Ἄρθρο τοῦ λόγιου ἁγιορείτη μοναχοῦ Νικοδήμου Μπιλάλη

στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» τῆς 30^ης Μαρτίου 2012

“ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ!”

ΚΑΙ  Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΤΙ;

Πολλοὶ Γέροντες σήμερα, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ στενοχωρήσουν τοὺς Πατριάρχες καὶ τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ αἱρετίζουν –ὡσὰν νὰ μὴ ἐργάζωνται στὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ στὸν οἰκεῖο Ἐπίσκοπο, ὡσὰν νὰ μὴ ἐξαρτᾶται ἡ καρποφορία τοῦ ἀμπελῶνος ἀπὸ τὸν Κύριο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν οἰκεῖο Ἐπίσκοπο (ποὺ εἴτε αἱρετίζει, εἴτε ἀνέχεται τοὺς αἱρετίζοντες), ἐπαναπαύουν τὴν συνείδησή τους μὲ τὴν σκέψη ὅτι: αἱρετικὸ μποροῦμε νὰ θεωροῦμε καὶ νὰ ἀποφεύγουμε,  μ ό ν ο  ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ὡς τέτοιος χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ κάποια Σύνοδο. Αὐτὴ ὅμως ἡ θέση ἐλέγχεται ὡς λανθασμένη μὲ βάση τὴν Πατερικὴ διδασκαλία. Γιατί, ἀλήθεια καμώνονται πὼς ἀγνοοῦν τὴν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ θεωροῦσε ὡς αἱρετικὸ ἐκεῖνον ποὺ καὶ σὲ κάποιο, ἔστω καὶ «μικρό», σημεῖο τῆς Πίστεως ἔσφαλε, καὶ ἀπόφευγαν νὰ ἐπικοινωνοῦν ἀκόμα καὶ μὲ ἐκεῖνο, γιὰ τοῦ ὁποίου τὴν ὀρθοδοξία εἶχαν ἀμφιβολίες;

Παραθέτουμε τὸ ἄρθρο τοῦ λόγιου ἁγιορείτη μοναχοῦ Ν.Μ., τὸ ὁποῖο μᾶς παρουσιάζει κάποιες πτυχὲς ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἀείμνηστου γέροντα π. Μάρκου Μανώλη, ὁ ὁποῖος χαρακτήρισε μὲ δυνατὴ φωνὴ –μέσα σὲ ἱ. Ναὸ– αἱρετικὸ τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα· ὑπενθυμίζουμε δέ, ὅτι ὄχι μόνο τὸν ἴδιο χαρακτηρισμὸ εἶχε κάνει γιὰ τὸν Ἀθηναγόρα καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ἀλλὰ καὶ πὼς τρεῖς ἐπίσκοποι, καὶ οἱ τότε Ἁγιορεῖτες μοναχοί, εἶχαν διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα.

Ἂς ξανασκεφτοῦν οἱ σύγχρονοι Γέροντες, τὰ πρόσφατα αὐτὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα, ἂς συγκρίνουν τὴ βαρύτητα τῶν μεμονωμένων οἰκουμενιστικῶν παρεκτροπῶν ἐπὶ ἐποχῆς Ἀθηναγόρα, μὲ τὴν καρκινωματικὴ ἐπέκτασή τους ἐπὶ τοῦ σήμερον πατριαρχεύοντος κ. Βαρθολομαίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ φρικτοῦ ὑβριστὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τῆς καθόλου Ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας κ. Ζηζιούλα, καὶ ἂς ἀναλάβουν –αὐτοὶ καὶ τὰ πνευματικά τους παιδιά– τὶς εὐθύνες τους.

Παραθέτουμε τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ ἄρθρου:

ΕΒΡΟΝΤΟΦΩΝΗΣΕΝ ὁ μακαριστὸς

π. Μᾶρκος Μανώλης πρίν 42 χρόνια:

“ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ!”

Καὶ γιά τή γενναία αὐτή ὁμολογία του ἐδιώχθηκε ἐπί ἔτη, ἀκόμη καί μέ ἀπειλούμενη καθαίρεσή του, ἀπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο Α´. Διάκονος ἀπό τό 1965 ὁ π. Μᾶρκος, ὡς τιμωρούμενος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, παρέμεινε Διάκονος καθ᾽ ὅλη τή χουντική 7ετία καί ἱερωνυμική ἀρχιεπισκοπία (1967–1974), διάστημα κατά τό ὁποῖο ἐκάλει τόν π. Μᾶρκο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, γιά νά ἀνακαλέσει τήν ὁμολογία του, χωρίς ἐκεῖνος νά ὑποκύψει. Ἀλλά καί ὁ «διάδοχος» τοῦ Ἱερωνύμου Σεραφείμ (Τίκας) ἐδίωξε ἐπίσης τόν π. Μᾶρκο. Δέν ἐπέτρεπε καί αὐτός τή χειροτονία του σέ Ἱερέα ἐπί 11 ἐπί πλέον χρόνια, ὥστε νά παραμείνει Διάκονος ἐπί 19 χρόνια!

Τελικά τόν ἐχειροτόνησε Ἱερέα ὁ τότε Ἀττικῆς Δωρόθεος, μετατεθείς ἀπό τήν Καστοριά, «ἐξαπατήσας» τόν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ μέ τήν τοποθέτηση τοῦ π.Μάρκου ὡς «ἐξορίστου»(!) στό νεκροταφιακό καί σχεδόν ἔρημο τότε Ἱ. Ναό Ἁγίου Γεωργίου Διονύσου. Διότι δέν ἐφανταζόταν ὁ Δωρόθεος ὅτι ὁ π. Μᾶρκος θά μετέβαλε τόν Ἅγιο Γεώργιο σέ πολυπληθέστατο Ἐφημεριακό Ναό καί ὅτι θά ἔκτιζε καί μεγαλοπρεπῆ Ἐνοριακό Ναό, τόνἍγιο Διονύσιο Διονύσου!

Ἀλλά μετά τά γνωστά καί ἄγνωστα σέ πολλούς αὐτά εἰσαγωγικά, ἄς ἐπανέλθουμε στή βροντόφωνη ὁμολογία τοῦ π. Μάρκου: «ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ!», τῆς ὁποίας ὁμολογίας ὁ ὑπογραφόμενος ὑπῆρξε αὐτήκοος καί αὐτόπτης τοῦ γεγονότος τόν Μάρτιο τοῦ 1970 στό Καθολικό τῆς Ἱ. Μ. Πετράκη.

Εἶχε τότε ἀσθενήσει ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α´ (1948–1972) καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐξέδωκε Ἐγκύκλιο, κατά τήν ὁποία ὅλοι οἱ Ἱ. Ναοί τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἔπρεπε νά κάνουν εἰδική δέηση ὑπέρ τῆς ὑγείας τοῦ Πατριάρχη σέ ὅλες τίς Ἱ. Ἀκολουθίες.

Ἀλλά γιατί ἀντέδρασε ὁ π. Μᾶρκος; Προσευχή θά γινόταν. Τί τό μεμπτό; Ἔτσι θά ἔλεγαν κάποιοι καί τότε καί ἴσως σήμερα περισσότερο. Δυστυχῶς, ὑπῆρχε πολύ τό μεμπτό καί ἀπαγορευτικό, τό ἴδιο τό πρόσωπο τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος ἤδη ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς καί μάλιστα ὡς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε παραβῆ καί «ὑβρίσει» τούς Ἱ. Κανόνες, τά Ἱ. Δόγματα καί τίς Ἱ. Παραδόσεις τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας! Καί αὐτά, ὄχι μόνο μέ δηλώσεις του, ἀλλά καί μέ συγκεκριμένες παραβατικές ἐνέργειές του. Τά εἶχε σχεδόν ἰσοπεδώσει ὅλα, πορευόμενος «ἀγαλλομένῳ ποδί» (=χοροπηδώντας!), ὡς ἀρχιοικουμενιστής, καί μάλιστα φιλοπαπικός καί φιλενωτικός μέ τόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό!

Ἐκτός ὅμως ἀπό τά οἰκουμενιστικά καί αἱρετικά του δρώμενα στήν Ἀμερική, ἀλλά καί στήν Κωνσταντινούπολη (ἀπό τό 1948 ἕως τό 1965), τό 1965 μονομερῶς, μόνος του, ἐρήμην τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἔκαμε τή λεγομένη «ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων» τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τοῦ Παπισμοῦ, χωρίς ὁ Παπισμὸς νά ἀλλάξει καί διορθώσει τίποτε ἀπό τόν ἑσμό καί ὁρμαθὸ τῶν αἱρέσεών του. Ἐνῶ μνημονεύοντας τόν Πάπα Παῦλο Α´ ἔκαμε μαζί του καί κοινή-«ἀδελφική» συνάντηση στά Ἱεροσόλυμα, γιά πρώτη φορά μετά τό Σχίσμα τοῦ 1054!

Ἀλλά καί μόνο γιά τά πρίν ἀπό τήν ἀντικανονικότατη «ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων…» τοῦ 1965 καί τή συνάντησή του μέ τόν Πάπα, ὁ ὄντως Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Β´ (Χατζησταύρου) εἶχε δηλώσει καί ἔγραψε στά «Πεπραγμένα» του (τόμ. Β´…, Ἀθῆναι 1964, σ. 197): «Ὁ Ἀθηναγόρας Α´ οὐδέν πρεσβεύει, εἰς οὐδέν πιστεύει, εἰ μή μόνῳ ἑαυτῷ δουλεύει καί τήν ἀπαθανάτισιν τοῦ ὀνόματός του ἐπιδιώκει, ἔστω, κατά Ἡρόστρατον, διά τῆς καταστροφῆς τῆς Ἐκκλησίας»!

...Ὅταν μάλιστα ὁ Ἀθηναγόρας τό 1970 ἀποδέχθηκε ἀκόμη καί τό αἱρετικότατο Φιλιόκβε (Filioque=καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ…), ἀπαγορευμένη προσθήκη τοῦ Παπισμοῦ στό ἱερό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὡς δῆθεν «θεολογούμενο», δήλωση γιά τήν ὁποία οἱ περισσότερες Ἱ. Μονές τοῦ Ἁγίου Ὄρους διέκοψαν τό «μνημόσυνό» του (μάλιστα καί ὁ μακαρ. Γέροντας Παΐσιος στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα), ὁ μακαρ. π. Μᾶρκος ἔδινε μάχες διά μέσου τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου». Ἐγνώριζε, ἀποδοκίμαζε καί ἐκαυτηρίαζε τά προηγούμενα ἀθηναγορικά… ἀπόβλητα.

Ἔτσι, ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος διέταξε τήν καθημερινή μνημόνευσή του ἀπό ὅλες τίς Ἐνορίες, στήν πρώτη δέηση-μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του ὁ π. Μᾶρκος ἀντέδρασε δυναμικά, μετά τό τέλος τῆς θ. Λειτουργίας. Ὡς λειτουργός τότε στήν Ἱ. Μ. Πετράκη ἦταν ὁ Ἱερομόναχος π. Χριστόφορος Σταυρόπουλος, ἀδελφός τῆς Ἱ. Μονῆς, ἐνῶ Ἡγούμενος ἦταν ὁ θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Εὐρίπου Βασίλειος, συμπροσευχόμενος στό Ἱερό τοῦ Ναοῦ. Μάλιστα ὁ λειτουργός π. Χριστόφορος ἐπεξέτεινε τήν «ὑπέρ ὑγείας» τοῦ Ἀθηναγόρα δέηση μέ τήν προσθήκη: «καί ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως ὑπό ἕνα ποιμένα», ὑπονοῶν μᾶλλον τόν Πάπα!…

Καί ἀκριβῶς μετά τό «Δι᾽ εὐχῶν» ὁ μακαρ. π. Μᾶρκος, εὑρισκόμενος στό δεξιό Ψαλτήρι, ἀριστερά, ἐνῶ στό κέντρο εὑρισκόταν ὡς ἱεροψάλτης ὁ ὑπογραφόμενος, κατῆλθε τοῦ στασιδίου του, μέ ἀλλοιωμένο τό πρόσωπο, διέσχισε τόν κατάμεστο Ἱ. Ναό, ἀπό ἐκκλησιαζόμενο Δημοτικό Σχολεῖο, καί, φθάνοντας στήν ἐξώθυρα, ἐστράφηκε πρός τό ἐκκλησίασμα καί, ὁ πάντοτε πραΰς καί γλυκύς, ΕΒΡΟΝΤΟΦΩΝΗΣΕ κυριολεκτικά: «ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ!».

Ὁ ὑπογραφόμενος ἐκείνη τή στιγμή δέν ἀντέδρασα, μολονότι ὑπῆρξα ἀντιοικουμενιστής ἀπό λαϊκός θεολόγος καί φυσικά ὡς Ἁγιορείτης Μοναχός, μάλιστα μέ σχετική ἀρθρογραφία στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο». Ἡ ἀντίδρασή μου ἔγινε μετά τή θ. Λειτουργία, ὅταν οἱ προηγούμενοι (Ἡγούμενος καί λειτουργός) μοῦ ἀνέφεραν γιά τήν ἄμεση δίωξη τοῦ π. Μάρκου, τόν ὁποῖον ὑπερασπίσθηκα, ἀλλά καί γιά τή δική μου ἄμεση ἀπομάκρυνση ὡς φιλοξενουμένου προσωρινά στό κελλίο τοῦ θείου μου π. Εὐσεβίου (Μπιλάλη), ἀδελφοῦ τοῦ πατέρα μου καί ἀδελφοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς ἐπί 45ετία. Τήν ἐντολή ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος.

Ἐξάλλου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ἐκδικούμενος καί τόν μακαρ. π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο καί τόν «Ὀρθόδοξο Τύπο», ἀφοῦ τόν κατήργησε καί ἄλλαξε ὡς Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μονῆς, προχώρησε καί στήν ἀφαίρεση τοῦ τίτλου-ὀφφικίου τοῦ «Ἀρχιμανδρίτη», ὅπως καί σέ ὅλους σχεδόν τούς «Ἀρχιμανδρίτες» τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς, ἐκτός μόνης μιᾶς πεντάδας περίπου...

Ἀλλ᾽ ἐδῶ κρίνουμε ἐπίκαιρο νά ἀναφέρουμε –ἤ μᾶλλον νά ἀποκαλύψουμε– ἕνα κορυφαῖο γεγονός τῶν φιλαθηναγορικῶν αἰσθημάτων καί φρονημάτων τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Α´, τό ὁποῖο οἱ ἐκλιπόντες καί ἐπιζῶντες ἱερωνυμικοί σκόπιμα ἀποσιωποῦν.

Πρόκειται γιά τή φαιδρή…, ἀλλά καί σκανδαλώδη ἱερωνυμική ἐνέργεια τῆς ἀνακηρύξεως τό 1969 τοῦ Ἀθηναγόρα Α´ ὡς … «“Προφηταποστόλου”(!) ἐπί τῇ συμπληρώσει εἰκοσαετίας ἀπό τῆς εὐδοκίᾳ Θεοῦ (!) ἀναρρήσεως αὐτοῦ εἰς τόν πρεσβυγενῆ ἱστορικόν καί οἰκουμενικόν θρόνον». Μάλιστα προστίθεται ὅτι τό γεγονός τοῦτο «ἀποτελεῖ ἕν τῶν περιφανεστάτων γεγονότων τῆς ζωῆς καί τῆς ἱστορίας τῆς κατά Ἀνατολάς Ἐκκλησίας (!). Ἤδη ὁ Παναγιώτατος Ἀθηναγόρας ἔλαβε δικαίως καί ἀναφαιρέτως(!) τόν τίτλον τοῦ “προφηταποστόλου”… τῆς “χριστιανικῆς καταλλαγῆς καί “ἑνότητος”…»! (Τά θαυμαστικά εἶναι ἰδικά μας).

Ποῦ γράφονται (καί μένουν ὡς γραπτά) αὐτά; Στά «Δίπτυχα» (τό Ἐκκλησιαστικό Ἡμερολόγιο καί Τυπικό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) τοῦ ἔτους 1969, ἐκδόσεως τῆς «Ἀποστολικῆς Διακονίας…»! Ἄν ἡ «ἀφιέρωση»δέν εἶναι προσωπικό κείμενο τοῦ Ἱερωνύμου, ἀλλά τοῦ ἐπιμελητῆ τῶν «Διπτύχων», εἶναι βεβαιότατο ὅτι τό κείμενο αὐτό τό εἶδε καί τό ἐνέκρινε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Γιατί ἦλθε σέ διαφωνία μέ τόν τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Λεωνίδα (Παρασκευόπουλο), ὅταν ὁ τελευταῖος, ὡς φέρων τόν τίτλο «Παναγιώτατος» (ὤ τῆς τιτλομανίας τῶν κληρικῶν!…), διεκδικοῦσε τήν ἀνακήρυξη τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «Προφηταποστόλου» στή Θεσσαλονίκη, ὡς ὁμότιτλος! Ἀλλ᾽ ἐπικράτησε ὁ… Μακαριώτατος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος.

Καί κλείνουμε ἐδῶ τή ζητηθεῖσα ἀπό τόν «Ο.Τ.» ἐπετειακή αὐτή ἀναφορά στό διετές μνημόσυνο τοῦ διωχθέντος π. Μάρκου μέ ἕνα ἐξίσου κορυφαῖο καί ἄγνωστο μᾶλλον στούς πολλούς ἱερωνυμικό γεγονός.

Εἶναι ἕνα καθαυτό παπικό γεγονός, τοῦ ὁποίου ὁ ὑπογραφόμενος ὑπῆρξε ἐπίσης αὐτόπτης στήν ὁδό Ἡρώδου Ἀττικοῦ. Ἦταν ἤδη ἔκπτωτος –«παραιτηθείς» ἤ μᾶλλον διωχθείς– ὁ Ἱερώνυμος Α´, ὅταν κατερχομένου μου τήν Ἡρώδου Ἀττικοῦ, πρός τήν πλευρά τοῦ Ἐθνικοῦ Κήπου, ἐκεῖνος ἀνερχόταν πρός τήν πλευρά τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου, ἀλλά φέρων-φορῶν πλήρη παπική στολή… Καρδιναλίου! Ἔφερε καφε- τί «ἀντερί», μπέρτα στήν ἄνω πλάτη καί στήν κεφαλή σκουφάκι-φεσάκι παπικό! Μάλιστα μέ τήν ἴδια παπική στολή ἐπισκέφθηκε καί τό βιβλιοπωλεῖο «ΦΩΣ» (ὁδ. Φειδίου, στήν Ἀθήνα), ὅπου τότε ὁμιλοῦσε κάθε Πέμπτη, στήν ἄνω τοῦ ἰσογείου αἴθουσα, ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. Παρουσιάσθηκε ἐμπρός καί ἠθέλησε νά ὁμιλήσει, ἐνῶ τό ἀκροατήριο «μουρμούριζε» ἔντονα, ὥστε ἀναγκάσθηκε νά διαμαρτυρηθῆ. Τότε ὁ π. Γεώργιος τοῦ εἶπε: «Φυσικό εἶναι, Μακαριώτατε, νά ἀντιδρᾶ τό ἀκροατήριο, ἔτσι πού εἶσθε ντυμένος μέ παπική στολή…» (ὑπάρχει καί μαγνητοταινία… γιά τούς τυχόν ἀμφιβάλλοντας).

Ἀκόμη, μέ τήν ἴδια παπική στολή, τόν εἶδε καί ὁ εὐλαβής Ἱερεύς π. Ἰωάννης Κατῆς, τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νικαίας, στήν ὁδό Γαμβέττα (Ὁμόνοια), ὅπου, κάπου ἐκεῖ, εἶχε Γραφεῖα «Ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης», ἰδικῆς του οἰκουμενιστικῆς ἐμπνεύσεως καί ἐνεργείας, πού ἔχει «κλείσει».

Δυστυχῶς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἦταν οἰκουμενιστής, ἀλλά καί ἐνεργός νεωτεριστής!...

Μ.Ν.Μ

Πηγή: «Ὀρθόδοξος Τύπος», 30 Μαρτίου 2012, ἀρ. φ. 1921

Προκλητικὸν άρθρον του Χαλκηδόνος Αθανασίου

Προκλητικὸν άρθρον του Χαλκηδόνος Αθανασίου

Περὶ "θεολογικής αλητείας"

Τα πράγματα έχουν προχωρήσει πάρα πολύ. Τα άρθρα των Οικουμενιστών Επισκόπων και θεολόγων διαδέχονται το ένα το άλλο, και μία εσωτερική ιερά αγανάκτηση δεν φτάνει για να ηρεμίσει την ψυχή που υποφέρει, καθώς βλέπει να μετατρέπεται ο οίκος του Θεού, σε οίκο ...αιρετικών βλασφημιών. Χρειάζεται πλέον φραγγέλιον και ποιος έχει το σθένος και είναι άξιος να το χρησιμοποιήσει;

Δεν προλάβαμε να χωνέψωμεν την επιστολήν του Πατριάρχου κατά των πιστών κληρικών και λαϊκών που αντιστέκονται προς τους νεωτερισμοὺς του Φαναρίου, και τον διεδέχθη ο Χαλκηδόνος Αθανάσιος, ο οποίος, όπως και οι άλλοι οικουμενισταί επίσκοποι του Φαναρίου, ομιλεί ως εκπρόσωπος μιας ήδη εν ενώσει ευρισκομένης Εκκλησίας, που αποτελείται από την
α) Δυτικήν Εκκλησία (χωρίς πλέον εισαγωγικά) της οποίας τα ποιμαντικά κ.α. προβλήματα εξετάζει, ως εάν οι Παπικοί να είναι μέλη της Εκκλησίας μας, και 
β) την Ανατολικήν Εκκλησία (την Εκκλησίαν με ελλείψεις, κατά τον Πάπα Βενέδικτον) την οποίαν, ως επίσκοπος άνευ ποιμνίου, βλέπει αφ’ υψηλού, από κάποια Ολύμπια κορυφή κριτού κατέχοντος πάσαν την αλήθειαν, την οποίαν οι επαρχιώται ελλαδίτες κυρίως, αγνοούν.

Διαβάστε το νέον –πλήρη κενότητος και κακοδοξίας– άρθρον του Χαλκηδόνος Αθανασίου υπό τον επίτιτλο «ΕΓΕΙΡΕΣΘΕ! "Εάν δεν επιθυμείτε ναούς ως μπαρ..."».

Σ’ αυτό ομιλεί

Ι) δια τον Παπισμόν και την Μίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, ως να είναι ενωμέναι.

ΙΙ) Χρησιμοποιεί δια τους πιστούς που ελέγχουν τον Πατριάρχην και τους ακολούθους του, χαρακτηρισμούς υβριστικούς, χωρίς να καταθέτει στοιχεία αιρετικών η αντικανονικών ενεργειών των.

«Ωσάν δε να μην ήρκουν αυτά, (σημειώνει εις εν σημείον του άρθρου του) και εις την καθ’ ημάς Ανατολήν, έχομεν και τας "εξωτικάς οπώρας" του νέο-γεροντισμού, του παθολογικού νέο-συντηρητισμού και της "θεολογικής αλητείας", αι οποίαι μόνον εις την αποπλάνησιν των αδαών και συχνάκις "θεουσών" αποσκοπούν, με απρόβλεπτους και ολεθρίας συνεπείας».

Και ο υπηρετών την βδελυράν αίρεσιν του Οικουμενισμού Χαλκηδόνος Αθανάσιος, ο έχων εις την πλάτην του τις συμφωνίες του Μπάλαμαντ, του Πόρτο Αλέγκρε, τις πανθρησκειακές συμπροσευχές στην Ασσίζη, τις βαρύγδουπες καινοτομίες της βαπτισματική θεολογίας, της θεολογίας των κλάδων και άλλες πολλές ημαρτημένες κακοδοξίες, κατακλείει το άρθρο του ως εξής:
«Εγείρεσθε τοίνυν, γρηγορείτε, εργάζεσθε και μη αμαρτάνετε, διότι οι καιροί ου μενετοί. Εάν δεν επιθυμείτε ναούς ως μπαρ, εστιατόρια η και ευκτηρίους οίκους ετέρων θρησκευμάτων».

«Θου Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου», Τρίτη εσπέρας, της Ε ἑβδομάδος των Νηστειών. 
                                                       Λεόντιος Διονυσίου

Πηγή: Τρελογιάννης

Αγ. Νικολαου Βελιμιροβιτς

 

Ε΄ Κυριακη των Νηστειων

 

Η οσια Μαρια η Αιγυπτια

 

Υποδειγμα μετανοιας

 

Τὸν βίο τῆς θαυμαστῆς αὐτῆς ὁσίας ἔγραψε ὁ ἅγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Κάποτε, κατὰ τὴ διαρκεια τῆς Μ. Τεσσαρακοστής, ἔνας ἱερομόναχος, ὁ Γέρων Ζωσιμᾶς, ἀποσύρθηκε μέσα στὴν ἔρημο πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ὀδοιποροῦσε ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρες, χωρὶς νὰ δεῖ ψυχή, ὅταν, ξαφνικά, μία ἀνθρωπίνη φιγούρα μὲ ζαρωμένο γυμνὸ σῶμα καὶ καταλευκὰ σὰν χιόνι μαλλιὰ πέρασε φευγαλέα ἀπὸ μπροστά του κι ἔγινε ἀφάντη. Ὁ Γέροντας ἔτρεχε ξοπίσω τῆς γιὰ ἀρκετὴ ὥρα, μέχρι που ἡ φιγούρα στάθηκε σὲ ἕνα ρυάκι καὶ τὸν κάλεσε μὲ τὸ ὄνομά του: «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ», τοῦ εἶπε, «συγχώρεσε μὲ χάριν τοῦ Κυρίου· δὲν μπορῶ νὰ ἐμφανιστῶ σὲ σένα, διότι εἶμαι μία γυναῖκα γυμνή».

Ὁ Ζωσιμᾶς τῆς πέταξε τὸ ἐξώρασό του κι ἐκείνη τυλίχτηκε μ’ αὐτὸ καὶ ἐμφανίστηκε μπροστά του. Στο ἄκουσμα τοῦ ὀνόματός του, ἀπὸ τὸ στόμα τῆς ἄγνωστης γυναίκας, ὁ Γέροντας φοβήθηκε. Ὕστερα ἀπὸ παρατεταμένη ἐπιμονή του, ἡ γυναῖκα διηγήθηκε τὴν ἱστορία της.

Γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο καὶ σὲ ἡλικία μόλις δώδεκα ἐτῶν ἄρχισε νὰ ζεῖ ἀκόλαστο βίο στὴν Ἀλεξάνδρεια· ἐπὶ δεκαεπτὰ χρόνια ἀκολουθοῦσε διεστραμμένο τρόπο ζωῆς. Ἡ Μαρία, οἰστρηλατημένη ἀπ’ τὸ σαρκικὸ πάθος τῆς πορνείας, ἀκολούθησε καποίους νέους καὶ ἐπιβιβάστηκε σὲ ἕνα πλοῖο μὲ προορισμὸ τὰ Ἱεροσόλυμα. Φθάνοντας στὴν Ἁγία Πόλη, θέλησε να ἐπισκεφθεῖ τὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ προσκυνήσει τὸν Τίμιο Σταυρό. Ὅμως μία ἀόρατη δύναμη τὴν ἐμπόδιζε νὰ εἰσέλθει στον Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως. Ἔντρομη, τότε, στήλωσε τὸ βλέμμα της στὴν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὸν νάρθηκα καὶ προσευχήθηκε θερμὰ νὰ τῆς ἐπιτραπεῖ νὰ ἀσπαστεῖ τὸν Τίμιο Σταυρό, ὁμολογώντας τὴν ἁμαρτωλότητά της καὶ ἐμπιστευόμενη τὰ βήματά της στὴν Πανάχραντο Θεοτόκο.

Τότε πράγματι, τῆς ἐπετράπη ἡ εἴσοδος μέσα στὴν ἐκκλησία. Ἀφοῦ προσκύνησε τὸν Σταυρό, ἐπέστρεψε στὸν νάρθηκα γονάτισε μπροστὰ στὴν εἰκόνα καὶ εὐχαρίστησε θερμὰ τὴ Θεοτόκο. Τὴν ἴδια στιγμὴ ἄκουσε μία φωνὴ νὰ τῆς λέει: «Ἐὰν περάσεις τὸν Ἰορδάνη, θὰ βρεις τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη!». Ἡ Μαρία βγῆκε καί, ἀφοῦ ἀγόρασε τρία καρβέλια ψωμί, ξεκίνησε γιὰ τὸν Ἰορδάνη ποταμό.

Τὴν ἑπομένη μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων στὸ μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστὴ καὶ πέρασε τὸν Ἰορδάνη ποταμό. Παρέμεινε σαράντα ὀκτὼ χρόνια στὴν ἔρημο ὁλομόναχη, ὑπομένοντας ἀγόγγυστα πολλὲς δοκιμασίες, μὲ ἀκρότατη ἄσκηση, «πυκτεύουσα», παλεύοντας μὲ τὰ ἄλογα πάθη της καὶ τοὺς ἐμπαθεῖς λογισμοὺς σὰν μὲ ἄγρια θηρία. Τρεφόταν μόνο μὲ ἀγριόχορτα.

Ἀφοῦ τελείωσε τὴν ἀφήγησή της, στάθηκε ὄρθια σὲ στάση προσευχῆς· τότε ὁ Ζωσιμᾶς τὴν εἶδε νὰ αἰωρεῖται πάνω ἀπὸ τὸ ἔδαφος. Ἡ Μαρία τὸν παρακάλεσε νὰ ἔλθει ξανὰ τὸν ἐπόμενο χρόνο νὰ τῆς φέρει τὴ Θεία Εὐχαριστία· ἐκεῖ, στὶς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνη, θὰ ἐρχόταν νὰ τὸν συναντήσει γιὰ νὰ κοινωνήσει.

Πράγματι, ἕνα χρόνο ἀργότερα, ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς κατέφθασε μὲ τὴ Θεία Κοινωνία στις ὄχθες τοῦ Ἰορδάνη· ἦταν ἤδη βράδυ. Ἔμεινε νὰ ἀναρωτιέται πῶς ἐκείνη θὰ διέσχιζε τὸν Ἰορδάνη ποταμό; Τότε, μέσα στὸ φεγγαρόφωτο διέκρινε τὴ μορφή της νὰ πλησιάζει τὸ ποτάμι, νὰ κάνει τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἐπάνω του καὶ κατόπιν νὰ βαδίζει ἐπάνω στὸ νερὸ σὰν νὰ ἦταν ξηρά! Ἀφοῦ τὴν κοινώνησε, ἡ ὁσία τὸν παρακάλεσε νὰ ξανάρθει μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο στὴν ἴδια ἐκείνη πηγὴ ὅπου συναντήθηκαν τὴν πρώτη φορά.

Ὁ καιρὸς πέρασε, ὁ ἀββᾶς ἐπέστρεψε σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο καὶ ἀνακάλυψε ἐκεῖ τὸ ἄψυχο σῶμα της. Πάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι της ἦταν γραμμένο στὴν ἄμμο: «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, θάψε ἐδῶ τὸ σῶμα τῆς ταπεινῆς Μαρίας, ἀπόδος χοῦν εἰς χοῦν. Ἀπεβίωσα τὴν 1η Ἀπριλίου, τὸ ἴδιο βράδυ τοῦ σωτηρίου μαρτυρίου τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ κοινώνησα τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων». Ἀπὸ τὴν ἐπιγραφὴ αὐτὴ πληροφορήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Ζωσιμᾶς τὸ ὄνομα τῆς ὁσίας καὶ ἑρμήνευσε τὸ ἄλλο φοβερὸ θαῦμα ποὺ εἶχε συντελεστεῖ: τὸ γεγονὸς ὅτι τὸν προηγούμενο χρόνο, ὅταν τῆς μετέδωσε τὴ Θεία Κοινωνία, ἐκείνη εἶχε φθάσει μέσα σὲ λίγες ὧρες τὸ ἴδιο βράδυ στὸ σημεῖο συνάντησής τους, ἐνῶ ἐκεῖνος πεζοποροῦσε εἴκοσι ἡμέρες γιὰ νὰ μεταβεῖ ἐκεῖ. Ὁ ἅγιος Ζωσιμᾶς ἔθαψε τὸ σῶμα τῆς μεγάλης αὐτῆς ὁσίας, τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Ἐπιστρέφοντας στὸ μοναστῆρι του, διηγήθηκε ὅλο τὸν βίο της καὶ τὰ θαύματα στὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ὑπῆρξε αὐτόπτης μάρτυς.

Ἔτσι δοξάζει ὁ Κύριός μας τοὺς μετανοημένους ἁμαρτωλούς. Ἡ ὁσία Μαρία μνημονεύεται ἐπίσης τὴν Ε΄ Κυριακὴ τῆς Μ. Τεσσαρακοστής. Ἡ Ἐκκλησία τὴν ἔχει ὡς ὑπόδειγμα μετανοίας γιὰ τοὺς πιστούς, τὶς ἡμέρες αὐτὲς τῆς ἁγίας Νηστείας . Ἀναπαύθηκε περὶ τὸ ἔτος 530.

Οἱ ...μισὲς ἀλήθειες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου

περὶ Διαλόγων καὶ μετα-πατερικὴς θεολογίας

πιὸ ὕπουλες ἀπὸ τὰ ...μισά ψεύδη

Σήμερα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος, συνομίλησε μὲ τοὺς σπουδαστὲς τῆς Σχολῆς Εὐελπίδων γιὰ διάφορα ἐπίκαιρα θέματα.

 Στὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσε εἶναι φανερὸ ὅτι συμπλέει μὲ τοὺς οἰκουμενιστικοὺς σχεδιασμοὺς τοῦ Φαναρίου (σχεδιασμοὺς Νεοταξικοὺς καὶ Πανθρησκειακούς), ποὺ ἀδυνατοῦν πλέον νὰ κρύψουν οἱ ὅποιες λογικοφανεῖς ἐπενδύσεις. Κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὸ Φανάρι, φαίνεται πὼς δρομολογήθηκαν νέα μέτρα καὶ γρήγοροι ρυθμοὶ ἐπεκτάσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπαξιώσεως κάθε μέλους τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐναντιώνεται στὶς μεθοδεύσεις τῶν ἐλαχίστων μέν, ἀλλὰ ἰσχυρῶν οἰκουμενιστικῶν κύκλων, οἱ ὁποῖοι κατέχουν (κρίμασι οἷς οἶδε Κύριος) τὴν διοικητικὴν ἐξουσίαν στὴν Ἐκκλησία Του.

Στεκόμαστε πρὸς στιγμὴν σὲ 2-3 σημεῖα τῶν λεχθέντων ἀπὸ τὸν κ. Ἱερώνυμο:

1. Οἱ Ὀρθόδοξοι, εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, «κάνουμε τὸ διαλογο μὲ τοὺς Καθολικούς, κάτω ἀπὸ ὁρισμένες προϋποθέσεις καὶ ὁρισμένους ὅρους». Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν διεξαγωγὴ τῶν Διαλόγων «δὲν εἶναι ἀπόφαση μόνο δική μας. Εἶναι ἀπόφαση ποὺ ἔχουν πάρει ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι».

Αὐτή, Μακαριώτατε, δὲν εἶναι πληροφόρηση, ἀλλὰ παραπληροφόρηση. Εἶναι ἡ ...μισὴ ἀλήθεια, ποὺ στην περίπτωση αὐτή, εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὸ ψέμα, γιατὶ συσκοτίζει τὰ πράγματα. Γιατί κρύψατε ἀπὸ τοὺς σπουδαστὲς τὴν πραγματικότητα: πὼς αὐτοὶ οἱ ὅροι καὶ οἱ προϋποθέσεις, κάτω ἀπὸ τοὺς ὁποίους κάνετε τοὺς Διαλόγους, δὲν εἶναι ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ὅροι καὶ προϋποθέσεις. Εἶναι οἱ ὅροι καὶ οἱ προϋποθέσεις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς τοὺς ὅρους περὶ τῆς διεξαγωγῆς τῶν Διαλόγων, ποὺ οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι ἐφεῦραν, κι αὐτοὺς τοὺς παραβαίνετε. Ὅπως π.χ.:

α) τὴν ἀποφάσῃ τῆς Πανορθοδόξου Συνδιάσκεψης τῆς Ρόδου τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ἡ ὁποία προέβλεπε τὴν ἔναρξη τοῦ Διαλόγου μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ καταργηθεῖ ἡ Οὐνία. Χωρὶς νὰ καταργηθεῖ ἡ Οὐνία ἄρχισαν τὸ 1980 οἱ Διάλογοι, παρὰ τὴν διαφωνία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

β) Οἱ παραχωρήσεις ποὺ κάνετε πρὸς τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες εἶναι ἐκθεμελιωτικὲς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἀναφέρω ἐδῶ μία παραχώρηση: Ἀναγνωρίσατε τὶς αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες ἐλαφρᾷ τῇ συνειδήσει (χωρὶς καμιὰ μετάνοια ἐκ μέρους τους), τὴ στιγμὴ ποὺ ἀκόμα καὶ μέλος της Ιεραρχίας,  ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς τὶς ὀνομάζει παρασυναγωγές!

γ) Ἐπιτρέπετε πλέον ἐλεύθερα καὶ παρὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τὶς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς, παρόλο ποὺ ἀρχικὰ τὶς ἀπαγορεύατε, τότε ποὺ ὑπῆρχαν Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦσαν σθεναρὰ στὶς κακοδοξίες τῶν ἡγετῶν-πρωτοπόρων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τότε, λοιπόν, καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχαν ἀπαγορεύσει τὶς συμπροσευχὲς κατὰ τοὺς Διαλόγους. Κι αὐτὸ καταστρατηγήθηκε. Γιατί, λοιπόν, Μακαριώτατε, κρύψατε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ νέα παιδιά; Γιατὶ τὰ παραπληροφορεῖτε; Γιατί τοὺς ἀποκρύψατε ὅτι πλῆθος Ἱερῶν Κανόνων παραβιάζονται κατάφωρα ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους ποὺ συμμετέχουν στοὺς διαλόγους αὐτούς; Ἁρμόζει αὐτὸ σὲ Ἀρχιερέα, καὶ μάλιστα Ἀρχιεπίσκοπο;

2. Εἴπατε, Μακαριώτατε: «Ἡ ἐποχή μας ἔχει βγάλει κι αὐτὴ Πατέρες. Ἡ νεοπατερική, τὴν εἴπανε μεταπατερική, δὲν εἶναι ἄλλη θεολογία, εἶναι χρονικὸ πρᾶγμα».

Μπορεῖτε νὰ μᾶς ἀναφέρετε ποιούς Πατέρες ἐννοεῖτε; Ἔχει βγάλει ἄραγε ἡ ἐποχή μας Πατέρες; Κι αὐτοὶ οἱ Πατέρες δέχονται τὴν μεταπατερικὴ θεολογία; Γιατί δὲν τοὺς κατονομάζετε; Καὶ καλά, τοὺς οἰκουμενιστὲς δὲν θέλετε νὰ τοὺς κατονομάσετε, γιατὶ θὰ θίξετε πρόσωπα τοῦ Φαναρίου. Τοὺς συγχρόνους Πατέρες (ποὺ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας καὶ οἱ ὁποῖοι δέχονται τὴν ὀνομαζομένη μεταπατερικὴ θεολογία) οὔτε κι αὐτοὺς μπορεῖτε νὰ κατονομάσετε; Μήπως εἶναι μεταπατερικὸς θεολόγος καὶ δέχεται ὅλα αὐτὰ τὰ βλάσφημα κακόδοξα ἐκβλαστήματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὁ τελευταῖος λόγιος Ἅγιος τῆς Ὀρθοδόξης Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς;

Νὰ περιμένουμε ἀπάντησή σας στὶς παραπάνω ἐπισημάνσεις; Λίγο χλωμὸ τὸ βλέπω καὶ ἀπίθανο. Ἀλλὰ θὰ περιμένουμε. Ἐξάλλου εἴπατε στοὺς Εὐέλπιδες σήμερα, ὅτι «χριστιανικά, δὲν μποροῦμε νὰ ἀπορρίψουμε ποτὲ τὸν διάλογο. Μὲ ὅλους πρέπει νὰ μιλᾶμε»!

Ἐλπίζουμε μέσα σ’ αὐτὴ τὴν κατηγορία –«ὅλους»– νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς.

Σημάτης Παναγιώτης

Καὶ ὁ π. Δανιὴλ Ἀεράκης

ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ

ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

Νά, λοιπόν, ποὺ κάποιοι «εὐσεβεῖς» ἀρχιμανδρῖτες, οἱ καταφερόμενοι κατὰ τῶν σκανδάλων στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γίνονται στυλοβάτες κάθε ἀρρωστημένου στοιχείου ποὺ ὑπάρχει στὸ σημερινὸ ἐκκλησιαστικὸ κατεστημένο.

Δὲν λαμβάνουν ὑπόψιν τὶς εὐαισθησίες τοῦ λαοῦ, τὶς διαμαρτυρίες του, τὰ κείμενα ποὺ δημοσιεύονται στὸν τοπικὸ τύπο (ἀλλὰ καὶ στὸν ἀθηναϊκὸ θρησκευτικὸ τύπο)· δὲν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τὶς παραβάσεις ποὺ διαπράττονται ἀπὸ τὸν τοπικὸ Μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος ὑπερβαίνοντας τὴν Ἱ. Σύνοδο «διόρισε» ὡς ἄτυπο βοηθὸ ἐπίσκοπο τὸν πρώην Θεσσαλιώτιδος κ. Θεόκλητο Κουμαριανό, ποὺ ἔχει κατασκανδαλίσει τὶς συνειδήσεις μας.

Ἔτσι σήμερα, ὁ π. Δανιὴλ Ἀεράκης ἐτίμησε τὸν κ. Θεόκλητο. Συνυπῆρξαν στὴν ἀκολουθία τοῦ Δ΄ Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ στὸ Αἴγιο (ἀγνοώντας ὅσες ἀντιδράσεις ἔχουν γίνει), καὶ κήρυξε τὸν θεῖο λόγο μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τοὺς ἐπαίνους τοῦ πρώην Θεσσαλιώτιδος!

Λεπτομέρειες, θὰ πεῖτε. Ναί, χαρακτηριστικὲς τῆς ἀδιαφορίας καὶ τοῦ ἀβδηριτισμοῦ μας.

Σημάτης Παναγιώτης

 

ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ἡ πόλις ποὺ ἐγέννησε καὶ ἀνέθρεψε τὸν θεῖον αὐτὸν ἄνδρα πρὶν ἀπὸ τὴν ἀθλητικὴ καὶ ἀσκητική του ζωὴ δὲν μπορῶ νὰ ἀναφέρω μὲ ἀκρίβεια καὶ ἀσφάλεια. Τὴν πόλι ὅμως ὅπου τώρα ζῆ καὶ ἡ ὁποία τὸν τρέφει μὲ ἀμβροσία, τὴν ἐγνώρισε πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος· διότι ὁπωσδήποτε εὑρίσκεται τώρα καὶ αὐτὸς σ᾿ ἐκείνη τὴν ἐπουράνιο Ἱερουσαλήμ, στὴν ὁποία ὑπάρχει ἡ ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων, τῶν ὁποίων «τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει».

Ἐκεῖ χορταίνοντας τὰ ἀχόρταστα μὲ ἄϋλη αἴσθησι καὶ βλέποντας τὰ ἀθέατα κάλλη, ἀπολαμβάνει τὶς ἀντάξιες ἀμοιβὲς τῶν ἱδρώτων του. Καὶ ἀφοῦ σὰν ἄκοπο βραβεῖο τῶν κόπων τοῦ ἐκέρδισε τὴν οὐράνιο κληρονομία, χορεύει αἰώνια μαζὶ μ᾿ ἐκείνους, τῶν ὁποίων πλέον «ὁ ποὺς ἔστη ἐν εὐθύτητι». Πῶς δὲ κέρδισε αὐτὴν τὴν μακαριότητα ὁ ἀοίδιμος, αὐτὸ θὰ τὸ ἐκθέσω στὴν συνέχεια.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ὅσιος Πατὴρ σὲ ἡλικία περίπου δέκα ἓξ περίπου ἐτῶν προσέφερε τὸν ἑαυτόν του στὸν Χριστὸν ὡς «θυσίαν εὐάρεστον καὶ δεκτήν», μὲ τὸ νὰ εἰσέλθῃ στὸν ζυγὸ τῆς μοναχικῆς πολιτείας στὸ ὄρος Σινᾶ. Ἀπὸ αὐτὴ δὲ τὴν διαμονή του στὸν ὁρατὸ τόπο, πορευόταν καὶ κατευθυνόταν πρὸς τὸν ἀόρατο Θεόν. Καὶ τὴν μὲν ξενιτεία ἀκολούθησε σὰν προστάτιδα τῶν νοερῶν νεανίδων, δηλαδὴ τῶν ἀρετῶν τῆς ψυχῆς. Μὲ αὐτὴν τὴν ξενιτεία ἀπέβαλε ὅλη τὴν ἄσεμνη παρρησία καὶ ἐφόρεσε τὴν εὐπρεπῆ ταπείνωσι καὶ ἔτσι ἀπὸ τὴν εἴσοδο ἀκόμη ἀπεδίωξε τὸν δαίμονα τῆς αὐταρεσκείας καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης στὸν ἑαυτό του. Ὑπετάγη καὶ ἐμπιστεύθηκε τὴν ψυχή του ἐν Κυρίῳ στὸν πνευματικό του πατέρα σὰν σὲ ἕναν ἄριστο κυβερνήτη, καὶ ἔτσι ἀκίνδυνα ἐταξείδευε τὸ μεγάλο, ἐπικίνδυνο καὶ τρικυμιῶδες ταξείδι τῆς παρούσης ζωῆς.

Τόσο πολὺ δὲ ἀπέθανε γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὰ προσωπικά του θελήματα, σὰν νὰ εἶχε ψυχὴ χωρὶς λογικὴ καὶ χωρὶς θέλησι καὶ ἀποξενωμένη τελείως ἀπὸ τὶς φυσικὲς κλίσεις καὶ ἐπιθυμίες. Ἂν καὶ ἐνωρίτερα ἀπὸ τὴν οὐράνια τούτη «ἀμάθεια» εἶχε ἀποκτήσει καλὰ τὴν ἐγκύκλιο κοσμικὴ σοφία-πράγμα παράδοξο, διότι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἡ ὑπερηφάνεια τῆς κοσμικῆς σοφίας ἐκφυλίζει τὴν ἐν Χριστῷ ταπείνωσι.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔτσι ἐπολιτεύθηκε ἐπὶ δεκαεννέα χρόνια καὶ στολίσθηκε μὲ τὰ κατορθώματα τῆς μακαρίας ὑποταγῆς, ὅταν πλέον ὁ ἅγιος Γέροντας ποὺ τὸν ἐπαιδαγώγησε εἶχε φύγει ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή, τότε ἐξέρχεται καὶ ὁ ἴδιος στὸν ἀγώνα τῆς ἡσυχαστικῆς ζωῆς, κρατώντας στὰ χέρια του, σὰν ὅπλα δυνατά, τὶς ἱερὲς εὐχὲς τοῦ Γέροντός του, γιὰ νὰ καταρρίψει μὲ αὐτὲς τὰ ὀχυρώματα τοῦ σατανᾶ.

Ἐκλέγει τὴν παλαίστρα τῆς ἐρημιτικῆς του ἀσκήσεως σὲ ἀπόστασι πέντε «σημείων» (δηλαδὴ ὀκτὼ χιλιομέτρων), ἀπὸ τὸ Κυριακὸ τῆς Μονῆς, στὴν τοποθεσία ποὺ λεγόταν Θολᾶς, καὶ διαβιοῖ ἐκεῖ σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, χωρὶς ὀκνηρία καὶ ἀμέλεια, πυρπολούμενος πάντοτε ἀπὸ τὸν διακαῆ ἔρωτα καὶ τὴν φλόγα τῆς θείας ἀγάπης. – Ἀλλὰ ποιὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ περιγράψῃ καὶ νὰ ἐγκωμιάσῃ μὲ λόγια τους μόχθους ποὺ κατέβαλε στὸ μέρος αὐτὸ ὁ Ὅσιος; Πῶς δὲ νὰ ἔλθουν στὴν ἐπιφάνεια ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ κόποι, οἱ ὁποῖοι ἐσπείροντο ἀφανῶς χωρὶς κανεὶς νὰ τοὺς βλέπει; Ὅμως παίρνοντας σὰν μικρὲς ἀφορμὲς μερικὰ ἀπὸ τὰ γνωστὰ κατορθώματά του, ἂς ἀκούσουμε τὴν ὁσιωτάτη ζωὴ τοῦ μεγάλου Ὁσίου.

* * *

Ἔτρωγε ἀπ᾿ ὅλα ὅσα ἐπιτρέπονται στοὺς μοναχούς, πολὺ ὀλίγο ὅμως. Ἔτσι ὥστε μὲ μεγάλη σοφία νικοῦσε συγχρόνως τὸ κέρας τῆς ἀλαζονείας καὶ τῆς οἰήσεως. Διότι μὲ ὀλίγη τροφὴ συνέθλιβε παντοιοτρόπως τὴν μανιώδη καὶ ἄπληστη δέσποινα, τὴν κοιλία, καὶ μαζὶ μὲ τὴν στέρησι τῆς ἔλεγε: «σιώπα, πεφίμωσο», κλεῖσε δηλαδὴ τὸ στόμα σου. Καὶ μὲ τὸ ὅτι ἔτρωγε ὀλίγο καὶ ἀπ᾿ ὅλα τὰ φαγητὰ νικοῦσε καὶ ὑπεδούλωνε τὴν τυραννία τῆς κενοδοξίας. Ἐπὶ πλέον δὲ μὲ τὴν ἀπόλυτη μοναξιὰ καὶ τὴν ἀποφυγὴ συναντήσεων μὲ ἄλλα πρόσωπα, ἔσβησε τὴν φλόγα καὶ τὴν κάμινο τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας, μέχρι ποὺ τὴν ἔκανε ὁριστικὰ στάχτη καὶ τὴν ἀπεκοίμισε.

Ἀνδρείως ὁ ἀνδρεῖος ἀπέφυγε, μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν στέρηση τῶν ἀναγκαίων γιὰ τὴν συντήρησή του, καὶ τὴν προσκύνησι τῶν εἰδώλων, (δηλαδὴ τὴν φιλαργυρία καὶ τὴν προσκόλλησι στὰ ὑλικά).

Τὴν ψυχή του τὴν ἀνέστησε ἀπὸ τὸν θάνατο ποὺ τὴν ἀπειλοῦσε κάθε στιγμή, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀκηδία καὶ τὴν ἀδράνεια, κεντώντας την μὲ τὸ κεντρὶ τῆς μνήμης τοῦ θανάτου.

Μὲ τὴν ἀπονέκρωσι πάλι κάθε «προσπαθείας», ἴσως καὶ μὲ κάποια αἴσθησι τῶν ἀΰλων καὶ οὐρανίων ἀγαθῶν, ἔκοψε τὰ δεσμὰ τῆς λύπης. Ἐνωρίτερα δὲ εἶχε θανατώσει μὲ τὸ ξίφος τῆς ὑπακοῆς, τὴν τυραννικὴ ὀργή.

Μὲ τὸ σῶμα ποὺ δὲν ἔβγαινε ἔξω καὶ μὲ τὸ λόγο ποὺ ἀκόμη περισσότερο δὲν ἐξερχόταν ἀπὸ τὸ στόμα του, ἐθανάτωσε τὴν βδέλλα τῆς κενοδοξίας ποὺ ἁπλώνει παντοῦ τὸν ἱστό της σὰν ἀράχνη.

Τί ἀπέμεινε λοιπόν; Ἡ νίκη καὶ τὸ βραβεῖο κατὰ τῆς ὀγδόης κακίας, ἡ τελεία δηλαδὴ κάθαρσις ἀπὸ τὴν ἀντίθεο ὑπερηφάνεια. Τὴν κάθαρσι αὐτὴ τὴν ἄρχισε μὲν ὁ ἴδιος μὲ τὴν ὑπακοή, σὰν ἄλλος Βεσελεήλ, τὴν ἀπετελείωσε δὲ ὁ Κύριος της ἐπουρανίου Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἦλθε ὁ ἴδιος αὐτοπροσώπως καὶ ὕψωσε ἐναντίον τῆς ὑπερηφανείας τὴν ταπείνωσι, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νικηθῆ ὁ διάβολος καὶ ἡ συμμορία του.

* * *

Ἀλλὰ καὶ σὲ ποιὸ μέρος τοῦ στεφάνου ποῦ πλέκω νὰ τοποθετήσω τὴν πηγὴ τῶν δακρύων τοῦ Ὁσίου; Χάρισμα ποὺ δὲν εὑρίσκεται σὲ πολλούς. Τῶν δακρύων αὐτῶν τὸ ἀπόκρυφο ἐργαστήριο σώζεται ἀκόμη μέχρι σήμερα καὶ εἶναι ἕνα πολὺ μικρὸ σπήλαιο ποὺ εὑρίσκεται σὲ κάποια ἄκρη, στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους, καὶ σὲ τόση ἀπόστασι ἀπὸ τὸ ἰδικό του καὶ ἀπὸ κάθε κελλί, ὅση χρειαζόταν γιὰ νὰ φράξῃ τὰ αὐτιά του στὶς φωνὲς τῆς κενοδοξίας, νὰ φθάνῃ δὲ μέχρι τὸν οὐρανὸ μὲ τοὺς ὀλολυγμούς, μὲ τὶς κραυγὲς καὶ τὶς ἐπικλήσεις τῆς θείας βοηθείας καὶ ἄλλα παρόμοια, σὰν αὐτὰ ποὺ παρατηροῦνται σὲ ὅσους τοὺς κτυποῦν μὲ ξίφη καὶ πυρωμένα σίδερα καὶ τοὺς βγάζουν τὰ μάτια.

Ὁ ὕπνος ποὺ ἔπαιρνε ἦταν τόσος, ὅσος χρειαζόταν γιὰ νὰ μὴ βλαφθῇ τὸ μυαλό του ἀπ᾿ τὴν ἀγρυπνία. Πρὸ τοῦ ὕπνου δέ, προσευχόταν πολὺ καὶ τακτοποιοῦσε τὰ κείμενα ποὺ ἔγραφε, διότι αὐτὸ εἶχε σὰν φίμωτρο τῆς ἀκηδίας. Ὅλη ἡ πορεία τῆς ζωῆς τοῦ ἦταν προσευχὴ ἀέναος καὶ ἔρως ἀνέκφραστος πρὸς τὸν Θεόν. Αὐτὸν νύκτα καὶ ἡμέρα ἐνατένιζε μέσα στὸν καθαρώτατο καθρέπτη τῆς ἁγνότητός του, χωρὶς νὰ θέλῃ νὰ χορτάσῃ, ἢ καλύτερα χωρὶς νὰ μπορῇ νὰ τὸν χορτάσῃ.

* * *

Κάποιος μοναχὸς ὀνομαζόμενος Μωυσῆς, ἔνοιωσε στὴν καρδιά του νὰ ἀνάβῃ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν θεοφόρο αὐτὸν Πατέρα καὶ τὸν ἐκλιπάρησε πολύ, χρησιμοποιώντας γιὰ μεσίτες πολλοὺς ἀπὸ τοὺς πατέρες, νὰ τὸν δεχθῇ σὰν μαθητή του, γιὰ νὰ διδαχθῇ ἀπὸ αὐτὸν τὴν ἀληθινὴ φιλοσοφία. Πιέζοντάς τον λοιπὸν μὲ τὶς παρακλήσεις ἐκείνων, τὸν ἔκαμψε τὸν μακάριο, ὥστε νὰ τὸν προσλάβη κοντά του ὡς ὑποτακτικό.

Συνέβη δὲ κάποτε νὰ τὸν διατάξῃ ὁ ἅγιος Πατὴρ νὰ μεταφέρη κατάλληλο χῶμα γιὰ νὰ καλλιεργήσουν λάχανα. Ὁ Μωυσῆς πράγματι ἔφθασε στὸν τόπο ποὺ τοῦ ὑπέδειξε καὶ πρόθυμα ἐκτελοῦσε τὴν ἐντολὴ ποὺ ἔλαβε. Ὅταν ὅμως πέρασε ἡ ὥρα καὶ ἦλθε τὸ καταμεσήμερο, ὅποτε ἡ ζέστη ἐφλόγιζε σὰν καμίνι τὸν τόπο, διότι ἦταν Αὔγουστος μήνας, ὁ Μωυσῆς ἐλύγισε καὶ κουρασμένος πολὺ ἀπὸ τὴν μεταφορὰ τοῦ χώματος, σκέφθηκε ὅτι ἔπρεπε ὀλίγο νὰ ξεκουρασθῇ. (Γιὰ νὰ ἔχῃ δὲ σκιά), ξάπλωσε κάτω ἀπὸ ἕναν τεράστιο λίθο καί, ὅπως ἦταν φυσικό, ἀπεκοιμήθηκε. Ἀλλ᾿ ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ πικραίνωνται μὲ τίποτα οἱ γνήσιοι δοῦλοι του, ἐπρόφθασε μὲ τὴ συνήθη εὐσπλαχνία του τὸ κακό, τὴν ὥρα ἀκριβῶς ἐκείνη ποὺ ἐκινδύνευε ἡ ζωὴ τοῦ Μωυσῆ. Ἔγινε αὐτό, θὰ σᾶς τὸ διηγηθῶ ἀμέσως. Ὁ μέγας Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης, ἐνῶ καθόταν στὸ κελλί του, κατὰ τὴν συνήθειά του, μελετώντας καὶ συνομιλώντας μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τὸν Θεόν, ἔπεσε σ᾿ ἕναν ἐλαφρότατο ὕπνο, ὅποτε βλέπει κάποιον ἱεροπρεπῆ ἄνδρα, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ τὸν ξυπνήσῃ καὶ σὰν νὰ τὸν εἰρωνευόταν γιὰ τὸν ὕπνο, τοῦ ἔλεγε: «Ἰωάννη, πῶς κοιμᾶσαι ἀμέριμνος, ἐνῶ ὁ Μωυσῆς εὑρίσκεται σὲ κίνδυνο»; Πετάχτηκε τότε ἀπὸ τὸν ὕπνο καὶ ἄρχισε ἀμέσως νὰ προσεύχεται, χρησιμοποιώντας τὴν προσευχὴ σὰν ὅπλο γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ μαθητοῦ του.

Ἀργὰ τὸ βράδυ, ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Μωυσῆς, τὸν ἐρώτησε μήπως τοῦ συνέβη τίποτε τὸ φοβερὸ ἢ ἀνέλπιστο. «Ἕνας λίθος τεράστιος –τοῦ ἀπήντησε ἐκεῖνος– κατὰ τὶς μεσημβρινὲς ὧρες τῆς ἡμέρας θὰ μὲ ἐπλάκωνε καὶ θὰ μὲ συνέτριβε, ἐνῶ κοιμώμουν βαθειὰ ἀπὸ κάτω του, ἐὰν δὲν ἄκουγα –ἔτσι μοῦ φάνηκε– τὴν φωνή σου. Πετάχθηκα τότε μ᾿ ἕνα ὁρμητικὸ καὶ ἀπότομο πήδημα καὶ ἀπομακρύνθηκα, ὅποτε τὴν ἴδια στιγμὴ εἶδα τὸν βράχο νὰ ἀποσπᾶται καὶ νὰ πέφτει στὸ χῶμα». Ἀκούοντας τὸ αὐτὸ ὁ τόσο ταπεινὸς Ὅσιος, δὲν ἀνέφερε τίποτε ἀπὸ τὴν ὀπτασία του στὸν ὑποτακτικό του, μέσα του ὅμως μὲ ἔντονες κραυγὲς καὶ αἰσθήματα ἀγάπης ἀνυμνοῦσε καὶ εὐγνωμονοῦσε τὸν Θεόν.

* * *

Ἦταν ἀκόμη καὶ ἰατρὸς τῶν κρυφῶν παθῶν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

Κάποτε ἕνας μοναχὸς ποὺ ὠνομαζόταν Ἰσαὰκ δοκίμαζε δυνατὸ σαρκικὸ πόλεμο καὶ ἦταν γι᾿ αὐτὸ γεμάτος θλίψι καὶ ἀθυμία. Ἦλθε γρήγορα στὸν Ὅσιο καὶ μὲ δάκρυα καὶ ἀναστεναγμοὺς τοῦ φανέρωσε τὸν ἐσωτερικό του πόλεμο. Ὁ πανθαύμαστος ἀφοῦ ἐθαύμασε τὴν πίστη καὶ τὴν ταπείνωσί του, «Ἔλα, ἀδελφέ μου –τοῦ λέγει– νὰ προσευχηθοῦμε ἀπὸ κοινοῦ καὶ ὁ ἀγαθὸς καὶ εὐσπλαχνικὸς Θεὸς δὲν θὰ παραβλέψῃ τὴν ἱκεσία μας». Δὲν εἶχαν τελειώσει ἀκόμη τὴν προσευχή τους. Ὁ ταλαιπωρημένος μοναχὸς ἐκείτετο μὲ τὸ πρόσωπο στὸ ἔδαφος. Καὶ ὁ εὐσπλαχνικὸς Θεὸς ἱκανοποίησε τὸ αἴτημα τοῦ δούλου του, καὶ ἀπέδειξε ἔτσι ἀληθινὸ τὸν προφήτη Δαβίδ (πρβλ. Ψαλμ. ρμδ´ 19). Ὁ ὄφις δέ, ὁ δαίμων δηλαδὴ τοῦ σαρκικοῦ πολέμου, κτυπημένος μὲ τὸ μαστίγιο τῆς θερμῆς προσευχῆς τοῦ Ὁσίου δραπέτευσε. Ὁ πρώην ἀσθενὴς ἀντελήφθηκε τὸν ἑαυτό του ἐντελῶς θεραπευμένο καὶ ἀνενόχλητο πλέον. Ἐθαύμαζε γι΄ αὐτὸ καὶ γεμάτος ἔκπληξι εὐγνωμονοῦσε τὸν Θεὸν ποὺ ἐδόξασε τὸν δοῦλο του, καὶ τὸν δοῦλο του ποὺ ἐδοξάσθηκε.

Μερικοὶ δὲ πονηροὶ ἄνθρωποι κεντημένοι ἀπὸ φθόνο ἐναντίον τοῦ ἀειμνήστου Πατρός, ποὺ σκορποῦσε πλούσια τὸν λόγο τῆς χάριτος καὶ ἐπότιζε ὅλους ὅσους τὸν ἐπλησίαζαν μὲ τὰ ἄφθονα νάματα τῆς διδασκαλίας του, τὸν κατηγοροῦσαν ὡς «λάλον καὶ φλύαρον», προσπαθώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτόν, νὰ σταματήσουν τὴν τόση ὠφέλεια ποὺ προσέφερε.

Ἐκεῖνος δὲ γνωρίζοντας ὅτι «πάντα ἰσχύει ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι Χριστῷ» καὶ μὴ θέλοντας νὰ παιδαγωγῇ μόνο μὲ τὰ λόγια ὅσους τὸν ἐπλησίαζαν γιὰ ὠφέλεια, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο μὲ τὴν σιωπὴ καὶ τὴν μελέτη τοῦ παραδείγματός του, ἐπὶ πλέον δὲ –καθὼς λέγει καὶ ἡ Γραφὴ– γιὰ νὰ κόψει τὴν ἀφορμὴ «τῶν ζητούντων ἀφορμήν», ἐσιώπησε γιὰ ὁρισμένο διάστημα καὶ σταμάτησε τὸ μελιστάλακτο ῥεῖθρο τοῦ διδασκαλικοῦ του λόγου. Καὶ τὸ ἔκανε αὐτό, διότι ἔκρινε καλύτερο νὰ ζημιώσῃ γιὰ ὀλίγο αὐτοὺς ποὺ ἐπιθυμοῦσαν τὰ καλά, τοὺς ὁποίους μὲ τὴν σιωπὴ ἴσως θὰ ὠφελοῦσε, παρὰ νὰ ἐξερεθίσῃ περισσότερό τους ἀγνώμονας ἐκείνους ἐπικριτὰς καὶ νὰ αὐξήσῃ ἔτσι τὴν μανία τῆς κακίας τους. Ἐκεῖνοι τότε ἐσεβάσθηκαν καὶ ἐξετίμησαν τὴν ὑποχωρητικότητα καὶ τὴν μετριοφροσύνη τοῦ ἀνδρός, συναισθάνθηκαν ὅτι ἔφραξαν μία πηγὴ τόσης ὠφελείας καὶ ἔγιναν αἴτιοι μεγάλης βλάβης σὲ ὅλους, καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν ἱκετεύουν καὶ νὰ τὸν παρακαλοῦν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους νὰ συνεχίσῃ τὸν λόγο τῆς διδαχῆς του, ὥστε νὰ μὴν ζημιώνωνται μὲ τὴν σιωπή του, ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιζητοῦσαν τὰ σωτήρια λόγια του.

Τότε ὑπεχώρησε ἀμέσως αὐτὸς ποὺ δὲν εἶχε μάθει νὰ ἀντιλέγῃ καὶ συνέχισε πάλι τὴν προηγούμενη τακτική του.

Ἐπειδὴ λοιπὸν τόσο πολὺ τὸν ἐθαύμαζαν, διότι ὑπερτεροῦσε ὅλους σὲ ὅλα, ὅλοι μαζὶ οἱ μοναχοὶ σὰν ἕνα νέο Μωυσῆ τὸν ἀνέβασαν διὰ τῆς βίας στὸν ἡγουμενικὸ θρόνο. Ἔτσι αὐτοὶ ποὺ ἐγνώριζαν νὰ διακρίνουν καλὰ τὶς ἱκανότητες τοῦ καθενός, ἐτοποθέτησαν τὸν λύχνο ἐπάνω στὴν λυχνία τῆς ἡγουμενίας καὶ δὲν διεψεύσθησαν στὶς ἐλπίδες τους. Διότι ἀνέβηκε καὶ αὐτὸς στὸ θεοβάδιστο Ὄρος, (ὅπως ὁ Μωυσῆς), εἰσῆλθε στὸν ἄδυτο γνόφο καὶ ἔλαβε τὴν θεοτύπωτη νομοθεσία καὶ θεωρία, προχωρώντας ἐπάνω στὶς βαθμίδες τῆς νοητῆς ἀναβάσεως. Μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἄνοιξε τὸ στόμα του, προσείλκυσε τὸ Πνεῦμα καὶ ἄφησε νὰ ἐξέλθῃ λόγος ἀγαθὸς ἀπὸ τὸν ἀγαθὸ θησαυρὸ τῆς καρδιᾶς του.

Τὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου του τὸν εὑρῆκε ἐπάνω στὸ ἔργο τῆς καθοδηγήσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν, δηλαδὴ τῶν μοναχῶν. Δὲν ὡμοίασε ὅμως στὸν Μωυσῆ σὲ ἕνα σημεῖο: Στὸ ὅτι αὐτὸς ἀσφαλῶς ἀνέβηκε εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐνῶ ἐκεῖνος –δὲν γνωρίζω πὼς –ἔχασε τὴν κάτω Ἱερουσαλήμ.

* * *

Μάρτυρες αὐτῶν ποὺ λέγω εἶναι ὅλοι ὅσοι ἀπήλαυσαν ἀπὸ αὐτὸν τὶς ἀπηχήσεις καὶ τὶς διδασκαλίες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐσώθηκαν, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀκόμη σώζονται. Ἄριστος μάρτυς τῆς σωτηρίας ποὺ προξενοῦσε καὶ τῆς διδασκαλικῆς σοφίας ποὺ εἶχε, εἶναι καὶ ὁ νέος Δαβίδ· ἐπὶ πλέον καὶ ὁ καλός μας ποιμὴν Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος παρεκάλεσε θερμὰ καὶ ἔπεισε τὸν Μέγα νὰ κατεβῆ ἀπὸ τὸ Σινᾷ, νὰ ἔλθη νοερῶς πλησίον μας καὶ σὰν ἄλλος νέος Θεόπτης νὰ μᾶς φέρει τὶς θεογραφὲς πλάκες, οἱ ὁποῖες ἐξωτερικὰ μὲν περιέχουν τὰ πρακτικά, ἐσωτερικὰ δὲ τὰ θεωρητικὰ διδάγματα.

Πηγή: users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/climax

Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΕ ΧΕΡΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ;

Μία ἀκόμα νοθεία τοῦ Εὐαγγελίου

(Ὁμιλία ἀρ. 36 στὴ “Σοφία Σειράχ”)

«Οἴδατε –λέγει ὁ Κύριος– ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν» (Ματθ. 20, 25-26)... Ἐδῶ ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ μίαν ἀντικοσμικὴν θέσιν. Οἱ μὲν κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἔτσι ἐνεργοῦν, ἐσεῖς ὅμως ὄχι ἔτσι.

   Αὐτὸ τὸ σημεῖον πρέπει νὰ τὸ προσέξουμε, κι ἐδῶ ὁ Κυριος ὁμιλεῖ στὴν περίπτωση ἀναζητήσεως ἐξουσίας. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ περίπτωσις αὐτή. Εἶναι πλῆθος ἄλλες περιπτώσεις ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι τὸ Εὐαγγέλιον –ὡς θέσις μέσα εἰς τὸν κόσμον– εἶναι ἀντικοσμικόν, διότι κινεῖται ἐπὶ ἄλλης βάσεως· κινεῖται ἐπάνω σὲ ἄλλους νόμους. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ τὸ πάρει ἀπόφαση, ἂν θέλει νὰ εἶναι χριστιανός, πάντα θὰ κινηθεῖ ἀντικοσμικά. Δηλαδή, τί κάνουν οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι: Καταλαμβάνουν θέσεις. Ἐσὺ μὴ σπεύδεις νὰ καταλάβεις θέση. Θὰ ποῦν οἱ ἄλλοι ὅτι εἶσαι ἀνόητος, ὅτι εἶσαι κουτός...

    Νὰ σᾶς πῶ μία νοθεία ἀνύποπτη; Πολλὲς φορές, ἐν ὀνόματι τοῦ Εὐαγγελίου, ζητοῦμε νὰ καταλάβουμε θέσεις μὲ τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα· –εἶμαι σίγουρος ὅτι δὲν θὰ συμφωνήσετε ὅλοι μὲ αὐτό, ἀλλὰ σᾶς λέγω ὅτι πρόκειται περὶ νοθείας τοῦ Εὐαγγελίου. (Ποιό τὸ ἐπιχείρημα;). Ὅταν λέμε: σπεύσετε νὰ πιάσετε θέσεις μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν, γιὰ νὰ μὴ μᾶς κυβερνοῦν οἱ ἀντίθεοι καὶ οἱ ἀντίχριστοι καί, καί... Διότι μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ ἔχομεν στὰ χέρια μας τὴν ἐξουσίαν. Ἔ, λοιπόν, εἶναι διάχυτη αὐτὴ ἡ θέσις; Διάχυτη εἶναι.

     Ἂν λοιπόν σᾶς πῶ, ὅτι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ θέσις εἶναι μία νοθεία τοῦ Εὐαγγελίου, τί θὰ λέγατε; Εἶναι δύσκολο ὁ σημερινὸς χριστιανὸς νὰ τὸ καταλάβει αὐτό. Τὸ χωρίο ποὺ σᾶς διάβασα τοῦ Κυρίου ποὺ λέει: «ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως», σεῖς δὲ ὄχι ἔτσι, εἶναι μία ἀντίθετη θέσις τοῦ χριστιανοῦ μέσα στὸν κόσμον αὐτόν. Ἔ, καὶ τί; Θὰ ἀφήσω τὸν ἄλφα καὶ τὸν βῆτα, τὸν ἀντίχριστο καὶ τὸν ἀντίθεο νἄρθει νὰ μὲ κυβερνήσει ἐμένα; Καὶ μὲ ἀντιθέους νόμους κ.τ.λ. (...)

     Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ σκεφθοῦμε πῶς ζοῦσαν οἱ πρῶτοι χριστινοί... Ὑπῆρχαν εἰδικοὶ εὐεργετικοὶ νόμοι ὑπὲρ τῶν χριστιανῶν; Τί λέγει ἐκεῖ ἡ πρὸς Διόγνητον ἐπιστολή; Ὅτι μὲ τὴ ζωή τους οἱ χριστιανοί, ξεπερνοῦσαν τοὺς νόμους. Ἂς χαλκεύσουν ὅσους ἀντιθέους νόμους νομίζουν.

     Βέβαια τὸ καλὸ θὰ ἦτο, μέσα σὲ μία ἐλευθέρα χῶρα, ὅπως εἶναι ἡ δική μας εἰδικά, ἡ ἐλληνική, τὸ νὰ εἶναι καὶ οἱ νόμοι σὲ μία σύμπνοια μὲ τὸ Εὐαγγέλιο... Ἀναμφισβητήτως θὰ ἦτο ἰδεῶδες. Ἀλλὰ ἂν κάποτε δὲν γίνεται ἔτσι, μὴ μᾶς πιάνει ἐκεῖνος ὁ σπασμός, ἐμᾶς τοὺς χριστιανούς, νὰ πᾶμε νὰ περισώσουμε τί; Νὰ περισώσουμε τί; Ἂς περισώσουμε τοὺς χριστιανούς μας. Ὄχι νὰ περισώσουμε τοὺς νόμους.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ (ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ) ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

 Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ (ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ) ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

 

Προσπάθεια της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών»

 να «χρησιμοποιήσει» θεσμικά όργανα

της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης

ΠΡΟΣ

Αξιότιμο κ. Πρόεδρο Τμήματος Ποιμαντικής
και Κοινωνικής Θεολογίας Α.Π.Θ.

        Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Την 22 Μαρτίου 2012 έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο «πρόσκληση» με την οποία πληροφορήθηκα για ένα «Σεμινάριο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών που πραγματοποιείται με την συνεργασία των Τομέων Δίκαιο, Οργάνωση, Ζωή και Διακονία της Εκκλησίας και Λειτουργικής, Χριστιανικής Αρχαιολογίας και Τέχνης με την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου» στο οποίο προγραμματίζεται, “στρογγυλή τράπεζα με θέμα: η θέση της θρησκείας στο Δημόσιο χώρο” για την Τρίτη 27 Μαρτίου 2012...

Ως Διευθυντής του Τομέα Δικαίου, Οργάνωσης, Ζωής και Διακονίας της Εκκλησίας του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ ενημερώνω: α) ότι ο Τομέας, ως θεσμικό διοικητικό όργανο του Τμήματος, δεν έχει ουδεμία σχέση με την εν λόγω εκδήλωση και β) ότι ουδέποτε συζητήθηκε ή αποφασίστηκε στον Τομέα η οργάνωση ή η λειτουργία «Σεμιναρίου του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών» ή άλλα σεμινάρια ή συμμετοχή ή συνεργασία ή οποιασδήποτε μορφής σύμπραξη σε “στρογγυλές τράπεζες” ή άλλης μορφής εκδηλώσεις με την εν λόγω “Ακαδημία”.

Κατόπιν αυτών, παρακαλώ όπως ενεργήσετε τα δέοντα προκειμένου οι οργανωτές της εκδήλωσης να προβούν άμεσα στις απαιτούμενες διορθώσεις των ανακριβών στοιχείων της «πρόσκλησης», που δημιουργούν όχι μόνο θεσμική εκτροπή στο Τμήμα, αλλά και σύγχυση και λανθασμένες εντυπώσεις στους αποδέκτες της.

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑ

     ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ

Πηγή: Θρησκευτικά

 

Ακόμη δέν μπορούμε νά κατανοήσουμε πώς γιά τόν Καλαϊτζίδη η ακαδημία Βόλου είναι πολύ ανώτερη τών πανεπιστημίων;

Ότι έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο;

Ότι έχει μεθύσει από τήν εξουσία πού απέκτησε από τόν Ζηζιούλα καί τόν Βαρθολομαίο.

          Αμέθυστος

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠ’ ΤΟΝ ΒΟΛΟ

Τι ντροπή για την «Εκκλησία», για την Ιεραρχία που υποκρίνεται την Εκκλησία του Θεού! Την Κυριακή που μας πέρασε, γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως, απέστειλε εγκύκλιο (!) στους Ι. ναούς, μιλώντας για τις ιερατικές κλίσεις! Μάλιστα! Για τον εαυτό της δηλαδή. Και όλοι οι πιστοί εκλήθησαν να παρακολουθήσουν, ως να μην υπάρχουν αυτοί, να μην είναι καν Χριστιανοί, το πώς πρέπει να είναι καλοί και σωστοί οι παπάδες.

Τελικώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ταλέντο γιά παπάδες. ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΘΕΡΜΟΣ.
Καταργείται επισήμως κάθε ανάμειξη τού Χριστού μέ τήν εκκλησία. Ο ΘΕΡΜΟΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ! ΜΠΟΡΕΙ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ  ΕΠΑΞΙΑ!

Καί βεβαίως δικαίως ανακοινώθηκε η αντικατάστασις τής κλήσεως τού Θεού στή γιορτή τής Σταυροπροσκυνήσεως διότι  ετοιμάζεται ο νέος Σταυρός τού Κυρίου. Διότι σέ λίγο θά βλέπει τούς «πιστούς»  Του νά προσκυνούν τόν Εωσφορο στό πρόσωπο τού Πάπα, έχοντας στά δεξιά του τόν Βαρθολομαίο καί τόν Ζηζιούλα δίπλα τους, νά εκφωνεί  τά ονόματα τών προσκυνούντων.

Πηγή: Αμέθυστος

Ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος

Ὁ γέρος τοῦ Μοριᾶ ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὅταν στὸ νεοσύστατο Ἑλληνικὸ κράτος, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ βρεῖ τὸν βηματισμό του, ἔβλεπε νὰ ἔχουν τεθεῖ οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια ὑπὸ διωγμὸ ἀπὸ τὴν Βαυαροκρατία, διεμαρτύρετο καὶ φώναζε:

«ὅταν σηκώσαμε τὰ ὅπλα εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ὕστερα ὑπὲρ πατρίδος».

 Μία ἱεράρχηση, τὴν ὁποία ὁ ἀγράμματος Κολοκοτρώνης γνώριζε πολὺ καλά, φαίνεται ὅμως νὰ ἀγνοοῦν οἱ γραμματισμένοι τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν σπουδῶν τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Κάθε ἀναφορὰ σὲ πατρίδα, ἔθνος, Ἑλλάδα, ἑλληνικὴ γλῶσσα ἰσοδυναμεῖ μὲ ἐθνοφυλετισμό(!), τὸν ὁποῖο ἡ ἐκκλησία ἔχει καταδικάσει ὡς αἵρεση.

 Τὶ σημαίνει ὅμως ἐθνοφυλετισμός; Ἐθνοφυλετισμὸς εἶναι ἡ ἀνατροπὴ τῆς παραπάνω ἱεράρχησης δηλαδὴ ἡ ἐκκλησία, ἕνας θεῖος ὀργανισμός, τίθεται στὴν ὑπηρεσία τῆς πατρίδος καὶ τῶν ἐθνικῶν ἐπιδιώξεων, ἔστω κι ἂν αὐτὲς δὲν συμβαδίζουν μὲ τὸ εὐαγγελικὸ πνεῦμα. Καὶ ἐνῶ οἱ κύριοι τῆς ἐν λόγῳ Ἀκαδημίας ἔχουν καταργήσει τὴν ἔννοια τῆς αἱρέσεως, δείχνουν μία ἐπιλεκτικὴ εὐαισθησία μόνο ὅταν αὐτὸ τοὺς ἐξυπηρετεῖ. Ὁ Χριστός, λέγουν, δὲν ἦρθε γιὰ νὰ σώσει τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Χριστός, κ. Καλαιτζίδη, ἦρθε γιὰ νὰ σώσει τοὺς Κορινθίους, τοὺς Ρωμαίους, τοὺς Γαλάτας, τοὺς Ἐφεσίους, τοὺς Κολασσαεῖς κ.ο.κ.

                                       

 Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἀνοιξε τὴν Ἐκκλησία πρὸς τὰ ἔθνη, ἄρα μόνο για ἐθνοφυλετισμὸ δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ, δὲν ἔστειλε ἐπιστολὲς γενικὰ πρὸς ἀνθρώπους, ἀλλὰ πρὸς Κορινθίους, πρὸς Ρωμαίους κ.τ.λ. Ἐὰν ἤθελαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, θὰ μποροῦσαν νὰ καταργήσουν τὴν ἔννοια τῆς πατρίδος ὡς ἄχρηστη, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκαναν, γιατὶ δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔθεσε τὰ ὅρια ἀνάμεσα στὰ ἔθνη.

 Οἱ Ἅγιοι Πατέρες προσδιόρισαν τὸ ἱεραρχικὸ ἐπίπεδο τῆς ἐκκλησίας ὡς θείου ὀργανισμοῦ καὶ τὸ ἱεραρχικὸ ἐπίπεδο τῆς πατρίδος ὡς σχήματος τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ εἶναι τὸ «πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ὕστερα ὑπὲρ πατρίδος». Ἀλλὰ ἡ ἐν λόγῳ Ἀκαδημία χαρακτηρίζεται ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀντιπατερικότητά της καὶ τὴν περιφρόνησή της πρὸς τὴν Παραδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐναντίωσή της πρὸς ὁ,τιδήποτε τὸ ἐθνικό. Δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς αὐτός, ποὺ θέλει τὸν ἄνθρωπο ἄθρησκο, ἄπατρι καὶ πολτοποιημένο, ἀλλὰ ὁ ἀντίχριστος καὶ ἡ αἵρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τὴν ὁποία ἡ ἐν λόγῳ ἀκαδημία προπαγανδίζει.

 Δὲν φθάνει ὁ σεβ. κ. Ἰγνάτιος νὰ δηλώνει, ὅτι δεν εἶναι μασῶνος, ἀλλὰ εἶναι οἰκουμενιστής, γιατὶ σ’ ἕνα θεὸ γενικὸ καὶ ἀόριστο χωρὶς κανένα δογματικὸ προσδιορισμό, ὅπως τὸν διακηρύσσει ἡ αἵρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀρχιτέκτονα ἴσως τοῦ σύμπαντος, πιστεύουν καὶ οἱ μασῶνοι. Κατὰ τὴν ὁμολογία τῶν πλέον ἐγκρίτων ὀρθοδόξων θεολόγων ὁ οἰκουμενισμὸς ὑπηρετεῖ τὴν ἀμερικανοσιωνιστικὴ παγκόσμια κυβέρνηση.                     

 Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ ἀναβαπτισθοῦμε στὰ ἰδανικὰ τοῦ γένους, ὅπως αὐτὰ ἐκφράσθηκαν ἀπὸ τοὺς πρωταγωνιστὲς τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνα τοῦ 1821 ἐνάντια σὲ πικρὴ σκλαβιὰ αἰώνων. Σήμερα κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴν πατρίδα, γιατὶ πρῶτα χάσαμε, περιφρονήσαμε, χλευάσαμε τὴν πίστη γιὰ χάρη ἑνὸς ψεύτικου «προοδευτισμοῦ».

Λωρίτου Ἑλένη

 

Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου, Λόγοι

 Κατηχήσεις 14

 

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, παιδιά μου, καί τώρα νά μένετε σταθεροί καί ἀμετακίνητοι ἀπό τήν ἐλπίδα στόν Θεό, καί διασπώντας τίς πολύπλοκες μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου (Ἐφ. 6,11), νά φαίνεσθε ἀνώτεροι ἀπό τά πάθη, καταπατώντας τίς ἡδονές καί τίς ἐπιθυμίες τῆς σάρκας, καί περιφρουρώντας τήν παρθενία καί τήν ἁγνότητά σας καί στήν ψυχή καί στό σῶμα. Βλέπετε ὅτι ὁ καιρός εἶναι ἀνοιξιάτιμος, καί ὅλη ἡ ἔμψυχη φύση κινεῖται πρός τήν ἀναπαραγωγή. Νά εἶναι λοιπόν μέτριες οἱ ὧρες τοῦ ὕπνου σας, ὅπως σᾶς θύμισα καί πρίν ἀπό τό Πάσχα, καί σύμφωνα μέ τόν κανόνα ἡ τροφή σας. Γιατί λέγει ὁ ἀπόστολος «εἶναι καλό νά μήν τρῶς κρέας, οὔτε νά πίνεις κρασί, οὔτε νά κάνεις κάτι πού θά σκανδαλίσει τόν ἀδελφό σου (Ρωμ. 14,21)». Σᾶς λέγω κι’ ἐγώ, ἀδελφοί μου, συμβουλευτικά ὄχι προστακτικά, γιά τίς τίμιες ψυχές σας, καί ὄχι γιά τούς ἀρρώστους ἀλλά γιά τούς ὑγιεῖς, εἶναι καλό νά μή πίνετε κρασί, καί μάλιστα ἐσεῖς οἱ νεώτεροι, γιατί μέ αὐτό ἀνάβουν τά πάθη. Ἔχουμε ἄλλωστε μέσα μας τή φουρτούνα τῶν φυσικῶν ἡδονῶν, γιατί νά προσθέτουμε καί τίς τρικυμίες τοῦ κρασιοῦ; Γευθεῖτε λοιπόν καί διαπιστῶστε, ὅτι εἶναι καλό πρᾶγμα ἡ ἐγκράτεια ὡς πρός αὐτό. Γιατί μέ τήν ἀποχή ἀπό τό κρασί θά δεῖς τόν ἑαυτό σου νά ὁδηγεῖται μέ τό λογισμό πρός τά ἐπάνω, νά μή κυριεύεται ἡ ψυχή ἀπό πυρετό καί νά παραμένει ἐπάγρυπνος γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἕτοιμος γιά πολλά ἀνώτερα πού στόχο τους ἔχουν τή σωτηρία. Αὐτός πού ἀπέχει ἀπό τό κρασί, εἶναι γεμᾶτος ἀπό τό ἅγιο Πνεῦμα, αὐτός πού πίνει νερό, πίνει τά νάματα τῆς κατάνυξης. Ὡστόσο, ὅσο μπορεῖτε, νά διατηρεῖτε τήν ὑγεία τοῦ σώματος, ὅπως κάνατε καί μέ τήν κόπωση. Γιατί δέν σᾶς δίνω διαταγή γιά τό πρᾶγμα αὐτό, ἀλλά συμβουλή. Καί σχετικά μέ τίς τροφές, τέκνα μου, σᾶς συμβουλεύω τό ἴδιο, νά ἀποφεύγετε τίς παράλογες ἀπληστίες καί τόν ὑπέρμετρο χορτασμό, ἀπό τόν ὁποῖο προέρχονται οἱ ἀσωτίες καί τά ὁμοφυλοφιλικά σπέρματα. Ἀντίθετα νά τρῶτε καί νά πίνετε μαζί μέ ὅλους τούς ἄλλους, ὥστε νά ἐξουσιάζετε καί ὄχι νά ἐξουσιάζεστε ἀπό τίς ἡδονές, καί νά εἴστε κύριοι καί ὄχι νά κυριεύεστε ἀπό τή σάρκα. Καί αὐτός εἶναι ὁ ἄριστος κανόνας τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, τό νά μή καταδυναστεύεται δηλαδή τό ἀνώτερο ἀπό τό κατώτερο. Νά προφυλάγεστε ἀπό τίς ἐξόδους σας καί τίς κοσμικές σας συναναστροφές, χωρίς νά προκαλεῖτε ταραχές στήν ἀδελφότητα. Καί σεῖς πού εἶστε τοποθετημένοι στά πλοιάρια, μπαίνοντας καί βγαίνοντας καί μεταφέροντας τά ἀναγκαῖα, νά μή συνδέεστε μέ κοσμικούς, οὔτε νά μιλᾶτε καί νά κραυγάζετε ὅπως ἐκεῖνοι, ἀλλ’ ὁ διάπλους σας νά γίνεται μέ σεμνοπρέπεια, γιά νά δοξάζεται ὁ Θεός καί μέ αὐτό.

Μαθαίνω ὅτι μερικοί κατεβαίνουν στούς κήπους καί ζητοῦν ἀπό τόν κηπουρό λάχανα γιά νά φᾶνε, καί ἐπειδή δέν τούς δίνει, ἐξαιτίας τοῦ κανόνα, διαπληκτίζονται μέ τόν κηπουρό. Καί αὐτό γενικά εἶναι σατανικό, καί νά μή γίνεται, γιατί αὐτοί πού τό κάνουν θά ὑποβληθοῦν σέ ἐπιτίμια. Δέν εἶναι ἀρκετά αὐτά πού παρατίθενται; Πῶς θά πολεμήσεις τό πάθος σύ πού νικιέσαι ἀπό τό λάχανο; Θά γίνεις πιό ἀδύναμος καί ἀπό τό φτερό, ἄν, ταπεινέ ἀδελφέ μου, δέν σταθεροποιήσεις τόν ἑαυτό σου στόν λογισμό καί στήν ἐγκράτεια. Γενικά οἱ τέλειοι γίνονται ἀπό τούς ἀτελεῖς, καί οἱ πολλοί μεγάλοι ἀπό τούς μικρούς, καί οἱ ὑγιεῖς ἀπό τούς ἀσθενεῖς, καί οἱ ἄνδρες ἀπό τά παιδιά, καί οἱ ἀπαθεῖς ἀπό τούς ἐμπαθεῖς, καί οἱ ἐγκρατεῖς ἀπό τούς ἀκρατεῖς, καί γίνονται ἄνθρωποι καί ἔγιναν, ἀλλά καί ἐμεῖς γίναμε καί ἄς γίνουμε καί ἄς μή ἀδρανήσουμε, οὔτε καί ν’ ἀποφύγουμε νά τό κάνομε ἀπό ὀκνηρία. «Ὁ Κύριος δίνει ἰσχύ καί δύναμη (Ψαλμ. 67,36) ». «Ἁπλώνοντας τά φτερά του, τούς δέχθηκε στή ράχη του (Δευτ. 32,11)». Τόσο πολύ δηλαδή θέλει νά μᾶς σώσει, τόσο πολύ «κοντά βρίσκεται σέ ὅλους ἐκείνους πού τόν ἐπικαλοῦνται (Ψαλμ. 144,18)». Ἔτσι λοιπόν ὁ Κύριος τῆς δόξας θά ἐνθαρρύνει τίς καρδιές σας καί θά ἑδραιώσει σταθερά τίς ψυχές σας καί θά ζώσει δυνατά τή μέση σας παιδιά μου ἀγαπημένα, παρατάσσοντάς σας στόν πόλεμο τοῦ ἀντιπάλου, γιά νά νικήσετε, ν’ ἀπόκρούσετε τούς ἐχθρούς, νά δοξασθεῖτε, νά τόν δοξολογήσετε, καί νά κληρονομήσετε τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γιατί σ’ αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό πανάγιο καί ζωοποιό Πνεῦμα του, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΚΕΙΜΕΝΟ:

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, τέκνα μου, καί τανῦν στήκετε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι ἀπό τῆς εἰς Θεόν ἐλπίδος καί τάς πολυπλόκους μεθοδείας τοῦ διαβόλου διαρρήσσοντες, ἀνώτεροι τῶν παθῶν φαίνοισθε, τάς ἡδονάς καί τάς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός καταπατοῦντες, τήν τε παρθενίαν καί ἁγνείαν ὑμῶν περιφρονοῦντες ἀπό ψυχῆς καί σώματος. Βλέπετε ὅτι ὁ καιρός ἐαρινός, ἐν ᾧ πᾶσα φύσις ἔμψυχος πρός ζωογονίαν κινεῖται· συμμέτρως ἔστωσαν οἱ ὕπνοι ὑμῶν, καθώς ὑμᾶς ὑπέμνησα πρό τοῦ Πάσχα· συγκεκανονισμέναι ἔστωσαν αἱ τροφαί. «Καλόν», φησίν ὁ ἀπόστολος, «τό μή φαγεῖν κρέα, μηδέ πιεῖν οἶνον, μηδέ ἐν ᾧ ὁ ἀδελφός σου σκανδαλίζεται». Λέγω κἀγώ, ἀδελφοί μου, συμβουλευτικῶς, οὐχ ὁριστικῶς, διά τάς τιμίας ὑμῶν ψυχάς, καί οὐ τοῖς νοσοῦσιν, ἀλλά τοῖς ὑγιαίνουσι, καλόν τό μή πίνειν τόν οἶνον, μάλιστα ὑμῖς τοῖς νεωτέροις, δι’ οὗ ἀναφλέγονται τά πάθη. Ἔχομεν τοιγαροῦν ἐν ἡμῖν αὐτοῖς τόν κλύδωνα τῶν φυσικῶν ἡδονῶν· τί καί τάς οἰνικάς παρεισάγομεν τρικυμίας; Γεύσασθε τοιγαροῦν καί ἴδετε, ὅτι χρηστόν ἡ περί τούτου ἐγκράτεια. Ὄψει γάρ σαυτόν ἐν τῇ τοῦ οἴνου ἀποχῇ ἀνωφερῆ πως τῷ λογισμῷ καί ἀπύρεκτον κατά ψυχήν καί διυπνισμένον πρός τήν τοῦ Θεοῦ ἀγάπην καί διανεστηκότα πρός πολλά τά κρείτονα καί ἐχόμενα σωτηρίας. Ὁ οἴνου ἀπεχόμενος Πνεύματος ἁγίου ἐστίν ἐμφορούμενος, ὁ ὑδροποτῶν τά τῆς κατανύξεως πέπωκεν νάματα. Πλήν, ὡς δύνασθε, τήν ὑγείαν τοῦ σώματος διατηρεῖν, ἤ καί κατά τόν κάματον οὕτω πράξατε· οὐ γάρ ἐπιταγήν, ἀλλά συμβουλήν δίδωμι ἐν τῷ πράγματι. Καί ἐν τοῖς βρώμασι δέ, τεκνία μου, τό αὐτό συμβουλεύω, φεύγειν τάς ἀλόγους πλησμονάς καί τούς ὑβριστικούς κόρους, ἐξ ὧν αἱ ἀσωτίαι καί τά σοδομιτικά σπέρματα. Ἀλλ’ οὕτως ὑμᾶς εἶναι ἔν τε τῷ ἐσθίειν καί πίνειν σύν τοῖς ἄλλοις ἅπασιν, ὥστε ἄρχειν καί μή ἄρχεσθαι ὑπό τῶν ἡδονῶν, καί κυριεύειν καί μή κυριεύεσθαι ὑπό τῆς σαρκός. Καί οὗτος ἄριστος ὅρος ψυχῆς καί σώματος, μή τό κρεῖττον ὑπό τοῦ χείρονος δυναστεύεσθαι. Πρός τάς προόδους ἀσφαλῶς ἔχετε, πρός τά ὁμιλίας τάς κοσμικάς, μή συνεισφέροντες ταραχάς τῇ ἀδελφότητι. Καί ὑμεῖς οἱ ἐν τοῖς πλοιαρίοις ἀποτεταγμένοι ἐν τῷ εἰσέρχεσθαι καί ἐξέρχεσθαι καί ἐπίκομίζειν τά πρός τήν χρείαν μή συνδυάζετε μετά κοσμικῶν, μηδέ ὅμοια ἐκείνοις ἤ λαλεῖτε ἤ κραυγάζετε, ἀλλά σεμνοπρεπῶς γινέσθω ἡ διάπλευσις ὑμῶν, ἵνα ὁ Θεός δοξάζηται ἐν τούτῳ.

    Τινές μανθάνω ὅτι κατέρχονται εἰς τούς κήπους καί ἐπιζητοῦσι παρά τοῦ κηπουροῦ λάχανα εἰς τό ἐσθίειν, καί μή λαμβάνοντες, διά τόν κανόνα, διαμάχονται τῷ κηπουρῷ. Καί τοῦτο ὅλον σατανικόν ἐστιν καί μηκέτι γένηται, ἐπεί ἐπιτιμίοις ὑποβληθήσεσθε οἱ τοιοῦτοι. Οὐκ ἀρκετόν τά παρατιθέμενα; Πῶς πολεμήσεις πάθος ὁ ὑπό λαχάνου καταβαλλόμενος; Ἀσθενέστερος γενήσῃ καί τοῦ πτεροῦ, εἰ μή στερεώσῃς ἑαυτόν τῷ λογισμῷ ταπεινέ μου ἀδελφέ, διά τῆς ἐγκρατείας. Ὅλως ἐξ ἀτελῶν τέλειοι καί ἐξ ἐμπαθῶν ἀπαθεῖς καί ἐξ ἀκρατῶν ἐγκρατεῖς καί γίνονται ἄνθρωποι καί γεγόνασι, καί γε καί ἡμεῖς καί γεγενήμεθα καί γενηθῶμεν καί μή ῥᾳθυμήσωμεν, μηδέ ἀποκνήσωμεν. «Κύριος δίδωσιν ἰσχύν καί κραταίωσιν». Διείς τάς πτέρυγας αὐτοῦ ἐδέξατο αὐτούς καί ἀνέλαβεν αὐτούς ἐπί τῶν μεταφρένων αὑτοῦ». Οὕτως ἀγαπᾷ τοῦ σῳζεσθαι ἡμᾶς, οὕτως «ἐγγύς ἐστι πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν». Οὕτως οὖν ὁ Κύριος τῆς δόξης παρακαλέσει τάς καρδίας ὑμῶν καί ἑδραιῶν ἑδραιώσει τάς ψυχάς ὑμῶν, καί περιζωννύων περιζώσει τάς ὀσφύας ὑμῶν, τέκνα ἠγαπημένα, εἰς παράταξιν, εἰς πόλεμον τοῦ ἀντιπάλου, εἰς νίκην, εἰς ἀποτροπήν τῶν ἐναντίων, εἰς δόξαν, εἰς αἴνεσιν αὐτοῦ, εἰς κληρονομίαν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὅτι αὐτῷ πρέπει ἡ δόξα σύν τῷ Πατρί καί τῷ παναγίῳ καί ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καί ἀεῖ καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

(Φιλοκαλία 18, Θεοδώρου Στουδίτου Λόγοι–Κατηχήσεις, σελ. 374).