Η νέα «εκκλησία» είναι εδώ! Θα την συναντάμε πλέον σε κάθε μας βήμα!

Τὰ πορίσματα τῆς Ἡμερίδος γιὰ τὴν Παιδεία καὶ ἡ ἀθέατη πλευρὰ τῆς ἀθεΐας!

    Ἡ  Ἡμερίδα  μὲ θέμα τὸ σημαντικότατο καὶ πράγματι ἐπίκαιρο διλημματικὸ ἐρώτημα «Ἑλληνορθόδοξη παιδεία ἢ ἄθεα γράμματα;» πραγματοποιήθηκε. Κάναμε δύο ἀναρτήσεις γιὰ τὸ θέμα. Τὴν μία μὲ τίτλο «Η νέα "Εκκλησία" επιτίθεται στον ...εαυτό της! Οικουμενιστές και "αντι-Οικουμενιστές", διωκόμενοι και διώκοντες εναντίον ενός εχθρού του οποίου αποτελούν τον “ξενιστή”!» (ἐδῶ) καὶ τὴν ἄλλη μὲ τίτλο «Κύριοι της Π.Ε.Θ.: Τι σόι θεολόγοι είστε όταν δεν τολμάτε να καταδικάσετε την αίρεση;» (ἐδῶ).

     Δημοσιεύουμε στὴ συνέχεια τὰ πορίσματα τῆς Ἡμερίδος, ἀφοῦ πρῶτα σημειώσουμε τὰ ἑξῆς:

  1. Στὴν Ἡμερίδα συναντήθηκαν Οἰκουμενιστὲς καὶ "ἀντι-Οἰκουμενιστές", σὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτα. Δυστυχῶς σήμερα, ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ τοὺς συνέδρους τῆς Ἡμερίδος εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἀδιάφορο! Οὐδόλως τοὺς ἀπασχόλησε τὸ ζήτημα: πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἡ ἀθεΐα ἀπὸ μία Ἐκκλησία βουτηγμένη στὴν Παναίρεση, μὲ ἡγέτες ποὺ ἔχουν ἀλλοιωθεῖ ἀπὸ τὴν Μασωνία καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, ποὺ ἔχουν ξεχάσει τί σημαίνει ὀρθόδοξη ἀντίσταση, «Ὁμολογία» καὶ θυσία γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη! Ἡ κάθε αἵρεση, πόσο ἀπέχει ἀπὸ τὴν ἀθεΐα;

   Ποιά ἀθεΐα νὰ πολεμήσει ὁ συνδιοργανωτὴς τῆς Ἡμερίδος κ. Ἄνθιμος Ρούσσας (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης), ὅταν ἔχει εἰσαγάγει στὴν Μητρόπολή του τὴν θεολογικὴ ἀθεΐα (ὅπως φαίνεται ἐδῶ), ὡς πιστὸς ὑπηρέτης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Πῶς ἀνέχτηκαν νὰ τὸν χειροκροτήσουν ὅταν ὁ ἐκφωνητὴς εἶπε ὅτι «εἶναι γνωστὸς γιὰ τοὺς τιτάνιους ἀγῶνες του γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία»(!!!), αὐτόν, τὸν διώκτη τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν;

  Ποιά ἀθεΐα νὰ πολεμήσει ἡ καθηγήτρια Μπαντούβαλου, παρὰ τὶς καλὲς προθέσεις της, ὅταν τιμᾶ καὶ ἀναγνωρίζει τὸν κ.  Ἄνθιμο καὶ ὅσους ἄλλους Οἰκουμενιστὲς συμμετεῖχαν στὴν Ἡμερίδα; Μνημονεύουμε μιὰ ἀποστροφὴ τοῦ λόγου της, ἡ ὁποία λίγη σημασία ἔχει, ὅταν τιμᾶ καὶ κοινωνεῖ μὲ αὐτοὺς ποὺ κατηγορεῖ, μὲ αὐτοὺς ποὺ μετέβαλαν τὴν Μία Ἐκκλησία σὲ νέα «ἐκκκλησία». 

    Εἶπε: «Επιτρέψτε μου εδώ, στην Θεσσαλονίκη στον τόπο τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μία παρέκβαση και ομολογία προσωπικῆς αμφιβολίας, αν αυτό το άρθρο τοῦ Συντάγματος παραβιάζεται μόνο από τους άθεους και αριστεριστές ή και από τους φιλοοικουμενιστές και φιλοπαπικούς τόσο τῆς Μεγάλης όσο και της εγχώριας Εκκλησίας και Ιεραρχίας. Και το λέω αυτό γιατί ο Κοσμᾶς ο Αιτωλός που οι εντολές Του προβάλλονται στη σημερινή Ημερίδα, και επαναλαμβάνονται από τον Παπουλάκο, με την αναφορά στα άθεα γράμματα που ο Ίδιος όμως τα συναρτοῦσε και με άλλη ρήσι Του: “Tον Πάπα να καταρᾶσθε, ότι αυτός είναι η αιτία!”» (1:35 στὸ βίντεο τῆς Ἡμερίδος)!

   

     Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστές, λοιπόν, ἐδῶ, ὅλοι μαζί, ἑνωμένοι δυνατοὶ ὑπὸ τὸν διώκτην τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν Μητροπολίτη Θεσ/νίκης Ἄνθιμο! Οἱ: ὑφυπουργὸς Παιδείας Κ. Ζουράρις, Μητροπολίτης Σισανίου Παῦλος π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων, «Ζωή», «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», «Ο Σωτήρ», Σύλλογος… Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου κ.λπ.

   

    2. Ἡ «Π.Ε.Θ.», ποὺ θέλει νὰ παρουσιάζεται ὡς ὁ κύριος φορέας τῶν Ὀρθοδόξων Θεολόγων στὴν Ἑλλάδα (καὶ καταγγέλλει τὶς μεταπατερικὲς θέσεις τῆς ἄλλης μερίδος τῶν Θεολόγων, τοῦ «ΚΑΙΡΟΥ») εἶναι γνωστὸ ὅτι (κι αὐτή) δὲν ἔχει τολμήσει ἀκόμα νὰ καταδικάσει τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο!

   Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ποιοί κάνουν μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Οἱ φανεροὶ ἐχθροί του, οἱ ἄθεοι ἢ οἱ θεωρούμενοι ὡς Ὀρθόδοξοι Οἰκουμενιστές; Καὶ ποιά ὑπηρεσία προσφέρει στὴν Ἐκκλησία ἡ Π.Ε.Θ., ὅταν σιγοντάρει τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές;

   Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἐρώτημα αὐτό, ὅμως, προκύπτει κι ἄλλο ἕνα, καθὼς δημοσιεύτηκε καὶ ἔγινε γνωστὸ ὅτι τὴν Π.Ε.Θ. τὴν χρηματοδοτεῖ (ἐκτὸς ἴσως κάποιων ἄλλων φορέων) καὶ ἡ Μονὴ Βατοπαιδίου, ὁ Ἡγούμενος τῆς ὁποίας πρόσφατα πῆρε καθαρὰ θέσεις ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ ἀρχηγέτη τῆς Παναιρέσεως Πατριάρχη Βαρθολομαίου (ἐδῶ).

   

   Πῶς λοιπόν, ἐξαρτώμενη οἰκονομικὰ ἡ Π.Ε.Θ. ἀπὸ τοὺς βραχίονες τοῦ Πατριάρχη, εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Παιδεία καὶ νὰ ἀποτρέψουν τὸν Πανθρησκειακό-Οἰκουμενιστικό της χαρακτήρα τὸν ὁποῖο πρεσβεύουν καὶ προωθοῦν οἱ χρηματοδότες τους;

ΤΟ   Ψ  Η  Φ  Ι  Σ  Μ  Α

Όλοι εμείς που συγκεντρωθήκαμε σήμερα, Κυριακή 7 Μαΐου 2017, στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο της Θεσσαλονίκης, και είμασταν παρόντες στην Ημερίδα με θέμα το σημαντικότατο και επίκαιρο διλημματικό ερώτημα «ελληνορθόδοξη παιδεία ή άθεα γράμματα;», την οποία συνδιωργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία της Θεσσαλονίκης και η Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων, αφού ακούσαμε με προσοχή τις εμπεριστατωμένες ομιλίες των τριών εισηγητών της Ημερίδος, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου, της Καθηγήτριας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ^ας Μαρίας Μαντουβάλου και του Γενικού Γραμματέα της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων κ. Παναγιώτη Τσαγκάρη, όπως επίσης και την προσλαλιά του Παναγιωτάτου ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, ο οποίος έθεσε υπό την ευλογία και την αιγίδα του όλη την παρούσα εκδήλωση, ομόφωνα

      ΕΚΦΡΑΖΟΜΕ την ζωηρή μας ανησυχία για τη σημερινή κατάσταση της Παιδείας, της οποίας η παθολογία χαρακτηρίζεται κυρίως από τα εξής συμπτώματα:

1) Τον εκβαρβαρισμό της γλώσσας μας,

2) Την προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία του τόπου μας, χωρίς να λαμβάνονται υπ΄ όψιν όσα χαρακτηρίζουν την ιδιοσυστασία του λαού μας, νοηματοδότησαν τη ζωή του, δημιούργησαν το πολιτισμικό του στίγμα και τον εκράτησαν όρθιο στην ιστορική του διαδρομή, όπως είναι : η πίστη στον Χριστό μας και η αγάπη προς την πατρίδα μας και τις παραδοσιακές διαχρονικές μας αξίες, το φιλότιμο, το ασκητικό πνεύμα, η κοινοτική οργάνωση και η οικογενειακή ζωή.

3) Το θρησκευτικό μας αποχρωματισμό με τη μετάλλαξη του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο μετατρέπεται σε πανθρησκευτική κατήχηση με κύριο εργαλείο τα λεγόμενα «νέα προγράμματα», τα οποία ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος τα εχαρακτήρισε «επικίνδυνα και απαράδεκτα». Μάλιστα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί Έλληνες υφιστάμεθα σε αυτό το ζήτημα δυσμενή μεταχείριση μεροληπτικής συμπεριφοράς, διότι τα «νέα προγράμματα» θα ισχύσουν μόνο για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και όχι για τους αλλοδόξους και τους ετεροθρήσκους. Τέλος

4) Την αποδόμηση του ίδιου του πυρήνα της ανθρώπινης υποστάσεως. Η διαφήμιση οποιασδήποτε εκτροπής στα σχολεία μέσω επισήμου προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας για τις λεγόμενες «έμφυλες ταυτότητες» στοχεύει στην ανατροπή της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας.

ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΟΜΕ τη ριζική μας αντίθεση σε όλα αυτά τα προωθούμενα φαινόμενα διαλύσεως των πάντων και την αταλάντευτη αποφασιστικότητά μας να αγωνισθούμε, ώστε η Παιδεία στην πατρίδα μας, την οποία λαμβάνουν οι νέοι μας, που είναι και το μέλλον της, να συνεχίσει να αρδεύεται από την πίστη στο Χριστό μας και την προσήλωση στην Ελλάδα και τις παραδοσιακές μας αξίες. Να ξαναγίνει και πάλι η Παιδεία που εθεμελίωσαν ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Η Παιδεία που καθαγίασαν οι Τρεις Ιεράρχες. Η Παιδεία, την οποία οραματίσθηκαν ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Μακρυγιάννης. Η Παιδεία που ενέπνευσε τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Κωστή Παλαμά. Η Παιδεία που ανέδειξε αγίους, μάρτυρες,  νεομάρτυρες και ήρωες, όπως τον Μέγα Φώτιο και τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Γρηγόριο τον Ε΄ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τον Χρυσόστομο Σμύρνης, τον Γρηγόρη Αυξεντίου και τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, αλλά και πολλούς άλλους ευσυνειδήτους επιστήμονες, πολιτικούς, επαγγελματίες, βιοπαλαιστές, οικογενειάρχες και νομοταγείς πολίτες.

ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ όλοι και κυρίως οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς σε μετάνοια και θερμή προσευχή. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να φωτίζει όλους και όλες, να αφουγκραζόμαστε το θέλημά Του και να εφαρμόζομε τις εντολές Του. Να φωτίζει και τους αρμοδίους να αναζητούν τα άριστα και να τα εφαρμόζουν με τον βέλτιστο τρόπο.

