Ιερωμένοι: Χειροτονία από ανθρώπους ή από το Θεό;

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

 

 ΛΟΓΟΣ 79ος, Απόσπασμα

 

 
    "...Αλλά και με όλον όπου δέν ιξεύρομεν το Μυστήριον της ενσάρκου οικονομίας του Χριστού, ουδέ γνωρίζομεν κατα ακρίβειαν τα μυστήρια των χριστιανών, επιχειριζόμεθα χωρίς εντροπήν να διδάσκωμεν άλλους περί του φωτός της γνώσεως. Η γνώσις δέν είναι το φώς, αλλά το φώς είναι η γνώσις, επειδή και εν αυτώ τω φωτί και δι’ αυτού και εξ αυτού έγιναν τα πάντα. Του οποίου φωτός την θεωρίαν αρνούμενοι ημείς φανερώνομεν τον εαυτόν μας πώς ούτε εγεννηθήκαμεν ακόμι, ούτε ευγήκαμεν εις το άνωθεν φώς αμή όντες ακόμι έμβρυα μέσα εις την κοιλίαν, ή να ειπώ αληθέστερα νεκροτόκια αποβάλματα, αναβαίνομεν εις ιερατικά αξιώματα χωρίς εντροπήν, και το πλέον χειρότερον οι περισσότεροι με μεγάλην αθεοφοβίαν αγοράζομεν την ιερωσύνην με άσπρα, και ζητούμεν να προεστεύωμεν εις το βασιλικόν ποίμνιον, ημείς όπου δέν εγενήκαμεν ακόμι ουδέ αρνία και αυτά τα κάμνομεν όχι δια άλλο τί, πάρεξ δια να κάμνωμεν τα θελήματα μας.

     Έτζι ήσαν, αδελφοί, εξ αρχής οι Απόστολοι; Έτζι ήσαν οι διάδοχοι των Αποστόλων; Έτζι ήσαν οι θεοφόροι Πατέρες ημών, και διδάσκαλοι; Αλλοίμονον δια την φοβεράν τόλμην τούτων, ότι εκείνοι όπου αποβλέπουν μόνον εις τα άσπρα, δέν γίνονται μονάχα προδόται, και ιερόσυλοι εις τα εκκλησιαστικά πράγματα αμή κατατολμούσιν να εγγίξουν και αυτόν τον Θείον πλούτον ήγουν να πωλήσουν, και να αγοράσουν και αυτήν την χάριν του Αγίου Πνεύματος. Όθεν ουδέ αισχύνονται να λέγουν, εδικόν μας είναι το δεσμείν και λύειν, και το ελάβαμεν εις ταύτην την ζωήν άνωθεν απο τον Θεόν, ώ της αναισχυντίας δια να μή λέγω της εσχάτης παραφροσύνης.
      Ειπέ μου, σε παρακαλώ εσύ όπου λέγεις αυτά, δια ποίας σου αρετάς έλαβες αυτήν την εξουσίαν άνωθεν; Διατί άφησες όλα τα πάντα, και ακολούθησες τον Χριστόν; Διατί εκαταφρόνησες την δόξαν του κόσμου; Διατί έγινες ταπεινός τω Πνεύματι; Διατί επώλησες όλα σου τα υπάρχοντα, και τα εμοίρασες εις τους πτωχούς; Διατί απώλεσας την ψυχήν σου, ήγουν διατί ενέκρωσες αυτήν εις τον κόσμον, και δέν την ηύρες εις κανένα θέλημα της σαρκός; Αλλά των ιερέων (λέγουν) είναι εξουσία αυτή, το ιξεύρω και εγώ, πώς είναι των ιερέων, όμως δέν είναι απλώς όλων των ιερέων, αμή εκείνων όπου ιερουργούν το Ευαγγέλιον με Πνεύμα ταπεινώσεως, και πολιτεύονται μέ ακατηγόρητον καί ενάρετον πολιτείαν.

       Εκείνων όπου επαράστησαν προτήτερα τον εαυτό τους εις τον Κύριον, και έδειξαν πνευματικώς μέσα εις τον ναόν του σώματος τους την καθαράν τους λατρείαν, θυσίαν τελείαν, Αγίαν και ενάρετον εις τον Κύριον και εδέχθησαν εις το άνωθεν θυσιαστήριον, και επροσφέρθηκαν απο τον μεγάλον Αρχιερέα Χριστόν προσφορά τελεία εις τον Θεόν, και Πατέρα, και εμεταβάλθησαν, και ηλλοιώθησαν με την δύναμιν του Παναγίου Πνεύματος και εμεταμορφώθησαν εις τον Χριστόν τον αποθανόντα δι ημάς, και αναστάντα εν δόξη θεότητος.

      Εκείνων λέγω των ιερέων όπου μετανοούν, και πενθούν νύκτα, και ημέραν με τελείαν ταπείνωσιν, και παρακαλούν τον Θεόν μετά δακρύων, όχι μόνον δια τον εαυτό τους, αλλά και δια τους αδελφούς όπου έχουν εις την επίσκεψιν τους, και δια όλας τας Αγίας εκλησίας του Θεού όπου είναι εις τον κόσμον, και εκείνων όπου κλαίουν πολλά έμπροσθεν του Θεού, δια τα ξένα αμαρτήματα.

      Εκείνων όπου δέν μεταχειρίζονται τίποτε περισσότερον απο την αναγκαίαν τους τροφήν, και δέν επιτηδεύονται κανένα πράγμα δια θεραπείαν, η απόλαυσιν του σώματος, αλλά περιπατούν, καθώς είναι γεγραμμένον, εν Πνεύματι, και δέν κάμνουν καμμίαν επιθυμίαν σαρκός. Και πρός τούτοις ακόμι και εκείνων όπου δέν προτιμούν δια το δίκαιον, και δια την εντολήν του Θεού, μήτε πτωχόν, μήτε πλούσιον, μήτε άρχοντα, μήτε αρχόμενον, μήτε αυτόν τον ίδιον βασιλέα και δέν παραβλέπουν ουδέ παραβαίνουν την εντολήν του Θεού δια πρόφασιν ελεημοσύνης, ή δια δόσιν χαρισμάτων ή δια φόβον, ή αγάπην , ή διά άλλο  κανένα πράγμα ορατόν ή αόρατον. Των τοιούτων είναι το δεσμείν, και λύειν και ιερουργείν και διδάσκειν, και όχι εκείνων όπου λαμβάνουν μόνον απο τους ανθρώπους την ψήφον, και την χειροτονίαν «Ού γάρ αφ’εαυτού (λέγει) τις την τιμήν λαμβάνει αλλ’ απο Κυρίου καλούμενος». 

      Δέν είπεν εκείνος όπου λαμβάνει την ψήφον και χειροτονίαν απο ανθρώπους, αλλά εκείνος όπου επροωρίσθη, και επροχειρίσθη εις τούτο απο τον Θεόν, οτι εκείνοι όπου γίνονται απο ανθρώπους, και δια μεσιτείας ανθρώπων, είναι κλέπται, και λησταί, καθώς είπεν ο Κύριος. «Εγώ ειμί η Θύρα, πάντες όσοι ήλθον και έρχονται, ου δι εμού, αλλά αναβαίνουν αλλαχόθεν, κλέπται εισι και λησταί»  

Δ. Μή πλανάσθε λοιπόν αδελφοί μου, εκείνος όπου ευρίσκεται εις σκότος, είναι έξω απο την θύραν και εκείνος όπου φαίνεται πώς εμβήκεν, όμως δέν εμβήκε δια του φωτός, έξω είναι και αυτός απο την μάνδραν. Ότι ανίσως ο Χριστός είναι η θύρα, και το φώς του κόσμου, εξάπαντος η θύρα είναι φωτοειδής, και όχι απλώς θύρα μοναχά και εκείνος όπου εμβήκεν εις αυτήν ήλθε μέσα εις το φώς του κόσμου. Φώς δέ του κόσμου είναι ο Χριστός, όχι πώς βλέπεται αισθητώς, αλλ’ ότι θεωρείται νοερώς. Διότι ο αισθητός ούτος ήλιος φωτίζει τα σωματικά μάτια, όχι μόνον των ανθρώπων, αλλά και των αλόγων ζώων. Αμή ο Χριστός ο νοητός ήλιος όπου επεφάνη εις τον κόσμον φωτίζει μονάχα τας λογικάς ψυχάς, και ούδε αυτάς όλας ακρίτως και αναξίως ότι δέν είναι άψυχος, ή να ειπώ καλλίτερα άζωος, καθώς δέν είναι ουδέ κτίσμα, ή δούλος, διωρισμένος εις υπηρεσίαν άλλων, καθώς είναι ούτος ο αισθητός ήλιος όπου ανατέλλει επι δικαίους, και αδίκους πονηρούς τε, και αγαθούς.

Σχόλιο: 

Η κατάσταση με τον κληρικαλισμό έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι απαιτήσεις των χειροτονημένων έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Η μεγαλοστομία τους και η κενολογία τους έχει φτάσει στο απροχώρητο. Και Χριστιανικός λαός δεν υπάρχει. Έφτασε το μαχαίρι στο κόκκαλο, κινδυνεύουν οι μισθοί τους, και κανείς Χριστιανός δεν καταλαβαίνει την ταραχή και την οργή του κληρικαλισμού εναντίον της πολιτικής εξουσίας, ότι ουδεμία σχέση έχει με την Εκκλησία.

Αμέθυστος

 

 Πηγή: amethystosbooks

 

Συκοφαντικο κηρυγμα σε ολονυκτία

ΟΤΑΝ Ο ΑΜΒΩΝΑΣ ΣΠΙΛΩΝΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΕΣ

ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΕΣ ΑΙΧΜΕΣ ΣΕ ΚΗΡΥΓΜΑ ΟΛΟΝΥΚΤΙΑΣ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

Τὴν παρελθοῦσα Τετάρτη βράδυ, στὴν ὁλονυκτία ποὺ ἐτελέσθη στὸ Μ. Σπήλαιο, δηλ. σὲ λειτουργικό χώρο και χρόνο, ὁ ἡγούμενος π. Ἱερώνυμος Κάρμας, συμφωνώντας μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προϊσταμένου του κ. Ἀμβρόσιου, εἶπε τὰ ἑξῆς διαστρεβλωτικὰ τῆς ἀλήθειας, δημιουργώντας στοὺς προσευχομένους συναισθήματα ἀντιπάθειας ἢ ἀγανακτήσεως, ἀντὶ γιὰ αἰσθήματα κατανύξεως. Παραθέτω αὐτὰ ποὺ μοῦ μετέφεραν παρόντες πιστοὶ (καὶ ἐπιβεβαίωσα). Εἶπε ὅτι:

Ὁ Σεβασμιώτατος δὲν εἶναι παρὼν στὴν ὁλονυκτία, γιατί ἦταν κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἐναντίον του δίκη, ποὺ διεξάγεται στὴν Πάτρα, μετὰ ἀπὸ μήνυση ποὺ ἔχει καταθέσει ἐναντίον του Αἰγιώτης θεολόγος (σ.σ. ὁ Σημάτης). Καὶ καλεῖται αὐτὸς ὁ ἅγιος ἄνθρωπος (ὁ Σεβασμιώτατος) νὰ ἀποδείξει ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικός, αὐτὸς ποὺ ἔχει κάνει τόσα φιλανθρωπικὰ ἔργα.

Εἶχα ἀποφασίσει νὰ μὴ δημοσιεύσω κανένα κείμενο, ἕως ὅτου περατωθεῖ ἡ δίκη ποὺ διεξάγεται στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν μὲ κατηγορούμενο τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιο, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ, ἡ ὅποια δημοσίευση, ὡς προσπάθεια ἐπηρεασμοῦ τοῦ Δικαστηρίου. Δὲν εἶμαι διατεθειμένος, ὅμως, νὰ ἀφήσω ἀναπάντητες τέτοιες σκόπιμες διαστρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας ἀπὸ πρόσωπα τοῦ ἀμέσου περιβάλλοντος τοῦ Μητροπολίτη, καὶ μάλιστα ἀπὸ ἄμβωνος. Διότι ἀποτελεῖ ἱεροσυλία τὸ γεγονὸς κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κατεξοχὴν κατανυκτικῆς ἀτμόσφαιρας ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ὁλονυκτία, νὰ χρησιμοποιεῖται ἀκόμα καὶ τὸ ἱερὸ κήρυγμα, γιὰ νὰ συκοφαντήσουν κάποιο πιστό, σπιλώνοντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν προσωπικότητά του. Ἐπεχείρησε ὁ ἡγούμενος νὰ ἐμπεδώσει στοὺς πιστοὺς τὴ θέση ὅτι ὁ Μητροπολίτης εἶναι ἀθῶος καὶ ἅγιος, μὲ μόνο ἐπιχείρημα, ὅτι εἶναι Μητροπολίτης καὶ κάνει φιλανθρωπίες!

Τὴν ἴδια γραμμὴ προσπαθοῦν νὰ περάσουν οἱ συνήγοροί του καὶ ὁ ἴδιος στὸ Δικαστήριο, ὅτι τάχα ὁ Μητροπολίτης δικάζεται ἐπειδὴ τὸν κατήγγειλα ὡς αἱρετικό. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀποπροσανατολίζονται οἱ συμπολίτες μας καὶ οἱ παράγοντες τῆς Δίκης ἀπὸ τὶς πραγματικὲς κατηγορίες ποὺ τοῦ ἔχουν ἀποδωθεί. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὁ ἡγούμενος εἶπε, μὲ ἀναγκάζει,

α) νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ εἶναι προσεκτικὸς σὲ ὅσα λέει, γιατὶ δὲν ταιριάζει σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκπροσωποῦν τὸν Χριστὸ νὰ παραπληροφοροῦν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ τοὺς στρέφουν ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ ἐλέγχουν ἐν ἀληθείᾳ τὸν προϊστάμενό τους κ. Ἀμβρόσιο, καὶ

β) νὰ τοῦ ὑπενθυμίσω τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων δικάζεται, ὥστε νὰ τοὺς μάθει καὶ νὰ σταματήσει νὰ παραπληροφορεῖ.

Ὁ κ. Ἀμβρόσιος δὲν δικάζεται στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν γιὰ τὸν παράνομο, ψευδεπίγραφο καὶ ἄδικο ἀφορισμὸ ποὺ μοῦ ἐπέβαλε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2006, ἀλλὰ α) γιὰ τὴν ἐναντίον μου καταγγελία (Μάϊος 2006) ποὺ ἔστειλε στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, μὲ ἀποτέλεσμα να ξεκινήσει διοικητική ἐξέταση, ὥστε νὰ διωχθῶ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία μου καὶ β) γιατὶ ἐν συνεχείᾳ, τὸν Αὔγουστο δηλ. τοῦ 2006, τέσσερις μῆνες μετὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐνέργειες ἐναντίον μου, ὁ κ. Ἀμβρόσιος διετύπωσε δημόσια τὴν πρόθεσή του νὰ μὲ ἐξοντώσει, δηλώνοντας πὼς ὁ ἀφορισμὸς καὶ ἡ καταγγελία στὸ Ὑπουργεῖο δὲν εἶναι τίποτα, μπροστὰ σὲ ὅσα πρόκειται νὰ μοῦ συμβοῦν στὴ συνέχεια. Εἶπε κατὰ λέξη: Γιὰ τὸ Σημάτη «τὰ χειρότερα ἕπονται»!!!

Ἄρα, ὁ λόγος ποὺ διεξάγεται ἡ δίκη, π. Ἱερώνυμε, δὲν ἔγκειται στὸ ὅτι τάχα τὸν ἀποκάλεσα αἱρετικό, ἀφοῦ οὐδέποτε (ἕως τὴν κατάθεση τῆς μήνυσης) τὸν εἶχα ἀποκαλέσει ἔτσι. Ἀπόδειξη ἀδιάψευστη τὸ Βούλευμα τοῦ Εἰσαγγελέως, ὁ ὁποῖος τὸν παρέπεμψε νὰ δικασθεῖ καὶ τὸ ὁποῖο λέγει.

«Α) Στις 9-5-2006 (σ.σ. ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων) καταμήνυσε άλλον ψευδώς ότι τέλεσε πειθαρχικές παραβάσεις, με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξή του, συνέταξε και απηύθυνε προς την τότε Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων έγγραφο, στο οποίο διατύπωσε γραπτώς ψευδείς ισχυρισμούς και αιτιάσεις για το πρόσωπο του εγκαλούντος (σ.σ. Σημάτη), ενώ τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας τους..., ενώ η αλήθεια την οποία γνώριζε ήταν ότι ο εγκαλών (σ.σ. Σημάτης) ουδέποτε ενήργησε κατά τον τρόπο που του καταμαρτυρούσε. Β) Εν γνώσει του, ισχυρίστηκε ενώπιον τρίτων για κάποιον άλλον ψευδή γεγονότα... Γ) Στις 5-7-2006 προσέβαλε με λόγο την τιμή άλλου Δ) Στις 12-5-2006 απείλησε άλλον με παράνομη πράξη, προτρέποντάς τον σε μεταμέλεια «άλλως τα χειρότερα έπονται», περιάγοντας τον τελευταίο σε τρόμο και ανησυχία. Ήτοι για παράβαση των άρθρων 1, 12, 14 παρ.1, 16, 18, 26 παρ. Ια, 27 παρ.1, 94 παρ.1, 229 παρ.1, 363-362, 361, 333 ΠΚ».

Αὐτὰ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας.

Ὅσο γιὰ τὸ ἂν ὁ Μητροπολίτης εἶναι αἱρετικὸς ἢ ὄχι, εἶναι ἕνα θέμα δογματικό, ποὺ ἐκφεύγει ἐντελῶς, π. Ἱερώνυμε, τῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ Δικαστηρίου· δὲν ἐξετάζει τὶς θεολογικές του απόψεις τὸ δικαστήριο, ὅπως ψευδῶς πληροφορήσατε τοὺς πιστούς· γι’ αὐτὸ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα, διὰ στόματος τῆς Προέδρου, κατέστησε σαφὲς ὅτι δὲν θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ θεολογικὰ θέματα, ἔστω κι ἂν ὑπεισῆλθε καὶ σὲ αὐτά, γιὰ νὰ διερευνήσει τὸ πλαίσιο τῆς ὅλης ὑποθέσεως.

Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἔχω δημοσιεύσει ἀρκετὰ ἐμπεριστατωμένα ἄρθρα στὸ διαδίκτυο, ἐξετάζοντας λόγους καὶ ἐνέργειες τοῦ Μητροπολίτη μὲ κριτήριο τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κι ἔχω τὴν διάθεση νὰ τὰ παρουσιάσω καὶ στὸν τοπικὸ Τύπο, ἂν ὑπάρχει ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ κάποια ἐφημερίδα τοῦ Αἰγίου θελήσει νὰ δημοσιεύσει τὰ κείμενα αὐτὰ πρὸς διαφώτιση τοῦ λαοῦ.

Μιὰ τέτοια δημοσίευση θὰ ἀναγκάσει τὸν Μητροπολίτης νὰ ἀπαντήσει στὰ ἑξῆς ἁπλὰ πράγματα:

α) Δέχεται τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Παπισμὸς (καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς) εἶναι αἱρέσεις; Θὰ παύσει νὰ διδάσκει ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία καὶ μάλιστα «προκαθημένη»(!) καὶ ὅτι ἔχει μυστήρια; Γιατὶ καταλαβαίνετε, π. Ἱερώνυμε, ὅτι ἐφ’ ὅσον συνεχίζει νὰ διδάσκει αὐτά, σημαίνει ὅτι ἀρνεῖται «ἐμπράκτως» τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως περὶ Μίας Ἐκκλησίας.

(β) Δέχεται τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι τὸ Filioque εἶναι αἵρεση καὶ φοβερὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος; Ἢ θὰ συνεχίσει νὰ διδάσκει τοὺς πιστοὺς τοῦ Αἰγίου, ὅτι εἶναι θεολογούμενο;

Οἱ Αἰγιώτικες ἐφημερίδες θεωροῦν ὅτι αὐτὰ τὰ θέματα δὲν ἐνδιαφέρουν τοὺς πιστούς, ἢ ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ στενοχωρηθεῖ ὁ Μητροπολίτης. Μερικὲς δυσκόλως δέχονται νὰ δημοσιεύσουν πλέον κείμενά μου ἢ ἄλλες (ποὺ ὑπηρετοῦν τάχα τὴν ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ), ἀρνοῦνται τελείως νὰ τὰ δημοσιεύσουν, ἀκόμα καὶ ἐπὶ πληρωμῇ. Παρουσιάζω ἕνα τέτοιο παράδειγμα. Ἐγράφη τὸ 2006. Δημοσιογράφος μὲ προέτρεψε νὰ καταγγείλω τὸ γεγονὸς στὸ πειθαρχικὸ συμβούλιο δημοσιογράφων. Δὲν τὸ ἔκανα, οὔτε αὐτὸς θέλησε νὰ τὸ δημοσιεύσει. Τὸ δημοσιεύω τώρα, γιὰ νὰ βγάλει καθένας τὰ συμπεράσματά του.

«Ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐνημέρωση τῶν Αἰγιωτῶν;

Στὴν μέχρι τώρα προσπάθεια γιὰ ἐνημέρωση, γύρω ἀπὸ τὶς  τελευταῖες ἐνέργειες τὶς Ἱ. Μητροπόλεως,  ἀντιμετωπίσαμε καὶ προσκόμματα  ἀπὸ μερίδα τοῦ τύπου γιὰ τὴν δημοσιοποίηση τῶν κειμένων μας. Συγκεκριμένα:

Κάποιες ἐφημερίδες δὲν δημοσίευσαν καθόλου τὰ δικά μας κείμενα, ἐνῶ εἶχαν δημοσιεύσει τὰ κείμενα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.

Εἰδικὰ ἡ ἐφημερίδα «Πρώτη τῆς Αἰγιάλειας». Ἀρνήθηκε νὰ δημοσιεύσει τὴν πρώτη μας ἀπάντηση, (ἂν καὶ εἶχε δημοσιεύσει σχετικὸ κείμενο τῆς Μητροπόλεως) μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι κάνει γιὰ τὸ θέμα συνολικὸ ρεπορτάζ. Δὲν ἐπέμεινα. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες, καὶ ἀφοῦ δημοσίευσε καὶ δεύτερο κείμενο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ζήτησα νὰ δημοσιευθεῖ καὶ ἡ δική μας ἀπάντηση. Ὁ διευθυντὴς ἀρνήθηκε. Στὴν ἐπιμονή μου, ζήτησαν νὰ πληρώσουμε. Διάβασε τὸ ἄρθρο μπροστά μου, «γιὰ νὰ δῶ μήπως περιέχει ὕβρεις» εἶπε, καὶ συμφωνήσαμε νὰ δημοσιευθεῖ τὴν Τρίτη 14 ΜΑΡ 2006. Μὲ ἔστειλε στὸ ἰσόγειό της ἐφημερίδος, ὅπου πλήρωσα 50 Εὐρὼ καὶ κόπηκε ἡ παρακάτω ἀπόδειξη στὸ ὄνομά μου.

Τὴν 20/3/06, δὲν εἶχε ἀκόμα δημοσιευθεῖ! Γιὰ τοῦτο ἐπισκέφτηκα τὴν διεύθυνση τῆς ἐφημερίδος, ρωτώντας νὰ μάθω, γιατί ἀκόμα δὲν τὸ δημοσίευσαν. Μοῦ ἀπάντησε πὼς θεωρεῖ, ὅτι τὸ θέμα ἔχει καλυφθεῖ καὶ ἔδωσε ἐντολὴ στὴν ταμία νὰ μοῦ ἐπιστρέψει τὰ χρήματα!

Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι: "Ποιὸς ἐμποδίζει τὴν ἐνημέρωση τῶν Αἰγιωτῶν;"

Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος

 

  

Τα επίγεια, τα Επουράνια και η Ομολογία

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ὑπόμνημα εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους, λόγ. α΄.

ΤΑ ΕΠΙΓΕΙΑ, ΤΑ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ, Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ

«Οἱ τὰ σαρκικὰ ἔχοντες,

τῶν πνευματικῶν ἀκοῦσαι οὐκ ἠδύναντο»

«Ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ.

Οὐδὲν σαρκικὸν ἐνταῦθα. Διὰ τοῦτο πάντα ἐξεῖλεν ἐκεῖνα εἰπών, Θλῖψιν ἕξετε ἐν τῷ κόσμῳ, πρὸς ταῦτα ἡμᾶς ἀγαγών.

Ὥσπερ γὰρ οἱ τὰ σαρκικὰ ἔχοντες, τῶν πνευματικῶν ἀκοῦσαι οὐκ ἠδύναντο· οὕτως οἱ τῶν πνευματικῶν τυγχάνοντες, οὐ δύνανται αὐτῶν ἐπιτυγχάνειν, ἂν μὴ πρότερον τῶν σαρκικῶν ἀποστῶσι.

Τί ἐστιν, Εὐλογία πνευματικὴ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις; Οὐκ ἐν τῇ γῇ, φησί, καθάπερ παρὰ Ἰουδαίοις, Τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· Εἰς γῆν ρέουσαν μέλι καὶ γάλα...

Ἐνταῦθα δὲ οὐδὲν τοιοῦτον, ἀλλὰ τί; Ὁ ἀγαπῶν με, τὰς ἐντολάς μου τηρήσει, καὶ ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἐλευσόμεθα πρὸς αὐτὸν, καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν. Ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους τούτους, καὶ ποιῶν αὐτούς, ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ φρονίμῳ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὑτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἦλθον οἱ ποταμοί, καὶ προσέρρηξαν τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἔπεσε· τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν. Ἡ δὲ πέτρα ποία ἐστίν, ἀλλ' ἢ τὰ οὐράνια πράγματα, τὰ πάσης μεταβολῆς ἀνώτερα;

Ὅστις γὰρ ἂν ὁμολογήσῃ με, φησίν, ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· καί, Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται· καὶ πάλιν, Μακάριοί ἐστε οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Ὁρᾷς πανταχοῦ τοὺς οὐρανούς, οὐδαμοῦ γῆν, οὐδὲ τὰ ἐν τῇ γῇ; Καὶ πάλιν, Ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει, ἐξ οὗ καὶ Σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Κύριον Ἰησοῦν· καὶ πάλιν, Μὴ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες, ἀλλὰ τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΤΑΙ Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΤΑΙ  Η  ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ

ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ

ΟΙ ΚΥΡΙΩΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ

Ἀπὸ τὴν προχθεσινή ὁμιλία Βαρθολομαίου πρὸς Πάπα.

 «Συντασσόμαστε μὲ τὴν ...ἐλπίδα πὼς τὸ τεῖχος ποὺ χωρίζει τὴν Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία καὶ τὴν Δυτικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ μετακινηθεῖ, καὶ πὼς -ἐπιτέλους- μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μόνο μία στέγαση, δυνατὰ ἑδραιωμένη στὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο ποὺ θὰ κάνει καὶ τὰ δύο σὲ ἕνα»

Tὸ ἀπόσπασμα δείχνει ὅτι τὸ Φανάρι προχωρεῖ ἀπροϋπόθετα στὴν διαγεγραμμένη «ἕνωση» ὑπὸ τὸν θρησκευτικὸ Πλανητάρχη Πάπα, χωρὶς οὐδεμία ἀναφορὰ στὴν ἀφαίρεση τῶν δεκάδων αἱρέσεων τοῦ Παπισμοῦ, χωρὶς καμιὰ ἔνδειξη μετάνοιας τοῦ «ἀλάθητου» Πάπα, χωρὶς ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν αἵρεση!

Στὰ τελευταῖα Δελτία τῆς «Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”», ἀπευθυνόμαστε πλέον μονοτόνως και ἐπιμόνως στοὺς Ἐπισκόπους, τοὺς Γέροντες καὶ τοὺς πνευματικούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ κυρίως ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ συντελεῖται ἐξοφλάλμως, ἀδιστάκτως καὶ ἀναλγήτως ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τὰ ἐν Φαναρίῳ καὶ ἐν Ἑλλάδι «κοπέλια» του.

Ἀπευθυνόμαστε σ’ αὐτούς,

● διότι οἱ ποιμένες αὐτοὶ γνωρίζουν τὰ προδοτικὰ σχέδια ποὺ ὑλοποιεῖ τὸ δίδυμο τῆς λυκοφιλίας Πάπα καὶ Πατριάρχη γιὰ τὴν ὑπὸ τὸν Πάπα «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν»·

● διότι οἱ ποιμένες αὐτοὶ γνωρίζουν καλῶς τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων (γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦμε σὲ Ἱ. Κανόνες ποὺ δοκησισόφως παρερμηνεύουν) περὶ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· γνωρίζουν δηλαδή, τὴν καθοριστικὴ Ἐντολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου (ἀναγνώσθηκε σήμερα στοὺς ἱεροὺς Ναούς):

«αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»·

● διότι οἱ ποιμένες αὐτοὶ γνωρίζουν ὅτι ἡ Ἐντολὴ αὐτὴ δὲν μιλᾶ γιὰ καταδικασμένο ἢ μὴ αἱρετικὸ ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλὰ γιὰ κάθε αἱρετικὸ ποὺ διδάσκει ἐπίμονα καὶ ἀμετανόητα τὶς κακοδοξίες του, κατ’ ἐξοχὴν δέ, ὅταν αὐτὸς εἶναι Πατριάρχης καὶ Ἐπίσκοπος, καὶ προωθεῖ –θεωρητικὰ καὶ πρακτικὰ– κακόδοξες θέσεις ἐπὶ δεκαετίες, παρὰ τὶς διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν·

● διότι οἱ ποιμένες αὐτοὶ γνωρίζουν ὅτι τὰ «ἡμισυλλείτουργα», οἱ συμπροσευχές, οἱ διάλογοι, οἱ συχνὲς ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ ἐπικοινωνίες μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, τὰ συμπόσια, οἱ ἀλληλοασπασμοί, οἱ παραχωρήσεις Ναῶν σὲ πιστοὺς ἄλλου δόγματος κ.λπ., συνιστοῦν προδοσία τῆς Πίστεως, ἀλλοιώνουν ἕως ἐξαφανίσεως τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος (συνεργούσης καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐθνικῆς ταπεινώσεως) ἔχει παραδοθεῖ πλέον ἀμαχητὶ στοὺς καθοδηγητὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ θεωρεῖ ἀ-νόητο νὰ προβάλει ὁποιαδήποτε δυναμική ἀντίδραση, νὰ ἀντισταθεῖ στὰ κελεύσματα τῶν διαχριστιανικῶν καὶ διαθρησκειακῶν νεοταξικῶν σχεδιασμῶν, ποὺ ὑποδουλώνουν (πέρα ἀπὸ τὰ σχετικὰ μὲ τὶς βιολογικὲς ἀξίες) καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων στὶς κατεξουσιάζουσες ἀντίχριστες δυνάμεις.

Καί, ἂν καὶ τὰ γνωρίζουν ὅλα αὐτὰ οἱ ποιμένες μας, δὲν ἐνημερώνουν μὲ βάση τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση τοὺς πιστούς. Ἔχουν προσχωρήσει –πρακτικὰ τουλάχιστον, γιατὶ ἄλλα γράφουν στὰ “λόγια” συγγράμματά τους– στὴν αἱρετικὴ ἐπισκοκεντρικὴ διδασκαλία περὶ Ἐκκλησίας, καὶ συνιστοῦν ὑπακοὴ καὶ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς κακόδοξους Ἐπισκόπους, ποὺ διεκπεραιώνουν τὶς περὶ ὑποταγῆς στὸ Βατικανὸ Ἐντολὲς τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ νεοταξικοῦ Ἄξονος, ὅπως τὶς διετύπωσε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Διδάσκουν δηλαδή, τὴν καινοφανῆ θεωρία ὅτι ὁ πιστὸς σώζεται, ὅταν ὑπακούει στὸν αἱρετίζοντα Ἐπίσκοπο καὶ ὄχι ὅταν ἀφίσταται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅπως διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Εὐαγγελικὴ διδασκαλία καὶ σύμπας ὁ χωρὸς τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε.

Ἂς δοῦμε ἀνάγλυφα κάποιες ψηφίδες ἀπὸ γνωστὰ σχέδια καὶ προθέσεις τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, στὰ ὁποῖα οἱ ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καὶ γέροντες σιωποῦν καὶ δὲν ἀντιδροῦν ἁγιοπατερικὰ καὶ ὁμολογιακά, καὶ μὲ τὴ στάση τους αὐτὴ κρατοῦν αἰχμάλωτους τοὺς πιστούς, ὥστε ἀπὸ σεβασμὸ στὸ θεσμὸ τοῦ Ἐπισκόπου νὰ μὴ ἀντιστέκονται στὴν ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας! Ὅμως, ἕνας τέτοιος σεβασμὸς στὸν ἐπισκοποκεντρισμό, σεβαστοί μας Πατέρες, δὲν θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία σας; Δὲν συνεπάγεται τὴν ἀθέτηση θείων Ἐντολῶν; Δὲν συνιστᾶ και ἀσέβεια στὸ Θεό;

Σὲ Δελτίο τῆς 20 Μαρτίου 2011, ἀπευθυνόμενοι καὶ πάλι σὲ σᾶς, παραθέταμε κάποια στοιχεῖα ἀπὸ τὰ σχέδια τῶν Οἰκουμενιστῶν γιὰ τὴν ἐκποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ μητροπολίτης Ἀχαΐας Ἀθανάσιος, ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση –μὲ ὕφος ἀπολογούμενου μάλιστα πρὸς τὸ Βατικανὸ καὶ δικαιολογώντας τὴν καθυστέρηση νὰ δηλώσουμε ὑποταγή(!) στὸν Πάπα– ἔγραψε τὸ 2002 τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικά:

 «Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ λεπτὴ καταστάση, γιατί, ἐνῶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) καὶ οἱ μητροπολίτες ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν μία σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, (σ.σ. οὐδεμία ἀναφορὰ στὶς αἱρέσεις) αὐτοὶ ἔχουν καὶ εὐθύνες πρὸς τὸν κόσμο, τοὺς πιστούς, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δεν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτικὴ τοῦ διαλόγου, ἐνῶ ἄλλοι ἔχουν μία ἄποψη πιὸ φονταμενταλιστικὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση, νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο,  νὰ  τὸν  διαπαιδαγωγήσουμε,  γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ γεγονότα... εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴ συνείδηση τοῦ κόσμου»!!! («Ὀρθόδοξος Τύπος», 1444, 1/2/2002).

Καὶ ὁ ἐπιθυμητὸς χρόνος τῆς ἐκπληρώσεως τῶν σχεδίων τῶν Οἰκουμενιστῶν ...ἔφτασε! Πράγματι δέ, δὲν ἦταν ὑπερβολικός, μὲ τὴν βοήθεια τῶν Ποιμένων!

Αὐτὲς οἱ δηλώσεις τοῦ Ἀχαΐας Ἀθανασίου ἔχουν ἱστορία, καὶ ἡ πρόσφατη ἀφετηρία τους βρίσκεται στὶς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ(!), οἱ ὁποῖες ἔγιναν ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὸν οἰκουμενιστὴ πατριάρχη Βαρθολομαῖο, μὲ τὴν παρουσία καὶ τὴν ὁμιλία του στὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ αὐτὲς τὶς μέρες πραγματοποιοῦνται στὴ Ρώμη, ποὺ ἑορτάζει τὰ πενῆντα χρόνια τῆ Συνόδου.

Τὴν ἀποκάλυψη, ὅσων προαποφασίστηκαν ἀπὸ τὰ οἰκουμενιστικὰ κέντρα καὶ προοδευτικὰ πραγματοποιοῦνται ἐρήμην τοῦ λαοῦ καὶ μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν «ὀρθοδοξούντων» ἐπισκόπων, μᾶς δίνει ἤδη ἀπὸ τὸ 1967 ὁ τότε ἀρχιμανδρίτης καὶ νῦν Μητροπολίτης Τυρολόης Παντελεήμων Ροδόπουλος, παρατηρητὴς τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ. Ἔγραφε:

«Διετυπώθη ὑπό τινων Ρωμαιοκαθολικῶν συνέδρων μία παράδοξος θεωρία περὶ ἐπιτεύξεως τῆς ἑνώσεως μεταξὺ τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου». Ἡ Ἕνωση θὰ «ἐπιτευχθῆ σταδιακῶς καὶ οὐχὶ διὰ διαπραγματεύσεων ἐκκλησιαστικο-θεολογικῶν» σὲ  τρία στάδια:

 «α) Φιλία καὶ ψυχολογικὴ προπαρασκευή,

  β) μερικὴ  μυστηριακὴ  κοινωνία καὶ

  γ) πλήρης μυστηριακὴ κοινωνία».

(Μπιλάλη Σπ., ἀρχιμ., Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τ. Β΄, σ. 413).

Τὰ γεγονότα ἀποδεικνύουν πὼς ἤδη βρισκόμαστε στὸ 3^ο στάδιο τοῦ σχεδίου. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνουν καὶ ἄλλοι μελετητὲς καὶ ἱερωμένοι· καὶ ἀσφαλῶς ἔχει σημασία, ὅτι τὰ κείμενα αὐτὰ ἔχουν γραφεῖ πρὶν δεκαετίες. Γράφει, π.χ. ὁ καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης:

«Σύμφωνα μὲ ὅλες τὶς [σ.σ. τότε] ἐνδείξεις (τὸ Βατικανό)... προετοιμάζει μία “ἕνωση” οὐνιτικοῦ τύπου. Στὴν ἀρχὴ θὰ συμφωνηθῇ νὰ διατηρήσῃ κάθε ἐκκλησία τὶς ἰδικές της παραδόσεις (τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο νὰ ἰσχύει γιὰ τὴ δύσι), οἱ δὲ ἄλλες δογματικὲς διαφορὲς νὰ θεωρηθοῦν ὡς θεολογούμενα ζητήματα. Σιγά-σιγὰ ὅμως τὸ Βατικανὸ θὰ ἀποκτᾷ τὴν αὐξανομένη ἐπιβολὴ τῆς Ρωμαϊκῆς κυριαρχίας στὴν Ἀνατολή, μέχρι τελείας ἐπικρατήσεώς της» (Περιοδ. «Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος», περίοδος Β΄, 1981, ἀριθμ. 6, Ἐκδ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους).

Στὸ ἴδιο συμπέρασμα ἔχει καταλήξει καὶ ὁ καθηγητὴς Μ. Φαράντος, ποὺ για κάποιο διάστημα συμμετεῖχε στοὺς Διαλόγους:

«Αὐτὸ  θὰ εἶναι τὸ μοντέλο ‘‘ἑνώσεως’’ τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν: τὸ  Οὐνιτικόν. Ἡ Ὀρθοδοξία θὰ παραμείνει ἀλώβητη καὶ ὡς ἔχει, ὅπως οἱ Οὐνιτικὲς Ἐκκλησίες, ἀλλὰ θὰ προσαρμοσθεῖ στὰ δυτικὰ δεδομένα, δηλ. θὰ οἰκειοποιηθεῖ τὸ ‘‘χριστιανικὸ’’ φρόνημα τῶν ‘‘πολιτισμένων’’ δυτικῶν Ἐκκλησιῶν… ποὺ συνοδοιποροῦν στὴν νοοτροπία καὶ στὴν πολιτικὴ τῆς δυνάμεως καὶ τῆς βίας τῶν Δυτικο-Εὐρωπαίων»  (Μ. Φαράντος, Ἀντί-φωνα,  σ. 27).

Ἐπίσης, ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Μ. Βρετανίας Μεθόδιος, ποὺ κι αὐτὸς μετεῖχε ἐπὶ χρόνια στοὺς διαλόγους, διερωτᾶτο: «Ποία εἶναι τὰ σχέδια τῆς Ρώμης ἔναντι τῆς Ἀνατολῆς;». Καὶ ἀπαντοῦσε: «Ἐφ’  ὅσον δὲν καταργεῖται ἡ Οὐνία, ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία θὰ εὑρίσκεται μέσα εἰς τὰ σχέδια τῆς ἀπορροφήσεώς της ἀπὸ τὴ Ρωμαϊκή... Αὐτὸ ποὺ γράφουν  πὼς ἡ Οὐνιτικὴ Ἐκκλησία  θὰ καταργηθεῖ ὅταν γίνη ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»  εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ μὲ τὴν ἑξῆς ἔννοια: θὰ καταργηθεῖ μὲ τὴ σημερινὴ μορφή της, «ἐφ’ ὅσον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία  θὰ μεταβληθῇ  σὲ Οὐνιτική…  Αὐτὸ εἶναι φυσικό, γιατὶ τότε οἱ Οὐνίτες θὰ ἔχουν ἐκπληρώσει τὴν ἀποστολή τους»! (Μεθοδίου Φούγια., Μητρ. Πισιδίας,  Ἕλληνες καὶ Λατῖνοι, 1994, σ. 438).

Γιὰ νὰ φανεῖ δέ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πρωτεργάτες τῶν Διαλόγων ἀντελήφθησαν τὴν προδοσία ποὺ παίζεται καὶ ἀποσκοράκισαν τοὺς Διαλόγους (ἐνῶ οἱ σύγχρονοι ποιμένες, μὲ μιὰ ἀπίστευτη ἀδιαφορία γιὰ τὴν ὁμολογία Πίστεως, καμώνονται πὼς δὲν ξέρουν τίποτα) θὰ κλείσουμε μὲ δήλωση τοῦ οἰκουμενιστῆ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ:

...Μετὰ τὴν 20ετή ἐπίπονη Προεδρία μου εἰς τὸν "Ἐπίσημο Θεολογικὸ Διάλογο" Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, παραιτήθηκα οἰκειοθελῶς, διὰ νὰ μὴν ἔχω πλέον οὐδεμίαν σχέση μὲ ἕνα τέτοιο "ἀνούσιο παίγνιο"... Ἐπιφυλάσσομαι, μετὰ τὴν θρυλούμενη Ἐπανέναρξη τοῦ “Ἐπισήμου Θεολογικοῦ Διαλόγου”, νὰ ἐπανέλθω ἐκτενέστερα ἐπὶ τῶν ραγδαίως ἐξελισσομένων "ὑπογείων" δραστηριοτήτων, οἱ ὁποῖες ἐν ὑψίστῃ ὑποκρισίᾳ τραγικῶς [διέψευσαν] τὶς φερέλπιδες προσπάθειες τῆς Β' Βατικανῆς Συνόδου εἰς τὴν Ἐκκλησιολογία καὶ Οἰκουμενισμό... Μὲ ἐξοργίζει ἡ τακτική του Ἁγίου Περγάμου (σ.σ. Ζηζιούλα) ὅταν τολμᾶ νὰ λέει ὅτι ..."ἡ Οὐνία δὲν ἀνήκει στὰ θέματα τοῦ Διαλόγου". Ἡ Οὐνία ὅμως εἶναι ἕνας ἐμπαιγμός, μία καθαρὴ ἀπάτη... Ποῦ τὰ βρῆκε αὐτὰ ὁ Ἅγιος Περγάμου; Καὶ ποῦ τὰ λέει, σὲ ἀγραμμάτους ἢ σὲ ἀνεγκεφάλους;».

Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας περιέχει αἰχμὲς καὶ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὴν θέρμη μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετώπισε τὸ νέο Πάπα ὅταν ὁ ἴδιος ὁ κ. Στυλιανὸς ἔκανε τὶς κρίσεις του...

http://www.neoskosmos.com.au/070719/nk/omogeneia/omogeneia_03.shtml».

Μιὰ τελευταία ἐπισήμανση: Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀρνητικὴ γιὰ τὶς συμπροσευχὲς θέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Παραθέτουμε ἐνδεικτικὰ δύο μαρτυρίες, ὄχι ἀπὸ τοὺς δεκάδες σχετικοὺς Ἱ. Κανόνες, ἀλλὰ ἀπὸ πρόσφατες ἀποφάσεις μόνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος: «Μᾶς ἐρωτοῦν —γράφει τὸ ὄργανο τῆς Ἱ. Συνόδου περιοδικὸ ‘‘Ἐκκλησία’’ (1956)— ἐὰν κανονικῶς ἐπιτρέπονται συλλειτουργίαι καὶ συμπροσευχὴ» μετὰ ἑτεροδόξων «ὡς τοῦτο φέρεται ἐπισυμβαῖνον ἐν Ἀμερικῇ. Ἀπαντῶμεν καθηκόντως, ὅτι τοῦτο καὶ ἄηθες εἶναι καὶ ἀντικανονικόν, ...καὶ συντελούμενον ἀσκεῖ ὀλεθρίαν ἐπίδρασιν…» (Μπιλάλη Σπ., ὅπ. παρ.,  σ. 390). Τὴν ἴδια θέση βρίσκουμε καὶ σὲ ἀνακοίνωση τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς 27ης Ἀπριλίου 2001.

Μετὰ κι ἀπὸ αὐτὴ τὴν αὐστηρὴ γραφή, μιὰ κι ἡ ἐλπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, παρακαλοῦμε τοὺς ποιμένες ποὺ ἔχουν παραπλανηθεῖ ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικοτραφὴ δεσποτοκρατία καὶ παρὰ τὶς καλὲς προθέσεις τους ἐπιτρέπουν στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ δροῦν ἀνεξέλεγκτοι, νὰ μελετήσουν τὴν Παράδοση της Ἐκκλησίας, νὰ προσευχηθοῦν, καὶ νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν στάση τους. Ἤδη εἶναι πολὺ ἀργά. Βρισκόμαστε στὸ παρὰ πέντε τῆς πραγματοποιήσεως καὶ τῶν τελευταίων στόχων τῶν Οἰκουμενιστῶν.

Καὶ νὰ εἶναι σίγουροι ὅτι πλῆθος πιστῶν θὰ ἀκολουθήσουν κάθε θεοφώτιστη ὁμολογιακὴ ἀποφασή τους.

Θεσσαλονίκη, 14 Ὀκτωβρίου 2012

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»

Ο Χριστός βλασφημείται και "ημείς άδωμεν"

Προς  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ,  ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ»

ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΣΑΣ;

Είχε πει ο Γέροντας Παΐσιος για άλλη βλάσφημη ταινία

«...Και με τις βλάσφημες ταινίες πού παρουσιάζουν, θέλουν να γελοιοποιήσουν τον Χριστό... Η Διαμαρτυρία για την βλάσφημη εκείνη ταινία ήταν ομολογία πίστεως. Το κάνουν, για να πουν «αυτός ήταν ο Χριστός, τώρα θα έρθει ό Μεσσίας», και να παρουσιάσουν μετά τον «Μεσσία» τους. Εκεί το πάνε».

(από Αmethystos)

Δεν έχω πρόθεση να μιλήσω για την στάση των κουλτουριάρηδων αριστερών και μη, όταν θίγεται η ιδεολογία τους, ή για την ευαισθησία που επιδεικνύουν για την πίστη των μουσουλμάνων μεταναστών. Όλοι, όμως, θυμούνται κάποια  γεγονότα, όπως εκείνα του 1985, με την ταινία «Ελένη»· βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη και μιλούσε για το παιδομάζωμα που επέβαλλαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ στην περίοδο του εμφυλίου. Όταν άρχισε να παίζεται στους ελληνικούς κινηματογράφους, υπήρξαν αντιδράσεις από το ΚΚΕ και οι οπαδοί του –επειδή εθίγη η ιδεολογία τους– ξέχασαν τα όσα τώρα λένε περί «ελευθερίας της τέχνης» και προπηλάκιζαν τους θεατές που πήγαιναν να την δουν. Μετά από λίγες ημέρες η προβολή της ταινίας διακόπηκε.

Αφήνοντας, λοιπόν, τους διαφόρων ιδεολογιών οπαδούς, έρχομαι σ’ αυτούς που μας λένε ότι είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού»! Αυτούς που μας λένε ότι έχουν «αποστολική» διαδοχή! Αυτούς τους Επισκόπους και πνευματικούς, που μας διδάσκουν να ακολουθούμε το παράδειγμα του Χριστού και των Αγίων Του, αλλά χωρίς να υποφέρουμε και λίγο για το Χριστό. Μόνο με προσευχή και όχι φανατικές διαμαρτυρίες, λένε, πρέπει να υπερασπίζουμε την Πίστη! Κι αφήνουν (αφήνουμε) το Χριστό μόνο Του και πάλι να ξανασταυρώνεται! Κανένας Ιεράρχης κάτω από το Σταυρό Του. Κανένας πνευματικός στον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά! Άλλοι εφησυχάζουν στα επισκοπικά μέγαρά τους, άλλοι ξορκίζουν το κακό με ένα κομποσκοίνι στο χέρι, αλλά κανείς δεν παραβρέθηκε στον επικίνδυνο χώρο, αντιμέτωπος με τα χημικά και τα κλόμπς των αστυνομικών.

Όταν θίγονται τα «υπεροχικά» πρόσωπα των Πατριαρχών και των Επισκόπων, διαμαρτύρονται, καταφεύγουν στην δικαιοσύνη. Όταν θίγεται, διακωμωδείται, διασύρεται με την πιο βάναυσο τρόπο και επικολλάται σ’ αυτό πρόσωπο του Θεανθρώπου και στα Άγια πρόσωπά των μαθητών Του η κατάπτυστη σοδομική αμαρτία, σιωπούν. Ανώτερα τα «τίμια» πρόσωπά των, από το πρόσωπο του Χριστού!

Άραγε, δεν φοβούνται, μήπως και πάλι ο Θεός μιλήσει, όχι για κάποια Σόδομα, αλλά για όσα διαπράττονται στην Εκκλησία Του και με την σιωπή των Ταγών της, όπως επί Αβραάμ; «Εἶπε δὲ Κύριος· κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα. καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ»; (Γεν. 18, 20-21).

Ο Κύριος, σε ανάλογη περίπτωση πήρε το φραγγέλιο. Οι πνευματικοί μας ταγοί δειλιούν να πορευτούν εν σώματι, και να τους ακολουθήσουμε όλοι, κι εμείς από τις κοντινές ή μακρινές επαρχίες, για να παύσει η ιστορία με το βλάσφημο αυτό έργο;

Ο μητροπολίτης Πειραιώς τόλμησε να καταθέσει μήνυση κατά των συντελεστών του θεατρικού έργου "Corpus Christi" για κακόβουλη βλασφημία. Μόνος αυτός, χωρίς καμιά συμπαράσταση από εκκλησιαστικούς φορείς, χωρίς κανένα άλλο Επίσκοπο συνοδοιπόρο, χωρίς κανένα Μοναστήρι, γέροντα, καμιά χριστιανική Αδελφότητα συμπαραστάτη. Συμπαραστάτες –θέατρο εντυπωσιασμού– κλιμάκιο βουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, των αδιάφορων ή «νεοπαγανιστών» δηλαδή, που, όπως διατύπωσε ανώνυμος σχολιαστής στο διαδίκτυο, «λόγω ύπνωσης των ρασοφόρων παριστάνουν τους υπερασπιστές της πίστης»!

Λοιπόν, σεβαστοί ποιμένες μας, θεματοφύλακες της Πίστεως, «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ» και σεις θα συνεχίσετε να παρακολουθείτε το έργο αυτό από την ασφάλεια των Επισκοπίων σας, από τα ησυχαστήριά σας και τους θρόνους σας; Θα αφήσετε την υπεράσπιση του υπεράγιου Προσώπου Του σε άλλους και δη εμφορούμενους από νεοπαγανιστικές ιδέες;

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, και σεις θα βγείτε αύριο Κυριακή να καυτηριάσετε την ταινία με ιλαροτραγικές κραυγές, μέσα στις χρυσοποίκιλτες στολές σας και κάτω από τις φανταχτερές μίτρες σας;

Λεόντιος Διονυσίου

Προς τον Μητροπολίτη Πειραιως κ. Σεραφείμ

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο ΛΑΟΣ ΣΑΣ ΘΕΛΕΙ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΑΓΟ ΤΟΥ

ΕΣΕΙΣ  ΘΑ  ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙΤΕ;

ΓΡΑΦΕΙ  Ο ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΝΤΕΤΖΙΟΡΤΖΙΟ
Περιοδικό «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», τεῦχος 13-14

[Σημείωση γιὰ τὴν παροῦσα ἀνάρτηση:

       Ἔνιοι ἀντι-οἰκουμενιστὲς μᾶς ἤλεγξαν γιὰ τὴν πολὺ αὐστηρὴ κριτικὴ ποὺ ἀσκοῦμε στὸν Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ σχετικὰ μὲ τοὺς συνεχεῖς ἐπαμφοτερισμούς του, θέτοντάς μας τὸ ἐρώτημα: «Ποιόν καὶ σὲ τί θὰ ὠφελήσει ἡ “ἀπομυθοποίησή” του;». Πέραν τῆς ἀπαντήσεως, τὴν ὁποία στὸ δεύτερο μέρος τοῦ παρόντος κειμένου δίδουμε, ἀπάντηση δίδει καὶ ὁ ἴδιος ὁ κ. Σεραφείμ!... Μεταξὺ ἄλλων γράψαμε: «Καὶ ἔτι περισσότερο· πῶς ἐτολµήσατε νὰ προσβάλετε ἀκόµη µία φορὰ ―διὰ τῆς ἀπαξιώσεως τῶν παρασήµων ποὺ τιµῶνται εἰς αὐτὸν― τὸν µέγιστο καὶ θαυµατουργὸ ἅγιο Σπυρίδωνα, πολιοῦχο τοῦ Πειραιῶς, ἰδιαιτέρως αὐστηρὸ ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις καὶ στοὺς αἱρετικοὺς-παπιστές, κατόπιν τῆς ἰταµῆς ἐκ µέρους σας προσκλήσεώς τους στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ συλλείτουργό σας µετὰ τῶν οἰκουµενιστῶν Σύρου κ. Δωροθέου καὶ Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόµου, τῶν ὁποίων ἐπλέξατε µάλιστα τὸ κενόδοξο καὶ ἀµετροεπὲς ἐγκώµιο;... Ἐγκώµιο καθ’ ἕκαστον τῶν προσκεκληµένων σας µεγαλύτερο κι ἐκτενέστερο ἀπὸ ἐκεῖνο τοῦ τιµωµένου κι ἑορτάζοντος Ἁγίου, «ξεχνώντας» µάλιστα νὰ ἀναφέρετε τὸ µέγα κατὰ τῶν παπιστῶν ―µὲ τοὺς ὁποίους σήµερα οἱ προσκεκληµένοι σας συµπροσεύχονται, κι ἐνδεχοµένως ἔχουν ἤδη κοινὸ ποτήριο!― θαῦµα του στὴν Κέρκυρα, 11-12 Νοεµβρίου 1718!... Μήπως αὐτὴ ἡ «ἀµνησία» σας ὀφείλεται στὴν ἐπιθυµία σας νὰ µὴ δυσαρεστηθοῦν οἱ παπόφιλοι καὶ λατινόφρονες φίλοι σας; Ἀλλὰ ἔτσι δὲν δυσαρεστήσατε καὶ παραπικράνατε τὸν τιµώµενο κι ἑορτάζοντα Ἅγιο; Καὶ γιὰ τὴν παρουσία τῶν φιλοπαπιστῶν στὴν πανήγυρή του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐκ µέρους σας λογοκρισία τοῦ ἔργου καὶ τῶν θαυµάτων του;» (Βλ. Μέτοικος, Τὸ δίλημμα ἦταν ἀναπάντεχο· ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆγμα ἦταν σκληρό, στὸ περιοδικὸ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», 13-14 (2012) 18).

Μετὰ τὸν ἀνωτέρω ἔλεγχο ποὺ τοῦ ἀσκήσαμε, ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ σὲ Ἐγκύκλιό του λέει τὰ ἑξῆς: «Ὁρίζομεν ὡς πανηγυρικὴν ἑορτὴν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ τοῦ πολιούχου Αὐτῆς τὴν ἀνάμνησιν τοῦ τελεσθέντος ἐν Κερκύρᾳ ὑπερφυοῦς θαύματος ὑπὸ τοῦ νέου πυρφόρου τῆς ἀληθοῦς ὀρθοδόξου πίστεως ὑποφήτου Ἁγίου Σπυρίδωνος τοῦ θαυματουργοῦ γενομένου κατὰ μίμησιν τοῦ Θεσβίτου Ἠλιοῦ τοῦ ἐν τῷ χειμάρῳ Κισςῶν (Βασιλειῶν Γ΄ 18-19) τιμωρήσαντος τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης. | Εἰδικώτερον ἐν τῇ “Ἁσματικῇ ἀκολουθίᾳ καὶ τῷ βίῳ τοῦ ἁγ. Σπυρίδωνος Κερκύρας» ἐκδοθείσης ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Κερκύρας κυροῦ Μεθοδίου, περιγράφεται τὸ μέγα θαῦμα τοῦ Ἁγίου, τὸ γενόμενον τὴν νύκτα τῆς 12^ης Νοεμβρίου 1716...».

Αὐτὸ καταδεικνύει ὅτι ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ κριτικὴ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ γρηγορεῖ περὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ περὶ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρὸς τοὺς ἐπισκόπους εἶναι καὶ εὔλογη καὶ ἀπαραίτητη καὶ ἐπιβεβλημένη· ἐνίοτε δὲ φέρνει καὶ ἀποτελέσματα διὰ τῆς θείας χάριτος καὶ τῆς οἰκονομίας Του. Μόνο ἂς ἐλπίσουμε ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ νὰ μὴν προσκαλέσει καὶ συλλειτουργήσει πάλι μὲ αἱρετίζοντες λατινόφρονες παπόφιλους καὶ οἰκουμενιστές!... Λ. Ντ.]

Τὸ φαινόµενο τῆς ἀσυνέπειας µεταξὺ λόγων καὶ ἔργων τῶν ἐπισκόπων, καὶ δὴ ἐκείνων ποὺ ἀρθρώνουν λόγο καὶ ὀρθώνουν συµπεριφορὲς-ἔργα κατὰ τοῦ Οἰκουµενισµοῦ καὶ τῶν αἱρέσεων, κυριαρχεῖ στὸ ἀνὰ χεῖρας τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος».  Πράγµατι τὸ φαινόµενο τοῦ ἐπαµφοτερισµοῦ στὰ κορυφαῖα θέµατα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἡ στάση τοῦ Σεβασµιωτάτου Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, µπερδεύει καὶ ἀποπροσανατολίζει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ δέον γενέσθαι σὲ καιρὸ αἱρέσεως: ὅπως τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἡ ἱερὰ Παράδοση, ἡ διαχρονικὴ Πρακτικὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὑποδεικνύουν· ὅπως οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας µας ἔχουν διδάξει καὶ παραδειγµατικῶς γιὰ τοὺς ἐπερχοµένους ἔχουν πράξει· καὶ ἐν τέλει, ὅπως οἱ ἱεροὶ Κανόνες ἐπιβάλλουν.

      Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀσυνεπὴς καὶ ἀσυνεχής, ἀνακόλουθη καὶ ἀποσπασµατικὴ τακτικὴ τῶν θεσµικῶν-καθεστωτικῶν ἀντὶ-οἰκουµενιστῶν ―ἐπισκόπων, γερόντων, πνευµατικῶν, θεολόγων κ.ἄ. ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων― εἶναι ποὺ ἔχει ἐπιτρέψει νὰ ἁπλωθεῖ µὲ καταιγιστικοὺς ρυθµοὺς καὶ µὲ γεωµετρικὴ πρόοδο, ὡς ἐπιδηµία πνευµατικῆς πανούκλας, ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουµενισµοῦ: ἁλώνοντας τὴν στρατευοµένη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, διαστρέφοντας τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη µας κι ἐκµαυλίζοντας τὸν ὀρθόδοξο λαό, ὁ ὁποῖος, στὴν συντριπτική του πλειοψηφία ―χωρὶς πνευµατικὴ οἰκοδοµὴ καὶ ἐνηµέρωση, κυριολεκτικὰ ἀνευαγγέλιστος―, παρακολουθεῖ ἀπαθὴς ἢ καὶ συναινεῖ στὸν πνευµατικὸ ἐξανδραποδισµό του.

        Εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸς ὁ ἐπαµφοτερισµός, ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν ἐξουσιοκρατικὴ καθεστωτικὴ ἀντίληψη, νοοτροπία καὶ πρακτική, οἱ ὁποῖες ἀναπαράγονται αὐτουσίως στὸν ἀντὶ-οἰκουµενιστικὸ χῶρο, ποὺ µήτε τὴν ἑνότητά του ―ἡ ὁποία θὰ καθιστοῦσε ἀποτελεσµατικότερους τοὺς ἀγῶνες µας ἐπιτρέπουν― µηδὲ τὴν τήρηση τῆς ἁγιοπατερικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς προάγουν. Ἡ ὀλέθρια ἐπισκοποκεντρικὴ ἀντίληψη ―ἡ κυρίαρχη ἀρχὴ (principle) τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐξουσιοκρατικοῦ καθεστῶτος― ποὺ ἐν τέλει ἑνώνει θεωρητικὰ (λ.χ. στὸν ἐπισκοποκεντρισµό, βλ. Ζηζιούλας) καὶ πρακτικὰ (λ.χ. στὴ στάση τους ἀπέναντι στὸν µαρτυρικὸ ἐπίσκοπο Ράσκας κ. Ἀρτέµιο) οἰκουµενιστὲς καὶ ἀντὶ-οἰκουµενιστές, ὁδηγεῖ στὴ διάσπαση τῶν ἀντὶ-οἰκουµενιστικῶν δυνάµεων καὶ στὴν οὐσιαστικὴ ἑκατέρωθεν ἀπόρριψη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας µας!...

       Διότι, εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ στοὺς ἀντὶ-οἰκουµενιστές, ἡ ἀποδοχὴ τῶν Πατέρων δὲν µπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιλεκτική, τόσο στὴ Διδασκαλία τους ὅσο καὶ στὴν Πρακτική τους. Ἡ σχετικοποίηση δὲ τοῦ ιε΄ ἱεροῦ Κανόνος τῆς ΑΒ Οἰκουµενικῆς Συνόδου διὰ τοῦ ὑποβιβασµοῦ του σὲ προαιρετικό, αὐτὸ ὑποδεικνύει· χώρια ποὺ καὶ τὴν προαιρετικότητά του δὲν ἀποδέχονται, ἐφόσον καταγγέλλουν ὡς σχισµατικοὺς καὶ περιθωριοποιοῦν ἐκείνους ποὺ τολµοῦν νὰ κάνουν χρήση αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ Κανόνα, δηλαδὴ στὴν πραγµατικότητα τὸν καταργοῦν· καταργώντας ἔτσι τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ προσώπου, ἐφόσον στὴν πράξη ἀρνοῦνται τὴν κατὰ συνείδηση ἐπιλογὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, τὴν ὁποία ὡστόσο δέχονται ἔστω καὶ ὡς προαιρετική!... Ἀρνοῦνται µάλιστα καὶ αὐτὴ τούτη τὴ συζήτηση περὶ τῆς παύσεως Μνηµονεύσεως τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐπισκόπων καὶ τῆς Ἀποτειχίσεως ἀπὸ αὐτούς.

Εἰς τὰ κείµενα ποὺ ἀκολουθοῦν ἀσκεῖται αὐστηρή, ἴσως καὶ πολὺ σκληρή, κριτικὴ στὸν Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ. Δὲν γίνεται, βεβαίως, ἀπὸ ἐµπάθεια πρὸς τὸ πρόσωπό του, ἀλλὰ ἀπὸ ἀγωνία γιὰ τὴν κατάσταση τῶν ἐκκλησιαστικῶν µας πραγµάτων σήµερα καὶ τῆς προοπτικῆς τους, στὰ πλαίσια τῆς ἐξυφαινοµένης Πανθρησκείας τῆς ἑωσφορικῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου.

        Ἀν ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶµ βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τῆς κριτικῆς καὶ τοῦ ἐλέγχου, αὐτὸ συµβαίνει διότι:

• Ἔχει τὴν τόλµη νὰ ὑπερβαίνει τὰ ἀρχιερατικὰ ἐσκαµµένα, τὴν τακτικὴ τοῦ λάθρα βιώσαντος ποὺ ἀκολουθεῖ ἡ συντρηπτικὴ πλειοψηφία τῆς Ἱεραρχίας·

• Διατυπώνει λόγον ὀρθόδοξο καὶ ἐνεργεῖ ἔργα ἀντὶ-αἱρετικά·

• Δηµιουργεῖ τὴν ἐλπίδα ὅτι στὸ πρόσωπό του µποροῦµε νὰ προσβλέπουµε τὸν Ποιµενάρχη καὶ Ταγὸ ποὺ µὲ πλησµονὴ καρτερᾶ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ·

• Ἀλλὰ ἐπαµφοτερίζων, χωρὶς συνέπεια, συνέχεια καὶ διάρκεια στοὺς λόγους καὶ στὰ ἔργα του, κινούµενος ἀενάως ἀπὸ τὸν «χωροφύλαξ» στὸν «ἀστυφύλαξ» καὶ τοὔµπαλιν, σπέρνει τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀπογοήτευση, κατασκανδαλίζοντας τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ―ἔστω αὐτὸ τὸ µικρὸ λῆµµα ποὺ ἐπιµένει νὰ ἀντιστέκεται.

       Ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶµ πρέπει νὰ ἀντιληφθεῖ ―καὶ τὰ κείµενα ποὺ ἀκολουθοῦν εἰς αὐτὸ ἀποσκοποῦν― ὅτι ἐπέστη πλέον ἡ ὥρα ν’ ἀποφασίσει µὲ ποιόν εἶναι· ποιούς θὰ ἀφήσει καὶ µὲ ποιούς θὰ πάει:

• ἢ µὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ λογικὸ ποίµνιό Του, τὸ ὁποῖο τοῦ ἐµπιστεύθηκε, θὰ εἶναι

• ἢ µὲ τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὶς στρατιὲς τῶν δαιµόνων καὶ τῶν ὑποχειρίων τους, ποὺ ἀπεργάζονται τὴν ἔλευσή του θὰ πάει!...

Ἄλλος δρόµος δὲν ὑπάρχει! Οὔτε νὰ δουλεύει γιὰ δύο κυρίους µπορεῖ!!!

       Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ τὸν ἀγαπᾶ, τὸν σέβεται καὶ τὸν τιµᾶ!  Ἐκεῖνος θὰ τιµήσει τὸν λαό; θὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἔκκλησή του; θὰ ἡγηθεῖ εἰς τοὺς κατὰ Χριστὸν πόθους του; καὶ θὰ ἐκφράσει τὴν ἐλπίδα του;

Στὸ χέρι τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶµ εἶναι οἱ περαιτέρω σχέσεις του µὲ τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ὡς ὄντως ἐπίσκοπος εἰς τόπον καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ!...

Τὰ πρὸς δηµοσίευση ἀνωτέρω ἀναφερόµενα κείµενα θέσαµε ὑπ’ ὄψιν τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, προκειµένου νὰ ἐνηµερωθεῖ ἐκ τῶν προτέρων, ὥστε νὰ µὴν τὰ πληροφορηθεῖ ἐκ τῆς δηµοσιότητος, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τοποθετηθεῖ ἐπ’ αὐτῶν καὶ ἡ τοποθέτησή του νὰ συνδηµοσιευθεῖ µὲ αὐτά.

        Δυστυχῶς, στὴν ἀπάντησή του ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, εἰς τὰ κύρια καὶ καίρια ζητήµατα ποὺ ἐτίθεντο δὲν πῆρε θέση καὶ δὲν ἀπάντησε!... Ἡ ἐπιστολή του δὲν εἶναι µόνον κατώτερη τοῦ ἀναµενοµένου ἀλλὰ καὶ χειρίστη τῶν εἰς αὐτὸν καταλογιζοµένων στὰ ἐν λόγῳ κείµενα. Τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος τῆς ἐπιστολῆς δὲν παραπέµπουν σὲ πνευµατικὸ Πατέρα καὶ µάλιστα ἀντὶ-οἰκουµενιστὴ Ἐπίσκοπο, ἀλλὰ σὲ προσβεβληµένο ἐξουσιαστή, ποὺ οὐδέποτε καὶ οὐδὲν παραδέχεται λάθος, κι ἂς βοοῦν τὰ γεγονότα περὶ τοῦ ἀντιθέτου!... Θεωρεῖ, ὡς πάπας, ἑαυτὸν ἀλάθητο καὶ δὲν δέχεται ἔλεγχο καὶ κριτική!... Ἄλλωστε ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ τολµάει νὰ τὸν ἐλέγξει; Μά, βεβαίως, ἕνας «ἀδιάκριτος καὶ ἀνεπίγνωστος ζηλωτής», «ἐκ δεξιῶν ἁρπαγεὶς ὑπὸ τοῦ βυθίου δράκοντος», ὅµοιος τῶν αἱρετικῶν ―ὅπως ὁ Σεβασµιὠτατος διατείνεται!!!

        Μὲ τὴν πίεση ποὺ ἀσκήθηκε, ἐλέγχοντας διὰ τῶν ἀνωτέρω κειµένων τὸν ἐπαµφοτερισµὸ καὶ τὴ διγλωσσία τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, καλώντας τον νὰ ἀναλάβει τὸν ρόλο καὶ τὶς εὐθύνες του καθηκόντως ὡς ἐπίσκοπος, ἀλλὰ καὶ ὡς Ταγὸς τοῦ ἀντὶ-Οἰκουµενιστικοῦ Ἀγῶνα ―προσδοκία ποὺ ὁ ἴδιος καὶ οἱ ὀπαδοί του ἐπιµελῶς καλλιεργοῦν στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ―, ὁ ἀντὶ-οἰκουµενιστὴς ἐπίσκοπος ἀπέβαλε τὸ προσωπεῖο του κι ἐµφάνισε τὸ πραγµατικὸ πρόσωπό του, ἐκεῖνο τοῦ δεσπότη-ἐξουσιοκράτη· τὸ ὁποῖο σὲ κάθε περίπτωση παραµένει πάντα τὸ ἴδιο ἀποκρουστικό!!!

ΠΡΟΣ «ΣΩΦΡΟΝΕΣ» ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ

Ἀπὸ πότε ἡ ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας, δηλαδὴ
τὸ ψέµα, κατέστη «ἀρετή»;

 

Ἐτέθη τὸ ζήτηµα νὰ µὴ δηµοσιευθοῦν κάποια κείµενα, σχετικὰ µὲ τὰ διαδραµατισθέντα κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν Πειραιᾶ, καὶ σὲ ἄλλα νὰ ἐπέλθουν ἀλλαγὲς σὲ αἰχµηρὰ σηµεῖα τους ἐπὶ τὸ «µαλακότερον»· διότι, ἐνῶ ἐλαχίστους θὰ ὠφελοῦσαν ―ἐνδεχοµένως καὶ κανέναν― σίγουρα θὰ ἔβλαπταν τὴν «ἑνότητα» τοῦ ἀντὶ-οἰκουµενιστικοῦ χώρου. Ὁ προβληµατισµὸς ἦταν: «Ποιόν θὰ ὠφελήσει;»

     Ὑποστηρίχθηκε ὅµως καὶ ἡ ἄποψη, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀποσιωποῦµε τὴν ἀλήθεια, νὰ ἀποκρύπτουµε κι ἐµεῖς τὰ ἀτόπως καὶ ἀπαραδέκτως τεκταινόµενα, νὰ ἀποχρωµατίζουµε καὶ οὐδετεροποιοῦµε τὰ γεγονότα:

   (α) Γιατὶ ἔτσι γινόµαστε κι ἐµεῖς ἴδιοι µ’ ἐκείνους ποὺ ἐπικρίνουµε, προσχωρώντας τελικὰ στὴν ἕωλη λογική τους περὶ «ἰσορροπιῶν», «διπλωµατίας» καὶ «πολιτικῆς».

        (β) Ἡ ποθούµενη ἑνότητα δὲν ἔχει ἐπιτευχθεῖ ἕως τώρα, παρ’ ὅλες τὶς ἐπιδιωκόµενες «ἰσορροπίες» καὶ παρὰ τὶς ἀσκούµενες «διπλωµατίες» καὶ «πολιτικὲς» στὸν πολυδιασπασµένο ἀντὶ-οἰκουµενιστικὸ χῶρο· ἀντιθέτως, ὁσηµέραι διευρύνονται ἡ διάσταση καὶ ἡ διάσπαση. Καὶ µάλιστα ἑνότητα ὄχι µόνον δὲν ὑφίσταται µεταξὺ τῶν ἀποτειχισµένων καὶ τῶν µὴ-ἀποτειχισµένων, ἀλλὰ ἑνότητα δὲν ὑπάρχει τόσο µεταξὺ τῶν ἀποτειχισµένων ὅσο καὶ µεταξὺ τῶν µὴ-ἀποτειχισµένων!... Ἄλλωστε ἑνότητα σηµαίνει συµφωνία, συµµετοχὴ καὶ συµπαράταξη πάνω στὴν ἀπόλυτη ἀποδοχὴ τῆς ἁγιοπατερικῆς Διδασκαλίας καὶ Πρακτικῆς· καὶ ὄχι µιὰ ὁπωσδήποτε «ἑνότητα» διὰ τῆς ἀπροϋπόθετης καὶ στανικῆς «ὑπακοῆς» εἰς τοὺς αὐτοκλήτους καὶ βαρέα ὀνόµατα φέροντες ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀντὶ-οἰκουµενιστικοῦ χώρου, ὅπως οἱ θεσµικοὶ-καθεστωτικοὶ ἀντὶ-οἰκουµενιστὲς ἐννοοῦν τὴν ἑνότητα, καὶ οἱ ὁποῖοι κατ’ ἰδίαν καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν ἑρµηνεύουν τὴν ἁγιοπατερικὴ Διδασκαλία καὶ Πρακτική, προαιρετικοποιώντας λ.χ. τὸν ιε΄ ἱερὸ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Οἰκουµενικῆς Συνόδου!...

      (γ) Διότι παραθεωροῦµε τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ ἀποτελέσµατα τῶν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς µας καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ λόγων, κειµένων καὶ δράσεων ποὺ ἐνεργοῦµε δὲν ὑπακούουν στὸν ὀρθολογισµό µας καὶ στὶς ἐξ αὐτοῦ ἐκτιµήσεις µας, ἀλλὰ στὴν πρόνοια καὶ τὴν οἰκονοµία τοῦ Κυρίου, χάριν τοῦ Ὁποίου γίνονται· Ἐκεῖνος θὰ χρησιµοποιήσει τὶς ὅποιες παρεµβάσεις µας ―µὲ ὀρθόδοξο φρόνηµα καὶ φιλόχριστη προαίρεση ἐνεργούµενες― ὀψέποτε ὁ  Ἴδιος τὸ ἐπιθυµήσει καὶ µὲ τὸν τρόπο ποὺ θὰ θελήσει. Οἱ ἐνέργειές µας δὲν µπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ κρίνονται ξεχωριστὰ καὶ αὐτονοµηµένα ἡ κάθε µία στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο ποὺ συντελοῦνται, ἀλλὰ σωρευτικά, µὲ τὴ χάρη Του καὶ κατὰ τὸ ἅγιο θέληµά Του ―ὅπως δὲν ἀρκεῖ µία µετάνοια ἀλλὰ πολλές, ὅπως δὲν ἀρκεῖ ἕνα «Κύριε ἐλέησον» ἀλλὰ πολλά, ὥστε νὰ ἐπέλθει τὸ ποθούµενο πνευµατικὸ ἀποτέλεσµα!... Κριτήριό µας σὲ καµµία περίπτωση δὲν µπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἡ ὅποια δηµοφιλία µας, ἀλλὰ ἡ Ἀλήθεια Του καὶ ἡ ἁγιοπατερικὴ στάση µας!...

Γι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους ἡ ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς πραγµατικότητας στὸ µόνο ποὺ συµβάλλει εἶναι ἡ ἀδιατάρακτη διαιώνιση αὐτῆς τῆς καταστάσεως (status quo), τῆς πολυδιάσπασης τοῦ ἀντὶ-οἰκουµενιστικοῦ χώρου· ὄχι µόνον µεταξὺ τῶν δυνάµεων ποὺ τὸν ἀποτελοῦν, ἀλλὰ κυρίως µεταξὺ ὅλων ἡµῶν ἀπὸ τὴ µία καὶ τῆς Ἀληθείας Του µετὰ τῶν Ἁγίων Του ἀπὸ τὴν ἄλλη!...

    Σίγουρα ―γιὰ ὅσους σεµνυνόµενοι ἀναφέρονται στὴν ἁγιοπατερικὴ Διδασκαλία καὶ Πρακτικὴ― «ἰσορροπίες», «διπλωµατία» καὶ «πολιτικὴ» δὲν εἶναι ἡ στάση τῶν ἀπολογητῶν, ὁµολογητῶν, µαρτύρων καὶ ἁγίων τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας µας, µέσω τῆς ὁποίας διακράτησαν ἀνόθευτη τὴν ἀποκεκαλυµµένη Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ µέσα στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη µας καὶ διαφέντεψαν ἀκεραία τὴν ἐπὶ γῆς στρατευοµένη Ἐκκλησία Του, ὥστε νὰ τὶς παραδώσουν στὰ ἀνάξια χέρια µας!...

Τὸ ζητούµενο γιὰ καθένα µας προσωπικὰ καὶ γιὰ ὅλους µαζὶ ὡς λῆµµα τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ µας ―οἱ ὁποῖοι θέλουµε νὰ λεγόµαστε καὶ νὰ εἴµαστε «ἑπόµενοι τῆς ἁγίοις πατρᾶσι»― εἶναι ἕνα, ἁπλὸ καὶ µονοσήµαντο: ἐννοοῦµε αὐτὰ ποὺ λέµε καὶ γράφουµε; ἢ ἐξαπατοῦµε ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, ὅταν τὰ λόγια µας καὶ τὰ γραπτά µας δὲν τὰ µεταποιοῦµε σὲ ἔργα λόγῳ «ἰσορροπίας», «διπλωµατίας», καὶ «πολιτικῆς»; Κι ἂν καταφέρνουµε νὰ ἐξαπατᾶµε ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, δὲν ἀντιλαµβανόµαστε ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐξαπατήσουµε τὸν Κύριο καὶ Θεό µας Ἰησοῦ Χριστό;

     Εἶναι δυνατόν, ἀκόµη καὶ ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀντὶ-οἰκουµενιστικοῦ χώρου νὰ λένε κατ' ἰδίαν ὅτι καταδικάζουν τὴν ἐπαµφοτερίζουσα στάση τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, ἀλλὰ νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὴν ἀποκαλύπτουµε γιατὶ θὰ κάνουµε «κακό»; Ποιό «κακὸ» θὰ κάνουµε καὶ ἐναντίον ποίου; Ἀπὸ πότε ἡ ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας ―δηλαδὴ τὸ ψέµµα― κατέστη «ἀρετή», ποιµαντικὴ µέθοδος καὶ «διάκριση»; Αὐτὰ γνωρίζουµε ὅτι παλαιόθεν εἶναι παπικὲς πρακτικές, τὶς ὁποῖες ἀναπαλαιώνει ἡ νεοεποχίτικη διαστροφή!...

Βεβαίως, µὲ τὴ δηµοσίευση τῶν ἐν λόγῳ κειµένων ἀποµυθοποιεῖται ὁ ἐπιµελῶς ἀφ’ ἑαυτοῦ του καὶ ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους προβεβληµένος ὡς ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἀντὶ-οἰκουµενιστὴς ἐπίσκοπος Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, ὡς τὸ «πρωτοπαλίκαρο» τοῦ ἀντὶ-οἰκουµενισµοῦ ―καὶ µακάρι πραγµατικὰ νὰ ἦταν! Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀποµυθοποίηση δὲν ἀρέσει σ’ ἐκείνους ποὺ καλλιεργοῦν κι ἀποδέχονται τὸν µύθο του. Θὰ µᾶς ἐπικρίνουν, ἀλλὰ κυρίως θὰ µᾶς φιµώσουν κατὰ τὴν παγία τακτική τους στὰ ὀρθόδοξα ―ἐλεγχόµενα ἀπὸ τὴν δεσποτοκρατία, γεροντοκρατία καὶ πνευµατικοκρατία― ἔντυπα καὶ ἠλεκτρονικὰ µέσα ἐνηµερώσεως. Κύριος οἶδε!...

     Ὡστόσο, αὐτὸς ὁ µύθος ἀποπροσανατολίζει, συγχύζει κι ἐκµαυλίζει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ· διότι, µὲ τὴν ἐπαµφοτερίζουσα στάση του ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶµ θολώνει καὶ τελικὰ ἐξαφανίζει τὴν διαχωριστικὴ γραµµὴ µεταξὺ τῆς αὐθεντικῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς µας καὶ τῶν αἱρέσεων. Παρὰ τῶν διὰ λόγων του ἀφορισµὸ τῶν αἱρέσεων ―καὶ ὄχι ὀνοµαστικῶς ὁ ἀφορισµὸς τῶν συγχρόνων αἱρετικῶν ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δρώντων―, ἡ διὰ τῶν ἔργων του ἀποδοχὴ τῶν αἱρετικῶν µὲ τὴν συναναστροφή, τὴν συµπροσευχή, τὸ συλλείτουργο µαζί τους ―χάριν µίας ἑώλου διαπροσωπικῆς σχέσεως, ἡ ὁποία βαίνει ὑπερτέρα τῆς προσωπικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς σχέσεως µὲ τὸν Χριστὸ― ἀκυρώνει τὴν ὅποια καταγγελία-καταδίκη, τὸν ὅποιο ἀφορισµὸ τῆς αἱρέσεως· ἀντιβαίνει στὴ Διδασκαλία καὶ στὴν Πρακτικὴ τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας µας· καί, ἐν τέλει, στέλνει τόσο στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ὅσο καὶ στοὺς αἱρετικοὺς τὸ µήνυµα ὅτι ὁ ἀφορισµὸς τῶν αἱρέσεων εἶναι λόγος κενός, ὥστε µήτε τὸν λαὸ προστατεύει µηδὲ τοὺς αἱρετικοὺς συνετίζει πρὸς τὴν µετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφή τους!... Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ ἐπισκόπου, τὸ ὁποῖο ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶµ ἀρνεῖται νὰ ἐπιτελέσει, ἐνῶ ὑποκρίνεται ὅτι τὸ ἐπιτελεῖ!... Αὐτὸς εἶναι ὁ µύθος του!!!

Στὸ ἐρώτηµα ποὺ ἐπιµόνως τίθεται, «Ποιόν θὰ ὠφελήσει» τελικὰ ἡ δηµοσίευση αὐτῶν ποὺ γνωρίζουµε καὶ διαπιστώνουµε στοὺς λόγους καὶ στὰ ἔργα τοῦ ἐπαµφοτερίζοντος Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείµ, ἡ ἀπάντηση εἶναι σύνθετη:

• Πρὶν ἀπ’ ὅλα τὴν ἀλήθεια, τὴν ὁποία κανεὶς δὲν ἔχει δικαίωµα νὰ ἀποκρύπτει ἐφόσον γνωρίζει· πολὺ περισσότερο ὅταν αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἀφορᾶ εἰς τὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

• Θὰ ὠφελήσει ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι βαυκαλίζονται ὅτι ἔχουν ἀντὶ-οἰ-κουµενιστὴ ἐπίσκοπο, τὸν ἐµπιστεύονται, τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ διαφθείρει τὸ ὀρθόδοξο φρόνηµά τους ἢ δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ τὸ τονώσουν, µὲ τὴν ἀναντιστοιχία τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων του· καὶ ὑπ’ αὐτοῦ σέρνονται πίσω ἀπὸ λατινόφρονες, οἰκουµενιστὲς καὶ συγκρητιστὲς πατριάρχες, ἀρχιεπισκόπους κι ἐπισκόπους ποὺ κατεργάζονται τὴν ἐπιβολὴ τῆς Πανθρησκείας καὶ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου.

• Θὰ ὠφελήσει ὅλους ἐκείνους γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ὁποίων ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε, δίδαξε, ἔπαθε σταυρώθηκε, θανατώθηκε καὶ ἀναστήθηκε· ἐξαγοράζοντας µὲ τὸ αἷµα Του τὶς ἁµαρτίες µας καὶ καθιστάµενος ἡ µοναδικὴ ὁδὸς τῆς σωτηρίας µας καὶ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

• Θὰ ὠφελήσει δὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ ὠφέλησε καὶ ὠφελεῖ ἡ παρρησία, τὸ αἷµα καὶ τὸ µαρτύριο Ἁγίων καὶ Μαρτύρων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς µας, ποὺ ἔδωσαν τὰ πάντα γιὰ τὴν ἀγάπη Του καὶ γιὰ τὸν Λαό Του, χωρὶς ὁποιαδήποτε ὀρθολογιστικὴ ἢ συναισθηµατικὴ στάθµιση τῆς ὅποιας σκοπιµότητας γιὰ πρόσωπα ἢ περιστάσεις.

      Ἐν τέλει, ἡ δηµοσίευση τῶν ἐν λόγῳ κειµένων, εἶναι θέµα συνειδήσεως καὶ ἐκκλησιαστικοῦ καθήκοντος, ποὺ ἐνεργεῖται µὲ καλὴ προαίρεση καὶ καθαρὴ καρδιὰ καὶ ἀπαφίεται στὴν κρίση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ µας Ἰησοῦ Χριστοῦ!...

Ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήµατος τοῦ Χριστοῦ µόνη καὶ γυµνὴ θὰ σταθεῖ ἡ ψυχὴ ἑνὸς ἑκάστου ἐξ ἡµῶν γιὰ ν’ ἀπολογηθεῖ· κι ἐκεῖ δὲν χωροῦν δικαιολογίες ὀρθολογιστικῶς τεκµηριωµένες ἢ καιροσκοπικῶς ἰδιοτελεῖς, παρὰ µόνον ὅσα συνάδουν µὲ τὴ διαφύλαξη τῆς αὐθεντικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς µας καὶ τὴ διαφέντευση τῆς ἀκεραιότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῆς µοναδικῆς ἐνδεδειγµένης ὁδοῦ: τὴν ἀποδοχὴ τῆς ἁγιοπατερικῆς Διδασκαλίας καὶ τὴν µίµηση τῆς διαχρονικῆς Πρακτικῆς τῶν ἀπολογητῶν, ὁµολογητῶν, µαρτύρων καὶ ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας µας· ποὺ σηµαίνει: αὐθεντικὴ καὶ ἀπαρασάλευτη δογµατικὴ γνώµη καὶ ἀσυµβίβαστη ἀγωνιστικὴ στάση!... Ἀµήν.

Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο