Υπάρχει άλλη επιλογή για Αρχιεπίσκοπο και Ι. Σύνοδο;

Ἐδῶ καὶ ἑβδομάδες κυκλοφορεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ παρακάτω δημοσιευόμενη φωτογραφία καὶ ἡ πληροφορία:

«Ο τιτουλάριος μητροπολίτης Βελεστίνου κ. Δαμασκηνός προσεκλήθη τον περασμένο Ιούνιο από Τέκτονες για να παραστεί σε τελετή  τους και να ευλογήσει (!) την εισδοχή νέων μελών στο τάγμα των Τεκτόνων»

(Ρεπορτάζ Κώστα Ζαφειρίου)

http://www.agioskosmas.gr/themata.asp?isue=76&artid=4483

 Οὐδεμία ἀντίδραση, ὅμως, ὑπῆρξε ἀπὸ πλευρᾶς ἐκκλησιαστικῶν-πνευματικῶν ἡγετῶν.

Καὶ καλὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶχε σοβαρότερα θέματα νὰ φροντίσει (τὸ ταξίδι του στὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν ἀναγόρευσή του σὲ Ἐπίτιμος διδάκτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Βοστώνης) ἀλλ' ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, κάποιος Ἐπίσκοπος ἢ ποιμένας δὲν μποροῦσε νὰ κάνει ἕνα ἐρώτημα γιὰ τὸ νέο αὐτὸ διασυρμὸ τοῦ ἐπισκοπάτου καὶ τῆς ἱερωσύνης;

                           Ἐπειδὴ τὸ θέμα ἐπανῆλθε, τὸ δημοσιεύουμε.   Τώρα πλέον, δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐπιλογὴ γιὰ Ἀρχιεπίσκοπο καὶ Ἱ. Σύνοδο. Πρέπει νὰ ἀπαντήσουν. Ὄχι γενικὰ καὶ κουκουλώνοντας τὸ θέμα, μὰ φωτίζοντας κάθε πλευρά του.

Από πότε οι μασώνοι παριστάνουν την αντιτρομοκρατική υπηρεσία; 

 Πηγή: klassikoperiptosi

 

Εδώ και λίγες εβδομάδες  έχει  "βουήξει"  το διαδίκτυο απο φωτογραφίες  Αρχιερέων και Ιερέων που ποζάρουν  καμαρωτοί με κρεμασμένα στο στήθος τους  τα  μασωνικά "εγκόλπια", δίπλα σε   "διάσημους"  μασώνους.Οι πιό γνωστές  φωτογραφίες  (οι οποίες αν και ελπίζαμε να είναι προϊόν φωτομοντάζ δυστυχώς είναι γνήσιες) είναι  εκείνες  απο την τελετή μύησης  "νεοφωτίστων" στις οποίες παρίστατο ο  υπέργηρος  μητροπολίτης  Βελεστίνου  ο αρχιμανδρίτης  Στάχυς Καψής και κάποιος  άλλος  Ιερέας , του οποίου  το όνομα  δεν το γνωρίζουμε ακόμα (βλ. εδώ) , καθώς επίσης  και του Αρχιεπισκόπου  Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου , ο οποίος  αν και δεν  φορούσε  κανενός  είδους μασωνικό μετάλλειο (όπως οι άλλοι)  ωστόσο  είχε δεχθεί στο  αρχιεπισκοπικό γραφείο  την αντιπροσωπεία της ηγεσίας του Υπάτου Συμβούλιου της Μεγάλης Επικράτειας της Ελλάδος (βλ. εδώ).
Το περίεργο είναι ότι  υπήρξαν  e-mails τα οποία  δήθεν  είχαν αποσταλεί  απο την αντιτρομοκρατική  υπηρεσία σε  ιστολόγια  που ανέδειξαν  αυτά  τα θέματα,  στα οποία  ενημερώνεται  (δήθεν) ο   διαχειριστής - διαχειρίστρια  του  ιστολογίου, ότι  κάποιοι (;) έχουν  μπεί στο ηλεκτρονικό  ταχυδρομείο  και στην  διαχείριση  του ιστολογίου , ότι  παρακολουθούν  κάθε  τι που γράφει , κάθε επικοινωνία του και ότι η  αντιτρομοκρατική  υπηρεσία  σε συνεργασία  με την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος , παρακολουθούν  τους  "παρακολουθούντες"  μέχρι να τους  εντοπίσουν και να πράξουν  τα κατά τον νόμο δέοντα.
Στο τέλος  η  "αξιωματικό"   τάδε  της  αντιτρομοκρατικής  "συστήνει" στον  διαχειριστή - διαχειρίστρια  του ιστολογίου να είναι "προσεκτικός" στο τί  δημοσιεύει  ή  τι γράφει στα  e-mail που στέλνει.
Δεν χρειάζεται να είναι  κανείς  ιδιαίτερα έξυπνος  για να αντιληφθεί, ότι  το  e-mail δεν εστάλη  απο την  αντιτρομοκρατική υπηρεσία , η οποία  δεν  θα λάμβανε  ποτέ την πρωτοβουλία  να  "προστατεύσει" τα προσωπικά δεδομένα  οιουδήποτε και ειδικά  κάποιου  άγνωστου blogger.Είναι προφανές  ότι  κάποιοι   μασώνοι   έχουν  πανικοβληθεί  απο τις  στυνταρακτικές  , ειδικά για τους πιστούς  , αποκαλύψεις και προσπαθούν  να τρομοκρατήσουν  όποιον τις  δημοσιεύει  ή τις  αναδημοσιεύει.
Δυστυχώς   γι αυτούς  το μόνο που κατάφεραν  είναι να  μας  πεισμώσουν ακόμα περισσότερο.

πηγή

Οπτικοποιημένη ερμηνεία παροιμιών από τον κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη

 

Παράξενο Σταυροκόπημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Μιλάνο; (ΦΩΤΟ)

από  http://katanixis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_3063.html

Περί Θ. Λειτουργίας. Στὸν αντίποδα των κακοδοξιών Ζηζιούλα

"ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ" 

           Ομιλία Αρχιμ. Ζαχαρία σε Ιερατικό Συνέδριο στην Αγγλία

 ΣΧΟΛΙΟ Αμέθυστου:

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ, 

Η  ΠΛΗΡΗΣ  ΑΝΑΤΡΟΠΗ  ΤΗΣ  ΑΘΕΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ  ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

 

 

Ο Αρχιμ. Ζαχαρίας, (Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ), έδωσε μια εξαιρετική ομιλία, με θέμα τη Θ. Λειτουργία. Ο έμπειρος ομιλητής ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:

  «Η Θεία Λειτουργία μνημονεύει τη θυσία του Χριστού και διδάσκει την ταπεινή αγάπη Του και τον πόθο Του για τη σωτηρία μας... Η Θεία Λειτουργία μας συνδέει με τον Χριστό και μας εισάγει στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Προξενεί δε μέσα μας μεσιτεία για όλη την οικουμένη... Ανταλλάσσοντας τη ζωή μας με τη ζωή του Χριστού, ανταλλάσσουμε τον χρόνο με την αιωνιότητα. Η ανταλλαγή είναι φυσικά άνιση. Η ανισότητα έγκειται στο γεγονός ότι η ζωή μας έχει δοθεί ως δάνειο. Όταν την προσφέρουμε στον Χριστό εκείνος μας προσφέρει τη δική του... Η Θεία Λειτουργία μας ενθαρρύνει να καλλιεργούμε εσχατολογική συνείδηση. Στη λειτουργική σύναξη συγκροτούμε το σώμα της Εκκλησίας, το σώμα του Χριστού. Παρρησία ή έπαρση δεν έχουν θέση στη Θεία Λειτουργία. Στόχος μας είναι να πορευόμαστε προς τα κάτω, να ταπεινώνουμε εαυτούς...
    Η Θεία Λειτουργία είναι ο τόπος του προφητικού χαρίσματός μας. Καθένας από τους πιστούς καταθέτει ό,τι καλύτερο διαθέτει. Η Λειτουργία είναι καιρός μεγάλου πνευματικού πλουτισμού... Όσο θα τελείται η Θεία Λειτουργία πάνω στη γη και ο άνθρωπος θα ανταλλάσσει τη ζωή του με την άφθαρτη ζωή του Ιησού Χριστού, η ελπίδα δεν θα εκλείψει»!

Πειραματόζωα στα χέρια Οικουμενιστών και αντι-Οικουμενιστών;

«Τὸ βατραχάκι» εἶναι ἕνα θαυμάσιο κείμενο τοῦ  συγγραφέα καὶ φιλοσόφου Olivier Clerc περιγράφει κατὰ τραγικὸ τρόπο τὴν σύγχρονη κατάσταση ποὺ βιώνουμε ὡς Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Διαβάζοντάς το, κάναμε κάποιες σκέψεις, καταγράψαμε κάποιες ἀναλογίες καὶ προχωρήσαμε σὲ κάποιους συνειρμούς. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες πιστεύουμε πὼς θὰ βροῦν καλύτερες ἀναλογίες καὶ συνειρμούς.... Ἐμεῖς παραθέτουμε τοὺς δικούς μας.

Παρουσιάζουμε πρῶτα «μὲ λίγα λόγια» Τὸ βατραχάκι τοῦ Olivier Clerc:

«Ἕνα βατραχάκι κολυμποῦσε ἀμέριμνο σὲ μία χύτρα μὲ δροσερὸ νερό. Οἱ παρατηρητὲς ἀνάψαν μία χαμηλὴ φωτιὰ κάτω ἀπὸ τὴ χύτρα. Ἡ θερμοκρασία τοῦ νεροῦ ἀνέβαινε ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ 25..26..27....35 βαθμοί. Τὸ βατραχάκι ἔνοιωθε μία μικρὴ διαφορά, ἀλλὰ αἰσθανόταν ἀκόμα σχετικὰ ἄνετα. 40-45, μία μικρὴ δυσφορία, ἀλλὰ τίποτε τὸ ἀνησυχητικὸ δὲν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μυαλό του, μόνο που αἰσθανόταν λίγο κουρασμένο. 50 βαθμοὶ καὶ ἡ ἐνόχληση ἦταν πιὰ μεγάλη, ἀλλὰ καὶ ἡ κούραση ἐπίσης· γι’ αὐτὸ καὶ ὑπομένει καὶ δεν ἀντιδρᾶ. Σὲ λίγο ἡ θερμοκρασία κάνει τὸ βατραχάκι νὰ χάσει τις αἰσθήσεις του καὶ σύντομα βράζει μέσα στὴ χύτρα.

»Ἂν τὸ ἔριχναν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κατ’ εὐθεῖαν στοὺς 40-50 βαθμούς, ὅπως εἶχαν κάνει οἱ παρατηρητὲς νωρίτερα σὲ ἄλλο βατραχάκι, αὐτὸ μ’ ἕνα γερὸ σάλτο θὰ πηδοῦσε ἔξω ἀπὸ τὴ χύτρα.

»Τὸ πείραμα ἀποδεικνύει ὅτι, ὅταν μία ἀλλαγὴ γίνεται μὲ τρόπο ἐπαρκῶς ἀργό, διαφεύγει τῆς συνειδήσεως καὶ στὴν πλειονότητα τῶν περιπτώσεων δὲν προκαλεῖ καμιὰ ἀντιδράση, καμιὰ ἀντίσταση.

»Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στην κοινωνία μας μὲ ὅσα ἀργὰ καὶ σταδιακὰ συμβαίνουν σὲ βάρος μας. Γίνονται ἀργὰ ἀργὰ για να τὰ συνηθίζουμε. Αὐτὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν σήμερα, ἂν γινόταν ὅλα μαζὶ πρὶν 20-30-40 χρόνια θὰ μας ἔκαναν νὰ φρίξουμε, νὰ βγοῦμε στοὺς δρόμους, να ἐπαναστατήσουμε. Τώρα ὅμως;

»Τὰ ἄσχημα προγνωστικὰ γιὰ τὸ μέλλον μας, ἀντὶ να προκαλοῦν ἀντιδράσεις καὶ ἐξεγέρσεις, προετοιμάζουν ψυχολογικὰ τὸν κόσμο ὥστε να ἀποδέχεται τὶς δραματικὲς καὶ ἐξαθλιωτικὲς συνθῆκες ζωῆς ποὺ μᾶς ἐπιβάλουν.

»Μήπως είναι η ώρα ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΟΥΜΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΧΥΤΡΑ;»⁽¹⁾

* * *

Ἂν θελήσουμε νὰ παρουσιάσουμε τὴν συμπεριφορὰ καὶ τὶς ἀναλογίες ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στὴ χύτρα μὲ τὸ βατραχάκι καὶ στοὺς πιστοὺς ὡς πρὸς τὴ «χύτρα» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θὰ λέγαμε πὼς βρισκόμαστε στὴ θέση ποὺ ἦταν τὸ βατραχάκι, ὅταν μέσα στὴν χύτρα ἐπικρατοῦσαν «50 βαθμοὶ καὶ ἡ ἐνόχληση ἦταν πιὰ μεγάλη, ἀλλὰ καὶ ἡ κούραση ἐπίσης· γι’ αὐτὸ καὶ ὑπομένει καὶ δεν ἀντιδρᾶ».

Χρόνια τώρα, κάποιοι ἐπισημαίνουν, πὼς δὲν φώναζε ἄσκοπα ἢ φανατικὰ ὁ ἀπ. Παῦλος, ὅταν δίδασκε συμβουλεύοντας: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέρα νουθεσία παραιτοῦ». Οἱ σύγχρονοι ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, ποὺ μὲ κοσμικὸ τρόπο ἐκλογῆς ἔχουν καταλάβει ἐπισκοπικοὺς καὶ πατριαρχικοὺς θρόνους, (προωθούμενοι ἀπὸ νεοταξικὰ κέντρα ἐξουσίας), διδάσκουν ἢ εὐνοοῦν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο σημαίνει πὼς ὁδηγοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πάπα, ὁ ὁποῖος θὰ παραδώσει τὰ πάντα στὰ χέρια τοῦ ὅποιου Ἀντίχριστου.

Τὸ δράμα, ὅμως, ἔγκειται στὸ ὅτι, οἱ ὑπόλοιποι ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, ἱερωμένοι καὶ θεολόγοι, ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν, αὐτὸ ποὺ κατανόησε ὁ Olivier Clerc.

Πὼς δηλαδή, τὰ οἰκουμενιστικὰ κέντρα, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, «ἄναψαν μία χαμηλὴ φωτιὰ κάτω ἀπὸ τὴ χύτρα». Καὶ ἐνῶ «ἡ θερμοκρασία τοῦ νεροῦ ἀνέβαινε ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά», μέσα ἀπὸ διαχριστιανικοὺς καὶ διαθρησκειακοὺς διαλόγους, ἐκκλη-σιαστικὰ συνέδρια, ἡμερίδες καὶ συμπόσια μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἰκολογικοὺς διάπλους καὶ λοιπὲς ἐνέργειες ἀπαγορευμένες ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, καὶ κυρίως τὶς βδελυρὲς συμπροσευχές (σὰν κι αὐτὴ τοῦ Μιλάνου), οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἔλεγαν καὶ συνεχίζουν (ἐξοργίζοντας τοὺς πιστούς) νὰ λένε, πὼς ὅταν φτάσουμε στὸ «κοινὸ ποτήριο» καὶ τὰ πράγματα θὰ ἔχουν φτάσει στὸ ἀπροχώρητο,  –ὅταν δηλαδή, ἀρχίσουν νὰ μᾶς βράζουν– τότε θὰ ἀντιδράσουμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος οἱ Ὀρθόδοξοι!

Τὸ πείραμα ὅμως, μὲ τὸ βατραχάκι, προϊδεάζει γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα.

Δυστυχῶς, ἔχει σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀλλοιωθεῖ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ ἀκόμα περισσότερο ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση, ἔχουν ἀλλάξει πολλὰ βασικὰ στοιχεῖα καὶ παράμετροι τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Παραδόσεως. Βρισκόμαστε στὴ φάση ἐκείνη, λίγο πρὶν χάσουμε τὶς αἰσθήσεις μας! Καὶ συνεχίζουμε νὰ κολυμπᾶμε ἐνοχλημένοι, μὰ ἄβουλοι μέσα στὴν χύτρα.

Συλλογίζονται τὴν τεράστια εὐθύνη ποὺ ἔχουν οἱ ποιμένες; Συλλογίζεται τὴν τεράστια προσωπικὴ εὐθύνη ποὺ φέρει κάθε πιστός;

Ἀλήθεια, μποροῦν ἀκόμα πολλοὶ ποιμένες (χωρὶς ἴχνος αὐτοσυνειδησίας, μὲ μειωμένη ὑπευθυνότητα, χωρὶς ταπείνωση ἐνώπιον τῶν Ἁγίων Πατέρων –ποὺ διδάσκουν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς) νὰ ἰσχυρίζονται, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ καὶ χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα, πὼς ὑπάρχει ἀκόμα χρόνος ἀντίδρασης; Καὶ ποιό εἶναι αὐτὸ τὸ χρονικὸ σημεῖο; Ὅταν θὰ χάσουν καὶ οἱτελευταῖοι τὶς «αἰσθήσεις» τους;

Ἀλήθεια! Δὲν τρομάζουν μὲ τὴν φοβερὴ ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, μὲ τὶς ἀμέτρητες συμπροσευχὲς (ἀκόμα καὶ μὲ συμμετοχὴ εἰδωλολατρῶν) ποὺ σὲ καθημερινὴ βάση πλέον βλέπουμε νὰ πραγματοποιοῦνται;

Παίρνουν ἐπάνω τους τὸ αἰώνιο βάρος νὰ συμβουλεύουν, πὼς ὑπάρχει ἀκόμα καιρός;

 

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

(1) http://yannisayannis.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html  (Πρώτη δημοσίευση, 1/12/08).

Όταν αρνούμαστε να πορευτούμε την οδό των Πατέρων

 

 

Η αίρεση προχωρεί και επεκτείνεται,

οι πιστοί οπισθοχωρούν και συρρικνώνονται

 

Χθές, λοιπόν, σήμερα καὶ αὔριο στὰ ἱστολόγια,  μεθαύριο στὰ χριστιανικὰ περιοδικὰ καὶ στὰ κηρύγματα κάποιων Ἐπισκόπων θὰ κυριαρχήσουν τίτλοι αἰχμηροὶ καὶ καταδικαστικοὶ τῶν νέων προδοτικῶν κινήσεων στὸ Μιλᾶνο, τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Καὶ στὴ συνέχεια, ὅλα θὰ συνεχίσουν τὴν προδιαγεγραμμένη πορεία: Ὁ Πατριάρχης καὶ κάποιες δεκάδες ἄτομα τοῦ περιβάλλοντός του θὰ συνεχίσουν τὶς ἀσχήμιες, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς θὰ κάνουν τὸ «καθῆκον» τους διαμαρτυρόμενοι καὶ ἐξαπολύοντες ἕνα δικτυακὸ ἢ δημοσιογραφικό-χαρτο-πόλεμο ἐναντίον τους, καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς θὰ ἔχει κάνει ἕνα ἀκόμα βῆμα γιὰ τὴν ἐπικράτησή του, ἀφοῦ θὰ ἔχει ἀλλοιώσει λίγο ἀκόμα τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν (κληρικῶν καὶ λαϊκῶν).

Καὶ εὔλογα οἱ Οἰκουμενιστὲς θὰ τρίβουν τὰ χέρια τους γιὰ τὴν πρόοδο τῶν Διαλόγων, βλέποντας πὼς ἔχουμε φτάσει ἕνα βῆμα πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος, τὴν ποθητὴ «Ἕνωση», ὁ οὐρανὸς θὰ λυπεῖται, ἡ Θεία Χάρις θὰ μᾶς ἐγκατελείπει, ἀφοῦ ἐμεῖς ἐγκαταλείψαμε τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγιοπατερικὴ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, γιατὶ φοβόμαστε τὸ κόστος, τοὺς διωγμούς, τὴν ὁμολογία.

Πόσο διαφορετικὰ θὰ ἦσαν τὰ πράγματα, ἂν οἱ Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ τοὺς κοινωνοῦντες μὲ αὐτοὺς ἐφηρμόζετο!

Ἂς θυμηθοῦν οἱ διδάσκοντες ποιμένες, τί ἡ «γραφὴ λέγει· ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν» (Ἰω. ιθ΄ 37).

                                                               Π.Σ.

Η αποτείχιση Παράδοση της Αγίας Γραφής και της Εκκλησίας και όχι διδασκαλία ενός μεμονωμένου Κανόνος

 

 Πρωτοδευτέρα Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως

 ΙΕ΄ Κανών (β΄ μέρος)

 

  Ἡ ἑρμηνεία τῶν κανονολόγων

Μᾶς ἐστάλη μέσῳ e-mail ἡ ἑρμηνεία τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἀπὸ τοὺς ἔγκυρους ἑρμηνευτὲς τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὴν δημοσιεύουμε.

Οἱ ἑρμηνευτὲς δὲν ἀναφέρουν πουθένα ὅτι ὁ Ἱ. Κανὼν ἰσχύει μόνο για τοὺς κληρικοὺς ἢ ὅτι εἶναι προαιρετικός. Ἀντίθετα ἐπαινοῦν ὅσους ἀποτειχίζονται, "ὅποιοι κι ἂν εἶναι αὐτοί", εἴτε κληρικοί, εἴτε λαϊκοί.

Ὁ δὲ Κανὼν καὶ οἱ ἑρμηνευτές του διδάσκουν ὅτι οἱ ἀποτειχιζόμενοι συμβάλλουν θετικὰ στὴν ἀποτροπὴ τοῦ σχίσματος ἐν τῆ Ἐκκλησία, κάτι ποὺ δὲν ἀναφέρει ὅτι κάνουν, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἀποτειχίζονται. Ἄρα, οἱ μὴ ἀποτειχιζόμενοι (σύμφωνα μὲ τὸν Κανόνα) οὐδὲν προσφέρουν πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποτροπῆς τοῦ σχίσματος,  πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποτροπῆς τῆς αἱρέσεως.

Στὴν συνέχεια δημοσιεύουμε καὶ ἕνα ἄλλο σχόλιο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ σχολιογράφος (Λεόντιος Διονυσίου) ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Πατέρες ποὺ συνέταξαν τὸν ΙΕ΄ Κανόνα δὲν ἀναφέρονται εἰδικὰ στὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλὰ παρεπιμπτόντως. Ἡ διδασκαλία περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς (ἀφοῦ αὐτὸ οὐσιαστικὰ συμβαίνει μὲ τὴν πράξη τῆς ἀποτειχίσεως)  εἶναι διάχυτη στὴν Παλαιοδιαθηκικὴ καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση.

Ὁ Κανόνας δηλαδή, συνετάγη ὄχι γιὰ νὰ ἐξετάσει τὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὰ σχίσματα ποὺ ἐγίνοντο γιὰ ἄλλους λόγους, ἐκτὸς ἐκείνων τῆς Πίστεως.
Γιὰ νὰ μὴ ὑπάρξει, ὅμως, παρεξήγηση καὶ αὐτὸ τὸ ἐκμεταλλευτοῦν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ ἀπαιτοῦν ὑπακοὴ  ἀπὸ τοὺς πιστούς, ἀκόμα κι ὅταν εἰσάγουν αἱρετικὲς δοξασίες στὴν Ἐκκλησία (κάνουν δηλαδὴ ὅ,τι ἀκριβῶς κάνουν σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές), προσθέτουν οἱ πατέρες στὸ τέλος τοῦ Κανόνος μιὰ αὐτονόητη ἐξαίρεση: στὴν περίπτωση ποὺ Ἐπίσκοπος κηρύττει ἐπίσημα αἱρετικὲς κακοδοξίες, τότε, πρὶν κἂν συνέλθει Σύνοδος γιὰ νὰ τὸν καταδικάσει, οἱ πιστοὶ ἀκολουθοῦντες τὴν πάγια διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, ἀλλὰ καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν αἱρετίζοντα Ἐπίσκοπο.
Τοῦτο βέβαια ἔχει κάποιο κόστος, ἀφοῦ οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ αἱρετίζουν (μὲ τὴν ὑποστήριξη ὅσων συμπορεύονται μαζί τους ἢ τοὺς ἀνέχονται)  θὰ  δ ι ώ ξ ο υ ν  τοὺς ἀποτειχιζομένους. Γι’ αὐτὸ ὁ ΙΕ΄ Κανὼν διδάσκει καὶ ἐντέλλεται ὅτι, ὅσοι προχωροῦν στὴν ἀποτείχιση, ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ ἀπομονώνονται καὶ νὰ λοιδωροῦνται, καὶ νὰ κατηγοροῦνται ὡς προκαλοῦντες σχίσμα στὴν Ἐκκλησία, (ὅπως συμβαίνει σήμερα ἀκόμα καὶ ἀπὸ κάποιους οἱ ὁποῖοι λέγονται ἀντι-οικουμενιστές), ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ ἐπαινοῦνται, ἀσφαλῶς ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους.

 ΙΕ΄ Κανών (β΄ μέρος)

  Ἡ ἑρμηνεία τῶν κανονολόγων

   

Βαλσαμών: «Εάν δε εξ ευλόγου αιτίας τυχόν προφάσει αιρέσεως, αποστή τις από της του οικείου αρχιερέως κοινωνία, διά τι κολασθήσεται; Επάγουσιν οι Πατέρες ως ταύτα πάντα τότε γίνονται, όταν προφάσει εγκληματικής τινός υποθέσεως καθ’ εαυτόν τις του οικείου ποιμένος καταγνώσεται, και αποσχίση εαυτόν εκ τούτου, και τοιουτοτρόπως διαρρήξη την ένωσιν της Εκκλησίας. Ει γαρ μη δι’ εγκληματικήν αιτίασιν, αλλά δι’ αίρεσιν χωρίση τις εαυτόν από του επισκόπου αυτού ή του μητροπολίτου ή του πατριάρχου, ως επί εκκλησίας διδάσκοντος ανερυθριάστως διδάγματα τινά απηλλοτριωμένα του ορθού δόγματος, ο τοιούτος και προ εντελούς διαγνώσεως, πολλώ δε πλέον και μετά διάγνωσιν, εάν εαυτόν αποτειχίση, ήγουν χωρίση εκ της κοινωνίας του πρώτου αυτού, ου μόνον ου τιμωρηθήσεται, αλλά και τιμηθήσεται, ως ορθόδοξος. Ου γαρ απέσχισεν εαυτόν από επισκόπου, αλλά από ψευδεπισκόπου και ψευδοδιδασκάλου. Και το παρά τούτου γεγονός επαίνου άξιον εστίν, ως μη κατατέμνον την Εκκλησίαν, αλλά μάλλον συνάπτον αυτήν και του μερισμού απαλλάττον».

Ζωναράς: «Ει δ’ ο πατριάρχης τυχόν ή μητροπολίτης, ή ο επίσκοπος αιρετικός είη, και τοιούτος ως δημοσία, κηρύττειν την αίρεσιν, και γυμνή τη κεφαλή, αντί του, ανυποστόλως και μετά παρησιάς, διδάσκει τα αιρετικά δόγματα, οι αποσχίζοντες αυτού, όποιοι αν είεν, ου μόνον κολάσεως άξιοι ουκ έσονται διά τούτο, αλλά και τιμής, ως ορθόδοξοι, αξιωθήσονται, χωρίζοντες εαυτούς της των αιρετικών κοινωνίας.

Κινδυνεύει η Ορθοδοξία από τον Οικουμενισμό, π. Θεόδωρος Ζήσης

Μία ὁμιλία ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ σταθμὸς ὡς πρὸς τὴν ἀποτίμηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν δρωμένων, σὲ ἐποχὴ ταχυτάτης ἐπεκτάσεως καὶ ἐπικρατήσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔδωσε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης στὸ Βόλο, παρόντος καὶ τοῦ Μητροπολίτη Ἰγνάτιου (25/1/2007), τὴν ὁποία ἐπεσήμανε συνεργάτις, τὴν ἀπομαγνητοφωνήσαμε, τὴν παρουσιάζουμε ὁλόκληρη καὶ ἀπερίτμητη, ὥστε νὰ κατανοηθεῖ κι ἀπὸ τὸν πιὸ ἁπλὸ καλοπροαίρετο πιστό, ποιά ἦταν ἡ γραμμὴ καὶ πορεία ποὺ εἶχε ἀρχικὰ χαραχθεῖ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τὴν ἀφιερώνουμε σὲ ὅσους γνωρίζουν, ἀλλὰ ἔχουν τὸ κακὸ ἐλάττωμα νὰ ξεχνοῦν!

Ἡ ὁμιλία αὐτὴ τοῦ π. Θεοδώρου εἶναι ἀναμφισβήτητα σημαντικότατη, γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ἐπικαλεῖται δύο φορὲς κι αὐτὸς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς στὴν πρόσφατη ἐπιστολή–ἐγκύκλιό του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, στὴν ὁποία ὑποβάλλει αἴτημα συγκλήσεως Συνόδου μὲ σκοπὸ τὴν καταδίκη του Οἰκουμενισμοῦ.

Σ’ αὐτὴν ὁ π. Θεόδωρος μὲ τὴν χαρακτηρίζουσα αὐτὸν εὐθύτητα καὶ εὐκρίνεια σκέψεως παρουσίασε τοὺς κινδύνους ποὺ ἀπειλοῦν τὴν Ὀρθοδοξία σήμερα καὶ ἐκάλεσε σὲ ἐπιφυλακὴ καὶ ἐπαγρύπνηση.

Σημειώνουμε συνοπτικὰ μερικὰ σημεῖα ἀπὸ τὴν ὁμιλία του καὶ στὴ συνέχεια τὴν δημοσιεύουμε ὁλόκληρη:

1. Ἀναφέρθηκε κατ’ ἀρχάς, σ’ αὐτοὺς ποὺ λένε: «Δὲν παθαίνει τίποτα ἡ Ἐκκλησία» καὶ ἀπάντησε: Ναί, ἀλλὰ κινδυνεύουν νὰ χαθοῦν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν χαθεῖ ἡ ὀρθὴ πίστη καὶ ἐπικρατήσει ἡ αἵρεση. Χωρὶς τὴν [ἐναντίον π.χ. τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] δική μας  ἐνεργοποίηση, δηλαδὴ τὴ συνέργεια ποὺ εἶναι δόγμα τῆς Πίστεώς μας, ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκαταλείπει.

2. Ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη εἶναι ἕνα ἀπέραντο πνευματικὸ νεκροταφεῖο. Καὶ τὴν ὀσμὴ αὐτοῦ τοῦ θανάτου μεταφέρουν στὴ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα οἱ ἀγαπητικὲς σχέσεις, οἱ συναντήσεις μὲ τοὺς ἐκπροσώπους αὐτῶν τῶν αἱρέσεων, ποὺ τὶς ἀναγνωρίζουμε πλέον ὡς «ἐκκλησίες» καὶ προκαλοῦν σύγχυση καὶ ἀμφιβολία καὶ στὸ δικό μας εὐλογημένο λαό καὶ τὸν σπρώχνουμε πρὸς τὴν ἀπώλεια, ἀφοῦ γκρεμίσαμε τὰ ὅρια τῶν Πατέρων καὶ εἶναι εὔκολο νὰ διαβοῦν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια στὴν αἵρεση, ἀπὸ τὴν ζωὴν στὸ θάνατο.

3. Αἰχμάλωτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Παπισμοῦ εἶναι ὅλες σχεδὸν οἱ τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ὁ Οἰκουμενισμός, αὐτὴ ἡ παναίρεση ποὺ ἐμφανίσθηκε καὶ ἀνδρώθηκε τὸν 20^ο αἰῶνα, υἱοθετήθηκε κατ' ἀρχὴν ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ ἐπιχείρημα, «μὴν ἀνησυχεῖτε, διπλωματικὲς κινήσεις κάνει τὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ νὰ σωθεῖ», τὸ ὁποῖο ἐπαναλαμβάνουν καὶ σήμερα πολλοί, εἶναι παντελῶς ἀνίσχυρο καὶ ἀνυπόστατο. Ἐν πρώτοις, γιατὶ οἱ ἐπίσκοποι δὲν εἶναι διπλωμάτες, ἀλλὰ ποιμένες.

4. Ὁ π. Ἐπιφ. Θεοδωρόπουλος (τότε, ἐνημερώνει ὁ π. Θεόδωρος) μὲ αὐστηρὴ γλῶσσα ζητοῦσε ἀπὸ τὸν πατρ. Ἀθηναγόρα νὰ σταματήσει τὰ Οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα. Ὁ Ἀθηναγόρας, ὄχι μόνο δὲν ὀπισθοχώρισε, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ διάδοχοί του προχώρησαν καὶ προχωροῦν, ὅπως τὸ εἴδαμε ὅλοι κατὰ τὴν κατὰ τὴν συνάντηση Πατριάρχου καὶ Πάπα στὸ Φανάρι (30/11/06) ποὺ ἔχει πλέον ἁλωθεῖ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ ἐπηρεάζει καὶ τὶς ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες, ποὺ ἔχουν βέβαια ξεχωριστὰ τὴν εὐθύνη τους ὡς αὐτοκέφαλες. [σ.σ. Δυστυχῶς δὲν δόθηκε ἡ πρέπουσα βαρύτητα στὴν μνημόνευση τοῦ Πάπα στὴ συγκεκριμένη Θ. Λειτουργία, γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ τοῦ Πατριάρχου ἐκφώνησαν τὸ παρακάτω Λειτουργικὸ αἴτημα γιὰ τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος συμμετεῖχε μὲ ἄμφια στὴν Λειτουργία:  «Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ Ἁγιωτάτου ἐπισκόπου καὶ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου». Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ μορφὴ intercommunio-διακοινωνίας, Μητροπολῖτα Πειραιῶς κ. Σεραφείμ; Δὲν ἀποτελεῖ ἔμπρακτη ἀναγνώριση τοῦ Πάπα ὡς Πρώτου Ἐπισκόπου;].

5. Στὴν Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας (συνεχίζει ὁ π. Θεόδωρος) συνέβη κάτι τὸ ἀξιοπρόσεκτο καὶ ἀξιομίμητο: ἑνωμένος στὴν ὀρθόδοξη πίστη ὁ λαός, μὲ τὴν πλειονότητα τῶν κληρικῶν καὶ τῶν μοναχῶν, ἀνάγκασαν καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, τὸν Πατριάρχη, νὰ ἀκολουθήσει τὸν ὀρθόδοξο δρόμο! Ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε.! Στὶς ἄλλες Ἐκκλησίες οἱ οἰκουμενιστικὲς ἡγεσίες ἐλέγχουν πλήρως τὴν κατάσταση καὶ μὲ ἀπειλές, διώξεις καὶ ἀφορισμοὺς καταπνίγουν καὶ φιμώνουν τὶς ὀρθόδοξες φωνές [αὐτὸ συμβαίνει καὶ στὴν Ἑλλάδα].

6. Στὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια, εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀνατέλει κάποια ἐλπίδα γιὰ ἔξοδο καὶ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ 1997 ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ μὲ ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ Ὑπόμνημα ποὺ ὑπέβαλε ὁ μητροπολίτης Ράσκας Ἀρτέμιος, τὴν ἀποχώρησή της ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. Δυστυχῶς, προτιμήθηκε ἡ δουλεία καὶ ἡ αἰχμαλωσία, ἡ ἀπόφαση δὲν πραγματοποιήθηκε ποτέ. [σ.σ. Καὶ σήμερα γνωρίζουμε ὅτι ὁ συντάκτης τοῦ Ὑπομνήματος ἐξόδου ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. διώχθηκε καὶ δημιούργησε τὶς σύγχρονες κατακόμβες, ζεῖ στὴν ἴδια του τὴν πατρίδα «ἐν ἐξορίᾳ»].

7. Μέχρι τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἦταν ἀντιπαπικὴ καὶ ἀντι-οικουμενιστική. Ἦταν τὸ μαῦρο πρόβατο στὶς ἐκτιμήσεις τῶν ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἀλλὰ καὶ πολλὲς φορὲς ρυθμιστικὸς παράγων σὲ κρίσιμα καὶ ἀποφασιστικὰ ζητήματα. Μὲ τὸν Χριστόδουλο καὶ τὴν ὁμάδα του γίνεται ἀλλαγὴ πορείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Χριστόδουλος καὶ ἄλλοι Ἐπίσκοποι ἔφεραν τὸν Πάπα στὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος (Χριστόδουλος) καταλύει τὸ δόγμα, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τῆς Una Sancta, τῆς «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικής Ἐκκλησίας». Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γι' αυτόν δὲν εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία, ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἐκκλησίες· εἶναι καὶ ὁ Παπισμὸς Ἐκκλησία!

Γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ μάλιστα αὐτὴ ἡ θέση ὑποστηρίζουν, αὐτὸς καὶ οἱ ὁμόφρονές του (ὅπως ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ὁ Σύρου Δωρόθεος κ.λπ.), ὅτι «ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση»· τώρα μάλιστα πιὸ τολμηρὰ καὶ ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς λατινόφρονες ἰσχυρίζονται ὅτι «δὲν εἶναι καὶ σχίσμα, εἶναι ἁπλῶς ἄλλο χριστιανικὸ δόγμα ἀνάμεσα στὰ πολλὰ ἄλλα χριστιανικὰ δόγματα»!

Ἐδῶ ἀναφέρει, ὁ π. Θεόδωρος, μερικὰ παραδείγματα, ὅπως τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν πού, στὶς πρῶτες Οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες τοῦ Ἀθηναγόρα, διέκοψαν τὸ μνημόνευσή του, ὁ δὲ τότε Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως, ὁ  Ἀμβρόσιος, σὲ ἐπιστολή του πρὸς λατινόφρονες ἔγραψε: Κρατεῖστε ἐσεῖς τὴν ἔγκρισιν τῶν “Οἰκουμενιστῶν” «καὶ ἡμεῖς τὴν ἔγκρισιν τοῦ ἁγίου Μάρκου, τοῦ στύλου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς δοξαζομένου».

Ὡραιότατο ἐπιχείρημα γιὰ ὅλους μας σήμερα, λέγει ὁ π. Θεόδωρος. Ἂς κρατήσουν οἱ φιλοπαπικοί, οἱ λατινόφρονες, οἱ Οἰκουμενισταὶ Ἐπίσκοποι, πνευματικοί, ἱερεῖς, θεολόγοι τὴν κοινωνίαν μὲ τοὺς αἱρετικούς· ἐμεῖς προτιμοῦμε τὴν κοινωνίαν μὲ τοὺς Ἁγίους.

Τότε μάλιστα, ὁ γέρων Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος εἶχε γράψει: «Ἀμφιβάλλω, ἂν ἐν ὁλοκλήρῳ τῇ ἑλλαδικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχουσι πλείονες τῶν ἕξι ἢ ἑπτὰ φιλαθηναγορικῶν Ἐπισκόπων»! [σ.σ. Ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, μποροῦν νὰ καταλάβουν κάποιοι, πόσο διαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ θέση τοῦ π. Ἐπιφάνιου σήμερα, ποὺ τὰ πράγματα ἔχουν ἀντιστραφεῖ πλήρως].

Τί νὰ ποῦμε ὅμως τώρα καὶ τί νὰ λαλήσουμε, γέροντα Ἐπιφάνιε; Ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσουμε νὰ θρηνοῦμε καὶ νὰ περιγράφουμε τὴν ἀθρόα μεταβολὴ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; Ἀναφωνεῖ ὁ π. Θεόδωρος!

8. Κατόπιν, ὁ π. Θεόδωρος, ὁμιλεῖ γιὰ τὴν διάβρωση τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καὶ ἀναφέρει ἕνα περιστατικό, ὅπως –μὲ γλαφυρὸ τρόπο- τὸ ἐδιηγεῖτο ὁ ἀείμνηστος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

9. Ἀκολούθως θίγει τὸ θέμα τῆς ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως τῶν ἀρχιμανδριτῶν καὶ τῶν ἐγγάμων ἐφημερίων, ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία, τὶς διαθέσεις καὶ τὴν θέληση τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἐφαρμόζουν ἐπιλεκτικὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Ὅποτε θέλουν ἐφαρμόζουν τοὺς Κανόνες, ὅποτε θέλουν δὲν τοὺς ἐφαρμόζουν· κόπτονται ὑπὲρ τῶν Ι. Κανόνων, ἀλλ’ αὐτοὶ μποροῦν νὰ παραβιάζουν τοὺς Ι. Κανόνες, ἐκφοβίζοντες καὶ ἀπειλοῦντες τοὺς  ἐνισταμένους,  ἀκόμη καὶ γιὰ θέματα πίστεως.

10. Γιὰ τὶς Διαιρέσεις καὶ δισταγμοὺς τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων εἶπε: Δυστυχῶς ἔχουμε προβλήματα καὶ μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχει διαιρέσεις καὶ δισταγμούς. Ὁ μαμωνᾶς τῶν χρημάτων τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ φόβος πρὸ τῆς πλειοψηφίας τῶν Πατριαρχικῶν ἔχει παραλύσει ὅλους [σ.σ. γι’ αὐτὸ καὶ μένουν ἀπαθεῖς στὴν ἐπέλαση τοῦ Βαρθολομαίϊκου Οἰκουμενισμοῦ].

11. Ἐπεσήμανε, ἐπίσης, τὴν παντελῆ σχεδόν ἀπουσία κατηχήσεως τῶν πιστῶν σὲ θέματα πίστεως [σ.σ. Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ Κατήχηση, εἶναι τὸ πρώτιστο καὶ κύριο καθῆκον τῶν Ἐπισκόπων ἐκείνων, ποὺ ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Χριστιανούς].

12. Τέλος στὸν ἐπίλογο, δίνει τὶς συμβουλές του, γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ κάνουμε καὶ ἀναφέρεται στὸν ἀγῶνα τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη καθαιρεθεῖ ἀπὸ τὴν «αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία, γιὰ τὴν ἀντι-οἰκουμενιστική του δράση. Λέγει:

«Μπροστά, λοιπόν, στὸν ἐμφανῆ αὐτὸν κίνδυνο, ποὺ τώρα εἶναι σοβαρός, πολὺ σοβαρότερος ἀπὸ τὸ πρόσφατο παρελθόν, τί πρέπει νὰ κάνουμε;

Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς  αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴ ἔχουμε καμία ἐπικοινωνία μαζί τους, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες. Ἐπικοινωνία ὄχι συγκυριακή, βέβαια, ἀλλὰ ἠθελημένη καὶ σχεδιασμένη... Γιὰ συμπροσευχὴ οὔτε ἡ παραμικρὴ σκέψη. Αὐτὸ τηρούσαμε ἐπί αἰῶνες...

Νὰ ἐνισχύσουμε καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ διώκονται, τιμωροῦνται, συκοφαντοῦνται. Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ ...εἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους. Νὰ ἀφυπνήσουμε τὸ κοιμώμενο λόγῳ ἀγνοίας ὀρθόδοξο ποίμνιο.

(Σημείωση “Πατερικῆς Παραδόσεως”: Τό τμῆμα τῆς ὁμιλίας ποὺ εἶναι μὲ μαῦρα γράμματα τὸ πήραμε ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ἀκτῖνες». Τὸ ὑπόλοιπο μὲ μπλέ γράμματα τὸ ἀπομαγνητοφωνήσαμε. Κάποιες παράγραφοι ποὺ ὑπάρχουν στὴν δημοσίευση τῶν «Ἀκτίνων» δὲν ὑπῆρχαν στὴ κασέτα ποὺ ἀκούσαμε. Τὰ τοποθετήσαμε μὲ μαῦρα γράμματα στὸ τέλος. Ἴσως, ἦσαν τμήματα τῆς ὁμιλίας ποὺ  δὲν πρόλαβε νὰ ἐκφωνήσει ὁ π. Θεόδωρος ἢ τὰ διαμόρφωσε καταλλήλως, καὶ ἐδόθησαν πρὸς δημοσίευση στὶς «Ἀκτῖνες».

Οἱ ὑπογραμμίσεις καὶ ὅσα εἶναι μέσα σὲ ἀγκύλες [ ] εἶναι δικά μας).

Κινδυνεύει τώρα σοβαρά ἡ Ὀρθοδοξία

«Ὁ ἀδίκως τιμωρηθεὶς π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους».

(π. Θεόδωρος Ζήσης)

Σεβαστέ καί ἀγαπητέ, π. Εὐθύμιε, Σεβαστοὶ Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί.

Ἂν αὐτὸ εἶναι μικρὸ ποίμνιο, π. Εὐθύμιε, δὲν ξέρω πόσο θὰ ἦταν τὸ μεγάλο. Ἐμεῖς οἱ Θεσσαλονικεῖς ποὺ ἤλθαμε ἀπὸ ἐκεῖ διὰ νὰ εἴμαστε ἐδῶ μαζί σας ἀπόψε, ἐκπλησσόμεθα γι’ αὐτὴν τὴν κατάμεστη αἴθουσα, ποὺ δείχνει τὸ ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον ἐκπέμπει τὸ πνευματικό σας ἔργο, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον ἔχουν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ Βόλου, γιὰ νὰ ἐπιλύσουν πνευματικὰ θέματα.

Προβληματίστηκα πολὺ πῶς θὰ χειριστῶ

Μασονισμός, ο πνευματικός πατέρας και συνοδοιπόρος του Οικουμενισμού

Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος:

 

Ἡ Μασονία εἶναι 
ὁ μέγιστος ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, 
ἐσωτερικὸς καὶ ἐξωτερικὸς

 

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος (1881-1956) ἀνήκει στὶς ἐπιφανέστερες καὶ μὲ οἰκουμενικὸ κῦρος θεολογικὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τοῦ τελευταίου αἰῶνος, μαζὶ καὶ μὲ τὸν πνευματικό του υἱό, τὸν γνωστὸ Γέροντα καὶ Θεολόγο Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς Μονῆς τοῦ Τσέλιε, Καθηγητὴ (1935-1945) τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου. Ὁ Νικόλαος Βελιμίροβιτς, διδάκτωρ τῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βέρνης (1908) καὶ τῆς Φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμο τῆς Γενεύης (1909), ἀκολούθησε μετέπειτα τὴν ὁδὸ τῆς ἀφιερώσεως στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὡς Ἐπίσκοπος Ζίτσας (1919, 1934-1941) καὶ Ἀχρίδος (1920-1934). Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Γερμανῶν στὴ Γιουγκοσλαβία (1941) ὑπέστη διώξεις καὶ κατέληξε στὸ στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου, ὅπου ὑπέστη κακουχίες καὶ βασανιστήρια. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Β΄ Π.Π. καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴ Νοτιοσλαβία, κατέφυγε στὶς Η.Π.Α. ὅπου δίδαξε σὲ διάφορες Ὀρθόδοξες Χριστιανικὲς Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ Σεμινάρια. Ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ ἔτος 2003, ἑορταζόμενος στὶς 18 Μαρτίου (ἡμερομηνία κοιμήσεως).

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος χαρακτηρίζεται καὶ πράγματι ὑπῆρξε καὶ διατελεῖ παρὰ Θεῷ ὡς«Ποιμένας μὲ ἰδιαίτερη διακριτικότητα, λόγιος μὲ βαθιὰ καλλιέργεια, πνευματικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλη ἀπήχηση καὶ διεθνῆ ἀκτινοβολία» [1].

Ἡ ἐν προκειμένῳ ἀποτίμηση καὶ προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος ἔναντι τοῦ ἐπικίνδυνου φαινομένου τῆς Μασονίας, προέρχεται ἀπὸ τὰ - ἐν πολλοῖς ἄγνωστα καὶ δυσεύρετα - Πρακτικὰ  τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου, ἐπὶ Πατριαρχίας Φωτίου Β΄. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἄρχισε τὶς ἐργασίες της τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 8 Ἰουνίου, τοῦ 1930 καὶ συγκρότησε συνολικὰ 15 συνεδρίες ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτου Ἡρακλείας Φιλαρέτου. Ἡ ἐν λόγῳ Διορθόδοξος Ἐπιτροπὴ συγκλήθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ σκοπὸ νὰ καταρτίσει κατάλογο θεμάτων πρὸς συζήτηση στὴ μελλοντικὴ Προσύνοδο, ἡ ὁποία θὰ προετοίμαζε τὴ μέλλουσα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημαντικὴ θέση στὴ σχεδιαζόμενη Προσύνοδο θὰ εἶχε τὸ ζήτημα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως καὶ τοῦ Πασχαλίου. Ἀφορμὴ τῆς συγκλήσεως στὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτῆς τῆς Διορθοδόξου Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἡ ἔκρυθμη κατάσταση ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση (1923), ἡ ὁποία κατέστησε φανερὴ τὴν ἐπικινδυνότητα βεβιασμένων καὶ μεμονωμένων ἀποφάσεων ἀπὸ τὶς Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

Κατὰ τὴν τελευταία, ΙΕ΄ Συνεδρία, στὶς 23 Ἰουνίου 1930, καθορίσθηκε καὶ ἐγκρίθηκε ὁ κατάλογος τῶν θεμάτων, 16 συνολικά, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσουν τὴν μελλοντικὴ Προσύνοδο (βλ. σελίδες 143-145 τῶν Πρακτικῶν). Ὡς ἕκτο θέμα καταχωρίσθηκε ἡ «Ἐξεύρεσις τρόπου συνεργασίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀπόκρουσιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τῶν διαφόρων πεπλανημένων Συστημάτων, οἷον: Μασωνισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ, Πνευματισμοῦ κ.λ.π.» (σελ. 144 τῶν Πρακτικῶν).

Ἆραγε, ἐξακολουθεῖ σήμερα νὰ παραμένει τὸ θέμα τῆς Μασονίας – καὶ μάλιστα ὠς ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ - στὴ λίστα τῶν πρὸς συζήτηση θεμάτων ἀπὸ τὴ σχεδιαζόμενη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τὶς Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπὲς τῶν ἐσχάτων δεκαετιῶν; Ἢ μήπως τὸ ζήτημα«ἐξαφανίσθηκε», ὅπως ἐξαφανίσθηκαν ἢ ἐπιλύθηκαν μὲ μεμονωμένες καὶ ὄχι γενικὰ ὀρθοδόξως ἀποδεκτὲς ἀποφάσεις ἕτερα φλέγοντα θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ὁ τρόπος εἰσδοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν στοὺς κόλπους τῆς Μιᾶς, Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; 

Στὴ σχετικὴ μὲ τὴ Μασονία εἰσήγησή του ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς σημαντικὰ στοιχεῖα (ἐκ τῆς Συνεδρίας Γ΄· § Η΄Προτάσεις τῆς Σερβικῆς Ἀποστολῆς · Τρίτη, 10η  Ἰουνίου 1930):

(α) Τὸ ζήτημα τῆς Μασονίας εἶχε ὑποτιμηθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς πρὸς τὶς ἄλλες αἱρέσεις, ὅπως ἡ Οὐνία καὶ ὁ Χιλιασμός, ποὺ τέθηκαν γιὰ συζήτηση στὴν Προκαταρκτικὴ Σύνοδο (τότε ἀκόμη ἡ παπικὴ Οὐνία ἐθεωρεῖτο ὀρθῶς αἵρεση, μέχρι καὶ τὴν ὀλέθρια συμφωνία τοῦ Balamand τὸ 1993).

(β) Ὁ κίνδυνος ἀπὸ τὴ Μασονία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ὅλων, διότι ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικὸς τῆς Ἐκκλησίας.

(γ) Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἡ Μασονία εἶναι ἐχθρὸς μεγαλύτερος καὶ ἀπὸ τὸν Μπολσεβικισμό (τὰ δὲ φοβερὰ αὐτὰ λόγια λέχθηκαν τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «κόκκινος τρόμος» στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν στὸ ἀποκορύφωμά του, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση τῆς Ρωσίας πάνδεινη, λόγῳ τοῦ διχασμοῦ μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Τύχωνα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῶν σχισματικῶν τῆς ἀριστεριστικῆς, λεγομένης «Ζώσης Ἐκκλησίας», θέμα ποὺ ἀπασχόλησε σὲ μεγάλη ἔκταση καὶ τὴν παροῦσα αὐτὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ 1930).

(δ) Ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς διανοουμένους εἶχαν ἤδη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐμπλακεῖ στὴ Μασονία.

(ε) Ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς (Μασονία) εἶναι νέος Ἀρειανισμὸς (διότι ἀπορρίπτει τὴν πλήρη θεότητα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλ. τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁμοουσιότητά καὶ ἰσότητά Του πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα).

(στ) Ἡ Μασονία ἐξισώνει τὸν Χριστὸ μὲ τὸν Μωϋσῆ, τὸν Βούδδα, τὸν Μωάμεθ, ἀρχηγοὺς «θρησκειῶν» καὶ ἑπομένως καταργεῖ τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τονίζει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀληθὴς θρησκεία (διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παντοκράτωρ Θεός).  

(ζ) Μπροστά μας βρίσκεται μέγας ἀγώνας ἐναντίον τῆς Μασονίας, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀναλάβουμε χωρὶς φόβο, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ (οἱ σημερινὲς ἐξελίξεις, ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικο-πολιτικές, ἐπιβεβαιώνουν τὶς ἐκτιμήσεις αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς).
Ἰδοὺ ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ἐπὶ λέξει [2] :
«3). Τὸ ζήτημα τοῦ Ἐλευθέρου Τεκτονισμοῦ. Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐσημείωσεν ἐν τῷ Καταλόγῳ αὐτῆς αἱρέσεις τινὰς ὀνομαστί, ὡς τὸν Οὐνιτισμόν, Χιλιασμὸν κ.τ.λ., ἀλλ’ ὁ Μασωνικὸς κίνδυνος ὑπερβαίνει πάντας, καὶ δυστυχῶς ἱκανοὶ τῶν διανοουμένων εἶνε συνδεδεμένοι μετ΄ αὐτοῦ. Οὗτος εἶνε ὁ νέος Ἀρειανισμὸς καὶ ἐνώπιον ἡμῶν πρόκειται μέγας ἀγών, ὃν ὀφείλομεν ἄνευ φόβου νὰ ἀναλάβωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ. Ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν τῷ κόσμῳ δὲν εἶνε ὁ Μπολσεβικισμὸς ἢ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὁ Τεκτονισμός, διότι εἶνε ἐχθρὸς ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικός. Ἡμεῖς λέγομεν ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία εἶνε ἡ Θρησκεία, ἡ μόνη Θρησκεία, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθής, αὐτοὶ δ’ ἀρνοῦνται τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν Χριστόν, θέτοντες αὐτὸν ἐν ἴσῃ γραμμῇ πρὸς τὸν Μωϋσῆν, τὸν Βούδδαν, τὸν Μωάμεθ».

Βλ. τὶς ἐπισυνημμένες φωτογραφίες τοῦ κειμένου.

Τὸ θέμα τῆς Μασονίας καὶ τῶν («ἀδελφικῶν» της, σημειώνουμε ἐμεῖς) συστημάτων τοῦ θεοσοφισμοῦ καὶ τοῦ πνευματισμοῦ, συζητήθηκαν ἐκτενέστερα σὲ ἄλλη συνεδρία, τὴν  ΙΑ΄, (σελ. 127-128 τῶν Πρακτικῶν), ὅπου κατὰ τὴν πληροφορία τῶν Πρακτικῶν καὶ χωρὶς περαιτέρω διευκρινίσεις, «διεξάγεται μακρὰ συζήτησις, καθ’ ἣν πολλαὶ ἀναπτύσσονται γνῶμαι περὶ τῆς φύσεως, τοῦ σκοποῦ τῶν ὡς ἄνω συστημάτων καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Λαοῦ ἐπιδράσεως αὐτῶν» (σελ. 128). Βεβαίως, καθὼς ἀνέφερε (σελ. 127) καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἑρμουπόλεως Νικόλαος, 2ος ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, περὶ τῆς Θεοσοφίας ὑπῆρχε ἤδη καταδικαστικὴ συνοδικὴ ἀπόφαση, ἡ δὲ κατὰ τῆς Μασονίας ἀντιρρητικὴ γραμματεία ἦταν τότε πολὺ μεγάλη :«[…] ὁ Θεοσοφισμὸς ἔχει καταδικασθῇ παρὰ Ἱερᾶς Συνόδου, περὶ Μασωνισμοῦ δὲν γνωρίζει ἂν ὑπάρχῃ καταδικαστικὴ Συνοδικὴ ἀπόφασις, ἀλλ’ ἔχουσι τόσα κατ’ αὐτοῦ γραφῇ, ὥστε ἡ ἀτμόσφαιρα νὰ εἶναι κεκορεσμένη».

Παρὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Προκαταρκτικὴ Ἐπιτροπὴ στὴν Ἱ.Μ.Μ. Βατοπεδίου τὸ 1930, δυστυχῶς ἐκ μέρους τοὐλάχιστον τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πῆρε ἀρκετὰ στὰ σοβαρὰ τὸ θέμα τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ - Μασονίας, ὥστε στηριζόμενη ὀνομαστικῶς στὶς ἀποφάσεις τῆς Προκαταρκτικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 1930 ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, νὰ λάβει τὸ ἔτος 1933 τὴν πρώτη ἐπίσημη  - ἀπὸ τρεῖς συνολικά (1933, 1972, 1996) – καταδικαστικὴ τῆς Μασονίας ἀπόφασή της, στὴ Συνεδρία τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1933 καὶ νὰ ἐκδώσει εἰδικὴ Πράξη (Ἐκκλησία 48/1933, σελ. 37-39). Σύμφωνα μὲ αὐτὴν ἡ Μασονία εἶναι«διεθνὴς μυητικὸς ὀργανισμὸς» καὶ «μυσταγωγικὸ σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνῄσκει τὰς παλαιὰς ἐθνικὰς μυστηριακὰς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ»· ἐπίσης, ἡ Σύνοδος κατηγορεῖ τὴ Μασονία γιὰ συγκρητισμό, πρᾶγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα εἰδωλολατρικὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα δέχονταν στὶς μυήσεις τους κάθε λάτρη, ὁποιουδήποτε Θεοῦ· ἡ Μασονία «ἀνυψοῖ ἀνεπαισθήτως ἑαυτὴν εἰς εἶδός τι ὑπερθρησκείας, θεωροῦσα πάσας τὰς θρησκείας, μηδὲ τῆς Χριστιανικῆς τοιαύτης ἐξαιρουμένης, ὡς ὑποδεεστέρας αὐτῆς» [3].

Ἡ θεολογικὴ κινητικότητα ποὺ ἀναπτύχθηκε ὡς συνέπεια τῆς ἐν λόγῳ προβληματικῆς στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 εἶχε προφανῶς ὑπῆρξε καὶ τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴ συγγραφὴ ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Καθηγητὴ Π.Ν. Τρεμπέλα τῶν ἔργων του Μασωνισμὸς καὶ Θεοσοφία, τὸ 1932, καὶ Πνευματισμὸς τὸ 1936 [4] . 

Παρὰ τὴν ἀβάσιμη ἀμφισβήτηση σήμερα στὴ Σερβία ἀπὸ μερικοὺς κύκλους τῆς ἀντι-μασονικῆς στάσεως τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἡ παραπάνω κρυστάλλινη θέση του ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ ἄλλα γραπτά του, ὅπως τὴν Ἐπιστολὴ (115) Στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου» γιὰ τὰ ἀποκαλυπτικὰ φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία γράφηκε σὲ κάποιο χρόνο μεταξὺ 1937-1941. Καὶ ἐκεῖ γράφει τὰ ἑξῆς [5] : 

«Διαβάσατε τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καὶ σᾶς κυρίευσε φόβος. Σᾶς φαίνεται ὅτι ἐκεῖνες οἱ φοβερὲς περιγραφὲς ἀναφέρονται ἀκριβῶς στὴν ἐποχή μας. Κάποιος σᾶς ἑρμήνευσε ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φοβεροὶ δράκοι καὶ τὰ θηρία ἤδη ἦρθαν στὸν κόσμο: Καὶ ὁ κόκκινος δράκος (Ἀπ. 12, 3) ὡς «σοσιαλισμός», καὶ τὸ μαῦρο δεκατοκέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 1) ὡς «μασονισμὸς» καὶ τὸ δικέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 11) ὡς «αἵρεση». Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ τέρατα στὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ! Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι, ἀδέλφια μου. Στὴν ἐποχή μας ἡ κόλαση ἔχει ξεσηκώσει ὅλες τὶς στρατιές της ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ πραγματικοὶ χριστιανοὶ πρέπει χωρὶς φόβο νὰ κοιτοῦν μπροστά τους, μὲ δυνατὴ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν μοναδικὸ Ἀνίκητο». 

Ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο προέρχεται μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου, καὶ μία ἀκόμη παρεμφερὴς στὸ θέμα μας, ὅπου ὁ Ἅγιος Νικόλαος προειδοποιεῖ κάποιον Χριστιανὸ γιὰ τὴν δαιμονικὴ προέλευση ἑνὸς ὁράματος ποὺ εἶδε ὁ πιστὸς μὲ περιεχόμενο «διαθρησκειακῆς ἐναρμόνισης». Γράφει ὁ ἁγιόσοφος ποιμένας [6] :

«Εἴχατε ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς. Εἴδατε πὼς ὁ Χριστὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ στάθηκε. Ὕστερα βγῆκε κάποιος σὰν Ἑβραῖος ραβίνος, καὶ στάθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ βγῆκε πάλι κάποιος μὲ τὴ μαντήλα στὸ κεφάλι, καὶ στάθηκε ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ. Τότε καὶ οἱ δυό τους ἀπὸ τὶς πλευρὲς ἔδωσαν τὰ χέρια στὸν Χριστὸ καὶ ἔκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο ὅραμα εἴχατε. Ἐνῶ σὰν ἑρμηνεία τοῦ δῆθεν ἑρμηνευτῆ ἀνακοινώνετε τὸ ἑξῆς: ὁ Θεὸς θέλει νὰ συμφιλιωθοῦν ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ νὰ δημιουργηθεῖ μία πίστη στὸν κόσμο ! Ὁ καθένας ποὺ εἶναι μυημένος στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ ὅτι καὶ τὸ ὅραμα εἶναι ψευδὲς καὶ ἡ ἑρμηνεία εἶναι ψευδής. Τὸ φάντασμα ποὺ εἴδατε μπροστά σας δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πάντα σηκώνει τὰ κέρατά του ἐναντίον τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ […] Ἀπὸ ποῦ τέτοιο ὅραμα, ρωτᾶτε. Ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ βάζει σὲ πειρασμούς. Ἐπιθεωρῆστε τὴ ζωή σας καὶ θὰ καταλάβετε. Στὶς μέρες μας πολὺ ἀκούγεται - ἀπὸ τοὺς ὀλιγόπιστους, βέβαια – περὶ τῆς συμφιλίωσης καὶ ἐξίσωσης ὅλων τῶν θρησκειῶν […] Μπερδέψατε τὶς ἔννοιες. Ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ εἰρήνη καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἐξίσωση στὰ δικαιώματα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῶν πολιτῶν καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπέδωση τῶν θρησκειῶν. Στοὺς χριστιανοὺς ἔχει αὐστηρὰ διαταχθεῖ ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς διαφορὰ στὴν πίστη, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ αὐστηρὴ τήρηση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ὡς χριστιανὸς ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ θυσιάσετε γιὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ τὴν περιουσία καὶ τὴ ζωή σας, ἀλλὰ μὲ τίποτα τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖνο εἶναι, ἐνῶ αὐτὸ ὄχι, δική σας ἰδιοκτησία. Ἐδῶ βρίσκεται ὁ λίθος προσκόμματός σας, σὲ τούτη τὴ μὴ διαφοροποίηση. Ἀπὸ τούτη τὴν μὴ διαφοροποίηση ἦρθε καὶ ἡ σύγχυση στὴν ψυχή. Στὴ πραγματικότητα ἐσεῖς δὲν εἴδατε οὔτε τὸν Χριστὸ οὔτε τὸν Μωάμεθ, εἴδατε μόνο τὴ δική σας ψυχή. Ὁ Θεὸς ἂς σπεύσει σὲ βοήθειά σας».

  ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Σημείωμα γιὰ τὴν ἔκδοση ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 15.

[2] Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου (8-23 Ἰουνίου 1930),  τύποις «Φαζιλὲτ» Τάσσου-Βακαλοπούλου, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1930, σελ. 73. Βλ. τὸ  σύγγραμμα στὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης

[3] ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν-Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Σύγχρονων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων, ἔκδ. Ἱ.Μ. Τροοδιτίσσης, 2002, σελ. 583. 

[4] ΕΜΜ. Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, «Τρεμπέλας Παναγιώτης» ἐν ΘΗΕ 11 (1967), στ. 847

[5] ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραπο-στολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 286. 

[6] Ἐπιστολὴ (127) Στὸν συνταξιοῦχο Π.Ν. γιὰ ἕνα ὅραμα ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 313ἑ.315.

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

 

 Ἀπὸ "Ἀμέθυστο"