Αφιερωμένο εξαιρετικά στους Μητροπολίτες που η αγάπη του ξεχειλίζει για τους λαθρομετανάστες!

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

«Σκοτώστε τους άπιστους, όπου και αν τους βρείτε»!

Μουσουλμανικές "no go zones" στις σουηδικές πόλεις - Απαγορεύεται η πρόσβαση στους Σουηδούς!

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Σκηνές από το μέλλον της Ελλάδας έρχονται από το θλιβερό παρόν της Σουηδίας που μέσα σε λίγα χρόνια μετετράπη σε "αποθήκη" λαθρομεταναστών και έχουν δημιουργηθεί εντός της επικράτειάς της μουσουλμανικές "no-go zones" οι οποίες δεν είναι προσβάσιμες για τους Σουηδούς πολίτες αν και βρίσκονται στην χώρα τους!

 Στο ρεπορτάζ της εκπομπής "60 minutes" η δημοσιογράφος και το συνεργείο της δέχονται επίθεση σε μουσουλμανικό γκέτο από Σομαλούς και άλλους Ανατολικούς

Μήνυμα σεβασμού, αλλά και οικουμενιστικής ανοχής του μοναχού Αρσενίου προς την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους Αγίους μας.

      Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἀρχίζει τὸ ἄρθρο του, «Μήνυμα σεβασμοῦ πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τοὺς Ἁγίους», ὁ μοναχὸς Ἀρσένιος (τὸ παραθέτουμε στὴν συνέχεια). Ἀλλά, τί κρίμα! Ἀπὸ τὴ συνέχεια τοῦ ἄρθρου του καταδεικνύεται ὅτι ὁ Οἰκουμενιστικὸς ἰὸς ἔχει ἐξαπλωθεῖ πρῶτα-πρῶτα στοὺς Ἁγιορεῖτες μοναχούς καὶ ἡ μόλυνση αὐτὴ μεταδίδεται νομοτελειακὰ καὶ στὰ ἄλλα μέλη τῆς Ἐκκλησίας!

    Τὸ ἔχει γράψει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ὅταν γάρ τι κενὸν (αἱρετικό) ἐπεισενεχθῇ, ἀεὶ καινοτομίας τίκτει καὶ οὐδαμοῦ ἵσταται… Πῶς οὖν “αἱρετικόν”, φησίν, “ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ”; παρὰ τοῦ τὸν ἀδιόρθωτον λέγει, ὃν οἶδας ἀνίατα νοσοῦντα». Καὶ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ οἱ ἄλλοτε φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας Ἁγιορεῖτες, δὲν τὴν πολεμοῦν πλέον! Δὲν «παραιτοῦνται» ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς! Κοινωνοῦν μαζί τους καὶ τοὺς μνημονεύουν κι ἔτσι ἔχουν ἐπιτρέψει ἐπὶ δεκαετίες στὴν παναίρεση νὰ ἐπεκτείνεται καὶ ἑκατομμύρια πιστούς (ποὺ ἀναμένουν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος τὸ σύνθημα) νὰ μὴν ἐναντιώνονται, ὅπως ἔπρεπε στὴν Παναίρεση.

   Προφητικὰ ὁ ἀείμνηστος Ἰωάννης Κορναράκης εἶχε χαρακτηρίσει τὸ Ἅγιον Ὄρος (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπέκυψε στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Φαναρίου καὶ σταμάτησε νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν Πίστη), ὡς «αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας»!

    Καὶ τοῦτο, ἐν μέρει, ἀποδεικνύει τὸ ἄρθρο τοῦ μ. Ἀρσενίου. Ἕνα ἄρθρο θαυμάσιο μὲν γιὰ ὅσα γράφει γιὰ τὸν ἅγιο Παΐσιο, ὄπισθεν ὅμως τῶν ὁποίων κρύβεται ὁ οἰκουμενιστικὸς ἰὸς τῆς ἀνοχῆς στοὺς Οἰκουμενιστές (κι ἡ ἀνοχὴ εἶναι ἡ ναυαρχίδα τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ στρατοῦ), ἡ ἀποδοχὴ τῆς αἱρέσεως τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ καὶ τῆς ὑπακοῆς στοὺς αἱρετικοὺς ψευδοΠοιμένες!

    Κι ἐμεῖς δὲν συμφωνοῦμε μὲ ὅσα ἔκτροπα συνέβησαν στὶς ἐκδηλώσεις ἐναντίον τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη (ποὺ ἐλέγχει ὁ π. Ἀρσένιος), στὴν ὁποία συμμετεῖχαν πολλὰ σωματεῖα καὶ ὀργανώσεις (κι ΟΧΙ μόνο τὰ δύο ποὺ ἀναφέρει). Ὅμως αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις συνέβαλαν κατά τι (ἀσφαλῶς καὶ μὲ ἄλλους φανεροὺς καὶ κρυφοὺς παράγοντες καὶ λόγους) στὴν ἀναβολὴ τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἀνελεύθερης Κάρτας τοῦ Πολίτη ἕως τὸ 2018.

    Κι ἐμεῖς δὲν συμφωνοῦμε μὲ τὶς κακόβουλες καὶ βλάσφημες ἐπιθέσεις ἐναντίον τοῦ ἁγίου Παϊσίου ἀπὸ κάποιους Παλαιοημερολογῖτες καὶ τὸ ἔχουμε δηλώσει. Κι ἐμεῖς ἀποδεχόμαστε τὴν ἁγιοποίησή του, ἔστω κι ἂν ἔγινε ἀπὸ αἱρετικὸ Πατριάρχη. Ὅποιος ἀνατρέξει στὴν ἱστορία θὰ δεῖ ὅτι, ἀκόμα καὶ χειροτονίες ἀπὸ αἱρετικοὺς δέχτηκαν Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, σὲ παρόμοιους καιροὺς ποὺ ἐπικρατοῦσε ἡ σύγχυση τῆς αἱρέσεως.

    Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι σ’ αὐτά. Τὸ πρόβλημα βρίσκεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ μ. Ἀρσένιος, μὲ πρόφαση τὴν ἱερὴ ἀγανάκτηση ποὺ τοῦ δημιουργήθηκε ἀπ’ ὅσα ἔγιναν στὴν ἐκδήλωση αὐτή, ἔρχεται αὐτόκλητος(;) συνήγορος τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβάνεται τῆς αἱρέσεως τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ καὶ τῆς Παναιρέσαεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἐπικαλούμενος μάλιστα τὴν γνώμη τοῦ ἀείμνηστου π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου μὲ πλάγιο τρόπο. Γράφει:

   «Ὡστόσο ὅμως μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη συνιστῶ σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους (ἐννοεῖ μόνο τοὺς τοῦ Π.Η.;) ποὺ τολμοῦν καὶ ἀναιροῦν Ἁγίους καὶ Πατριάρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, νὰ μελετήσουν βαθιὰ τὰ συγγράμματα τῆς μεγάλης μορφῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ πατρὸς Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου καὶ ἐκεῖ θὰ πάρουν ὅλες τὶς ἀπαντήσεις τους καὶ θὰ ἐννοήσουν τί σημαίνει Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας, τί σημαίνει Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ γενικότερα τί σημαίνει καὶ πὼς πρέπει νὰ σεβόμεθα τὴν Ἱερὰ Τάξη τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

     Ἐκεῖ ἐξηγεῖ ὁ Μακαριστὸς π. Ἐπιφάνιος, πότε πρέπει καὶ πότε ἔχει τὸ δικαίωμα ἕνας κληρικὸς μίας ἐνορίας, ὅταν ἔχει ἕνα ἐμπόδιο ἢ πειρασμὸ θὰ λέγαμε, γιὰ τὸν Ἐπίσκοπό του καὶ θέλει νὰ παύσει τὴ μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου του».

   

   Ὅμως, ἀποκρύπτει, δὲν ἀναφέρει, τί ἀκριβῶς γράφει ὁ π. Ἐπιφάνιος! Ἐμεῖς βέβαια τὸ ἔχουμε παραθέσει πολλὲς φορές (ἀντιμετωπίζοντας τὸν ἄλλο διαστρεβλωτὴ τοῦ π. Ἐπιφάνιου, τὸν κ. Τελεβάντο), θὰ τὸ γράψουμε ἄλλη μία φορά. Γράφει ὁ π. Ἐπιφάνιος, ἀναφερόμενος στὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, τὰ πρώϊμα οἰκουμενιστικὰ κατορθώματα τοῦ ὁποίου εἶχαν σκανδαλίσει πολλούς:

   «Νὰ διαμαρτυρώμεθα κατ' αὐτοῦ καὶ νὰ ἀγωνιζόμεθα. Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας».

    Καὶ παρακάτω: "Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου (π. Ἐπιφανίου θεοδωρόπουλου, "Τὰ Δύο Ἄκρα", σελ. 89-90).

     Καὶ βέβαια, τὰ ὅσα γράφει, ὁ σεβαστὸς μ. Ἀρσένιος, ἂν τὰ ἔγραφε μόνο γιὰ τοὺς Παλαιοημερολογῖτες, δὲν θὰ ἦταν δική μας δουλειά, ἀλλὰ χρέος δικό τους νὰ ἀπαντήσουν. Ὅμως, μὲ ὅσα γράφει στὴ συνέχεια, δείχνει ὅτι δὲν στοχεύει μόνο στοὺς Παλαιοημερολογῖτες, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους ἕως τώρα ἔχουν πάρει θέση γιὰ τὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχη ἐξ  αἰτίας τῆς συνεχίσεως τῆς οἰκουμενιστικῆς πολιτικῆς τοῦ Ἀθηναγόρα καὶ μετατροπῆς της σὲ κορυφαία αἵρεση. Καὶ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι τώρα πλέον, δὲν εἶναι (ὅπως τότε) κρυφή, συγκεχυμένη καὶ ἀμφισβητούμενη ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καταδικασμένη στὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων, στιγματισμένη ὡς Παναίρεση ἀπὸ τὸν Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας Ἰουστῖνο (Πόποβιτς). Εἶναι αἵρεση ἐπίσημα καταγεγραμμένη σὲ ἔντυπα, σὲ κασέττες, σὲ βίντεο, ἔργοις καὶ λόγοις ἐπίμονα ἐπαναλαμβάνομενη, παρὰ τὶς διαμαρτυρίες, τὶς ἀντιδράσεις, τὶς «Ὁμολογίες Πίστεως», τὶς ἀποτειχίσεις! Τὴν αἱρετικὴ φατρία τοῦ Φαναρίου, τίποτα πιά δὲν σταματᾶ! Ὁπότε, μὲ ποιά λογικὴ ὁ π. Ἀρσένιος ξεπερνᾶ καὶ ὑποβαθμίζει τὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων (καὶ τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου) καὶ καταφεύγει στὴν ξεπερασμένη τοποθέτηση τῆς "ἄχρι καιροῦ" ἀνοχῆς, ποὺ ἐξέφρασε ὁ π. Ἐπιφάνιος τότε; Ποιός τοῦ δίνει τὸ δικαίωμα νὰ δογματίζει ὅτι, μόνο ὅταν γίνει ἡ ἕνωση μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, μόνον τότε θὰ πάρουμε μέτρα;

    Νὰ λοιπόν ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου τοῦ μ. Ἀρσένιου, διὰ τοῦ ὁποίου «ὑπερασπίζεται» τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διδάσκοντας ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ περιμένουμνε ἀπὸ τὸ Χριστὸ τὴν ἀντιμετώπισή τους!

   «Βέβαια τὰ τολμηρὰ ἀνοίγματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρὸς τὸν Παπισμὸ καὶ γενικότερα στὸν Οἰκουμενισμὸ προκαλοῦν ἀνησυχία. Ὅμως δὲν μποροῦμε καὶ δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα ἐκ τῶν προτέρων νὰ βγάζουμε συμπέρασμα καὶ νὰ ποῦμε πὼς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο πρόδωσε ὁλοκληρωτικὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας, ἐὰν πρῶτα δὲν ὁμολογήσει τὸ ἴδιο τὸ Φανάρι τὴν ἕνωση μὲ τοὺς προαναφερόμενους αἱρετικούς. Ἐάν, ὁ μὴ γένοιτο, γίνει αὐτὸ τὸ φοβερό, ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, θὰ τακτοποιήσει αὐτὴ τὴ συμφορά, ὅπως καὶ ἄλλοτε παλαιότερα χρειάστηκε καὶ τὸ ἔπραξε».

      Κρίμα καὶ πάλι, γιατὶ ὁ μ. Ἀρσένιος ὑπερασπίζεται τὴν προσβληθεῖσα τιμὴ ἑνὸς Ἁγίου ἀπὸ κάποιους φανατικοὺς Γ.Ο.Χ. (ὅπως γράφει), ἀλλὰ δὲν ὑπερασπίζεται τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη ἀπὸ τοὺς «βαρεῖς καὶ λοιμώδεις λύκους» τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μὲ τὸ ἕωλο ἐπιχείρημα ὅτι ἀκόμα ὁ «λύκος» Πατριάρχης δὲν ἔκανε τὴν Ἕνωση!!! Ὢ τῆς ἐσκεμμένης «ἀγνοίας»!

     Ἀλήθεια, πάτερ Ἀρσένιε; Ὁ ἅγιος Κύριλλος (καὶ τόσοι Ἅγιοι ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι ἱερομόναχοι, μοναχοί καὶ λαϊκοί) περίμεναν νὰ κάνουν πρῶτα τὴν ἕνωση (μὲ ποιούς ἄραγε;) ὁ Νεστόριος (καὶ ἄλλοι πάμπολλοι αἱρετικοί) γιὰ νὰ διακόψουν τὸ Μνημόσυνό τους καὶ νὰ τοὺς ἀποκηρύξουν ἀπὸ Ποιμένες τους,  ἢ  τὸ ἔκαναν ἀμέσως, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἄκουσαν νὰ κηρύττουν τὶς βλάσφημες κατὰ τῆς Παναγίας κακοδοξίες τους; Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, «ἡ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ τακτοποιήσει αὐτὴ τὴ συμφορά» ἀπὸ μόνος Του; Δὲν ἐντέλλεται καὶ ἐπιζητεῖ τὴν συνεργία τῶν ἀνθρώπων, καὶ χαίρεται καὶ τὴν τιμᾶ, ὅταν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ὁμολογία καὶ ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν; Ἀλλὰ καὶ ἡ Παναγία Μητέρα Του δὲν χαιρόταν καὶ ἐπαινοῦσε τοὺς ἁγιορεῖτες μοναχούς, ὅταν αὐτοὶ ἀγωνίζονταν κατὰ τῶν αἱρετικῶν ἐχθρῶν τοῦ Υἱοῦ Της;

      Ἂν εἶναι βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, π. Ἀρσένιε, ἡ ἀσέβεια κατὰ ἑνὸς Ἁγίου, πόσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ βλασφημία κατὰ τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, κατὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, τὴν ὁποία ναρκοθετεῖ ὁ  Πατριάρχης μὲ τὴν φατρία του καὶ ἀλλοιώνει διὰ τῶν κακοδοξιῶν του περὶ τῆς διηρημένης Ἐκκλησίας καὶ τῆς βαπτισματικῆς θεολογίας; Δὲν ἀρκεῖ ἡ αἵρεση αὐτή; Πρέπει νὰ γίνει καὶ ἡ ἕνωση τῶν Οἰκουμενιστικῶν αἱρετικῶν μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες αἱρετικούς, δηλαδὴ νὰ προχωρήσουμε στὴν Πανθρησκεία, καὶ τότε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς;

Σημάτης Π.

Μήνυμα σεβασμοῦ πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τοὺς Ἁγίους

Γράφει ὁ Μοναχὸς Ἀρσένιος,

Σκήτη Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὅρος

Μὲ λύπη βλέπουμε ὅλοι μας πλέον τὴν Πατρίδα μας Ἑλλάδα νὰ ἔχει μπεῖ γιὰ τὰ καλὰ σὲ μεγάλες περιπέτειες τὰ τελευταῖα χρόνια. Καὶ δὲν μᾶς φτάσανε ὅλα αὐτά, ἀλλὰ βλέπουμε κάτι παράδοξες ἐνέργειες, ἀνορθόδοξες θὰ ἔλεγα, νὰ γίνονται ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνονται.

Ἤμουν πρὸ ἡμερῶν στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ προσωπικοὺς λόγους καὶ τὴν Κυριακὴ στὶς 3 μ.μ. θὰ γινόταν ἡ ὁμιλία γιὰ τὴν κάρτα τοῦ πολίτη καὶ σκέφτηκα νὰ πάω νὰ ἀκούσω γιὰ αὐτὸ τὸν ἐνδιαφέρον θέμα, χωρὶς νὰ ἔχω πληροφορηθεῖ ποιοὶ ἔχουν τὴν ἐπιμέλεια τῆς ὅλης διοργάνωσης καὶ ποιοὶ θὰ ἦταν οἱ ὁμιλητές. Ἀφοῦ ἔφθασα στὸ ἄγαλμα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ὅπου ἤδη εἶχε ἀρχίσει ἡ ὁμιλία, ἀμέσως κατάλαβα πὼς κάτι δὲν πάει καλά, διότι οἱ ὁμιλητὲς καταφερόταν μὲ ὑβριστικὲς λέξεις γιὰ διάφορα πολιτικὰ πρόσωπα καὶ γενικὰ στὴν ὁμιλία ὑπῆρχε ἄκρατος ἀνορθόδοξος φανατισμός. Ἀπὸ μία ἐρώτηση ποὺ ἔκανα σὲ κάποιον ἐκεῖ γιὰ τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ ὁμιλητές, μοῦ εἶπε πὼς εἶναι ἀπὸ τὸ ΕΛ.ΚΙ.Σ. καὶ τοὺς Γ.Ο.Χ.

Καὶ ἐνῶ ἀπογοητευμένος ἑτοιμαζόμουν νὰ ἀποχωρήσω ἀπὸ τὴ συγκέντρωση μὲ πλησίασε κάποιος πολίτης ἀπὸ τὴ συγκέντρωση καὶ μοῦ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Αξιόλογη συνέντευξη στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ι.Μ. Αιτωλίας.

Μια διαχρονική και πάντα επίκαιρη συνέντευξη από τον Καθηγητή Δογματικής Θεολογίας ΑΠΘ κ. Δημήτρη Τσελεγγίδη.

“Ο μη λέγων τοις αιρετικοίς ανάθεμα…”. (Μήπως εδώ ισχύει το γνωμικό: "δάσκαλε που δίδασκες";)

    

Το “Συνοδικό της Ορθοδοξίας” (κείμενο καθολικής αποδοχής, συνοδικών αποφάσεων, που έλαβε την τελική του μορφή κατά το β’ ήμισυ του 14ου αιώνος), εκφωνείται κατά την τάξη στους ορθόδοξους ιερούς ναούς την Κυριακή της Ορθοδοξίας και περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων και τον αναθεματισμό αιρέσεων και αιρεσιαρχών, κακοδοξιών της θύραθεν φιλοσοφίας, και διαφόρων ειδωλολατρικών αντιλήψεων που αναβιώνουν και εμφανίζονται παράλληλα προς τον βίο και τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας. Στο πρώτο και αρχικό κείμενο του «Συνοδικού της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου» του 9ου αιώνος, περιέχονται και τα ονόματα των διαφόρων αιρεσιαρχών που είχαν προηγηθεί, όπως ο Άρειος, ο Νεστόριος, ο Σαβέλλιος, Ευτυχής κ.ά. Στη συνέχεια υπήρξαν συμπληρώσεις, όπου καταδικάζονται υπό τοπικών συνόδων οι αιρέσεις και οι αιρετικοί που εμφανίσθηκαν κατά τους μετέπειτα αιώνες (10ο-14ο).Προφανώς έχουν συμπληρωθεί και τα κατά την περίοδο του Ησυχασμού (14ο αι.) προκύψαντα ονόματα. Μακαρίζονται και εδώ οι Ορθόδοξοι περί τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά και αναθεματίζονται οι αιρετικοί περί τον Βαρλαάμ Καλαβρό και τον Γρηγόριο Ακίνδυνο. Αναθεματίζονται όμως, στο ίδιο κείμενο, και όσοι δεν αναθεματίζουν τους αιρετικούς, ενώ θα το όφειλαν. Κι έχει κι αυτό τη σημασία του.

