Ὁ Ἰγνάτιος ὀνομάζει τούς πιστούς «σκυλιά»

«ΤΩΡΑ ΦΥΓΕΤΕ,

ΕΤΣΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ

ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΑ ΣΚΥΛΙΑ»!

Δημοσιεύουμε τό παρακάτω κείμενο πού λάβαμε ἀπὸ πιστούς χριστιανούς τοῦ Βόλου, οἱ ὁποῖοι, ἐπιμένοντας ὀρθόδοξα καί ἑλληνικά, συνεχίζουν τήν ἀντίδρασή τους στήν καινοτομία τοῦ μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνάτιου, νά διαβάζει —ὅταν δὲν εἶναι παρόντες οἱ ἀντιδρῶντες πιστοί(!)— τά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας στήν δημοτική. Καινοτομία πού καταλήγει  σ’ ἕνα κίτς ἄκουσμα.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ ΤΟΥ 2012

Φαίνεται ὅτι ἡ Ἁγ. Παρασκευή –εἰδική προστάτις τῶν ματιῶν–τυφλώνει τόν δεσπότη τοῦ Βόλου Ἰγνάτιο («ὀφθαλμός γάρ τοῦ ἀνθρώπου ὁ νοῦς αὐτοῦ») νά λέει ἀνοησίες στή μνήμη της. Πέρσι ἦταν τά φαιδρά τοῦ Ὄσλο. Ἐφέτος τελειώνοντας τίς προφητεῖες –στά Ἀρχαῖα!– φανερά δυσφορώντας, καί μέ φωνή δεικνύουσα ἕνα πολύ ταραγμένο ἐσωτερικό κόσμο (ἀφοῦ καταπάτησε τό θέλημά του νά τά πεῖ στή Δημοτική), ἀπευθύνθηκε πρός ἐμᾶς καί γεμᾶτος δηλητήριο, εἶπε τά παρακάτω ἀπίστευτα καί ἀκατανόητα λόγια:

«Τώρα μπορεῖτε νά φύγετε! Ἔτσι κάνουν καί τά πρωτόκλητα σκυλιά»!

Ἔπειτα στράφηκε θριαμβολογῶν καί γελῶν στούς παπάδες του, καί τούς παρέσυρε κι αὐτούς μέ τήν ἐξυπνάδα του σέ χαζογέλωτες (σάν πραγματικά σκυλάκια πού κουνᾶνε τήν οὐρίτσα καί κάθονται σούζα στό ἀφεντικό τους μπροστά).

   Θέλουμε νά ρωτήσουμε τόν Σεβασμιώτατο, ἀλήθεια, τί ἐννοοῦσε ὅταν μᾶς ἀποκάλεσε «σκυλιά»; Ἐάν βεβαίως πιστεύει ὅτι ἡ παρουσία μας φυλάει τή μάντρα τοῦ Χριστοῦ ἀπό τούς προβατόσχημους λύκους (ὅπως ἡ ἀφεντιά του) καί τίς κακοδοξίες τους, ἔχει δίκιο· εἴμαστε μαντρόσκυλα ἕτοιμα νά  ἐκδιώξουν τούς διαφθορεῖς καί τούς ἀλλοιωτές τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί Παραδόσεως καί τόν εὐχαριστοῦμε πολύ γιά τήν τιμή καί τόν ἔπαινο πού μᾶς ἔκανε –ἀλήθεια δέν τά ἀξίζουμε.

   Κατά τά ἄλλα, αὐτός ὁ «πρᾶος θεατρῖνος» παριστάνει τόν πνευματικό πατέρα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού ἀποκαλεῖ τά ὑποτιθέμενα πνευματικά τέκνα του στήν Ἐκκλησία –ἐν ὥρᾳ Ἱερᾶς Ἀκολουθίας καί δή Πανηγύρεως– «σκυλιά»!!!  Νά τὸν χαίρεται ἡ Ἱ. Σύνοδος, οἱ συνεπίσκοποί του. Να τὸν χαίρεστε συνέλληνες! Νά τόν χαίρεστε Βολιῶτες! Μέ τέτοιους πνευματικούς ὁδηγούς ἡ ἑλληνική κοινωνία θά ἀνακάμψει!!!

   Μήπως ἐδῶ πρέπει νά ψάξετε γιά τούς πραγματικούς φασίστες καί ὄχι στούς δρόμους καί τίς μάντρες τοῦ Βόλου;

                    Μέ ἀγάπη, τά «σκυλιά» τοῦ Δεσπότη.

Σχόλιο ἱστολογίου «Πατερική Παράδοση»:

Ὑποτίθεται ὅτι, ὁλόκληρος Μητροπολίτης, ἐνεργεῖ ὑπεύθυνα, κατόπιν σκέψεως, μελέτης τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί προσευχῆς! Ὑποτίθεται ὅτι ἔχει κατασταλαγμένες θέσεις. Καὶ συγκεκριμένα, ἔχει ἀποφασίσει κατόπιν σοβαρῆς μελέτης, ὅτι ἡ μετάφραση τῶν λειτουργικῶν κειμένων εἶναι ἀδήριτη ἀνάγκη τῆς ἐποχῆς.

Καί ἀντί γιὰ ἕνα ὑπεύθυνο καὶ ἀταλάντευτο στὶς θέσεις του Μητροπολίτη, τί παρατηροῦμε; Ἕνα δειλό ἀνθρωπάκι, πού ὅταν συναντάει κάποιους ἀντιδραστικούς στό πρόγραμμά του (καί μιλᾶμε γιά ἄτομα μετρημένα στά δάκτυλα κάθε φορά), καταλαμβάνεται ἀπό πανικό, ὀπισθοχωρεῖ στίς ὑποτιθέμενες ἀναγκαῖες (στούς καιρούς μας) ἐκκλησιαστικά «ἀρχές του» καί ἀποδεικνύει πόσο ἀνάξιος εἶναι νά ἡγεῖται ὡς ποιμένας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐάν ἔχει δίκιο –κι ἄν εἶναι πράγματι ἄντρας– ἄς προχωρήσει· ἡ ἄτακτη ὑποχώρηση δέν τοῦ περιποιεῖ τιμή.

Εἶναι πράγματι κωμική ἡ συμπεριφορά του: Ὅταν δέν βλέπει ἀντίδραση, διαβάζει τίς μεταφράσεις τῶν ἱερῶν κειμένων στά κλεφτά καὶ  γρήγορα–γρήγορα, ἐνῶ οἱ παπάδες του –σά λαγωνικά– κάνουν ἐξονυχιστικό ἔλεγχο στήν ἐκκλησία, περνώντας ἀνάμεσα στό ἐκκλησίασμα καί κοιτώντας ξεδιάντροπα τούς ἀνθρώπους στά πρόσωπα, μή τύχει κι εἶναι κρυμμένος ἤ καμουφλαρισμένος ἀνάμεσα στὸ ἐκκλησίασμα κανένας «ὀρθόδοξος ταλιμπάν»! –ἔτσι μᾶς ἀποκαλοῦν.

Τοιοῦτος καί τοιοῦτος ἡγέτης εἶναι ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος πού ἐπειδή ἀργεῖ νά γίνει Ἀθηνῶν, μεγαλοκλασᾶτος Ἀρχιμανδρίτης του (κοντοῦ ἀναστήματος) ἑτοιμάζει νά ἀνοίξει τά φτερά του γιά Φαναρίους δόξας καί τιμάς, τό δέ  ἀστεῖο τῆς ὑπόθεσης εἶναι ὅτι ἐνῶ ἐδῶ κόπτεται γιά τίς μεταφράσεις καί τούς νεωτερισμούς, ἐκεῖ, γενόμενος πατριαρχικός θά ξιφουλκεῖ ὑπέρ τῆς ἀρχαίας καὶ θὰ χρησιμοποεῖ ἐκεῖ, τὴν ξύλινη γλῶσσα τοῦ ...Πατριάρχη!

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΑΚΟΥΟΝΤΑΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΑΚΟΥΟΝΤΑΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Ἔθεσαν τὸν λύχνον τῆς ὁμολογίας «ὑπὸ τὸν μόδιον»!

Σήμερα γιορτάζουμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι «τῷ κόσμῳ ἐδείχθησαν ὑπέρλαμπροι φωστῆρες τῆς ἀληθείας Χριστοῦ... ἑπόμενοι ταῖς τῶν Ἀποστόλων διδαχαῖς». Καὶ ὀνομάζονται ἀπὸ τὸν ὑμνογράφο «Πατέρες μακάριοι καὶ θεόφρονες», ὡς «τήξαντες τὰς αἱρέσεις, τῶν δυσφήμων γλωσσάλγων, σβέσαντες τὰς φλογώδεις, τῶν βλασφήμων συγχύσεις» περὶ τοῦ «συνάναρχου Λόγου» Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Εἶναι αὐτοὶ ποὺ «τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος». Εἶναι αὐτοί, ποὺ ὁμολόγησαν τὴν ἀληθινὴ Πίστη περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ, καὶ λόγῳ αὐτῆς τῆς ὁμολογίας ἐδιώχθησαν, προπηλακίστηκαν, ἔχασαν τὸν θρόνο τους καὶ ὑπέστησαν τόσο καὶ τόσα δεινά, γιατὶ κράτησαν τὴν Πίστιν «ἐπὶ τὴν λυχνίαν», ὅπως ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, «λάμπειν πάσαις Ἐκκλησίαις τε καὶ ψυχαῖς, καὶ παντὶ τῷ τῆς οἰκουμένης πληρώματι, μηκέτι εἰκαζόμενον, μηδὲ τῇ διανοίᾳ σκιαγραφούμενον, ἀλλὰ καὶ φανερῶς ἐκλαλούμενον» (Γρηγορίου Θεολόγου).

Καὶ σήμερα, πολλοὶ Πατέρες «καίουσι» τὸν «λύχνον» τῆς ὁμολογίας καὶ μᾶς ἔμαθαν κι ἐμᾶς νὰ τὸν ἀνάψουμε. Μὰ κατόπιν (στοὺς ἐσχάτους καιροὺς ποὺ διανύουμε), ἔθεσαν αὐτὸν «τὸν καιόμενον λύχνον ὑπὸ τὸν μόδιον»· καὶ κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιον: «ὡς υἱοὶ τοῦ αἰῶνος ὄντες τούτου, φρονίμως πεποιήκασι (σ.σ. ἡ ἀσύνετος φρόνηση), κρύπτοντες ὑπὸ τὸν μόδιον τὸν ἑαυτῶν λύχνον, ἵνα νομίζηται φαίνειν, καὶ μὴ φαινόμενος ἀποσβεσθῇ καταγινωσκόμενος» (Μ. Ἀθανασίου).

Ἔτσι, ὅμως, θέτουν κι αὐτοὶ «στὸ θησαυροφυλάκιο» πρὸς φύλαξη, ὡς μουσειακὸ εἶδος κάποιες Ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁδηγίες τῶν Πατέρων περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Ἀκούσαμε σήμερα στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα νὰ συμβουλεύει τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει, ὢν αὐτοκατάκριτος». Καὶ ἄλλη φορὰ εἶπε: «...εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν» (Πράξ. κ΄ 29-30).

Καὶ ἐνῶ ὁ Ἀπόστολος συμβουλεύει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ποιά εἶναι ἡ πρακτικὴ τῶν ποιμένων σήμερα, ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστές; «Παραιτοῦνται» σήμερα οἱ ποιμένες ἀπὸ ὅσους αἱρετίζοντες ἐπισκόπους προέρχονται «ἐξ ὑμῶν αὐτῶν» καὶ διδάσκουν ἐπὶ ἔτη τὴν βλάσφημη διδασκαλία περὶ «διηρημένης» Ἐκκλησίας, «βαπτισματικῆς» θεολογίας, «εὐχαριστιακῆς» καὶ «μεταπατερικῆς» θεολογίας; Δυστυχῶς ὄχι. Κι ὅμως ἔχουν καταγγελθεῖ οἱ οἰκουμενισὲς ἐπίσκοποι, ἀλλὰ οἱ συνάδελφοί τους Μητροπολίτες ἔθαψαν τὶς καταγγελίες καὶ τὶς μηνύσεις ἐναντίον τους καὶ οὔτε ἐνημερώνουν τὸν κόσμο, οὔτε ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτούς, οὔτε τοὺς ἀπομακρύνουν· ἀλλ’ ἀντίθετα τοὺς στέλνουν ―ὡς τὴν ἀφρόκρεμα Ὀρθοδοξου Ἤθους καὶ Πίστεως― στὰ διάφορα Συνέδρια, γιὰ νὰ μᾶς ἐκπροσωπήσουν!

Οἱ κατηγορηθέντες γιὰ αἵρεση, στέλνονται νὰ ἐκπροσωπήσουν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία!!!

Ποιοί εἶναι αὐτοί; Πρόκειται γιὰ τοὺς μητροπολίτες Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο Σαββᾶτο, Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιο Γεωργακόπουλο καὶ Περγάμου κ. Ζηζιούλα. Καὶ πίσω ἀπὸ αυτούς, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος!

Ἀλλ’ ἀκούσαμε κι ἕναν ἀκόμη λόγο τοῦ Κυρίου σήμερα στὸ Εὐαγγέλιο: «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων ...ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾽ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, μέγας κληθήσεται...».

Ὅσοι θέλουν νὰ θεωροῦνται ὄχι ἁπλῶς ὀπαδοί, ἀλλὰ καὶ «ἀντιπρόσωποι» τοῦ Κυρίου, γιατί «λύουν», παραβαίνουν  τὶς παραπάνω ἐνδεικτικὲς Ἐντολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου;

Δυσκολεύονται τάχα νὰ ἐξακριβώσουν ποιοί εἶναι ψευδοποιμένες; Δύσκολο εἶναι νὰ διαβάσουν τὶς κακόδοξες δηλώσεις καὶ κακόδοξα ἔργα τῶν παραπάνω Ἐπισκόπων; Γιατί δὲν ἀποκαλύπτουν τὰ ὀνόματα τῶν ψεύτικων ποιμένων στὸ λαό; Δὲν γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀποκάλυψη αὐτὴ μπορεῖ νὰ βοηθήσει τοὺς πιστοὺς νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς ψευδοποιμένες καὶ ἔτσι νὰ μὴ διακινδυνεύσουν τὴν σωτηρία τους ἐπικοινωνώντας μαζί τους; Γιατί, λοιπόν, δὲν τοὺς ἀποκαλύπτουν καὶ δὲν τοὺς κατονομάζουν οἱ πνευματικοί μας πατέρες;

Νὰ ὑποθέσουμε πὼς φοβοῦνται ἢ δειλιοῦν; Νὰ ὑποθέσουμε, δηλαδή, πὼς σκέφτονται: “Ἂν τοὺς ἀποκαλύψουμε, πρέπει πάραυτα, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων (καὶ χωρὶς νὰ περιμένουμε κάποια Σύνοδο νὰ τοὺς καταδικάσει) νὰ παύσουμε νὰ συλλειτουργοῦμε μαζί τους, ὅπως ἔκαναν οἱ Πατέρες ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε· πρέπει, ἐπίσης, νὰ παύσουμε νὰ παριστάμεθα σὲ φιέστες γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ οἰκουμενιστὴ Πατριάρχη...”.

Αὐτό, ἄρα, εἶναι ποὺ δὲν ἀντέχουν νὰ κάνουν οἱ σύγχρονοι ποιμένες;

Εἶναι ἀλήθεια πώς, γιὰ νὰ καταγγείλεις καὶ νὰ ἀπαιτήσεις νὰ ἀπομακρυνθεῖ ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Σαββᾶτος (ὁ φίλος καὶ προστατευόμενος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου) θέλει κότσια, βάζεις σὲ κίνδυνο τὶς «κοινωνικές σου» σχέσεις, τὸ θρόνο σου, κι ἂν εἶσαι ἱερέας, τὴν θέση σου καὶ τὴν ἐλευθερία κινήσεως ποὺ σοῦ παρέχει ὁ Ἐπίσκοπος, ὅσο τοῦ κάνεις ὑπακοὴ στὴν οἰκουμενιστικὴ γραμμή του.

Ἔτσι, τὸ «παραιτοῦ» τοῦ ἀπ. Παύλου, τὴν ἀπομάκρυνση δηλ. ἀπὸ τὸν φιλο-οικουμενιστὴ συν-επίσκοπό τους, δὲν τὴν ἀντέχουν οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι καὶ πολλοὶ ποιμένες καὶ γέροντες. Γι’ αὐτὸ καὶ δυὸ Μητροπολίτες ποὺ κατήγγειλαν καὶ ἀντιτάχθηκαν στὴν αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ κ. Σαββάτου, δὲν ἄντεξαν νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς αἱρετικῆς δοξασίας του· μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ὑποτάχθηκαν στὴν βούληση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, πίσω ἀπὸ τὸν ὁποῖον βρίσκεται ὁ Πατριάρχης καὶ πιὸ πίσω τὸ Βατικανό. (Στὸ βιογραφικό του, δὲν παρέλειψε ὁ κ. Σαββᾶτος νὰ μᾶς ἐνημερώσει πὼς σπούδασε ὡς ὑπότροφος στὰ διδακτήρια τοῦ Βατικανοῦ (1988-1991), λαβὼν δίπλωμα εἰδίκευσης στὴν “Πατερικὴ Θεολογία” καὶ στὴν ...“Οἰκουμενικὴ Κίνηση”!).

Τὸ ἐξωφρενικὸ δὲ εἶναι, ὅτι συνεχίζουν οἱ Ἐπίσκοποι νὰ συλλειτουργοῦν μὲ αὐτὸν ποὺ διαπίστωσαν πὼς ἐμμένει στὴν περὶ Οἰκουμενισμοῦ καὶ «διηρημένης» Ἐκκλησίας αἵρεση καί, ἀκόμα περισσότερο, ἐνῶ εἶχε ἐξαναγκασθεῖ σὲ παραίτηση ἀπὸ ἐκπρόσωπός μας στοὺς Διαλόγους μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, κατόπιν ἄνωθεν ἐντολῶν, ἀποδέχτηκαν οἱ συνεπίσκοποί του νὰ ὁρισθεῖ καὶ πάλι ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος! Αὐτὸς δηλ., ὁ μηνυθεὶς ἐπὶ αἱρέσει μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Σαββᾶτος. Ἴσως, γιατὶ ἀποτελεῖ θεολογικὸ βοηθὸ τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Πατριαρχείου στοὺς Διαλόγους, γνωστὸ μητροπολίτη Περγάμου κ. Ζηζιούλα!

Παράκληση πρὸς ὅσους ἐπισκόπους καὶ ποιμένες καταδέχονται ἀκόμα νὰ ἀκοῦν καὶ νὰ προσέχουν τὸ λόγο καὶ τὶς γνῶμες λαϊκῶν· λόγο, ἀσφαλῶς, μὲ ἐλλείψεις καὶ πολλὲς φορὲς ἄκομψο, ὄχι ὅμως ἰδιοσύστατο καὶ ἰδιόγνωμο, ἀλλὰ λόγο ποὺ προσπαθεῖ μὲ ἀγωνία νὰ στηρίζεται κατὰ πάντα στὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Πατέρες:

Ξεκαθαρεῖστε τὸ τοπίο ὡς πρὸς τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Λάβατε ὑπεύθυνη θέση. Εἶναι ἡ αἵρεση τῶν ἐσχάτων (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος). Δὲν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, εἶναι παναίρεση (ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς). Ἀκολουθεῖστε τὰ βήματα τῶν Πατέρων ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε (ἀλλιῶς γιατί τοὺς τιμᾶτε), οἱ ὁποῖοι δὲν συνεκάλεσαν τὶς Συνόδους γιὰ νὰ ἐρευνήσουν μόνο, ἂν ὑπάρχει αἵρεση καὶ αἱρετικοί, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐξετάσουν καὶ δικάσουν τοὺς καταγγελθέντας αἱρετικοὺς (ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἤδη πολλοὶ πιστοὶ εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ), νὰ καλέσουν τοὺς αἱρετικοὺς σὲ μετάνοια καί, ταυτόχρονα, νὰ προφυλάξουν τοὺς πιστοὺς (μὲ τὴν ἐπίσημη καταδίκη τῆς αἱρέσεως) ἀπὸ τὶς καταστρεπτικὲς συνέπειες τῆς αἱρέσεως.

Σημάτης Παναγιώτης

Η ΑΜΦΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΑΦΕΛΕΙΣ,

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΥΠΑΚΟΗΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

Λέγει τὰ αὐτονόητα, ἀλλά ἀρνεῖται νὰ κάνει τὰ στοιχειώδη

Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας ἐντυπωσιάζει μὲ τὴν ἡμι-ορθόδοξη κατήχηση καὶ τὴν ἀντι-αιρετικὴ παραγωγὴ τῶν τελευταίων ἑβδομάδων. Ἔχει ἐπιδοθεῖ στὴ συγγραφὴ ἄρθρων-κηρυγμάτων⁽¹⁾, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν πείθουν γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τῶν προθέσεών του, ἀλλὰ προέρχονται ἐκ τῆς σκοπιμότητος νὰ πείσει περὶ τῆς «ὀρθοδοξίας» του, τὴν ὁποία τραυμάτισε σοβαρότατα, ὅταν, φοβούμενος τὴν Πατριαρχικὴ «ράβδο», ἀπέσυρε τὴν ὑπογραφή του ἀπὸ τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ὡσὰν μιὰ γραία πού, μὴ γνωρίζουσα γραφὴ καὶ ἀνάγνωση, ...ἀγνοοῦσε τί εἶχε ὑπογράψει!

Κατέστη τοῖς πᾶσι φανερὸ τότε, ὅτι ἡ ἀπόσυρση τῆς ὑπογραφῆς του ἔγινε διὰ νὰ μὴν πέσει στὴν δυσμένεια τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχη! Γι’ αὐτὸ ὑπῆρξαν πολλὲς ἀντιδράσεις ἐναντίον του καί, ὅπως εἶχε γραφεῖ σὲ ἱστολόγιο, «μὲ τὴν ἀνάκλησί του ὁ κ. Ἱερεμίας Φούντας ἐξευτέλισε σφόδρα τὸν ἑαυτό του, προκειμένου νὰ καταπραΰνη» τὸν ἔνοικο «τοῦ Φαναρίου, ποὺ “ἄναψε καὶ φούντωσε” μὲ ὅσους ὑπέγραψαν τὴν Ὁμολογία Πίστεως!».

Μάλιστα τότε, ἀκόμα κι ἕνας συνάδελφός του, ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, εἶχε γράψει κείμενο-κατηγορητήριο πρὸς τὸν κ. Ἱερεμία, σημειώνοντας ὅτι οἱ ἐναντιώσεις ὅσων ἐνοχλήθηκαν ἀπὸ  τὴν “Ὁμολογία Πίστεως” (καὶ οἱ ὕβρεις τοῦ Γόρτυνος κ. Ἱερεμία κατὰ τῶν ὑπογραψάντων) εἶναι ἀστήριχτες «δυστυχῶς ...καὶ προσχηματικαὶ ἐκ σκοπιμότητος ἢ ἰδιοτελείας ὁρμώμεναι»!

Ἔρχεται, λοιπόν, σήμερα, ὁ κ. Ἱερεμίας νὰ «ἀποδείξει» μὲ τὰ ἄρθρα του τὴν Ὀρθοδοξία του, α) ἔχοντας ξεχάσει, ὅσα τότε ἔγραψε καὶ β) ἀφήνοντας ἔξω ἀπὸ τὴν κριτική του τὸν ἡγέτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πατριάρχη Βαρθολομαῖο!!!

Θὰ τοῦ θυμίσουμε, λοιπόν, τί ἔγραφε τότε, καὶ θὰ περιμένουμε τὴν ἀπάντησή του, γιατὶ στὴν ἐποχὴ τῶν ἐσχάτων ποὺ βρισκόμαστε (ὅπως ὅλο καὶ περισσότεροι Πατέρες λένε, ἀλλὰ καὶ τὰ γεγονότα δείχνουν), πρέπει νὰ ἐμπιστευόμαστε μόνο ἀνθρώπους συνεπεῖς, τῶν ὁποίων οἱ λόγοι ἀκολουθοῦνται ἀπὸ πράξεις.

Ἀναδημοσιεύουμε, λοιπόν, κάποιες φράσεις ἀπὸ τὸ δακρύβρεκτο «Ἐγκύκλιο γράμμα» ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη αἴτηση "συγνώμη" τοῦ Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ἱερεμία ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος τὸν ἐπέπληξε ἐπειδὴ ὑπέγραψε τὴν "Ὁμολογία Πίστεως"  (amen).

Στὸ «Ἐγκύκλιο γράμμα» δικαιολογοῦσε στοὺς ἱερεῖς καὶ στοὺς μοναχοὺς τῆς Μητροπόλεως, πῶς, ἐξαπατηθείς, ὑπέγραψε τὴν «Ὁμολογία Πίστεως», νομίζοντας ὅτι δὲν στρέφεται «ἐναντίον Ἐκκλησιαστικῶν Ταγῶν καὶ μάλιστα ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου»!

Στὴ συνέχεια τοὺς πληροφοροῦσε ὅτι κάποιοι Ἱεράρχες τοῦ ἐξήγησαν ὅτι δὲν εἶναι «ἐκκλησιολογικὰ» σωστὸ δυό-τρεῖς Ἱερομόναχοι νὰ λαμβάνουν πρωτοβουλία γιὰ ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως, τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπάρχουν τόσοι καὶ τόσοι Ἐπίσκοποι, καὶ μάλιστα νὰ ζητοῦν «νὰ ὑπογράψουμε τὸ κείμενό τους ἐμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι»! (σ.σ. Πόσο μεγάλη γνώμη ἔχουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ὥστε, ἀντὶ νὰ ἐπαινέσουν τοὺς Ἱερομόναχους γιὰ τὴν ὑπὲρ τῆς Πίστεως ἐγρήγορση καὶ ἀγωνιστικότητα ποὺ ἐπέδειξαν, αὐτοὶ θεώρησαν ταπεινωτικὸ ποὺ τοὺς ξυπνοῦσαν ἀπὸ τὸν μακάριο ὕπνο τους! Ὁποία κατάπτωση συγχρόνων Ἐπισκόπων!).

Τοῦ εἶπαν δὲ οἱ Ἱεράρχες αὐτοί, συνεχίζει, καὶ τὰ ἑξῆς: «Ὅταν εἶναι ὁ καιρὸς νὰ κάνουμε ἀγῶνες γιὰ τὴν Πίστη, θὰ ἀποφασίσει ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ στὸ κέλευσμα Αὐτῆς θὰ ἀκολουθήσει κλῆρος καὶ λαός»!!!

Ἐξομολογεῖτο πρὸς τοὺς ἱερεῖς του, στὴ συνέχεια, ὅτι τὸν ἔκαναν ν’ ἀλλάξει γνώμη καὶ νὰ πάρει πίσω τὴν ὑπογραφή του, καὶ τα λόγια ποὺ εἶπε γι’ αὐτὸν ὁ Πατριάρχης: «Πῶς τό ἔκανε αὐτό ὁ Γόρτυνος, Καθηγητής Πανεπιστημίου αὐτός, πού πρέπει νά βλέπει μέ θεολογική εὐρύτητα τά πράγματα;»!!!

Ὅλα αὐτὰ τὸν ἔκαναν νὰ σκεφθεῖ: «Τί, λοιπόν; ἔλεγα μέσα μου. Ἐγὼ εἶμαι ὀρθόδοξος καὶ οἱ Μητροπολίτες Σπάρτης καὶ Ναυπάκτου..., Δρυϊνουπόλεως, Ὕδρας καὶ Φλωρίνης, γιὰ παράδειγμα, ποὺ δὲν ὑπέγραψαν, δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι; Ἐγὼ εἶμαι ὀρθόδοξος καὶ οἱ Μητροπολίτες καὶ τόσοι-τόσοι ἄλλοι, ποὺ δὲν ὑπέγραψαν τὸ κείμενο αὐτό, δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι; Στὴν συνείδησή μου ἡ σκέψη αὐτὴ μοῦ ἔφερε πραγματικὰ κρίση... Ὅταν δὲ ἔβλεπα τὰ Τίμια Πρόσωπα τῶν ἄλλων Ἀρχιερέων καὶ ἰδιαίτερα Αὐτὸν τὸν Ἀρχιεπίσκοπό μας κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΝ, ἔνοιωθα ἐντροπή..., γιατὶ ἐγὼ μὲ τὴν ὑπογραφή μου σὰν νὰ παρέστησα τὸν ἑαυτό μου ὀρθοδοξότερο ἀπὸ αὐτούς», καθὼς μάλιστα στὸν «χειροτονητήριο λόγο μου εἶχα ὑποσχεθεῖ..., τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα..., ὅτι σὲ ὅ,τι κάνω θὰ εἶμαι ἑνωμένος μὲ ὅλους τοὺς Ἱεράρχες καὶ δὲν θὰ προπορεύομαι στοὺς ἀγῶνες, γιὰ νὰ γίνομαι ἐγὼ μπροστάρης, ἀλλὰ θὰ ἀκολουθῶ»!

Στὴ συνέχεια ἐξηγεῖ: «Ἐπρόκειτο νὰ ἔλθει στὴν Τρίπολη ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους μας Κος Κος ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ... Ἔτσι λοιπὸν καὶ ἐγὼ τὸν ἐκάλεσα ...νὰ ἔλθει καὶ στὴν Δημητσάνα μας, γιὰ νὰ μᾶς εὐλογήσει». Ὅμως, «ἡ ἀπάντηση τοῦ Πατριάρχου ἦταν ἀρνητική... καὶ αὐτὸ πιὰ μοῦ ἔγινε μεγαλύτερη ὀδύνη, γιατὶ ἔγινα ἐγὼ αἰτία νὰ στερηθεῖ ἡ Ἐπαρχία μου τῆς εὐλογίας ...τοῦ Πατριάρχου τοῦ Γένους μας κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. Μετὰ πιὰ ἀπὸ αὐτὸ ...ἀπέστειλα fax στὸ Πατριαρχεῖο» καὶ ζητοῦσα «συγγνώμη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη μας γιὰ τὴν πικρία ποὺ τοῦ ἐπροξένησα: “Παναγιώτατε, ...καταθέτω τόν ἑαυτόν μου μέ τήν μικράν του δύναμιν ὡς στρατιώτην Σας διά ὑπέρ τῆς πίστεως ἀγῶνες..., πρόθυμον εἰς τά κελεύσματά Σας μέχρι θυσίας. Οὐδέποτε ὅμως θέλω νά φαίνεται ὅτι προπορεύομαι ἐγώ μετ᾿ ἄλλων, δίχα καί ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Κεφαλῆς τῶν Ὀρθοδόξων, τῆς Ὑμετέρας, λέγω, Παναγιότητος ἢ Ἱ. Συνόδου τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μετὰ τοῦ Προέδρου Αὐτῆς, προσκυνητοῦ μοι καὶ πολυσεβάστου Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου”»!

Αὐτὲς  τὶς πεποιθήσεις εἶχε ὁ κ. Ἱερεμίας τὸ 2009!

Τὰ δικά μας ἐρωτήματα, τώρα:

1) Ἀπὸ τότε, κ. Ἱερεμία, ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ μπροστάρη τὸν κ. Βαρθολομαῖο καὶ τὸν κ. Ζηζιούλα, καλπάζει καὶ ἔχει παραλύσει τὰ ὀρθόδοξα ἀντανακλαστικὰ τῶν πιστῶν ἕως ἐξαφανίσεως.

Οἱ συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς πραγματοποιοῦνται ἀνεξέλεγκτα καὶ μὲ ἕνα ἰλιγγιώδη πλέον ρυθμό· οἱ αἱρετικὲς θεωρίες τοῦ κ. Ζηζιούλα, τοῦ κ. Ἰγνάτιου Δημητριάδος καὶ τῆς Ἀκαδημίας Βόλου ἐξαπλώνονται· ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου, ὅπου διδάσκεται καὶ προωθεῖται ἡ Μεταπατερικὴ Θεολογία (τῆς ὁποίας ἰσχυρίζεσθε ὅτι εἶστε πολέμιος), στηρίζονται καὶ ἐπιβραβεύονται ἀπὸ τὸν Πατριάρχη σας καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ Οἰκουμενιστὲς τοῦ Φαναρίου.

Ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας, τοῦ ὁποίου τὶς αἱρετικὲς θέσεις περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας» καυτηριάζετε σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα ἄρθρα σας, ἂν καὶ εἶχε παραιτηθεῖ, ἐξελέγη καὶ πάλι ἀπὸ τὴν Σύνοδο νὰ μᾶς ἐκπροσωπήσει στὸ Π.Σ.Ε. Δηλαδή, ὅπως καταδεικνύουν τὰ γεγονότα, ἐκεῖ στὴ Σύνοδο ὅλα λειτουργοῦν σὰν μιὰ παιδικὴ χαρά· τὸ 2010 ὁ Μεσσηνίας κατηγορηθεὶς ἐπὶ αἱρέσει, εἶχε ἀπειλήσει μὲ παραίτηση, ἀλλὰ ἡ «σεβάσμια» καὶ «Ἱερὰ» Σύνοδος δὲν εἶχε κάνει δεκτὴ τὴν παραίτησή του! Τὸ 2011 ὁ Μεσσηνίας ἀναγκάζεται σὲ «τελεσίδικη» παραίτηση, λόγῳ τοῦ σάλου ποὺ προκαλοῦσαν οἱ συνεχιζόμενες ἄστοχες καὶ ἀντορθόδοξες πράξεις καὶ λόγοι του, καὶ σεῖς οἱ φύλακες τῆς Πίστεως, ποὺ τάχα θὰ ἀγωνιζόσαστε ὑπὲρ αὐτῆς, τὸν ἐπαναφέρετε, ὡσὰν νὰ μὴν εἶχε ἐκφράσει αἱρετικὲς θέσεις, ὡσὰν νὰ μὴν πιστεύει αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς θέσεις ὡς καὶ σήμερα!

Τὸ ὅτι αἱρετίζει τὸ ἔχετε γράψει κι ἐσεῖς: Καὶ μόνο ἂν ποῦμε, γράψατε, (πόσο μᾶλλον ἂν αὐτὸ τὸ διδάξουμε κιόλας) πὼς ἡ Ἐκκλησία εἶναι διηρημένη εἶναι «μεγάλο λάθος καὶ αἵρεση αὐτό, ἂν τὸ ποῦμε»! Ὁ κ. Σαββᾶτος, ὅμως, καὶ τὸ ἔγγραψε, καὶ τὸ ὑποστήριξε, καὶ λοιδόρησε τὴν ΦΕΚΦ, καὶ ὕβρισε τὸν καθηγητὴ Τσελεγγίδη καὶ τὸν μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφεὶμ ποὺ τοῦ ὑποδείξαμε τὴν αἵρεσή του! Καὶ οἱ συνάδελφοί σας κι ἐσεῖς προσωπικά, ἀνέχεστε στὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας ἕναν ἀμετανοήτως κηρύττοντα τὴν πλάνη, ἐπίσκοπο!

Καταλαβαίνουμε, βεβαίως, γιατὶ γίνονται ὅλα αὐτά· γιατὶ ὁ «πατερούλης» τοῦ Φαναρίου, σᾶς τὸ ἐπέβαλε! Ὅλα αὐτὰ γίνονται ὑπὸ τὰ «προστατευτικὰ» ὄμματα τοῦ Πατριάρχη καὶ ὑπὸ τὴν σκέπη του· τοῦ Πατριάρχη ποὺ δὲν δίστασε, πρὶν λίγες μέρες στὴν Κοζάνη, νὰ ἀποκαλέσει τὸν θεωρητικὸν τῆς αἱρετικῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας» καὶ γενικὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ. Ζηζιούλα, ὡς «τὸν στιβαρὸν θεολογικὸν βραχίονα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας»!

Ἡ πεποίθησή σας, λοιπόν, τὴν ὁποία τὸ 2009 μᾶς μεταφέρατε, ἦταν: «Ὅταν εἶναι ὁ καιρὸς νὰ κάνουμε ἀγῶνες γιὰ τὴν Πίστη, θὰ τὰ ἀποφασίσει ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ στὸ κέλευσμα Αὐτῆς θὰ ἀκολουθήσει κλῆρος καὶ λαός».

Αὐτὰ λοιπόν, τὰ ἐκθεμελιωτικὰ τῆς Πίστεως ποὺ συμβαίνουν δὲν εἶναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ ἀποφασίσει τὸ ὑγιὲς μέρος τῶν μητροπολιτῶν τῆς Ἱεραρχίας τὸν ὑπὲρ τῆς Πίστεως ἀγῶνα; Ἐσᾶς προσωπικὰ δὲν σᾶς κάνουν νὰ ἀγανακτεῖτε γιὰ τὴν προδοσία τῆς Πίστεως ποὺ συντελεῖται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀρχιερεῖς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐσεῖς (τί εἰρωνεία!) περιμένετε νὰ ἀγωνιστοῦν ὑπὲρ τῆς Πίστεως;

Βλέπετε, ἄραγε, νὰ ἀντιδρᾶ σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ θέματα Πίστεως ἡ Ἱεραρχία; Μήπως ἀντίδραση θεωρεῖτε τὴν προϋπάντηση τοῦ Πατριάρχη ἀπὸ 30 μητροπολίτες, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦσαν καὶ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐγκωμιάζατε, ὅπως ὁ λόγιος ἐπίσκοπος Ναυπάκτου, ὁ Φλωρίνης κ. ἄ., ποὺ ὑποδέχτηκαν καὶ λιβανίζουν τὸν Πατριάρχη καὶ τὸν «στιβαρὸν θεολογικὸν βραχίονά» του κ. Ζηζιούλα; Ἢ μήπως, ἀλήθεια, βλέπετε τὸν Πατριάρχη νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία;

Τέτοιες συμπεριφορές, σεβασμιώτατε, μόνο σὲ σχιζοφρένεια μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν τοὺς πιστούς· δηλαδὴ κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, στὸ τέλος «θὰ μᾶς τρελλάνετε» μὲ τὰ καμώματά σας. Εἶναι αὐτὴ συμπεριφορὰ σοβαρῶν ἐπισκόπων εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ, ποὺ θέλουν μάλιστα νὰ ἐμφανίζονται καὶ ὡς ἀγωνιστὲς καὶ οἱ μόνοι ἁρμόδιοι νὰ ἀφυπνίσουν τὸ ποίμνιο ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός;

Δυστυχῶς, κ. καθηγητά, μητροπολίτα κ. Ἱερεμία Φούντα, πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς Ἀρχιερεῖς ἀποτελοῦν τοὺς λύκους, ποὺ τάχα φυλᾶνε τὰ πρόβατα! Γιὰ σκεφθεῖτε μήπως κι ἐσεῖς συναριθμεῖστε σ’ αὐτούς. Ἐσεῖς, ποὺ ἐνῶ γνωρίζατε ἀπὸ χρόνων πολλῶν τὴν αἱρετίζουσα συμπεριφορὰ τοῦ Πατριάρχη, τοῦ ὑποσχεθήκατε ὅτι παραδίδετε «τὸν ἑαυτόν σας μέχρι θυσίας... ὡς πρόθυμον στρατιώτην δι’ ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς πίστεως... στὰ κελεύσματά» καὶ ὑπὸ τὰς διαταγάς, (ποιοῦ;) τοῦ οἰκουμενιστῆ πατριάρχη. Ἐσεῖς, ποὺ ἐσχάτως, χωρὶς νὰ ἀνασκευάσετε ὅσα ἔχετε πεῖ καὶ κάνει, χωρὶς νὰ μετανοήσετε, πράττετε τὸ εὔκολο: μιλᾶτε, χρησιμοποιώντας θεωρητικὰ «εὐσεβείας» ἐπίχρισμα γι’ αὐτὰ ποὺ στὴν πράξη δὲν κάνετε!

2)  Τότε, δηλώνατε στὸ «Ἐγκύκλιο γράμμα» σας, πὼς δὲν θεωρούσατε τὸν ἑαυτό σας ἱκανὸ νὰ δρᾶ ξεχωριστὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους συνεπισκόπους σας. Δὲν ἀντέχατε τὸ γεγονός, ἐσεῖς νὰ ἀγωνίζεστε ὑπὲρ τῆς Πίστεως, στενοχωρώντας «τά Τίμια Πρόσωπα τῶν ἄλλων Ἀρχιερέων», δηλαδὴ ἐκείνους ποὺ δὲν ἀγωνίζονταν ὑπὲρ τῆς Πίστεως! Καὶ λέγατε πὼς γι’ αὐτὸ «ἔνοιωθα ἐντροπή»(!), ἔνοιωθα «σὰν νὰ διαχωρίζομαι ἀπὸ ὅλους αὐτούς»! Ὅτι ἔτσι διαχωριζόσαστε ἀπὸ τὸν Χριστό, τὸ νοιώσατε ποτέ, σεβασμιώτατε; Πάντως, λίγες φορὲς στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ἕνας ἐπίσκοπος ἐκδηλώνει αἰσθήματα ντροπή, ἐπειδὴ ὑποστήριξε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη!

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε πόσο σταθερὸς καὶ συνεπὴς εἶστε στὶς ἀπόψεις σας, σεβασμιώτατε. Μιὰ φορὰ προδώσατε τὶς ἀπόψεις σας (κατὰ τὰ λεγόμενά σας) τότε, τὸ 2009, καὶ γίνατε «μπροστάρης» ὑπογράφοντας τὴν «Ὁμολογία»! Μετὰ μετανοιώσατε γι’ αὐτὸ καὶ ἀποσύρατε τὴν ὑπογραφή σας. Καὶ τώρα, πάλι γινήκατε «μπροστάρης» μὲ τὴν ἀρθρογραφία σας, καυτηριάζοντας ἔμμεσα τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς μεταπατερικοὺς θεολόγους καὶ κατηγορώντας ἐκ νέου τὸν ὑποστηρίζοντα τὴν αἵρεση περὶ «διηρημένης» Ἐκκλησίας κ. Σαββᾶτο καὶ τὸν κ. Ἰγνάτιο Γεωργακόπουλο, τὸν στυλοβάτη τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας!

Νὰ περιμένουμε, σεβασμιώτατε, πὼς αὔριο θὰ ἀλλάξετε καὶ πάλι, ἂν ὁ ψυχικὸς σας κόσμος βρεθεῖ σὲ ἄλλη ψυχικὴ κατάσταση; Ἢ μήπως νὰ περιμένουμε ὅτι θὰ τολμήσετε νὰ πολεμήσετε τὴν κεφαλὴ τῆς αἱρέσεως, τὸν κ. Βαρθολομαῖο;

Μακάρι νὰ γινόταν κάτι τέτοιο. Τότε χαρὰ ἐν τῷ οὐρανῷ! Πῶς εἶναι δυνατόν, ὅμως, νὰ προχωρήσετε σὲ κάτι τόσο γενναῖο ἐσεῖς, κ. Ἱερεμία Φούντα; Ἐσεῖς ποὺ κολακεύοντας αἰσχρὰ τὸν αἱρετίζοντα Πατριάρχη, καὶ χρησιμοποιώντας κριτήριο νηπίου (ἐσεῖς ὁ πανεπιστημιακὸς δάσκαλος!) δώσατε πιστοποιητικὸ Ὀρθοδοξίας στὸν κ. Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη, μὲ μόνο κριτήριο τὸ ὅτι γονάτισε στὸν τάφο τοῦ γέροντος Παϊσίου!!!

Γράψατε στὸ ἴδιο ὡς ἄνω «Ἐγκύκλιο γράμμα» πρὸς τοὺς ἱερεῖς σας τὸ ἑξῆς φοβερὸ καὶ ἀμίμητο: «Τώρα συγκρίνετε καὶ πεῖτε μου: Ποιός εἶναι ὀρθόδοξος; ...Μερικοὶ τάχα ἀγωνιστὲς (σ.σ. ἐννοεῖ ὅσους τὸν κατηγόρησαν ἐπειδὴ ὑποτάχτηκε στὸν Πατριάρχη καὶ πῆρε πίσω τὴν ὑπογραφή του) ποὺ δὲν ἔχουν νοῦν καθαρὸ γιὰ νὰ δοῦν τοὺς ἁγίους..., ἢ ὁ Πατριάρχης μας, πού, ὅπως τὸ βλέπουμε σὲ φωτογραφία, κάνει γονατιστὸς Τρισάγιο στὸν Τάφο τοῦ πατρὸς Παϊσίου;!»!!!

Ἔλεος πιά, κ. Φούντα! Καὶ ἡ κολακεία, καὶ ἡ προπαγάνδα, καὶ ἡ ὑποτίμηση τῆς νοημοσύνης τῶν ποιμνίων σας ἔχουν καὶ τὰ ὅριά τους!»

Θεσσαλονίκη, 11 Ἰουλίου 2012

«τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας

ἥτις λίαν εὔφρανε τοὺς ὀρθοδόξους, καὶ κατῄσχυνε τοὺς κακοδόξους,

κυρώσασα θαυμαστῶς, ἃ οἱ τότε Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν»,

καὶ οἱ σύγχρονοι “πατέρες” κακῶς καταλύουσι!

«ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ “ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ”

__________________________________________

(1) Ἀναφερόμαστε σὲ τελευταῖα ἄρθρα του, ὅπως Ι) «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι Ἀποστολικὴ γιατὶ εἶναι Πατερική. Πατερικὴ καὶ ὄχι μεταπατερική!», «Ἀθεολόγητος καί βλάσφημος ὁ λόγος, μεγαλοσχήμου κληρικοῦ, ὁ ὁποῖος ὀνόμασε τὸν Πάπα “ἁγιώτατο”!...», ΙΙ) «Ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία, εἶναι ΜΙΑ. Καὶ αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΟΝΟΝ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», ΙΙΙ) «Μία ἡ πραγματικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ», IV) «Λανθασμένη ἡ ἔκφραση “διηρημένη Ἐκκλησία”. Ὄχι ἕνωση μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς χωρὶς τὴ μετάνοιά τους» κ. ἄ.

Λογοκρισία εκκλ. ειδήσεων

ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ, ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΔΕΧΘΗΚΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΛΕΙΣΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ

ΣΤΟΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ»

Τὰ μέλη τοῦ ἄτυπου συμβούλιο τῶν ἱερωμένων τοῦ «Ὀρθ. Τύπου» ὄχι μόνο δὲν καταγγέλλουν προσωπικὰ ἢ δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς διδάσκοντες τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ἀρνοῦνται νὰ δημοσιεύσουν τὴν πληροφορία περὶ τῆς ἀποτειχίσεως κάποιων πιστῶν· ἀρνοῦνται νὰ δημοσιεύσουν καὶ τὰ κείμενά τους, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ πρακτικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τοῦ 15^ου ἱεροῦ Κανόνα. Ἐπὶ πλέον ἀρνοῦνται νὰ ἐξηγήσουν γιατὶ δίδαξαν μὲν τὴν ἀποτείχιση ἐπὶ μία δεκαετία, τώρα δέ, δὲν ἐφαρμόζουν ἐκεῖνα ποὺ δίδαξαν. Ἀλήθεια, τί φοβοῦνται; Μήπως ἐκτεθοῦν στὸ ποίμνιό τους; Μήπως παύσουν νὰ τοὺς προσκαλοῦν γιὰ ὁμιλίες οἱ προκλητικὰ ἀνεχόμενοι τὸν Οἰκουμενισμὸ ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι παράλληλα  προσκαλοῦν ἢ τιμοῦν ἐμμετικὰ τὸν ἡγέτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ. Βαρθολομαῖο καὶ τὸν θεωρητικὸ τῆς ἴδιας παναιρέσεως κ. Ζηζιούλα;  Ἢ φοβοῦνται, ὅτι οἱ λίγοι πιστοὶ (ποὺ δὲν ἔχουν ναρκωθεῖ ἀκόμα ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) θὰ τοὺς ζητήσει εὐθύνες;

Π.Σ.

(Τὴν ἐπιστολή φιλοξενεῖ τὸ 12ο τεῦχος τοῦ περιοδ. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»)

Πρὸς τὸν Δ/ντῆ τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» (28/5/2012)

κ. Ζερβέ,

     Χαίρετε,

Στὸ ἄρθρο σας μὲ τίτλο «ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ» διερωτάστε δικαίως καὶ εὐλόγως: «Ἔκαναν λάθος οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀνεκήρυξαν Ἁγίους ἢ εὑρίσκονται εἰς πλάνην οἱ σύγχρονοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι δὲν καθοδηγοῦνται εἰς τὰς πράξεις των ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς συνέβαινε μὲ τοὺς ἀντιαιρετικοὺς–ἀντιπαπικοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ ἀπὸ στρατιάς «συμβούλων»; Μὲ τὰς ἐνεργείας–πράξεις των τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ οἱ Οἰκουμενισταὶ Μητροπολῖται σκανδαλίζουν τὸν πιστὸν λαὸν καὶ κλονίζουν τὴν ἐμπιστοσύνην του πρὸς τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως».

Παρόμοιο εὔλογο ἐρώτημα διατυπώνουμε κι ἐμεῖς, τόσους μῆνες τώρα: Κάναμε κάποιο λάθος ποὺ ἀποτειχισθήκαμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους (τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τῶν ὁποίων μὲ τόσο θάρρος, ἐσεῖς προσωπικά, στηλιτεύετε στον «Ὀρθόδοξο Τύπο»); Δὲν ἐφαρμόσαμε τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων; Καὶ γιὰ νὰ ἐπαναλάβουμε τὸ ἐρώτημά σας: «Ἔκαναν λάθος οἱ Πατέρες», ποὺ δίδαξαν μὲ λόγια καὶ παράδειγμα (μάλιστα κατοχυρωμένα μὲ ἱ. Κανόνα) τὴν διακοπὴ μνημοσύνου; Κάνουμε κι ἐμεῖς λάθος ποὺ ἀκολουθοῦμε τὴ διδασκαλία τους καὶ ἐφαρμόσαμε νομίμως τὸν ΙΕ΄ ἱερὸ Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ οἱ Πατέρες ἐθέσπισαν; Ὑπ’ ὄψιν ὅτι συνειδητὰ δὲν καταφύγαμε οὔτε ἐνταχθήκαμε στὶς Παλαιοημερολογίτικες σχισματικὲς καὶ ἀλληλομισούμενες παρατάξεις. Καὶ ἐπίσης, συνειδητὰ δὲν ἀποφύγαμε νὰ δημιουργήσουμε κάποια παράταξη.

Καὶ περαιτέρω: Ὅλες οἱ ἐνέργειές μας ἔγιναν μὲ πλήρη διαφάνεια. Καὶ τὸ κείμενο τῆς Ἀποτειχίσεως δημοσιεύσαμε σὲ τευχίδιο, καὶ ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, μὲ τὸν ὁποῖον συνεργαζόμαστε, κυκλοφόρησε βιβλίο, στὸ ὁποῖο μὲ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ἀποδεικνύει τὸ νόμιμο καὶ ἀναγκαῖο τῆς Ἀποτειχίσεως. Κάναμε, λοιπόν, ἄσχημα ἐμεῖς ποὺ διαμαρτυρόμαστε, ἢ «οἱ Οἰκουμενισταὶ Μητροπολῖται ποὺ σκανδαλίζουν τὸν πιστὸν λαὸν καὶ κλονίζουν τὴν ἐμπιστοσύνην του πρὸς τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως» καί, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ὀργανωμένη ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς, ἔχουν ἀποθρασυνθεῖ καὶ μὲ θρασύτητα καὶ ἰταμότητα συνεχίζουν τὸ φθοροποιό τους ἔργο;

Τὸ ἐρώτημά μας λοιπόν, εἶναι: Γιατί ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος», ὁ ὁποῖος δημοσιεύει κάθε εἴδους ἐκκλησιαστικὴ εἴδηση καὶ σημαντικότατα ἐκκλησιαστικὰ θέματα, (πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι δευτερότερα καὶ ἐπουσιώδη), γιατί ἀρνεῖται νὰ πληροφορήσει τὸ ἀναγνωστικό του κοινό γιὰ τὴν διακοπὴ μνημονεύσεως (ἔστω κι ἂν τὴν ἐκλαμβάνουν μερικοὶ ὡς προαιρετικὴ ἐνέργεια); Γιατί «ἔθαψε» αὐτὴν τὴν ἐκκλησιαστικὴ εἴδηση; Δὲν ἔχει ὑποχρέωση νὰ ἐνημερώση τὸ κοινό του ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό; Δὲν ἔχει ὑποχρέωση –ἂν ὑποθέσουμε ὅτι εἶναι αντικανονικὴ ἡ ἐνέργειά μας–, νὰ τὴν καυτηριάσει, ὅπως κάνει γιὰ κάθε τέτοια ἐνέργεια ποὺ πληροφορεῖται ἡ ἐφημερίδα σας, ὥστε νὰ προφυλαχθοῦν κάποιοι καὶ νὰ μὴ πέσουν στὴν «παγίδα» μας;

Γιατί μιὰ ἐφημερίδα χριστιανική, στὴν ὁποία πρέπει νὰ πνέει πνεῦμα Κυρίου –ἄρα πνεῦμα ἐλευθερίας– γιατί κι αὐτὴ προβαίνει σὲ λογοκρισία; Γιατί οἱ ἀντι- οικουμενιστὲς Πατέρες φοβοῦνται νὰ πάρουν θέση γιὰ τὸ θέμα, θετική ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ γραμμὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἡ ἐνέργεια τῆς ἀποτειχίσεως ἔχει σχέση μὲ τὴ σωτηρία μας, ἀρνητικὴ δέ, ἂν δὲν εἶναι πατερικὴ ἡ ἐνέργεια αὐτή, ὥστε κι ἐμεῖς νὰ μὴ πελαγοδρομοῦμε καὶ διακινδυνεύουμε τὴ σωτηρία μας, ἂν ἔχουμε κάνει λάθος; Γιατί δὲν τὸ κάνετε αὐτό, ἔστω ὡς ἔνδειξη ἀγάπης γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας;

Δυστυχῶς, ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη κάποιων ἐκφράζεται πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀπομονώσεώς μας, χωρὶς νὰ μᾶς ἐξηγήσουν μὲ γραπτὰ κείμενα, ἂν ἔχουμε ξεφύγει ἀπὸ τὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων. Τί ἄραγε δείχνει αὐτό: περιφρόνηση ἢ ἀδυναμία ἀπαντήσεως; Κι ἂν συμβαίνει τὸ δεύτερο, μήπως φανερώνει ἄρνηση νὰ πορευτοῦν (οἱ μὴ θέλοντες νὰ ἀπαντήσουν) στὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων;

Ἀποστείλαμε κείμενο, μὲ τὴν ἴδια λογική, καὶ πρὸς τὸν κ. Ἰω. Τάτση, σχολιάζοντας τὸ ἄρθρο του (ποὺ δημοσιεύετε στὸν τελευταῖο Ὀρθ. Τύπο μὲ τίτλο: «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΟΙΜΗΝ»), ἀλλὰ ὁ κ. Τάτσης μᾶς τίμησε μὲ τὴν σιωπή του. Κατόπιν τὸ ἀναρτήσαμε στὸ διαδίκτυο (τό στείλαμε καὶ σὲ σᾶς), ἀλλὰ κι ἀπὸ σᾶς εἰσπράττουμε τὴν ἴδια σιωπή.

Θέλαμε μιὰ ἀπάντηση, γιὰ νὰ διασκεδάσουμε τοὺς λογισμοὺς ποὺ μᾶς περιτριγυρίζουν. Θὰ τὴν περιμένουμε.

Μὲ ἐκτίμηση

Σημάτης Παναγιώτης

Περί προσκυνήσεως Θεοῦ

Δαμασκηνοῦ Ἰωάννου

«Περὶ προσκυνήσεως, τί ἐστι προσκύνησις;

Προσκύνησις τοίνυν ἐστὶ σημεῖον ὑποπτώσεως, τουτέστιν ὑποβάσεως καὶ ταπεινώσεως. Τρόποι δὲ προσκυνήσεώς εἰσι πλεῖστοι.

Πόσοι τρόποι προσκυνήσεως;

Πρῶτος τρόπος προσκυνήσεως ὁ κατὰ λατρείαν, ἣν προσάγομεν μόνῳ τῷ φύσει προσκυνητῷ θεῷ, καὶ οὗτος κατὰ διαφόρους τρόπους. Πρῶτον μὲν κατὰ τὸν τῆς δουλείας· προσκυνοῦσι γὰρ αὐτῷ πάντα τὰ κτίσματα ὡς δοῦλοι δεσπότῃ, «ὅτι τὰ σύμπαντα» γάρ, φησί, «δοῦλα σά», καὶ οἱ μὲν ἑκουσίως, οἱ δὲ ἀκουσίως. Οἱ μὲν γνώσει ἑκουσίως προσκυνοῦσιν ὡς οἱ εὐσεβεῖς, οἱ δὲ ἐπιγινώσκοντες καὶ μὴ θέλοντες ἀκουσίως προσκυνοῦσιν ὡς οἱ δαίμονες· ἄλλοι μὴ εἰδότες τὸν φύσει θεὸν προσκυνοῦσιν ἀκουσίως, ὃν ἀγνοοῦσιν.

Δεύτερος τρόπος ὁ κατὰ θαῦμα καὶ πόθον, καθ' ὃν προσκυνοῦμεν τῷ θεῷ διὰ τὴν φυσικὴν δόξαν αὐτοῦ· μόνος γάρ ἐστι δεδοξασμένος οὐκ ἔκ τινος ἔχων τὴν δόξαν, ἀλλ' αὐτὸς ὢν πάσης δόξης αἴτιος καὶ παντὸς ἀγαθοῦ φῶς ἀκατάληπτον, γλυκασμὸς ἀνείκαστος, κάλλος ἀμήχανον, ἀγαθότητος ἄβυσσος, σοφία ἀνεξιχνίαστος, ἀπειροδύναμος δύναμις, μόνος ἄξιος δι' ἑαυτὸν θαυμάζεσθαι προσκυνεῖσθαί τε καὶ δοξάζεσθαι καὶ ποθεῖσθαι.

Τρίτος τρόπος ὁ τῆς εὐχαριστίας ὑπὲρ τῶν γεγονότων εἰς ἡμᾶς ἀγαθῶν· πάντα γὰρ τὰ ὄντα χρεωστεῖ εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ καὶ προσφέρειν ἀένναον προσκύνησιν, ὅτι τε ἐξ αὐτοῦ ἔχει τὸ εἶναι τὰ πάντα καὶ ἐν αὐτῷ συνίσταται καὶ πᾶσι μεταδίδωσιν ἀφθόνως τῶν ἑαυτοῦ δωρεῶν καὶ δίχα αἰτήσεως καὶ θέλει πάντας σωθῆναι καὶ μετέχειν τῆς ἑαυτοῦ ἀγαθότητος καὶ μακροθυμεῖ ἐφ' ἡμῖν ἁμαρτάνουσι καὶ ἀνατέλλει τὸν ἥλιον ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους καὶ βρέχει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ δι' ἡμᾶς καθ' ἡμᾶς γέγονε καὶ θείας κοινωνοὺς φύσεως ἐποίησεν ἡμᾶς, ὅτι «ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα», ὥς φησιν Ἰωάννης ὁ θεολόγος ἐν τῇ καθολικῇ ἐπιστολῇ.

Τέταρτος τρόπος ὁ κατ' ἔνδειαν καὶ ἐλπίδα εὐεργεσιῶν, καθ' ἃς ἐπιγινώσκοντες, ὡς οὐ δυνάμεθα ἐκτὸς αὐτοῦ ποιεῖν οὐδὲν ἢ ἔχειν ἀγαθόν, προσκυνοῦμεν αἰτοῦντες παρ' αὐτοῦ ἕκαστος, οὗ αἰσθάνεται ἐνδεῶς ἔχειν καὶ ὃ ποθεῖ, ῥυσθῆναί τε κακῶν καὶ τυχεῖν ἀγαθῶν.

Πέμπτος τρόπος ὁ τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἐξομολογήσεως· ἁμαρτάνοντες γὰρ προσκυνοῦμεν καὶ προσπίπτομεν τῷ θεῷ δεόμενοι συγχωρηθῆναι τὰ πταίσματα ὡς δοῦλοι εὐγνώμονες. Καὶ οὗτος ὁ τρόπος τρισσός ἐστιν· ἢ γὰρ κατ' ἀγάπην λυπεῖταί τις ἢ ὡς μὴ ἀποτύχῃ τῶν τοῦ θεοῦ εὐεργεσιῶν ἢ δεδιὼς τὰς κολάσεις. Καὶ ἔστιν ὁ μὲν πρῶτος ἐξ εὐγνωμοσύνης καὶ πόθου αὐτοῦ τοῦ θεοῦ καὶ υἱϊκῆς διαθέσεως, ὁ δεύτερος μισθωτικῆς, ὁ δὲ τρίτος δουλικῆς».

(Δαμασκηνοῦ Ἰωάννου, Λόγοι ἀπολογητικοι πρὸς τοὺς διαβάλλοντας τὰς ἁγίας εἰκόνας, TLG, Section 3,24, line 1).

Καταδικη από άγ. Συμεών τῆς περί Πρώτου θεωρίαςτου κ. Ιω. Ζηζιούλα

Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΗ ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΤΟΥ κ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ

ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ Ο κ. ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ

ΓΙΑ ΝΕΕΣ-ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ;

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ

ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΗΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΠΕΡΓΑΜΟΥ Κ.ΙΩ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ

Παρουσιάσαμε σὲ ἄλλη εὐκαιρία κάποιες ἀπὸ τὶς «θεολογικὲς» θέσεις τοῦ μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰω. Ζηζιούλα καὶ δείξαμε ὅτι ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ θεολογία τῶν Πατέρων, ἀπὸ ἔργα τῶν ὁποίων παραθέσαμε τὰ σημαντικότερα κείμενα, “τὸ κατὰ δύναμιν”, βέβαια, καὶ στηριζόμενοι ὄχι σὲ δικές μας θέσεις, ἀλλὰ μόνο στὰ κείμενα τῶν Ἁγίων.

Ὁ κ. Ζηζιούλας, μὲ τὴ «νέα» αἱρετικὴ  θεολογία ποὺ εἰσάγει (εἰδικὰ περὶ «Πρώτου» στὴν Ἁγία Τριάδα καί, κατ’ ἀναλογίαν, περὶ «Πρώτου» στὴν Ἐκκλησία) κατέστη φανερὸν ὅτι ἐναντιώνεται στοὺς Ἁγ. Πατέρες, καὶ τὸ χειρότερο μὲ τὶς θέσεις του αὐτὲς βλασφημεῖ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἕνα τμῆμα ἀπὸ κείμενο τοῦ ἁγ. Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, ποὺ τότε παραθέσαμε, κονιορτοποιοῦσαν κυριολεκτικὰ τὶς ἀθεολόγητες θέσεις τοῦ περιφερόμενου ἀπὸ fora ἀπὸ σὲ fora, μητροπολίτη χωρὶς ποίμνιο, κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα. Δεῖτε εἰς http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2011_10_30_archive.html

Εἴχαμε μιὰ μικρὴ ἐλπίδα, ὅτι ὡς ὑπέρμαχος τῶν Διαλόγων ὁ κ. Ζηζιούλας θὰ διαλεγόταν και θὰ ἀπαντοῦσε σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς καταγγελίες περὶ τῶν αἱρετικῶν θέσεών του, κυρίως ὅμως, θὰ ἔδειχνε σεβασμὸ στὸν ἅγ. Συμεὼν καὶ βλέποντας μὲ τρόμο ὅτι ἐναντιώνεται στὴν θεολογία ἑνὸς Ἁγίου, θὰ ἀνασκεύαζε τὶς ἄστοχες θέσεις του περὶ Πρώτου καὶ περὶ ἀριθμήσεως στὴν Ἁγία Τριάδα, γιὰ νὰ μὴν τοῦ καταλογισθεῖ μιὰ ἐξόφθαλμη ἀσέβεια καὶ περιφρόνηση πρὸς τοὺς Ἁγίους.

Δυστυχῶς, ὁ κ. Ζηζιούλας, ὡσὰν νὰ εἶναι ἀνεξέλεγκτος καὶ ἐπιδεικνύοντας ἕναν ἀπίθανο ἀμοραλισμό, οὔτε ποὺ ἀσχολήθηκε μὲ τὸ θέμα. Ἔδειξε περιφρόνηση καὶ πρὸς τοὺς 300 πιστοὺς ποὺ μὲ ἐμπεριστατωμένο κείμενο δεκάδων σελίδων κατήγγειλαν τὶς αἱρετικὲς θέσεις του πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο («Ὀρθόδ. Τύπος», 13.4.12) καὶ πρὸς τοὺς Ἁγίους. Καὶ αὐτὴ ἡ στάση τῆς παντελοῦς ἀπαξιώσεως τῶν Ἁγίων, δείχνει κατὰ τὸν ἅγιον Συμεών, τὴν ὑψηλόφρονα γνώμην, τὴν ἔλλειψη ταπεινώσεως, χωρὶς τὴν ὁποία ἡ «θεολογία» του δὲν προέρχεται ἐκ τοῦ Πνεύματος, ἀλλ’ εἶναι «ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης».

Ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἡ διδασκομένη ἀπὸ τὸν κ. Ζηζιούλα «Νέα» αἵρεση περὶ «Πρώτου» στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ κατ’ ἀναλογίαν περὶ «Πρώτου» στὴν Ἐκκλησία, (ποὺ στοχεύει στὴν ἀνάδειξη τοῦ Πάπα ὡς Πρώτου τῶν Πρώτων) εἶναι συνοπτικὰ ἡ ἑξῆς:

«Ὁ πρῶτος λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία... Στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε μία διαβάθμιση, δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος...

»Ὁ πρῶτος ἔχει τὴν τιμὴ καὶ προηγεῖται μόνο γιατὶ ἐλεύθερα τὸν ἀποδέχονται οἱ μετ’ αὐτόν. Τὸ πρότυπο τῆς εὐχαριστιακῆς ἱεραρχίας εἶναι ἡ Ἁγία Τριάδα, στὴν ὁποία σαφῶς καὶ ὑπάρχει ἱεραρχία (βλ. «ὁ Πατήρ μου μείζων μού ἐστι»), ἀλλὰ ἡ προσωπικὴ ἱεράρχηση (ποτὲ π.χ. δὲν μποροῦμε νὰ βάλουμε πρῶτο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἢ τρίτον τὸν Υἱό), δὲν συνεπάγεται μείωση τῆς οὐσίας, δηλαδὴ ὀντολογικὴ ἱεράρχηση: τὰ τρία πρόσωπα εἶναι ἴσα καὶ ταυτίζονται κατὰ τὴν οὐσία. Ἡ ἱεράρχηση στὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο (ὁ Πατὴρ αἴτιος, ὁ Υἱὸς αἰτιατόν, τὸ Πνεῦμα αἰτιατὸν διὰ τοῦ αἰτιατοῦ) δεν αἴρει τὴ βασικὴ καὶ κατ’ οὐσίαν ἰσότητα τῶν Τριαδικῶν προσώπων». [σ.σ.: Ἐδῶ ἀκριβῶς συναντᾶμαι τὴν θεολογία τοῦ filioque καί, ἑπομένως, ὅλη ἡ εὐχαριστιακή θεολογία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἐφαρμογὴ τῆς προσωπικῆς ἱεράρχισης, εἶναι ἐφαρμογὴ τῆς αἱρέσεως τοῦ filioque. Διότι στὴν πατερικὴ διδασκαλία αἴτιο εἶναι καὶ τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγ. Τριάδος. Κύριος αἴτιος τῆς υἱοθεσίας μας (στὴν ἐνσάρκωση) εἶναι ὁ Κύριος, αἴτιος τῆς ἀληθείας (Πεντηκοστή) εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα]. Καὶ συνεχίζει ὁ κ. Ζηζιούλας: «Τὸ ἴδιο καὶ μέσα στὴν εὐχαριστιακὴ κοινότητα, καὶ κατ’ ἐπέκταση στὴν Ἐκκλησία, ὅλοι εἶναι ἐξ ἴσου μέλη τοῦ σώματος καὶ ὅλοι ἔχουν ἀνάγκη ἀλλήλων, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὅλοι τὸ ἴδιο. Ἡ ἔννοια τῆς κεφαλῆς ταυτίζεται ἀπὸ τὸν ἀπ. Παῦλο καὶ εἰσάγεται καὶ στὸ εὐχαριστιακὸ καὶ κανονικὸ λεξιλόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς γιατὶ οἱ ρίζες της βρίσκονται στὴν ἴδια τὴν Ἁγία Τριάδα, τῆς ὁποίας εἰκόνα εἶναι ἡ Ἐκκλησία» (Ζηζιούλα Ἰω., «Εὐχαριστία καὶ Κόσμος», Ὁμιλία στὴν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, 2008).

Αὐτὲς οἱ θέσεις ποὺ παρουσιάζει ὁ κ. Ζηζιούλας, δὲν συναντῶνται σὲ κανένα Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Κι ἐδῶ χρειάζεται μεγάλη προσοχή: δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ λάθος του· γιὰ διδασκαλία, δηλαδή, ἀληθειῶν τῆς Ἐκκλησίας ποὺ κάποιος δὲν κατανόησε σωστὰ καὶ τὶς διδάσκει πλημμελῶς, ἀλλὰ πρόκειται περὶ καινοτομίας, περὶ κακόδοξης «θεολογικῆς» παραγωγῆς τοῦ κ. Ζηζιούλα.

Καὶ τὸ δυστύχημα εἶναι, πὼς ἐνῶ αὐτὴ ἡ κακοδοξία ἔχει καταγγελθεῖ, ὑπάρχουν «ὀρθόδοξοι» πού, παρότι τὴν γνωρίζουν, «βραβεύουν» τὸν εἰσηγητή της καὶ τὸν καθίζουν ἐν θρόνῳ μέσα στὸν ἱ. Ναό, καὶ ἄρα ἔμμεσα ἀποδέχονται τὶς κακοδοξίες του.

Καὶ ποιοί ἀποδέχονται ἐπισήμως τὶς κακοδοξίες του; Εἶναι ὁ προστάτης τοῦ κ. Ζηζιούλας Πατρ. Βαρθολομαῖος, ὁ Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος, καὶ πολλοὶ μητροπολίτες (Δημητριάδος, Βελεστίνου, Τρίκκης, Θεσσαλιώτιδος, Ἐλασσῶνος, Μεσσηνίας, Ρεντίνης κ.ἄ., ποὺ παρέστησαν στὴν βράβευσή του, τὴν βράβευση ἑνὸς αἱρετικοῦ!

Ἐκτὸς τῶν παραπάνω κληρικῶν, τὸν βραβεύουν καὶ θεωροῦν ὡς «δάσκαλό» τους πολλοὶ ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι, παρασύροντας χιλιάδες πιστοὺς στὴν ἀποδοχὴ τῆς διδασκαλίας του, ποὺ ἀγνοοῦν ἢ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐξετάσουν τὸ περιεχόμενό της. Τὸν ἐπαινοῦν οἱ κοσμήτορες θεολογικῶν σχολῶν, ὅπως ὁ Μ. Μπέγζος (Θεολ. Ἀθηνῶν) ποὺ εἶπε: «...Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ τοῦ 20ου καὶ τοῦ 21ου αἰ. εἶναι ὁ ...Περγάμου»! Καὶ ὁ Μ. Τρίτος (Θεολ. Θεσ/νίκης) ποὺ εἶπε πὼς ὁ κ. Ζηζιούλας εἶναι ἕνας «ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους συγχρόνους ὀρθοδόξους θεολόγους»! Ὁ δὲ φιλοσοφῶν θεολόγος καθηγητὴς Χρ. Γιανναρᾶς τολμᾶ νὰ θεωρεῖ τὸν αἱρετικὸ κ. Ζηζιούλα «ὡς τὸν σημαντικότερο ὀρθόδοξο θεολόγο ...μετὰ τὸν Γρηγόριο Παλαμᾶ»!

Ἐμεῖς δὲν θὰ πάψουμε νὰ ὑπενθυμίζουμε στὸν κ. Ζηζιούλα, ὅτι α) πρέπει νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ «θεολογία» του ἔχει ἰσχυρὰ καὶ ἀναντίρρητα ἐρείσματα στὴν Πατερικὴ Παράδοση καὶ οἱ θέσεις ποὺ εἰσηγεῖται ἀποτελοῦν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, καὶ β) νὰ τοῦ ὑπενθυμήσουμε ποιές εἶναι –κατὰ τοὺς Πατέρες– οἱ προϋποθέσεις ποὺ πρέπει νὰ πληροῦν, ὅσοι «θεολογοῦν». Ἀλήθεια, πληροῦνται στὸ πρόσωπό του, ὄχι τὰ ἀκαδημαϊκά, ἢ φιλοσοφικὰ ἢ οἰκουμενιστικὰ α, ἀλλὰ τὰ εὐαγγελικά-πατερικὰ πρότυπα τοῦ θεολογεῖν; Πρέπει νὰ μᾶς πείσει ὅτι ἔχει τὶς προϋποθέσεις ποὺ θέτουν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.

