θεόδωρος αψηφώντας το διάταγμα για την καθήλωση και καταστροφή των Ιερών Εικόνων, μαζί με ιερείς, μοναχούς και ευσεβείς λαϊκούς, πήραν τις Ιερές Εικόνες και τις περιέφεραν στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι για  μια κόμη φορά ο άγιος Θεόδωρος θα αντιμετωπίσει την αυθαιρεσία της εξουσίας και θα διωχθεί. Αφού τον συνέλαβαν, τον ξυλοκόπησαν άγρια, τον κακοποίησαν και τον έστειλαν για τρίτη φορά εξορία, αυτή τη φορά στη Σμύρνη. Τον φυλάκισαν στα υγρά και σκοτεινά υπόγεια του μητροπολιτικού μεγάρου της πόλεως, όπου τον μαστίγωναν ανηλεώς καθημερινά και του στερούσαν ακόμη και το ψωμί και το νερό!  Εκεί κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του.

Το 820 επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Β΄ του Τραυλού (820-829) ανακλήθηκε από την εξορία. Όμως το 824 ήρθε σε σύγκρουση με τον Μιχαήλ για τον παράνομο γάμο και αυτού του αυτοκράτορα. Για μια ακόμη φορά ακολουθούμενος από ορισμένους στουδίτες μοναχούς, αναγκάστηκε να φύγει και πάλι από την αγαπημένη του Μονή, για την οποία τόσο κοπίασε. Βαριά άρρωστος άφησε τα εγκόσμια την 11η Νοεμβρίου του 826, αφού ζήτησε από τους μοναχούς να του διαβάσουν τον 118ο Ψαλμό. Παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο σε ηλικία 67 ετών.

Παρ’ όλες τις διώξεις και τις εξορίες του έγραψε σπουδαιότατα θεολογικά έργα. Διακρίθηκε επίσης ως σπουδαίος ποιητής και υμνογράφος, ο οποίος συνέθεσε τους περισσότερους ύμνους του Τριωδίου.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ασυμβίβαστου χριστιανού με τον αμαρτωλό και πτωτικό κόσμο. Εκφράζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο το ασυμβίβαστο της Εκκλησίας με την αμαρτία και το αντιχριστιανικό πνεύμα. Αν και μοναχός προασπίστηκε τον ιερό θεσμό του γάμου, τον οποίο είχαν καταπατήσει οι ισχυροί της εποχής του. Προασπίσθηκε επίσης την αγία και αμώμητη πίστη της Ορθοδοξίας, η οποία είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Νομίζουμε ότι και η εποχή μας έχει ανάγκη αγίων και ομολογητών, σαν τον άγιο Θεόδωρο το Στουδίτη για να μπορέσουμε να βγούμε από το φοβερό πνευματικό τέλμα, στο οποίο έχουμε βυθισθεί!  

Πηγή: aktines

Εφαρμογή της Αποτειχίσεως, μια περίπτωση κατά τον ΣΤ΄ αιώνα

Τὸ πρόβλημα στὴν ἐποχὴ αὐτὴν τοῦ 6ου αἰῶνος ἦταν ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἴβα, ἐφ’ ὅσον ἐκατηγορεῖτο γιὰ νεστοριάζουσες θέσεις. «Οἱ δυτικοὶ ἐδέχοντο τὴν ἐπιστολὴν Ἴβα ὡς κανονικὴν καὶ τὰς θέσεις της ὡς ἔκφρασιν τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας, μὲ πρώτην συνέπειαν ὅτι ὑφίσταντο συνεχῶς μεγαλυτέραν ἐπίδρασιν τῶν ἰδεῶν τοῦ Θεοδώρου Μοψουεστίας (ὁ ὁποῖος εἶχε ἐκφράσει αἱρετικὲς ἰδέες). Οἱ δυτικοὶ ἔχουν ἀποβῆ θιασῶται τῶν τριῶν κεφαλαίων. Ἔτσι φέρουν διχόνοιαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν... Δὲν θέλουν νὰ τὸ παραδεχθοῦν ὅτι ἔχουν ἀποκλίνει ἀπὸ τῆς ὀρθῆς πίστεως» («Ἡ Πέμπτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος» τοῦ Μελετίου (Καλαμαρᾶ), μητροπ. Νικοπόλεως, Ἀθῆναι 1985, σελ. 107).

