Κυριακὴ τῶν Βαΐων, π. Αυγουστίου Καντιώτου

YΠOΔOXH TOY XΡΙΣTOY

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰωάν. 12,13)

Ο Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, τί εἶνε; δάσκαλος, καθηγητής, φιλόσο­φος, κοινωνιολόγος, ἐπαναστάτης…; Αὐτὰ λένε κάποιοι. Δὲν εἶνε αὐ­τά. Ὁ Χριστὸς εἶνε κάτι παραπάνω· εἶνε Θεός! Μάλιστα. Τὸ πιστεύ­εις; εἶσαι Χριστιανός· δὲν τὸ πιστεύεις; ἐλεύθερος εἶσαι, ἀλλὰ δὲν εἶσαι πλέον Χριστιανός· καὶ εἶσαι δυστυχής. Μά, θὰ πῆτε, μορφωμένος ἐ­γὼ ἐπιστήμων, νὰ παραδέχωμαι δό­γματα χωρὶς ἀποδείξεις;… Κι ὅμως· ἐὰν ὑπάρχῃ μία ἀλήθεια ποὺ ἔχει μυριάδες ἀποδείξεις, εἶ­νε αὐτή, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ Θεός. Θεός! Τὸ φωνάζουν τὰ θαύματά του. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τοῦ Χριστοῦ, πρὸ τῆς ἀναστάσεώς του, εἶνε αὐτὸ ποὺ γράφει σήμερα τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο. Ποιό θαῦμα;

* * *

Ὁ Χριστὸς ἔφθασε στὴ Βηθανία, ἕνα χωριὸ ποὺ ὑπάρχει μέχρι σήμερα, σὲ ἀπόστασι 12 χιλιόμετρων ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα. Πῆγε στὸ νεκροταφεῖο, στάθηκε ἐμπρὸς σ’ ἕνα μνῆ­­μα ὅπου ἦταν θαμμένος ἕνας ἄνθρωπος τέσσερις μέρες, φώναξε «Λά­ζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰωάν. 11,43), καὶ ὁ Λάζαρος ἀναστήθηκε! Συνταρακτικὸ γεγονὸς αὐτό. Ἂν ὑπῆρχαν τότε τηλε­­οράσεις καὶ ραδι­όφω­να, ἡ εἴδησις θὰ διεδίδετο ἀστραπιαίως· ἀναστήθηκε ἕνας νεκρὸς τεταρταῖος! Λειτούργησε ὅ­μως ἕνα ἄλλο «ρα­διόφωνο»· τὸ στόμα. Ἀπὸ στόμα σὲ στόμα ἡ εἴδησις διαδόθηκε ἀστραπιαίως στὰ Ἰεροσόλυμα καὶ σὲ ὅλη τὴν περιοχή. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν διπλό. Ἄλλοι μὲν πίστεψαν ἀκραδάντως, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ἀληθινὸς Θεός, ἀφοῦ καὶ νεκροὺς ἀνασταίνει· πολλοὶ μάλιστα πῆγαν οἱ ἴδιοι στὴ Βηθανία καὶ εἶδαν τὸ Λάζαρο μὲ τὰ μάτια τους. Ἔτσι δημιουργήθηκε μεγάλη φήμη γύρω ἀπὸ τὸ ὄ­νομα τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλοι ὅμως ὄχι μόνο δὲν πίστεψαν, ἀλλὰ καὶ ἀποφάσισαν νὰ σκοτώσουν τὸ Λάζαρο, γιὰ

Μη φοβάσθε, έχετε προλάβει να μας τρελάνετε, εσείς, κ. Αμβρόσιε!

Δυστυχῶς ‒ὅπως ἐκτιμᾶ ὁ Καλαβρύτων‒ ἐπιβεβαιώνονται οἱ περὶ ὁμοφυλοφιλίας ἀντι-Εὐαγγελικὲς θέσεις τοῦ Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα ποὺ συζητήθηκαν στὴν «Μικτὴ Ἐπιτροπὴ» στὸ Σάμπεζυ, παρόντων τοῦ Δημητριάδος Ἰγνατίου καὶ Μεσσηνίας Χρυσοστόμου!

