Β΄ Μέρος
Μέ τήν εἰσήγησι αὐτή
τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ θά μᾶς δοθῆ ἡ εὐκαιρία, πέραν τοῦ ὅτι θά ἀποκαλύψουμε
τίς θέσεις καί τούς σκοπούς τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν (καθ’ ὅσον ὁ ἐν λόγῳ
Μητροπολίτης θεωρεῖται μπροστάρης καί πρωτοπαλλίκαρο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν), νά
ὁμιλήσωμε καί γιά βασικά καί φλέγοντα ἐκκλησιαστικά θέματα, τά ὁποῖα ὀφείλουν
νά γνωρίζουν ὅλοι οἱ συνειδητοί Ὀρθόδοξοι.
Νομίζουμε κατ’ ἀρχάς ὅτι ἐπελέγη ὁ ὅσιος
Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὡς δῆθεν συνήγορος τῶν θεωριῶν τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν,
σκοπίμως· διότι ὑπάρχει ἡ ἐντύπωσις σέ Οἰκουμενιστές καί Ἀντιοικουμενιστές ὅτι μόνον ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι αὐτός
πού ὑπερασπίζεται τήν ἀποτείχισι καί καταπολεμᾶ τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα τῶν
σημερινῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί, ὡς ἐκ τούτου, ἄν ἀποδείξουν ὅτι αὐτός ὁ ὁμολογητής ἅγιος εἶναι ὑπέρμαχος τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ 15ου
ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ὅτι δέν ἀποτειχίσθηκε κατά τήν
περίοδο τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, νομίζουν ὅτι θά ἐπικρατήσουν οἱ θεωρίες των
καί θά κατασταλοῦν οἱ ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων. Δέν ὑπάρχει ὅμως μεγαλύτερη ἀπάτη
καί διαστροφή τῆς ἀληθείας ἀπό αὐτήν.
Διότι, ἄν ἐστηρίζετο ἡ ἀποτείχισις (ὅπως
διδάσκουν) καί ἡ ἐν καιρῷ αἱρέσεως στάσις τῶν Ὀρθοδόξων σέ ἕναν μόνον ἅγιο, ἀσφαλῶς ἡ πράξις αὐτή τῆς ἀποτειχίσεως θά ἀποτελοῦσε
κακόδοξη καινοτομία, ἀφοῦ θὰ ἀντιστρατευόταν τὴν Ἱερά Παράδοσι καί θά ἦτο
πλάνη, διότι θά ἐπαρουσιάζετο ὁ ἅγιος αὐτός νά ἀντιστρατεύεται στήν Ἁγ. Γραφή,
στούς ἱερούς Κανόνες, στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί σέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξο
Παράδοσι.
Τό ἀναφέρομε λοιπόν ἐξ ἀρχῆς, ὅτι ἡ ἀποτείχισις δὲν
ἀποτελεῖ διδασκαλία ἑνός Ἁγίου, ἀλλὰ στηρίζεται κατ’ ἀρχάς στόν ἴδιο τόν λόγο
τοῦ Θεοῦ, δηλαδή στήν Ἁγία Γραφή, εἰς τήν ὁποία ὑπάρχουν
περισσότερα ἀπό εἴκοσι (20) χωρία, τά ὁποῖα ὁμιλοῦν γιά τήν ἀποτείχισι καί τήν ἄμεσο
ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες.
Ἡ ἀποτείχισις ἐν
συνεχείᾳ (ἄν καί κάθε ἄλλη στήριξι θά ἦτο περιττή, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος ὁ Θεός ὁμιλεῖ
δι’ αὐτήν) στηρίζεται στούς
ἱερούς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι περιφρουροῦν καί προστατεύουν τήν Ἁγία Γραφή καί ὁμιλοῦν
καί αὐτοί γιά τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες. Στηρίζεται, ἀκόμη,
στήν διδασκαλία ὅλων, ἀνεξαιρέτως ὅλων τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί μέ τήν
σειρά των ἑρμηνεύουν τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί προστατεύουν ἀπό
τήν πλάνη κάθε καλοπροαίρετο πιστό.
Ὡς ἐκ τούτου, ὁ ὅσιος
Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, δὲν εἶναι ἐφευρέτης καινοτόμων ἐνεργειῶν,
ἀλλὰ εἶναι καί αὐτός ἕνας ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος στήν ἐποχή
του μέ λόγια καί ἔργα ὑπερασπίσθηκε καί συνοδοιπόρησε μέ τό γράμμα καί τό πνεῦμα
τῆς Ἁγίας Γραφῆς· δέν εἶναι ὁ ἀντιρρησίας καί ὁ ἐπαναστάτης, ὅπως θέλουν νά τόν
παρουσιάσουν οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Ἀντιοικουμενιστές, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἀποδεικνύεται
ἐκ τῶν πραγμάτων, σέ ὅλα συμφωνοῦν καί συμπορεύονται, ἐφ’ ὅσον εἶναι μεταξύ των
ἑνωμένοι καί ἐνσωματωμένοι ἐκκλησιαστικῶς· καί ἐφ’
ὅσον στήν Ἐκκλησία ὑπάρχει μία μόνο ἑνότης, ἡ ἑνότης τῆς πίστεως.
Ἀπό ὅλα αὐτά γίνεται
ἀντιληπτό ὅτι, ἄν οἱ Ἀντιοικουμενιστές καταφέρουν νὰ
διαστρέψουν τὴν εἰκόνα ποὺ διαχρονικὰ ἔχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία γιὰ τὸν Ὅσιο
καί μᾶς πείσουν ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι ὁ ἀντιρρησίας
καί ἐπαναστάτης καί ὁ μόνος ὑπέρμαχος τῆς ἀποτειχίσεως, ἐνῶ,
ὅλα τά ἄλλα (δηλαδή ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ἱεροί Κανόνες καί ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων)
δέν διδάσκουν τὴν ἀπομάκρυνσι
ἀπὸ τήν κάθε αἵρεσι (καί μάλιστα τὴν Παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τότε φέρνουν
τὴν Ἱερά Παράδοσι στά μέτρα τους καί τήν παρουσιάζουν συνήγορο τῆς διδασκαλίας
τους, δηλαδὴ παρουσιάζουν τούς Ἁγίους νά διδάσκουν
τόν ἐφησυχασμό, τό βόλεμα καί τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως διά τοῦ
χαρτοπολέμου.
Αὐτός εἶναι καί ὁ
λόγος πού ὅταν προκαλοῦμε τούς Ἀντιοικουμενιστές νά μᾶς
κατοχυρώσουν Ἀγιογραφικῶς, Κανονικῶς καί Πατερικῶς τίς θεωρίες των, κάνουν πώς
δέν καταλαβαίνουν· σάν νά τούς ὁμιλοῦμε, κατά τό δή λεγόμενο, κινέζικα,
πηγαίνουν ἀλλοῦ τό θέμα, ἐκνευρίζονται καί, τελικῶς, ἐπικαλοῦνται τήν τακτική
καί πρακτική τῶν συγχρόνων γερόντων, λές καί οἱ σύγχρονοι γέροντες εἶναι ἀνώτεροι
ἀπό τίς Γραφές, τούς Κανόνες καί τούς Πατέρες καί σέ τελική ἀνάλυσι ἀνώτεροι ἀπό
τόν ἴδιο τό Θεό, ὁ Ὁποῖος ὡμίλησε μέ τά στόματα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων.
Στήν προκειμένη
περίπτωσι τῆς εἰσηγήσεώς του, ὁ
Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, προσπάθησε νά ἀποδείξη ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ
Στουδίτης οὔτε ἀποτείχισι ἔκανε, οὔτε κἄν διακοπή τῆς μνημονεύσεως· ἁπλῶς (ἰσχυρίστηκε
ὁ Πειραιῶς) ὑπῆρξε μία ψυχρότης μεταξύ αὐτοῦ καί τῶν δύο Πατριαρχῶν τῆς ἐποχῆς του, τῶν Ἁγίων
δηλαδή Ταρασίου καί Νικηφόρου.
Μέ αὐτόν τόν τρόπο
καί τήν μέθοδο προσπάθησε νά ὑπαγάγη τόν ὅσιο στό στρατόπεδο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν,
καί ἐφησυχαστῶν, καί χαρτοπολεμιστῶν, μέ ἀπώτερο σκοπό, ὅπως ἀναφέραμε, νά
καταστείλη τίς ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων γιά τήν ἀλλαγή τῆς ἱστορικῆς
πορείας τῆς Ἐκκλησίας καί τήν προσαρμογή της στή
Ν. Ἐποχή, στήν Παγκοσμιοποίησι καί στήν Πανθρησκεία.
Καταλαβαίνει λοιπόν ἕκαστος
ὅτι εἶναι καθῆκον μας νά ὁμιλήσωμε καί
νά ἀποκαλύψωμε ὅλη αὐτήν τήν ἀπάτη, στήν ὁποία ἠθέλησε νά μᾶς ὁδηγήση ὁ
Μητροπολίτης Πειραιῶς,
