Ο αυτόπτης μάρτυς και αφηγητής τον κατωτέρω περιστατικού, αρχιμανδρίτης Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν,
είναι ένας από τους πολλούς νεομάρτυρες κληρικούς της επαναστατικής
περιόδου της Ρωσίας. Στην κοσμική του ζωή είχε μια λαμπρή σταδιοδρομία
σαν αντιπλοίαρχος του πολεμικού ναυτικού και παράλληλα αναμίχθηκε βαθειά
μέσα στον αποκρυφισμό εκδίδοντας το αποκρυφιστικό περιοδικό Ρέμπους. Μετά τη σωτηρία του από σχεδόν βέβαιο θάνατο στη θάλασσα διά θαύματος του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ πραγματοποίησε
προσκύνημα στο Σάρωφ και στη συνέχεια απαρνήθηκε την κοσμική του
καριέρα και τους δεσμούς του με τον αποκρυφισμό, και έγινε μοναχός...
Ο
Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων γεννήθηκε στην Αμαθούντα της Κύπρου (η Αμαθούς,
ήταν η σημερινή Παλαιά Λεμεσός). Ήταν γιος του άρχοντα Επιφανίου και
της Ευκοσμίας και έζησε στα χρόνια του Βασιλιά Ηρακλείου (615 μ.Χ.).
Όταν
μεγάλωσε, νυμφεύθηκε και απέκτησε παιδιά, τα οποία ανέτρεψαν με τη
σύζυγό του σαν αληθινοί χριστιανοί γονείς. Γρήγορα, όμως, η γυναίκα του
και τα παιδιά του πέθαναν. Ο Ιωάννης είχε μεγάλη περιουσία και του
έγιναν πολλές προτάσεις να κάνει καινούργια οικογένεια. Όμως τις
απέρριψε όλες, απαντώντας: «Νομίζω, προς όλους είμαι οφειλέτης. Και δεν
το νομίζω μόνο. Είμαι. Διότι οι χριστιανοί έχουμε αλληλεγγύη. Δεν το
λέει ο Παύλος; Εἴμεθα μέλη ἀλλήλων. Αφού, λοιπόν έχω τη δυνατότητα να
δώσω στους αδελφούς μου, άρα είμαι και υποχρεωμένος να δώσω. Να γιατί
εργάζομαι και δε θα πάψω να το κάνω. Η περιουσία μου δεν μπορεί να είναι
ανώτερη απ' αυτά τα χρέη μου».
Για τη λαμπρότητα της ζωής του, ο
Ιωάννης έγινε αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας. Διέπρεψε σαν πνευματική
λυχνία στην πατριαρχεία πολλά χρόνια και έκανε πολλά θαύματα. Επειδή δε
μοίραζε πλουσιοπάροχα στους φτωχούς την ελεημοσύνη ονομάστηκε Ελεήμων.
Είχε καταστεί τόσο σεβάσμιος, ώστε και αυτοί οι ειδωλολάτρες τον
σέβονταν. Τελικά, ειρηνικά παρέδωσε την μακάρια ψυχή του στο Θεό το 620
μ.Χ. Και είναι μακάρια η ψυχή του, διότι ο Κύριος λέει: «Μακάριοι οἱ
ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» ( Ευαγγέλιο Ματθαίου, ε' 7).
Μακάριοι, δηλαδή, είναι οι ευσπλαχνικοί στη δυστυχία του πλησίον, διότι
αυτοί θα ελεηθούν από το Θεό.
ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗΣ
ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====
Ο κ. Παναγιώτης Νούνης, στο ιστολόγιό του “Απολογητικά”(apologitikaa.blogspot.com), αναφέρει
πολλά ενδιαφέροντα γεγονότα από την προσκυνηματική επίσκεψη του π.
Θεόδωρου Ζήση και του π. Σεραφείμ Ζήση σε Μονές της Εκκλησίας της
Κύπρου.
Ένα
από αυτά είναι και η αναφορά του στη διάσταση απόψεων που χωρίζει τον
π. Θεόδωρο Ζήση και τους άλλους πρωτοπρεσβύτερους της Θεσσαλονίκης από
τους 3 (π. Σάββα Λαυρεώτη, π. Επιφάνιο Καψαλιώτη, π. Χαρίτωνα
Κουτλουμουσιανό) +1 (π. Μακάριο Κουτλουμουσιανό) Καρεώτες Αγιορείτες
αποτειχισμένους -γράφε σχισματικούς- πατέρες, οι οποίοι εμμένουν
δυστυχώς ανυποχώρητα στη θεολογία της σχισματικής Ημερίδας του
Ωραιόκαστρου.
Πολύ πριν αρχίσουν οι αποτειχίσεις και πριν τη Σύνοδο της Κρήτης, είχα εκτενή τηλεφωνική επικοινωνία με τον π. Σάββα Λαυρεώτη.
Η
συζήτηση αυτή με έπεισε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Λαυρεώτης Μοναχός
είχε βάλει πλώρη για σχίσμα και ότι τυπικά μόνον ανέμενε τις αποφάσεις
της Συνόδου της Κρήτης.
Τη
χειρίστη εντύπωση μου προξένησε ο εν λόγω μοναχός, επειδή -συν τοις
άλλοις- μιλούσε με άκρα περιφρόνηση για τον π. Θεόδωρο Ζήση και τη
Σύναξη Κληρικών και Μοναχών.
Αφού
διάβασα το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ του κ. Νούνη για την προσκυνηματική
πορεία του π. Θεόδωρου και του π. Σεραφείμ Ζήση συνειδητοποίησα ότι η
κατάσταση τελικά είναι ασύγκριτα χειρότερη από ότι νόμιζα.
Καταρχήν
πληροφορήθηκα ότι ο ιθύνων νους της σχισματικής ομάδας των 3+1 Καρεωτών
δεν είναι καν ο π. Σάββας, αλλά ένας ακόμη πιο προβληματικός Αγιορείτης
πρώην Εσφιγμενίτης -ο π. Επιφάνιος Καψαλιώτης-, ο οποίος και διατυπώνει
απροκάλυπτα σχισματικές θέσεις και ποδηγετεί την ολιγομελή -ευτυχώς-
ομάδα σε σχισματικό όλεθρο.
Στα χαρτιά οι 3+1 είναι αποτειχισμένοι. Στην πράξη είναι σχισματικοί. Αυτά για όσους δεν θέλουν να κοροιδεύουν τον εαυτό τους.
Από
το ρεπορτάζ του κ. Νούνη πληροφορούμαι, επίσης, ότι ο π. Θεόδωρος
βρέθηκε στο στόχαστρο των 3+1 μοναχών των Καρεών επειδή διατύπωσε θετική
γνώμη για το ιστολόγιό μου.
Λυπάμαι ειλικρινά επειδή -ακούσια έστω- έγινα αιτία να βρεθεί στο στόχαστρο των σχισματικών ο π. Θεόδωρος.
Σε κάθε περίπτωση θεωρώ τίτλο υψίστης τιμής την εχθρότητα των σχισματικών προς το πρόσωπό μου.
Ο
αγώνας που διεξάγουμε είναι αγώνας εναντίον των δύο δαιμονικών άκρων:
Του συγκρητισμού (Οικουμενισμού) και του σχίσματος. Το ότι οι
σχισματικοί με θεωρούν κόκκινο πανί αποτελεί για μένα πραγματικό τίτλο
τιμής. Αλίμονον αν με χειροκροτούσαν οι σχισματικοί. Τω Αγίω Θεώ η δόξα.
Είναι μεγάλο εμπόδιον προς
αρετήν η υπερηφάνεια και η έπαρσις. Και όποιος δεν είναι τίποτε, και
νομίζει πως είναι μέγας και άξιος, εύκολα πλανάται και κρημνίζεται.
Διότι η υπερηφάνεια και η έπαρσις γίνεται εμπόδιον για κάθε καλό σ’
αυτόν που την έχει και τον κάνει μισητόν και απρόσδεκτον στον Θεόν.
Διότι «ακάθαρτος παρά Κυρίω πας υψηλοκάρδιος», και «Κύριος υπερηφάνοις
αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν». Η υπερηφάνεια είναι η αιτία
όλων των κακών, και όσοι την έχουν εγκαταλείπονται από τον Θεόν. Και
υστερούμενοι της Θείας βοηθείας, πίπτουν στα πάθη της ατιμίας. Διότι
αρκεί μόνη η έπαρσις να σκορπίση όλον τον πλούτον των αρετών. Επειδή όχι
μόνον παρακινεί προς κακίαν, αλλά και στην ίδια την αρετήν
υποκρυπτομένη, μας προξενεί πολλήν ζημία, διότι μας αναγκάζει από το ένα
μέρος να υπομένωμε τους κόπους και τους πόνους, και από το άλλο μας
κάνει να χάνωμε τον καρπόν της αρετής, και έτσι δεν κερδίζουμε τίποτε.
Άκαιρα λοιπόν κοπιάζει ο υπερήφανος και ματαίως βασανίζεται
ταλαιπωρούμενος στους ιδρώτες και αγώνες της αρετής. Διότι ως
κυριευμένος από την υπερηφάνειαν απομακρύνεται από την Θείαν βοήθεια και
μένει ο ταλαίπωρος έρημος και άπορος από κάθε αγαθόν. Αυτό έπαθε και ο
σημερινός Νομικός, ο οποίος ετόλμησε να πειράξη τον Χριστόν, ερωτώντας
αυτόν με δόλον και έπαρσιν. Ακούστε λοιπόν τον Θεηγόρον Λουκά τί λέγει
στο ιερόν Ευαγγέλιον, να μάθετε σαφέστερα την υπόθεση.
«Τω καιρώ εκείνω, νομικός τις προσήλθε τω Ιησού πειράζων αυτόν και
λέγων. Διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;». Αυτός ο Νομικός
ενόμισε ότι θα παγιδεύση και θα παρασύρη τον Κύριον, να τον προστάξη
πράγματα που εναντιώνονται στον Νόμο, και του λέγει: τί να κάμω
Διδάσκαλε για να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον, την οποίαν διδάσκεις και
αναγγέλεις στον λαό συχνά και επιμελέστατα; Και επειδή ο Δεσπότης
εγνώρισε την πανουργία του Νομικού, του αναφέρει για τον Νόμο,
διακρίνοντας μεν τον πειρασμόν του, συγχρόνως δε ελέγχοντας και
καταδικάζοντας εκείνον, διότι ενόμιζε πως είναι ενάρετος, χωρίς να
είναι: «Ο δε είπε προς αυτόν. Εν τω νόμω τί γέγραπται; Πώς
αναγινώσκεις;». Ερωτά ο Κύριος τον Νομικό να αποκριθή, τί γράφει ο
Νόμος, για να
Υπερψηφίστηκε η πρόταση του Δ. Αθηναίων για αποτεφρωτήριο
στον Ελαιώνα. Η προσπάθεια του δήμου Αθηναίων για την κατασκευή
αποτεφρωτηρίου εκφράζεται μέσα από την χωροθέτηση που υπερψηφίστηκε από
το δημοτικό συμβούλιο. Σύμφωνα με αυτή το κτίριο θα κτιστεί στο οικόπεδο
17 στον Ελαιώνα που ανήκει στο δήμο. Η απόφαση ελήφθη με μεγάλη πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο
με μόνη την παράταξη της Χρυσής Αυγής να καταψηφίζει. Κατά πάσα
πιθανότητα θα κατασκευαστεί με σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ενστάσεις φαίνεται να εκφράζουν και φορείς κατοίκων και
επιχειρηματιών του Ελαιώνα, όχι για την ίδια την κατασκευή
αποτεφρωτηρίου αλλά για την επιλογή του χώρου. Πιθανές
Νέο ξεσάλωμα της πολιτικής ορθότητας σε διαφήμιση.
Η Tesco,
μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, πρόβαλε την πρώτη «χριστουγεννιάτικη»
διαφήμιση των εορτών, η οποία είναι γεμάτη από πολυπολιτισμικό και πολυφυλετικό
συμβολισμό, την ίδια ώρα που «θάβει» κάθε τι που θα μπορούσε να συνδεθεί με τον
Χριστιανισμό.
Η διαφήμιση είναι η πρώτη σε μια εκστρατεία με τίτλο «Everyone'sWelcome», στην οποία η
εταιρεία στοχεύει να γιορτάσει την «ποικιλομορφία» των ομάδων που «γιορτάζουν»
τα Χριστούγεννα - και πιθανώς να στοχεύσει σε ένα ραγδαίως «διαφοροποιημένο»
καταναλωτικό κοινό.
Στο διαφημιστικό βλέπουμε μία ποικιλία διαφορετικών
οικογενειών
(Μ. Βασίλειος –
Επιστολή (229) προς κληρικοίς Νικοπόλεως)
Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ
Είναι
αλήθεια, ότι πολλές επιστολές του Μ. Βασιλείου αποτελούν επίκαιρο και γόνιμο
εκκλησιολογικό πεδίο, σε μια εποχή κατά την οποία ακούμε συχνά, από
διαφορετικές οικουμενιστικές κατευθύνσεις, πολλές θεωρίες (παπικές) για την
προέλευση, πρακτική και θεολογία της κανονικότητας μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στην
επιστολή αυτή (229), με υψηλή ευκρίνεια παρατηρούμε, μια ολοκληρωμένη μορφή
Ορθόδοξης αντίδρασης σ’ ένα ετερόδοξο εκκλησιαστικό σχήμα, που επιβλήθηκε από
τις Αρειανικές ηγεσίες, πολιτική και εκκλησιαστική, στον λαό της Νικοπόλεως της
Μικράς Αρμενίας.
Με
όρους θεολογικούς–εκκλησιολογικούς, η κίνηση του Ορθοδόξου επισκόπου
Ποιμένιου κρίνεται από τον Μ. Βασίλειο ορθή, ως κατά Θεόν εργασμένη. «Όθεν και αυτοί καλώς
εικάσατε τον θεοφιλέστατον αδελφόν ημών και συλλειτουργόν Ποιμένιον κατά Θεόν
κεκινήσθαι», υπογραμμίζει ο Μ. Βασίλειος δηλ. «επομένως και σεις καλώς εικάσατε
(θεωρήσατε) ότι ο θεοφιλέστατος αδελφός και συλλειτουργός ημών Ποιμένιος
εκινήθη θεοπρεπώς». Στον 2ο τόμο (Έργα Μ. Βασιλείου–Ε.Π.Ε.)
διαβάζουμε το εξής σχόλιο: «όταν απέθανεν ο Ορθόδοξος επίσκοπος Νικοπόλεως της
Μικράς Αρμενίας Θεόδοτος, ο Ευστάθιος Σεβαστείας με την προστασίαν του Βικαρίου
Πόντου Δημοσθένους εχειροτόνησε τον Φρόντωνα διάδοχόν του, ο οποίος τώρα έκλινε
προς τον αρειανισμόν. Οι κάτοικοι της
πόλεως όμως (οι Ορθόδοξοι δηλ.) δεν τον εδέχθησαν και κατόπιν αιτήσεώς