Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

«Ο όσιος γέροντας βάζει ΔΑΙΜΟΝΕΣ καί ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ στην ίδια σειρά»!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ακτινεσ

Μέ σιωπή  ἤ  μέ θυμό;

ὅσιος γέροντας Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής σέ ἀπαντητική του ἐπιστολή(1), σχολιάζοντας τό πάθος τοῦ θυμοῦ,  γράφει: «…Ὅταν σοί ἔλθῃ θυμός, κλεῖσε τό στόμα δυνατά καί μή ὁμιλήσῃς εἰς τόν ὑβρίζοντα ἤ ἀτιμάζοντα ἤ ἐλέγχοντα ἤ πολυειδῶς σε πειράζοντα ἄνευ λόγου». 

Αὐτά συμβουλεύει σέ δόκιμο μοναχό, δηλαδή, αὐτοσυγκράτηση, γιά τίς περιπτώσεις ἐκεῖνες, πού ἡ καρδιά του κινδυνεύει νά καταληφθεῖ ἀπό θυμό ἐξ αἰτίας προσβολῶν, ὕβρεων και γενικῶς ἀπρεποῦς συμπεριφορᾶς ἄλλων μοναχῶν ἀπέναντί του. 
Γιά τόν θυμό, ὅμως, πού εἶναι δυνατόν νά γεννηθεῖ μέσα μας σέ περιπτώσεις δαιμονικῶν ἐπιθέσεων ἤ σέ ἀπόπειρες αἱρετικῶν νά ἀλλοιώσουν τήν Πίστη μας, ὁ ὅσιος γέροντας Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής προτείνει ἐντελῶς ἀλλιώτικη τακτική. Στήν ἴδια ἐπιστολή γράφει ἐπί λέξει τά ἑξῆς: «Ὁ θυμός καθ’ ἑαυτόν εἶναι φυσικός. Ὅπως τά νεῦρα στό σῶμα. Εἶναι καί αὐτός νεῦρον ψυχῆς. Καί ὀφείλει νά τόν μεταχειρίζεται ὁ καθείς ἐναντίον τῶν δαιμόνων, ἀνθρώπων αἱρετικῶν, καί παντός κωλύοντος ἀπό τήν ὁδόν τοῦ Θεοῦ».
Ὅταν, δηλαδή, ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἐμποδίζεται στόν ἁγιαστικό του ἀγῶνα ἀπό τούς δαίμονες ἢ ἀπό ἀνθρώπους αἱρετικούς, τότε ὁ θυμός ὀφείλει  νά γίνει μέσον προστασίας καί ἀντίστασης πνευματικῆς στά χέρια τοῦ Πιστοῦ. 
Ἀξίζει να παρατηρήσουμε, ὅτι ὁ ὅσιος γέροντας βάζει τούς δαίμονες καί τούς αἱρετικούς στήν ἴδια σειρά. Διότι τήν ἴδια λύσσα ἔχουν ἐναντίον μας, τόν ἴδιο κίνδυνο διατρέχουμε καί ἀπό.... τίς δυό πλευρές!
Ἐδῶ εἶναι, πού ἐφαρμόζεται τό ἁγιογραφικό «ὀργίζεσθε καί μή
ἁμαρτάνετε» (Ἐφεσ. 4, 26). Ὁ ἅγιος γέροντας εἶναι σαφής: Στόν ἀδελφό, πού τυχόν μᾶς πικραίνει, μᾶς ὑβρίζει καί μᾶς περιφρονεῖ, ἀπαντᾶμε πάντοτε μέ ἀγάπη καί τρόπο ἥμερο. Στίς ἐπιθέσεις, ὅμως, τῶν δαιμόνων, ἀλλά καί σέ ἀνθρώπους αἱρετικούς χρειάζεται νά δουλέψει τό νεῦρο τῆς ψυχῆς. Δηλαδή ὁ θυμός.
Ὁ μεγάλος αὐτός δάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς δέν λέει λόγια δικά του. Ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις Πατράσι, ἐπαναλαμβάνει στήν οὐσία τόν Μέγα Βασίλειο, ὁ ὁποῖος μᾶς διδάσκει: «Νεῦρον γάρ ἐστι τῆς ψυχῆς ὁ θυμός. Δεῖν γάρ οἶμαι τήν ἴσην σπουδήν ἔχειν περί τε τήν ἀγάπην τῆς ἀρετῆς, καί περί τό μῖσος τῆς ἁμαρτίας».(2)  
Τώρα λοιπόν πού,  ἐπισήμως πλέον, τούς ἀμετανόητους αἱρετικούς τούς ὀνομάσαμε «ἐκκλησία», πού ἀναγνωρίσαμε ἱερωσύνη καί μυστήρια στούς ψευτοχριστιανούς τῆς Δύσης,  πού ἀνώτατοι ρασοφόροι  μας καταργοῦν μέ τήν ζωή τους ὁλόκληρα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεώς μας, πού οἱ περισσότεροι Ἐπίσκοποί μας κρατᾶνε τό στόμα τους κλειστό, λές καί δέν συμβαίνει τίποτε, τί δέον γενέσθαι ἀπό τήν πλευρά τοῦ κατώτερου κλήρου καί τῶν λαϊκῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας; 
πό τήν μιά μεριά τό συνέδριο Ἐπισκόπων τοῦ Κολυμβαρίου μέ τίς ἀποφάσεις του μᾶς καλεῖ, νά ἑνωθοῦμε ἀπροϋπόθετα μέ τούς αἱρετικούς(3) καί νά πέσουμε ἔτσι ἐθελουσίως στήν δαιμονική παγίδα τῆς ἀπιστίας.(4)  
Ἄρα: α) Νά ἀρνηθοῦμε τήν μοναδικότητα τῆς πολυτίμητης Ὀρθοδοξίας μας καί νά γίνουμε ἕνα μέ τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν,τήν «κουρελοῦ τοῦ διαβόλου», ὅπως ἔλεγε καί ὁ ἀγαπημένος μας ἅγιος Παΐσιος, καί 
β) νά γυρίσουμε τήν πλάτη στούς ἁγίους Πατέρες μας καί νά συνταχθοῦμε μέ τούς λεγόμενους μεταπατερικούς, μέ τήν πανθρησκεία καί τήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ.(5)
Ἀπό τήν ἄλλη, ὅμως, ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ ὅσιος γέροντας Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής, στίς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων καί τῶν αἱρετικῶν, μᾶς καλοῦν νά ἀπαντήσουμε μέ τό νεῦρο τῆς ψυχῆς μας, πού εἶναι ὁ θυμός. 
Πάντως, γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους, ἐδῶ καί δυό χιλιάδες χρόνια, ἡ Πίστη εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη καί οἱ Ἅγιοι ὁδοδεῖκτες μας. 
_____________________________________________________________________
(1). Ἀπό το βιβλίο Γέροντος Ἰωσήφ «Ἔκφρασις μοναχικῆς ἐμπειρίας», ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, σελ. 61.
(2). Ἑρμηνεία εἰς τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν, Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος κυψέλη», σελ. 446 (Λόγ. κατά ὀργιζομέν.).
(3). «Οἱ παπικοί καί οἱ Προτεστάντες εἶναι αἱρετικοί, ἀποτελοῦν μία κοινότητα, μία δική τους συναγωγή, ἀλλά δέν εἶναι Ἐκκλησία. Οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες θά εἶναι καί θά γίνουν πάλι Ἐκκλησία, ὅταν μετανοήσουν γιά τίς πλάνες τους καί ἔτσι μετανοημένοι ζητήσουν νά ξαναγυρίσουν στήν Ἐκκλησία, ἀπό τήν ὁποία ἀποκόπηκαν» (Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας).
(4). Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, μία ἀπό τίς τρεῖς μορφές ἀπιστίας καί ἀθεΐας εἶναι ἡ σιωπή ἀπέναντι στήν αἵρεση καί στούς αἱρετικούς. 

(5).  «Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινόν ὄνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Ὅλοι δέ αὐτοί οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τήν ἄλλην αἵρεσιν. Τό κοινόν εὐαγγελικόν ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις» (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί Οἰκουμενισμός», σελ. 224).

Σχόλια:
MonkSerafim Zisis είπε...
...Πράγματι, ἡ ἀποδοχὴ τῶν ἀποφάσεων τοῦ Π.Σ.Ε. (βλ. Πόρτο Ἀλέγκρε 2006 καὶ Πουσὰν 2013), μέσῳ τοῦ σχετικοῦ κειμένου τῆς παρανόμου καὶ ἀντικανονικῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, ἀκριβῶς αὐτὸ προωθεῖ. Τὸ κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε ρητῶς λέγει ὅτι ἡ "Καθολικὴ Ἐκκλησία" ὑπάρχει μόνο μέσῳ τῆς ἑνότητος τῶν μελῶν τοῦ Π.Σ.Ε., δηλ. σὲ καμμία ἐπί μέρους χριστιανικὴ ὁμολογία. Τέτοια προδοτικὰ κείμενα ὑπογράφονται στὸ Π.Σ.Ε. καὶ τώρα κατοχυρώθηκαν καὶ στὸ Κολυμπάρι μὲ ὑπογραφὲς τῶν ... Ἐπισκόπων μας. Ἂν δὲν γνωρίζεις, "ἀνώνυμε", τὰ πράγματα νὰ μὴ βιάζεσαι νὰ σχολιάσεις.
Ανώνυμος είπε...
Μακάρι να είχαμε σήμερα Γεροντάδες του πνευματικού βεληνεκούς του Οσιοτάτου γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή. Σε τέτοιους γέροντες αξίζει κανείς να κάνει απόλυτη υπακοή.
Το βιβλίο "Ἔκφρασις μοναχικῆς ἐμπειρίας’’ ,που περιέχει τις ευλογημένες διδαχές του, με στήριξε σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου και με βοήθησε να κατανοήσω την αξία και τη δύναμη της Ευχής.
Την ευχή του Γέροντα να έχουμε.
Κυριάκος Βαρβέρης
2 Σεπτεμβρίου 2016 - 8:01 μ.μ.
Ανώνυμος είπε...
Περί του απροϋπόθετου της ενώσεως μετά των αβάπτιστων αγελών, των ονομασθέντων ως ετερόδοξες Χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογιών.
Στο Κολυμπάρι, οι πρώτοι άνευ ίσου υπόγραψαν αυτό.
6. Κατά τήν ὀντολογικήν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νά διαταραχθῇ. Παρά ταῦτα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, ἀλλά πιστεύει ὅτι αἱ πρός ταύτας σχέσεις αὐτῆς πρέπει νά στηρίζωνται ἐπί τῆς ὑπ’ αὐτῶν ὅσον ἔνεστι ταχυτέρας καί ἀντικειμενικωτέρας ἀποσαφηνίσεως τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καί ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐταῖς διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καί ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Οὕτω, ἦτο εὔνους καί θετικῶς διατεθειμένη τόσον διά θεολογικούς, ὅσον καί διά ποιμαντικούς λόγους, πρός θεολογικόν διάλογον μετά τῶν λοιπῶν χριστιανῶν εἰς διμερές καί πολυμερές ἐπίπεδον καί πρός τήν συμμετοχήν γενικώτερον εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν τῶν νεωτέρων χρόνων, ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι διά τοῦ διαλόγου δίδει δυναμικήν μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καί τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρός τούς ἐκτός αὐτῆς, μέ ἀντικειμενικόν σκοπόν τήν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρός τήν ἑνότητα. (ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ.6)

Ο καλέσας την σύνοδο, είχε γράψει αυτό επί του προκειμένου, προ πολλών ετών.
«Δέν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν, καθ’ ἥν στιγμήν αὕτη διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπό κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διά την τελικήν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νά “ἀρδεύσει” πολλάς κανονικάς διατάξεις πρός “ζωογονίαν”. Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁρισμένων διατάξεων ἐπί τό φιλανθρωπότερον καί ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δέν δύναται καί δέν πρέπει νά ζῇ ἐκτός τόπου καί χρόνου»
Ἀρχιμ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΧΟΝΤΩΝΗ, Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων και τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἀνάλεκτα Βλατάδων, σελ. 73
Επομένως, οι όποιες προϋποθέσεις έχουν ήδη αρθεί, καθώς απαγορεύει στην Εκκλησία να ζει εκτός τόπου και χρόνου, δηλαδή του κοσμικού χωρόχρονου του άρχοντος του κόσμου τούτου.
Όμως η Εκκλησία είναι άναρχος ως ιδρυθείσα υπό της Αγίας Τριάδος, και ούτως υπάρχει εκτός ορίων τόπου και χρόνου, «Η Εκκλησία είναι άναρχη, ατελεύτητη, αιώνια, όπως ο ιδρυτής της, ο Τριαδικός Θεός, είναι άναρχος» ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ, σελ. 193. Έκδοση 6η
Το πρόβλημα είναι ότι η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου, συνομολογεί μετά του Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, την Εκκλησία μη άναρχο, ως αιτιατή δια υποστατικής ενεργείας μιας των υποστάσεων της Περγαμείως νοουμένης Αγίας Τριάδος.
“ The Church exists first of all because the Father— as a distinct Person— wills her to exist.” (Η Εκκλησία υπάρχει πρώτα απ 'όλα διότι ο Πατήρ ως διακριτό πρόσωπο θέλει να υπάρχει) Zizioulas, John D, «The One and the Many Studies on God, Man, the Church and the World Today», Sebastian Press Publishing House, 2010
Η αποδοχή της αιτιότητος της Εκκλησίας από την υπόσταση του Πατρος,είναι ουσιαστικά η αναγκαία προϋπόθεση επί της οικουμενιστικής ενώσεως της Εκκλησιας μετά των ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών , η οποία όμως επιβάλλεται επί ποινής κολασμού εις τους απειθώντας της συνόδου.
Επόμενος αληθώς λέγεται το απροϋπόθετο επί της ενώσεως με τους αιρετικούς , εκ της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου.

http://aktines.blogspot.gr/2016/09/blog-post_35.html#more

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το περιεχόμενο των επώνυμων άρθρων ενδέχεται να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου.