Το επικίνδυνο μονοπάτι των μεταρρυθμιστών

Μὲ τὸ παρὸν κείμενο, ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος, μᾶς παρουσιάζει τὸ κατάντημα τῶν μετα-πατερικῶν θεολόγων, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ τὸν π. Βασίλειο Θερμό.

Μᾶς πληροφορεῖ, ἀκόμα, ὅτι ὁ π. Βασίλειος ἔχει συντάξει «μιά ἐπαινετική βιβλιοκρισία γιά μιά καινούργια(!) λειτουργία πού προτείνει ὁ κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς» στὴν ὁποία λειτουργία (ἐκτὸς τῶν ἄλλων) «ὑποτιμᾶ τήν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου!».

Τὴν ἰδέα αὐτή, μιᾶς νέας λειτουργίας, τὴν βρίσκει θαυμάσια ὁ π. Βασίλειος, ἀφοῦ ἡ ὑλοποίηση μιᾶς τέτοιας προτάσεως θὰ φέρει «“ἀνανέωση” τῆς Λατρείας» πού ἔτσι ἀνανεωμένη μὲ ἕνα μεταπατερικὸ γιανναρικὸ ὕφος καὶ ἦθος «θά διαπνέεται ἀπό ἕνα “ἀέρα φρεσκάδας”, ὅπου οἱ ἀνανεωτές χωρίς σεβασμό σέ κανόνες καί ἱστορία θά ἐνεργοῦν “ὁρμητικά καί ἐνθουσιωδῶς”, καί θά διακατέχονται ἀπό μιά “λαχτάρα γιά νά ἀναζωπυρωθῆ ἡ λατρευτική συνείδηση”»!

Καὶ συμπεραίνει ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος γι’ αὐτὴ τὴν μεταπατερικὴ καρικατούρα (στὴν ἐπεξεργασία καὶ βελτίωση τῆς ὁποίας) οἱ μεταπατερικοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι προσβλέπουν:

«Πρόκειται γιά τήν ἰδέα ἑνός ἀνοσίου πειραματισμοῦ, χωρίς αἴσθηση τῆς ἀξίας πού ἔχει ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων, χωρίς συνείδηση τοῦ περιεχομένου καί τοῦ νοήματος τῆς Θ. Λειτουργίας, χωρίς τήν παραμικρή ὑποψία γιά τά τελούμενα Φρικτά Μυστήρια καί χωρίς σεβασμό στήν εὐσέβεια καί τή θέση τῶν προσευχομένων πιστῶν». Τὸ πόνημα τοῦ Γιανναρᾶ, εἶναι ἕνας «ἀσεβές, ἄκομψο καί εὐσεβιστικό ἐγχείρημα. Γενικῶς τό περιεχόμενο τῆς “λειτουργίας” τοῦ κ. Γ. ἔχει σχέση μέ τόν παρωχημένο ὑπαρξισμό, τήν θεολογία τῶν Παρισίων καί τήν ἐπιλεκτική χρήση τῶν ἁγίων Πατέρων». 

Στὸ τέλος, ὁ π. Ἰωάννης, παρουσιάζει «κάποια στοιχεῖα τοῦ θλιβεροῦ πονήματος» τοῦ κ. Γιανναρᾶ  γιά νά δείξει «σέ πόσο εὐτελῆ ἀποτελέσματα ὁδηγεῖ αὐτή ἡ ἀτομοκεντρική θεώρηση τῆς Θ. Λατρείας».

Δημοσιεύουμε τὸ κριτικὸ αὐτὸ κείμενο τοῦ π. Ἰωάννη μὲ τὴν παρατήρηση. Τί καλά, π. Ἰωάννη, ἂν δείχνατε τὴν ἴδια ἁγιοπατερικὴ εὐαισθησία καὶ στὴν Εἰσήγησή σας στὴν Ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς περὶ ἀποτειχίσεως! Ἀλλὰ δυστυχῶς, οἱ κληρικοὶ τῆς Συνάξεως τῆς Γατζέας ἐπαναλαμβάνουν σὲ ὅλους τοὺς τόνους τό, «παρελθέτω ἀφ’ ἡμῶν τὸ ποτήριον τοῦτο» τῆς Διακοπῆς τῆς κοινωνίας μετὰ τῶν μετα-πατερικῶν Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν ‒τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν‒ διαστρέφοντας τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως, τὴν ὁποία σὲ ἄλλα θέματα ‒ὅπως τὸ παρόν‒ τὴν ὑποστηρίζουν εὐθαρσῶς!

Ἴσως, γιατὶ ὁ π. Βασίλειος Θερμὸς δὲν ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ ἐπιβάλλει κυρώσεις, ὅπως οἱ Οἰκουμενιστὲς Μητροπολίτες, ὡς ἐξαρτήματα τοῦ Φαναρίου!

Οἱ παραστάσεις μᾶς τέλειωσαν!

Ποτέ πάλι στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ...

ἤ ... τό ἐπικίνδυνο μονοπάτι τῶν μεταρρυθμιστῶν

τῆς Θ. Λατρείας.

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

Πηγή: "orthros"

Ὅσοι συχνάζουμε στήν ἐκκλησία μιμούμενοι τό κατά δύναμιν ὅλες τίς γενεές τῶν πρό ἡμῶν χριστιανῶν, πολιτευόμαστε «προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων [καί τῶν ἁγίων Πατέρων] καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς» (Πράξ. β΄, 42). Εἴμαστε δοσμένοι, ἀφοσιωμένοι («προσκαρτεροῦντες») ὄχι σέ ὁποιεσδήποτε προσευχές, ἀλλά στίς προσευχές, στή λατρεία πού μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Γράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: «Οἱ ἅγιοι πού τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἔρχονται ἀπό γενιά σέ γενιά  μετά τούς προηγουμένους ἁγίους, προσκολλῶνται σ΄ αὐτούς καί ὅμοια μ΄ αὐτούς ἐλλάμπονται, λαμβάνοντας κατά μέθεξιν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι γίνονται σάν μιά χρυσῆ ἁλυσίδα.  Καθένας τους εἶναι ἕνας κρῖκος καί καθένας χωριστά μέ τόν προηγούμενό του συνδέεται μέ τήν πίστη, τά ἔργα καί τήν ἀγάπη, ὥστε νά ἀποτελοῦν μία σειρά  ἑνωμένη μέ τόν ἕνα Θεό πού δέν μπορεῖ εὔκολα νά σπάσει»[1].

Αὐτή εἶναι ἡ ζωή ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων. Λατρεύουμε τόν Χριστό μας, τιμοῦμε τήν Παναγία  καί τούς ἁγίους μας, ὅπως οἱ σαρκικοί καί οἱ πνευματικοί  Πατέρες μας.  Μιά ἀδιάσπαστη συνέχεια Χριστιανῶν, μιά χρυσῆ ἁλυσίδα Πατέρων, μία λατρεία παραδιδομένη ἀπό γενεά σέ γενεά σεβαστή ἀπό ὅλους.

Ἔτσι ἦσαν γιά ὅλους τά πράγματα μέχρι πρίν 50 περίπου χρόνια, ὅταν κάποιοι θεολόγοι καί κληρικοί ἀμφισβήτησαν αὐτή τή συνέχεια καί ἀποφάσισαν νά ἀρχίσουν τίς «διορθώσεις», δηλ. ἐμβαλωματικές, κακάσχημες καί κακότροπες παρεμβάσεις στό σῶμα τῆς Θείας Λατρείας.  Ἄρχισαν μέ τήν προσπάθεια καταργήσεως τῶν μυστικῶν εὐχῶν τῆς θείας

Ιερός Χρυσόστομος: Να ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ τον ΕΛΕΓΧΟ των ελάχιστων, αλλά και να ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ!

«Γιατὶ εἶδα», λέγει, «ἕναν ἄνθρωπο ποὺ φαντάστηκε τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι σοφός, μεγαλύτερη ὅμως ἐλπίδα γιὰ διόρθωση ἔχει ὁ ἀνόητος παρὰ αὐτός». Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος λέγει· «μὴ θεωρεῖτε τοὺς ἑαυτούς σας σοφούς». Γιατί, κι ἂν ἀκόμα εἶσαι ἄπειρες φορὲς σοφὸς καὶ βλέπεις ἀμέσως τὰ σωστά, εἶσαι ὅμως ἄνθρωπος κι ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ σύμβουλο.

Εἶδον γάρ, φησίν, ἄνθρωπον δοκοῦντα σοφὸν εἶναι παρ' ἑαυτῷ, ἐλπίδα δὲ ἔχει μᾶλλον ὁ ἄφρων αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ Παῦλος λέγει, Μὴ γίνεσθε φρόνιμοι παρ' ἑαυτοῖς. Κἂν γὰρ μυριάκις εἶ σοφὸς, καὶ τὰ δέοντα συνορῶν, ἀλλ' ἄνθρωπος εἶ, καὶ χρείαν ἔχεις συμβούλου.

Εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑποφέρει τοὺς ἐλέγχους, εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ νὰ μπορεῖ νὰ ἐλέγχει· αὐτὸ εἶναι ἀπόδειξη πολὺ μεγάλης φροντίδας...

Μέγα ἀγαθὸν ἐλέγχους δύνασθαι φέρειν, μέγα ἀγαθὸν δύνασθαι ἐλέγχειν· τοῦτο κηδεμονίας μεγίστης.

Πές μου, βλέπεις τὸν ἀδελφό σου νὰ πέφτει στὸ γκρεμό, νὰ ἔχει παραμελήσει τὴ ζωή του, νὰ μὴ βλέπει τὸ σωστό, καὶ δὲν ἁπλώνεις τὸ χέρι σου γιὰ βοήθεια; Δὲν τὸν σηκώνεις ἀπὸ κάτω; Δὲν τὸν κατηγορεῖς καὶ δὲν τὸν ἐλέγχεις; ἀλλὰ προτιμᾶς ἀπὸ τὴ σωτηρία του νὰ μὴ συγκρουσθεῖς μαζί του καὶ νὰ μὴ φανεῖς ἐνοχλητικός; Καὶ ποία συγγνώμη θὰ ἔχεις ἀπὸ τὸ Θεό; Ποιά ἀπολογία;

Ὁρᾷς τὸν ἀδελφόν, εἰπέ μοι, κατὰ κρημνοῦ φερόμενον, ἠμελημένον ἔχοντα βίον, οὐ συνορῶντα τὸ δέον, καὶ οὐκ ὀρέγεις χεῖρα, οὐκ ἀνιστᾷς ἐκ τοῦ πτώματος; οὐκ ἐγκαλεῖς, καὶ ἐλέγχεις; ἀλλὰ τὸ μὴ προσκροῦσαι αὐτῷ καὶ φανῆναι ἐπαχθὴς προτιμᾷς τῆς ἐκείνου σωτηρίας; Καὶ ποίαν ἕξεις συγγνώμην παρὰ τοῦ Θεοῦ; τίνα ἀπολογίαν;

Αὐτὸ ἀνέτρεψε τα πάντα, αὐτὸ τάραξε τὴ ζωή μας, γιατὶ δὲν ὑπομένουμε μὲ γενναιότητα τοὺς ἐλέγχους, οὔτε θέλουμε νὰ ἐλέγχουμε ἄλλους. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν καὶ ὅταν ἐλέγχουμε γινόμαστε ἐνοχλητικοί, ἐπειδὴ ἐξαγριωνόμαστε ὅταν μᾶς ἐλέγχουν. Γιατί, ἂν γνώριζε ὁ ἀδελφὸς ὅτι ἂν σὲ ἐλέγξει θὰ τὸν ἐπαινοῦσες, καὶ αὐτὸς ὅταν ἐλέγχεται θὰ ἀνταπέδιδε τὴν ἴδια τιμή.

Τοῦτο πάντα ἀνέτρεψε, τοῦτο τὸν βίον ἡμῶν συνέχεεν, ὅτι οὔτε ἐλεγχόμενοι φέρομεν γενναίως, οὔτε ἑτέρους ἐλέγχειν βουλόμεθα· διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ἐπαχθεῖς ἐσμεν ἐλέγχοντες, ἐπειδὴ ἐκθηριούμεθα ἐλεγχόμενοι. Εἰ γὰρ ᾔδει ὁ ἀδελφὸς, ὅτι ἐλέγξας σε ἐπῃνεῖτο παρὰ σοῦ, καὶ αὐτὸς ἐλεγχόμενος τὴν αὐτὴν ἀμοιβὴν ἀπέδωκεν ἄν.

2. Θέλεις νὰ μάθεις πώς, καὶ ἂν ἀκόμη εἶσαι πάρα πολὺ συνετὸς καὶ ὑπερβολικὰ καταρτισμένος, καὶ ἂν ἀκόμη ἔχεις φθάσει στὴν ὑψηλότερη κορυφὴ τῆς ἀρετῆς ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ σύμβουλο, ποὺ νὰ σὲ διορθώνει καὶ νὰ σὲ ἐλέγχει; Ἄκουσε μιὰ παλαιὰ ἱστορία. Τίποτε δὲν ἦταν ἴσο μὲ τὸν Μωϋσῆ. Γιατὶ λέγει, «ἐκεῖνος ἦταν ὁ πιὸ πράος ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους» καὶ φίλος μὲ τὸ Θεό καὶ γεμᾶτος πνευματικὴ σύνεση.

βʹ. Βούλει μαθεῖν ὅτι κἂν σφόδρα συνετὸς ᾖς, κἂν σφόδρα ἀπηρτισμένος, κἂν πρὸς αὐτὴν τὴν ἄκραν κορυφὴν ἔλθῃς τῆς ἀρετῆς, χρείαν ἔχεις συμβούλου, καὶ διορθοῦντος καὶ ἐλέγχοντος; Ἄκουσον ἱστορίαν παλαιάν. Οὐδὲν Μωϋσέως ἦν ἴσον. Καὶ γὰρ πραότατος, φησίν, ἦν πάντων ἀνθρώπων ἐκεῖνος, καὶ τῷ Θεῷ φίλος, ...καὶ τῆς πνευματικῆς πλήρης ἦν συνέσεως.

Ἀλλ’ ὅμως ὁ σοφός, ὁ δυνατὸς στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα, ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ δὲν κατάλαβε ἕνα πρᾶγμα εὐκολονόητο σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ ὁ πεθερός του, ἄνθρωπος βάρβαρος, καὶ ἀσήμαντος, τὸ κατάλαβε καὶ τὸ ἔφερε στὴ μέση· ἐκεῖνος ὅμως δὲν τὸ βρῆκε. Ποιό λοιπὸν εἶναι αὐτό; Ἀκοῦστε, γιὰ νὰ μάθετε πὼς ὁ καθενας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ σύμβουλο, ἔστω κι ἂν γίνει Μωϋσῆς, καὶ πὼς αὐτὰ ποὺ ξεφεύγουν ἀπὸ τοὺς μεγάλους καὶ σπουδαίους ἀνθρώπους, δὲν ξεφεύγουν πολλὲς φορὲς τοὺς μικροὺς καὶ ἀσήμαντους.

Ἀλλ' ὅμως ὁ σοφός, ὁ δυνατὸς ἐν λόγῳ καὶ ἔργῳ, ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ, ...οὐ συνεῖδε πρᾶγμα πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων εὐσύνοπτον· ἀλλ' ὁ μὲν κηδεστὴς αὐτοῦ, βάρβαρος ἄνθρωπος καὶ εὐτελής, συνεῖδεν αὐτό, καὶ εἰς μέσον ἤγαγεν· ἐκεῖνος δὲ αὐτὸ οὐχ εὗρε. Τί οὖν ἐστι τοῦτο; Ἀκούσατε, ἵνα μάθητε, ὅτι ἕκαστος συμβούλου δεῖται, κἂν κατὰ Μωϋσέα γένηται, καὶ ὅτι τὰ τοὺς μεγάλους λανθάνοντα καὶ θαυμαστοὺς τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς μικροὺς καὶ εὐτελεῖς πολλάκις οὐκ ἔλαθεν.

Ὅταν λοιπὸν ὁ Μωϋσῆς βγῆκε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ βρισκόταν στὴν ἔρημα, στάθηκε κοντά του ὅλος ὁ λαός, ἑξακόσιες χιλιάδες, καὶ διέλυσε τὶς κατηγορίες (σ.σ. ἀπέδιδε τὸ δίκαιο) σὲ ὅλους τοὺς ἀντιδίκους. Ὅταν λοιπὸν τὸν εἶδε νὰ κάμνει αὐτὸ ὁ πεθερός του Ἰοθώρ, ἐκεῖνος ὁ βάρβαρος, ὁ ἀσεβής, ὁ ἀνόητος, ὅταν τὸν εἶδε νὰ μὴν ἐνεργεῖ ὅπως πρέπει, διόρθωσε τὸ Μωϋσῆ, τὸ σοφὸ καὶ συνετὸ καὶ φίλο τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀφοῦ τοῦ εἶπε, «γιατί αὐτοὶ στέκονται μπροστά σου;» καὶ ἔμαθε τὴν αἰτία, λέγει· «δὲν τὸ ἔκαμες σωστὰ αὐτό».

Ἐπειδὴ γὰρ ἐξῆλθεν ὁ Μωϋσῆς ἐξ Αἰγύπτου, καὶ ἦν ἐν τῇ ἐρήμῳ, εἱστήκει πλησίον αὐτοῦ ὁ λαὸς ἅπας, ἑξακόσιαι χιλιάδες, καὶ πᾶσι διέλυσε τὰ ἐγκλήματα τοῖς πρὸς ἀλλήλους ἀμφισβητοῦσιν. Ἰδὼν τοίνυν αὐτὸν ὁ κηδεστὴς τοῦτο ποιοῦντα ὁ Ἰοθώρ, ...ἐκεῖνος ὁ βάρβαρος, ὁ ἀσεβής, ὁ ἀνόητος, ἰδὼν οὐ δεόντως αὐτὸν ποιοῦντα, διώρθωσε τὸν Μωϋσέα, τὸν σοφὸν καὶ συνετὸν καὶ τοῦ Θεοῦ φίλον. Καὶ εἰπὼν πρὸς αὐτόν, Τί οὗτοι ἑστήκασιν ἐνώπιόν σου; καὶ μαθὼν τὴν αἰτίαν λέγει· Οὐκ ὀρθῶς σὺ τοῦτο ἐποίησας, φησί.

Ἡ συμβουλὴ ἔγινε μαζὶ μὲ ἐπιτίμηση. Καὶ οὔτε ἐξαγριώθηκε ἐκεῖνος, ἀλλὰ ἀνεχόταν ὁ σοφός, ὁ συνετὸς καὶ ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ, μολονότι διοικοῦσε τόσες πολλὲς μυριάδες. Γιατὶ οὔτε αὐτὸ εἶναι μικρό, τὸ νὰ διδάσκεται κανεὶς ἀπὸ βάρβαρο καὶ ἀμόρφωτο. Καὶ οὔτε τὰ θαύματα ποὺ ἔκαμε, οὔτε τὸ ὅτι τὸν διόρθωσε μπροστὰ στοὺς ὑπηκόους του τὸν ἔκαμε νὰ κοκκινήσει ἀπὸ ντροπή, ἀλλά, ἀφοῦ κατάλαβε ὅτι, παρ’ ὅλο ποὺ ἔχει κάνει θαύματα, ἔχει ὅμως ἀνθρώπινη φύση, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας πολλὲς φορὲς κάνει πολλὰ λάθη, δέχθηκε μὲ ἀνοχὴ τὴ συμβουλή.

Μετ' ἐπιτιμήσεως ἡ συμβουλή· καὶ οὔτε οὕτως ἠγρίανεν ἐκεῖνος, ἀλλ' ἠνείχετο ὁ σοφός, ὁ συνετὸς καὶ τοῦ Θεοῦ φίλος, τοσαύταις ἐφεστηκὼς μυριάσιν. Οὐδὲ γὰρ τοῦτο μικρόν, τὸ παρὰ τοῦ βαρβάρου καὶ ἰδιώτου παιδεύεσθαι. Καὶ οὔτε τὰ θαύματα, ἅπερ εἰργάσατο, οὔτε τὸ μέγεθος τῆς ἀρχῆς αὐτὸν ἐπῆρεν, οὔτε τὸ παρόντων τῶν ὑπηκόων διορθοῦσθαι, ἐρυθριάσαι ἐποίησεν· ἀλλ' ἐννοήσας ὅτι εἰ καὶ μεγάλα αὐτῷ εἴργασται σημεῖα, ἀλλ' ὅμως ἀνθρωπίνης φύσεως μετέχει, ἣν πολλὰ λανθάνει πολλάκις, μετ' ἐπιεικείας ἐδέξατο τὴν συμβουλήν.

Πολλοὶ ὅμως, πολλὲς φορές, γιὰ να μὴ φανοῦν πὼς χρειάζονται τὴ συμβουλὴ τῶν ἄλλων προτιμοῦν νὰ χάσουν τὴν ὠφέλεια ἀπὸ τὴ συμβουλή, παρὰ νὰ δεχθοῦν τὴν παραίνεση καὶ νὰ διορθώσουν τὸ σφάλμα τους· ἢ καλύτερα, προτίμησαν νὰ ἀγνοοῦν παρὰ νὰ μάθουν, μὴ γνωρίζοντας πὼς δὲν εἶναι ἄξιο κατηγορίας τὸ νὰ μάθουν, ἀλλὰ τὸ νὰ ἀγνοοῦν εἶναι ἄξιο κατηγορίας· ὄχι τὸ νὰ νὰ διδάσκονται, ἀλλὰ τὸ νὰ βρίσκονται στὴν ἀμαθεια· ὄχι τὸ νὰ ἐλέγχονται, ἀλλὰ τὸ νὰ σφάλλουν ἀδιόρθωτα.

Πολλοὶ δὲ πολλάκις ὑπὲρ τοῦ μὴ φανῆναι δεόμενοι συμβουλῆς τῆς παρ' ἑτέρων, εἵλοντο προδοῦναι τὴν ὠφέλειαν τὴν ἀπὸ τῆς γνώμης, ἢ δεξάμενοι τὴν παραίνεσιν διορθῶσαι τὸ ἁμάρτημα· μᾶλλον ἀγνοεῖν ἢ μαθεῖν κατεδέξαντο, οὐκ εἰδότες ὅτι οὐ τὸ μαθεῖν ἔγκλημα, ἀλλὰ τὸ ἀγνοεῖν κατηγορία· οὐ τὸ διδάσκεσθαι, ἀλλὰ τὸ ἐν ἀμαθείᾳ εἶναι· οὐ τὸ ἐλέγχεσθαι, ἀλλὰ τὸ ἁμαρτάνειν ἀδιόρθωτα.

Ἐμεῖς βέβαια ἂν δοῦμε ἕναν ἄνθρωπο παρόντα, ὅταν μᾶς ἐλέγχουν καὶ μᾶς διορθώνουν, ζαλιζόμαστε, ταραζόμαστε, νομίζουμε πὼς ἔχουμε χάσει ὅλη τὴ ζωή μας. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἔκανε ἔτσι, ἀλλὰ παρ’ ὅλο ποὺ ἔβλεπε τόσες χιλιάδες παροῦσες, δὲν κοκκίνησε ἀπὸ ντροπή, ἀλλὰ κηρύττει σὲ ὅλους κάθε μέρα μὲ τὰ συγγράμματά του πὼς αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος δὲν κατάλαβε, τὸ κατάλαβε ὁ πεθερός του. Γιὰ ποιό λόγο τὸ ἔκανε αὐτὸ καὶ παρέδωσε τὸ γεγονὸς στὴ μνήμη ὅλων; Γιὰ νὰ μᾶς πείσει νὰ μὴν ἔχουμε ποτὲ μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἔστω κι ἂν εἴμαστε πιὸ σοφοὶ ἀπ’ ὅλους, οὔτε νὰ περιφρονοῦμε τὶς συμβουλὲς ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἔστω κι ἂν εἶναι πιὸ ἀσήμαντοι ἀπ’ ὅλους.

Ἡμεῖς δὲ, ἐὰν ἄνθρωπον ἴδωμεν παρόντα ἐλεγχομένων ἡμῶν καὶ διορθουμένων, ἰλιγγιῶμεν, ἐξιστάμεθα, νομίζομεν τῆς ζωῆς ἐκπεπτωκέναι πάσης. Ἀλλ' οὐκ ἐκεῖνος· ἀλλ' ὁρῶν τοσαύτας χιλιάδας παρούσας οὐκ ἠρυθρίασε, ...ἀλλὰ κηρύττει πᾶσι καθ' ἑκάστην ἡμέραν διὰ τῶν γραμμάτων, ὅτι ὅπερ αὐτὸς οὐ συνεῖδε, τοῦτο ὁ κηδεστὴς συνεῖδε. Τίνος οὖν ἕνεκεν τοῦτο ἐποίησε, καὶ μνήμῃ παρέδωκε τὸ γεγενημένον; Ἵνα ἡμᾶς πείσῃ μηδέποτε ἐφ' ἑαυτοῖς μέγα φρονεῖν, κἂν ἁπάντων ὦμεν σοφώτεροι, μηδὲ ἀτιμάζειν τὰς παρ' ἑτέρων συμβουλίας, κἂν ἁπάντων ὦσιν εὐτελέστεροι.

Ἂν λοιπὸν κάποιος σὲ συμβουλεύει κάτι ἀπὸ τὰ πρέποντα, ἔστω κι ἂν εἶναι δοῦλος, δέξου τὴν παραίνεση· ἂν ὅμως συμβουλέψει κάτι ἀπὸ τὰ ὀλέθρια, ἔστω κι ἂν κατέχει πάρα πολὺ μεγάλο ἀξίωμα, ἀπόρριψε τὴ γνώμη του. Γιατὶ δὲν πρέπει νὰ προσέχουμε τὴν ποιότητα τῶν προσώπων ποὺ συμβουλεύουν, ἀλλὰ νὰ προσέχουμε παντοῦ τὴν ἴδια τὴν φύση τῆς συμβουλῆς.

Ἂν μὲν γάρ τι τῶν δεόντων συμβουλεύσῃ τις, κἂν οἰκέτης ᾖ, δέξαι τὴν παραίνεσιν· ἂν δέ τι τῶν ὀλεθρίων, κἂν ἐν ἀξιώματι τυγχάνῃ μεγίστῳ, παράπεμψαι τὴν γνώμην· οὐ γὰρ τῇ ποιότητι τῶν προσώπων τῶν συμβουλευόντων, ἀλλ' αὐτῇ τῆς συμβουλῆς τῇ φύσει προσέχειν δεῖ πανταχοῦ.

Δυνητική ή υποχρεωτική η ομολογία του νεομάρτυρα Μιχαήλ;

ΑΡΤΟΠΟΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ

(Μιχαήλ νεομάρτυς - 10 Μαρτίου)

AΠΟ ΒΙΒΛΙΟ:
ΑΓΙΟΙ «ΑΠ΄ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ»
ΜΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

 

Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, ὑπάρχει στή Στερεά Ἑλλάδα μιά περιοχή, στό νομό Εὐρυτανίας, πού ὀνομάζεται Ἄγραφα. Οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς αὐτῆς διακρίνονταν γιά τή γενναιότητα ἀλλά καί τήν εὐσέβειά τους. Ἐξωκκλήσια καί μοναστήρια, κτισμένα στίς κορφές, μαρτυροῦν γιά τήν εὐσέβειά τους. Ὁ τόπος τους ὑπῆρξε τό κρησφύγετο ἁρματολῶν καί κλεφτῶν, πού ἔπαιξαν σπουδαῖο ρόλο στήν ἐπανάστασι τοῦ 1821.

***

     Σ’ ἕνα ἀπ΄ τά εὐλογημένα χωριά τῶν Ἀγράφων, τή Γρανίτσα, στά χρόνια τῆς τουρκοκρατίας γεννήθηκε ἕνας ἥρωας τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, ἕνας μάρτυρας, ὁ Μιχαήλ Μαυρουδής, ὁ ὁποῖος μαρτύρησε στή Θεσσαλο νίκη τό 1544 καί στίς 10 Μαρτίου γιορτάζεται ἡ ἱερή του μνήμη. Σ΄ αὐτόν τόν μάρτυρα θ' ἀφιερώσουμε τή μικρή αὐτή ὁμιλία.

       Οἱ γονεῖς τοῦ μάρτυρος ὠνομάζονταν Δημήτριος καί Σωτήρα. Ἦταν ἄνθρωποι εὐσεβεῖς καί εἶχαν ἱερή συν ήθεια νά ἐκκλησιάζωνται τακτικά καί νά παρακολου θοῦν ὅλες τίς ἱερές ἀκολουθίες. Ἀπό τέτοιους γονεῖς ἀνατρεφόταν ὁ μικρός Μιχαήλ. Μέσ΄ στήν καρδιά του φύτεψαν οἱ γονεῖς του τό φόβο τοῦ Θεοῦ, κι ὁ μικρός Μιχαήλ διακρινόταν γιά τήν εὐσέβειά του. Ὕστερα ἀπό λίγο καιρό, ὁ πατέρας του πέθανε καί ἀναπαύθηκε στίς αἰώνιες μονές. Ἡ χήρα μητέρα του τόν πρόσεχε τώρα ἰδιαίτερα καί τόν συμβούλευε νά μένη πάντα πιστός καί ἀφωσιωμένος στό Χριστό. Ὅταν δέ ὁ Μιχαήλ ἔφτασε σέ νόμιμη ἡλικία, μέ τήν προτροπή τῆς μητέρας του τέλεσε τούς γάμους του μέ εὐσεβῆ παρθένο.

      Λόγω τῆς φτώχειας, πού δέρνει τήν ὀρεινή καί δυσ πρόσιτη αὐτή περιοχή, οἱ κάτοικοι φεύγουν καί πηγαί νουν σέ διάφορες μεγάλες πόλεις καί κάνουν διάφορες ἐργασίες γιά νά ζήσουν. Κι ὁ Μιχαήλ ἔφυγε ἀπό τή Γρανίτσα καί ἦρθε στή μεγάλη πόλι τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐκεῖ ἔπιασε δουλειά. Ἔγινε ἀρτοποιός. Καθόταν στό ἐργαστήριο καί πουλοῦσε ψωμιά, κι ἀπό τήν ἐργασία αὐτή ἐξοικονομοῦσε τά ἀπαραίτητα γιά τή ζωή. Ἀπό τά λίγα πού κέρδιζε ἔδινε στούς φτωχούς. Σύχναζε στίς ἱερές ἀκολουθίες καί ὅπου μάθαινε νά γίνεται κήρυγμα ἔτρεχε καί μέ μεγάλη προθυμία ἄκουγε τά λόγια τοῦ Θεοῦ καί εὐφραινόταν πνευματικά.

       Μιά μέρα στό ἐργαστήριο ἦρθε ἕνα τουρκόπουλο καί ζητοῦσε ν΄ ἀγοράση ψωμί. Ὁ Μιχαήλ ἄνοιξε μέ τό παιδί συζήτησι θρησκευτική. Τό ρωτοῦσε, ποῦ πηγαίνει, τί πι στεύει καί ἄν ἐννοῆ αὐτό πού πιστεύει. Ἀλλά τήν ὥρα ἐκείνη ἔτυχε νά περνάη ἕνας δάσκαλος τῆς ὀθωμανικῆς θρησκείας. Ὁ μικρός πλησίασε τό δάσκαλο αὐτό καί τοῦ λέει:

–Ἀκοῦς, δάσκαλε, τί μοῦ λέει αὐτός ὁ ἄπιστος; Ὁ δάσκαλος, γεμάτος θυμό, στράφηκε πρός τόν Μιχαήλ καί τοῦ εἶπε:

–Τί εἶνε αὐτά πού λές στό παιδί, ἄπιστε ἄν θρωπε, καί βλαστημᾶς τήν πίστι μας πού εἶνε ἔνδοξη καί πολύτιμη; Ὁ ἀρτοποιός Μιχαήλ δέν φοβήθηκε καθόλου ἀπό τήν ὀργή τοῦ Τούρκου δασκάλου, ἀλλά μέ θάρρος πολύ τοῦ ἀπαντᾶ:

–Ἐγώ εἶμαι πιστός καί εὐσεβής μέ τή χάρι τοῦ Χριστοῦ, πού εἶνε ὁ ἀληθινός Θεός. Γνωρίζω τί λέγω καί τί πιστεύω καί εἶμαι ἕτοιμος νά πεθάνω ὁμολο γώντας τήν πίστι μου. Ἀλλά σεῖς οἱ Τοῦρκοι εἶστε δυστυχισμένοι, διότι οὔτε τί λέτε γνωρίζετε οὔτε τί πι στεύετε.

       Τά λόγια αὐτά πού εἶπε τότε ὁ Μιχαήλ τά ἄκουσαν καί ἄλλοι

Ομιλία Ν. Χειλαδάκη: «ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ»

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και η παύση του Μνημοσύνου, Νικολάου Πανταζή

Διαβολική Αποσιώπηση και Παραποίηση του Βίου του Μεγάλου Πατρός και Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Φωστήρ Παμφαέστατε Ορθοδοξίας, Αληθείας Φάρε και Φωταγωγέ, Βακτηρία και Βάσις Εκκλησίας, Σοφώτατε Διδάσκαλε, Καθοδηγέ. Κλέος, Καλλονή των Μοναστών, Θεολόγων Θούριος, Χρυσούς Κανών, Υπέρμαχε, Παλαίμαχε, Πολέμαρχε, Πολύμαχε, Ηρωικέ, Θριαμβικέ, Τροπαιοφόρε, Νικηφόρε, Πνευματοφόρε, Ακτιστοφωτοφόρε, Χαριτόβρυτε, ΤΡΙΑΔΟΦΟΡΕ! Δεν είναι μικρό πράγμα και καθόλου τυχαίο, να σε τοποθετεί η Αγία μας Εκκλησία, τη δεύτερη χωρίς άλλος δεύτερος δίπλα σου να υπάρχει, αμέσως μετά τη Πρώτη Κυριακή των Νηστειών, την Ένδοξη, Πανένδοξη και Δοξολογική, Ονομαστική Εορτή της Πίστεώς μας, την Κυριακή της Αγίας μας Ορθοδοξίας. Δεν είναι τυχαίο αυτό! Αν και το “τυχαίο” όρος αδόκιμος και απορριπτέος υπάρχει, διότι τύχη δεν υπάρχει, ούτε μεις οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε στη παμπόνηρη πλανεύτρα και δαιμονική ψευτοθεά αυτή, αλλά στην εν Χριστώ συγκυρία και σύμπτωση Αγιοπνευματική, πιστεύουμε και αποδεχόμαστε εν παντί, τα πάντα και διά πάντα, ως εκ Θεού συμβάντα, προερχόμενα, διερχόμενα και επερχόμενα γεγονότα, που υποπίπτουν και καθορίζονται απολύτως από τα δύο διαχρονικά και αδιαμφισβήτητα του Θεού θελήματα: Το “Κατ’ Ευδοκίαν” και το “Κατά Παραχώρησιν”…. Όχι πως με όλα τούτα αποτολμώ ο αποδιοπομπαίος και παράτολμος εγώ, Άγιε μου Γρηγόριε Παλαμά, να σε διδάξω, αλλά διά τας ψυχάς των ακουόντων και αναγιγνωσκόντων τον ένθερμο διάλογό μας και ξέσπασμα αυτό, το οποίο ως παράκληση και προσευχή ντυμένη με αγανάκτιση ιερή, σου απευθύνω. Μεγαλύνω τη μνήμη σου, υμνολογώ και την τιμή σου. Ζωγραφίζω την όψη σου, αναγνωρίζω την κόψη σου, την Πανθομολογιακή, Αγιοπνευματική και τρομερή υπέρ πάντας τους αιρετικούς της Αλήθειας εχθρούς. Όσο ζούσες, Άγιέ μας,

Αναταραχή στην Εκκλησία της Φινλανδίας για την γυναίκα Επίσκοπο

 

Αναταραχή στην Εκκλησία της Φινλανδίας για την γυναίκα Επίσκοπο

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Σε αναταραχή βρίσκεται αυτές τις ημέρες η Ορθόδοξη Εκκλησία της Φινλανδίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr ο λόγος της αναταραχής, ήταν η συμμετοχή γυναίκας Επισκόπου της Λουθηρανικής Εκκλησίας στην Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ελσίνκι.

Να αναφερθεί ότι η Επίσκοπος είχε προσκληθεί επίσημα από τον Ορθόδοξο Μητροπολίτη Ελσίνκι Αμβρόσιο.

Ο επικεφαλής της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Φινλανδίας Αρχιεπίσκοπος κ. Λέων στο άκουσμα της είδησης, εξέφρασε αμέσως την έντονη διαφωνία του για το γεγονός.

Από την πλευρά του ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος συμφώνησε με τον Αρχιεπίσκοπο Λέων, παρόλα αυτά υπογράμμισε πως δεν έκανε κάτι που προσέβαλε την Εκκλησία.

Σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης Ελσίνκι ανέφερε το γεγονός της επισκέψεως του Πάπα στο Φανάρι, όπου κατά την άφιξή του οι διάκονοι θυμιατίζανε ενώ ο ίδιος προσευχήθηκε εντός του ναού.

Ο κ. Αμβρόσιος αναφέρθηκε και στην πρόσκληση της Λουθηρανής Επισκόπου, τονίζοντας ότι το έκανε στα πλαίσια της συνεργασίας για ένα συνέδριο που γίνεται μεταξύ Ορθοδόξων και Λουθηρανών.

«Θέλουμε μια Εκκλησία γκέτο και περιθωριακή, η θέλουμε μια Εκκλησία ανοιχτή στο διάλογο και την οικουμενική κοινότητα» διερωτήθηκε ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος.

Σχόλιο romfea.gr:

Δημήτριος Σ. • Η Εκκλησία της Φιλλανδίας είναι αυτόνομη υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Άρα το Φανάρι φέρει άμεση ευθύνη. Στο παρελθόν είχαν δημοσιοποιηθεί φοβερές καταγγελίες για γκέι μαφία που διοικεί την εν λόγω Εκκλησία. Τις καταγγελίες τις είχαν κάνει φιλλανδοί Ορθόδοξοι. Το "Σεπτόν Κέντρον" που ξέρει να αφορίζει τον Σωτηρόπουλο δίχως απολογία και να κατακεραυνώνει πιστούς αντιδρώντες στον οικουμενισμό, αγρόν ηγόρασε στην περίπτωση της Φιλλανδίας. Ενώ αν είχαμε "εισπήδηση" των Ρώσων, ο Παναγ. Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος θα είχε εκδώσει οργισμένο "φετβά", σαν αυτούς που εκδίδουν οι ιμάμηδες της Πόλης...

Αλλά γιατί να εκπλησσόμεθα; Διάκος του Πατριαρχείου δεν πέρασε προτεστάντη πάστορα μέσα από την Ωραία Πύλη την ώρα του Εσπερινού της Αγάπης; Τις προάλλες υπήρξε φοβερή και τεκμηριωμένη καταγγελία στο διαδίκτυο για μεθόδευση του μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη Ζηζιούλα στην προσυνοδική διάσκεψη για έκδοση ανακοινωθέντος υπέρ της ομοφυλοφιλίας. Ευτυχώς αντέδρασαν οι μη ελληνόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες, αυτές που οι νεοπαπιστές Φαναριώτες υβρίζουν και απειλούν με άρση του αυτοκεφάλου....Αναρωτιέται κανείς μήπως υπάρχουν και συγκεκριμένα προσωπικά ελατήρια πίσω από τέτοιες εμμονές υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, τα οποία στον χριστιανικό κόσμο κανείς δεν απειλεί, ειρήσθω εν παρόδω....

Η μεταχριστιανική νεφελώδης ψευδοθεολογία ή μάλλον "θολολογία¨ του μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη Ζηζιούλα και ο οικουμενισμός έχουν φέρει το Φανάρι στη σημερινή κατάπτωση. Η Φιλλανδία είναι απλά ο καθρέφτης της αρρώστιας του...

Οι Οικουμενιστές είναι αμαρτωλοί, όπως όλοι μας, ή αποστάτες της Πίστεως;

Σε Ενορίες του Βόλου μοιράστηκαν φυλλάδια κατά του Δημητριάδος κ. Ιγνάτιου!

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ

Ὁ κ. Ἰγνάτιος βραβεύει τὸν εἰσηγητὴ κακοδοξιῶν, οἰκουμενιστὴ μητροπ. Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΑΜΕ ὅτι χθὲς σὲ Ἐνορίες τοῦ Βόλου μοιράστηκαν ΦΥΛΛΑΔΙΑ κατὰ τῶν αἱρετικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Μητροπολίτη κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ἀπὸ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος.

Μὲ e-mail μᾶς ἐστάλη τὸ περιεχόμενο τοῦ Φυλλαδίου, ποὺ ἔχει ὡς ἑξῆς:

ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

ΠΟΥ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ;

«Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσι· καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσίν» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς).

Ἡ Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, εἶναι συνέχεια τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, κι  αὐτὸ γιατί σήμερα ἑορτάζουμε τὸν μέγα ἀντιπαπικό  Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ποὺ ἀγωνίστηκε στὴν ἐποχή του, ὅσο κανένας ἄλλος γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καταδικάζοντας διά Συνόδων τον Παπισμό και βαδίζοντας κατὰ πάντα στὰ ἴχνη τῶν προηγουμένων Ἁγίων Πατέρων. Δική του θεόπνευστη φράση εἶναι τὸ ἀπόφθεγμα:

«Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσι· καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσίν».

Γι’ αὐτὸ ἡ συσσωρευμένη ἀγανάκτηση ποὺ οἱ συνεχεῖς ἀντορθόδοξες καὶ προκλητικὲς ἐνέργειες τοῦ τοπικοῦ Ἐπισκόπου κ. Ἰγνάτιου ἔχουν δημιουργήσει, ξεχύλισε καὶ ἀποφασίσαμε, παρὰ τὸν σεβασμὸ στὸ σχῆμα ποὺ φέρει, νὰ κάνουμε γνωστὰ μερικὰ πράγματα στὸ λαό τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀγνοεῖ τὶς μεθοδευμένες καὶ ἐντεταγμένες στὰ σχέδια τῆς Νέας Τάξης καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐνέργειές του.

Ἀφορμὴ ἦταν οἱ τελευταῖες πράξεις, ἀλλὰ καὶ τὸ κήρυγμά του τήν περασμένη Κυριακή, στὸ ὁποῖο, χωρὶς τύψεις συνειδήσεως, χωρὶς ἴχνος ντροπῆς ἰσχυρίστηκε ὅτι αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι, ποὺ ἔχουν τραυματίσει θανάσιμα τὴν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως μὲ τὶς κακόδοξες καὶ αἱρετικὲς ἐπιλογές τους, ποὺ ἔχουν ἐξευτελίσει τὴν Ἐκκλησία στὰ μάτια πιστῶν καὶ ἀπίστων, πὼς αὐτοί, εἶναι οἱ θεματοφύλακες καὶ συνεχιστὲς τῶν Ἁγίων μας!

Ὄχι, κ. Ἰγνάτιε, δὲν εἶστε συνεχιστὲς τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ οἱ κατεδαφιστὲς τοῦ ἔργου τους. Κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ἔξωθεν» μόνο φαίνεσθε

Τιμή μάρτυρος, μίμηση μάρτυρος! Τότε η ειδωλολατρία, σήμερα η εκκοσμίκευση, ο Οικουμενισμός, ο κάθε Αντίχριστος! Ας παραμένουμε εν εγρηγόρσει ενωμένοι στην Μία Εκκλησία. Γιατί ανάμεσα στους μάρτυρες που εορτάζουμε, υπήρχαν οι νικητές, υπήρχε και ο λιποτάκτης.

Ομιλία στους Αγίους Σαράντα Μάρτυρες

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Πηγή: "impantokratoros"

 ΟΜΙΛΙΑ

ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ*

Το θαυμάσιο τούτο κείμενο δε ξέρουμε ποιο χρόνο γράφηκε. Εκφωνήθηκε όμως στη μνήμη (9 Μαρτίου) των 40 Μαρτύρων, που το 320 θανατώθηκαν κατά το διωγμό του Λικινίου. Τους ιερούς αυτούς αθλητές, επειδή γενναία ομολόγησαν πίστη στον Χριστό, τους σύναξαν και τους έστησαν στην παγωμένη λίμνη στο κέντρο της Σεβάστειας. Ο Μέγας Βασίλειος, χάρη στις άριστες ιατρικές του γνώσεις, περιγράφει με τρόπο εκπληκτικό τις διεργασίες που συντελούνται στον ανθρώπινο οργανισμό από το ψύχος και το πάγωμα και πώς επέρχεται ο θάνατος. Πέραν όμως τούτου έχουμε στα μάτια μας ένα πολύ αρρενωπό κείμενο, έξοχα δομημένο, που δίνει ανάγλυφη τη θεολογία του μαρτυρίου, τη σημασία που αυτό έχει για τον ίδιο το μάρτυρα, για τους λοιπούς πιστούς και για την Εκκλησία γενικά.

1. Πώς θα μπορούσε να υπάρξει κορεσμός από τη μνήμη των μαρτύρων σ’ όποιον τους αγαπά; Γιατί η τιμή στους γενναίους από τους συνδούλους τους αποδεικνύει την καλή διάθεση προς τον κοινό Κύριο. Μια κι είναι φανερό πως όποιος παραδέχεται τους γενναίους άνδρες, δεν θα παραλείψει να τους μιμηθεί σε παρόμοιες περιστάσεις.

      Να μακαρίσεις ειλικρινά αυτόν που μαρτύρησε, για να γίνεις μάρτυρας κατά την προαίρεση, με αποτέλεσμα, χωρίς διωγμό, χωρίς φωτιά, χωρίς μαστίγωμα, ν’ αξιωθείς τις ίδιες μ’ εκείνους ανταμοιβές. Εμείς, τώρα, δεν πρόκειται να θαυμάσουμε ούτε έναν, ούτε δυο μονάχα, ούτε στους δέκα φθάνει ο αριθμός αυτών που μακαρίζονται. Αλλά σαράντα άνδρες, που σαν να είχαν μια ψυχή σε ξεχωριστά σώματα, με μια σύμπνοια κι ομόνοια πίστης, μιαν εμφάνισαν και την καρτερία στα δεινά και την αντίσταση χάρη της αλήθειας.

     2. Εμπρός λοιπόν, ας τους φέρουμε στη μέση, θυμίζοντας την ιστορία τους... ας ανακαλέσουμε στη μνήμη σας την αρετή αυτών των ανδρών. Και σαν να θέτουμε μπροστά στα μάτια σας τα κατορθώματά τους, ας κινήσουμε σε μίμησή τους όσους είναι γενναιότεροι κι έχουν ψυχική διάθεση πλησιέστερη στην ψυχική διάθεση εκείνων. Γιατί αυτό είναι το καλύτερο εγκώμιο των μαρτύρων, το να ωθεί και να προτρέπει κανείς προς την αρετή το εκκλησίασμα.

     Πόλη των μαρτύρων είναι η πόλη του Θεού, «που τεχνίτης και δημιουργός της είναι ο Θεός» (Εβρ. 11, 10), η άνω Ιερουσαλήμ, η ελεύθερη, η μητέρα του Παύλου και των ομοίων του. Κι ως προς το γένος, από ανθρώπινη μεν πλευρά, το ένα διαφέρει από το άλλο, ενώ από πνευματική πλευρά είναι ένα για όλους. Γιατί κοινό πατέρα έχουν το Θεό κι είναι όλοι αδελφοί, όχι επειδή γεννήθηκαν από έναν άνδρα και μια γυναίκα, αλλά γιατί συνδέθηκαν αρμονικά ο ένας με τον άλλο μέσα στην ομόνοια που χαρίζει η αγάπη, αφού τους ανέδειξε τέκνα Θεού το Πνεύμα. Σύνολο έτοιμο, μεγάλη συνδρομή όσων ανέκαθεν δοξάζουν τον Κύριο, χωρίς να έχουν συναθροισθεί ένας-ένας, αλλά αφού όλοι μαζί μετατέθηκαν. Και πώς μετατέθηκαν; Αυτοί, με το εντυπωσιακό σωματικό τους ανάστημα και με τα χρυσά τους νιάτα και με τη δύναμή τους αφού διακρίθηκαν ανάμεσα σε όλους τους συνομηλίκους τους, κατατάχθηκαν στο στρατό. Και χάρη στην πολεμική τους εμπειρία και την ανδρεία της ψυχής τους, τους τιμούσαν ήδη πρώτους-πρώτους οι βασιλιάδες κι είχαν βγάλει όνομα για την αρετή τους ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.

      3. Κι όταν εκδόθηκε και κυκλοφόρησε εκείνο το άθεο κι ασεβές διάταγμα, να μην ομολογεί κανείς το Χριστό, αλλιώς θα έπεφτε σε κίνδυνο^. καθώς επισειόταν κάθε λογής τιμωρία... κι όταν άλλοι τρέπονταν σε φυγή, άλλοι λύγιζαν κι άλλοι κλονίζονταν όταν μερικοί, πριν πάθουν τίποτα, τα έχαναν μπροστά σε μόνη την απειλή, άλλων δε, φθάνοντας σιμά στα δεινά, σάλεψε ο νους^. όταν άλλοι, αφού κατέβηκαν στους αγώνες, κατόπιν δεν μπόρεσαν ν’ αντέξουν στην επίπονη προσπάθεια ως το τέλος και τα παράτησαν όλα κάπου στη μέση της άθλησης, τότε λοιπόν αυτοί οι ανίκητοι και γενναίοι στρατιώτες του Χριστού πρόβαλαν στη μέση, ενώ ο άρχοντας έδειχνε το βασιλικό διάταγμα κι απαιτούσε υπακοή.

     Μ’ ελεύθερη φωνή, με θάρρος πολύ κι ανδρεία, δεν ζάρωσαν από το φόβο μπροστά σε ό,τι έβλεπαν, ούτε τρόμαξαν από τις απειλές, αλλά φώναξαν για να το ακούσουν όλοι πως ήταν χριστιανοί. Ω μακάριες γλώσσες απ’ όπου ανάβρυσε εκείνη η ιερή ομολογία, που ο αέρας σαν τη δέχθηκε άγιασε, οι δε άγγελοι ακούοντάς τη την επικρότησαν, ο διάβολος με τους δαίμονες τραυματίσθηκε απ’ αυτή, ο δε Κύριος στους ουρανούς την έγραψε για να μη χαθεί!

     4. Είπαν λοιπόν ο καθένας, προχωρώντας στη μέση: Είμαι χριστιανός. Και συνέβη ό,τι κάνουν οι αθλητές στα στάδια, όπου πηγαίνουν να λάβουν μέρος στα αγωνίσματα λέγοντας συνάμα τα ονόματά τους και στον τόπο του αγωνίσματος καταλήγοντας. Έτσι κι αυτοί τότε. Αφού πέταξαν σαν άχρηστα τα ονόματα που είχαν αφ’ ότου γεννήθηκαν, έλεγαν σαν όνομά του ο καθένας τη λέξη που παράγεται από το όνομα του κοινού Σωτήρα (Χριστός - χριστιανός). Κι αυτό το έκαναν όλοι, ο ένας πίσω από τον άλλο. Έτσι, όλοι παρουσιάσθηκαν μ’ ένα όνομα. Γιατί πλέον δεν ήταν ο άλφα ή ο βήτα, αλλά όλοι φώναζαν σαν όνομά τους τη λέξη χριστιανός.

     Τί έκανε λοιπόν τότε ο άρχοντας; Ήταν άνθρωπος φοβερός και πολύτροπος, τόσο για να τους παρασύρει με καλοπιάσματα, όσο και για να τους μεταπείσει με απειλές. Αρχικά μεν τους έπαιρνε με το καλό, αποσκοπώντας να τους παραλύσει τη δύναμη της ευσέβειας. Μην προδώσετε τα νιάτα σας, τους έλεγε, μήτε με πρόωρο θάνατο ν’ αφήσετε αυτή τη γλυκεά ζωή. Γιατί δεν είναι σωστό οι συνηθισμένοι σε πολεμικές αριστείες να πεθαίνουν με το θάνατο των κακοποιών. Ακόμα, τους υποσχόταν και χρήματα. Κι άλλα τους πρόσφερνε, όπως βασιλικές τιμές κι απονομές αξιωμάτων και με χίλιες δυο επινοήσεις προσπαθούσε να τους εξουδετερώσει.

      Και καθώς δεν νικήθηκαν σ’ αυτή την απόπειρα, χρησιμοποίησε το άλλο είδος της παραπλάνησης. Τους απειλούσε με πλήγματα και θανάτους και βασανιστήρια αθεράπευτα. Κι αυτά μεν έκανε εκείνος. Των δε μαρτύρων ποια στάθηκε η συμπεριφορά;

   Τί, λέει, μας δελεάζεις, εχθρέ του Θεού, να φύγουμε από το Θεό το ζώντα και να είμαστε δούλοι σε καταστροφικούς δαίμονες, προσφέροντάς μας τα αγαθά σου; Δίνεις πολλά, γιατί πολλά πασχίζεις να μας αφαιρέσεις; Μισώ τη δωρεά που προξενεί ζημιά. Δεν δέχομαι την τιμή που γεννά ατίμωση. Προσφέρεις