Να αναλάβουν ο καθένας και η καθεμιά τις ευθύνες που τους αναλογούν και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων διεκδικώντας αποφασιστικά όσα μας επιτάσσει η ελληνορθόδοξη παράδοσή μας και κατοχυρώνει το Σύνταγμά μας για τον ελληνικό και ορθόδοξο χριστιανικό χαρακτήρα της παρεχομένης αγωγής στην αγαπημένη μας πατρίδα, την Ελλάδα μας.

Θεσσαλονίκη, 7 Μαΐου 2017

Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Τὸ βίντεο τῆς Ἡμερίδος

Τό αίμα τού Αγίου Νικολάου του εν Βουνένοις!!! (ΒΙΝΤΕΟ)

ΑΙΜΑ ΑΓΙΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ !!!  (ἐδῶ κι ἐδῶ)

 ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΚ ΒΟΥΝΕΝΗΣ

Ο Άγιος Οσιομάρτυς Νικόλαος ο Νέος, κατάγονταν από τα μέρη της Ανατολής. Έζησε, δεν είναι ακριβώς γνωστό, αλλά κάπου τον 7ο με 8ο αιώνα.

Γεννήθηκε από γονείς θεοσεβείς, ευγενείς και πλουσίους.

Από τα παιδικά του χρόνια, έδειχνε, ποια θα είναι η πνευματική του εξέλιξη. Απέφευγε τη συναναστροφή των νέων, που δεν ήταν προσεκτικοί στη ζωή τους και συναναστρέφονταν πάντα με συνετούς, προσεκτικούς και θεοσεβείς ανθρώπους.

Όταν μεγάλωσε, κατατάχθηκε σαν στρατιώτης, στα βασιλικά στρατεύματα. Επειδή ήταν πολύ ανδρείος και μορφωμένος, ο τότε βασιλιάς του έδωσε μεγάλα αξιώματα, τον έκανε Δούκα, δηλαδή στρατιωτικό διοικητή, και τον έστειλε στα μέρη της Θεσσαλίας.

Σε λίγο καιρό ο Νικόλαος, με τη φώτιση του Θεού, πήγε στο όρος της Βουνένης, ένα βουνό κοντά στη Λάρισα και εκεί βρήκε μερικούς

«ΔΙΑΛΕΞΗ» ΣΤΟ … «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ» ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΧΑΝΙΩΝ…!!!

ΦΡΙΞΟΝ  ΗΛΙΕ  ΣΤΕΝΑΞΟΝ  ΓΗ

Η ΑΠΟΛΥΤΗ  ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΗΣ …  ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ  «ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ»  ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΙΟΥ

 ΓΙΝΕΤΑΙ … «ΔΙΑΛΕΞΗ» ΣΤΟ …… «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ»   ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ  ΧΑΝΙΩΝ….!!!

Γράφει ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος

   Αν το έλεγα ακόμα και ως φάρσα, θα ήταν πολύ κακόγουστη. Δυστυχώς όμως είναι αλήθεια.  Και εκθέτει ανεπανόρθωτα, όχι φυσικά αυτήν την μικρή μερίδα των υποτίθεται  «νηπιαγωγών», που θέλουν να προβάλλουν τις αντιπαιδαγωγικές και ακατάλληλες έως διεστραμμένες τους απόψεις στα παιδιά του νηπιαγωγείου,  αλλά εκθέτει ανεπανόρθωτα τον ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΔΩΝΙΑΣ και ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ κ. Δαμασκηνό, που παραχωρεί το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ της Μητροπόλεως,  για να προβληθούν αυτές οι αισχρές και αντιπαιδαγωγικές απόψεις,  από τους χώρους του πνευματικού κέντρου των Χανίων….!!!!

   Αυτές θεωρεί… «πνευματικές»  διαλέξεις ο …. Σεβασμιώτατος;; 

  Γνωρίζουμε ως κοινωνία το «πνευματικό» υπόβαθρο  των  «νεο-αριστερο-κουλτουριάρηδων». Το ερώτημα είναι: Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ταυτιζόμαστε ιδεολογικά μαζί τους

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ - Βίντεο. Όλες οι θαυμάσιες Ομιλίες του π. ΑΘ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ για τον προφήτη Ησαΐα

9 Μαΐου, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἡσαΐου

καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Χριστοφόρου. 

Ἑρμηνευτικὲς ὁμιλίες  π. ΑΘ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ
στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα

1 Ομιλία

2 Ομιλία

(Στὸ τέλος τῆς ἀνάρτησης ὁ κατάλογος ὅλων τῶν θαυμάσιων αὐτῶν ὁμιλιῶν)

Συναξαριστής: Προφήτης Ἡσαΐας Ὃς ἄσπορον προεῖδεν υἱομητρίαν, Πρισθεὶς ἄναρχον εἶδεν υἱοπατρίαν. Ἡσαΐας δ' ὁρόων μέλλοντ' ἐνάτῃ χερὶ πρίσθη. Ο Προφήτης Ησαΐας, υιός του Αμώς, γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα περί το 774 π.Χ. Υπήρξε ο πρώτος μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων Προφητών, ο λαμπρότερος και μεγαλοφωνότερος από αυτούς. Το όνομα Ησαΐας, εβραϊστί Γιασιαγιάχου, σημαίνει «ο Θεός σώζει».

Όχι στο νέο παιδομάζωμα του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Φρικτή Αποκάλυψις! Εμπαίζονται οι Αρχιερείς, εκπρόσωποι της Ιεραρχίας και οι τεχνικοί σύμβουλοί των

OXI ΕΙΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ενώ υποτίθεται ότι γίνεται διάλογος με την Εκκλησίαν, το υπουργείον Παιδείας καλεί αφνιδίως εις διημερίδας απο  8 έως 19 Μαΐου 70 εκπαιδευτικούς, διαŸ ναŸ εκπαιδευθούν ώς †ινστρούκτορες των νέων προγραμμάτων σπουδών  διαŸταŸΘρησκευτικά.

Ποιά είναι η ιδεολογική βάση του νέου προγράμματος σπουδών για τα Θρησκευτικά: Απόλυτος σχετικισμός και άρνηση ότι υπάρχει αντικειμενική αλήθεια στο χώρο της θρησκείας.

Αυτήν την περίοδο διεξάγεται συζήτηση με εκπροσώπους της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και ειδικούς που όρισε η Σύνοδος με εκπροσώπους του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής για το θέμα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Επειδή στο χώρο υπάρχει πολλή παραπληροφόρηση η εφημερίδα μας ερευνώντας σε βάθος το θέμα αποκαλύπτει σήμερα κείμενα των ιδίων των εμπνευστών του προγράμματος, τα οποία σαφώς αποκαλύπτουν ποιές είναι οι ιδεολογικές προϋποθέσεις των σχεδιαστών τους. Επιπλέον παρουσιάζουμε για τους αναγνώστες μας απομαγνητοφωνημένα τμήματα της ομιλίας ενός εξ αυτών, ο οποίος μίλησε για το υποτιθέμενο παιδαγωγικό μέρος του μαθήματος. Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Ο τότε Λέκτωρ κ. Κουκουνάρας-Λιάγκης, ο οποίος σημειωτέον είναι μέσα στην ομάδα ευθύνης του ΙΕΠ για την επιμόρφωση 70 εκπαιδευτικών, οι οποίοι καλούνται ονομαστικά 2 με 4 Μαΐου να μετεκπαιδευτούν σε αυτό το πρόγραμμα, ενώ υποτίθεται ότι για το περιεχόμενό του γίνεται διάλογος με την Εκκλησία (69511_ΕΓΚΡΙΣΗ_ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ_ΠΣ_ΘΡΗΣΚ_ΥΑ_27_04_2017), σε άρθρο του στο περιοδικό «Επιστημονικό Εκπαιδευτικό Περιοδικό «eκπ@ιδευτικός κύκλος» Τόμος 3, Τεύχος 1, 2015 © eκπ@ιδευτικός κύκλος ISSN: 2241-4576, σελ. 141, παρουσιάζει ένα πίνακα (σελ. 141-142) για τις κατά την άποψή του διαθέσιμες παιδαγωγικές φιλοσοφίες ως προς το μάθημα των Θρησκευτικών, τις οποίες και συγκρίνει.

Τις διαχωρίζει σε κατηγορίες, σε αυτήν του ιδεαλισμού, του ρεαλισμού, του κριτικού

Εναντίον της Θρησκείας, αλλά υπέρ της Κολυμπαρίου Συνόδου που ευοδώνει την ...Πανθρησκεία!!!

     Ὁ μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως, ὅπως μᾶς ἔχει συνηθίσει, πορεύεται ἕνα δικό του «αἱρετικό» δρόμο. Εἶναι ἐναντίον τῆς Θρησκείας, ἀλλὰ ὑπὲρ τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου ποὺ εὐοδώνει τήν ...Πανθρησκεία!!! Εἶναι ἐναντίον «τῆς θρησκειοποίησης τοῦ Εὐαγγελίου σὲ μορφὴ ἐξουσίας» ἀφοῦ τοῦτο «συνιστᾶ αἵρεση στὴ χείριστη μορφὴ τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία σὲ πνευματικὸ θάνατο», ἀλλὰ στρουθοκαμηλίζει καὶ κάνει πὼς δὲν βλέπει ὅτι ἡ Ἐκκλησία σήμερα καταδυναστεύεται ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ὑπερεξουσίες τοῦ Πρώτου Πάπα τῆς Ἀνατολῆς Βαρθολομαίου!

Αὐτὰ κι ἄλλα πολλὰ «αἱρετικά», στὴν ὁμιλία ποὺ ἀκολουθεῖ!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΣ

«Ἔχουμε περισσότερη θρησκεία ἀπὸ ὅση χρειαζόμαστε»

    Ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου στο 4ο Συνέδριο Εκπαίδευσης & Έρευνας της Ιατρικής Σχολής του Δ.Π.Θ. Αλεξανδρούπολη, Παρασκευή 5 Μαΐου 2017 – Ξενοδοχείο ASTIR EGNATIA

   Ἔδωσα αὐτὸν τὸν τίτλο στὴν ὁμιλία μου, ὄχι γιὰ νὰ κεντρίσω τὸ ἐνδιαφέρον σας. Ἕνας τίτλος ποὺ «κεντρίζει», ἂν δὲν ἀνταποκριθεῖ στὸ περιεχόμενό του, τότε ἀπογοητεύει περισσότερο. Ὁ τίτλος σκοπεύει νὰ μᾶς βοηθήσει -καὶ πρῶτον ἐμένα- νὰ κατανοήσουμε κάποια πνευματικὰ μεγέθη τοῦ πολιτισμοῦ μας μπροστὰ στὰ ὁποῖα στέκεται ἀπορημένος ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, μὴ γνωρίζοντας ποιὸ νὰ ἐπιλέξει. Ὅμως, πρέπει νὰ ἐπιλέξουμε, δὲν γίνεται νὰ τὸ ἀποφύγουμε. Κι ἀπὸ τὴν ἐπιλογή μας αὐτή, θὰ ἐξαρτηθεῖ ἡ συνέχεια καὶ ἡ ποιότητα τοῦ πολιτισμοῦ μας.

Ἂς δοῦμε, λοιπόν, τί λέει ἡ Βίβλος γιὰ τὸ πνευματικὸ μέγεθος τῆς θρησκείας.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ» ΣΤΗΝ Π.Δ.

[¹Στὰ 49 βιβλία τῆς Π.Δ., που γράφτηκαν σὲ χρονικὸ διάστημα 10 αἰώνων, ὁ ὅρος «θρησκεία» (καὶ «θρησκεύειν») συναντᾶται μόνο 7 φορές². Ἐπειδὴ νομίζουμε ὅτι ἡ Π.Δ. εἶναι τὸ ἱερὸ βιβλίο τῆς ἰουδαϊκῆς θρησκείας, θὰ περιμέναμε νὰ ἦταν διάσπαρτη ἀπὸ πλούσιες ἀναφορές, θετικὲς καὶ προτρεπικὲς πρὸς τὸ θρησκευτικὸ γεγονός. Κι ὅμως συμβαίνει τὸ ἀντίθετο. Οἱ μᾶλλον φιλολογικὲς καὶ παιδαγωγικὲς ἀναφορὲς στὰ 7 αὐτὰ χωρία παρουσιάζουν ἀρνητική, ἄκρως ἀπορριπτικὴ καὶ ἀπωθητικὴ ἔννοια, ἀφοῦ ἡ θρησκεία χαρακτηρίζεται ὡς βλαπτικὸ γεγονὸς γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ καλοῦνται νὰ εἶναι ἐπιφυλακτικοὶ ἀπέναντι σὲ κάθε μορφῆς θρησκευτικότητα, ὅπως πρέπει νὰ κάνουν καὶ ἀπέναντι στὴν εἰδωλολατρεία. Ἡ Π.Δ. συμβουλεύει τοὺς ἀνθρώπους νὰ μὴν παγιδεύονται στὴν «ἀπάτη» τῆς θρησκείας καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας. Θεωρεῖ ὅτι οἱ ἄνθρωποι θρησκεύουν ὅταν «πλανηθοῦν» καὶ θρησκευόμενοι ὁδηγοῦνται στὴ λατρεία φθηνῶν εἰδώλων³. Εἶναι «λογικὸ ὄν» ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, τὸ «ἀσεβὲς ἔθος» τῆς θρησκευτικότητος μπορεῖ τελικὰ νὰ τὸν ἐκτρέψει σὲ «πλάνη» καὶ «ἀπάτη». Κι ἐνῶ διὰ μέσου τῆς θρησκευτικότητος ἐπιδιώκει ἕναν ἔντιμο καὶ ἀξιοπρεπῆ βίο μὲ σκοπὸ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια τῆς προσωπικότητός του, μπορεῖ νὰ καταλήξει νὰ βιώσει αἰσθήματα ντροπῆς καὶ «αἰσχύνης»⁴.

Ἡ θρησκεία περιγράφεται ὡς «ἀρχὴ παντὸς κακοῦ» γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἐπειδὴ πολλὲς φορὲς θεσμοθετήθηκε νομικά, ἔγινε ἐπίσημο κρατικὸ «ὄργανο» καὶ ἀπολυταρχικὸς «νόμος» γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ «τυράννους» ἄρχοντες⁵. Γι’ αὐτό, ἡ ἀνθρωπότητα στὴν πορεία της, χρειάζεται νὰ ἐπιδιώξει τὸ «τέλος» τῆς θρησκείας καθ’ ὅσον τοῦ φαινομένου αὐτοῦ «πέρας ἐστίν»⁶.

Κατὰ συνέπεια, γιὰ τὴν Π.Δ., ἡ πρακτικὴ τοῦ «θρησκεύειν», ἀντὶ νὰ θεραπεύει τὸν ἄνθρωπο, ἀντὶ νὰ τὸν ὑψώνει πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν ὁδηγεῖ πρὸς τὸ καλὸ καὶ τὸ ἀγαθό, οὐσιαστικὰ τὸν ταπεινώνει καὶ τὸν εὐτελίζει. Λειτουργεῖ στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν λαῶν ἀρνητικά, δὲν συμβάλλει θετικὰ στὴν παιδεία καὶ στὸν πολιτισμὸ καὶ ὁ συντηρητισμὸς τῆς «θρησκείας» σχεδὸν πάντα χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὶς δυνάμεις ἐξουσίας μὲ σκοπὸ τὴν πνευματικὴ δούλωση τῶν ἀνθρώπων].

Ποιοί εἶναι οἱ καρποί τῆς εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ;

Γέροντας Κλεόπας Ἡλιέ 

—   Ο πρώτος καρπός της ευχής του Ιησού είναι η αποβολή των νοερών παραστάσεων από τις ματαιότητες του κόσμου, κατά τον άγιο Διάδοχο, ο οποίος λέγει: «Αυτά που είχαν μπει παλαιότερα στην καρδιά του ανθρώπου εξαφανίζονται μαζί με όλες τις ωραιότητες της ζωής».

—   Ο δεύτερος καρπός της ευχής είναι η φοβερά θέα της ασω­τίας της ψυχής, η οποία εκδηλωνόταν με τις σωματικές αισθήσεις και τους κακούς λογισμούς. Απ' αυτή την θέα αποκτά ο άνθρωπος ταπείνωσι, πένθος, δάκρυα, όπως λέγη ο άγιος Γρηγόριος ο Παλα­μάς.

—   Ο τρίτος καρπός της καρδιακής προσευχής είναι ότι, με την επιστροφή του νου στην καρδιά, τόσο ο νους όσο και η καρδιά του ανθρώπου, γίνονται σαν ένας καθαρός καθρέπτης στον οποίον ο ίδιος ο αγωνιστής γνωρίζει τις πονηρές κινήσεις των σκέψεών του και καλεί τον Ιησού σε βοήθεια.

—   Ο τέταρτος καρπός είναι η αγνότης της φύσεως, καθότι το έργο της καθαρότητος της φύσεως είναι υπεράνω αυτής της φύσε­ως, ως δοσμένο από την Θεία Χάρι του Παναγίου Πνεύματος.

—   Ο πέμπτος καρπός της προσευχής είναι ότι, μπαίνοντας ο νους στην καρδιά για να μιλήση εκεί με τον ενδιάθετο λόγο, κατα­κλύζεται από μεγάλη χαρά και πνευματική ευφροσύνη, όπως δηλώνη γι' αυτά ο Ιωσήφ Βρυένιος.

—   Ο έκτος καρπός της ευχής είναι ότι με αυτή την προσευχή κατασκηνώνει η Χάρις του Θεού μυστικά μέσα στην καρδιά.

—   Ο έβδομος καρπός είναι ότι με την αδιάλειπτη μνήμη του Ονόματος του Ιησού, γεννάται στην ψυχή η αγάπη προς τον Χρι­στό. (Βλέπε «Φυλακή των πέντε αισθήσεων» του αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου).

—  Άλλοι καρποί της προσευχής είναι: Η συμμάζωξις των λο­γισμών, η ευλάβεια, η προσοχή επί του εαυτού μας, η ταπείνωσις, ο φόβος του Θεού, η μνήμη του θανάτου, η ειρήνη της καρδιάς και των λογισμών, η συγκέντρωσις της προσοχής στην καρδιά και η πνευματική θερμότης.

Ιερομονάχου Κλεόπα Ηλιέ
«Πνευματικοί Λόγοι»
Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη»
Θεσσαλονίκη 1992

Πηγή

«Ἐμεῖς δέκα ἡμέρες ἄν μείνωμε κάπου καί παρακαλέσωμε γιά κάτι χωρίς νά πετύχουμε, στό τέλος βαρυόμαστε νά δείξωμε ζῆλο»

Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Στό χρυσωρυχεῖο οὔτε τήν πιό ἀσήμαντη φλέβα δέν θά δεχόταν νά περιφρονήση κανένας κι ἄς προξενῆ πολύν κόπο ἡ ἔρευνά της. Ἔτσι καί στίς θεῖες Γραφές δέν εἶναι χωρίς βλάβη νά προσπεράσης ἕνα γιῶτα ἤ μιά κεραία. Ὅλα πρέπει νά ἐξετάζωνται. Τό ἅγιο Πνεῦμα τά ἔχει πεῖ ὅλα καί τίποτα δέν εἶναι ἀνάξιο σ̉ αὐτές.

Πρόσεξε λοιπόν τί λέει ὁ Εὐαγγελιστής κι ἐδῶ: Αὐτό πάλι ἦταν τό δεύτερο σημεῖο πού ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, πηγαίνοντας ἀπό τήν Ἰουδαία στήν Γαλιλαία. Καί δέν πρόσθεσε βέβαια ἔτσι ἁπλᾶ τή λέξη «δεύτερο», ἀλλά τονίζει ἀκόμα περισσότερο τό θαῦμα τῶν Σαμαρειτῶν. Δείχνει ὅτι, μόλο πού ἔγινε καί δεύτερο σημεῖο, δέν εἶχαν φτάσει ἀκόμα στό ὕψος ἐκείνων πού τίποτα δέν εἶδαν (τῶν Σαμαρειτῶν) αὐτοί πού ἔχουν δεῖ πολλά καί θαυμάσει. Ὕστερ̉ ἀπ̉ αὐτά ἦταν ἑορτή τῶν Ἰουδαίων. Ποιά ἑορτή; Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, νομίζω, καί ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στά...

Ἱεροσόλυμα.

Συστηματικά τίς γιορτές βρίσκεται στήν πόλη. Ἀπ̉ τή μιά γιά νά φανῆ πώς ἑορτάζει μαζί τους, ἀπ̉ τήν ἄλλη γιά νά τραβήξη κοντά του τόν ἁπλό λαό. Γιατί αὐτές τίς μέρες γινόταν περισσότερη συρροή τῶν πιό ἁπλῶν. Ὑπάρχει στά Ἱεροσόλυμα ἡ προβατική κολυμβήθρα, Βηθεσδά μέ τό Ἑβραϊκό ὄνομά της, μέ πέντε στοές. Σ̉ αὐτές ἦσαν πεσμένοι ἄρρωστοι πλῆθος – κουτσοί, τυφλοί, ξηροί, πού περίμεναν τήν ταραχή τοῦ νεροῦ. Τί σημαίνει αὐτός ὁ τρόπος τῆς θεραπείας; Τίνος μυστηρίου κάνει ὑπαινιγμό; Αὐτά δέν ἔχουν γραφῆ ἁπλᾶ καί τυχαῖα ἀλλά εἰκονίζει καί ὑποτυπώνει ὅσα ἀνάγονται στό μέλλον.

«Προς Εμμαούς»

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΕΩΘΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Θεοφάνους ΚΕΡΑΜΕΩΣ

     «Οἱ δύο Μαθητές πρός Ἐμμαούς. Ποιός εἶναι αὐτὸς πού δὲν κατονομάζεται;» (Λουκ. κδ΄, 12-13).

«Ὁ Πέτρος σηκώθηκε καὶ ἔτρεξε στὸ μνῆμα· καὶ ἀφοῦ ἔσκυψε εἶδε τά σάβανα μόνα τους (χωρὶς τὸ σῶμα) καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του θαυμάζοντας τὸ γεγονός. Τὴν ἴδια ἡμέρα, δύο ἀπὸ αὐτοὺς (τοὺς μαθητὲς) πήγαιναν σὲ κάποιο χωριό, πού ἀπεῖχε ἕνδεκα περίπου χιλιόμετρα ἀπό τήν Ἱερουσαλὴμ καὶ λεγόταν Ἐμμαούς».

Ἡ ζωηφόρος ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, δὲν ἀποδεικνύεται στοὺς ἐκλεκτοὺς μαθητές του ἀπὸ τὸ παραπάνω σημεῖο, ἀλλὰ πρῶτα ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν αὐτὴν οἱ μαθήτριες πού μετέφεραν τὰ ἀρώματα. Ὕστερα δὲ ἀπὸ αὐτὲς οἱ μαθητὲς τῶν μαθητῶν, δύο ἀπό τούς ὁποίους ἦταν αὐτοὶ πού βάδιζαν πρὸς τὸ χωριὸ Ἐμμαούς τὴν ἴδια ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐνεργήθηκε τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς ἀναστάσεως.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ εὐαγγελιστὴς ἀνέφερε τὸ ὄνομα τοῦ ἑνός, ἐνῶ ἀπέκρυψε τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου, ἔκανε πολλοὺς νὰ κάνουν διαφόρους συλλογισμοὺς γιὰ τὸ ὄνομα. Ἄλλοι ὑποστήριξαν μὲ βεβαιότητα ὅτι εἶναι ὁ Ναθαναὴλ ὁ Κανανίτης, ἄλλοι ὁ Σίμωνας καὶ ἄλλοι ἄλλος. Φαίνεται ὅμως ὡς πιὸ πιθανό, ὅτι εἶναι ὁ Λουκᾶς (τὸ πρόσωπο πού ἀποκρύβεται), ὁ συγγραφέας αὐτῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ συστολὴ ἀπέκρυψε τὸ ὄνομα. Καὶ γιὰ νὰ μὴ φανοῦμε ὅτι μαντεύουμε κάτι παράλογο, ἂς φέρουμε ἐδῶ ὡς ἀξιόπιστο μάρτυρα τὸν Συμεών, ὁ ὁποῖος συνέθεσε τὶς μεταφράσεις μὲ μεγάλη ἐπιτυχία. Αὐτὸς λοιπὸν ἀναφέρει αὐτὸ στὸ ὑπόμνημά του στὸν ἱερὸ Λουκᾶ.

«Οἱ δύο Μαθητές συζητοῦν λυπημένοι» (Λουκ. κδ΄, 14).

Αὐτοὶ λοιπὸν βάδιζαν τὸ δρόμο πρὸς τὴν Ἐμμαούς. Ἦταν θορυβημένοι γι’ αὐτὸ πού εἶχε συμβεῖ στὸν Κύριο, γεμάτοι ἀνήσυχες σκέψεις καὶ βυθισμένοι στὴ λύπη. Συνηθίζει δέ, σὲ παρόμοιες περιστάσεις, ἡ διήγηση ὅσων ἔχουν συμβεῖ νὰ καταπραΰνει τὴ σφοδρότητα τῆς λύπης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φυγαδεύεται (ἡ λύπη) κάπως, ὅταν φέρνουμε στὴ μνήμη καὶ διηγούμαστε αὐτὰ πού ἔχουν συμβεῖ, πράγμα πού καὶ αὐτοὶ ἔκαναν καθὼς βάδιζαν, ζωντανεύοντας τὰ γεγονότα στὴ μνήμη τους καὶ μετριάζοντας τὸ βάρος τῆς λύπης συζητώντας γι’ αὐτά. «Καί αὐτοί», λέει, «μιλοῦσαν μεταξύ τους, γιὰ ὅλα αὐτὰ πού εἶχαν συμβεῖ».

«Ὁ Ἰησοῦς πλησιάζει τους δύο Μαθητὲς καὶ συνομιλεῖ μαζί τους» (Λουκ. κδ΄, 15· 16· 17· 18)

Ἀλλ’ αὐτὸς πού βρίσκεται παντοῦ πορευόταν συγχρόνως μαζὶ μὲ αὐτοὺς χωρὶς νὰ φαίνεται, ἀκούγοντας προσεκτικὰ τὰ λόγια πού προέρχονταν ἀπὸ ὀλιγοψυχία. Ἔπειτα ἀποκαλύπτει σ’ αὐτοὺς τὸν ἑαυτό του μὲ τὸ νὰ γίνει θεατός. Δὲν ἀποκαλύφθηκε, βέβαια, ὥστε νὰ τὸν γνωρίζουν ποιὸς ἀκριβῶς ἦταν, ἀλλ’ ἀφοῦ πλησίασε σὰν κάποιος ξένος ὁδοιπόρος βάδιζε μαζί τους ἀπὸ κοντά. «Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς τοὺς πλησίασε καὶ βάδιζε μαζί τους», καὶ, σὰν νὰ ἀγνοοῦσε, ζητοῦσε νὰ μάθει τὴν αἰτία τῆς λύπης.

Άμα χαθεί η «μπάλα…»

Απλή απορία: Αυτή είναι η δουλειά των παπάδων; 
Να προεδρεύουν αθλητικών συλλόγων;

Διδάσκει ο γ. Σωφρόνιος την Παπική κακοδοξία περί "actus purus" (καθαρά ενέργεια);

Διάλογος περί Ουσίας

και Ενεργείας

Του κ. Γεωργίου Καραλή

Γ. Σωφρόνιος Έσσεξ

l Η επιστημονική ακρίβεια πιστοποιεί ότι ο ορισμός που δίνει ο Ακινάτης για το Actus Purus είναι ο ίδιος με του π. Σωφρονίου και σημαίνει σαφέστατα ταυτότητα ουσίας και ενέργειας επί Θεού.

l Δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε την αριστοτελική μέθοδο, για να ορίσουμε και καταλάβουμε τον Θεό, όπως κάνει ο Ακινάτης ή ο π. Σωφρόνιος.

l Αν χρησιμοποιούμε την ορολογία του Ακινάτου και την μπερδεύουμε με την ορθόδοξη τότε ο σκοπός μας δεν είναι να κάνουμε θεολογία, αλλά να βάλουμε γέφυρες μεταξύ ορθοδόξου και λατινικής θεολογίας, σ’ ένα κόσμο που βαδίζει προς θεολογική ασάφεια.

l …Αν όποιο βιβλίο του π. Σωφρονίου κι αν ανοίξει κανείς θα βρει μη δόκιμες διατυπώσεις σε σχέση προς αυτές των Πατέρων, τότε τι συμπέρασμα βγάζουμε; π.χ. ο π. Σωφρόνιος τονίζει ότι η περίοδος της Παλαιάς Διαθήκης ήταν εγκλωβισμένη «εντός των ορίων του ενός Θεού νοουμένου υπό την έννοιαν του …εξωχριστιανικού ενοθεϊσμού»!!!

Ερώτημα κ. Εμμανουήλ Περσυνάκη

Νέα Μουδανιά 20 Απριλίου 2017

   
     Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά.

    Στο υπ’ αριθμ. 2156 φύλλο της 10ης Μαρτίου τρέχοντος έτους του «Ορδοδόξου Τύπου» και ειδικότερα στο άρθρο του κ. Γεωργίου Καραλή διάβασα με έκπληξη ότι:

    «Αυτά που γράφει ο π. Σωφρόνιος σε κάποια σημεία δεν είναι ούτε ορθόδοξα, ούτε πατερικά. Έρχεται σε αντίθεση με τους Πατέρες της Εκκλησίας, όπως για παράδειγμα με τον Γρηγόριο Παλαμά και τις πανορθόδοξες συνόδους της εποχής του, γράφοντας ότι ο Θεός είναι actus purus, καταλύοντας με αυτό τον τρόπο τον διαχωρισμό ουσίας και ενεργειών  στον Θεό που είναι μία σημαντική διαφορά μας με την Ρωμαιοκαθολική θεολογία» (σ. 5).

     Δεν είμαι ειδικός στην δογματική θεολογία, όπως φαίνεται να είναι ο Διδάκτωρ της Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Γένοβας κ. Καραλής. Διαβάζοντας όμως ως καλόπιστος αναγνώστης το σχετικό σημείο, στο οποίο αναφέρεται προφανώς ο  κ. Καραλής, είδα ότι ο π. Σωφρόνιος γράφει τα εξής:

    «Ως Ον εν Εαυτώ και Ουσία εν Εαυτή, το θείο Είναι υπερβαίνει οποιονδήποτε προσδιορισμό και αποκλείοντας κάθε θεογονική διαδικασία παρουσιάζεται στα κτιστά πνεύματα που το βλέπουν ως Καθαρό Δεδομένο. Ως Ον απολύτως πραγματοποιημένο, άρα ως πραγματικότητα απόλυτη η τέλεια έκφραση της Ουσίας το θείο Είναι αποκλείει την παρουσία μέσα Του δυνατοτήτων μη πραγματοποιημένων και, επομένως, μπορεί να ορισθεί ως Καθαρά Ενέργεια» (Αρχιμ. Σωφρονίου, Άσκηση και θεωρία, Έσσεξ Αγγλίας 2010, σ. 132).

    Τι άλλο έπρεπε να πει ο π. Σωφρόνιος, για να πεισθεί ο κ. Καραλής ότι  ότι δεν καταλύει τον διαχωρισμό Ουσίας και Ενεργειών  στον Θεό; Η μήπως  σφάλλει ο π. Σωφρόνιος που δεν αναγνωρίζει την παρουσία δυνατοτήτων μη πραγματοποιημένων στο θείο Είναι;

   Παρακαλώ για την δημοσίευση του παρόντος, ώστε να γίνει γνωστή η θέση του πατρός Σωφρονίου και να οδηγηθούν οι αναγνώστες της εφημερίδας σας σε ορθά συμπεράσματα.

Απάντησις κ. Γεωργίου Καραλή

   Αξιότιμε κύριε Περσυνάκη σας ευχαριστώ για την ερώτηση που υποβάλλετε, αλλά για να είμαι ειλικρινής απέναντί σας με εκπλήσσει. Καταλαβαίνω ότι δεν είστε ειδικός επί του θέματος, αλλά η ορθόδοξος πίστη μας δεν χρειάζεται ειδικούς, χρειάζεται ανθρώπους που πρωτίστως έχουν μελετήσει τους Πατέρες της Εκκλησίας και τους έχουν κατανοήσει με σωστό τρόπο, ώστε να μη απομακρύνονται από αυτούς. Τα κείμενα του π. Σωφρονίου σας πληροφορώ ότι είναι πιο δυσνόητα από τους Πατέρες. Δεν δικαιολογείται ένας άνθρωπος να έχει διαβάσει κείμενα και έργα του Σωφρονίου και να μη έχει διαβάσει Αγ. Μάξιμο Ομολογητή και Αγ. Γρηγόριο Παλαμά. Πρώτα μελετάμε τα έργα των πατέρων και μετά μπορούμε να διαβάσουμε τα κείμενα θεολόγων και

«Όλα τα είχαν κοινά και εδίδετο στον καθένα ό,τι εί­χε ανάγκη»!

Η πολιτική (κοινωνική) διάσταση του Ι. Χρυσοστόμου

Τοῦ Ν. Σακαλάκη

  

            «Ουδέν γαρ εστίν, ο μη ειρήκασιν οι πατέρες», λέγει ο Συμεών Θεσσαλονίκης. Δεν υπάρχει δη­λαδή τίποτε για το οποίο δεν έχουν ομιλήσει οι Πατέρες (Ε.Π. 155,4).

Στα όρια του ποιμαντικού τους έργου χρειάστη­κε να ομιλήσουν για πολλά θέματα, πνευματικής και κοινωνικής φύσεως.

Όλα αυτά τα θέματα τα αντιμετώπισαν με την αδιχοτόμητη καθολικότητα της εκκλησιαστικής συνείδησης, που βλέπει τον άνθρωπο με αγάπη και ως αδιαίρετη ενότητα σώματος και ψυχής. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έδειξε ότι η έ­γνοια για τα κοινωνικά προβλήματα δεν έρχεται σε πνευματική αντίθεση με την άσκηση, αλλά εί­ναι βασική συνιστώσα της.

Η βασική του πίστη ήταν: ολόκληρη η οικουμένη-ανθρωπότητα είναι μία οικογένεια με πατέρα το Θεό. Στη θέση αυτή στηρίζεται η πολιτική διάσταση του Χριστιανισμού. Να τονίσουμε ότι με τον όρο «πολιτεία» οι Πατέρες χαρακτηρίζουν τον τρόπο ζωής και τα προβλήματά της ως «πολιτικά πράγματα». Μεγάλη ιδιοκτησία, φτώχεια, υπερ­βολικός πλούτος, άδικοι φόροι και όλες οι ταξικές ανισότητες, αντιμετωπίστηκαν από τον Χρυσόστομο ως αγκάθια στο κοινωνικό σώμα της Α­ντιόχειας, όπου διακονούσε ως πρεσβύτερος. Πα­ρόμοια ήταν και η στάση του ως αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Με απολυτότητα επισήμανε: «Το δικό μου και το δικό σου είναι αίτιο πολλών πολέμων». Είναι το αί­τιο που δημιουργεί φιλαυτία, φιλαργυρία, μισαδελφία και κάθε άλλη συναρτώμενη κακία. Και συ­νεχίζει: «Πάντα γαρ παρά Χριστού έχομεν... και το ζην, και το αναπνείν και το φως και τον αέρα και την γην» (Ε.Π. 61,85-86). Δεν μπορεί, δηλαδή, να υπάρξει αληθινή κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς την κοινωνικότητα της Ορθοδοξίας, χωρίς την ευλογία του Θεού. Θέση αντίθετη με την αστική φιλο­σοφία, τη μαρξιστική διαλεκτική, καθώς και με την προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού.

"Την ψυχήν μου Κύριε... δεινώς παραλελυμένην"...