Η Οικουμενισμός δείχνει τα ...δόντια του!

Η Δ.Ι.Σ για «Λειτουργία ἱστοσελίδων ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν φορέων καί ἐκ μέρους κληρικῶν καί μοναχῶν» 

"Πηγή: Ἀκτίνες"

«Λειτουργία ἱστοσελίδων ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν φορέων καί ἐκ μέρους κληρικῶν καί μοναχῶν»

Ἀριθμ. Πρωτ. 187
Διεκπ. 79
Ἀθήνῃσι 15ῃ Ἰανουαρίου 2015
Πρός
τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν καί
τάς Ἱεράς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, κατά τάς Συνεδρίας τῆς 9ης Δεκεμβρίου 2014 καί τῆς 14ης Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., διεξῆλθε τό ζήτημα τῆς δημιουργίας καί τηρήσεως σελίδων στό διαδίκτυο (μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως ἤ καί αὐτοτελῶν ἱστοσελίδων ὑπό διάφορες μορφές) ἐπ’ ὀνόματι Ἐνοριῶν.

Παρίσταται πρόδηλο ὅτι ἡ μέσῳ διαδικτύου ἀπόπειρα ἀσκήσεως ποιμαντικῆς ἐκ μέρους τῶν Ἐφημερίων, ὅσο καλοπροαίρετη καί ἐάν εἶναι, δέν εἶναι δυνατόν νά ὑποκαταστήσει τήν ζῶσα, βιωματική σχέση τῶν πιστῶν μεταξύ τους καί μέ τόν Ἐφημέριο ἐντός τοῦ πλαισίου τῆς Ἐνορίας ὡς ἐνεργοῦ κυττάρου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Ἐπιπλέον, σέ καμία περίπτωση δέν πρέπει μέσῳ τῆς λειτουργίας τέτοιων ἱστοσελίδων νά δίδεται ἡ πλαστή ἐντύπωση, ἀκόμη καί στούς ἐπισκεπτόμενους αὐτές μέ εἰλικρινές ἐνδιαφέρον, ὅτι ἡ ἐπίσκεψη σέ ἱστοσελίδες τοῦ εἴδους ἀναπληροῖ τήν συμμετοχή τους στήν λειτουργική ζωή ἤ ὅτι ἀποτελεῖ εἶδος ἤ ἐκδήλωση πίστεως.

Κατά τό παρελθόν ἔχει παρατηρηθεῖ ἡ λειτουργία ἱστοσελίδων, εὐτυχῶς ἀπό ἰδιῶτες, μέ ἀπομιμήσεις τῆς ἀνθρώπινης εὐλάβειας, πού ὑπερέβησαν τά ὅρια καί τῆς γελοιότητας (π.χ. ἄναμμα online κεριοῦ σέ ἱστοσελίδα). 

Κατά συνέπεια, σελίδες Ἐνοριῶν στό διαδίκτυο δύνανται νά λειτουργοῦν, ἐφ’ ὅσον:

1. Ἔχει ληφθεῖ σχετική ἀπόφαση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐνορίας γιά τό ἄνοιγμα τῆς διαδικτυακῆς σελίδας, ἡ ὁποία περαιτέρω ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπό τό Μητροπολιτικό Συμβούλιο.

2. Ἀποβλέπουν στήν ἐνημέρωση τοῦ κοινοῦ γιά τήν λειτουργική ζωή τῆς Ἐνορίας (π.χ. πρόγραμμα ἀκολουθιῶν) καί τήν ἐν γένει πνευματική ζωή καί φιλανθρωπική δράση της (παρέχουν ἐνημέρωση γιά προγράμματα κατηχήσεως, ἐθελοντικῆς αἱμοδοσίας, συγκέντρωση τροφίμων γιά συσσίτια, ἐνίσχυση τοῦ ἐθελοντισμοῦ κ.λπ.) ἤ τήν ἱστορία τοῦ οἰκείου Ναοῦ. Πρός τόν σκοπό αὐτό, ἐπιτρέπεται καί ἡ δημοσίευση ἤ ἀναδημοσίευση δόκιμων θεολογικῶν κειμένων γιά τούς ἐνδιαφερόμενους ἀναγνῶστες (κειμένων ἑρμηνευτικῶν, κηρυγμάτων κ.λπ.).

