Ψευδοπροφήτες και ψευδαπόστολοι. «Τὸ δράμα τῆς πλάνης»!

    Πρῶτος ὁ Κύριος, μετὰ οἱ Ἀπόστολοι καὶ στὴ συνέχεια οἱ Πατέρες μᾶς ἔχουν προειδοποιήσει γιὰ τοὺς ψευδοπροφῆτες.

 Πρέπει, γράφει ὁ Μ. Βασίλειος, νὰ ἐξετάζουμε προσεκτικὰ τὰ λεγόμενα τῶν ποιμένων καὶ διδασκάλων, καὶ κυρίως αὐτῶν ποὺ ἔχουν δώσει στοιχεῖα πὼς καινοτομοῦν εἰς τὰ τῆς Πίστεως∙ γιατὶ οἱ ψεδοδιδάσκαλοι-ψευδοποιμένες ὑποκρίνονται ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι καὶ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ συναρπάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀπρόσεκτων. Καὶ πῶς θὰ καταλάβουμε, ἐρωτᾶ, τὴν γνησιότητα τοῦ ποιμένος; Ἀπὸ τὸ ἂν ἀκολουθεῖ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας:

   «Ὅτι οὐ δεῖ ἁπλῶς, οὐδὲ ἀνεξετάστως ὑπὸ τῶν ὑποκρινομένων τὴν ἀλήθειαν συναρπάζεσθαι· ἀπὸ δὲ τοῦ δεδομένου ἡμῖν παρὰ τῆς Γραφῆς χαρακτῆρος γνωρίζειν ἕκαστον. “Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασιν προβάτων ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες”» (Ματθ. 7, 15). (Μ. Βασιλείου, Τὰ Ἠθικά, ὅρος ΚΗ΄).

   Στὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ Μ. Βασιλείου εἶναι σαφέστατο πὼς ὁ χαρακτηρισμὸς “ψευδοπροφῆτες καὶ ψευδαπόστολοι”, δὲν ἀποδίδεται  στοὺς ἤδη γνωστοὺς καὶ παγιωμένους στὴν αἵρεση αἱρετικούς (μόνο), ἀλλὰ ταιριάζει κυρίως σὲ "ὀρθόδοξους ποιμένες" ποὺ δὲν ἔχουν ἐπίσημα χαρακτηριστεῖ αἱρετικοί, μὰ δίνουν δείγματα καινοτόμων ποιμένων, παρερμηνεύουν καὶ παραβλέπουν κάποια στοιχεῖα τῆς παραδόσεως κατὰ τὸ δοκοῦν, καὶ δὲν προφυλλάσσουν τὸ ποίμνιο ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς αἱρετικούς, ἀντίθετα τὸ σκανδαλίζουν μὲ τὶς ἐνέργειές τους. Π.χ., συντρώγουν, συμπροσεύχονται καὶ συλλειτουργοῦν μαζί τους, σπέρνοντας ἔτσι τὴν σύγχυση καὶ στὶς δυὸ πλευρές. Ἔτσι δικαίως θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς κατατάξει κανεὶς στὴν κατηγορία τῶν “κακῶν ἐργατῶν”, τῶν ψευδοποιμένων.

    Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Μ. Βασίλειος γράφει: «Μετὰ τῶν οἰκείων τῆς πίστεως εἰρηνεύειν· αἱρετικὸν δὲ ἄνθρωπον ἀποστρέφεσθαι» (Λόγος περὶ ἀσκήσεως). «Ὅτι δεῖ τῶν ἀκροατῶν τοὺς πεπαιδευμένους τὰς Γραφάς, δοκιμάζειν τὰ παρὰ τῶν διδασκάλων λεγόμενα· καὶ τὰ μὲν σύμφωνα ταῖς Γραφαῖς δέχεσθαι, τὰ δὲ ἀλλότρια ἀποβάλλειν· καὶ τοὺς τοιούτοις διδάγμασιν ἐπιμένοντας ἀποστρέφεσθαι σφοδρότερον… Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ… καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω.

     …Ὅτι δεῖ τοὺς μὴ πολλὴν ἔχοντας τὴν τῶν Γραφῶν γνῶσιν, ἐν τοῖς καρποῖς τοῦ Πνεύματος γνωρίζειν τὸν χαρακτῆρα τῶν ἁγίων· καὶ τοὺς μὲν τοιούτους δέχεσθαι, τοὺς δὲ ἄλλως ἔχοντας ἀποστρέφεσθαι… “Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασιν προβάτων ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες”» (Ματθ. 7, 15) (Μ. Βασιλείου, Τὰ Ἠθικά, Ὅρος ΟΒ΄).

   Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο, πάλι ὁ Μ. Βασίλειος, γράφει: «“Βλέπετε τοὺς κύνας, βλέπετε τοὺς κακοὺς ἐργάτας”. Πολλοὶ οἱ κύνες. Τί λέγω κύνες; Λύκοι μὲν οὖν βαρεῖς, ἐν ἐπιφανείᾳ προβάτων τὸ δολερὸν ὑποκρύπτοντες, πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης τὸ Χριστοῦ ποίμνιον διασπῶσιν. Οὓς φυλακτέον ὑμῖν ἐγρηγορικοῦ τινος ποιμένος ἐπιστασίᾳ»  (Μ. Βασιλείου,Ἐπιστολές τῇ Ἐκκλησίᾳ Νεοκαισαρείας, ep. 28, s. 2, l. 37- 42).

   Ἀλλὰ καὶ ὁ Δίδυμος ὁ Τυφλὸς ἐκφράζει τὸ φόβο του, μήπως ἡ δολιότης καὶ ἡ πανουργία ποὺ ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ διαθέτουν, ἀπατήσει τοὺς ἁπλοὺς πιστοὺς ὡς ὁ ὄφις τὴν Εὔα: «Δέος δέ, μὴ ὡς τὴν μητέρα τοῦ γένους ἡμῶν ἔφθειρεν ὁ ὄφις πανουργίᾳ χρησάμενος, φθαρῆτε καὶ ὑμεῖς ὑπὸ ψευδοδιδασκάλων… Οὗτοι δὲ περὶ ὧν γράφω, ἐνταῦθα μὲν ἐργάται δόλιοι, ἐν ἄλλῃ δὲ ἐπιστολῇ ἐργάται κακοὶ ὀνομάζονται. μετασχηματίζονται οὖν εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ, οὐκ ὄντες τοιοῦτοι ἀλλὰ σχήματι μόνῳ ἀπατῶντες, προαίρεσιν τὴν αὐτὴν ἔχοντες τοῖς ψευδοπροφήταις οἳ τὴν γνώμην λύκοι ἅρπαγες ὄντες περιβάλλονται κώδια, ἵνα δόξωσιν εἶναι πρόβατα. τοῦτο εἰπὼν περὶ αὐτῶν δείκνυσιν ὡς οὐ παράδοξον τὸ εἰρημένον· εἰ γὰρ ὁ αἴτιος τυγχάνων τοῦ τοιούτους αὐτοὺς εἶναι –διάβολος δὲ οὗτος– ὑποκρίνεται ἄγγελος εἶναι φωτός, σκότους ὑπάρχων, ἀκολούθως οἱ πρὸς αὐτοῦ εἰς τὸ πλανᾶν ὁδηγούμενοι μεταχαράττουσιν ἑαυτοὺς ὡς ὑποληφθῆναι ἀκεραίοις, ὅτι διάκονοι δικαιοσύνης εἰσίν…» (Διδύμου τοῦ Τυφλοῦ, Fragmenta in epistulam ii ad Corinthios (in catenis), p. 36, l. 33).