Ὁ Ἰουστινιανὸς ποὺ ὡς γνωστὸν ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν εἰρήνευση τῆς Ἐκκλησίας, ἀναλαμβάνει πρωτοβουλία γιὰ σύγκληση Συνόδου καὶ συγγράφει τὸν «Θεῖον Τύπον», τὸ περιεχόμενο τοῦ ὁποίου ἔγινε δεκτὸ ἀπὸ τὴν Ε΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Στὸν Θεῖον Τύπον, «περιγράφων τὴν κατάστασιν, ποὺ εἶχε ἐπικρατήσει εἰς τὴν Ἐκκλησίαν κατὰ τὸ διάστημα ἰσχύος τοῦ Ἑνωτικοῦ μεταξὺ Νεστοριανῶν (δύσεως) καὶ Εὐτυχιανῶν (ἀντιχαλκηδονίων ἀνατολῆς) ὁ Ἰουστιανινὸς λέγει (§ 6 καὶ 7): “Ἐπροκάλεσαν τόσας ταραχάς... σχίσματα καὶ διαιρέσεις, ὥστε ἔκαμαν τὰς Ἐκκλησίας νὰ μὴ ἔχουν καμμίαν κοινωνίαν μεταξύ των καὶ πράγματι κανεὶς τότε δὲν ἐφαντάζετο, λαϊκὸς μὲν ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κοινωνήσῃ, ἂν μετέβαιναν ἀπὸ τὴν μίαν πόλιν εἰς ἄλλην, καὶ κληρικὸς ὅτι, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν”.

(«Ἡ Πέμπτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος» τοῦ Μελετίου (Καλαμαρᾶ), μητροπ. Νικοπόλεως, Ἀθῆναι 1985, σελ. 107).

Αὐτὴ ἦταν ἡ στάση τῶν πιστῶν: μὴ κοινωνία (ἀποτείχιση) μὲ ἐκείνους ποὺ ἀποδέχονταν αἱρετίζουσες ἰδέες ἢ τάσεις, παρότι δὲν ὑπῆρχε ἀπόφαση Συνόδου γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα (καὶ ἀκριβῶς, γι’ αὐτὸ συνεκλήθη ἡ Ε΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος) καὶ παρότι, ἡ προσπάθεια τῆς καταδίκης τῶν Τριῶν Κεφαλαίων, εὕρισκε ἀπέναντί της ἰσχυρὰ καὶ σοβαρὰ ἐπιχειρήματα ὅπως τὰ κάτωθι:

Ἔλεγαν οἱ ὑποστηρίζοντες τὰ Τρία Κεφάλαια, ὅτι ἐὰν καταδικασθοῦν «α) Θὰ προκληθῆ σκάνδαλον μέγα εἰς πολλὰς συνειδήσεις, β) θὰ μειωθῆ τὸ κῦρος τῆς Δ΄  Συνόδου (σ.σ. ἐνν. τῆς Οἰκουμενικῆς, ἡ ὁποία τότε, δὲν τὰ εἶχε καταδικάσει), γ) εἶναι ἀνεπίτρεπτος ἡ ἀναθεώρησις Συνόδου, δ) δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀναθεματίζωνται οἱ κεκοιμημένοι» (στὸ ἴδιο, σελ. 110).

Στὸ παρακάτω τμῆμα ὁ Νικοπόλεως Μελέτιος (Καλαμαρᾶς) μᾶς ἐξηγεῖ γιατί δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τοὺς αἱρετίζοντες: Γιατί, παρότι ἐξωτερικὰ ἔχουν τὴν μορφὴν τῆς Ἐκκλησίας, ἐσωτερικὰ λείπει ἡ ἑνότητα τῆς Πίστεως, τοῦ Πνεύματος, καὶ ἄρα ἡ ἐξωτερικὴ ἑνότητα ἀποτελεῖ μία ἀπάτη, οἱ θεσμικοὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ψευδοποιμένες πού, χωρὶς τήν «Μία Πίστι» αἴρεται «ἀπὸ αὐτοὺς τὸ χάρισμα τῆς πνευματικῆς πατρότητος. Ἀντὶ ποιμένων ἀποβαίνουν λύκοι, κατατρώγοντες τὸ ποίμνιον».