3. Δέν προβαίνουν στήν προσωπική προβολή λαϊκοῦ ἤ κληρικοῦ, οὔτε στήν προσβολή τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως οὐδενός προσώπου, λαϊκοῦ ἤ κληρικοῦ. Ἡ ἱστοσελίδα τῆς Ἐνορίας ὀφείλει, ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ Ἐνορία, νά προαγάγει τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητική ἑνότητα ὅλων τῶν μελῶν της καί τήν εὐχαριστηριακή συμμετοχή τους στό ἐκκλησιαστικό γεγονός ὑπό τήν εὐλογία τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου.

Οἱ ἀνωτέρω ὅροι ἰσχύουν, γιά τήν ταυτότητα τοῦ λόγου, καί γιά τήν λειτουργία στό διαδίκτυο σελίδων Ἱερῶν Μονῶν, Ἱερῶν Προσκυνημάτων, Ἐκκλησιαστικῶν Ἱδρυμάτων κ.λπ. τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων.

Ἐκ δευτέρου, ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος ἐξήτασε τό παρεμφερές ζήτημα τῆς λειτουργίας προσωπικῶν σελίδων σέ διαδικτυακά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως καί ἱστοσελίδων ἀπό κληρικούς παντός βαθμοῦ καί μοναχούς. Ἀσφαλῶς, κατά τό Σύνταγμα ἡ δημόσια ἔκφραση τῶν στοχασμῶν καί τῆς γνώμης ὡς στοιχεῖο ἀναπτύξεως τῆς προσωπικότητος καί ἡ συμμετοχή στήν «κοινωνία τῆς πληροφορίας» εἶναι κατοχυρωμένη γιά ὅλους (5, 5Α, 14 Συντ.), ὑπό τούς περιορισμούς πού περιγράφουν οἱ οἰκεῖες διατάξεις (μή παραβίαση τῶν δικαιωμάτων τῶν ἄλλων, τοῦ Συντάγματος, τῶν χρηστῶν ἠθῶν κ.λπ.).

Ἤδη πολύ πρό τῆς ἐπικρατήσεως τῶν ἰδεῶν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ διαφωτισμοῦ καί τῆς θεωρίας τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, ἡ διδασκαλία καί τό κανονικό δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας εἶχε θέσει στό ἐπίκεντρο τήν ἐλευθερία ἐπιλογῆς καί λόγου τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ αὐτοπροαίρετη ὅμως προσέλευση στόν Ἱερό Κλήρο καί τόν Μοναχισμό συνεπάγεται ὄχι ἁπλῶς σειρά τυπικῶν ὑποχρεώσεων γιά τόν προσερχόμενο καί «εἰδική κυριαρχική σχέση» του μέ τόν τοπικό του Ἐπίσκοπο, ἀλλά κυρίως συνειδητή καί διαρκῆ προσπάθεια ἐκ βάθρων ἀνακαινίσεως τῆς ζωῆς του.

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι οἱ μοναχοί δέν ἐπιτρέπεται νά ἐκφράζονται, ἀκόμη καί διά τῶν μέσων τοῦ διαδικτύου, διά τρόπου ὁ ὁποῖος τούς ὁδηγεῖ στήν ἀλλοτρίωση τῆς ἀσκητικῆς τους ὑποσχέσεως καί σέ ἀνάμειξή τους σέ ἐγκόσμιες μέριμνες, γεγονός πού πλήττει τήν φύση τοῦ Μοναχισμοῦ.

Παραλλήλως, τόσον οἱ μοναχοί ὅσον καί οἱ κληρικοί παντός βαθμοῦ ὀφείλουν νά μήν λησμονοῦν, ὅτι τήν ἰδιότητά τους αὐτή δέν τήν χάνουν καί δέν μετατρέπονται σέ ἁπλοῦς ἰδιῶτες, ὅταν διαδίδουν τίς ἀπόψεις τους στό διαδίκτυο, ὅπως δέν τήν χάνουν οὔτε ὅταν ἐκφράζουν τίς ἀπόψεις τους διά τοῦ τύπου ἤ σέ δημόσιο χῶρο.

Ὁ σεβασμός πού ἐμπνέει τό μοναχικό ἤ ἱερατικό σχῆμα τους στό κοινό τῶν ἀναγνωστῶν τους δέν μπορεῖ νά χρησιμοποιεῖται γιά τήν ἀνάπτυξη διχαστικοῦ λόγου, τόν προπαγανδισμό, τήν ὑποστήριξη παρατάξεων, τήν ἔκφραση προσωπικῆς ἐμπαθείας, τήν προσβολή τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως λαϊκοῦ ἤ κληρικοῦ ἤ ἀκόμη καί τήν πρόκληση σχίσματος πρός τόν τοπικό Ἐπίσκοπο ἤ πρός ὅσους ἔχουν τήν εὐθύνη διοικήσεως ἄλλων Μητροπόλεων, ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί Πατριαρχείων, δηλαδή γιά ἐπιδιώξεις, πού ἀνήκουν στήν ἀνθρώπινη παθολογία, δέν ἐντάσσονται στό σωτηριολογικό σκοπό τῆς Ἐκκλησίας καί προκαλοῦν διαίρεση τοῦ Σώματός Της.

Ὁ δημόσιος λόγος πού ἀναπαράγει τά προαναφερθέντα χαρακτηριστικά δέν εἶναι ἁπλῶς «παράνομος» ἤ «ἀνήθικος» ἤ «ἀντικανονικός». Εἶναι λόγος παντελῶς ἄσχετος μέ τήν Ἐκκλησία, ἀποτελεῖ «αἵρεση», δηλαδή ἐκτροπή τοῦ κληρικοῦ καί τοῦ μοναχοῦ ἀπό τήν ἀποστολή στήν ὁποία προσῆλθε ἑκουσίως, καί προτίμηση (αἵρεση) προσωπικῆς ἐκδοχῆς γιά τό καθῆκον του ὡς κληρικοῦ ἤ μοναχοῦ καί τό περιεχόμενο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος, καί, ὡς τοιοῦτος, εἶναι λόγος ἀποδοκιμαστέος. 

Ἀποτελεῖ περιεχόμενο ποιμαντικῆς εὐθύνης ἑκάστου Ἐπισκόπου ἡ παρακολούθηση καί ἐπίβλεψη τῆς τηρήσεως τῶν ὡς ἄνω ὅρων, ὅπως καί ἡ λήψη καταλλήλων μέτρων πρός παῦσιν τυχόν φαινομένων ἐκτροπῆς.

Ἐντολῇ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

† Ὁ Μεθώνης Κλήμης

Ἀνάρτηση ἀπὸ τὸ "ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ"

Η ελευθερία του λόγου δεν είναι απλώς υποχρέωση είναι καθήκον

Απόψεις - Άρθρα - Σχόλια | Δημοσίευση: 16/01/2015

Σάλος έχει δημιουργηθεί από την αποκάλυψη του ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ πως το επίσημο όργανο της Ελλαδικής Εκκλησίας , η Ιερά Σύνοδος, αμφισβητεί την συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του λόγου σε κληρικούς, μοναχούς και γενικά όσους δεν έχουν....επισκοπικό αξίωμα!

Τη στιγμή που ο πλανήτης συγκλονίζεται από την τραγωδία του γαλλικού περιοδικού charlie hebdo και τόσο μελάνι έχει χυθεί για την ελευθερία της έκφρασης, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία ζητάει από ενορίες, κληρικούς και μοναχούς να κρατούν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους και να μην τις δημοσιοποιούν χαρακτηρίζοντάς τους μάλιστα και “αιρετικούς” αν δεν το κάνουν!!!!!

Αυτή η απίστευτη αυθαιρεσία της διοικούσης Εκκλησίας που θυμίζει οργουελικά βιβλία παραβιάζει κατάφωρα το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που υιοθετήθηκε το 1948 και ορίζει ότι:

Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία γνώμης χωρίς παρεμβάσεις και την αναζήτηση, λήψη και διάδοση πληροφοριών και ιδεών με οποιοδήποτε μέσο και ανεξαρτήτως συνόρων

Το σκανδαλώδες, αν διαβάσει κάποιος πίσω από τις αράδες της ανακοίνωσης, είναι πως ούτε λίγο ούτε πολύ η Σύνοδος ευθυγραμμίζεται πλήρως με τον αντιρατσιστικό νόμο, τον οποίον “ευλόγησε” πρόσφατα , και ο οποίος όμως περιέχει τεράστιες παγίδες για το λόγο που εκφέρει -και πρέπει να εκφέρει- το ράσο!