   Η λέξη «ανάθεμα» (εκ του ρ. ανατίθημι) με την καλή της έννοια, σημαίνει το αφιερωμένο στο Θεό πρόσωπο (ανάθημα) ή το προσφερόμενο αντικείμενο (το τάμα). Κυριάρχησε όμως περισσότερο η αρνητική της σημασία, με την έννοια του χωρισμένου και απομονωμένου από τον Θεό, προσώπου. Σ’ αυτή την περίπτωση σημαίνει την εγκατάλειψη του αιρετικού στο έλεος του Θεού, για τη συναίσθηση των ευθυνών του, και την καταδίκη της πλάνης του. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι ο αναθεματισμός δεν επέχει θέση ποινής ή τιμωρίας για εκδικητικούς ή άλλους λόγους. Πρόκειται για αμυντική τακτική της Εκκλησίας, στην προσπάθειά της από τη μία να συνετίσει τον αιρετικό και από την άλλη να διαφυλάξει ακέραιη την ενότητα του ποιμνίου της.

    Το μέγα παράδοξο των ημερών μας είναι ότι ενώ η Εκκλησία μας αναθεματίζει διαχρονικά και τελικώς αποκόπτει εκ του σώματός της (στα πλαίσια της πρόνοιάς της για το πλήρωμά της) όσους προσπαθούν να διαστρεβλώσουν τα δόγματά της, όπως μας υπενθυμίζει και η σημερινή μεγάλη Εορτή, κάποια εκκλησιαστικά κέντρα προσπαθούν να επιβάλλουν την νομιμοποίηση των αιρετικών και σχισματικών δυτικών στην ορθόδοξη συνείδηση, και την θεσμική τους  –με πανορθοδόξου κύρους απόφαση– εκκλησιαστικοποίηση. Αυτό γίνεται φανερό από την θεματολογία της μέλλουσας να συνέλθει Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ειδικότερα από τα προς ψήφιση κείμενα που δημοσιεύθηκαν στο προηγούμενο χρονικό διάστημα.

    Στα κείμενα αυτά οι άλλες χριστιανικές ομολογίες –κάποιες από τις οποίες οι άγιοι πατέρες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατονόμαζαν αιρετικές σε παρελθούσες Συνόδους–  ονομάζονται Εκκλησίες, γίνεται λόγος για την αναζήτηση της χαμένης ενότητας, εκθειάζονται οι διαχριστιανικοί και διαθρησκειακοί διάλογοι στα πλαίσια του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και απειλούνται με επιτίμια όσοι εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους στα αποφασισθέντα.

   Αυτό δε που προκαλεί μεγάλη, αλγεινή εντύπωση στο πλήρωμα της Εκκλησίας είναι το γεγονός ότι πολλοί εκ των Ιεραρχών που πρόκειται να συμμετάσχουν στην Μεγάλη Σύνοδο δεν αντιδρούν, δηλώνουν άγνοια περί του νοήματος των κειμένων ή, ακόμη χειρότερα, προσπαθούν να μετριάσουν τις φυσιολογικές αντιδράσεις των πιστών ή των υπολοίπων αρχιερέων με έωλα επιχειρήματα.

   Τι πρέπει, λοιπόν, να πράξουμε εμείς, όσοι ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού; Με ποιο τρόπο μπορούμε να κάνουμε γνωστή την αντίθεσή μας σε όσα αντορθόδοξα και αντιπαραδοσιακά τεκταίνονται, σε όσα προωθούνται σχετικά με τις αποφάσεις που καλείται να λάβει η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος;

Πρωτίστως οφείλουμε –και το οφείλουμε στους πατέρες και τους μάρτυρες της Εκκλησίας μας– να κρατήσουμε ανόθευτη την παραδεδομένη σε μας Αλήθεια, τη φιλτάτη μας Ορθοδοξία και να αποκόψουμε από το Σώμα της κάθε αιρετική ή καινοφανή δοξασία, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

    Πρέπει να γνωρίζουμε ότι για την ορθόδοξη Παράδοσή μας δεν υπάρχει άλλη εκκλησία πλην της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και δεν μπορούμε να εκχωρήσουμε τέτοιο δικαίωμα –ακόμη και τη χρήση του όρου– σε καμιά “χριστιανική” παραφυάδα όπως οι παπικοί ή οι πολυάριθμες ομάδες των προτεσταντών.

    Πρέπει να γνωρίζουμε ότι κατά την θεολογία μας, η ενότητα της Εκκλησίας μας παραμένει ασάλευτη. Το “σεσηπός μέλος αποκόπτεται” κατά τον Χρυσορρήμονα, δηλ. οι αιρετικοί αποκόπτονται από την Εκκλησία χωρίς να διαταράσσεται η ενότητά της.

  Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι διαχριστιανικοί και πολύ περισσότερο οι διαθρησκειακοί διάλογοι έχουν αποτύχει παταγωδώς. Δεν υπήρξε η ελάχιστη πρόοδος κατά τη διεξαγωγή τους. Αυτό παραδέχονται και όσοι υψηλόβαθμοι κληρικοί παραμένουν θιασώτες της συμμετοχής της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε οργανισμούς όπως το ΠΣΕ. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα πορίσματα – αποτίμηση των διαλόγων.

    Πρέπει να γνωρίζουμε, επίσης, ότι στο παρελθόν, Οικουμενικές Σύνοδοι κρίθηκαν ληστρικές και οι αποφάσεις τους ακυρώθηκαν στην πράξη μετά την υγιή αντίδραση του λαού του Θεού, κληρικών και λαϊκών. Αυτός, ο λαός του Θεού, είναι ο έσχατος θεματοφύλακας της ορθής πίστης και της παράδοσής μας. Το ίδιο πρέπει να συμβεί – και θα συμβεί – και στην συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτό που επιβάλλεται είναι η αφύπνιση όλων μας, η συνεχής και ανύστακτη προσοχή μας, η μελέτη και η ενημέρωσή μας για τα συμβαίνοντα. Και ασφαλώς, προσευχή! Πολλή και έντονη προσευχή!

    Ο αναθεματισμός, πέρα από έκφραση καταδίκης της πλάνης, αποτελεί και ένα τελευταίο παιδαγωγικό μέτρο αγάπης. Αποβλέπει στην μετάνοια του αιρετικού, στη συνειδητή του μεταστροφή και στην τελική του επιστροφή στους κόλπους της Εκκλησίας. Έτσι πρέπει να εκλαμβάνεται σε κάθε περίπτωση.

  Ένεκα της ημέρας, λοιπόν, και απευθυνόμενοι σε όλους, αντιγράφουμε εκ του Συνοδικού: “Ὁ μή λέγων τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα, ἀνάθεμα ἔστω”.

  stagonnews

Πηγή: "Ἀκτίνες"

«Χαίρετε και αγαλλιάσθε...»!

Όχι μόνο λύπη αλλά και χαρά και θάρρος 

Του Αδαμάντιου Τσακίρογλου

Παρατηρώντας το κλίμα της εποχής μας μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε κλίμα εσχάτων καιρών. Πόλεμοι, διωγμοί, κρίση προσωπική και κοινωνική και προπάντων αιρέσεις. Aιρέσεις κάθε είδους, με κορωνίδα την παναίρεση του οικουμενισμού, συνοδευόμενες από κάθε είδους φαινόμενα που αρχίζουν με το στερητικό άλφα: ασυδοσία, απιστία, ασέβεια, ασέλγεια, αφιλοτιμία, ανανδρεία, απανθρωπιά, αθεΐα κλπ. Φυσικό είναι μία τέτοια διαπίστωση να προκαλεί σε κάθε Ορθόδοξο αγωνία και λύπη. Αγωνία για το που θα καταλήξουν αυτές οι λυπηρές εξελίξεις, αφού ο σύγχρονος άνθρωπος έχασε τελείως την αγάπη προς τον Έναν και αληθινόν Θεό.

Δεν μπορεί να χαίρεται ο αληθινός Χριστιανός, όταν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Θλίβεται και αγωνιά. Γνωρίζει όμως παράλληλα, ότι η θλίψη και ο πόνος επιτρέπονται από τον Θεό για να μας αναδείξει νικητές, όπως ο αθλητής αναδεικνύεται από σκληρή προπόνηση και αγώνες. Για να μας καθαρίσει, όπως ο χρυσός, που μόνο μέσα στην φωτιά παίρνει την ανόθευτη μορφή του, για να μας φέρει κοντά Του, γιατί ο άνθρωπος που ξεχνάει τον Θεό μόνο στα βάσανα Τον ξαναβρίσκει, για να μας στεφανώσει, γιατί μόνο μέσα σε αγώνες μπορείς να γίνεις πρωταθλητής, για να μας ταπεινώσει, γιατί μόνο στα βάσανα και στον πόνο καταλαβαίνουμε την αδυναμία μας και την ευτέλεια μας

Παρόλα αυτά διακρίνεται μία ολοένα αυξανόμενη ένταση αυτής της λύπης και πολλοί συνανθρωποί μας αρχίζουν να κλονίζονται κάτω από το βάρος της και οδηγούνται στην απόγνωση, ξεχνώντας, ότι το χαρακτηριστικό του αληθινού Χριστιανού δεν είναι η λύπη αλλά η χαρμολύπη, δηλ. η λύπη, που βιώνεται με χαρά και θάρρος. Ο άγιος Σεραφειμ του Σαρώφ χαιρετούσε τους πιστούς, όσο βασανισμένοι και να ήταν με τις λέξεις «Χριστός ανέστη χαρά μου». Αλλά και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας είχαν παράλληλα με την θλίψη για τις αμαρτίες τους και τις αμαρτίες των ανθρώπων μία απέραντη χαρά, γιατί βίωναν τον λόγο του Χριστού «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16. 33). Ένιωθαν την χαρά, γιατί βίωναν ότι, ό,τι και να συμβεί, ο Χριστός θα νικήσει. Ήταν θαρραλέοι, γιατί βίωναν ότι ο αγώνας τους θα επιφέρει τον υψηλότερο μισθό· «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Μτ. 5, 12).

Λυπόντουσαν για τους εχθρούς της Εκκλησίας και προσευχόντουσαν για την σωτηρία τους μέσω της μετάνοιάς τους αλλά παράλληλα χαίρονταν γιατί γνώριζαν, ότι «Καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε: «Πόσοι τύραννοι θέλησαν να νικήσουν την Εκκλησία; Πόσα τηγάνια; πόσα καμίνια, δόντια θηρίων, ξίφη ακονισμένα; Όμως δεν την νίκησαν. Που είναι εκείνοι, που την πολέμησαν; Έχουν σιγήσει και παραδόθηκαν στην λήθη. Και που είναι η Εκκλησία; Λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Τα δικά τους σβήστηκαν, τα δικά της είναι αθάνατα».

Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας ψάλουμε: «Τίς Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών; Συ εί ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος». Τι ύμνος χαράς και νίκης, τι ομολογία πίστεως! Η θλίψη και η νηστεία συνοδεύεται από ύμνους χαράς και νίκης.

Τίς Θεός μέγας! Οι Ορθόδοξοι αψήφισαν αυτοκράτορες, ληστρικές συνόδους, στρατούς, βασανιστήρια, θάνατον! Τίς Θεός μέγας! Οι αιρετικοί ξέχασαν Ποιόν πολεμούν γι’ αυτό και θα συντριβούν.

Τίς Θεός μέγας! Με Αυτόν στο πλευρό μας δεν φοβόμαστε τίποτα και κανέναν, αρκεί να μείνουμε πιστοί και ασάλευτοι σε Αυτόν.

Τίς Θεός μέγας! Η φύση το διατυμπανίζει και οι άνθρωποι είναι τυφλοί και κωφεύουν. Ας τους ανοίξουμε τα αυτιά και τα μάτια με την πίστη μας, τις πράξεις μας, την ομολογία μας.

Τίς Θεός μέγας! Αν το πιστεύουμε δεν θα είμαστε ποτέ μόνοι, ποτέ δεν θα νιώθουμε εγκαταλελειμένοι.

Τίς Θεός μέγας! Τι κρίμα που τα παιδιά Του τον απορρίπτουν! Ας προσευχηθούμε με θέρμη για την σωτηρία όλων των ανθρώπων, γιατί μέγα το ελεός Του.

Τίς Θεός μέγας! Ας χαρούμε, ας έχουμε θάρρος, γιατί είμαστε παιδιά Του, γιατί δεν μας εγκατέλειψε ακόμη για τις αμαρτίες μας, γιατί μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας Του μας σηκώνει και μας καθαρίζει μετά από κάθε πτώση.

Υπάρχει μόνο μία βάσικη προυπόθεση για να βιώσουμε -όπως οι άγιοι και όλοι οι αληθινοί Ορθόδοξοι-  αυτήν την χαρά και αυτό το θάρρος: Να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας, πόσο θέλουμε τον Χριστό, πόσο μας γεμίζει ο Χριστός, πόσο ζούμε εν Χριστώ. Πρότυπο μας ας είναι τα παρακάτω λόγια:

«Σταθήτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλαι αι αθανασίαι, όλαι αι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι δι' εμέ κόλασις η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κολασιν, όλα είναι αναρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις, και εις το ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος. Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χριστού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χριστού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτύριον, Σισύφειος βάσανος, κόλασις!

Δεν θέλω ούτε την ζωήν, ούτε τον θάνατον άνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε! Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν, ούτε την δικαιοσύνην, ούτε τον παράδεισον, ούτε την αιωνιότητα. Όχι, όχι! Εσένα μόνον θέλω. Εσύ μόνο να είσαι εις όλα, εν πάσι και υπεράνω όλων!....

Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δεν μου χρειάζεται, είναι μόνο μία κόλασις. Το ίδιον είναι κόλασις και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθόν, και η ευτυχία" και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλασις. Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνην άνευ του Χριστού, ούτε την αγάπην άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεόν άνευ του Χριστού. Δεν τα θέλω όλα αυτά κατ' ούδένα τρόπον! Θα δεχθώ κάθε είδους θάνατον" ας με θανατώσετε με όποιον τρόπον θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστόν δεν θέλω τίποτε. Ούτε τον εαυτόν μου, ούτε και αυτόν τον ίδιον τον Θεόν, ούτε κάτι άλλο μεταξύ των δύο τούτων" δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω!» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς 1979)

Καμία απόγνωση λοιπόν, αλλά λύπη και χαρά με θάρρος ταιριάζει στον Ορθόδοξο, όταν είναι γεμάτος Χριστό, όταν βιώνει Χριστό, όταν με θάρρος υπερασπίζεται Χριστό, όταν ατράνταχτα ομολογεί Χριστό.

Αδαμάντιος Τσακίρογλου

Υποκριτική και «ανυπόκριτος υπεράσπιση της Ορθοδοξίας»!

Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ π. Διονύσιος Τάτσης θέτει τὸν δάχτυλόν του «ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων» τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ξεσκεπάζει τὴν ὑποκρισία τῶν συγχρόνων Ἐπισκόπων. Ὅμως, ὅπως σὲ ὅλα του τὰ ἄρθρα ὑπάρχει ἕνα ὅριο-ἐμπόδιο, τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ! Περισσότερο ἀκριβὴς διατυπώση θὰ ἦταν: τὸ ὁποῖο δὲν θέλει νὰ ὑπερβεῖ! Συχνὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὸν π. Διονύσιο, γιατὶ εἶναι ἀπὸ τὶς λίγες ἔντιμες φωνὲς κληρικῶν, ποὺ πονοῦν γιὰ τὸν κατήφορο τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων (κυρίως ἐκείνων ποὺ ἀναφέρονται στὴν Πίστη) καὶ τολμοῦν νὰ ἐκφράζουν ἐλεύθερα τὶς ἀπόψεις του. Παραθέτουμε τὸ εὔστοχο καὶ ἀξιολογότατο ἄρθρο του, προτάσσοντας κάποιες στενάχωρες, ἀλλ’ ἀναγκαῖες ἀλήθειες.

1. Καυτηριάζει τὴν στάση τῶν ἐλάχιστων Μητροπολιτῶν πού, ναὶ μὲν ὑπερασπίζονται ἀκόμα τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ἀλλὰ ταυτόχρονα …«διατηροῦν στενὲς σχέσεις μὲ μητροπολίτες ποὺ εἶναι οἰκουμενιστές»!

Τὸ συμπέρασμα, ποὺ ἀβίαστα βγαίνει ἀπὸ αὐτὴν τὴν τοποθέτησή του, εἶναι ὅτι προτείνει μιὰ ἰδιότυπη καὶ ἰδιόρρυθμη ἡμι-ἀποτείχιση! Προτρέπει δηλαδὴ αὐτοὺς τοὺς Μητροπολίτες νὰ μὴ συμμετέχουν «σὲ πολυαρχιερατικά συλλείτουργα οἰκουμενιστῶν (αἱρετιζόντων) μητροπολιτῶν», κάτι ποὺ συνηθίζει π.χ. ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ!

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅμως, ἄλλα μᾶς λένε καὶ μὲ τὸ παράδειγμά τους, καὶ μὲ τὴν διδασκαλία τους· μᾶς διδάσκουν τὴν πλήρη ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀποδεδειγμένα κηρύττουν ἢ ὑποθάλπουν κάποια αἵρεση καὶ ἀσχέτως ἂν αὐτοὶ ἔχουν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο). Ἔτσι, ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν Μητροπολιτῶν ποὺ προτείνει ὁ π. Διονύσιος ἀποτελεῖ ἡμίμετρο· πρόκειται, δηλαδή, γιὰ μιὰ μεσοβέζικη λύση ἐμπνεύσεως τοῦ ἰδίου κι ὄχι Πατερικὴ Παράδοση· διότι ἂν ἡ συμμετοχὴ σὲ συλλείτουργα ὀνομαστηρίων αἱρετικῶν Μητροπολιτῶν μολύνουν, εἶναι φανερὸ ὅτι τὸ ἴδιο μολύνει καὶ ἡ συμμετοχὴ στὰ συλλείτουργα κατὰ τὶς συνεδριάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου!

Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ κάτι ἀκόμα μεσοβέζικο ἐδῶ. Μιλάει καὶ καυτηριάζει κυρίως τοὺς Μητροπολίτες, ἀλλὰ (ἐκτὸς ἀπὸ μιὰ ἀρχικὴ ἀναφορά), ἀφήνει στὸ ἀπυρόβλητο τοὺς ἱερεῖς!

Γιατί λοιπόν, σεβαστὲ π. Διονύσιε, διδάσκεις μιὰ ἡμι-ἀποτείχιση για τους Μητροπολίτες μόνο; Οἱ ἱερεῖς δὲν εἶναι Ποιμένες; Δὲν μολύνονται κοινωνοῦντες μὲ αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους καὶ δὲν μολύνουν -μὲ τὴ σειρά τους- τοὺς πιστούς, μεταφέροντας τὶς κακοδοξίες τους σ’ αὐτούς; [Θὰ ἔχεις ἀσφαλῶς ἐσύ, πάτερ, περισσότερα παραδείγματα ἀπὸ μένα μολυσμοῦ ἱερωμένων, ἀλλὰ ἐδῶ στὸ Αἴγιο ζήσαμε τέτοιες καταστάσεις ἱερέων καὶ θεολόγων, ποὺ προπαγάνδιζαν τὶς θέσεις τοῦ Μητροπολίτη· ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση, ὅτι τὸ Filioque δὲν εἶναι αἵρεση, ὅτι ἡ παραχώρηση ὀρθόδοξου ναοῦ σὲ αἱρετικοὺς ἐπιτρέπεται κ.λπ. Καὶ μάλιστα κάποια ἀπ’ αὐτὰ ἐλέχθησαν ἐπίσημα γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τοῦ Μητροπολίτη στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν!!!].

Ἀλήθεια! Ἀντιλαμβάνεσαι, πάτερ, τί θὰ συνέβαινε, ἂν αὐτὲς οἱ χιλιάδες τῶν ἱερέων-Ποιμένων ἀντιστεκόντουσαν στὴν Δεσποτοκρατία; Τί θὰ ἔκαναν οἱ ψοφοδεεῖς Μητροπολίτες, ἂν εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀποφασισμένους ἱερεῖς κι ἀνυποχώρητους στὰ θέματα της Πίστεως; Θὰ ἐπέμεναν ἄραγε τότε

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2016

     Ἀλήθεια πῶς μποροῦν;

    Βλέπουμε στὶς φωτογραφίες –σὲ κάθε ἑορτὴ καὶ βέβαια τὴν ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας– τοὺς χρυσοστόλιστους Ἐπισκόπους κατάφορτους μὲ λαμπυρίζοντα ἄμφια, μίτρες, πατερίτσες καὶ ἐγκόλπια νὰ εἶναι παρόντες στοὺς θρόνους τους, καὶ διερωτόμαστε οἱ πιστοί: πόσο ἡ καρδιά τους συνταυτίζεται μὲ τὰ λεγόμενα καὶ ψαλλόμενα;

     Ἡ γενικὴ ἀπάντηση ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὶς πράξεις τους εἶναι σαφὴς καὶ ὁλοκάθαρη, ἀλλὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποκαλύπτει ὅλη τὴν τραγικότητα τῶν συγχρόνων μὴ ὁμολογητῶν Ἐπισκόπων, καθὼς οἱ παραλείψεις τους, ὡς πρὸς τὴν ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως, καθρεπτίζεται στὰ λόγια τοῦ Κυρίου:

     «Ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων» (Ματθ. ιε΄ 8-9).

     

     Καὶ πῶς ἀλλιῶς νὰ ἐξηγήσει κανεὶς τὰ γεγονότα τῆς ἀφωνίας καὶ ἀδιαφορίας τῶν συγχρόνων Ποιμένων γιὰ τὸ μεῖζον πρόβλημα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Τοὺς ἀκούει κανεὶς νὰ ψάλλουν περὶ τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοὺς βλέπει ταυτόχρονα νὰ ἀνέχονται τὴν ταπείνωση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές!

     

   Τοὺς βλέπει ὑποκριτικὰ καὶ φαρισαϊκὰ νὰ ἐκστασιάζονται γιατί σήμερα

 

     «γυμνοῦται, κατηφείας καὶ σκότους αἱρέσεως, ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, καὶ φορεῖ χιτῶνα τῆς εὐφροσύνης, καὶ τῇ θείᾳ, καὶ φωσφόρῳ πυκάζεται χάριτι» (Ὄρθρος ἑορτῆς),

          καὶ ταυτόχρονα ἔχει διαπιστώσει ὅτι στὴν πράξη δὲν τοὺς “καίγεται καρφί”,  ἐνῶ βλέπουν ὅτι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο: Δὲν εὐφραίνεται καὶ δὲν λαμπροφορεῖ ἡ Ἐκκλησία σήμερα, ἀλλὰ στενάζει καὶ συνθλίβεται κάτω ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικὴ δυσέβεια· ἀντὶ κεκοσμημένου χιτῶνα, ἐνδύεται «κατηφείας καὶ σκότους» Οἰκουμενιστικοῦ «ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία»!

             Καὶ διερωτᾶται κάθε πιστός:

    Πῶς παρουσιάζονται λαμπροστόλιστοι καὶ καμαρώνουν μέσα στὶς χρυσὲς τους στολές, ἀδιαφοροῦντες ἂν τὴν ἴδια στιγμὴ περιβάλλεται καὶ ἐνδύεται ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς μὲ χιτῶνα κακοφροσύνης, ἀντὶ  «χιτῶνος εὐφροσύνης»;

      Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκοῦν στὸν Ὄρθρο τὸν “Οἶκο” τῆς ἑορτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, νὰ μιλᾶ γιὰ «ἓν Βάπτισμα» κι αὐτοὶ νὰ μνημονεύουν, νὰ τιμοῦν καὶ νὰ κοινωνοῦν μὲ τὸν Πατριάρχη ποὺ δέχεται πολλὰ αἱρετικὰ βαπτίσματα;

«Γνῶσιν οὖν θείαν δι' αὐτοῦ λαβόντες, ἕνα Κύριον τὸν Θεὸν γινώσκομεν, ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι δοξαζόμενον, καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύοντες, μίαν Πίστιν, ἓν Βάπτισμα ἔχοντες, Χριστὸν ἐνδεδύμεθα, ἀλλ' ὁμολογοῦντες τὴν σωτηρίαν, ἔργῳ καὶ λόγῳ, ταύτην ἀνιστοροῦμεν» (Ὄρθρος ἑορτῆς, ὁ Οἶκος).

      Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκοῦν τὸν ποιητὴ ἄλλου τροπαρίου νὰ προσκαλεῖ σὲ εὐφρόσυνο πανηγύρι χαρᾶς («σκιρτήσατε κροτήσατε»), ἐπειδὴ ὁ Θεὸς χάρισε τὴν «ὁμόνοιαν καὶ συμφωνίαν εἰς μίαν, ἑνώσαντος Ἐκκλησίαν», τὴν στιγμὴ ποὺ στὴν σύγχρονη Ἐκκλησία ἀπουσιάζει ἡ ἑνότητα, ὄχι μόνο μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ μολύνθηκαν ─λίγο ἢ πολύ─ ἀπὸ τὸν οἰκουμενιστικὸ ἰό;

«Σκιρτήσατε κροτήσατε, μετ' εὐφροσύνης ᾄσατε, ὡς θαυμαστὰ σου καὶ ξένα, Χριστὲ βοῶντες τὰ ἔργα! καὶ τίς ἰσχύσει ἐξειπεῖν, Σῶτερ τὰς δυναστείας σου, τοῦ τήν ἡμῶν ὁμόνοιαν, καὶ συμφωνίαν εἰς μίαν, ἑνώσαντος Ἐκκλησίαν».

       Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ θριαμβολογοῦν (σὲ ἄλλο τροπάριο) διότι ἡ δυσμενὴς αἵρεση «ἐξέλιπε», ἢ ὅτι «τὸ μνημόσυνον ταύτης, ἐξηφανίσθη μετ' ἤχου», τὴν στιγμὴ ποὺ μιὰ ἄλλη αἵρεση, φοβερότερη καὶ ὑπουλότερη ─ἡ ἐσχατολογικὴ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ─ βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη, ἀναπτύσσεται ἀπολέμητη καὶ γιγαντώνεται, ἐνῶ αὐτοὶ ἀδρανοῦν πρὸς χαρὰν τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστικῶν λύκων;

«Ρομφαῖαι νῦν ἐξέλιπον, τῆς δυσμενοῦς αἱρέσεως, καὶ τὸ μνημόσυνον ταύτης, ἐξηφανίσθη μετ' ἤχου, τὸν γὰρ Ναόν σου Πάναγνε, πανευπρεπῶς θεώμενοι, κεκοσμημένον χάρισι, τῶν σεβασμίων Εἰκόνων χαρᾶς πληρούμεθα πάντες».

      Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ψάλλουν καὶ νὰ διαλαλοῦν ὅτι σήμερα, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας 2016, εἶναι «ἡμέρα χαρμόσυνος», διότι «ἀστράπτει καὶ λάμπει ἡ Ἐκλησία τοῦ Χριστοῦ», τὴν στιγμὴ ποὺ πορευόμαστε σὲ μιὰ Πανορθόδοξο Σύνοδο, τῆς ὁποίας -ἡ Οἰκουμενιστικὴ φατρία- ἔχει ἀποφασίσει (ἀνθρωπίνως) τοὺς νέους αἱρετικούς-Οἰκουμενιστικοὺς «Ὅρους καὶ Δόγματα»;

«Ἡμέρα χαρμόσυνος, καὶ εὐφροσύνης ἀνάπλεως, πεφανέρωται σήμερον, φαιδρότης δογμάτων γάρ, τῶν ἀληθεστάτων, ἀστράπτει καὶ λάμπει, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κεκοσμημένη ἀναστηλώσεσιν, Εἰκόνων τῶν ἁγίων νῦν, ἐκτυπωμάτων καὶ λάμψεσι, καὶ ὁμόνοια γίνεται, τῶν Πιστῶν θεοβράβευτος».

             Γιὰ ποιά νίκη τῆς ἀληθοῦς Πίστεως, λοιπόν, μιλᾶμε σήμερα;

      Αὐτὸ μόνο οἱ Οἰκουμενιστὲς μποροῦν νὰ μᾶς τὸ ἐξηγήσουν καί, δυστυχῶς, ὅσοι Ποιμένες τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ ἐμπεδώνουν τὴν Παναίρεση, ὡσὰν ποτὲ νὰ μὴν διάβασαν στὰ Πατερικὰ κείμενα ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι μολυσματικὴ καὶ σὰν ἄλλη γάγγραινα μεταδίδεται στοὺς πιστούς (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)!

      Αὐτὴν τὴν διαπίστωση τῶν Ἁγίων ἀπορρίπτουν ἐγωϊστικὰ καὶ ἀδιάκριτα οἱ ἀντι-Οἰκουμενισστὲς Ποιμένες, γι’ αὐτὸ καὶ περιμένουν τὶς ἐξελίξεις …“ἄχρι καιροῦ”, ἀντὶ νὰ συστήσουν στοὺς πιστούς (ἀφοῦ πρῶτα τὸ κάνουν οἱ ἴδιοι) τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές! Τοὺς Ἁγίους ὅμως, ὅταν βρίσκονταν σὲ παρόμοιους καιροὺς αἱρέσεων, τοὺς  καταλαμβάνει φόβος, μήπως μεταδοθεῖ στὰ μέλη τοῦ Ποιμνίου τους ἡ αἵρεση, ὅπως ὁ γνήσιος καὶ μὴ μισθωτὸς Ποιμήν, ὁ Μ. Βασίλειος, γράφει “Πρὸς Ἰταλοὺς καὶ Γάλλους Ἐπισκόπους”:

    «Νῦν δὲ φοβούμεθα μή ποτε αὐξανόμενον τὸ κακόν, ὥσπερ τις φλὸξ διὰ τῆς καιομένης ὕλης βαδίζουσα, ἐπειδὰν καταναλώσῃ τὰ πλησίον, ἅψηται καὶ τῶν πόρρω. Ἐπινέμεται (ἐπεκτείνεται) γὰρ τὸ κακὸν τῆς αἱρέσεως, καὶ δέος ἐστὶ μὴ τὰς ἡμετέρας Ἐκκλησίας καταφαγοῦσα ἕρψῃ λοιπὸν καὶ ἐπὶ τὸ ὑγιαῖνον μέρος τῆς καθ’ ὑμᾶς παροικίας»!

Σημάτης Παναγιώτης

Πότε θα ζήσουμε Ορθόδοξα;

Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Νικολάου Μανώλη

...Ακούμε φωνές από δω κι από κει συνεχώς. Αλίμονο! Ιερείς ορθόδοξοι  στο εξωτερικό Ελβετία, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία, οι ίδιοι ομολογούν πως στο ναό που πρωτύτερα έκανε τη λεγόμενη λειτουργία ο Φράγκος ιερέας, κάνουν στη συνέχεια οι Ορθόδοξοι και την Ορθόδοξη λειτουργία. Ασχέτως αν το απαγορεύουν οι κανόνες. Ένας άγιος έλεγε καλύτερα η λειτουργία να μην γινόταν, παρά να γίνεται αυτό το αίσχος της καταπατήσεως των ιερών κανόνων.

Ιερείς ορθόδοξοι από την Τσεχοσλοβακία λένε πως μεταλαμβάνουν παπικούς ασθενείς στα νοσοκομεία γιατί λέει πως πάνω από αυτούς, πάνω από τη σχέση μας, είναι η αγάπη του Θεού! Δηλαδή οι άγιοι Πατέρες μας μέχρι σήμερα δεν αγαπούσαν, που δεν ήθελαν να έχουν σχέση με τους αιρετικούς; Εμείς σήμερα στον 21ο αιώνα ανακαλύψαμε την αγάπη;

Ο κόσμος ζαλίζεται, μπερδεύεται, σκέφτεται πως όλοι ίδιοι είναι, δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν υπάρχει διαφορά. Και μας κοροϊδεύουν οι οικουμενιστές γιατί μας θέλουν παπαγαλάκια. Υπάρχουν τα παπαγαλάκια του συστήματος της παγκοσμιοποίησης, της πολιτικής, τους βλέπουμε στις τηλεοράσεις κάθε μέρα, που παπαγαλίζουν στα αυτιά μας και μας μπερδεύουν. Υπάρχουν και οι παπαγάλοι της Εκκλησίας, που θέλουν να φέρουν την νέα τάξη πραγμάτων μέσα στην Εκκλησία, την παγκοσμιοποίηση και το συγκρητισμό. Μας θέλουν βουβούς, να μην μιλάμε.

Μέσα στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο επί μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν ο Άρειος δεν δεχόταν ότι ο Χριστός είναι ίσος με το Θεό Πατέρα, αλλά έλεγε για το Χριστό, ότι είναι άνθρωπος μόνο κι όχι Θεός, τότε ο άγιος Νικόλαος, ο πράος, δεν άντεξε, και σήκωσε το χέρι του κι έδωσε μία δυνατή σφαλιάρα στον Άρειο. Αυτός λοιπόν ο άγιος Νικόλαος, είναι δυνατόν ποτέ, αυτόν τον Άρειο που έβριζε το Χριστό μας να τον δεχτεί να συλλειτουργήσουν μέσα στον ναό του, στα Μύρα της Λυκίας που ήταν επίσκοπος ο Άγιος; Πως σήμερα δεχόμαστε τον μεγαλύτερο αιρεσιάρχη από τον Άρειο, τον πάπα, να συμπροσεύχεται με το δικό μας τον Ορθόδοξο Πατριάρχη;

Ο κόσμος ζει σε άγνοια, σε μαύρα μεσάνυχτα κι αυτοί έχουν πάρει ένα βιολί στο χέρι και μας τραγουδούν ένα νανούρισμα να μην ξυπνήσουμε ποτέ. Αλλά όχι! Μνήμες ιερές σαν την σημερινή εορτή της αγίας Ορθοδοξίας μας πρέπει να ξεσηκώνουν την ανάγκη να υπογραμμίζουμε στους εαυτούς μας και στους άλλους, ποιά είναι η πορεία μας και ποιός είναι ο στόχος μας.

Σας εύχομαι αδελφοί μου μέχρι τα τέλη της ζωής σας να είστε Ορθόδοξοι, να μην πουλήσετε την ιερή πίστη μας κι ευχηθείτε και για μένα αν είναι δυνατόν και το αίμα μου να χύσω από το να αλλάξω την Πίστη, από το να κάνω κάτι διαφορετικό από την παράδοση της Εκκλησίας μας. Αμήν.

Πηγή