Πρὸς τοῦτο παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν «Πρῶτο Θεολογικὸ Λόγο» τοῦ ἁγίου Συμεὼν πρὸς σύγκριση μὲ τὶς θέσεις τοῦ κ. Ζηζιούλα περὶ Πρώτου καὶ περὶ ἀριθμήσεως στὴν Ἁγία Τριάδα. Ὁ Θεολογικὸς αὐτὸς Λόγος ἔχει τὸν χαρακτηριστικότατο τίτλο  «Καὶ κατὰ τῶν τιθεμένων τὸ πρῶτον ἐπὶ τοῦ Πατρός» (Ἐναντίον αὐτῶν ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι Πρῶτος στὴν Ἁγία Τριάδα εἶναι ὁ Πατήρ).

Καθὼς διαβάζει κανεὶς τὸν τίτλο, εὔλογα ἀναρωτιέται: Ἄραγε, οὐδέποτε ἀνέγνωσε, ἔστω καὶ τὸν τίτλο αὐτοῦ τοῦ θεολογικοῦ λόγου ὁ κ. Ζηζιούλας, ὁ ἐναβρινόμενος νὰ τιτλοφορεῖται ὡς ὁ μεγαλύτερος θεολόγος τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος; Γιατί λοιπόν, ἐπαναφέρει στίς ἡμέρες μας ὁ κ. Ζηζιούλας αὐτὴν τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία ποὺ τότε ἀνήρεσε ὁ ἅγιος Συμεών;

[Τὰ πρόσφατα γεγονότα μᾶς ἀναγκάζουν νὰ συμπληρώσουμε δύο ἀκόμα ἐρωτήματα, μετὰ τοὺς προχθεσινοὺς ὕμνους ποὺ συνέθεσε ὁ Πατριάρχης γιὰ τὸν Ζηζιούλα:

Ἄραγε, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, οὐδέποτε ἔχει πιάσει στὰ χέρια του τὰ ἔργα τοῦ ἁγ. Συμεών; Ἂν ναί, πῶς τόλμησε προχθὲς νὰ ἐπαινέσει στὴν Κοζάνη τὸν ἀποδοκιμαζόμενον ἀπὸ τὸν ἅγιο Συμεὼν Ζηζιούλα, λέγων ὅτι «ὁ Μητροπολίτης Περγάμου ἀποτελεῖ τὸν στιβαρὸν θεολογικὸν βραχίονα(!) τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας»!!!

Καὶ ἐπὶ πλέον: Ἄραγε, ὁ λόγιος μητροπολίτης Ναυπάκτου, γιατί ἀρνεῖται νὰ ἐπισημάνει, νὰ καταδείξει καὶ νὰ ἀναιρέσει τὴν ἐπὶ πολλὰ ἔτη κηρυττόμενη αἵρεση τοῦ κ. Ζηζιούλα (ὅπως ἔκαναν ὅλοι οἱ Ἅγιοι ὅταν ἐμφανιζόταν μιὰ νέα αἵρεση); Τί νὰ σκεφτοῦμε γιὰ τὴν στάση του αὐτή; Γιατί ἐνεργεῖ ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα μᾶς δίδαξαν οἱ Πατέρες γιὰ τοὺς αἱρετικούς; Γιατὶ παρευρέθηκε στὴν ὑποδοχὴ τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στὴν Κοζάνη (προστάτη τοῦ κ. Ζηζιούλα καὶ ἡγέτη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), καὶ νὰ συμπροσευχήθηκε ἢ καὶ νὰ συλλειτούργησε μετὰ τοῦ κ. Ζηζιούλα, τοῦ μεγάλου αἱρετικοῦ τοῦ 20ου αἰῶνα;].

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν «Πρῶτο Θεολογικὸ Λόγο»

τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου

(Ἡ μετάφραση)

Τὸ νὰ λέγει κάποιος περὶ Θεοῦ, καὶ νὰ ἐρευνᾶ τὰ κατ’ αὐτόν, καὶ νὰ ζητᾶ νὰ φανερώνει τὰ ἀφανέρωτα, καὶ νὰ δείχνει ὡς καταληπτὰ τὰ ἀκατάληπτα εἰς ὅλους, τοῦτο εἶναι ἴδιον ἀνθρώπου τολμηροῦ καὶ αὐθάδους.

Καὶ τοῦτο παθαίνουν, ὄχι μόνον ὅσοι τολμοῦν νὰ λέγουν κάτι περὶ Θεοῦ ἀφ’ ἑαυτοῦ τους· ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἐξετάζουν μὲ περιέργειαν, καὶ ἀποστηθίζουν ἐκεῖνα ποὺ εἶπαν καὶ ἔγραψαν κατὰ τῶν αἱρετικῶν οἱ θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ σκοπὸν ὄχι νὰ λάβουν κάποια πνευματικὴ ὠφέλειαν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπαινοῦνται ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀκούουν σὲ συμπόσια καὶ συνέδρια, καὶ νὰ ὀνομάζονται θεολόγοι.

Καὶ ποιά εἶναι ἐκεῖνα ποὺ ἀποτολμοῦν ἐναντίον τῶν θείων; Λέγουν, ὅτι κατὰ τοῦτο μόνον εἶναι μεγαλύτερος ὁ Πατὴρ ἀπὸ τὸν Υἱόν, καθὸ εἶναι αἴτιος τῆς ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ. Κι ἂν κανεὶς τοὺς προβάλλει τὴν ἔνσταση: Μὲ ποιά λογικὴ χαρακτηρίζεις μεγαλύτερο τὸν Πατέρα ἀπὸ τὸν Υἱόν; Ἀποκρίνονται, ὅτι ὁ Πατὴρ εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν Υἱόν, δηλ. πρῶτος τοῦ Υἱοῦ, διότι ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννᾶται ὁ Υἱός. Αὐτὰ εἶναι τὰ συμπεράσματα τῆς καινούργιας τους μωρολογίας καὶ ἀσυνέτου θεολογίας τους. Καὶ τὰ λέγουν αὐτὰ ἐπειδὴ δὲν γνωρίζουν τὴν αἰτίαν διὰ τὴν ὁποίαν εἶπαν αὐτὰ οἱ θεολόγοι εἰς τοὺς αἱρετικούς. Διότι, μὲ τὸ νὰ μὴ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ ἐννοήσουν τὸ βάθος καὶ τὸν σκοπὸν τῶν γεγραμμένων, ματαιολογοῦν, καὶ ἐκεῖνα ποὺ λέγουν τὰ ἔχουν ὡς βέβαια καὶ ἀληθινά, καὶ διαβεβαιώνουν καὶ τοὺς ἄλλους ὅτι ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα.

Πρὸς αὐτοὺς θὰ ποῦμε τὰ ἑξῆς: Ποῖος ἐδίδαξεν, ἢ ποῖος ἐπεννόησεν μέτρα καὶ βαθμούς εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα; Δηλ. πρῶτον καὶ δεύτερον; Μεγαλύτερον καὶ μικρότερον; Ποῖος παρουσίασε (ἀναλυτικά), αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀθέατα καὶ ἄγνωστα καὶ τελείως ἀνερμήνευτα καὶ ἀκατανόητα; Διότι ἐκεῖνα ποὺ εἶναι πάντοτε ἑνωμένα, καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ὄντα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι πρῶτα ἀναμεταξύ τους τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου...

(Διότι μὲ τὸ νὰ τοποθετεῖς πρῶτον τὸν Πατέρα ἀπὸ τὸν Υἱόν)  δημιουργεῖς τὴν ὑποψίαν ὅτι δὲν ὑπῆρχε ὁ Υἱὸς πρὶν γεννηθεῖ· καὶ ὅτι ἐγεννήθη ὁ Υἱὸς ἤθελε δὲν ἤθελε καὶ ὅτι ὁ Πατὴρ τὸν ἐγέννησε ἤθελε δὲν ἤθελε· καὶ ὅτι ἐγνώριζε ἢ δὲν ἐγνώριζε ὅτι ἐγεννήθη ὁ Υἱός, καὶ πῶς ἐγεννήθη; Βλέπεις σὲ πόσα ἄτοπα πράγματα, γιὰ νὰ μὴν πῶ βλάσφημα, περιπίπτουμε προσπαθώντας νὰ ἐξετάσουμε τέτοια ζητήματα (περὶ πρώτου, δευτέρου καὶ τρίτου στὴν Ἁγ. Τριάδα).

Γιατὶ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι πάντα ἑνωμένα, καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ὄντα δὲν δύνανται νὰ εἶναι ἀναμεταξύ τους αἴτια τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου. Λοιπὸν μὴν ἐννοήσεις ὅτι κάποτε προϋπῆρξε ὁ Πατὴρ τοῦ Υἱοῦ, καὶ οὔτε πρῶτον οὔτε μεγαλύτερον νὰ ὀνομάσεις τὸν Πατέρα τοῦ Υἱοῦ.  Διότι ἐκεῖνο ποὺ προϋπῆρξε μπορεῖ νὰ ὀνομασθεῖ πρῶτον ἐκείνου ποὺ αὐτὸ ἐγέννησε, ἢ ποὺ ἐξ αὐτοῦ προῆλθε, ἢ δημιούργησε· ὅμως, ὁ Πατὴρ οὔτε προϋπῆρξε τοῦ Υἱοῦ, οὔτε ἔγινε κάποτε ἢ ἔγινε πρῶτος ἀπὸ τὸν Υἱό, ὁ ὁποῖος εἶναι συναΐδιος καὶ συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα, καὶ ὅλος ὁ Πατὴρ εἶναι ἐν ὅλῳ τῷ ὁμοτίμῳ αὐτοῦ Υἱῷ, ὅπως καὶ ὁ Υἱὸς εἶναι ἐν ὅλῳ τῷ ὁμοουσίῳ αὐτοῦ Πατρί· πῶς λοιπόν, εἶναι δυνατὸν νὰ ὀνομασθῇ πρῶτος ὁ Πατὴρ τοῦ συναϊδίου αὐτοῦ Υἱοῦ;

Λέμε, βέβαια, ὅτι ὁ Πατὴρ εἶναι αἴτιος τοῦ Υἱοῦ, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς σωματικῆς γεννήσεως. Ἀλλὰ εἰς τὴν θείαν καὶ ἀνύπαρκτον ὕπαρξη, καὶ ἀγέννητη γέννηση, καὶ ἀνυπόστατη ὑπόσταση, καὶ ὑπερούσιο οὐσίωση, ἢ τί ἄλλο νὰ πῶ δὲν γνωρίζω, ἐκεῖνος ποὺ θὰ πεῖ πρῶτον, ἀναγκαστικὰ θὰ πρέπει νὰ ὀνομάσει καὶ δεύτερον καὶ τρίτον, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι τελείως ἄτοπον νὰ λέγεται γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα. Λοιπόν, τὸ νὰ μετρᾶ κάποιος τὰ ἀμέτρητα καὶ νὰ ὁμιλεῖ γιὰ τὰ ἄρρητα ...εἶναι σφαλερὸν καὶ ἐπικίνδυνον.

Λοιπόν, εἰς τὴν ἀνεκλάλητον καὶ θείαν γέννηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, λέγομεν τὸν Πατέρα αἴτιον τοῦ Υἱοῦ, καθὼς λέγομεν τὸν νοῦ αἴτιον τοῦ λόγου, καὶ τὴν πηγὴ αἴτιον τοῦ ποταμοῦ, καὶ τὴν ρίζαν τῶν κλάδων· ἀλλὰ πρῶτον δὲν λέγομεν καθόλου, γιὰ νὰ μὴν πλεονάσομεν τὸν ἀριθμὸ τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, διαιροῦντες τὴν ἀδιαίρετον καὶ μίαν Θεότητα εἰς τρεῖς Θεούς. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε νὰ ἐννοήσει, οὔτε νὰ ὀνομάσει κάποιος πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον, ἢ μεγαλύτερον καὶ μικρότερον εἰς τὴν ἀδιαίρετον καὶ ἀσύγχυτον Τριάδα. Διότι εἶναι ὅλως διόλου ἀνεκλάλητα, καὶ ἄφθεγκτα, καὶ ἀκατανόητα τὰ τῆς θείας καὶ ὑπερουσίου φύσεως καὶ γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦν ἀκατάληπτα.

Λέγει ὁ Κύριος, “Πνεῦμα ὁ Θεὸς” (δηλ. ὁ Πατήρ). Καὶ πάλιν (ὁ ἀπ. Παῦλος), “Πνεῦμα ὁ Κύριος”, δηλ. ὁ Υἱός. Λοιπόν, ἂν εἶναι Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τὸ Πνεῦμα εἶναι ὁ Κύριος, ποῦ εἶναι ἐδῶ ἡ Πατρότης καὶ ἡ Υἱότης, γιὰ νὰ ὀνομάζεις ἐσύ, μάταιε θεολόγε, πρῶτον καὶ μεγαλύτερον εἰς τὴν θείαν καὶ ἀκατάληπτον φύσιν, τὸ ὁποῖον σὺ ἀποδίδεις εἰς αὐτὴν τὴν θείαν φύσιν καὶ τὴν ἀριθμεῖς;

Καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης θεολογῶν εἶπεν, “ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος” καὶ ὄχι ὁ Πατήρ. Ἐσὺ δέ, ὡσὰν νὰ ἐδιδάχθης ἀπὸ τὴν αὐτοσοφίαν, τὸν Ἰησοῦν, ἀκόμα βαθύτερα μυστήρια καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην, ἀποκαλύπτεις σὲ μᾶς καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο τὸ πρωτεῖον τοῦ Πατρός, μὲ σκοπὸν νὰ ἀποδείξεις τὸν Υἱὸν δεύτερον τοῦ Πατρὸς καὶ στὴ συνέχεια τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τρίτον· καὶ ἔτσι νὰ μᾶς διδάξεις ὡς ἕνας ἄλλος (νέος) θεολόγος, βαθύτερος τοῦ Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη καὶ ποιό οἰκεῖος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη, καινούργιο Εὐαγγέλιο; Ὤ τῆς βλασφημίας σου! Ἐσὺ ποὺ δογματίζεις σὲ μᾶς ὑπούλως καὶ δολερῶς τὴν τριθεΐαν, πές μου, γιατί ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δὲν εἶπε ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Πατήρ, ἀλλὰ εἶπε ”ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος”;

Καὶ ἀλλοῦ λέγει: ”Ἐγώ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν”, καὶ ἔβαλε τὸν ἑαυτό του ὁ Υἱός, πρῶτον τοῦ Πατρός. Διατί τὸ ἔκανε αὐτό; Διὰ νὰ δείξῃ τὸ ἰσότιμον, καὶ ὁμόδοξον τοῦ ἑαυτοῦ του μὲ τὸν Πατέρα· καὶ ὅτι οὔτε ὁ Πατὴρ εἶναι πρῶτος, ἂν καὶ εἶναι αἴτιος τοῦ Υἱοῦ· οὔτε ὁ Υἱὸς δεύτερος, ἂν καὶ ἐγεννήθη ἀπὸ τὸν Πατέρα· οὔτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τρίτον, ἂν καὶ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα. Διότι, ἐπειδὴ ἐξ ἀρχῆς εἶναι ἓν ἡ Ἁγία Τριάς, καὶ αὐτὸ τὸ ἓν ὀνομάζεται Τριάς κατὰ τὰς ὑποστάσεις, ἄρα τὸ ἕν, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι πρῶτον ἑαυτοῦ, οὔτε τῶν σὺν αὐτῷ ὑποστάσεων. Διότι δὲν προϋπῆρξε τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ γίνει ἐκεῖνο ποὺ ὑπῆρξε πρωτύτερα,  πρῶτο ἀπὸ ἐκεῖνο ἐκ τοῦ ὁποίου προῆλθε. Μία Θεότης εἶναι ἡ μία Ἁγία Τριάς, καὶ τοῦτο διὰ τὰ πρόσωπα, ὅπως ἔχει λεχθεῖ, καὶ διὰ τὰς ὑποστάσεις ὀνομάζεται.

Εἰπέ μου λοιπόν, ἀδελφέ μου, ἐσὺ ποὺ δὲν συστέλλεσαι νὰ ἐρευνᾶς· πιστεύεις ὅτι ὑπάρχει Θεὸς τρισυπόστατος, ἄναρχος, ἄκτιστος, ἀκατάληπτος, ἀνεξιχνίαστος; (Ἂν πιστεύεις) γιατί δὲν σιωπᾶς καὶ γιατί καὶ σὺ δὲν προσκυνᾶς μὲ φόβον τὸν δημιουργόν...; ἀλλὰ περιεργάζεσαι μὲ τόλμην καὶ αὐθάδη ψυχὴν τὴν ἀκατάληπτον φύσιν τοῦ Θεοῦ; Δὲν τρομάζεις ἄνθρωπε, νὰ μὴ κατέβη κανένα ἀστροπελέκι ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ σὲ κατακαύσει;...

Διότι πές μου, τί ἄλλο εἶναι ἀκαθαρτότερον ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἐπεχειρεῖ νὰ διδάσκει μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ οἴηση τὰ τοῦ Πνεύματος, χωρὶς τὸ Πνεῦμα; Καὶ τί ἄλλο εἶναι μιαρώτερον ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει μετανοήσει... ἀλλὰ θέλει νὰ θεολογεῖ μὲ μόνη τὴν ψευδώνυμον γνῶσιν, καὶ τὴν ἔξω σοφίαν, καὶ νὰ διαλέγεται μὲ τόλμη καὶ αὐθάδεια περὶ τῶν ἀεὶ ὡσαύτως ὄντων;

Καὶ (ὁ ὁποῖος) δὲν θέλησεν νὰ ἀναβῇ εἰς τὸ ὕψος τῆς πνευματικῆς γνώσεως μὲ ταπείνωση καὶ χριστομίμητη πολιτεία, ἀλλὰ ἐμάζωξε μὲ μεγάλη ὑπερηφάνεια, ὡσὰν πλίνθους, λόγους τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ἄλλους λόγους ἀπὸ ἄλλο μέρος, καὶ ἄλλους ἀπὸ τὸ ἄλλο, καὶ τοὺς ἀποστήθισε μὲ τὴν συχνὴ καὶ παντοτινὴ μελέτη, καὶ τοὺς ἔκτισε μὲ φιλοδοξία, καὶ ἀνθρωπαρέσκεια, καὶ οἴηση, καὶ ἐνόμισε πὼς ἀπέκτησε πύργον θεολογίας...

Ὅμως, πές μου, ἐσὺ ὅποιος κι ἂν εἶσαι, ποὺ δὲν θέλεις νὰ διδάσκεσαι περὶ Θεοῦ καὶ τῶν θείων πραγμάτων, ἀλλὰ ἐπιχειρεῖς νὰ διδάσκεις· διαβεβαίωσέ με, ἂν ἔχεις ἀνεβῆ πρῶτον ἀπὸ τὸν ᾅδην (δηλ. ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν)... Καὶ ὅταν ἀνέβεις, ὢν βρωμερὸς καὶ ἀναβρύων φθορᾶς..., πές μου, μὲ τί τρόπο ἐλευθερώθηκες ἀπὸ τὴν φθορά, καὶ μὲ ποιά πτερὰ πέταξες καὶ ἀνέβηκες στοὺς οὐρανούς; Φανέρωσέ μας αὐτὰ καὶ δίδαξέ μας γι’ αὐτά, καὶ τότε θὰ δεχθοῦμε νὰ μᾶς ὁμιλήσεις περὶ Θεοῦ ἐν μέτρῳ καὶ μὲ φόβο καὶ τρόμο. Διαφορετικά, χωρὶς αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις, θὰ σὲ ἀποστραφοῦμεν, ὡς μανιασμένο, καὶ ἔκφρονα, καὶ δαιμονισμένον.

(Ἀλλὰ καὶ μὲ διάφορες ἐνέργειές του ὁ Κύριος μᾶς ἐδίδαξε) νὰ μὴν ἀπατώμεθα καὶ ἡμεῖς μὲ λόγια μοναχά, καὶ νὰ πιστεύωμεν κάθε ἄνθρωπον ποὺ λέγει τὸν ἑαυτόν του πνευματικό, ἀλλὰ νὰ βεβαιωνόμαστε πρωτύτερα ἀπὸ τὴ ζωή του, καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα του· καὶ μάλιστα ἂν οἱ λόγοι του καὶ τὰ ἔργα του συμφωνοῦν μὲ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Πατέρων· ...διαφορετικά, ἀκόμα κι ἂν νεκροὺς ἀνασταίνει, κι ἂν μύρια ἄλλα θαύματα ἐπιτελεῖ» (νὰ μὴ τὸν δεχώμεθα), ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ νὰ τὸν μισοῦμε ὡσὰν δαίμονα· καὶ μάλιστα (νὰ τὸν μισοῦμε), ὁπόταν βλέπομεν, πὼς δὲν καταδέχεται νὰ τὸν νουθετεῖ κανένας διὰ νὰ ἀλλάξει τὸ φρόνημά του, ἀλλὰ μένει ἀκόμη στὴν πεπλανημένη γνώση του, καὶ νομίζει πὼς ἔχει τὸ πολίτευμά του καὶ τὴν διαγωγήν του εἰς οὐρανούς.

Τὸ ἀποσπάσματα τοῦ κειμένου, τοῦ ὁποίου παραπάνω παραθέσαμε τὴν μετάφραση, εὑρίσκονται στὴν διεύθυνση:

http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2012/06/normal-0-false-false-false_30.html

 Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἅγιο Συμεὼν ἐπικαλούμαστε καὶ ἕνα τμῆμα ἀπὸ μιὰ πρόσφατη ὁμιλία τοῦ καθηγητὴ Τσελεγγίδη περὶ τῶν  μεταπατερικῶν θεολόγων, γιατὶ ἰσχύουν ὅσα εἶπε κατ’ ἐξοχὴν γιὰ τὸν κ. Ζηζιούλα. Εἶπε ὁ Τσελεγγίδης:: «μὲ τὶς παράτολμες ἢ μᾶλλον μὲ τὶς θρασύτατες καὶ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν, ἴσως, διατυπώσεις τους (οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι), ἐμφανίζονται πρακτικῶς νὰ ἀγνοοῦν πλήρως..., τί εἶναι καθ’ ἑαυτὴν ἡ ἁγιοπνευματικὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ, ...τὴν θεμελιώδη προϋπόθεση τοῦ ὀρθοδόξως καὶ ἀπλανῶς θεολογεῖν. Ἀκόμα εἰδικότερα, ἐμφανίζονται στὰ κείμενά τους, νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ὀρθόδοξη καὶ ἀπλανῆ θεολογία παράγουν πρωτογενῶς, μόνο ὅσοι καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία τῶν παθῶν τους, καὶ ... θεώθηκαν ἀπὸ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες ἐλλάμψεις τῆς θεοποιοῦ Χάριτος...».

Ἀντίθετα «τὰ ἐπιστημονικὰ ἀκαδημαϊκὰ κριτήρια εἶναι κτιστά. Γι’ αὐτό, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀσφαλέστατο κριτήριο τῆς ἀκτίστου ἁγιότητας, ἡ μόνη διασφάλιση γιὰ ἀπλανῆ ὀρθόδοξη ἐπιστημονικὴ θεολογία, μπορεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς στερουμένους τὴν ἁγιότητα ἐπιστήμονες θεολόγους, στὸ ταπεινὸ φρόνημα ποὺ ἐνέχει καὶ ἐκφράζει ἡ διαχρονικῶς ἐφαρμοζομένη ἐκκλησιαστικὴ μέθοδος, ἡ ὁποία σημαίνεται στὴν γνωστὴ ἁγιοπατερικὴ διατύπωση: “ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν”».

Ὁ θεολογικὸς στοχασμός, στὸν ὁποῖον ἀρέσκονται νὰ ἀναφέρονται οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι (σ.σ. καὶ ὁ κ. Ζηζιούλας) καὶ ἡ συνεπαγόμενη θεολογικὴ πιθανολογία, δὲν προσιδιάζουν στὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ θεολογία, ἀλλὰ στὴν ἑτερόδοξη καὶ αἱρετική».

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, εἶναι φανερό, ὅτι δὲν μπορεῖ πλέον νὰ κρύβεται ὁ κ. Ζηζιούλας πίσω ἀπὸ ὑψηλοὺς προστάτες καὶ τὶς ἀκαδημαϊκές του περγαμηνές, οἱ ὁποῖες εἶναι ἕνα τίποτα, ἐφ’ ὅσον κάποιος ἔχει ἀστοχήσει περὶ τὴν πίστιν. Ὡς ἐκ τούτου εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀποδείξει ἢ ὅτι ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος σφάλλει, ἢ (ἐφ’ ὅσον τοῦτο δὲν μπορεῖ «ἀκόμα» νὰ κάνει) νὰ παραδεχθεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ἀπατήθηκε ἀπὸ τὸν ἀνθρωποκτόνο δαίμονα καὶ ἀλλοίωσε τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων, ὅπερ ὁλοψύχως καὶ εὐχόμεθα.

Ἂν παρ’ ἐλπίδα δὲν θελήσει νὰ ἐπανορθώσει, εἶναι καιρὸς πλέον ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἁρμοδιότητα γιὰ τὴν διατήρηση ἀκεραίας τῆς Πίστεως (κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ὁ καθένας στὸν τομέα του) νὰ παύσουν νὰ καλύπτουν τὶς καταλυτικὲς τῆς ὀρθόδοξης πίστης κακόδοξες θεωρίες του, νὰ παύσουν νὰ ἐκτοξεύουν ἄσφαιρα πυρὰ πρὸς ἐντυπωσιασμὸ τῶν ἀφελῶν καὶ νὰ πράξουν τὸ καθῆκον τους.

Σημάτης Παναγιώτης

Καταδικη από άγ. Συμεών τῆς περί Πρώτου θεωρίαςτου κ. Ζηζιούλα

Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΗ ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΤΟΥ κ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ

ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ Ο κ. ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ

ΓΙΑ ΝΕΕΣ-ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ;

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ

ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΗΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΠΕΡΓΑΜΟΥ Κ.ΙΩ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ

Παραθέτουμε ἐδῶ τὰ ἀποσπάσματα τοῦ κειμένου τοῦ Ἁγίου Συμεὼν (τῶν ὁποίων παραθέσαμε τὴν μετάφραση στὸ ὁμότιτλο ἄρθρο καὶ στὸ τέλος ἐπαναλαμβάνουμε τὶς θέσεις τοῦ κ. Ζηζιούλα.

Τό περί Θεοῦ λέγειν ἤ φθέγγεσθαι καί τά κατ᾿ αὐτόν ἐρευνᾶν καί τά ἀνέκφορα ποιεῖν ἔκφορα καί τά πᾶσιν ἀκατάληπτα ὡς καταληπτά ὑπεμφαίνειν τολμηρᾶς ἄν εἴη καί αὐθαδοῦς ψυχῆς ἔνδειγμα.

Καί τοῦτο πάσχουσιν οὐχ ὅσοι ἀφ᾿ ἑαυτῶν τι λέγειν τολμῶσι μόνον περί Θεοῦ, ἀλλά καί ὅσοι τά πρός αἱρετικούς πάλαι λαληθέντα παρά τῶν θεσπεσίων θεολόγων καί γραφῇ παραδοθέντα ἀποστηθίζουσί τε καί πολυπραγμονοῦσιν, οὐχ ἵνα πνευματικήν τινά ὠφέλειαν καρπώσωνται, ἀλλ᾿ ἵνα θαυμάζωνται παρά τῶν ἀκουόντων ἐν πότοις καί συνεδρίοις καί θεολόγοι ἐπιφημίζωνται...

Οἷα δέ φασι τῶν θείων κατατολμῶντες! Κατά τοῦτο, φησί, μόνον μείζων ὁ Πατήρ τοῦ Υἱοῦ, καθ᾿ ὅ αἴτιός ἐστι τῆς ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ. Καί ἡ ἀνθυποφορά· μείζονα τοῦ Υἱοῦ τόν Πατέρα πῶς φῄς; Ὅτι δή, φησί, μείζων ὁ Πατήρ τοῦ Υἱοῦ - λέγω δέ ἀντί τοῦ πρῶτος-· ἐκ τοῦ Πατρός γάρ. Ταῦτα τῆς καινῆς κενοφωνίας αὐτῶν καί ἀσυνέτου θεολογίας, τήν αἰτίαν δι᾿ ἥν ταῦτα πρός τῶν θεολόγων ἐλέχθησαν πρός αἱρετικούς ἀγνοούντων· τήν γάρ δύναμιν τῶν γεγραμμένων νοῆσαι μή ἱκανῶς ἔχοντες, κενεμβατοῦσιν καί ἅ λέγουσιν ὡς βέβαια καί ἀληθῆ καί οὕτως ἔχοντα διαβεβαιοῦνται...

Πρός οὓς ...εἴπωμεν ὧδε... Τίς ἐδίδαξε, τίς ἐνενόησε μέτρα καί βαθμούς, πρῶτον καί δεύτερον, μεῖζον καί ἔλαττον ἐν αὐτῇ; Τίς τοῖς ἀθεάτοις καί ἀγνώστοις καί πάντῃ ἀνερμηνεύτοις καί ἀκατανοήτοις ταῦτα ἐξέθετο; Τά γάρ ἀεί ἡνωμένα καί ἀεί ὡσαύτως ὄντα, ἀλλήλων πρῶτα εἶναι οὐ δύνανται...

Ὑπόνοιαν γάρ παρέχεις ὅτι οὐκ ἦν ὁ Υἱός πρό τοῦ γεννηθῆναι, καί θέλων ἐγεννήθη ἤ μή θέλων, καί θέλοντος τοῦ Πατρός ἤ μή θέλοντος, καί ἔγνω ὅτι ἐγεννήθη καί πῶς ἤ οὐδαμῶς. Ὁρᾷς εἰς ὅσας ἀτοπίας, ἵνα μή λέγω βλασφημίας, ἐκ τῶν τοιούτων ἐμπίπτομεν συζητήσεων.

Τά γάρ ἀεί, ὥσπερ εἴρηται, ἡνωμένα καί ἀεί ὡσαύτως ὄντα ἀλλήλων αἴτια εἶναι οὐ δύνανται. Μή δή ἐννοήσῃς προϋπάρξαι ποτέ τοῦ Υἱοῦ τόν Πατέρα καί οὔτε πρῶτον οὔτε μείζονα καλέσεις αὐτόν τοῦ Υἱοῦ· τό γάρ προϋπάρξαν πρῶτον ἄν κληθήσεται τοῦ ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντος ἤ προελθόντος ἤ ποιηθέντος, ὁ δέ μήτε προών, μήτε ποτέ γεγονώς ἤ γενόμενος πρῶτος τοῦ συναϊδίου καί συνανάρχου Υἱοῦ, ἀλλ᾿ ὅλος ὤν ἐν ὅλῳ τῷ ὁμοτίμῳ Υἱῷ, ὡς καί ὁ Υἱός ἐν ὅλῳ τῷ ὁμοουσίῳ Πατρί, πῶς πρῶτος τοῦ συναϊδίου κληθήσεται;.

Αἴτιον γάρ τοῦ γεννωμένου υἱοῦ τόν πατέρα εἶναι ἐπί τῆς σωματικῆς γεννήσεως λέγομεν· ἐπί δέ τῆς θείας καί ἀνυπάρκτου ὑπάρξεως καί ἀγεννήτου γεννήσεως καί ἀνυποστάτου ὑποστάσεως καί ὑπερουσίου οὐσιώσεως, ἤ τί ἕτερον εἴπω οὐκ οἶδα, ὁ πρῶτον λέγων ἀνάγκη καί δεύτερον ὀνομάσαι καί τρίτον, ὅπερ ἐν τῇ παναγίᾳ Τριάδι ἔμφασιν ὅλως οὐκ ἔχει λέγεσθαι. Τό γάρ μετρεῖν τά ἀμέτρητα καί τά ἄρρητα λέγειν ...ἐπισφαλές ὑπάρχει καί ἐπικίνδυνον. Τοιγαροῦν καί ἐπί τῆς ἀρρήτου καί θείας τοῦ Θεοῦ Λόγου γεννήσεως αἴτιον μέν τοῦ Υἱοῦ λέγομεν τόν Πατέρα, ὡς νοῦν λόγου καί πηγήν ρῥεύματος καί ρίζαν τῶν κλάδων αὐτῆς, πρῶτον δέ οὐδαμῶς, ἵνα μή τόν ἀριθμόν πλεονάσωμεν, εἰς τρεῖς θεούς τήν ἀδιαίρετον καί μίαν θεότητα διαιροῦντες. Οὔτε γάρ πρῶτον, οὔτε δεύτερον, οὔτε τρίτον, οὐ μεῖζον, οὐκ ἔλασσον, ἔστιν ἐννοῆσαι ἤ εἰπεῖν ἐν τῇ ἀδιαιρέτῳ καί ἀσυγχύτῳ Τριάδι· ἄφθεγκτα γάρ πάντῃ καί ἄρρητα καί ἀκατανόητα τά τῆς θείας καί ὑπερουσίου φύσεως καί ἀνθρωπίνῳ νοΐ ἀκατάληπτα.

“Πνεῦμα, φησίν, ὁ Θεός” καί πάλιν· “Τό δέ πνεῦμα ὁ Κύριός ἐστιν”. Εἰ οὖν πνεῦμα ὁ Θεός καί τό πνεῦμα ὁ Κύριός ἐστι, ποῦ ἡ πατρότης ἐνταῦθα καί ἡ υἱότης, ἵνα καί πρῶτον καί μεῖζόν μοι ἐν τῇ θείᾳ καί ἀκαταλήπτῳ φύσει, ὦ σύ, καινέ θεολόγε, διδῷς καί λέγῃς καί ἀριθμῇς.

Ἰωάννης "Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος" ἔφη θεολογῶν, καί οὐχ ὁ Πατήρ. Σύ δέ, καί τούτου βαθύτερα ὑπό τῆς αὐτοσοφίας, Ἰησοῦ, μυσταγωγηθείς, δίδως ἡμῖν καί τῷ κόσμῳ παντί τό πρῶτον ἐν τῷ Πατρί, ἵνα καί δεύτερον τούτου τόν Υἱόν ἀποδείξῃς καί τρίτον αὖθις τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, κηρύσσων ἡμῖν ὡς ἄλλος τις θεολόγος τοῦ πρώην βαθύτερός τε καί τῷ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ οἰκειότερος ἕτερον εὐαγγέλιον; Τῆς βλασφημίας! Πῶς, εἰπέ, ὁ τήν τριθεΐαν ἡμῖν δογματίζων ὑπούλως, οὐκ εἶπεν ἡ θεολόγος φωνή, ὁ ἐπιστήθιος τοῦ Χριστοῦ· "Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Πατήρ", ἀλλ᾿ "Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος";.

Λέγει γάρ· "Ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμεν" καί προέταξεν ἑαυτόν τοῦ Πατρός. Τί τοῦτο; Ἵνα δείξῃ τό ἐν πᾶσιν ἰσότιμον καί ὁμόδοξον ἑαυτοῦ μετά τοῦ Πατρός καί ὅτι οὔτε "Πατήρ πρῶτος, κἄν αἴτιος τοῦ Υἱοῦ, οὔτε δεύτερος ὁ Υἱός, κἄν ἐκ τοῦ Πατρός, οὔτε τρίτον τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, κἄν ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορεύηται. Εἰ γάρ ἕν ἐξ ἀρχῆς ἡ Τριάς καί τοῦτο καλεῖται κατά τάς ὑποστάσεις Τριάς, ἄρα τό ἕν οὔτε ἑαυτοῦ πρῶτον δύναται εἶναι, οὔτε τῶν σύν αὐτῷ ὑποστάσεων· οὐδέ γάρ προϋπέστη τοῦ ἑτέρου τό ἕτερον, ἵνα τό προϋποστάν πρῶτον τοῦ ἐξ αὐτοῦ λάμψαντος γένηται. Μία γάρ θεότης ἡ μία Τριάς καί τοῦτο διά τά πρόσωπα, ὥσπερ εἴρηται, καί τάς ὑποστάσεις καλεῖται.

Εἰπέ οὖν μοι, ὦ οὗτος, ὁ τά τῆς θείας φύσεως μή φειδόμενος ἐρευνᾶν· πιστεύεις ὅτι ἐστί Θεός τρισυπόστατος, ἄναρχος, ἄκτιστος, ἀκατάληπτος, ἀνεξιχνίαστος...; τί καί αὐτός οὐ σιωπῇ καί φόβῳ τόν δημιουργόν προσκυνεῖς..., ἀλλά τήν ἀκατάληπτον αὐτοῦ φύσιν τολμηρᾷ καί αὐθάδει περιεργάζῃ ψυχῇ; Οὐ φρίττεις μή που σκηπτός ἄνωθεν κατελθών παρανάλωμά σε ποιήσει πυρός;.

Τί γάρ ἀκαθαρτότερον, εἰπέ μοι, τοῦ μετά οἰήσεως καί ὑπερηφανίας διδάσκειν ἐπιχειροῦντος τά τοῦ Πνεύματος ἄνευ Πνεύματος; Τί μιαρώτερον τοῦ μή μετανοήσαντος διά μόνης δέ τῆς ψευδωνύμου γνώσεως καί τῆς ἔξω σοφίας βουλομένου θεολογεῖν και περί τῶν ὄντων καί ἀεί ὡσαύτως ὄντων τολμηρῶς διαλέγεσθαι;

...οὐ διά ταπεινώσεως καί χριστομιμήτου πολιτείας πρός ὕψος πνευματικῆς γνώσεως ἀνελθεῖν ἠβουλήθη, ἀλλά διά ὑπερηφανίας καί ἐπάρσεως· οἱονεί πλίνθους τῆς ψευδωνύμου γνώσεως ἄλλοθεν ἄλλους συλλέξας καί δι᾿ ἐπιμόνου μελέτης ἐξοπτήσας αὐτούς, διά φιλοδοξίας τε καί ἀνθρωπαρεσκείας μετά οἰήσεως οἰκοδομήσας αὐτούς, πύργον θεολογίας καί πνευματικῆς γνώσεως κτήσασθαι προσεδόκησε.

Ἀλλά γάρ εἰπέ μοι, πᾶς τις ὁ περί Θεοῦ και τῶν θείων μή διδάσκεσθαι, ἀλλά διδάσκειν ἐπιχειρῶν, εἰ ἐκ τοῦ ᾅδου πρῶτον ἀνῆλθες.... Ἀνελθών δέ ὀδωδώς καί βρύων φθοράν, ...φράσον οὖν ἡμῖν πῶς ...φθορᾶς ἀπηλλάγης καί ποίοις πτεροῖς πετασθείς ὑψώθης πρός οὐρανούς... Δεῖξον ἡμῖν ταῦτα καί δίδαξον ὑπέρ τῶν τοιούτων ἡμᾶς καί τότε δεξόμεθά σε περί Θεοῦ μετρίως πως καί μετά φόβου καί τρόμου λέγοντα. Εἰ δέ χωρίς τῶν εἰρημένων τούτων ὡς μαινόμενον καί ἔκφρονα καί δαιμονῶντά σε ἀποστραφησόμεθα.

Μή λόγοις μόνοις ἐξαπατᾶσθαι καί πάντα ἄνθρωπον πιστεύειν πνευματικόν ἑαυτόν εἶναι λέγοντα, ἀλλά ἀπό τοῦ βίου καί τῶν πράξεων αὐτοῦ πρότερον βεβαιουμένους, καί μάλιστα ἐάν ταῖς τοῦ Κυρίου καί τῶν ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων πατέρων διδασκαλίαις συνᾴδωσιν οἱ λόγοι αὐτοῦ καί αἱ πράξεις· ...εἰ δ᾿ οὖν, ἀλλ᾿ εἰ καί νεκρούς ἀνιστᾷ, κἄν μυρία ἄλλα θαύματα ἐπιδείκνυται, ὡς δαίμονα αὐτόν ἀποστρέφεσθαι καί μισεῖν, καί μάλιστα ὅταν νουθετούμενον μή καταδεχόμενον ὁρῶμεν μεταθεῖναι τό ἴδιον φρόνημα, ἀλλ᾿ ἔτι ἐμμένοντα τῇ πεπλανημένῃ γνώσει αὐτοῦ καί εἰς οὐρανούς οἰόμενον τό πολίτευμα καί τήν διαγωγήν ἔχειν.

Ἡ διδασκομένη ἀπὸ τὸν κ. Ζηζιούλα «Νέα» αἵρεση περὶ «Πρώτου» στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ κατ’ ἀναλογίαν περὶ «Πρώτου» στὴν Ἐκκλησία, (ποὺ στοχεύει στὴν ἀνάδειξη τοῦ Πάπα ὡς Πρώτου τῶν Πρώτων) εἶναι συνοπτικὰ ἡ ἑξῆς:

«Ὁ πρῶτος λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία... Στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε μία διαβάθμιση, δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος...

»Ὁ πρῶτος ἔχει τὴν τιμὴ καὶ προηγεῖται μόνο γιατὶ ἐλεύθερα τὸν ἀποδέχονται οἱ μετ’ αὐτόν. Τὸ πρότυπο τῆς εὐχαριστιακῆς ἱεραρχίας εἶναι ἡ Ἁγία Τριάδα, στὴν ὁποία σαφῶς καὶ ὑπάρχει ἱεραρχία (βλ. «ὁ Πατήρ μου μείζων μού ἐστι»), ἀλλὰ ἡ προσωπικὴ ἱεράρχηση (ποτὲ π.χ. δὲν μποροῦμε νὰ βάλουμε πρῶτο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἢ τρίτον τὸν Υἱό), δὲν συνεπάγεται μείωση τῆς οὐσίας, δηλαδὴ ὀντολογικὴ ἱεράρχηση: τὰ τρία πρόσωπα εἶναι ἴσα καὶ ταυτίζονται κατὰ τὴν οὐσία. Ἡ ἱεράρχηση στὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο (ὁ Πατὴρ αἴτιος, ὁ Υἱὸς αἰτιατόν, τὸ Πνεῦμα αἰτιατὸν διὰ τοῦ αἰτιατοῦ) δεν αἴρει τὴ βασικὴ καὶ κατ’ οὐσίαν ἰσότητα τῶν Τριαδικῶν προσώπων». [σ.σ.: Ἐδῶ ἀκριβῶς συναντᾶμαι τὴν θεολογία τοῦ filioque καί, ἑπομένως, ὅλη ἡ εὐχαριστιακή θεολογία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἐφαρμογὴ τῆς προσωπικῆς ἱεράρχισης, εἶναι ἐφαρμογὴ τῆς αἱρέσεως τοῦ filioque. Διότι στὴν πατερικὴ διδασκαλία αἴτιο εἶναι καὶ τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγ. Τριάδος. Κύριος αἴτιος τῆς υἱοθεσίας μας (στὴν ἐνσάρκωση) εἶναι ὁ Κύριος, αἴτιος τῆς ἀληθείας (Πεντηκοστή) εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα]. Καὶ συνεχίζει ὁ κ. Ζηζιούλας: «Τὸ ἴδιο καὶ μέσα στὴν εὐχαριστιακὴ κοινότητα, καὶ κατ’ ἐπέκταση στὴν Ἐκκλησία, ὅλοι εἶναι ἐξ ἴσου μέλη τοῦ σώματος καὶ ὅλοι ἔχουν ἀνάγκη ἀλλήλων, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὅλοι τὸ ἴδιο. Ἡ ἔννοια τῆς κεφαλῆς ταυτίζεται ἀπὸ τὸν ἀπ. Παῦλο καὶ εἰσάγεται καὶ στὸ εὐχαριστιακὸ καὶ κανονικὸ λεξιλόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς γιατὶ οἱ ρίζες της βρίσκονται στὴν ἴδια τὴν Ἁγία Τριάδα, τῆς ὁποίας εἰκόνα εἶναι ἡ Ἐκκλησία» (Ζηζιούλα Ἰω., «Εὐχαριστία καὶ Κόσμος», Ὁμιλία στὴν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, 2008).