Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

«Γυναῖκες μετά μύρων θεόφρονες... Πάσχα τό μυστικόν, σοῖς Χριστέ μαθηταῖς εὐηγγελίσαντο».

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ  (Συνέχεια ε΄)

Ἀνδρέου Θεοδώρου



 Τροπάρια
«Γυναῖκες μετά μύρων θεόφρονες,
ὀπίσω σου ἔδραμον.ὅν δέ ὡς θνητόν,
μετά δακρύων ἐζήτουν, προσεκύνησαν,
χαίρουσαι ζῶντα Θεόν,
 καί Πάσχα τό μυστικόν,
σοῖς Χριστέ μαθηταῖς 
εὐηγγελίσαντο».
  Μέσα εἰς τό ἱστορικόν πλαίσιον τῶν γεγονότων τῆς Ἀναστάσεως προέχουσαν θέσιν κατέχουν αἱ Μυροφόροι Γυναῖκες (Λουκ. 23, 55-56. 24, 1 ἑξ.) Αὗται ἦσαν γυναῖκες θεόφρονες. Τετρωμένη ἡ καρδία των ἐκ τοῦ πρός τόν Διδάσκαλον θείου ἔρωτος ἔδραμον μετά δακρύων ὀπίσω του. Ὅπως, ἀφωσιωμέναι καί πισταί, τόν ἠκολούθουν κατά τήν διάρκειαν τοῦ ἐπί γῆς ἔργου του (Ματθ. 27, 55), τό αὐτό ἀφωσιωμέναι τόν ἠκολούθησαν καί μέχρι τῆς τελευταίας κατοικίας του. Ἐν τῷ τάφῳ ἐζήτουν τόν Σωτῆρα ὡς θνητόν, διά νά ἀποδώσουν εἰς αὐτόν τόν τελευταῖον φόρον τῆς τιμῆς καί τῆς ἀγάπης των. Τοῦτο ὅμως αἱ Μυροφόροι δέν ἐπέτυχον. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου ἐματαίωσε τάς φυσικάς ζητήσεις καί προσδοκίας των. Αἱ προσδοκίαι ὅμως τῶν γυναικῶν ἦσαν εὐσεβεῖς καί φιλόθεοι. Ἦσαν τό ἐκχείλισμα τῆς ἀγάπης των πρός τήν ἐνσαρκωθεῖσαν Ἀγάπην καί Ἀγαθότητα. Διά τοῦτο καί πρῶται κατηξιώθησαν εἰς τάς ὑπερλογικάς διαστάσεις τοῦ θαύματος. Παροῦσαι εἰς τόν ἱστορικόν χῶρον τοῦ μνήματος δέν εὗρον μέν τόν Διδάσκαλον ὡς θνητόν, εἶδον ὅμως καί προσεκύνησαν αὐτόν ὡς ζῶντα καί παντοδύναμον Θεόν!
    Αἱ Μυροφόροι ὑπῆρξαν οἱ Πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Αἱ μεταπεποιημέναι ὑπό τῆς ἀγάπης καρδίαι των ἀνεῴχθησαν εἰς τόν μυστικόν χῶρον τοῦ θαύματος. Εἰσέδυσαν εἰς τό ἐσώτερον βάθος τοῦ μυστικοῦ Πάσχα τῆς Χάριτος. Ὑπό τήν γοητείαν τῆς ὑπερτάτης ταύτης ἀποκαλύψεως, ἔφυγον μετά σπουδῆς διά νά ἀναγγείλουν τό χαρμόσυνον γεγονός καί εἰς τούς ἄνδρας Μαθητάς (Λουκ. 24, 10). Οἱ πόδες των ἐχάραξαν πρῶτοι τήν ὁδόν τοῦ σωτηρίου ἀγγέλματος, τό ὁποῖον ἔμελλε νά στηρίξῃ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τό κήρυγμα τῆς νέας ὑπερλόγου πίστεως.

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅιδου τήν
καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν,
 καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον
εὐλογητόν τῶν Πατέρων, Θεόν καί ὑπερένδοξον».

    θριαμβικός τόνος τῆς Ἀναστάσεως συνέχει τήν ψυχήν τοῦ ὑμνογράφου. Σκιρτᾷ ἡ καρδία του, ὅταν βλέπῃ τήν διά τῆς Ἀναστάσεως κατάργησιν τοῦ θανάτου. Ἐπισείει δέ μεγαλοπρεπῶς τό βαρύτιμον τοῦτο λάφυρον τῆς Ἐγέρσεως. Ὄντως κατεπόθη ὁ θάνατος! «ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; ποῦ σου, ᾃδη, τό νῖκος;» (1 Κορ. 15, 54-55). Ὁ θάνατος, ὁ νεκρώσας τήν φύσιν τῶν βροτῶν διά τῆς παραβάσεως, νεκροῦται τώρα διά τῆς ἀπειροδυνάμου σοφίας τοῦ κτίστου τῆς φύσεως. Ὁ δέ Ἅιδης, τό σκοτεινόν τοῦ θανάτου καταγώγιον, ἀποκενοῦται ἐκ τοῦ μακαβρίου πλούτου του, ἐκ τῆς πενθίμου συγκομιδῆς τῆς πρώτης καί πικρᾶς ἐκείνης παραβάσεως. Τόσον τά ἐν τῷ Ἅιδῃ πνεύματα, ὅσον καί τά σώματα τά ἐν τοῖς τάφοις νεκρά ἀποκείμενα, δραστηριοποιοῦνται ὑπό τοῦ ἐνδόξου νικητοῦ. Ἀποτινάσσοντα τήν φθοράν, ἐμπεριχωροῦνται ὑπό τῆς ζωτικῆς δυνάμεως τοῦ Λυτρωτοῦ, σπεύδοντα πρός τήν θείαν ἐξανάστασιν καί τήν ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ σταθεράν των ἐγκατάστασιν. Διότι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπαρχή μιᾶς νέας καί αἰωνίου βιοτῆς. Εἶναι ἡ ἄφθαρτος ζύμη ἡ μεταποιοῦσα πρός ἑαυτήν ὁλόκληρον τό φύραμα τῆς νέας πνευματικῆς ἀνθρωπότητος. Διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἐγκαινιάζεται μία νέα διά τόν κόσμον ζωή, τῆς ὁποίας αἱ ὁλόλαμπροι διαστάσεις ἐκβάλλουν καί ἀναλύονται εἰς τήν αἰωνιότητα. Εἶναι ἡ νέα ζωή, ἡ ὑπέρ τόν θάνατον καί τήν φθοράν, τό νέον γνήσιον καί αὐθεντικόν εἶναι, ἡ ἀλήθεια τοῦ λόγου τῆς δημιουργίας, ἡ ζωή ἐν τῷ Πνεύματι, ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ καί τῇ χαρᾷ τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ. Ἐκ τῆς νέας ταύτης ζωῆς ἐλλείπει τό ξένον παράσιτον τῆς ἁμαρτίας (ἐν τῇ ἐννοίᾳ βεβαίως τῆς κατανικήσεως αὐτοῦ ὑπό τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀνθρωπίνης συνεργείας), ἡ μελάνωσις καί ἡ ἀκαθαρσία τῆς φθορᾶς. Ἡ νέα ζωή εἶναι σύμμορφος πρός τό νέον πνευματικόν δημιούργημα, τό ὁποῖον ἀκτινοβόλον ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ τάφου τοῦ ἐξ Ἀριμαθείας Ἰωσήφ!
    Εὔλογον, λοιπόν, τό σκίρτημα τοῦ Ὑμνῳδοῦ καί κατ᾿ ἐπέκτασιν ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, διά τά ζωηφόρα ἀποτελέσματα τῆς Ἐγέρσεως. Εὔλογος καί ἡ δοξολογία, τήν ὁποίαν ἀπευθύνουν πρός τόν αἴτιον τῆς ὑπερτάτης ταύτης ἀναστασίμου χαρᾶς, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν Πατέρων, Θεόν καί ὑπερένδοξον!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το περιεχόμενο των επώνυμων άρθρων ενδέχεται να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.