  Πηγή: "Ρομφαία"

     Δελτίο Τύπου εξέδωσε πριν από λίγο η Ιερά Μητροπόλη Καλαβρύτων που αφορά τις εργασίες της Μικτής Επιτροπής για την προετοιμασία της Μεγάλης Συνόδου, καθώς και για τα τελευταία δημοσιεύματα αλλά και διευκρινήσεις σχετικά με το θέμα της ομοφυλοφιλίας.

Ὁ κ. Ἀμβρόσιος δίδαξε (σιγοντάροντας τὴν ἔλευση τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδα) ὅτι «τὸ filioque δὲν εἶναι αἵρεση, ἀλλὰ θεολογούμενο», «ὁ παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση»· καὶ ἐπίσημα δήλωσε ὅτι «ποτὲ δὲν θὰ σᾶς διδάξω ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση», ἐμμένει δὲ ἀμετανόητα (ἀπὸ τὸ 2001) σ’ αὐτὴ τὴ διδασκαλία!

Τώρα, γιὰ χάρη ἐντυπώσεων, ξεκαθάρισμα ἐσωτερικῶν λογαριασμῶν κ.ἄ., κατηγορεῖ ἄλλους Μητροπολίτες γιὰ ἀντι-Εὐαγγελικὲς Οἰκουμενιστικὲς παρεκτροπές.

Οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν Μητροπολιτῶν καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος βεβαίως, σιωποῦν πλέον συνειδητά. Μόνον ὁ Πειραιῶς διαμαρτύρεται (μαζὶ μὲ 5-6 ἱστολόγια), ἀλλ’ ὅμως συνειδητὰ ΟΛΟΙ τους κοινωνοῦν μ’ αὐτὴ τὴ νέα Ἐκκλησία τῶν Ἀδελφῶν «ἐκκλησιῶν», τῆς «βαπτισματικῆς» καὶ «μετα-πατερικῆς» θεολογίας καὶ τῶν ἀδιάλειπτων θεομίσητων συμπροσευχῶν, ἐνῶ ἡ αἵρεση διαιωνίζεται καὶ ταχύτατα ἐπεκτείνεται!

"Πατερικὴ Παράδοση"

---

Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Αμβρόσιος προέβη στην ακόλουθη Δήλωση:
«Στο Chambesy της Γενεύης ἐλαβαν χώραν δύο Συνελεύσεις της Μικτής Επιτροπής Προπαρασκευής της Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας, η οποία πρόκειται να συγκληθή κατά το προσεχές έτος 2016.
Μετέχουν εκεί Ιεράρχες από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπως επίσης και Καθηγητές της Θεολογίας. Προεδρεύει ο κατά πάντα σεβαστός Σεβ. Γέρων Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης, τέως Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, εκ μέρους δε της Εκκλησίας της Ελλάδος οι Σεβ. Μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.
Από ακριτομυθίες, οι οποίες διέρρευσαν, κατά τις Συνεδρίες του Φεβρουαρίου ε.έ. η Προπαρασκευαστική Επιτροπή ασχολήθηκε και με το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας!
Καθώς λέγεται, κατατέθηκε πρόταση του Σεβ. Προέδρου, ώστε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος «να εκφράζει τήν αλληλεγγύη της στις «σεξουαλικές μειονότητες» δηλ. στα άτομα, που υφίστανται διώξεις για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.
Η ομοφυλοφιλία, λοιπόν, είπαν, δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για να υφίστανται διώξεις οι αδελφοί μας.
Διέρρευσεν επίσης, ὀτι μερικοί των Αρχιερέων έλεγαν, και πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι το «μεγαλύτερο αμάρτημα»!
Τέλος, προς την κατεύθυνση αυτή λέγεται, πως συνετάχθησαν, δυστυχώς αν είναι αλήθεια, και οι Εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας, σεβ. Μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.
Εμείς προσωπικά ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ, ότι στην Γενεύη συνετελέσθη μια τέτοια ΠΡΟΔΟΣΙΑ της χριστιανικής Ηθικής!
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ, ότι οι Μητροπολίτες Δημητριάδος και Μεσσηνίας εψήφισαν μια τέτοια ανήθικη διάταξη!
Παρά ταύτα τα γεγονότα που ακολούθησαν δεν μας αφή-νουν να ησυχάσουμε! Και ιδού το γιατί:
1. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Περγάμου, με ανακοίνωσή του, που δημοσιεύθηκε από το ηλεκτρονικό πρακτορείο ειδήσεων «Romfea.gr» την 1ην Απριλίου ΔΕΝ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ την ΕΙΔΗΣΗ, αλλά –δυστυχώς- την επιβεβαιώνει!
Δηλ. δεν λέγει, ότι είναι συκοφαντικά και ανυπόστατα, όσα εγράφησαν για την ομοφυλοφιλία, αλλά παρακαλεί τα Μέλη της Επιτροπής με τις λέξεις: «σταματήστε τις διαρροές στα ΜΜΕ»!
Άρα, εμμέσως πλην σαφώς, επιβεβαιώνει την δι’ ημάς εξοργιστική είδηση! Είναι σαν να λέγει: «Ναι, τα περί της ομοφυλοφιλίας τα συζητήσαμε και τα αποφασίσαμε, αλλά μη τα λέτε προς τα ἐξω»!!!!
Ο σεβ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος προέβη σε μια Ανακοίνωση διά της Romfea.gr, διά της οποίας όμως –εμμέσως πλην σαφώς- επιβεβαιώνει και αυτός την εγκληματική Απόφαση της Γενεύης!
Ιδού το σχετικό απόσπασμα:
«Διευκρινίσεις σχετικά με τα όσα φέρονται να αναφέρθηκαν στην προπαρασκευαστική επιτροπή για την Πανορθόδοξη Σύνοδο για το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας έδωσε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος σε επικοινωνία που είχε με τον κ. Αιμίλιο Πολυγένη Διευθυντή του Εκκλησιαστικού Πρακτορείου Ειδήσεων Romfea.gr.
Ο Σεβασμιώτατος παρέπεμψε για το θέμα σε άρθρο του κυρίου Θεόδωρου Γιάγκου, καθηγητού και προέδρου του τμήματος κοινωνικής θεολογίας»
Ας μη μας περνάει για τόσο αφελείς ο Σεβ. Μεσσηνίας! Το πρόβλημά μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τι είπε και τι έγραψε ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου κ. Γιάγκος για το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας!
Το ερώτημα είναι τι ελέχθη και τι αποφασίσθηκε στο Chambesy της Γενεύης κατά τον Φεβρουάριο μήνα. Θα ήταν λίαν ικανοποιητική μία δήλωση του Σεβασμιωτάτου κ. Χρυσοστόμου, που θά έλεγε περίπου τα εξής: «Ὀλα αυτά είναι ψεύδη! Ουδέποτε συζητήσαμε ένα τέτοιο θέμα! Ουδέποτε συμφωνήσαμε κάτι υπέρ της ομοφυλοφιλίας. Εμείς την καταδικάζουμε απεριφράστως»!
Εφ’ ὀσον, λοιπόν, δεν υπάρχει μια τέτοια σαφής δήλωση, τότε και ο Σεβ. Περγάμου κ. Ιωάννης, αλλά και οι Σεβ. Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και Μεσσηνίας κ Χρυσόστομος στη συνείδηση του εκκλησιαστικού Πληρώματος ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΙ!
Εισερχόμεθα στην περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδος. Είναι ημέρες ιερές αυτές που έρχονται! Μη μας κολάζετε, Σεβασμιώτατοι ἀγιοι Αδελφοί!
Δεν μπορούν οι λαϊκοί να είναι σοφώτεροι ημῶν των Διδασκάλων της χριστιανικής Ηθικής! Μάθετε, σας παρακαλώ, ότι ο Άρειος Πάγος με πρόσφατη Αποφασή του ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ το «γάμο» δύο ομοφυλοφίλων, που είχε τελεσθή στην Τήλο κατά το έτος 2007 (Βλ. εφημερίδα «ΠΡΩΤΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ, 17 Μαρτίου 2015).
Μάθετε, παρακαλώ, να λέτε «το ΝΑΙ, ναί και το ΟΥ, ου», διότι το «περισσόν τούτων εκ του πονηρού έστι» (Ματθ, ε, 37) κατά τον λόγον του Μεγάλου Αρχιποίμενος και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού».

Σημείωση Romfea.gr : Παρακάτω ακολουθεί το Ανακοινωθέν της Επιτροπής.

Ἡ Εἰδική Διορθόδοξος Ἐπιτροπή, ἡ συγκροτηθεῖσα κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τόν Μάρτιον τοῦ 2014, προκειμένου κατ᾽ ἐντολήν αὐτῆς νά ἀναθεωρήσῃ τά συνταχθέντα καί ἐγκριθέντα κείμενα ὑπό τῆς Γ´ Προσυνοδικῆς Διασκέψεως (Γενεύη 1986) καί προσέτι νά ἐπιμεληθῇ τῶν κειμένων ὑπό τῆς Β´ Προσυνοδικῆς (Γενεύη 1982), ὡλοκλήρωσεν εἰς τρεῖς συνεχεῖς συνελεύσεις (29 Σεπτ.- 4 Ὀκτ. 2014, 16-21 Φεβρ. καί 29 Μαρτ.- 3 Ἀπρ. 2015) εἰς τό ἐν Σαμπεζύ Γενεύης Ὀρθοδόξῳ Κέντρῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου τό ἔργον αὐτῆς.
Οὕτω τά ἀναθεωρηθέντα καί τά τυχόντα ἐπιμελείας κείμενα εἶναι ἕτοιμα διά τά περαιτέρω.
Αἱ ἐργασίαι τῆς Ἐπιτροπῆς διηξήχθησαν ἐν πνεύματι ἀδελφικῆς ἀγάπης καί ἐποικοδομητικοῦ διαλόγου.
Ὅλα τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς πληροφοροῦν ὑπευθύνως ὅτι ὅσα ἐδημοσιεύθησαν περί δῆθεν ἀποδοχῆς θέσεων ἀντιθέτων πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπολύτως ἀνακριβῆ καί ἀνυπόστατα.

Εορτή της Αναστάσεως του Αγίου Λαζάρου

Την Ανάσταση του Αγίου Λαζάρου εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας.
Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ.ι΄, 38-40, Ιωαν.ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα. Λίγες μέρες πρό του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί.

Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω. Όταν έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.
Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα. Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγές έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44)
Η αρχαία παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ. και ο τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».
Το έτος 890μ.Χ. μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ιδείν, κλπ
Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση: Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.
Η Ανάσταση του Λαζάρου επέτεινε το μίσος των Εβραίων που μόλις την έμαθαν ζήτησαν να σκοτώσουν τον Λάζαρο και το Χριστό.
Αυτή τη μέρα δεν γίνονται μνημόσυνα με κόλλυβα, σε ανάγκη μόνο απλό Τρισάγιο.

Απολυτίκιο:
Ήχος α΄.
Την κοινήν Ανάστασιν προ του σού πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον Χριστέ ο Θεός· όθεν και ημείς ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες, σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν· Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος, εν ονόματι Κυρίου.

Πηγή 

ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ! Νικολάου Πανταζή

ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ!

 Tοῦ θεολόγου Νικολάου Πανταζῆ

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της Μεγάλης Εβδομάδος. Η Ορθοδοξία θρηνεί, πενθεί και απηχεί το Θείο Δράμα. Δράμα η υπόθεση στο Βόλο. Στο νοητό Κυματοθραύστη Μώλο δεν αράζουν πλέον πλεούμενα γαλανόλευκα παρά μόνο Παπικά Υπερωκεάνια για Ενορχήστρωση Βατικάνια, δαιμονοσυμφωνική.
– «Φανατικός είσαι», κάποιος θα μου πει. «Δεν έγινε και τίποτα κακό, μια Συναυλία Μουσική, Έγχορδο Σεξτέτο». Αηδία Σκέτο! Και θα σας πω γιατί.

1. Πρώτη Σκηνή, Βλασφημία Πρώτη:

Σε Ορθόδοξο Ναό ΔΕΝ τελούνται θέατρα και Συναυλίες, παρά μόνο Βυζαντινές και αυτές, εάν είναι «Καλλιτεχνικές» αστοχούν (με την πρωταρχική έννοια του αμαρτάνω, α-μάρτω = χάνω το στόχο μου»). Στόχος κάθε Βυζαντινής «Συναυλίας» (αδόκιμος όρος εν σχέσει με την Αγία μας Ορθόδοξη Λατρεία) είναι η τρίπτυχη προσευχή. Δηλαδή. Από την
α) Υμνωδία περνούμε στην
β) Δοξολογία, και από τη Δοξολογία στη
γ) Θεολογία!
Οι Βυζαντινοί Ύμνοι περιέχουν Άφθαστο και Ύψιστο Ορθόδοξο Πλουτισμό Θεολογίας. Η δε Θεολογία αναβιβάζει όχι μόνο το νου, («λογικήν λατρείαν σοι Χριστέ προσφέρομεν») αλλά κυρίως τη ψυχή στα Θεία Νοήματα και εξυπηρετεί τη Θεία Λατρεία. Κάθε άλλη «Καλλιτεχνική Συναυλία» υπηρετεί την Μουσικολογία, όχι τη Θεολογία. Θρέφει τα ώτα των απαθώς ακουόντων και γαργαλά τις μουσικόφιλες χορδές τους. Οι «Θεόφιλες» φωνές καταντούν Κοσμικές Ορχήστρες, «αρτίστες» και κοσμικοί τραγουδιστές.
Όταν λοιπόν ο Ορθόδοξος Ναός έχει τη Πανίερη, Αγία Φήμη να διενεργείται εντός του Μελωδία Θεϊκή, Μουσική Ουράνια, Αγγελική, Βυζαντινή και συ τελείς απαγορευμένη κοσμική, ετερόδοξη και αιρετική υμνωδία, τότε μετατρέπεις τον Οίκο του Πατρός, εις οίκον Εμπορίου Διαθρησκειακού. Έτσι βλασφημείς, βλάπτεις την Φήμη, και του Ναού αλλά και του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί εντός του Ναού, που εμπνέει τους Αγίους Πατέρες να συνθέτουν τέτοιους ασυκρίτους, υψοποιούς, Υπερόχους και Υπεροχικούς, Θεολογικούς Ύμνους.

2. Δεύτερη Σκηνή, Βλασφημία Δεύτερη:

Η κάθε Παπική θρησκευτική, ενόργανη και ορχηστρική μουσική, κάθε «σοπράνικο», «τενορομπασομπάχαλο» Κοντσέρτο με φωτάκι χαμηλό και κεράκι σπαρματσέτο, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ετερόδοξη θρησκευτική μουσική (είναι φοβερή αστοχία να αναφερόμαστε σε «εκκλησιαστική» μουσική ετεροδόξων διότι οι αιρετικοί δεν είναι Εκκλησία και εάν έτσι καταχρηστικώς το λέμε, τοποθετούμε επί τούτου «ε» μικρό και πάντοτε εντός εισαγωγικών για να τονιστεί η σχετικότητα και αρνητικότητα του πράγματος) κάθε λοιπόν αιρετική μουσική, αποτελεί βλάσφημη μη ευπρόσδεκτη από το Θεό προσευχή. Είναι πάντως δική τους, πωρωμένη, διεστραμμένη στο δόγμα προσευχή. Είτε είναι αυτή φωνητική και καλλιτεχνική, είτε είναι ενόργανη και ορχηστρική, είναι πάντως προσευχή, με το δικό τους τρόπο και πρέπει μόνο να γίνεται στο δικό τους τόπο!
Όταν λοιπόν εσύ, κ. Ιγνάτιε, ως Επί-σκοπός, ανεπίσκοπος τελείως, ουκ επί-σκοπείς, δεν εντοπίζεις, δεν θωρακίζεις, δεν αποτρέπεις και δεν καταργείς κάθε εκδήλωση και προσευχή αιρετική, σε Ναό μάλιστα που βρίσκεται υπό την επίβλεψή σου, τότε βλασφημείς, βλάπτεις τη φήμη της Αμολύντου Ιερότητος Ορθοδόξου Ναού. Βλάπτεις τη φήμη του Παναγίου Πνεύματος που χορηγεί την αγιότητα και ιερότητα και επισφραγίζει την Ορθόδοξη Λατρεία με τα αδιάρρηκτα δεσμά της Αληθείας.
Στα τραγικά, εξοργιστικά και απαράδεκτα γεγονότα του Βόλου, και μάλιστα μέσα στον Ορθόδοξο «ιερό» (υποτίθεται) Ναό της «Αναλήψεως του Χριστού» (ο Ναός χάνει αυτομάτως κάθε ιεροπρέπεια και ιερότητα όταν ενώπιον του Θυσιαστηρίου, ενώπιον του Δεσποτικού, των Αγίων Εικόνων, ενώπιον Αγγέλων και Αρχαγγέλων, ακούγονται και ξεχύνονται στο δάπεδο προσευχές αιρετικών, καθότι δεν αναπέμπονται, δεν αναβιβάζονται προς το Θεό), σε κάθε περίοδο του έτους αλλά, το χειρότερο και ανατριχιαστικότερο, κατά την Αγία και Φρικτή Μεγάλη Εβδομάδα, όλα αυτά αποτελούν Αντι-Κανονική, Αντορθόδοξη, Αντί-Χριστη και Παν-Συνοδικώς καταδικασμένη ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ.
Συμπροσευχή έχουμε ακόμη και όταν εμείς ΔΕΝ συμμετέχουμε στην αιρετική υμνωδία και προσευχή, αλλά στεκόμαστε θεατές απαθείς κι απλοί, ως ακροατήριο. Συμπροσευχή υφίσταται ασχέτως εντός ποίου Ναού αυτή τελείται, είτε σε Ορθόδοξο, είτε ετερόδοξο, ακόμη και σε αίθουσα, στην ύπαιθρο ακόμη. Μη σας φανεί παράξενο, υπερβολικό και παρατραβηγμένο: Αλλ’ ακόμη και στην τηλεόραση ή στο ράδιο εάν αυτή τελείται, και μεις την αποδεχόμαστε ως κοινή και συνευδοκούμε, (“Ανάθεμα τοις συνευδοκούσι” = Ζ’ Οικουμ. Σύνοδος) πάλι έχουμε συμμετοχή, πάλι ευθυνόμαστε για συμπροσευχή, αν δεν πατήσουμε το κουμπί κι αλλάξουμε κανάλι. Πάλι θα το πω. Τέτοια απαγορευμένη συμπροσευχή  ΔΕΝ είν’ αποδεκτή από το Θεό, την μισεί, την απεχθάνεται, την αηδιάζει. Τη «ξερνά» και την ξεβράζει ως εμετό Θεϊκό. “Εμέσω αυτούς εκ του στόματός Μου!” (Αποκ. 3:16).
Έστω και εάν ο κάθε αιρετικός σκηνοθετεί, δραματοποιεί το ουρλιαχτό της Παναγίας, τον πόνο της Παναγίας από τη πύρινη ρομφαία που διαπερνά τη καρδιά της, και την ονομάζει «Παναγία του Πόνου» ας την πει όπως θέλει, ας το παρουσιάσει όπως θέλει, στο δικό του χώρο του όμως, στα όριά και περιθώριά του, έστω κι αν ο κάθε Ισπανός, με ‘γιά του και χαρά του, γδαρθεί και ξεσκιστεί και σε σταυρό γυμνός να κρεμασθεί, αυτή ‘ναι δική του προσευχή, θέατρο δικό του. Στο Ναό του. Και μεις τα δικά μας, στο Ναό μας. Το δρόμο τους, και το Δρόμο μας.
Οι Οικουμενιστές αρχιερείς όμως, και οι λοιποί σιγοντάρονες αυτούς ιερείς, μοναχοί και μοναχές και θεολόγοι που τους ανέχονται, εμπεριέχονται στη Μνημόνευση, ενέχονται στο μολυσμό, ευθύνονται για τον ανέσπερο μαγαρισμό, ενώνονται με την παναίρεση και ένοχοι καθίστανται για την βλασφημία. Με τη δική τους Κοινωνία, με τη δική τους ανοχή και συμβιβασμό, ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΟΝΤΑΙ στο Μέλος το Οικουμενιστικό και άρα, κάθε άλλο μέλος ορχηστρικό, βλάσφημο, αιρετικό, ευπρόσδεκτο κι αυτό, «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!»
Δεν ξέρω εάν το «άφες αυτοίς» πράγματι ισχύει και για αυτούς. Οι τοιούτοι γαρ, οίδασι τι ποιούσι, και οίδασι καλώς. Αινούσι κακώς, αισχίστως, οικουμενιστικώς. Θα τους δικάσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και η ιστορία, και οι Ορθόδοξοι Πιστοί. Θα τους δικάσει ο χρόνος, η στιγμή και θα μετανιώσουν τη στιγμή της Μνημονεύσεως του Πάπα, αλλά τότε… μάλλον θα ‘ναι αργά…

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ -- "Ἐπὶ θύραις ὁ Χριστός, λοιπὸν ἡ Βηθανία μὴ σκυθρώπαζε...".

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 Δυὰς ἀποστέλλεται, τῶν Μαθητῶν ἀγαγεῖν, τὸν πῶλον ὡς γέγραπται, ἐν ᾧ Χριστὸς ἐπιβάς, ὡραῖος ἐλεύσεται, αἴνεσιν ἐκ νηπίων, καταρτίσασθαι θείαν. Τοῦτον οὖν ὑπαντῆσαι, ἐπειχθῶμεν σπουδαίως, Βαΐα ἐναρέτων, αὐτῷ φέροντες πράξεων.

Οἱ σῶμα τὸ δυσήνιον, τῷ λόγῳ ὑποτάξαντες, δι' ἐγκρατείας καὶ δεήσεως, Χριστῷ ὑπαντήσατε, πώλῳ ἐπιβαίνοντι, ἐρχομένῳ τε παθεῖν.

Ῥανίσι τοῦ ἐλέους σου, κατάρδευσον Πανάχραντε, τὴν ἐκτακεῖσάν μου καρδίαν, φλογμῷ τῆς ἁμαρτίας, καὶ τὸν ἐσβεσμένον μου, τῆς καρδίας ἄναψον, λύχνον πύλη τοῦ φωτός.

 Συνῆλθεν Ἰουδαίων, ἐξ Ἱεροσολύμων εἰς Βηθανίαν πληθύς, καὶ ταῖς συγγόνοις Λαζάρου, σήμερον μὲν συμπάσχει, ἐπὰν δὲ αὔριον γνῷ, τοῦτον ἐκ τάφου πηδῶντα, κινεῖται πρὸς φόνον Χριστοῦ.

Τὸν ζόφον τῆς ψυχῆς μου, διασκέδασον φωτοδότα Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τὸ ἀρχέγονον σκότος, διώξας τῆς ἀβύσσου, καὶ δώρησαί μοι τὸ φῶς, τῶν προσταγμάτων σου Λόγε, ἵνα ὀρθρίζων δοξάζω σε.

Ἐπὶ θύραις ὁ Χριστός, λοιπὸν ἡ Βηθανία μὴ σκυθρώπαζε· εἰς γὰρ χαρὰν τὸ πένθος μεταβάλλει σου, τὸ σὸν θρέμμα ἐγείρων, Λάζαρον ἐκ τάφου, αὐτὸν ὑμνολογοῦντα.

Εἷς Θεὸς οὖν ἡ Τριάς, οὐ τοῦ Πατρὸς ἐκστάντος εἰς υἱότητα, οὐδὲ Υἱοῦ τραπέντος εἰς ἐκπόρευσιν, ἀλλ' ἰδίᾳ καὶ ἄμφω, φῶς Θεὸν τὰ τρία, δοξάζω εἰς αἰῶνας.

Τοῖς φυτοῖς τῶν ἀρετῶν, καὶ αἰσθητῶς τοῖς κλάδοις, ὡς διπλοῦν Χριστόν, ἑτοιμασθῶμεν πάντες ὑποδέξασθαι, ὀχούμενον ἐν πώλῳ, ὃν ὑπερυψοῦμεν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ἰδοὺ προανεφώνεις, ἀναβαίνομεν Ἰησοῦ, πρὸς Πόλιν, τὴν ἁγίαν, καὶ χερσὶν μιαιφόνων ἀληθῶς, παραδοθήσομαι σταυρῷ, ἀποκτανθῆναι σαρκί.

 Θανάτου θέλων Λόγε, ἐξαρπάσαι φίλον τὸν σόν, σαρκὶ θανατωθῆναι δι' ἡμᾶς, κατεπείγῃ τοὺς βροτούς, ἀθανατίζων τοὺς πιστούς, μόνε ἀθάνατε.

 Βαΐα σωφροσύνης, ἐπεισοίσωμεν τῷ Χριστῷ, ἐν πώλῳ μετριάζοντι σαρκί, καὶ προσείπωμεν αὐτῷ· Ἐπὶ τὸ πάθος ὁ ἐλθών, εὐλογητὸς εἶ Σωτήρ.

Ἔρχεται ὁ Κύριος, ἄνοιξόν σου τὰς πύλας, Βηθανία πρόσδεξαι, ἐν πίστει τὸν Δεσπότην· καὶ γὰρ ἥκει ἐξαναστῆσαι ἐκ τάφου, Λάζαρον ὡς μόνος παντοδύναμος.

Τὸ τρισσοφαὲς Κύριε, τῆς σῆς μοναρχίας, ἐκφαντορικαῖς λάμψεσιν, εἰς νοῦν ἡμῶν ἀστράπτον, ἀπὸ πλάνης πολυσχιδοῦς ἐπιστρέφει, πρὸς ἑνωτικὴν ἡμᾶς ἐνθέωσιν.

Χαίροις τὸ παλάτιον, τοῦ πάντων Βασιλέως, δι' ἧς τὰ βασίλεια οὐρανῶν ἠνεῴχθη, τοῖς ἐπὶ γῆς Θεοτόκε Παρθένε, καὶ ἡ μετὰ Ἀγγέλων συγκατοίκησις.

 Ἀνυπόστατος Κύριε ἡ ὀργή, τῆς ἐπὶ ἁμαρτωλοὺς ἀπειλῆς σου· καὶ οὐκ ἐσμὲν ἄξιοι ατενίσαι, καὶ αἰτῆσαι παρὰ σοῦ ἔλεος, μὴ τῷ θυμῷ σου, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου ἀπολέσῃς ἡμᾶς, οὓς ἐκ γῆς τῇ χειρί σου ἔπλασας.

 Τὴν ψυχωφελῆ, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, καὶ τὴν ἁγίαν Ἑβδομάδα τοῦ Πάθους σου, αἰτοῦμεν κατιδεῖν Φιλάνθρωπε, τοῦ δοξάσαι ἐν αὐτῇ τὰ μεγαλεῖά σου, καὶ τήν ἄφατον δι' ἡμᾶς οἰκονομίαν σου, ὁμοφρόνως μελῳδοῦντες, Κύριε δόξα σοι.