   

    Μὰ εἶναι δυνατόν –θὰ ποῦν κάποιοι– νὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ τέτοιους χαρακτηρισμοὺς τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ κηρύττουν τὸ Χριστὸ καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς θυσιάζουν γι’ Αὐτὸν κάτι, μικρὸ ἢ μεγάλο; Ἂς δοῦμε τί γράφουν, οἱ θυσιασθέντες γιὰ τὴν πίστη καὶ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ Ἅγιοι:

    Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος πάλι, στὴν ἀρχὴ τῆς 24^η ὁμιλίας του πρὸς Κορινθίους τοποθετεῖ ὡς τίτλο «Οἱ γὰρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ» καὶ ἐρωτᾶ: «α΄. Τί λέγεις;». Εἶναι δυνατὸν νὰ θεωροῦνται ψευδαπόστολοι ἀκόμα καὶ «οἱ Χριστὸν κηρύττοντες, οἱ χρήματα μὴ λαμβάνοντες, οἱ Εὐαγγέλιον ἕτερον μὴ ἐπεισάγοντες;». Καὶ ἀπαντᾶ:

  «Ναί· καὶ δι' αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτο μάλιστα, ὅτι ταῦτα ὑποκρίνονται πάντα, ἵνα ἀπατήσωσιν. Ἐργάται δόλιοι. Ἐργάζονται μὲν γάρ, ἀλλ' ἀνασπῶσι τὰ πεφυτευμένα. Ἐπειδὴ γὰρ ἴσασιν, ὅτι ἑτέρως οὐκ ἂν γένοιντο εὐπαράδεκτοι, τὸ προσωπεῖον λαβόντες τῆς ἀληθείας, οὕτω τὸ δρᾶμα τῆς πλάνης ὑποκρίνονται. Καὶ μέντοι χρήματα, φησίν, οὐ λαμβάνουσιν. Ἵνα πλείονα λάβωσιν, ἵνα ψυχὴν ἀπολέσωσι. Μᾶλλον δὲ καὶ τοῦτο ψεῦδος· καὶ ἐλάμβανον, ἀλλ' ἐλάνθανον· καὶ τοῦτο δείκνυσιν ἐν τοῖς ἐπιοῦσι» (Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς πρὸς Κορινθίους Β, ὁμιλ. α΄, PG 61, 563).

   Οἱ Πατέρες, λοιπόν, ἀπὸ συμφώνου ἔχουν διαπιστώσει ὅτι οἱ αἱρετικοί –ποὺ ἀντιστέκονται στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας– χρησιμοποιοῦν δολιότητα, πονηρίες, παλινδρομήσεις στὶς διδασκαλίες τους, ἀνειλικρίνεια καὶ ἀμετανοησία, ἀφοῦ ἡ αἵρεση προκύπτει ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμό, ἀναπτύσσεται μὲ ἐγωϊσμὸ καὶ στηρίζεται στὸν ἐγωϊσμό, τὴν ἀπάτη καὶ τὸ ψεῦδος, καὶ ὁ ἐγωϊσμὸς εἶναι πάλι ἐκεῖνος ποὺ τελικὰ ἐμποδίζει τὴν μετάνοια τῶν αἱρετικῶν.

   Ὡς ἐκ τούτου εἶναι σύνηθες σ’ αὐτοὺς νὰ παραπληροφοροῦν, νὰ ἀποκρύπτουν διὰ περίτεχνων συλλογισμῶν τὰ πραγματικά τους πιστεύματα καὶ μὲ ὑποκριτικὴ δεινότητα νὰ συσκοτίζουν τὴν ἀληθινή τους ταυτότητα καὶ νὰ παραπέμπουν γιὰ τὴν κατοχύρωση τῶν λεγομένων στὴν Γραφή.

    Γράφει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Καθάπερ καὶ οἱ αἱρετικοὶ ποιοῦσιν... Παρὰ μὲν γὰρ τὴν ἀρχὴν συσκιάζουσιν ἑαυτούς· ἐπειδὰν δὲ πολλὴν λάβωσι τὴν παρρησίαν καὶ λόγου τις αὐτοῖς μεταδῷ, τότε τὸν ἰὸν ἐκχέουσι» (Χρυσόστομου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὸ Κατὰ Ματθαῖον, ὁμιλία Αʹ,  PG 58, 477).

    Οἱ Ἁγιοι Πατέρες, λοιπόν, μᾶς φανερώνουν τὴν ἀλήθεια. Δυστυχῶς ὅμως, πολλοὶ σύγχρονοι ψευδοποιμένες δὲν θέλουν νὰ τὴν ἀποδεχτοῦν. Καὶ προκαλοῦν σύγχυση στοὺς πιστούς, ἰσχυριζόμενοι ὅτι, ἐκεῖνοι ποὺ ὑπενθυμίζουν τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, τοὺς ἐκβιάζουν νὰ τὴν ἐφαρμόσουν!!! Δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν ὅτι, ἄλλο εἶναι ἡ ἐλευθερία νὰ ἀκολουθήσεις τὶς Ἐντολὲς τοῦ Κυρίου (αὐτὸ εἶναι δυνητικό) καὶ ἄλλο νὰ χαρακτηρίζεις τὶς Ἐντολὲς δυνητικές! Οἱ Ἐντολές, ἡ σύμφωνη μὲ τὸ Εὐαγγέλιο διδασκαλία τῶν Ἁγίων, εἶναι ὁ ἀσφαλὴς δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία καὶ ἐδῶ, στὴν προφύλαξη ἀπὸ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀντιμετώπιση (ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἀναίρεση τῶν κακοδοξιῶν) τῶν αἱρετικῶν. Καὶ εἶσαι ἐλεύθερος νὰ τὶς ἀκολουθήσεις ἤ νὰ μὴν τὶς ἀκολουθήσεις!

 Σημάτης Παναγιώτης

Ὅτι πρέπει νὰ προχωροῦμε μὲ φροντίδα καὶ ἐπιμέλεια παντοτινὴ στὴν ἄσκησι τῆς ἀρετῆς

Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

   Ἀνάμεσα σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀναγκαῖα καὶ συμβάλλουν στὴν ἀπόκτησι τῶν ἀρετῶν, ἐκτὸς ἀπὸ ὅσα εἶπα μὲ παραπάνω, εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς· δηλαδὴ τὸ νὰ πηγαίνουμε πάντα μπροστά, ἂν θέλουμε νὰ φθάσουμε στὸ σκοπό, ποὺ ἐμεῖς ἐδῶ θέλουμε. Γιατὶ ἀλλιῶς, ἂν μόνο σταματήσουμε, γυρίζουμε πρὸς τὰ πίσω· ὅτι, ὅταν παύσουμε ἀπὸ τὶς ἐνάρετες πράξεις, ἀναγκαστικὰ συμβαίνει, μέσα ἀπὸ βίαιες κλίσεις τῆς αἰσθητικῆς διαθέσεως καὶ τῶν ἄλλων πραγμάτων, ποὺ μᾶς παρακινοῦν ἐξωτερικά, συμβαίνει, λέω, νὰ γεννιοῦνται σὲ μᾶς πολλὰ πάθη ἄτακτα, τὰ ὁποῖα διαφθείρουν τὶς ἀρετὲς ἢ τουλάχιστον τὶς λιγοστεύουν καὶ ἔτσι μᾶς στεροῦν ἀπὸ πολλὲς χάρες, ποὺ μπορούσαμε προοδεύοντας, νὰ πετύχουμε ἀπὸ τὸν Θεό.

   Γι᾿ αὐτὸ ὁ πνευματικὸς δρόμος, εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ τὴν πορεία, ποὺ κάνει ὁ ὁδοιπόρος τῆς γῆς. Γιατὶ στὴν μὲν γήϊνη πορεία, ἂν σταματήσῃ ὁ ὁδοιπόρος, δὲν χάνει τίποτε ἀπὸ τὴν πορεία ποὺ ἔχει διανύσει· στὴν πνευματικὴ ὅμως πορεία, ἂν σταματήσῃ ὁ ὁδοιπόρος τῆς ἀρετῆς, χάνει καὶ ὅσες ἀρετὲς ἀπόκτησε προηγουμένως· καὶ ἀκόμη ἡ μὲν κούρασι τοῦ ὁδοιπόρου αὐξάνει, ὅσο περισσότερο θὰ περπατήσῃ, στὸν πνευματικὸ ὅμως δρόμο, ὅσο περισσότερο περπατεῖ κάποιος μπρός, τόσο ἀποκτᾷ πάντα μεγαλύτερη ἐξουσία καὶ δύναμι.

    Γιατὶ μὲ τὴν ἐνάρετη ἄσκησι, τὸ μὲν κατώτερο μέρος, δηλαδὴ τὸ σῶμα, ποὺ μὲ τὸν πολεμό του ἔκανε σκληρὸ καὶ κοπιαστικὸ τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, ἀδυνατίζει πάντα περισσότερο, τὸ δὲ ἀνώτερο μέρος, στὸ ὁποῖο μένει ἡ ἀρετή, δηλαδὴ ἡ ψυχή, στηρίζεται καὶ δυναμώνει πάντα περισσότερο. Ὁπότε, ὅσο προοδεύουμε στὸ καλὸ καὶ στὴν ἀρετή, τόσο μικραίνει ἡ δοκιμασία ἐκείνη ποὺ αἰσθανόμαστε στὴν ἀρχὴ τῆς ἀρετῆς· καὶ ἀκόμη, καὶ κάποια ἀπόκρυφη γλυκύτητα _{(ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό)}, ἑνώνεται μαζί μας καὶ γίνεται κάθε ὥρα μεγαλύτερη. Καὶ ἔτσι πορευόμενοι πάντα μὲ περισσότερη εὐκολία καὶ δύναμι, ἀπὸ ἀρετὴ σὲ ἀρετή, φθάνουμε τελευταῖα στὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους, ἐκεῖ ποὺ ἡ ψυχὴ γίνεται τέλεια καὶ ἐνεργεῖ μετὰ ἀπὸ αὐτὰ κάθε καλό, ὄχι μὲ ἀηδία, ἀλλὰ μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. Γιατὶ ἀφοῦ νίκησε καὶ δάμασε τὰ πάθη καὶ ὑπέταξε ὅλη τὴν κτίσι διὰ μέσου τῆς ὑποταγῆς τοῦ σώματός της, ζῇ εὐτυχισμένη μέσα στὸν Θεό· καὶ ἐκεῖ κοπιάζοντας εὐχάριστα, δέχεται ἀνάπαυσι.

Πηγή

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ ΚΑΡΑΒΑΣ: Νά, ποιόν ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ οι Μητροπολίτες των Νέων Χωρών!

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ 

«Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΕΝΟΣ»

 ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΑΞΙΜΟ ΚΑΡΑΒΑ:

   Αφουγκραστηκαμε, πραγματι, την αγωνια του πατριαρχη, οχι για τον Ἑλληνισμο και την Ἐκκλησια, αλλα για το οτι δεν καταφερε ακομη να μας δεση αιχμαλωτους στο αρμα της παπικης «Ἐκκλησιας»!

   Διαβάζοντας τὸ ἄρθρο τοῦ Ἀρχιερατικοῦ ἐπιτρόπου Ἀμυνταίου Φλωρίνης μὲ τίτλο «Ἡ ἰδεολογικὴ τυραννία καὶ τὸ πολεμικὸ μένος»* δὲν βρῆκα τίποτα τὸ ἀληθινό, παρὰ μόνον ὅ,τι ἀναφέρεται στὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Παπισμοῦ, ὀνομάζοντάς τον «ξεδοντιασμένο θηρίο καὶ παραπαῖον ἀνήθικο παιδεραστικὸ σύστημα ποὺ ὅλος ὁ κόσμος τὸν “κράζει’’ ὡς τὴν πόρνη τῆς Ἀποκαλύψεως».
   

   Καὶ ἐρωτῶμεν τὸν ἅγιον Ἀμυνταίου, νὰ μᾶς ἀναφέρη μία μόνο λέξι ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ «Μεγάλου καὶ σοφοῦ καὶ οἰακοστρόφου [δηλ. πηδαλιούχου] τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» ποὺ νὰ καταφέρεται κατὰ τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα.

Φλωρίνης Θεόκλητος

   Ἀντιθέτως, ὅπου σταθῆ καὶ ὅπου βρεθῆ «Ἁγιώτατον Ἀδελφὸν» καὶ «Πρῶτον μεταξὺ ἴσων» τὸν προσφωνεῖ. Αὐτὸν δὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην οἱ τῶν «Νέων Χωρῶν» τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοποι ὡς «ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας» μνημονεύουν κατὰ τὴν ἱερώτερη ὥραν τῆς Θείας Λειτουργίας, χωρὶς φόβον Θεοῦ!

    Αὐτὸν τὸν βλάσφημον, πῶς τολμᾶς, ἅγιε Ἀμυνταίου, καὶ τὸν ἀποκαλεῖς «Μεγάλον καὶ σοφὸν ποιμένα καὶ ἄριστον οἰακοστρόφον τοῦ Πλοίου τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας»;
 

   Ἄς ἀποκαλέση καὶ ὁ «Οἰκουμενικὸς» τὸν Πάπα ὅπως τὸν ἀποκαλεῖς κι ἐσύ, καὶ θὰ μεταβοῦμε ὁμαδικῶς εἰς Κωνσταντινούπολιν νὰ τοῦ ζητήσωμεν δημοσίως συγγνώμη!
   Διὰ δὲ τὰ ἄλλα ποὺ ἀναγράφεις, ὅτι «οὐδέποτε σκύψαμε νὰ ἀφουγκραστοῦμε τὴν ἀγωνία του γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία…», ἀφουγκραστήκαμε, πράγματι, τὴν ἀγωνία του, ὄχι γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ γιὰ τὸ ὅτι δὲν κατάφερε ἀκόμη νὰ μᾶς δέση αἰχμαλώτους στὸ ἅρμα τῆς παπικῆς «Ἐκκλησίας».
     Δὲν ἀγωνιᾶ λοιπὸν γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλά, ἀντιθέτως, ὑβρίζει τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, λέγοντας κατὰ τὴν ἑορτὴ τὴν θρονικὴ τοῦ Πατριαρχείου, στὶς 30-11-1998, πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Πάπα τὰ ἑξῆς φοβερά:

 

 «Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε William Η. Keeler καὶ λοιποὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ οἱ ἀποτελοῦντες τὴν Ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης,… Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζητήσεις εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων» (Ἀπό τό περιοδικὸ τοῦ Πατριαρχείου ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ, ἀρ. τεύχ. 563 τοῦ 1998).

   

    Ὡς πρὸς τὸν Ἑλληνισμόν,  αὐτὸς ποὺ  «ἀγωνιᾶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ» εἶπε τὰ ἀνεπανάληπτα  καὶ ὑβριστικὰ λόγια ταῦτα: «Δυστυχῶς, οἱ δύο λαοὶ [Τοῦρκοι καὶ Ἕλληνες] διέκοψαν τὴν ὑπέροχη συμβίωση τῶν 400 χρόνων [δηλ. τὴν Τουρκικὴ δουλεία] ὅταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι τὸ 1821 καὶ δημιούργησαν τὶς γνωστὲς προστριβές» (ἐφημ. «Αὐριανὴ», φ. 26/10/1991).

    Πές μας λοιπόν, ἅγιε Ἀμυνταίου, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀναγκάζει νὰ τὸν ἐγκωμιάζουμε καὶ νὰ τὸν δεχώμαστε ὡς Προκαθήμενον τῆς Ὀρθοδοξίας;

    
    Αὐτὰ τὰ ὀλίγα, πρὸς τὸ παρόν, ἴνα ἐνημερωθῆς περὶ τοῦ «μεγάλου καὶ σοφοῦ οἰακοστρόφου τῆς Ἐκκλησίας» καὶ νὰ πάψης νὰ μᾶς κατηγορῆς.

Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ,

Μηλοχώριον, 11/11/2016
Ἀρχιμ. Μάξιμος Καραβᾶς
Ἱερὰ Μονὴ Ἀγίας Παρασκευῆς Ἐορδαίας.

* www.amyntaionews.gr/2016/11/blog-post_87.html

Πηγή

Στα κρυφά ετοιμάζουν κοινό εορτασμό του Πάσχα;

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Πριν από ακριβώς ένα χρόνο το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, αποκάλυψε τις ασκήσεις επί χάρτου για κοινό εορτασμό του Πάσχα. Γράφαμε τότε: «Ετοιμάζουν τον απόλυτο αιφνιδιασμό για τον εορτασμό του Πάσχα; Είναι δυνατόν να έχουν συμφωνήσει Ορθόδοξοι, Ρ/καθολικοί και Κόπτες για κοινό εορτασμό και να φέρουν την Χριστιανοσύνη προ τετελεσμένου;»...

Σήμερα ένα χρόνο μετά οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών αποδεικνύουν πως το θέμα κάθε άλλο παρά έχει μπει στα συρτάρια….! 

Και τα νεώτερα μάλιστα τα μαθαίνουμε πάντα από κοπτικές πηγές!
Πριν από ένα χρόνο πληθώρα ερωτημάτων, προέκυψαν από μια

Μιλά ο άνθρωπος που κρατά το ποίμνιό του στο σκοτάδι ως προς την Παναίρεση!

Φθιώτιδος Νικόλαος:

''Πρέπει να ενημερώσουμε τον κόσμο τι συμβαίνει και τι ετοιμάζουν''

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

---

Την έντονη αντίδρασή του για το καινούριο νομοσχέδιο που εξισώνει το σύμφωνο συμβίωσης με τον θρησκευτικό γάμο εξέφρασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος σε δηλώσεις του στο STAR Κεντρικής Ελλάδας.
"Δεν μπορώ να καταλάβω αυτοί που αποβλέπουν σε αυτά τα νομοθετήματα που αποβλέπουν. Ο γάμος είναι ένας θεσμός αιώνιος και όλοι οι λαοί στηρίζονται στην οικογένεια. Αυτή η ισοπέδωση και η βρώμα και η διαφθορά θα γκρεμίσει την κοινωνία μας" ανέφερε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος.
Επίσης ο Σεβασμιώτατος τόνισε: "Μπορεί να σταθεί μία κοινωνία μέσα στην διαφθορά και στην παρά φύσιν ζωή; Η Εκκλησία θα αναλάβει ρόλο ενημερωτικό, πρέπει να ενημερώσουμε τον κόσμο τί συμβαίνει, τί τεκταίνεται, τί ετοιμάζουν, γιατί δεν είναι μόνο αυτά ετοιμάζουν κι άλλα".
"Αλλάζουν τα πράγματα αλλά η Εκκλησία και οι άνθρωποι της Εκκλησίας καλούνται να κρατήσουμε την γραμμή την παραδοσιακή, την σωστή. Θα πούμε αυτή είναι η αλήθεια και αυτός είναι ο γάμος, ούτε σύμφωνο συμβίωσης, ούτε οικογένειες που λένε μονογονεϊκές, τί είναι αυτά; Αυτά ήρθαν από την Ευρώπη που γνωρίζουμε και οι ηγέτες και αυτοί που νομοθετούν σε πια κατάσταση ηθική είναι" πρόσθεσε κλείνοντας ο Μητροπολίτης Νικόλαος.

Πηγή

  Σχόλιο: Ὅλα καλὰ αὐτά. Ἀλλὰ γιὰ κάποια αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δὲν ἔχετε ἀκούσει τίποτε; Κάποιοι Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ Πατριάρχες δὲν ὑπάρχουν γιὰ σᾶς; Τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, δὲν τὴν συναντήσατε ποτὲ στὰ Πατερικά κείμενα; Στὴν Ἁγία Γραφή;

    Ἀξιολύπητοι ἄνθρωποι! Ψευδεπίσκοποι, ὅπως προφητεύτηκαν ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή!

Εξανεμίζονται οι ελπίδες για αντίδραση στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, από τις Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν!

Τριετές μνημόσυνο Μητροπολίτου

 Νευροκοπίου κυρού Ναθαναήλ

(ΦΩΤΟ)

    Τὸ «τριετές μνημόσυνο τοῦ Μητροπολίτου Νευροκοπίου κυροῦ Ναθαναήλ» ποὺ ἐτελέσθη στὴν πόλη Γκότσε Ντέλτσεβ τῆς Βουλγαρίας, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ κάνουμε τὶς παρακάτω σκέψεις γιὰ τὴ στάση τῶν Ἐπισκόπων κάποιων  Ἐκκλησιῶν (Ἀμερικῆς, Βουλγαρίας, Ἑλλάδος…) πρὸς τὰ ἀποφασισθέντα στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης.

   Κατ’ ἀρχὰς ἔχουμε τὶς δηλώσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Δημητρίου, σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες στὴ Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου «έλαμψε και πάλι, ως αδιαμφισβήτητη ενωτική ηγετική μορφή της συγχρόνου Ορθοδοξίας, ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης, διευθύνων τις δύσκολες και περίπλοκες συνεδριάσεις κατά το Παύλειο «ευσχημόνως και κατά τάξιν» και πράγματι εν Πνεύματι Αγίω»!!! (ἐδῶ).

  Μετὰ ἔχουμε τὶς δηλώσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερώνυμου, διὰ τῶν ὁποίων «αναφέρθηκε στην πολύτιμη συμβολή του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στην διεξαγωγή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου λέγοντας πως ήταν ένα πολύ σημαντικό κατόρθωμα ιδίως σε μία εποχή με τεράστια προβλήματα και τον ευχαρίστησε και τον συνεχάρη για το σπουδαίο γεγονός της Συνάξεως» (ἐδῶ).

     Στὴ συνέχεια ἔχουμε τὴν ὁμιλία τοῦ Προύσης Ἐλπιδοφόρου κατὰ τὴν ἀναγόρευση τοῦ κ. Ἱερωνύμου ὡς ἐπιτίμου διδάκτορος τῆς Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ., ὁ ὁποῖος ἐπήνεσε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο (ποὺ ἀπολάμβανε τὶς κολακεῖες καὶ τὴν κοσμικὴ τιμὴ ποὺ κάθε Ἅγιος θὰ ἀπεχθανόταν) λέγοντας:  «αποκορύφωμα της αρχιεπισκοπείας σας, Μακαριώτατε, ήταν καί η συμμετοχή σας επικεφαλής αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στίς εργασίες της εν Κρήτη συνελθούσης ιστορικής καί κεφαλαιώδους σημασίας για τήν Ορθοδοξία Αγίας καί Μεγάλης Συνόδου τής Ορθοδόξου Εκκλησίας» (ἐδῶ).

  Ἀπὸ τὶς ἐνδεικτικὲς αὐτὲς δηλώσεις εἶναι φανερὸ ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς θεωροῦν τελεσίδικες τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου, διὰ τῆς ὁποίας νομιμοποιεῖται ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καὶ ἐνῶ κάποια ἐλπίδα ἀναιρέσεως τῶν ἀποφάσεων στηριζόταν στὶς τέσσερις Ἐκκλησίες ποὺ δὲν εἶχαν λάβει μέρος στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης, φαίνεται ὅτι κι αὐτὴ ἡ ἐλπίδα ἐξανεμίζεται, καθόσον πέρασαν πέντε μῆνες καὶ οἱ Ἐκκλησίες αὐτὲς δὲν φαίνεται νὰ παίρνουν θέση γιὰ τὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο, ὡσὰν αὐτὴ νὰ εἶναι μιὰ παρωνυχίδα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ναὶ μὲν γνωρίζαμε ὅτι ἡ ἀποχὴ δύο τουλάχιστων Ἐκκλησιῶν δὲν προερχόταν ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον τους γιὰ τὸ κεφαλαιῶδες θέμα τῆς Πίστεως, ἀλλὰ γιὰ ἀξιώσεις, ἀξιώματα καὶ Πρωτεῖα, ἀλλὰ ἐπίσης γνωρίζαμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας (ἡ ὁποία μάλιστα ἔχει ἀποχωρήσει ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε.) διέφερε.

  Ὅμως προχθὲς προστέθηκε ἕνα ἀκόμα γεγονός, τὸ ὁποῖο ἀποκαλύπτει εὔγλωττα τὶς προθέσεις. Καὶ αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας.

   Ὁ Μητροπ. Νευροκοπίου Σεραφείμ –ἐν γνώσει, βέβαια, τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας– προσκάλεσε Μητροπολίτες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας (ἡ ὁποία ψήφισε τὸ κακόδοξο κείμενο τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου καὶ ἀνήκει στὸ παναιρετικὸ Π.Σ.Ε.) νὰ μεταβοῦν στὴν ἕδρα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νευροκοπίου –τήν πόλιν Γκότσε Ντέλτσεβ– γιὰ νὰ λάβουν μέρος σὲ Ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο καὶ τὸ τριετὲς μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Νευροκοπίου κυροῦ Ναθαναήλ. Στὸ συλλείτουργο συμμετεῖχαν –ἐκτὸς τοῦ μητροπολίτου Μαρωνείας καὶ Κομοτηνῆς κ. Παντελεήμονος– καὶ οἱ μητροπολίτες Ξάνθης, Ἐλασσόνος καὶ Κοζάνης (αὐτοὶ τουλάχιστον διακρίνονται στὶς φωτογραφίες).

     Ἔτσι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι κακῶς καλυσιεργοῦν ἕως τώρα νὰ πάρουν θέση –οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας– γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης (πέντε μῆνες μετά), καὶ ἐνῶ θεωρητικὰ δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι κρατοῦν ἀποστάσεις, στὴν πραγματικότητα, ὅμως, συμμετέχουν διὰ ΠΡΑΞΕΩΝ στὴν προδοσία τῆς Πίστεως ποὺ συντελεῖται, ἀφοῦ  συλλειτουργοῦν μὲ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία συμμετεῖχε στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ ἀνήκει στὸ Π.Σ.Ε.

 Μάλιστα ἔχουμε τὴν πληροφορία ὅτι ὁ καθηγητὴς Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου του Α.Π.Θ. κ. Κυριάκος Κυριαζόπουλος, γιὰ νὰ διευκολύνει τὴν μελέτη τῶν ἀποφάσεων τῆς Κρήτης καὶ τὴν καταδίκης τους ἀπὸ τὶς Συνόδους τῶν τεσσάρων Ἐκκλησιῶν ποὺ ἀπεῖχαν, ἔκανε τὸν κόπο νὰ μεταφράσει σὲ οἰκία τους γλῶσσα (τὰ Ρωσικά) τὰ ἀποφασισθέντα καὶ τοὺς τὰ ἀπέστειλε (τὰ εἴδαμε ἀναρτημένα ἐδῶ  κι ἐδῶ).

   Αὐτὸ ἀποτελεῖ –εἶναι φανερό– μιὰ μεσοβέζικη θέση ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν μιὰ δὲν συμμετεῖχε στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης γιὰ λόγους Πίστεως (ὅπως ἰσχυρίζονται) κι ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν καταδικάζει τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου, ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ τοὺς τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ πῆραν θέσεις κακόδοξες σ’ αὐτήν.

        Δυστυχῶς ἔτσι ἔχει ἡ κατάσταση.

   Ἄρα, μποροῦμε ἀκόμα νὰ ἐλπίζουμε ὅτι μπορεῖ κάτι ν’ ἀλλάξει;

_____________________________________________________________

"Ρομφέα"

Τριετές μνημόσυνο Μητροπολίτου

 Νευροκοπίου κυρού Ναθαναήλ

(ΦΩΤΟ)

 Τό πρωΐ τοῦ Σαββάτου, 12ης Νοεμβρίου 2016, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κ. Παντελεήμων, εὐγενῶς προσκληθείς ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νευροκοπίου κ. Σεραφείμ, τοῦ Πατριαρχείου Βουλγαρίας, μετέβη στήν ἕδρα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τήν πόλιν Γκότσε Ντέλτσεβ, ὅπου μετέσχε τοῦ Ἀρχιερατικοῦ συλλειτούργου καί τοῦ τριετοῦς

Τραγελαφικόν! Εκκλησία των "εντός, των εκτός και των επί τα αυτά"!!!

Ὄντως τραγικόν! Διαμορφώνεται μιὰ τραγελαφική μορφὴ Ἐκκλησίας! Ἐκκλησία πολλῶν ταχυτήτων!

Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ λαϊκοί, θεωροῦν ἰσχυρὲς τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου!

Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές  –κατὰ περίπτωσιν– τὶς θεωροῦν ἀνίσχυρες, ἀλλὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές!

Οἱ δὲ διακόψαντες τὸ μνημόσυνο θὰ θεωροῦνται κάπου στό …μεταξύ!

Η παρωδία και η τραγωδία μιας παρ΄ ολίγον «Συνόδου».

Ιεράρχαι, κλήρος και λαός θεωρούν άκυρον την «Σύνοδον» και τας αποφάσεις της!

Η ΠΑΡΩΔΙΑ ΚΑΙ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ «ΣΥΝΟΔΟΥ»

Εις τας Καλένδας παραπέμπτεται η επικύρωσις της «Συνόδου» του Κολυμβαρίου μετά την δέσμευσιν της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Ρουμανίας ότι απαιτείται αναβολή επεξεργασίας των κειμένων, έως ότου υπάρξη πανορθόδοξος συναίνεσις, δηλαδή ποτέ!

Αν επιθυμή κανείς να προβή εις τελικήν αξιολόγησιν των πεπρα­γμένων εν Κολυμβαρίω εις μίαν πρότασιν, δεν θα ηδύνατο παρά να συμφωνήση με τον χαρακτηρισμόν γνωστού δημοσιογράφου: «Μεγάλη Σύνοδος: Το πρωτοσέλιδο που κατέληξε μονόστηλο».

Με το Κολυμβάριον δεν ησχολήθη σοβαρώς κανένα εκ των διεθνών μέσων ενημερώσεως. Ακόμη και όσα ελληνικά μέσα παρευρέθησαν, ελάχιστα μετέδωσαν. Οι λόγοι ήσαν προφανείς, καθώς όλοι αντελήφθησαν ότι μία «Συν­οδος», η οποία αν και όταν εσχεδιάζετο προ εκατονταετίας διεκδικούσε τον τίτλον «Οικουμενική» και θα επεχείρει, κατά τους μασώνους πρωτεργάτας της, να ανατρέψη άπασαν την Ορθοδοξίαν, δεν ήγγισε κατά την συγκρότησίν της ούτε από μακράν τουλάχιστον τον τίτλον «Πανορθόδοξος». Η τραγική αυτή κατάληξις των μεγαλεπηβόλων σχεδίων των Οικουμενιστών δικαίως απεκλήθη «τεράστιο φιάσκο» και απεδόθη με έξοχον τρόπον από τον Αρχιμ. Κύριλλον Κωστόπουλον, Δρ. Θεολογίας, εις πρόσφατον άρθρον του (Ο.Τ. 14.10.2016/ φ. 2135) ως εξής:

«Πρέπει να γίνη κατανοητό από όλους, Oικουµενικό Πατριάρχη, λοιπούς Πατριάρχες και Επισκόπους, κληρικούς και λαϊκούς, ότι η εν Κολυµπαρίω σύναξη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα «θέατρο του παραλόγου». Εκείνο που επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς ήταν η παραπλάνηση του Ορθοδόξου λαού, ενώ το µόνο που επετεύχθη ήταν ο παροργισµός του Τριαδικού Θεού».

Ο Ο.Τ. είχε διαβλέψει ενωρίς την κατάληξιν

Την 27ην Μαρτίου 2015 (!) εις το πρωτοσέλιδον ο Ο.Τ. (φ. 2063) έγραφε:

«…Άπαντες οι Αρχιερείς (Επίσκοποι, Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες), χωρίς ουδεμία εξαίρεσι, ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ, λαμβάνουν την ποιμαντορική τους ράβδο και μετέχουν μιας Μεγάλης Συν­όδου, χωρίς αποκλεισμούς και εμπόδια… Θα πρέπη να υπάρχουν θεμελιώδη ζητήματα, περί των οποίων να απαιτήται η σύγκλησις Πανορθοδόξου Συνόδου… Εάν οι ανωτέρω Ιεροκανονικές και Ευαγγελικές προϋποθέσεις δεν πληρούνται, τότε δεν είναι δυνατόν να συγκροτηθή γνησία Μεγάλη Συν­οδος, χωρίς εκτροπές και συνέπειες, χωρίς Σχίσματα και διαιρέσεις… Και πως θα λειτουργήση μία Μεγάλη Ιεροσύναξις, όταν πλήθος Επισκόπων δεν έχουν την δυνατότητα να μετέχουν, και δεν μετέχουν ΠΟΤΕ σε Ιερά Σύνοδο της τοπικής Εκκλησίας των;… Όταν η Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δεν συνεκάλεσε επί δεκαετίες Ιερά Σύνοδο των Ιεραρχών της, παρεκτός “σκιωδών Συνόδων” των τελευταίων ετών!… Κατά συνέπειαν, με ποίες Ηγετικές Εκκλησιαστικές Μορφές θα δυνηθούμε να πορευθούμε προς Μεγάλες Συνόδους και κορυφαίες Ιερές Συνάξεις;… Πέραν των ανωτέρω, για να υπάρξη Αγιοπνευματικό αποτέλεσμα μιας Ιεράς Συνόδου Πανορθοδόξου εμβελείας, θα πρέπη να πνέη πράγματι άνεμος αληθινής ελευθεροσυνειδησίας εις τους Ποιμένες… Πρόκειται δια το ύψιστο πρόβλημα της απουσίας Συνοδικότητος, αλλά και όπου υπάρχουν Σύνοδοι της «κατεσκευασμένης Συνοδικής πλειοψηφίας»..!».

Αμφισβητεί κανείς σήμερα ότι δεν προεκλήθησαν διαιρέσεις εις όλα τα επίπεδα προ και μετά της «Συνόδου»; Τα τέσσερα Πατριαρχεία που δεν παρευρέθησαν, εκ των οποίων τα δύο ανήκουν εις την Πενταρχίαν, έχουν ήδη ζητήσει να αποτελέση το Κολυμβάριον εις την καλυτέραν περίπτωσιν προσυνοδική διάσκεψις! Αν επικρατήση η άποψίς των τότε το Κολυμβάρι θα «θαφτή» δια πάντα. Και είναι βέβαιον ότι η άποψίς των θα επικρατήση όχι μόνον λόγω αριθμητικής υπεροχής, αλλά διότι το υπαγορεύει η απλή λογική: Αν π.χ. η Εκκλησία της Ρωσίας δεχθή το Κολυμβάρι ως «Μεγάλην Σύνοδον» με δεσμευτικάς αποφάσεις,

"Προγράμματα Σπουδών από μηδενική βάση": Ομιλία Ηρ. Ρεράκη και Ψήφισμα.

Ἡμερίδα μέ θέμα:

«ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ».

Ὁμιλία Ἡρακλῆ Ρεράκη: «Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί τό νέο πρόγραμμα σπουδῶν».

Ι. Μητρ. Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

(video)

   Τό πρωῒ τῆς Κυριακῆς 13^η Νοεμβρίου 2016 ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόκλητος προέστη τῆς Θείας Λειτουργίας στόν Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Στεφάνου Ἀρναίας, συμπαραστατούμενος ἀπό τόν ἑορτάζοντα Παν/το Ἀρχιμ. π. Χρυσόστομο Μαϊδώνη, Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τόν Παν/τον Ἀρχιμ. π. Παῒσιο Σουλτανικᾶ, τόν Αἰδ. π. Γεώργιο Τρικκαλιώτη καί τούς διακόνους π. Ἐφραίμ Τσόλη καί π. Γεώργιο Κυριάκου...

  Μετά τή Θεία Λειτουργία πραγματοποιήθηκε Ἡμερίδα μέ θέμα: «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ», στήν αἴθουσα τοῦ Δήμου Ἀριστοτέλη "Μ. Σωκράτης", τήν ὁποία ὀργάνωσε ἡ Πρωτοβουλία Γονέων τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως ἡ «Ἑλληνορθόδοξη Οἰκογένεια»...

    Κεντρικός ὁμιλητής ἦταν ὁ καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης μέ θέμα: «Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί τό νέο πρόγραμμα σπουδῶν».

   "Στην ομιλία του εξήγησε με επιστημονικά επιχειρήματα τους λόγους για τους οποίους το νέο Πρόγραμμα που συντάχτηκε το 2011 και εφαρμόζεται από το παρόν σχολικό έτος σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης είναι από πλευράς παιδαγωγικής και θεολογικής απαράδεκτο και  επικίνδυνο για παιδιά.

 Τονίστηκε επίσης ότι το νέο Πρόγραμμα μετατρέπει το έως τώρα ορθόδοξο Μάθημα των Θρησκευτικών σε ένα πολυθρησκειακό ή διαθρησκειακό συνονθύλευμα, το οποίο αναμειγνύει και πολτοποιεί σε ένα κράμα  θέματα και διδασκαλίες που αφορούν στον ορθόδοξο Χριστιανισμό, στις χριστιανικές ομολογίες και στις θρησκείες. Το αρνητικό, αυτής της πολυθρησκειακής διδασκαλίας είναι η ισοπέδωση και εξάλειψη των θρησκευτικών ταυτοτήτων και διαφορών  χάριν της προώθησης της επαπειλούμενης θρησκευτικής ομογενοποίησης και πολτοποίησης.

 Σημείωσε επίσης στην ομιλία του ότι αυτή η μη επιστημονική μέθοδος διδασκαλίας των Θρησκευτικών, με τη μορφή ενός πολυθρησκειακού κοκτέϊλ, δεν εφαρμόζεται σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα, όπου διδάσκεται στη συντριπτική πλειονότητα των χωρών αμιγές ομολογιακό μάθημα. Και τούτο διότι τα σοβαρά εκπαιδευτικά συστήματα λαμβάνουν υπόψη τις ψυχοκινητικές δυνατότητες των παιδιών σε κάθε πνευματικό επίπεδο της ανάπτυξής τους καθώς και το οικείο πολιτισμικό και κοινωνικό  πλαίσιο. Λαμβάνουν επίσης υπόψη ότι μια τέτοια ποικιλία διδακτικής ύλης πολυθρησκειακών στοιχείων οδηγεί τα παιδιά στο θρησκευτικό συγκρητισμό και σχετικισμό, φαινόμενα που είναι βέβαιο ότι προξενούν επικίνδυνη πνευματική σύγχυση και βλάβη στη δομή της πνευματικής τους αναπτύξεως, με κίνδυνο την αλλοίωση της πίστεώς τους. Για το λόγο αυτό ο κ. Καθηγητής, αφού συμφώνησε με τις αποφάσεις που έχει λάβει έως τώρα, η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος για το μάθημα, ζήτησε αυτό που και η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων υποστηρίζει, δηλαδή την άμεση απόσυρση από τα σχολεία αυτών των απαράδεκτων, βλαβερών και ακατάλληλων Προγραμμάτων.  Πρότεινε επίσης, να συνεργαστεί η πολιτεία με την Εκκλησία για να συνταχθούν, από μηδενική βάση, Προγράμματα που θα συνάδουν με το οικείο στους Έλληνες Ορθόδοξους μαθητές χριστιανικό και πολιτισμικό τους τοπίο και τα οποία θα συμβάλουν θετικά στην ανάπτυξη της θρησκευτικής τους συνείδησης και πίστης καθώς και στη διατήρηση της πολιτισμικής τους ταυτότητας και κληρονομιάς". 

   Στό τέλος διαβάστηκε Ψήφισμα, τό ὁποῖο ἔγινε ἀποδεκτό παμψηφεί, διά ἀνατάσεως τῆς χειρός, πού θά σταλεῖ πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, τίς Ἀρχές καί τό Λαό.

ΟΜΙΛΙΑ ΗΡΑΚΛΗ ΡΕΡΑΚΗ

Βίντεο

Νηστεία Χριστουγέννων (15/11 – 24/12)

Ὁ καρπός τῆς νηστείας

Ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

  

Ὁ ἄνθρωπος πού φοβᾶται τό Θεό δέν καταφρονεῖ τό νόμο τῆς νηστείας. Θά σᾶς μιλήσω γι᾿ αὐτό τό θέμα, γιατί ὁ πονηρός διάβολος, πού μισεῖ ὅλα τά καλά, πηγαίνει σέ κάθε χριστιανό καί, δένοντάς τον ἀόρατα μέ τήν ἀμέλεια καί τήν ὀκνηρία, τόν πείθει νά καταφρονήσει τήν ἁγία νηστεία, πού γεννάει τόσα πνευματικά ἀγαθά καί συντελεῖ στή σωτηρία μας.

Γι᾿ αὐτό σᾶς παρακαλῶ, νά μήν ἀκούσετε καθόλου τόν ἐχθρό τῆς ψυχῆς μας οὔτε νά ὑποκύψετε στό πάθος τῆς γαστριμαργίας οὔτε νά ξαναγυρίσετε σέ περασμένη κακή συνήθεια.

Καθένας μας ἄς μήν ξεχνάει τήν ὠφέλεια πού προξενεῖ ἡ νηστεία. Εἶναι ὁ γιατρός τῶν ψυχῶν μας. Ἄλλου ταπεινώνει τή σάρκα. Ἄλλου καταπραΰνει τό θυμό. Ἀπό ἄλλον διώχνει τόν ὕπνο. Σέ ἄλλον φέρνει τήν προθυμία νά κάνει ἀγαθοεργίες. Ἄλλου καθαρίζει τόν νοῦ καί τόν ἐλευθερώνει ἀπό πονηρούς λογισμούς. Ἄλλου δαμάζει τήν ἀδάμαστη καί ἀσυγκράτητη γλῶσσα, γιά νά μή λέει λόγια περιττά καί ἄπρεπα. Ἄλλου ἐμποδίζει τά μάτια νά βλέπουν ἐδῶ κι ἐκεῖ καί νά περιεργάζονται πράγματα μάταια ἤ βλαβερά.

Ἡ νηστεία σιγά-σιγά λεπταίνει τό στρῶμα τῆς ἁμαρτίας, πού καλύπτει τήν ψυχή, καί διώχνει τήν ὁμίχλη, καθαρίζει τά ψυχικά μας μάτια καί μᾶς ἀποκαλύπτει τόν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἡ νηστεία, μαζί μέ τήν ἀγρυπνία, μαλακώνει τή σκληρότητα τῆς καρδιᾶς καί μᾶς φέρνει σέ κατάνυξη, ὁπότε εὔκολα περνοῦμε, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τή θύελλα τῶν παθῶν καί τή φουρτούνα τῶν πειρασμῶν, καί φτάνουμε στό λιμάνι τῆς ἀπαθείας.

Αὐτά βέβαια, ἀδελφοί μου, δέν εἶναι δυνατό νά γίνουν μέσα σέ μιά μέρα οὔτε μιά βδομάδα, ἀλλά κατορθώνονται, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα σέ μεγάλο χρονικό διάστημα καί μέ πολύ κόπο, ἀνάλογα μέ τήν προθυμία καί τήν προαίρεση τοῦ καθενός, τό μέτρο τῆς πίστεώς του, τή διάθεση καταφρονήσεως τῆς ἁμαρτίας, τό βάθος τῆς ἀδιάκοπης μετάνοιας, τή θερμότητα καί συχνότητα τῆς προσευχῆς. Ὅλων αὐτῶν, ὅμως, βάση καί προϋπόθεση καί ἀρχή εἶναι ἡ νηστεία. Ὅσες ἀρετές χτίσουμε πάνω στό θεμέλιο τῆς νηστείας, εἶναι ἄσειστες καί ἀσάλευτες, σά νά χτίστηκαν πάνω σέ στερεή πέτρα. Ὅταν βγάλουμε τό θεμέλιο τῆς νηστείας καί στή θέση του βάλουμε τό χορτασμό τῆς κοιλιᾶς, τότε μᾶς παρασύρουν οἱ πονηροί λογισμοί καί οἱ σαρκικές ἐπιθυμίες καί τά ψυχοφθόρα πάθη, ὅπως σέρνεται ἡ ἄμμος ἀπό τό ποτάμι, καί γκρεμίζεται ὁλόκληρη ἡ οἰκοδομή τῶν ἀρετῶν.

Γιά νά μή συμβεῖ λοιπόν σέ μᾶς αὐτό τό κακό, ἄς χτίσουμε τό οἰκοδόμημα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς πάνω στή νηστεία. Αὐτό ὅμως νά γίνει μέ τή θέλησή μας, χωρίς τήν πίεση ἄλλων. Πρέπει ἐλεύθερα καί ἑκούσια νά ἐκτιμήσουμε καί ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τή νηστεία, πού ἡ ἀναγκαιότητά της ὑπογραμμίζεται ὄχι μόνο ἀπό τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, τούς κανόνες τῶν ἁγίων Συνόδων καί τίς ὑποθῆκες τῶν Πατέρων, ἀλλά καί ἀπό τό ἱερό Εὐαγγέλιο.

Πρῶτα-πρῶτα ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, πρίν ἀναμετρηθεῖ στήν ἔρημο μέ τό διάβολο, νήστεψε σαράντα μέρες καί σαράντα νύχτες. Κι αὐτό τό ἔκανε, ὄχι γιατί Τοῦ χρειαζόταν ἡ νηστεία γιά νά καταλάβει τόν πονηρό, ἀφοῦ εἶναι Θεός παντοδύναμος, ἀλλά γιατί θέλησε νά μᾶς δώσει, ὅπως καί σ᾿ ἄλλες περιπτώσεις, ἄμεσο καί προσωπικό παράδειγμα γιά μίμηση. Ἐκεῖνος, σάν Θεός, ὄχι, ἀλλά ἐμεῖς, σάν ἄνθρωποι, ναί, ἔχουμε ἀνάγκη τή νηστεία γιά νά διώξουμε μακριά μας τό γένος τῶν δαιμόνων «ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν (ἀπό τόν ἄνθρωπο) εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ». Ὅπως λοιπόν ὁ ἀγώνας τοῦ Κυρίου κατά τοῦ διαβόλου θεμελιώθηκε στή νηστεία, ἔτσι καί ὁ δικός μας ἀγώνας.

Ἀλλά καί στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διαβάζουμε, ὅτι στήν ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας ἦταν κάποιοι «προφῆται καί διδάσκαλοι», τούς ὁποίους τό Ἅγιο Πνεῦμα πρόσταξε νά στείλουν τόν Παῦλο καί τόν Βαρνάβα στό ἀποστολικό ἔργο. Πότε καί πῶς ὅμως τούς μίλησε τό Ἅγιο Πνεῦμα; «Λειτουργούντων αὐτῶν τῷ Κυρίῳ καί νηστευόντων». Καί πράγματι, «ἐπιθέντες τάς χεῖρας αὐτοῖς (τῷ Βαρνάβα καί τῷ Παύλῳ) ἀπέλυσαν». Πῶς καί πάλι; «Νηστεύσαντες καί προσευξάμενοι». Καί ὅταν οἱ δύο αὐτοί Ἀπόστολοι ἐπισκέφθηκαν ἀργότερα τίς τοπικές ἐκκλησίες τῆς Μ. Ἀσίας, «χειροτονήσαντες πρεσβυτέρους κατ᾿ ἐκκλησίαν, προσευξάμενοι μετά νηστειῶν παρέθεντο αὐτούς τῷ Κυρίῳ».

Σέ μιά ἐπιστολή του, ἐξάλλου, ὁ πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος συμβουλεύει τούς συζύγους νά ἐγκρατεύονται «ἐκ συμφώνου πρός καιρόν, ἵνα σχολάζωσι τῇ νηστείᾳ καί τῇ προσευχῇ».

Βλέπουμε τώρα καθαρά, μέσ᾿ ἀπό τή Γραφή, τή σημασία τῆς νηστείας. Αὐτή διώχνει τό διάβολο. Αὐτή ἑλκύει τό Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτή μᾶς σηκώνει νοερά ἀπό τή γῆ, ὅπου τρεφόμαστε μέ «τήν βρῶσιν τήν ἀπολλυμένην», καί μᾶς ἐμπνέει τή λαχτάρα γιά τά οὐράνια, γιά «τήν βρῶσιν τήν μένουσαν εἰς ζωήν αἰώνιον». Αὐτή μᾶς κάνει ὅμοιους μέ τούς ἄσαρκους ἀγγέλους, πού ποτέ δέν τρῶνε καί ἀκατάπαυστα δοξολογοῦν τό Θεό. Αὐτή δίνει φτερά στό θεῖο πόθο, στήν προσευχή καί τή δοξολογία τοῦ Κυρίου, στή μελέτη τοῦ λόγου Του. Γιατί εἶναι γραμμένο: «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπί παντί ῥήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ».

Ἄς χορταίνουμε, λοιπόν, ὄχι τήν κοιλία μας μέ γήινες τροφές, ἀλλά τήν ψυχή μας μέ τά θεῖα λόγια τῆς Γραφῆς καί τίς θεόπνευστες διδαχές τῶν ἁγίων Πατέρων μας. Κάθε γήινη τροφή «οὐκ εἰσπορεύεται εἰς τήν καρδίαν, ἀλλ᾿ εἰς τήν κοιλίαν, καί εἰς τόν ἀφεδρῶνα ἐκπορεύεται». Ἡ οὐράνια τροφή τοῦ θείου λόγου, ὅμως, μπαίνει στήν καρδιά, τρέφει τήν ψυχή, φωτίζει τό νοῦ, ἁγιάζει ὅλο τόν ἄνθρωπο. Ἄς διώξουμε τήν ἀμέλεια καί τή ραθυμία. Ὅποιος κάθεται στό τραπέζι καί δέν ἔχει ὄρεξη γιά φαγητό, εἶναι ἄρρωστος σωματικά. Ἔτσι καί ὅποιος δέν ἀκούει καί δέν μελετάει τό λόγο τοῦ Θεοῦ μέ πόθο κι εὐχαρίστηση μεγάλη, εἶναι ἄρρωστος ψυχικά, ἄγευστος ἀπό πνευματικά χαρίσματα, ἑτοιμοθάνατος ἀπό πείνα καί δίψα πνευματική.

Ἄς συνειδητοποιήσουμε λοιπόν τήν ἀναγκαιότητα τῆς παθοκτόνου καί ψυχωφελοῦς νηστείας, πού θά ζωογονήσει τά πάθη καί θά παρακινήσει τή βούλησή μας σέ πνευματικά παλαίσματα, σέ καρποφόρα ἄσκηση, σέ πείνα καί δίψα καί πόθο Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μή πεινάσῃ καί ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή διψήσῃ πώποτε».

 (Ἀπό τό βιβλίο: “ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ” Βασισμένο σέ κείμενο τοῦ Ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ)

Πηγή