Ας μάθουν λοιπόν οι κύριοι της Συνόδου πως η ελευθερία του λόγου δεν είναι υποχρέωση, είναι καθήκον! “Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης”, όπως γράφει και η πρώτη σελίδα της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών.

Τέτοια λογοκρισία είχε πολλά χρόνια να δει αυτός ο τόπος και μας γυρνάει σε μαύρες εποχές! 
Μήπως η ΔΙΣ διεκδικεί και το αλάθητο του πάπα;;;  

Οι δωρεές των αιρετικών στην Εκκλησία, διαφέρουν από το "μαύρο χρήμα";

Η Αγγλικανική Εκκλησία "στηρίζει" την Αποστολή

Πηγή: "Κατάνυξις"

Θέμα  της ανάρτησης: Δωρεά της Αγγλικανικής Εκκλησίας στην Εκκλησία της Ελλάδος

Είναι σταθερές αξίες του Οικουμενισμού η φιλανθρωπία, η ειρήνη, η κλιματική αλλαγή. Σε αυτό το πλαίσιο μοιράζονται τεράστια κεφάλαια σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημιουργούνται συμμαχίες, ζώνες επιρροής και συσχετισμοί.

Προετοιμάζεται έτσι η απόλυτη κυριαρχία του ενός που θα είναι ο αντίχριστος. Μερικά βήματα πίσω στον συλλογισμό μας αυτό, συναντούμε και τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη. Φαίνεται να κάνει τα πάντα για να εισρεύσουν στο ταμείο του Φαναρίου τα κεφάλαια που σέρνει σε ολόκληρο τον κόσμο το Βατικανό σαν πολύφερνη νύφη, αποζητώντας “συμφέρουσα παντρειά”.

Από αυτά τα αλλόκοτα καλλιστεία όπως φαίνεται δε θα μπορούσαν να απουσιάζουν τα κεφάλαια των Αγγλικανών, των Χιλιαστών, των Σαηεντολόγων, των Εβραίων, των …

Κατά πως φαίνεται δεν παράλειψε και η Ιερά Αρχιεπισκοπή να συμμετάσχει στο χωρό των εκατομμυρίων.

"Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Παπικοί, Προτεστάντες και Ορθόδοξοι) είναι ΕΝΙΑΙΟΣ, με πολλές και ποικίλες εκφράσεις" !!!

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΑΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Δυστυχῶς τὰ περισσότερα θρησκευτικὰ ἱστολόγια ἀπέφυγαν νὰ σχολιάσουν ὅσα εἶπε γιὰ τὸν Πάπα καὶ τὸ βιβλίο του, τὸ νέο οἰκουμενιστικὸ ἀστέρι ποὺ προέκυψε, ὁ μητροπολίτης Ἀργολίδος Νεκτάριος, στὴν προχθεσινὴ ἐκδήλωση.

Τὴν ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχουν (πέρα ἀπὸ τοὺς δυό-τρεῖς γνωστοὺς Ἐπισκόπους) καὶ ἄλλοι φιλο-Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, δὲν τοὺς συμφέρει νὰ τὴν προβάλλουν, γιατί θὰ φέρουν σὲ δύσκολη θέση τοὺς "ἀντι-Οἰκουμενιστὲς" ἡγέτες καὶ τοὺς συνεργάτες τους, οἱ ὁποῖοι ἐπι-κοινωνοῦν μαζί τους.

Ὅμως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀποσπασματικὴ παρουσίαση τῆς ὁμιλίας τοῦ Ἀργολίδος (ἐδῶ), προχθὲς καὶ τὸ ἱστολόγιο «Ἰδιωτικὴ Ὁδός» παρουσίασε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ «φίλου» τοῦ Μητροπολίτη Ἀργολίδος κ. Ζουμπουλάκη, ὁ ὁποῖος δήλωσε ὅτι

 δὲν ὑπάρχουν διαφορὲς μεταξὺ Παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, ὅτι «ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ἐνιαῖος»!

Εἶπε συγκεκριμένα:

«Θα είχα έναν λόγο να πω και για τον σημερινό ελληνικό καθολικισμό. Πιστεύω πώς είναι πολύ εσωστρεφής, ότι φοβάται να κάνει αισθητή την παρουσία του. Η στάση αυτή είναι λάθος. Όσοι πιστεύουμε ότι ο χριστιανισμός είναι ενιαίος, με πολλές και ποικίλες εκφράσεις, έχουμε ανάγκη να ακούμε στην Ελλάδα την Καθολική μαρτυρία. Η Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος πρέπει να θελήσει να ακουστεί η φωνή της»!!!

Ἡ συγκεκριμένη ἀνάρτηση:

Ως Καρδινάλιος, ο Αμερικής Δημήτριος, θέτει υπ' όψιν του αλάθητου Πάπα προβλήματα προς λύσιν, και αδιαλείπτως συμπροσεύχεται με αιρετικούς!

«Στο κήρυγμά του την προπερασμένη Κυριακή, στον Αγιο Ελευθέριο στο Μανχάταν, ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Δημήτριος μας είπε ότι ο Παναγιότατος έθεσε τρία θέματα στον Πάπα Φραγκίσκο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Φανάρι με αφορμή την Θρονική εορτή του Οικουμενικού Θρόνου:

Την καταδίκη της βίας, την καταπολέμηση της φτώχειας και την διάσωση της νεολαίας από τους κινδύνους που αντιμετωπίζει εξαιτίας του σύγχρονου τρόπου ζωής, ενώ αποσιώπησε πλήρως τα οικουμενιστικά αίσχη που πραγματοποιήθηκαν» (Τελεβάντος) (ἐδῶ).

(http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2015/01/blog-post_74.html).

Ἀσφαλῶς, κ. τελεβάντο, σιωπᾶ γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως, ἀφοῦ στὴν «Νέα Ἐκκλησία» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείας, στὴν ὁποία ἔχει συνείδηση ὅτι ἀνοίκει, ὁ καθένας θὰ κρατήσει τὴν δική του Πίστη!

Ἐξάλλου σήμερα «Πέμπτη 15 Ιανουαρίου στις 7:30 π.μ. (τοπική ώρα) ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος θα συμμετάσχει σε Διαθρη- σκειακό Πρόγευμα Προσευχής και μνήμης του Δρ. Martin Luther King, Jr.» ἡ ὁποία «Διοργανώνεται υπό της Επιτροπής Θρησκευτικών Ηγετών της Νέας Υόρκης» μὲ «Οικοδεσπότη τὸ Ρωμαιοκαθολικό Καρδινάλιο Timothy Michael Dolan»! (agioritikovima.gr).

Καὶ οἱ ἡγέτες τοῦ «ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ» ἀγώνα (ἀλλὰ καὶ ὁ νεροκουβαλητὴς τῆς Παναιρέσεως καὶ εὐλογούμενος ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Δημήτριο ἱστολόγος), μολυσμένοι ὡς τὸ μεδούλι ἀπὸ τὸν οἰκουμενιστικὸ ἰό, δὲν καταλαβαίνουν τίποτα, καὶ κοινωνοῦν ποικιλοτρόπως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ σκοτισμένοι, ὅλα αὐτὰ τὰ βλέπουν ἁπλὰ ὡς κάποιες ἀμόλυντες «ἀσχήμιες»!

Κριτική στην Εισήγηση του Πειραιώς κ. Σεραφείμ περί Αποτειχίσεως, του π. Ευθ. Τρικαμηνά

Β΄ Μέρος

 Μέ τήν εἰσήγησι αὐτή τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ θά μᾶς δοθῆ ἡ εὐκαιρία, πέραν τοῦ ὅτι θά ἀποκαλύψουμε τίς θέσεις καί τούς σκοπούς τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν (καθ’ ὅσον ὁ ἐν λόγῳ Μητροπολίτης θεωρεῖται μπροστάρης καί πρωτοπαλλίκαρο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν), νά ὁμιλήσωμε καί γιά βασικά καί φλέγοντα ἐκκλησιαστικά θέματα, τά ὁποῖα ὀφείλουν νά γνωρίζουν ὅλοι οἱ συνειδητοί Ὀρθόδοξοι.

Νομίζουμε κατ’ ἀρχάς ὅτι ἐπελέγη ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὡς δῆθεν συνήγορος τῶν θεωριῶν τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, σκοπίμως· διότι ὑπάρχει ἡ ἐντύπωσις σέ Οἰκουμενιστές καί Ἀντιοικουμενιστές ὅτι  μόνον ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι αὐτός πού ὑπερασπίζεται τήν ἀποτείχισι καί καταπολεμᾶ τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα τῶν σημερινῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί, ὡς ἐκ τούτου, ἄν ἀποδείξουν ὅτι αὐτός ὁ ὁμολογητής ἅγιος εἶναι ὑπέρμαχος τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ 15^ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ὅτι δέν ἀποτειχίσθηκε κατά τήν περίοδο τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, νομίζουν ὅτι θά ἐπικρατήσουν οἱ θεωρίες των καί θά κατασταλοῦν οἱ ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων. Δέν ὑπάρχει ὅμως μεγαλύτερη ἀπάτη καί διαστροφή τῆς ἀληθείας ἀπό αὐτήν.

Διότι, ἄν ἐστηρίζετο ἡ ἀποτείχισις (ὅπως διδάσκουν) καί ἡ ἐν καιρῷ αἱρέσεως στάσις τῶν Ὀρθοδόξων σέ ἕναν μόνον ἅγιο, ἀσφαλῶς ἡ πράξις αὐτή τῆς ἀποτειχίσεως θά ἀποτελοῦσε κακόδοξη καινοτομία, ἀφοῦ θὰ ἀντιστρατευόταν τὴν Ἱερά Παράδοσι καί θά ἦτο πλάνη, διότι θά ἐπαρουσιάζετο ὁ ἅγιος αὐτός νά ἀντιστρατεύεται στήν Ἁγ. Γραφή, στούς ἱερούς Κανόνες, στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί σέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι.

Τό ἀναφέρομε λοιπόν ἐξ  ἀρχῆς, ὅτι ἡ ἀποτείχισις δὲν ἀποτελεῖ διδασκαλία ἑνός Ἁγίου, ἀλλὰ στηρίζεται κατ’ ἀρχάς στόν ἴδιο τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, δηλαδή στήν Ἁγία Γραφή, εἰς τήν ὁποία ὑπάρχουν περισσότερα ἀπό εἴκοσι (20) χωρία, τά ὁποῖα ὁμιλοῦν γιά τήν ἀποτείχισι καί τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες.

Ἡ ἀποτείχισις ἐν συνεχείᾳ (ἄν καί κάθε ἄλλη στήριξι θά ἦτο περιττή, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος ὁ Θεός ὁμιλεῖ δι’ αὐτήν) στηρίζεται στούς ἱερούς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι περιφρουροῦν καί προστατεύουν τήν Ἁγία Γραφή καί ὁμιλοῦν καί αὐτοί γιά τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες. Στηρίζεται, ἀκόμη, στήν διδασκαλία ὅλων, ἀνεξαιρέτως ὅλων τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί μέ τήν σειρά των ἑρμηνεύουν τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί προστατεύουν ἀπό τήν πλάνη κάθε καλοπροαίρετο πιστό.

Ὡς ἐκ τούτου, ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, δὲν εἶναι ἐφευρέτης καινοτόμων ἐνεργειῶν, ἀλλὰ εἶναι καί αὐτός ἕνας ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος στήν ἐποχή του μέ λόγια καί ἔργα ὑπερασπίσθηκε καί συνοδοιπόρησε μέ τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς· δέν εἶναι ὁ ἀντιρρησίας καί ὁ ἐπαναστάτης, ὅπως θέλουν νά τόν παρουσιάσουν οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Ἀντιοικουμενιστές, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων, σέ ὅλα συμφωνοῦν καί συμπορεύονται, ἐφ’ ὅσον εἶναι μεταξύ των ἑνωμένοι καί ἐνσωματωμένοι ἐκκλησιαστικῶς· καί ἐφ’ ὅσον στήν Ἐκκλησία ὑπάρχει μία μόνο ἑνότης, ἡ ἑνότης τῆς πίστεως.

Ἀπό ὅλα αὐτά γίνεται ἀντιληπτό ὅτι, ἄν οἱ Ἀντιοικουμενιστές καταφέρουν νὰ διαστρέψουν τὴν εἰκόνα ποὺ διαχρονικὰ ἔχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία γιὰ τὸν Ὅσιο καί μᾶς πείσουν ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι ὁ ἀντιρρησίας καί ἐπαναστάτης καί ὁ μόνος ὑπέρμαχος τῆς ἀποτειχίσεως, ἐνῶ, ὅλα τά ἄλλα (δηλαδή ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ἱεροί Κανόνες καί ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων) δέν διδάσκουν τὴν ἀπομάκρυνσι ἀπὸ τήν κάθε αἵρεσι (καί μάλιστα τὴν Παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τότε φέρνουν τὴν Ἱερά Παράδοσι στά μέτρα τους καί τήν παρουσιάζουν συνήγορο τῆς διδασκαλίας τους, δηλαδὴ παρουσιάζουν τούς Ἁγίους νά διδάσκουν τόν ἐφησυχασμό, τό βόλεμα καί τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως διά τοῦ χαρτοπολέμου.

Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὅταν προκαλοῦμε τούς Ἀντιοικουμενιστές νά μᾶς κατοχυρώσουν Ἀγιογραφικῶς, Κανονικῶς καί Πατερικῶς τίς θεωρίες των, κάνουν πώς δέν καταλαβαίνουν· σάν νά τούς ὁμιλοῦμε, κατά τό δή λεγόμενο, κινέζικα, πηγαίνουν ἀλλοῦ τό θέμα, ἐκνευρίζονται καί, τελικῶς, ἐπικαλοῦνται τήν τακτική καί πρακτική τῶν συγχρόνων γερόντων, λές καί οἱ σύγχρονοι γέροντες εἶναι ἀνώτεροι ἀπό τίς Γραφές, τούς Κανόνες καί τούς Πατέρες καί σέ τελική ἀνάλυσι ἀνώτεροι ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό, ὁ Ὁποῖος ὡμίλησε μέ τά στόματα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων.

Στήν προκειμένη περίπτωσι  τῆς εἰσηγήσεώς του, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, προσπάθησε νά ἀποδείξη ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης οὔτε ἀποτείχισι ἔκανε, οὔτε κἄν διακοπή τῆς μνημονεύσεως· ἁπλῶς (ἰσχυρίστηκε ὁ Πειραιῶς) ὑπῆρξε μία ψυχρότης μεταξύ αὐτοῦ καί τῶν δύο Πατριαρχῶν τῆς ἐποχῆς του, τῶν Ἁγίων δηλαδή Ταρασίου καί Νικηφόρου.

Μέ αὐτόν τόν τρόπο καί τήν μέθοδο προσπάθησε νά ὑπαγάγη τόν ὅσιο στό στρατόπεδο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, καί ἐφησυχαστῶν, καί χαρτοπολεμιστῶν, μέ ἀπώτερο σκοπό, ὅπως ἀναφέραμε, νά καταστείλη τίς ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων γιά τήν ἀλλαγή τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας καί τήν προσαρμογή της στή Ν. Ἐποχή, στήν Παγκοσμιοποίησι καί στήν Πανθρησκεία.

Καταλαβαίνει λοιπόν ἕκαστος ὅτι  εἶναι καθῆκον μας νά ὁμιλήσωμε καί νά ἀποκαλύψωμε ὅλη αὐτήν τήν ἀπάτη, στήν ὁποία ἠθέλησε νά μᾶς ὁδηγήση ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς,

«Στη ζωή πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι ο Θείος Έρωτας»!

O ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ

Νίκος Χειλαδάκης

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Ένα κρύο πρωί Απρίλιος του 1988, αμέσως μετά το Πάσχα, ξεκίνησα για το Άγιο Όρος χωρίς να έχω μέσα μου πολλές ελπίδες να τον βρω γιατί είχα ακούσει ότι πολλοί άνθρωποι και μάλιστα πολύ πιο πιστοί από μένα πήγαιναν πολλές φορές και περίμεναν ώρες πολλές έξω από το καλύβι του χωρίς να μπορέσουν να τον δούνε.

Μόλις έφτασα στο Άγιο Όρος, (στην Δάφνη), πήρα το λεωφορείο, εγώ και ένα παιδί από την Λάρισα που ήταν πολύ θρησκευόμενο και πήγαινε και αυτός να βρει τον Άγιο Παππούλη, για να πάμε στις Καρυές.

Καθώς ανεβαίναμε την πλαγιά ένοιωσα μια άσχημη διάθεση και είχα κιόλας μετανιώσει που είχα αφήσει την Θεσσαλονίκη με τις συνήθειες μου και τις ανέσεις μου για να βρεθώ σε ένα τόπο «καθυστερημένο»,