Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Εορτή της Αρχής της Ινδίκτου και Συναξάριο της α΄ Σεπτεμβρίου.


   
 Τι σημαίνει Ινδικτιών
  κκλησία τοῦ Χριστοῦ ορτάζει σήμερα τήν ρχή τῆς νδικτινοςπό τή λατινική λέξη «indictio», ποία σημαίνει ρισμός – δηλαδή τήν ναρξη τοῦ κκλησιαστικο τους. ρος προῆλθε πό τήν συνήθεια τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων νά ρίζουν διά θεσπίσματος γιά διάστημα δεκαπέντε χρόνων τό ποσό τοῦ τήσιου φόρου, πού εἰσέπρατταν αὐτή τήν ποχή γιά τή συντήρηση τοῦ στρα­τοῦ. Κατ’ πέκτασιν καθιερώθηκε νά νομάζονται νδικτινες καί οἱ δεκαπενταετεῖς αὐτοί κύκλοι πού ρχισαν πί Καίσαρος Αὐγού­στου, τρία χρόνια πρίν πό τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ.

Γιατί ο Σεπτέμβριος θεωρείται αρχή του Εκκλησιαστικού έτους.
 πειδή Σεπτέμβριος εἶναι ποχή συγκομιδῆς καρπῶν καί προετοιμασίας γιά τό νέο κύκλο βλαστήσεως, ταίριαζε
νά ορτά­ζουν οἱ χριστιανοί τήν ρχή τῆς γεωργικῆς περιόδου ποδίδοντας εὐχαριστίες στόν Θεό γιά τήν εὔνοιά του πρός τήν κτίση. Εἶναι αὐτό πού δη καναν οἱ ουδαοι σύμφωνα μέ τίς ντολές τοῦ Μω­σαϊκοῦ νόμου· τήν πρώτη δηλαδή μέρα τοῦ βδόμου ουδαϊκο μηνός, ρχές Σεπτεμβρίου, τελοῦσαν τήν ορτή τῆς Νεομηνίας τῶν Σαλπίγγων, κατά τήν ποία σχόλαζαν πό κάθε ργασία, γιά νά προσφέρουν θυσίες λοκαυτωμάτων «εἰς σμήν εὐωδίας Κυρίῳ» (Λευιτ. 23,18).

Χριστός, Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, δημιουργός τοῦ χρόνου καί τοῦ σύμπαντος, προάναρχος Βασιλεύς τῶν αἰώνων, ποος σαρκώθη, γιά νά ποκαταλλάξει τά πάντα εἰς αυτόν καί νά συναγάγει ουδαίους καί θνικούς σέ μία κκλησία, θελε νά νακαφαλαιώσει ν αυτ τόν αἰσθητό κόσμο καί τό γραπτό Νόμο. τσι, αὐτή τήν μέρα πού φύση τοιμάζεται νά διατρέξει να νέο κύκλο ποχν, ορτάζουμε τό γεγονός, κατά τό ποο Κύριος μν ησος Χριστός εἰσῆλθε στή Συναγωγή καί νοίγο­ντας τό βιβλίο τοῦ σαΐου νέγνωσε τό χωρίο, που Προφήτης μιλε πνόματος τοῦ Σωτῆρος: «Πνεῦμα Κυρίου πμέ, οὗ εἵνε­κεν χρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς πέσταλκέ με (…), κηρῦξαι νιαυτόν Κυρίου δεκτόν» (Λουκ. 4,18).

λες οἱ κκλησίες, συναθροισμένες «πί τό αὐτό», ναπέ­μπουν σήμερα δοξολογία πρός τόν να τρισυπόστατο Θεό, πο­ος διαμένει στήν αἰώνια μακαριότητα, διακρατεῖ τά πάντα στή ζωή καί στέλνει φθονες τίς εὐλογίες του κάθε ποχή στά κτίσματά του. διος Χριστός νοίγει τίς θύρες τοῦ νέου τους καί μᾶς προσκαλεῖ νά τόν κολουθήσουμε, γιά νά γίνουμε μέτοχοι τῆς αἰωνιότητός του.


Ἀπολυτίκιον.  Ἦχος β΄.
    πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.



Κοντάκιον.  Ἦχος γ΄.
  ἀρρήτῳ σύμπαντα, δημιουργήσας σοφίᾳ, καὶ καιροὺς ὁ θέμενος, ἐν τῇ αὐτοῦ ἐξουσίᾳ, δώρησαι, τῷ φιλοχρίστῳ λαῷ σου νίκας· ἔτους δέ, τάς τε εἰσόδους καὶ τάς ἐξόδους, εὐλογήσαις κατευθύνων, ἡμῶν τὰ ἔργα πρὸς θεῖόν σου θέλημα.
(Ποιηθὲν τῶ 1813 ἔτει ὑπὸ τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Κωνσταντινοπόλεως, Κυρίλλου ς´).



Κάθισμα.  Ἦχος πλ. δ΄.  Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
   Ὁ καιροὺς καρποφόρους καὶ ὑετούς, οὐρανόθεν παρέχων τοῖς ἐπὶ γῆς, καὶ νῦν προσδεχόμενος, τὰς αἰτήσεις τῶν δούλων σου, ἀπὸ πάσης λύτρωσαι, ἀνάγκης τὴν πόλιν σου, οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ γάρ σου, εἰς πάντα τὰ ἔργα σου. Ὅθεν τὰς εἰσόδους, εὐλογῶν καὶ ἐξόδους, τὰ ἔργα κατεύθυνον ἐφ᾿ ἡμᾶς τῶν χειρῶν ἡμῶν, καὶ πταισμάτων τὴν ἄφεσιν, δώρησαι ἡμῖν ὁ Θεός· σὺ γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων τὰ σύμπαντα, ὡς δυνατὸς εἰς τὸ εἶναι παρήγαγες.



Μεγαλυνάριον
   ναρχε τρσήλιε Βασιλεῦ, ὁ καιρῶν καὶ χρόνων, τὰς ἑλίξεις περισκοπῶν, εὐλόγησον τὸν κύκλον, τῆς νέας περιόδου, τὰς ἀγαθάς σου δόσεις πᾶσι δωρούμενος. 







Συναξάριο της α΄ Σεπτεμβρίου.

T αὐτῇ μέρ μνήμη τοῦ σίου πατρός μν ΣΥΜΕΩΝ τοῦ ΣΤΥΛΙΤΟΥ τοῦ ν τῇ Μάνδρᾳ, τοῦ πιλεγομένου ΠΑΛΑΙΟΥ.
*  *  *
Mνήμη τῆς σίας MΑΡΘΑΣ, μητρός τοῦ σίου Συμεών τοῦ Στυλίτου.
*  *  *
Mνήμη τοῦ δικαίου IΗΣΟΥ τοῦ NΑΥΗ.
*  *  *
Mνήμη τῶν γίων μαρτύρων καί αὐταδέλφων ΑΓΑΘΟΚΛΕΙΑΣ, EΥΟΔΟΥ, KΑΛΛΙΣΤΗΣ καί EΡΜΟΓΕΝΟΥΣ, ξίφει τελειωθέντων.
*  *  *
Mνήμη τῆς σίας EΥΑΝΘΙΑΣ, ν εἰρήνῃ τελειωθήσης.
*  *  *
Mνήμη τοῦ σίου πατρός μν MΕΛΕΤΙΟΥ τοῦ νέου, τοῦ ν τῷ ρει τοῦ ΚΙΘΑΙΡΩΝΟΣ σκήσαντος καί ν εἰρήνῃ τελειωθέντος.
*  *  *
Mνήμη τοῦ γίου νεομάρτυρος AΓΓΕΛΗ, τοῦ ν Kωνσταντι­νουπόλει μαρτυρήσαντος κατά τόαχπ΄ (1680) τος, ξίφει τελειωθέντος.
*  *  *

Μνήμη τῶν γίων ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ καί ΑΜΜΟΥΝ τοῦ διακόνου καί διδασκάλου αὐτῶν.

Ο γιες αὐτές γυναῖκες ζησαν τήν ποχή τοῦ βασιλέως Λικινίου (307-324) στήν δριανούπολη τῆς Θράκης. γεμών τῆς περιοχῆς Βάβδος τίς συνέλαβε ς χριστιανές καί τίς προέτρεπε νά προσκυνήσουν τά εἴδωλα. Κελσίνα, μία ξ αὐτῶν καί πρώτη τῆς πόλεως, μετά τή θαρραλέα μολογία τῆς πίστεώς της τίς σύναξε λες στήν οἰκία της μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους, διάκονο γιο μμούν, γιά νά νισχυθον πρός τό μαρτύριο. μμούν πῆρε τό χαρτί μέ τά νόματά τους καί τά διάβασε δυνατά να-να. στερα εἶπε: «γωνισθτε πέρ τοῦ Χριστοῦ διά τοῦ μαρτυρίου, διότι τσι θά καθίσει καί Δεσπότης Χριστός στήν πύλη τῆς οὐρανίου βασιλείας καί θά σᾶς προσκαλεῖ μία-μία κατ’ νομα, γιά νά σᾶς ποδώσει τόν στέφανο τῆς αἰωνίου ζωῆς».

ταν καί πάλι τίς νέκρινε γεμών, μολόγησαν λες σταθερά τήν πίστη τους. Μέ τήν προσευχή τους συνέτριψαν τά εἴδωλα καί ερεύς τῶν εἰδώλων νυψώθηκε στόν έρα, μέχρις του, βασα­νι­ζόμενος πό πύρινους γγέλους, πεσε νεκρός στή γῆ. Τότε Βάβ­δος πρόσταξε νά κρεμάσουν τόν γιο μμούν, νά τοῦ ξύσουν τίς πλευρές, νά καύσουν τίς πληγές του μέ ναμμένες λαμπάδες καί νά τοῦ φορέσουν στήν κεφαλή χάλκινη πυρακτωμένη περικεφα­λαία.

πειδή γιος διαφυλάχθηκε βλαβής πό τά μαρτύρια, δη­γήθηκε μαζί μέ τίς μαθήτριές του πό τή Βερόη (σημερ. Στάρα Ζαγορά τῆς Βουλγαρίας) στήν ράκλεια, στόν βασιλέα Λικίνιο. Καθ’ δόν μφανίσθηκε Κύριος καί τούς νεθάρρυνε. Φθάνοντας στήν πόλη πῆγαν στόν τόπο, που εἶχαν κατατεθεῖ τά τίμια λείψανα τῆς γίας μάρτυρος Γλυκερίας. ν διανυκτέρευαν κε προσευχόμενες, παρουσιάσθηκε γία λέγοντας: «Καλῶς λθατε, γιες δοῦ­λες τοῦ Θεοῦ! Πρό πολλοῦ περίμενα τήν λαμπρή ν Χρι­στῷ συνοδία σας, γιά νά χορεύσωμε στεφανωμένες λες μαζί μέ τούς γίους γ­γέλους στήν βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, τόν ποο μέχρις αἵματος μο­λογήσαμε».

Στήν ράκλεια τούς ρριξαν στά θηρία. Οἱ γιες γυναῖκες μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους προσηύχοντο ρθιες μέ ψωμένα τά χέρια, τά δέ θηρία κατελήφθησαν πό πνο καί δέν τούς γγισαν. Τήν ρα πού οἱ στρατιῶτες ναβαν φωτιά γιά νά τίς ρίξουν μέσα, προφήτευσαν στόν σεβ Λικίνιο τήν πικράτηση τοῦ Μεγάλου Κων­σταντίνου, τή νίκη τοῦ χριστιανισμοῦ καί τήν κατάργηση τῆς εἰδω­λολατρίας. Κατόπιν σφραγίσθηκαν μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί δέκα πό αὐτές πήδησαν γαλλόμενες μέσα στίς φλόγες ­μνντας τόν Θεό, ποος δρόσισε τό πῦρ. τσι, αὐτές μέν τε­λειώ­θησαν ν εἰρήνῃ στήν πυρά, κτώ δέ ποκεφαλίσθησαν μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους μμούν. πό τίς πόλοιπες οἱ δήμιοι λλες κατέσφαξαν καί σέ λλες βαλαν στό στόμα πυρακτωμένα σίδερα.

Τά νόματά τους χουν διασωθεῖ στό ρχαο Μαρτύριόν τους (Bibliotheca Hagiographica Graeca 2280-2281) καί εἶναι: Λαυρεντία διά­κονος, Κελσίνα, Θεοκτίστη ( Θεόκλεια), Δωροθέα, Εὐτυχιανή, Θέκλα, ρισταινέτη, Φιλαδέλφη, Μαρία, Βερονίκη, Εὐλαλία ( Εὐ­θυ­μία), Λαμπροτάτη, Εὐφημία, Θεοδώρα, Θεοδότη, Τετεσία, κυλί­να, Θεοδούλη, πλοδώρα, Λαμπαδία, Προκοπία, Παῦλα, ουλιάνα, μπλι­ανή, Περσίς, Πολυνίκη, Μαύρα, Γρηγορία, Κυρία ( Κυριαίνη), Βάσσα, Καλλινίκη, Βαρβάρα, Κυριακή, γαθονίκη, ούστα, Εἰ­ρή­νη, Ματρῶνα ( γαθονίκη), Τιμοθέα, Τατιανή, ννα ( νθο­σα).

στόσο, στήν σματική κολουθία καί σέ νεότερους Συναξαριστές παντον τά ξς νόματα: δαμαντίνη, θην, κριβή, ντιγόνη, ριβοία, σπασία, φροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, λπινίκη, ρα­σμία, ρατώ, ρμηνεία, Εὐτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θε­ανόη, Θε­όνυμφη, Θεοφάνη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Οὐ­ρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπ­­φώ, Τερψιχόρη, Τρωάς, Χάϊδω καί Χαρίκλεια (βλ. Πρωτ. Κων/νου Πλατανιτου, Εορ­τολόγιον τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, πο­στολική Διακονία, κδ. Δ΄, 1997, σελ. 23 ποσ.).
  
[Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου (ερομονάχου), Νέος Συναξαριστής τῆς ρθοδόξου κκλησίας, τόμ. A΄ Σεπτέμβριος (ρμύλια: . Κοιν. Εὐαγγ. Θεοτόκου, 2007), 1-3, 11-13].

   
(Πηγή ηλ. κειμένου: fdathanasiou.wordpress.com)
Πηγή "Ἄλλη Ὄψις"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το περιεχόμενο των επώνυμων άρθρων ενδέχεται να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου.