Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Πάνω από την Πίστη οι δικαιοδοσίες κατά τον π. Βασίλειο Βολουδάκη!

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΕΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΤΑΣ «ΝΕΑΣ ΧΩΡΑΣ»!

   π. Βασίλειος Βολουδάκης ἐπιμένει νὰ βλέπει μὲ μυωπικὸ τρόπο κάποια θέματα τῆς Παραδόσεως καὶ τῆς Πίστεως.  Μὲ νέο του ἄρθρο ἀποκαλεῖ «πρωτοφαν, ποτρόπαιον, ντιεκκλησιαστική και ντεθνική ενέργεια» τὴν ἔγκυρη πληροφορία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ζητᾶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση «τήν πανυπαγωγή τν Νέων Χωρν ες τήν κκλησιαστική δικαιοδοσία το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως»!
  Καὶ λαμβάνει τὸ μέρος καὶ ἐπαινεῖ τὸν Οἰκουμενιστὴ Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ὁ ὁποῖος δὲν συναινεῖ εἰς τοῦτο!
  Δὲν καταλαβαίνει ὁ παλαιὸς καὶ ἔμπειρος στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα (ὅπως ἰσχυρίζεται) π. Βασίλειος, ὅτι ἡ στάση αὐτὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου (παρότι δικαία) ὑποκρύπτει ἐξουσιαστικότητα, εἶναι διαμάχη γιὰ δικαιοδοσίες, καὶ χάνει τὸ πνευματικό του περιεχόμενο, ἐφ’ ὅσον εἶναι φανερὴ καὶ κραυγαλέα ἡ ἀδιαφορία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου γιὰ θέματα Πίστεως καὶ Ὁμολογίας;
    Στὴν συνέχεια γράφει:
  «Ἡ ξέλιξη ατή ταν ναμενομένη καί προφανής, στόσο μέχρι χθές λοιδωρούμεθα ο γράφοντες, σάκις πισημαίναμε τούς κκλησιαστικούς καί θνικούς κινδύνους πού γκυμονοσαν ο Πατριαρχικές κινήσεις πού προετοίμαζαν τήν λοποίηση τν πιδιώξεων το Φαναρίου».
   Καὶ πάλι: Δὲν καταλαβαίνει ὁ π. Βασίλειος ὅτι οἱ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις καὶ οἱ ἐθνικοὶ κίνδυνοι, ἕπονται τῶν κινδύνων τῆς Πίστεως;  Ἂν κάτι τοῦ προσάπτει «λοιδωρίες», αὐτὸ εἶναι ὅτι θέτει σὲ δεύτερο πλάνο τὴν Πίστη, κοινωνεῖ μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ ταυτόχρονα λοιδωρεῖ (αὐτὸς τώρα), ὅσους τόλμησαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, διαστρέφοντας τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν;
  Καὶ τέλος: Ὁμολογεῖ ὅτι οἱ διαφοροποιήσεις τῶν συναγωνιστῶν του, κληρικῶν κυρίως, σὲ θέματα ὅπως οἱ Πατριαρχικὲς διεκδικήσεις, ἡ Αὐτοκεφαλία, τὸ Πρωτεῖο τοῦ Προκαθημένου τοῦ Φαναρίου κ.λπ., τὸν κάνουν νὰ διαφοροποιεῖται, νὰ μὴ συμμετέχει, νὰ ὑποβαθμίζει ὡς πρὸς αὐτὰ ποὺ θεωρεῖ πρωτεύοντα,  τὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα, καὶ ἄρα νὰ τὸν διασπᾶ! Καὶ τί τὸν ἐμποδίζει, παράλληλα μὲ τὶς δικές του προτεραιότητες, νὰ ἀγωνίζεται καὶ τὸν ἀγώνα ὑπὲρ τῆς Πίστεως, ποὺ σήμερα καταποντίζεται ἐξ αἰτίας κάποιων Πατριαρχῶν καὶ Ἀρχιεπισκόπων καὶ Μητροπολιτῶν;

   
«ρθόδοξος Τύπος» πό το τους 2001 χει πισημάνει τήν ντικανονικότητα το κκλησιαστικο καθεσττος τν «Νέων Χωρν» καί τόν ξ ατς μέγιστον κκλησιαστικόν και  θνικόν κίνδυνον

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΕΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΤΑΣ «ΝΕΑΣ ΧΩΡΑΣ»!


Μετά τούς δημοσιογραφικούς λιθοβολισμούς ἐτῶν δικαιώνεται ὁ Ἀγών τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου».

Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πόσων Ἐθνῶν εἶναι Πρῶτος;

Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος σιωπᾶ μέ διάκρισιν καί ποιμαντικήν σύνεσιν,  δέν ὁμιλεῖ, δέν ἀποκαλύπτει τά συμβάντα.


Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

   γκυρότατες πληροφορίες πού περιλθαν ες γνσιν μου πό κορυφαίους παράγοντες τς Πατρίδος μας ποκαλύπτουν τι Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαος προέβη εις πρωτοφαν, ποτρόπαιον, ντιεκκλησιαστική και ντεθνική ενέργεια. κορύφωσε τίς πιδιώξεις του διά πικυριαρχίαν του πί τν «Νέων Χωρν» (κακς, βεβαίως,  ποκαλουμένων τοιουτοτρόπως, φ’ σον πρόκειται περί τν Μητροπόλεων τς νιαίας Πατρίδος μας, τς πείρου καί τς Βορείου λλάδος), ζητντας πό τήν Κυβέρνηση τήν πανυπαγωγή τν «Νέων Χωρν» ες τήν κκλησιαστική δικαιοδοσία το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως!
   Ἡ γκυροτάτη καί ξακριβωμένη ατή πληροφορία ρμηνεύει καί τήν πρό τς συγκλήσεως τς προσφάτου Συνόδου τς εραρχίας τς κκλησίας τς λλάδος δημοσιευθεσα εδηση τι Μακ. ρχιεπίσκοπος κ. ερώνυμος παρέδωσε πρός φύλαξιν ες τήν Κρύπτην τς Ι. Συνόδου γκώδη πόρρητον Φάκελλον, προφανς μέ γγραφα, τά ποα σχετίζονται μέ ατήν τήν πόθεση.
  κκλησιαστική καί πνευματική στάση το Μακαριωτάτου ρχιεπισκόπου μας νά παραδώση τόν πόρρητο Φάκελλον, τηρώντας πόλυτη σιωπή, μή θέλοντας –προφανώς– νά κθέση τό Πατριαρχεο, τόν τιμ διαιτέρως λλά καί μς δημιουργε πιπρόσθετες εθύνες, διότι πρέπει νά ντιδράσουμε ς Σμα Χριστο καί νά ντιταχθομε σέ μιά ντελς ντικανονική παίτηση το Πατριαρχείου, ποία παίτηση, χι μόνο θά κκοσμικεύση τίς λληνικές Μητροπόλεις μέ ἐκλογές Μητροπολιτῶν, ὅπως αὐτῶν πού ἔχει ἐκλέξει μέχρι σήμερα στήν Εὐρώπη καί ἀλλοῦ, μέ τά γνωστά οἰκτρά πνευματικά ἀποτελέσματα, ἀλλά κατακερματίζει καί ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΕΙ τήν Πατρίδα μας, στά τμήματα πού ὅριζαν ἐδῶ καί χρόνια οἱ Τουρκικοί Χάρτες τῆς Ἑλλάδος, πού διδάσκονται στά Σχολεῖα τῆς Κωνσταντινουπόλεως! 
   Ἡ ξέλιξη ατή ταν ναμενομένη καί προφανής, στόσο μέχρι χθές λοιδωρούμεθα ο γράφοντες,  σάκις πισημαίναμε τούς κκλησιαστικούς
καί θνικούς κινδύνους πού γκυμονοσαν  ο Πατριαρχικές κινήσεις πού προετοίμαζαν τήν λοποίηση τν πιδιώξεων το Φαναρίου.
    Γράφω ατά σήμερα μέ διαίτερο πόνο γιατί τό θέμα ατό  τό πεσήμανα πρτος καί μόνος, γράφοντας π’ ατο πό τό 2001!
  Συγκεκριμένα, στίς 27-7-2001, στό ρθρο μου στόν «Ο.Τ.» μέ τίτλο «ρατός κίνδυνος Βατικανοποιήσεως τς ρθοδοξίας» γραφα:
  «Ο “κάποιες” περυσινές μφισβητήσεις γιγαντώθηκαν κατά τό φετινό χρόνο, μέ ποτέλεσμα τόν διχασμό τς εραρχίας μας καί τή δημιουργία δύο στρατοπέδων: τν φιλοπατριαρχικν καί τν φιλοαρχιεπισκοπικν. Τό κπληκτικό εναι, πώς χωρίς νά τό καταλάβουν μερικοί εράρχες μας, στήν προσπάθειά τους νά ντιστρατευθον τόν ρχιεπίσκοπο θηνν, δηγονται μέ μαθηματική κρίβεια στήν πεμπόλησι τν κυριαρχικν δικαιωμάτων τς κκλησίας τς λλάδος π’ φελεία το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. λλοτε μέ τίς μομφές τούς ναντίον το ρχιεπισκόπου θηνν (χι γιά τίς θεολογικές τίς ποιμαντικές του πιλογές λλά μφισβητώντας τίς ρμοδιότητές του ς ρχιεπισκόπου Πάσης λλάδος), λλοτε μέ τίς μομφές τούς ναντίον το λλαδικο Ατοκεφάλου καί λλοτε μέ μμεσες πειλές γιά πανυπαγωγή τν «Νέων Χωρν» (δηλαδή λληνικν Μητροπόλεων) στό Πατριαρχεο Κωνσταντινουπόλεως, στήν περίπτωσι πού θά λλαζε τό φιστάμενο σήμερα καθεστώς, πού πορρέει πό τή Συνοδική Πράξι το 1928. να καθεστώς πικίνδυνο, τό ποο μπορε νά πάσα στιγμή νά κμεταλλευθ οοσδήποτε Πατριάρχης, γιά νά διχάση νά πηρεάζη τήν εραρχία τς κκλησίας τς λλάδος».
  Τό τος 2003, ξ φορμς τς διενέξεως το ρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καί το Πατριάρχου Βαρθολολομαίου, γραψα να τευχίδιο μέ τίτλο «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΦΩΣ (ΧΩΡΙΣ) ΦΑΝΑΡΙ» (18-10-2003) καί  σέ μιά πό τίς νότητες το κειμένου μου ατο πεσήμανα τι «Συνοδικός Τόμος» χρηστεύει τήν «Πατριαρχική Πράξη το 1928», πού κατακερματίζει τήν Πατρίδα μας καί βεβηλώνει τό Κανονικό Δίκαιο.
γραφα: «Ο συζητηταί το θέματος τν σχέσεων κκλησίας τς λλάδος καί Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως παρασύρονται ς πί τό πλεστον σέ μιά μονοδιάστατη ξιολόγηση τς κανθώδους γιά τίς σχέσεις τν δύο κκλησιν Πατριαρχικς Πράξεως το 1928. Βεβαίως καί μέ τή μονοδιάστατη ξιολόγηση τς περί ο λόγος Πράξεως χουν διατυπωθε πολλά καί ξιόλογα πιχειρήματα, τά ποα ποδυναμώνουν τίς ξιώσεις το Πατριαρχείου. μως, νας συσχετισμός τς Πράξεως ατς μέ ατόν καθ’ αυτόν τόν Συνοδικό Τόμο το 1850, ποος προηγήθηκε καί ποος κφράζει μέ κάθε λεπτομέρεια τίς διαθέσεις καί τό φρόνημα τς Κωνσταντινουπόλεως, κυριολεκτικά χρηστεύει τήν Πατριαρχική Πράξη το 1928 καί ποδεικνύει περίτρανα τι ατή Πράξη δέν θά εχε ποτέ κδοθε ν πρυτάνευε λογική καί θεολογική ξυδέρκεια στούς τότε κκλησιαστικς πευθύνους.  ρκε παράθεση μις καί μόνης παραγράφου το Συνοδικο Τόμου γιά νά καταπέση σχύς τς Πατριαρχικς Πράξεως. Τήν ντιγράφουμε: «...ρίσαμεν τ δυνάμει το Παναγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος διά το παρόντος Συνοδικο Τόμου, ἵνα ν τ Βασιλείῳ τς λλάδος ρθόδοξος κκλησία ρχηγόν χουσα καί κεφαλήν, ς καί πάσα Καθολική καί ρθόδοξος κκλησία, τόν Κύριον καί Θεόν καί Σωτήρα μν ησον Χριστόν, πάρχη το λοιπο κανονικς ατοκέφαλος ...πιγινώσκομεν ατήν καί νακηρύσσομεν πνευματικήν ἡμν δελφήν ...καί ς τοιαύτην το λοιπο ναγνωρίζεσθαι καί μνημονεύεσθαι τ νόματι «ερά Σύνοδος τς κκλησίας τς λλάδος» δαψιλεύομεν δέ ατ καί πάσας τάς προνομίας καί πάντα τά κυριαρχικά δικαιώματα, τά τ νωτάτῃ κκλησιαστικ ρχ παρομαρτοντα...»!
    Μετά πό ατό τό κείμενό μου μακαριστός π. Μάρκος Μανώλης μοῦ επε: «Δυστυχς θά μείνης μόνος»! Καί τσι πράγματι γινε. Οτε ρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πέμεινε στίς πόψεις του καί τό θέμα μεινε σέ κκρεμότητα.
   Τό  τος 2015, σέ ρθρο μου στόν Ο.Τ., ναιρετικό της κατηγορίας δημοσιογράφου τι μάχομαι τόν Πατριαρχικό θεσμό γραψα:  « μφισβήτηση τς Πατριαρχικς Πράξεως το 1928 περί τς μηρίας Μητροπόλεων τς λλάδος δέν εναι προσβολή το θεσμο το Πατριαρχείου λλά ποδοκιμασία μις Πατριαρχικς Πράξεως–Κερκόπορτας γιά τήν διεκδίκηση δαφν τς Πατρίδος μας πό λλοεθνες. πίσης, τόνισα στό ρθρο μου τι Πράξη ατή ντίκειται καί στόν Συνοδικό Τόμο λλά καί στήν πάγια τακτική τῆς κκλησίας νά «συμμεταβάλλονται τά κκλησιαστικά πράγματα μέ τίς πολιτειακές ξελίξεις».  μφισβήτηση τς Πράξεως το 1928 κ μέρους μου εναι μφισβήτηση παρανόμου καί ντικανονικς Πατριαρχικς Πράξεως καί χι προσβολή το θεσμο το Πατριαρχείου. νατρεπτική ποψη το Πατριάρχου μς «περί τς ναγκαιότητος καταργήσεως ερν Κανόνων κόμη καί Κανόνων Οκουμενικν Συνόδων»(!), πού ποστηρίζει στήν διδακτορική του διατριβή εναι κείνη πού προσβάλλει "λον τόν θεσμόν τς κκλησίας" καί χι δική μου μφισβήτηση» (Τίτλος το ἄρθρου: "Ποιός μάχεται τον Πατριαρχικόν Θεσμόν;",  5-6-2015 ).

Τό ποκορύφωμα τν φόβων μου γιά τίς λέθριες πιπτώσεις τν Πατριαρχικν διεκδικήσεων διετυπώθη στίς 26 Φεβρουαρίου 2016 μέ ρθρο μου στόν «Ο.Τ.» (φ. 2106), μέ τίτλο «Κωνσταντινούπολις: Φανάρι Λυχνία;», γιά τό ποο εχα δεχθε νέον καταιγισμόν. γραφα πί λέξει: «τσι, δέν ποκλείεται νά πιφυλλάσσουν καί μία "κπληξη" στήν κκλησία τς λλάδος καί, κατά συνέπεια, στήν Πατρίδα μας: Νά θέσουν ντελς αφνιδιαστικά ο Πατριαρχικοί, κε στή Σύνοδο, θέμα πανυπαγωγς τν λεγομένων "Νέων Χωρν", δηλαδή λοκλήρου της Βορείου λλάδος στήν κκλησιαστική δικαιοδοσία το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως(!), λοκληρώνοντας τά σχέδια μερικς καί Τουρκίας γιά τόν κατακερματισμό τς Πατρίδος μας! Ο μέχρι σήμερα Πατριαρχικές Περιοδεες, ο κινήσεις, τά γραπτά καί τά προφορικά του Πατριαρχείου περί το θέματος ατο δέν μς φήνουν περιθώρια νά θεωρομε τή σκέψη μς ατή ς καχυποψία!».  Τώρα πλέον πεδείχθη περίτρανα τι δέν πρόκειται περί καχυποψίας  λλά περί τς μς πραγματικότητος!
  Τό θέμα εναι πολύ σοβαρό, κκλησιαστικό καί θνικό, καί γι’ ατό  παιτε λεπτεπιλέπτους χειρισμούς. Θά χρειασθ νά πανέλθουμε, πως πρέπει νά πανέλθουμε καί στό ζήτημα το ποιός εναι Πρτος τῆς κάθε Ατοκεφάλου κκλησίας. Τό Πατριαρχεο σχυρίζεται τι Πατριάρχης εναι Πρτος καί τς λλαδικς κκλησίας γιατί εναι Πρτος του Γένους. δική μας πάντηση στόν σχυρισμό ατόν εναι πλή, μέ τή μορφή ρωτήματος, παρακάμπτοντας τά Θεολογικά καί Κανονολογικά συνεπόμενα: Πόσων Γενν εναι Πατριάρχης μας Πρτος; Το Γένους τν λλήνων, το Γένους τν μερικανν, το Γένους τν Αστραλν, το Γένους τν Κορεατν, το Γένους τν Νεοζηλανδν, το Γένους τν Κινέζων, το Γένους κάθε Ερωπαϊκς χώρας καί που λλο; Μήπως λες ατές ο ρθόδοξες κκλησίες τς φηλίου εναι λληνικές μήπως πρέπει ν γίνουν λοι ατο ο λαο λληνες, προκειμένου ν γίνουν ρθόδοξοι;  λλά διος Πατριάρχης χει πολλές φορές μιλήσει κατά το θνικισμο. Τί συμβαίνει; Μήπως στς νωτέρω κκλησίες δν εναι Πρτος λλ Δεύτερος;         Τελικά, πς θά μπορέσουμε νά συνεννοηθομε Θεολογικά, φο δέν μπορομε νά διαλεχθομε οτε μέ στοιχειώδη λογική;
   Πρέπει νά πανέλθουμε καί στό θέμα τς Τουρκικς πηκοότητος, τήν ποία πως πληροφορήθηκα– χουν δη λάβει λοι ο Μητροπολίτες τς Κρήτης καί τς Δωδεκανήσου(!), χωρίς  νά πάρξη ποιαδήποτε κκλησιαστική κρατική ντίδραση.

   Θεωρ παραίτητο νά συνδέσω τό ρθρο μου ατό μέ τήν δεοντολογία καί τό θος πού πρέπει κατά τήν κτίμησή μου νά χη ντιοικουμενιστικός γώνας, διότι μερικοί προσπαθον νά τόν ποπροσανατολίσουν, κατηγορώντας μένα γι’ ατό πού κάνουν κατά τό σοφό γνωμικό: «τό δικό μου νομα, πάρ’ το σύ γειτόνισσα»! Συνδέεται μως ατή δεοντολογία μεσα καί μέ τό θέμα τν «Νέων Χωρν».
   Πρέπει νά γνωρίζουμε τι σέ να γώνα, καί, μάλιστα, πνευματικό, εναι, νομίζω,  προαπαιτούμενο ναγνώριση τς στορικς πραγματικότητος, πισήμανση τν πραγματικν γεγονότων –θετικν καί ρνητικών– τοποθέτησή μας ναντι ατν τν γεγονότων, ξιολόγησή τους, πως καί ξιολόγηση τν προσώπων πού πρωταγωνίσθησαν στά γεγονότα ατά, καί, βάσει ατς τς ξιολογήσεως, νά γίνεται χάραξη τς στρατηγικς γιά τήν εόδωση το γνος.
  Ατή τήν ρχή κολούθησα πάντοτε καί, μέχρι σήμερα, δέν χω διαψευσθε στίς κτιμήσεις μου, παρά τόν πόλεμο πού κατά καιρούς χω δεχθε πό νθρώπους πού στερονται τς δυνατότητος νά βλέπουν τήν πραγματικότητα λλά πηρεάζονται πό τήν συναισθηματική τους νοημοσύνη, ως του –βεβαίως– τά γεγονότα καταστήσουν τό πράγμα σαφές καί φθαλμοφανές στούς πάντες.
   Ατός εναι λόγος πού χω διαφοροποιηθε καί στήν θεώρηση το ντιοικουμενιστικο γνος, διότι βλέπω πώς πό τόν γώνα ατόν πουσιάζουν τά προαπαιτούμενα καί λαμβάνονται π’ ψιν –καί μάλιστα προβαλλόμενες μετά κρότου– ποσπασματικές τοποθετήσεις νθρώπων, ο ποοι μέχρι χθές σαν παντελς πόντες πό τόν ντιοικουμενιστικόν γώνα, ετε πό διαφορία, ετε λόγω πιδιώξεως λλων σκοπιμοτήτων, ετε λόγω τς νεαρς τους λικίας φυσικ τ λόγῳ δέν γνώρισαν ν ζω τούς πρωταγωνιστάς το ρθοδόξου γνος.
   Ὅλοι ατοί, νεξαρτήτως το λόγου πού κατά τό παρελθόν πουσίαζαν –δικαιολογημένα μή– γράφουν καί μιλον σήμερα σάν νά ρχισε πό ατούς ντιοικουμενιστικός γώνας, σάν νά νακάλυψαν ατοί λα τά προβλήματα τς ρθοδοξίας, χρησιμοποιον δέ θέσεις, ατιάσεις καί πιχειρήματα πού πρωτοδημοσιεύονται στόν «ρθόδοξον Τύπον» πό πεντηκονταετίας μέχρι καί σήμερα, χωρίς νά ασθάνονται τήν νάγκη νά ναφέρουν τήν Πηγή πού ντλον τίς πισημάνσεις καί τοποθετήσεις τους.
   Ἐπιπρόσθετη παλήθευση τούτου εναι τό πρόσφατο Συνέδριο, πού γινε στόν Πειραιά,  που δέν ναφέρθηκε οτε μιά φορά «ρθόδοξος Τύπος»  προσφυς ποκληθείς  πό τόν π. Θεόδωρον Ζήσην «ναυαρχίδα το ντιοικουμενιστικο γνος»– οτε π. Μάρκος Μανώλης,  οτε π. πιφάνιος Θεοδωρόπουλος, παρεκτός τς ναγνώσεως πό δύο γωνιστν  Μητροπολιτν το κειμένου του γιά τό προτιμητέον το  καταποντισμο το Πατριαρχείου στά βάθη το Βοσπόρου πό το νά προδοθ ρθόδοξη Πίστη μας, τό ποο εχα νασύρει πό τήν πληθύν τν γραπτν του καί τό προέβαλα  στό δημοσιευθέν   στόν «Ο.Τ.» (Φ. 2080, 31-7-2015) ρθρο μου «ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΗ ΚΑΙ Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  ΟΤΙ ΕΜΑΧΕΤΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΘΕΣΜΟΝ;», γιά τό ποο, μάλιστα, τότε εχα δεχθε πυρά, ν τώρα χαιρετίσθηκε μέ πολύν νθουσιασμόν!
   Τό διο πανελήφθη μέ τήν ποστροφή το γωνιστο Καθηγητο κ. Τσελεγγίδη περί το φόβου του μήπως Πατριάρχης φέρει αφνιδιαστικά στή Μεγάλη Σύνοδο τό ζήτημα τν «Νέων Χωρν». Παρουσιάσθηκε ς πρωτοφανής δέα καί προεβλήθη διαιτέρως πό κείνους πού μέ συκοφαντον ς πονομευτήν το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ν ταν τό εχα πρωτογράψει στό ρθρο μου στόν «Ο.Τ.» (φ. 2106, 26 Φεβρουαρίου 2016)  μέ τίτλο «Κωνσταντινούπολις: Φανάρι Λυχνία;», πως δη προέγραψα, παραθέτοντας νωτέρω και το σχετικό πόσπασμα, εχα καί τότε δεχθε καταιγισμόν.
    «Γέγονα φρων» γράφοντας ατά, λλά μέ ναγκάζει λήθεια καί τιμιότητα νά λέγω τά πράγματα μέ τό νομά τους καί νά μήν νδιαφέρομαι γιά τίς φιλίες καί τίς ναγνωρίσεις το κόσμου. Τό φείλω καί ς συνέπεια τς γάπης καί τς φιλίας πού μου δειξαν ο προαναφερθέντες γιοι νθρωποι, πού ξιώθηκα νά τούς συναναστραφ, ν δέν μουν ντάξιός τους στό παραμικρό λλά κενοι μέ περιέβαλαν μέ τήν γάπη τους, τήν πνευματική τους Σοφία καί τήν κρα ταπείνωσή τους, ς νά μουν σος μέ κείνους! Ατοί εχαν καθαρή προέλευση, καθαρό πνευματικό παρελθόν, μακρόχρονη μαθητεία στίς Πηγές τς σκήσεως καί τς Νήψεως, γωνίσθηκαν μέ ατοθυσία καί πόλυτη ατάπαρνηση, διηκόνησαν καί νσάρκωσαν τήν λήθεια καί γι’ ατό θεωρ προδοσία τό νά μήν ντισταθ στήν προσπάθεια πού γίνεται στίς μέρες μας πό  θεωρουμένους ς Παραδοσιακούς νθρώπους, νά χαράξουν μιά δική τους γωνιστική στρατηγική, ατόνομη καί διάδοχη, ποία ξιολογε τά πιχειρήματα καί τήν Θεολογική σκέψη ναλόγως τν τίτλων καί τν ξιωμάτων πού χουν ο ρθρογράφοι τς φιλίας καί τς ξαρτήσεως πού χουν μεταξύ τους τν πωτέρων σκοπιμοτήτων τους.
   Ἡ ντίστασή μου δέν χει κανένα διοτελ προσωπικό χαρακτήρα, φο πάντοτε παρέμεινα νας πλος γγαμος πρεσβύτερος, γράφων, μως, κ νεότητός μου  καί ναντίον σχυρν κκλησιαστικς κρατούντων, πό τούς ποίους καί εχα κκλησιαστική ξάρτηση. γραφα τότε πού κάποιοι ρχιμανδρίται φοβοντο νά γράψουν καί ν τ κρυπτ μέ συνέχαιραν καί μέ προέτρεπαν νά συνεχίσω νά γράφω γιατί ατοί δέν θελαν νά κτεθον, ποβλέποντες στήν μελλοντική τους ξέλιξη καί γι’ ατό γιναν καί πίσκοποι.
     ντίστασή μου, λοιπόν,  γίνεται, διότι πέραν το   πνευματικο χρέους μου ναντι τῶν Πατέρων μας, ασθάνομαι τι μέ τά γραπτά μου, ς τελευταος πιζν ρθρογράφος στενς συνεργάτης το π. Μάρκου, χω χρέος νά πενθυμίζω τό παλαιόν του «ρθοδόξου Τύπου» πνεμα, πού εναι καί τό γνήσιο πνεμα τς κκλησίας καί τν νευ σκοπιμοτήτων γωνιστν Της, σαλπίζοντας πρός πάσαν κατεύθυνσιν πώς «,τι λάμπει, δέν εναι χρυσός» καί, συνεπς, πρέπει ο πιστοί μας νά μήν γίνονται κόλουθοι νθρώπων πού χουν μόνο προσωρινή ντιοικουμενιστική πέννα, λλά νά λέγχουν τήν προϊστορία τους, τίς σχέσεις καί φιλίες πού χουν μέ τούς «περί τήν πίστιν ναυαγήσαντας» καί τόν σεβασμό καί τήν τιμή πού δείχνουν πρός τούς κεκοιμημένους πρωταγωνιστάς το γνος.  Σεβασμς πο εναι παραίτητος κόμη κα γι τν γκυρότητα τς ρθοδοξίας τν Οκουμενικν Συνόδων, ο ποες προτάσσουν πάντοτε τν φράση: «πόμενοι τος γίοις Πατράσι»!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.