Νά, πῶς ἀκριβῶς τὸ παρουσιάζει (σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς) ὁ Μελέτιος:

«Κατὰ ἀδιαμφισβήτητον ἐκκλησιαστικὴν ἀρχὴν ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι διοικητικῆς-θεσμικῆς μορφῆς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐν Πνεύματι μία· εἶναι ἑνωμένη ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. "Εἷς Κύριος· μία Πίστις· ἓν Βάπτισμᾳ· εἷς Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν". Ἡ ἑνότης αὐτὴ παρασαλεύεται μόνον ἀπὸ τὰς ἑτεροδοξίας. Ὁ ἑτέρως, παρ’  ὃ παρέλαβε, φρονῶν, παύει νὰ ἔχῃ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὰ τοῦτο κατὰ τὴν Ε΄ Σύνοδον (Πρᾶξ. Α΄ §3, 17) ὑπέρτατο χρέος τῶν ἱερέων, φυλάκων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ περιφρούρησις τῆς πίστεως. Ἡ ἔκπτωσις ἱερέων ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως μιαίνει τὰ ὑπ’  αὐτῶν τελούμενα μυστήρια καὶ αἴρει ἀπὸ αὐτοὺς τὸ χάρισμα τῆς πνευματικῆς πατρότητος. Ἀντὶ ποιμένων ἀποβαίνουν λύκοι, κατατρώγοντες τὸ ποίμνιόν τους (βλ. Πρᾶξ. ΣΤ΄ §15, 10 καὶ Πρᾶξ. Α΄ 3, 14).

Διὰ τοῦτο ὁ Ἰουστινιανὸς δηλοῖ (καὶ ἡ Σύνοδος ἐπικυρώνει τὴν "θέσιν" αὐτὴν (ἐν Πράξει Ζ΄ §16, 1-2), ὅτι οὐδέποτε θὰ ἀνεχθῆ νὰ λάβῃ τὴν θείαν κοινωνίαν ἀπὸ ἱερεῖς ὑπόπτους ἐπὶ αἱρέσει. Καὶ οἱ ὀρθόδοξοι καθ’  ὅλον τὸ διάστημα τοῦ ἀκακιανοῦ σχίσματος ἠρνήθηκαν νὰ κοινωνήσουν τῶν ἀχράντων μυστηρίων ἀπὸ χειρῶν ἁπλῶς ὑπόπτων. "Ἀκοινώνητοι διὰ τί μένομεν ἐπὶ τοσαῦτα (35) ἔτη;  Διὰ τί οὐ κοινωνοῦμεν;" (Α.C.O. 3, σελ. 72). "Ἱερεῖς καὶ πατέρες εἶναι μόνον οἱ τηροῦντες τὴν πίστιν ἀνόθευτον" (Πρᾶξ. A΄ §3, 14)» (στὸ ἴδιο, σελ. 104-106.

"Ἐγὼ ὁ πτωχὸς θὰ σᾶς δώσω ἕνα πεντόλιρο"!

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως
 

Ομιλία

Μητροπολίτου Φλωρίνης

π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΑΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΜΑΣ

«Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ, ἀγαπητοί μου, στὸ μάταιο αὐτὸ κόσμο βρῆκα

ἕνα μυστικὸ βουνό, καὶ σᾶς προσκαλῶ ὅλους, νὰ ᾿ρθῆτε σ᾿ αὐτὸ μὲ τὰ τσαπιὰ καὶ τὶς ἀξίνες σας νὰ σκάψετε. Σᾶς ὑπόσχομαι, ὅτι θὰ βρῆτε θησαυρὸ μεγάλο. Ποιός εἶνε αὐτὸς ὁ θησαυρός; Ποιό εἶνε τὸ μυστικὸ βουνό, μὲ τὰ κοιτάσματα χρυσοῦ; Εἶνε ἕνα μικρὸ βιβλίο. Εἶνε ἡ ἁγία Γραφή. Αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶνε γεμᾶτο χρυσάφι. Ἀπ᾿ αὐτὸ θὰ πάρω γιὰ νὰ σᾶς δώσω ἕνα χρυσὸ νόμισμα. Ἐγὼ ὁ πτωχὸς θὰ σᾶς δώσω ἕνα πεντόλιρο. Ἂν τὸ κρατήσετε στὰ χέρια σας, ἂν τὸ βάλετε στὰ σπίτια σας, ἂν τὸ θέσετε σὲ κίνησι, ἂν τὸ ἐξαργυρώσετε, ἂν δηλαδὴ τὸ ἐφαρμόσετε, σᾶς λέγω, ὅτι καὶ ὁ πιὸ φτωχὸς θὰ γίνῃ πλούσιος. ―Μὰ ποιό εἶνε αὐτὸ τὸ πεντόλιρο; Εἶνε τὰ λόγια αὐτά, ποὺ ἀκούσαμε σήμερα· «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3,16). Αὐτὸ τὸ ῥητό, ἀγαπητοί μου, εἶνε ὠκεανὸς ἀπὸ θεῖα καὶ οὐράνια νοήματα. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ κάνετε λίγη ὑπομονὴ γιὰ νὰ ἀκούσετε μία ἀνάλυσί του.

* * *

 Τὸ ἐπαναλαμβάνω· «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων